plutarchus.de-animae-procreatione-in-timaeo-1012b-1030c 23
πρὸς δʼ ἀμφοτέρους τούτους κοινόν ἐστι τὸ μήτε τοῖς πέρασι μήτε τοῖς ἀριθμοῖς μηθὲν ἴχνος ἐνυπάρχειν ἐκείνης τῆς δυνάμεως , ᾗ τὸ αἰσθητὸν ἡ ψυχὴ πέφυκε κρίνειν · νοῦν μὲν γὰρ αὐτῇ καὶ νοητικὸν ἡ τῆς νοητῆς μέθεξις ἀρχῆς ; ἐμπεποίηκε · δόξας δὲ καὶ πίστεις καὶ τὸ φανταστικὸν καὶ τὸ παθητικὸν ὑπὸ τῶν περὶ τὸ σῶμα ποιοτήτων , ὃ οὐκ ἄν τις ἐκ μονάδων οὐδὲ γραμμῶν οὐδʼ ἐπιφανειῶν ἁπλῶς νοήσειεν ἐγγιγνόμενον . καὶ μὴν οὐ μόνον αἱ τῶν θνητῶν ψυχαὶ γνωστικὴν τοῦ αἰσθητοῦ δύναμιν ἔχουσιν , ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ κόσμου φησὶν ἀνακυκλουμένην αὐτὴν πρὸς ἑαυτήν , ὅταν οὐσίαν σκεδαστὴν ἔχοντός τινος ἐφάπτηται καὶ ὅταν ἀμέριστον , λέγειν κινουμένην διὰ πάσης ἑαυτῆς , ὅτῳ τʼ ἄν τι ταὐτὸν καὶ ὅτου ἂν ἓτερον , πρὸς ὅ τι τε μάλιστα καὶ ὅπη καὶ ὅπως συμβαίνει κατὰ τὰ γιγνόμενα πρὸς ἕκαστον ἕκαστα εἶναι καὶ πάσχειν ἐν τούτοις ἅμα καὶ τῶν δέκα κατηγοριῶν ποιούμενος ὑπογραφὴν ἔτι μᾶλλον τοῖς ἐφεξῆς διασαφεῖ . λόγος γάρ φησιν ἀληθής , ὅταν μὲν περὶ τὸ αἰσθητὸν γίγνηται καὶ ὁ τοῦ θατέρου κύκλος ὀρθὸς ἰὼν εἰς πᾶσαν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν διαγγείλῃ , δόξαι καὶ πίστεις γίγνονται βέβαιοι καὶ ἀληθεῖς · ὅταν δʼ αὖ περὶ τὸ λογιστικὸν ᾖ καὶ ὁ τοῦ ταὐτοῦ κύκλος εὔτροχος ὢν αὐτὰ μηνύσῃ , ἐπιστήμη ἐξ ἀνάγκης ἀποτελεῖται τούτω δʼ ἐν ᾧ τῶν ὄντων ἐγγίγνεσθον , ἐὰν ποτέ τις αὐτὸ ἄλλο πλὴν ψυχὴν προσείπῃ , πᾶν μᾶλλον ἢ τὸ ἀληθὲς ἐρεῖ . πόθεν οὖν ἔσχεν ἡ ψυχὴ τὴν ἀντιληπτικὴν τοῦ αἰσθητοῦ καὶ δοξαστικὴν ταύτην κίνησιν , ἑτέραν τῆς νοητικῆς ἐκείνης καὶ τελευτώσης εἰς ἐπιστήμην , ἔργον εἰπεῖν , μὴ θεμένους βεβαίως , ὅτι νῦν οὐχ ἁπλῶς ψυχὴν ἀλλὰ κόσμου ψυχὴν συνίστησιν ἐξ ὑποκειμένων , τῆς τε κρείττονος . οὐσίας καὶ ἀμερίστου καὶ τῆς · χείρονος , ἣν περὶ τὰ σώματα μεριστὴν κέκληκεν , οὐχ ἑτέραν οὖσαν ἢ τὴν δοξαστικὴν καὶ φανταστικὴν καὶ συμπαθῆ τῷ αἰσθητῷ κίνησιν , οὐ γενομένην ἀλλʼ ὑφεστῶσαν ἀίδιον ὥσπερ ἡ ἑτέρα . τὸ γὰρ νοερὸν ἡ φύσις ἔχουσα καὶ τὸ δοξαστικὸν εἶχεν , ἀλλʼ ἐκεῖνο μὲν ἀκίνητον ἀπαθὲς καὶ περὶ τὴν ἀεὶ μένουσαν ἱδρυμένον οὐσίαν , τοῦτο δὲ μεριστὸν καὶ πλανητόν , ἅτε δὴ φερομένης καὶ σκεδαννυμένης ἐφαπτόμενον ὕλης . οὔτε γὰρ τὸ αἰσθητὸν εἰλήχει τάξεως ἀλλʼ ἦν ἄμορφον καὶ ἀόριστον , ἥ τε περὶ τοῦτο τεταγμένη δύναμις οὔτε δόξας ἐνάρθρους οὔτε κινήσεις ἁπάσας εἶχε τεταγμένας , ἀλλὰ τὰς πολλὰς ἐνυπνιώδεις καὶ παραφόρους καὶ ταραττούσας τὸ σωματοειδές , ὅσα μὴ κατὰ τύχην τῷ βελτίονι περιέπιπτεν · ἐν μέσῳ γὰρ ἦν ἀμφοῖν καὶ πρὸς ἀμφότερα συμπαθῆ καὶ συγγενῆ φύσιν εἶχε , τῷ μὲν αἰσθητικῷ τῆς ὕλης ἀντεχομένη τῷ δὲ κριτικῷ τῶν νοητῶν .
