plutarchus.de-capienda-ex-inimicis-utilitate-86b-92f 6
τουτὶ μὲν οὖν ἔνεστι τῷ λοιδορεῖν τὸν ἐχθρὸν ὠφέλιμον καὶ χρήσιμον οὐκ ἔλαττον δʼ ἕτερον , τὸ λοιδορεῖσθαι καὶ κακῶς ἀκούειν αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν . ὅθεν ὀρθῶς ὁ Ἀντισθένης εἶπεν ὅτι τοῖς μέλλουσι σῴζεσθαι φίλων δεῖ γνησίων ἢ διαπύρων ἐχθρῶν οἱ μὲν γὰρ νουθετοῦντες τοὺς ἁμαρτάνοντας οἱ δὲ λοιδοροῦντες ἀποτρέπουσι . ἐπεὶ δʼ ἡ φιλία τὰ νῦν ἰσχνόφωνος γέγονεν ἐν τῷ παρρησιάζεσθαι , καὶ τὸ κολακεῦον αὐτῆς λάλον ἐστὶ τὸ δὲ νουθετοῦν ἄναυδον , ἀκουστέον ἐστὶ παρὰ τῶν ἐχθρῶν τὴν ἀλήθειαν . ὡς γὰρ ὁ Τήλεφος οἰκείου μὴ τυγχάνων ἰατροῦ τῷ πολεμίῳ δόρατι τὸ ἕλκος ὑπέθηκεν , οὕτω τοὺς ἀποροῦντας εὐνοίας νουθετούσης ὑπομένειν ἀνάγκη μισοῦντος ἐχθροῦ λόγον , ἂν ἐλέγχῃ καὶ κολάζῃ τὴν κακίαν , σκοποῦντας τὸ ἔργον ἀλλὰ μὴ τὴν γνώμην τοῦ κακῶς λέγοντος ὥσπερ γὰρ ὁ τὸν Θεσσαλὸν Προμηθέα κτεῖναι διανοηθεὶς ἔπαισε τῷ ξίφει τὸ φῦμα καὶ διεῖλεν οὕτως ὥστε σωθῆναι τὸν ἄνθρωπον καὶ ἀπαλλαγῆναι τοῦ φύματος ῥαγέντος , οὕτω πολλάκις ὑπʼ ὀργῆς ἢ ἔχθρας προσπεσοῦσα λοιδορία κακὸν ψυχῆς ἢ ἀγνοούμενον ἢ ἀμελούμενον ἐθεράπευσεν . ἀλλʼ οἱ πολλοὶ λοιδορηθέντες οὐ σκοποῦσιν εἰ πρόσεστιν αὐτοῖς τὸ λεγόμενον , ἀλλὰ τί πρόσεστιν ἕτερον τῷ λοιδοροῦντι , καὶ καθάπερ οἱ παλαίοντες τὴν κόνιν οὐχ ἑαυτῶν ἀποψῶσι τὰς λοιδορίας , ἀλλὰ συμπάσσουσιν ἀλλήλους εἶτα φύρονται καὶ ἀναχρώννυνται συμπεσόντες ὑπʼ ἀλλήλων . δεῖ δʼ ἀκούσαντα κακῶς ὑπʼ ἐχθροῦ τὸ μὲν προσὸν ἀφαιρεῖν αὑτοῦ μᾶλλον ἢ κηλῖδα προσοῦσαν ἱματίῳ καὶ δειχθεῖσαν ἂν δέ τις λέγῃ τὰ μὴ προσόντα , ὅμως ζητεῖν τὴν αἰτίαν ἀφʼ ἧς ἡ βλασφημία γέγονε , καὶ φυλάττεσθαι καὶ δεδιέναι μή τι λανθάνωμεν ἢ σύνεγγυς ἢ ὅμοιον τῷ λεγομένῳ παραμαρτάνοντες . οἷον Λακύδην τὸν Ἀργείων βασιλέα κόμης τις διάθεσις καὶ βάδισμα τρυφερώτερον εἰς μαλακίαν διέβαλε , καὶ Πομπήιον τὸ ἑνὶ κνᾶσθαι τὴν κεφαλὴν δακτύλῳ πορρωτάτω θηλύτητος καὶ ἀκολασίας ὄντα . Κράσσος δὲ τῶν ἱερῶν μιᾷ παρθένων αἰτίαν ἔσχε πλησιάζειν , χωρίον τι καλὸν ὠνήσασθαι παρʼ αὐτῆς βουλόμενος καὶ διὰ τοῦτο πολλάκις ἐντυγχάνων ἰδίᾳ καὶ θεραπεύων . Ποστουμίαν δὲ τὸ γελᾶν προχειρότερον καὶ λαλιᾷ χρῆσθαι θρασυτέρᾳ πρὸς ἄνδρας διέβαλεν , ὥστε κριθῆναι φθορᾶς , εὑρέθη μὲν οὖν καθαρὰ τῆς αἰτίας , ἀπολύσας δʼ αὐτὴν ὁ ἀρχιερεὺς Σπόριος Μινούκιος ὑπέμνησε μὴ χρῆσθαι λόγοις ἀσεμνοτέροις τοῦ βίου . Θεμιστοκλεῖ δὲ Παυσανίας μηδὲν ἀδικοῦντι προσετρίψατο τὴν ὑποψίαν τῆς προδοσίας διὰ τὸ χρῆσθαι φίλῳ καὶ γράφειν συνεχῶς καὶ πέμπειν πρὸς αὐτόν .