plutarchus.de-animae-procreatione-in-timaeo-1012b-1030c 5
πρῶτον οὖν ἣν ἔχω περὶ τούτων διάνοιαν ἐκθήσομαι , πιστούμενος ; τῷ εἰκότι καὶ παραμυθούμενος , ὡς ἔνεστι , τὸ ἄηθες τοῦ λόγου καὶ παράδοξον · ἔπειτʼ αὐταῖς λέξεσιν ἐπάξω συνοικειῶν ἅμα τὴν ἐξήγησιν καὶ τὴν ἀπόδειξιν . ἔχει γὰρ οὕτω κατά γε τὴν ἐμὴν τὰ πράγματα δόξαν . κόσμον τόνδε φησὶν Ἡράκλειτος οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν ὥσπερ φοβηθεὶς μὴ θεοῦ ἀπογνόντες ; ἄνθρωπόν τινα γεγονέναι τοῦ κόσμου δημιουργὸν ὑπονοήσωμεν . βέλτιον οὖν Πλάτωνι πειθομένους τὸν μὲν κόσμον ὑπὸ θεοῦ γεγονέναι λέγειν καὶ ᾅδειν · ὁ μὲν γὰρ κάλλιστος τῶν γεγονότων ὁ δʼ ἄριστος τῶν αἰτίων · τὴν δʼ οὐσίαν καὶ ὕλην , ἐξ ἡ γέγονεν , οὐ γενομένην ἀλλʼ ὑποκειμένην ἀεὶ τῷ δημιουργῷ εἰς διάθεσιν καὶ τάξιν αὑτῆς καὶ πρὸς αὐτὸν ἐξομοίωσιν ὡς δυνατὸν ἦν ἐμπαρασχεῖν . οὐ γὰρ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος ἡ γένεσις ἀλλʼ ἐκ τοῦ μὴ καλῶς μηδʼ ἱκανῶς ἔχοντος , ὡς οἰκίας καὶ ἱματίου καὶ ἀνδριάντος . ἀκοσμία γὰρ ἦν τὰ πρὸ τῆς τοῦ κόσμου γενέσεως · ἀκοσμία δʼ οὐκ ἀσώματος οὐδʼ ἀκίνητος οὐδʼ ἄψυχος ἀλλʼ ἄμορφον μὲν καὶ ἀσύστατον τὸ σωματικὸν ἔμπληκτον δὲ καὶ ἄλογον τὸ κινητικὸν ἔχουσα τοῦτο δʼ ἦν ἀναρμοστία ψυχῆς οὐκ ἐχούσης λόγον . ὁ γὰρ θεὸς οὔτε σῶμα τὸ ἀσώματον οὔτε ψυχὴν τὸ ἄψυχον ἐποίησεν , ἀλλʼ ὥσπερ ἁρμονικὸν ἄνδρα καὶ ῥυθμικὸν οὐ φωνὴν ποιεῖν οὐδὲ κίνησιν ἐμμελῆ δὲ φωνὴν καὶ κίνησιν εὔρυθμον ἀξιοῦμεν , οὕτως ὁ θεὸς οὔτε τοῦ σώματος τὸ ἁπτὸν καὶ ἀντίτυπον οὔτε τῆς ψυχῆς τὸ φανταστικὸν καὶ κινητικὸν αὐτὸς ἐποίησεν · ἀμφοτέρας δὲ τὰς ἀρχὰς παραλαβών , τὴν μὲν ἀμυδρὰν καὶ σκοτεινὴν τὴν δὲ ταραχώδη καὶ ἀνόητον ἀτελεῖς δὲ τοῦ προσήκοντος ἀμφοτέρας καὶ ἀορίστους , ἔταξε καὶ διεκόσμησε καὶ συνήρμοσε , τὸ κάλλιστον ἀπεργασάμενος καὶ τελειότατον ἐξ αὐτῶν ζῷον . ἡ μὲν οὖν σώματος οὐσία τῆς λεγομένης ὑπʼ αὐτοῦ πανδεχοῦς φύσεως ἕδρας τε καὶ τιθήνης τῶν γενητῶν οὐχ ἑτέρα τίς ἐστιν .