Lemmas: πρός δέ ἀμφότερος οὗτος κοινός εἰμί ὁ μήτε ὁ πέρας μήτε ὁ ἀριθμός μηδείς ἴχνος ἐνυπάρχω ἐκεῖνος ὁ δύναμις , ὅς ὁ αἰσθητός ὁ ψυχή φύω κρίνω · νόος μέν γάρ αὐτός καί νοητικός ὁ ὁ νοητός μέθεξις ἀρχή ; ἐμποιέω · δόξα δέ καί πίστη καί ὁ φανταστικός καί ὁ παθητικός ὑπό ὁ περί ὁ σῶμα ποιότης , ὁ οὐ ἄν τις ἐκ μόνος οὐδέ γραμμή οὐδέ ἐπιφάνεια ἁπλῶς νοέω ἐγγίγνομαι . καί μήν οὐ μόνος ὁ ὁ θνητός ψυχή γνωστικός ὁ αἰσθητός δύναμις ἔχω , ἀλλά καί ὁ ὁ κόσμος φημί ἀνακυκλόω αὐτός πρός ἑαυτοῦ , ὅταν οὐσία σκεδαστός ἔχω τις ἐφάπτω καί ὅταν ἀμέριστος , λέγω κινέω διά πᾶς ἑαυτοῦ , ὅστις τε ἄν τίς αὐτός καί ὅστις ἄν ἕτερος , πρός ὁ τίς τε μάλιστα καί ὅπῃ καί ὅπως συμβαίνω κατά ὁ γίγνομαι πρός ἕκαστος ἕκαστος ἔρχομαι καί πάσχω ἐν οὗτος ἅμα καί ὁ δέκα κατηγορία ποιέω ὑπογραφή ἔτι μᾶλλον ὁ ἐφεξῆς διασαφέω . λόγος γάρ φημί ἀληθής , ὅταν μέν περί ὁ αἰσθητός γίγνομαι καί ὁ ὁ ἕτερος κύκλος ὀρθός ἔρχομαι εἰς πᾶς αὐτός ὁ ψυχή διαγγέλλω , δόξα καί πίστη γίγνομαι βέβαιος καί ἀληθής · ὅταν δέ αὖ περί ὁ λογιστικός εἰμί καί ὁ ὁ αὐτός κύκλος εὔτροχος εἰμί αὐτός μηνύω , ἐπιστήμη ἐκ ἀνάγκη ἀποτελέω οὗτος δέ ἐν ὅς ὁ εἰμί ἐγγίγνομαι , ἐάν ποτέ τις αὐτός ἄλλος πλήν ψυχή προσλέγω , πᾶς μᾶλλον ἤ ὁ ἀληθής λέγω . πόθεν οὖν ἔχω ὁ ψυχή ὁ ἀντιληπτικός ὁ αἰσθητός καί δοξαστικός οὗτος κίνησις , ἕτερος ὁ νοητικός ἐκεῖνος καί τελευτάω εἰς ἐπιστήμη , ἔργον λέγω , μή τίθημι βέβαιος , ὅτι νῦν οὐ ἁπλῶς ψυχή ἀλλά κόσμος ψυχή συνίστημι ἐκ υποκείμενος , ὁ τε ἀγαθός . οὐσία καί ἀμέριστος καί ὁ · χείρων , ὅς περί ὁ σῶμα μεριστός καλέω , οὐ ἕτερος εἰμί ἤ ὁ δοξαστικός καί φανταστικός καί συμπαθής ὁ αἰσθητός κίνησις , οὐ γίγνομαι ἀλλά ὑφίστημι ἀίδιος ὥσπερ ὁ ἕτερος . ὁ γάρ νοερός ὁ φύσις ἔχω καί ὁ δοξαστικός ἔχω , ἀλλά ἐκεῖνος μέν ἀκίνητος ἀπαθής καί περί ὁ ἀεί μένω ἱδρύω οὐσία , οὗτος δέ μεριστός καί πλανητός , ἅτε δή φέρω καί σκεδάννυμι ἐφάπτω ὕλη . οὔτε γάρ ὁ αἰσθητός λαγχάνω τάξις ἀλλά εἰμί ἄμορφος καί ἀόριστος , ὁ τε περί οὗτος τάσσω δύναμις οὔτε δόξα ἔναρθρος οὔτε κίνησις ἅπας ἔχω τάσσω , ἀλλά ὁ πολύς ἐνυπνιώδης καί παράφορος καί ταράσσω ὁ σωματοειδής , ὅσος μή κατά τύχη ὁ ἀγαθός περιπίπτω · ἐν μέσος γάρ εἰμί ἄμφω καί πρός ἀμφότερος συμπαθής καί συγγενής φύσις ἔχω , ὁ μέν αἰσθητικός ὁ ὕλη ἀντέχω ὁ δέ κριτικός ὁ νοητός .