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν ἔνειμι ὁ λοιδορέω ὁ ἐχθρός ὠφέλιμος καί χρήσιμος οὐ ἐλαχύς δέ ἕτερος , ὁ λοιδορέω καί κακός ἀκούω αὐτός ὑπό ὁ ἐχθρός . ὅθεν ὀρθός ὁ Ἀντισθένης λέγω ὅτι ὁ μέλλω σῴζω φίλος δέω γνήσιος ἤ διάπυρος ἐχθρός ὁ μέν γάρ νουθετέω ὁ ἁμαρτάνω ὁ δέ λοιδορέω ἀποτρέπω . ἐπεί δέ ὁ φιλία ὁ νῦν ἰσχνόφωνος γίγνομαι ἐν ὁ παρρησιάζομαι , καί ὁ κολακεύω αὐτός λάλος εἰμί ὁ δέ νουθετέω ἄναυδος , ἀκούω εἰμί παρά ὁ ἐχθρός ὁ ἀλήθεια . ὡς γάρ ὁ Τήλεφος οἰκεῖος μή τυγχάνω ἰατρός ὁ πολέμιος δόρυ ὁ ἕλκος ὑποτίθημι , οὕτως ὁ ἀπορέω εὔνοια νουθετέω ὑπομένω ἀνάγκη μισέω ἐχθρός λόγος , ἐάν ἐλέγχω καί κολάζω ὁ κακία , σκοπέω ὁ ἔργον ἀλλά μή ὁ γνώμη ὁ κακός λέγω ὥσπερ γάρ ὁ ὁ Θεσσαλός Προμηθεύς κτείνω διανοέω παίω ὁ ξίφος ὁ φῦμα καί διαιρέω οὕτως ὥστε σῴζω ὁ ἄνθρωπος καί ἀπαλλάσσω ὁ φῦμα ῥήγνυμι , οὕτως πολλάκις ὑπό ὀργή ἤ ἔχθρα προσπίπτω λοιδορία κακός ψυχή ἤ ἀγνοέω ἤ ἀμελέω θεραπεύω . ἀλλά ὁ πολύς λοιδορέω οὐ σκοπέω εἰ πρόσειμι αὐτός ὁ λέγω , ἀλλά τίς πρόσειμι ἕτερος ὁ λοιδορέω , καί καθά ὁ παλαίω ὁ κόνις οὐ ἑαυτοῦ ἀποψάω ὁ λοιδορία , ἀλλά συμπάσσω ἀλλήλων εἶτα φύρω καί ἀναχρώζω συμπίπτω ὑπό ἀλλήλων . δέω δέ ἀκούω κακός ὑπό ἐχθρός ὁ μέν πρόσειμι ἀφαιρέω ἑαυτοῦ μάλα ἤ κηλίς πρόσειμι ἱμάτιον καί δείκνυμι ἐάν δέ τις λέγω ὁ μή πρόσειμι , ὅμως ζητέω ὁ αἰτία ἀπό ὅς ὁ βλασφημία γίγνομαι , καί φυλάσσω καί δείδω μή τις λανθάνω ἤ σύνεγγυς ἤ ὅμοιος ὁ λέγω παραμαρτάνω . οἷος Λακύδης ὁ Ἀργεῖος βασιλεύς κόμη τις διάθεσις καί βάδισμα τρυφερός εἰς μαλακία διαβάλλω , καί Πομπήϊος ὁ εἷς κνάω ὁ κεφαλή δάκτυλος πόρρω θηλύτης καί ἀκολασία εἰμί . Κράσσος δέ ὁ ἱερός εἷς παρθένος αἰτία ἔχω πλησιάζω , χωρίον τις καλός ὠνέομαι παρά αὐτός βούλομαι καί διά οὗτος πολλάκις ἐντυγχάνω ἴδιος καί θεραπεύω . Ποστουμία δέ ὁ γελάω πρόχειρος καί λαλιά χράω θρασύς πρός ἀνήρ διαβάλλω , ὥστε κρίνω φθορά , εὑρίσκω μέν οὖν καθαρός ὁ αἰτία , ἀπολύω δέ αὐτός ὁ ἀρχιερεύς Σπόριος Μινούκιος ὑπομιμνῄσκω μή χράω λόγος ἄσεμνος ὁ βίος . Θεμιστοκλῆς δέ Παυσανίας μηδείς ἀδικέω προστρίβω ὁ ὑποψία ὁ προδοσία διά ὁ χράω φίλος καί γράφω συνεχής καί πέμπω πρός αὐτός .