Lemmas: πρῶτος οὖν ὅς ἔχω περί οὗτος διάνοια ἐκτίθημι , πιστόω ; ὁ ἔοικα καί παραμυθέομαι , ὡς ἔνειμι , ὁ ἀήθης ὁ λόγος καί παράδοξος · ἔπειτα αὐτός λέξις ἐπάγω συνοικειόω ἅμα ὁ ἐξήγησις καί ὁ ἀπόδειξις . ἔχω γάρ οὕτως κατά γε ὁ ἐμός ὁ πρᾶγμα δόξα . κόσμος ὅδε φημί Ἡράκλειτος οὔτε τις θεός οὔτε ἄνθρωπος ποιέω ὥσπερ φοβέω μή θεός ἀπογιγνώσκω ; ἄνθρωπος τις γίγνομαι ὁ κόσμος δημιουργός ὑπονοέω . ἀγαθός οὖν Πλάτων πείθω ὁ μέν κόσμος ὑπό θεός γίγνομαι λέγω καί ἀείδω · ὁ μέν γάρ καλός ὁ γίγνομαι ὁ δέ ἀγαθός ὁ αἴτιος · ὁ δέ οὐσία καί ὕλη , ἐκ ὁ γίγνομαι , οὐ γίγνομαι ἀλλά ὑπόκειμαι ἀεί ὁ δημιουργός εἰς διάθεσις καί τάξις αὐτηες͂ς καί πρός αὐτός ἐξομοίωσις ὡς δυνατός εἰμί ἐμπαρέχω . οὐ γάρ ἐκ ὁ μή εἰμί ὁ γένεσις ἀλλά ἐκ ὁ μή καλός μηδέ ἱκανός ἔχω , ὡς οἰκία καί ἱμάτιον καί ἀνδριάς . ἀκοσμία γάρ εἰμί ὁ πρό ὁ ὁ κόσμος γένεσις · ἀκοσμία δέ οὐ ἀσώματος οὐδέ ἀκίνητος οὐδέ ἄψυχος ἀλλά ἄμορφος μέν καί ἀσύστατος ὁ σωματικός ἔμπληκτος δέ καί ἄλογος ὁ κινητικός ἔχω οὗτος δέ εἰμί ἀναρμοστία ψυχή οὐ ἔχω λόγος . ὁ γάρ θεός οὔτε σῶμα ὁ ἀσώματος οὔτε ψυχή ὁ ἄψυχος ποιέω , ἀλλά ὥσπερ ἁρμονικός ἀνήρ καί ῥυθμικός οὐ φωνή ποιέω οὐδός κίνησις ἐμμελής δέ φωνή καί κίνησις εὔρυθμος ἀξιόω , οὕτως ὁ θεός οὔτε ὁ σῶμα ὁ ἁπτός καί ἀντίτυπος οὔτε ὁ ψυχή ὁ φανταστικός καί κινητικός αὐτός ποιέω · ἀμφότερος δέ ὁ ἀρχή παραλαμβάνω , ὁ μέν ἀμυδρός καί σκοτεινός ὁ δέ ταραχώδης καί ἀνόητος ἀτελής δέ ὁ προσήκω ἀμφότερος καί ἀόριστος , τάσσω καί διακοσμέω καί συναρμόζω , ὁ καλός ἀπεργάζομαι καί τέλειος ἐκ αὐτός ζῷον . ὁ μέν οὖν σῶμα οὐσία ὁ λέγω ὑπό αὐτός πανδεχής φύσις ἕδρα τε καί τιθήνη ὁ γενητός οὐ ἕτερος τις εἰμί .