plutarchus.de-animae-procreatione-in-timaeo-1012b-1030c 27
ὡς δὲ φωνὴ τίς ἐστιν ἄλογος καὶ ἀσήμαντος λόγος δὲ λέξις ἐν φωνῇ σημαντικῇ διανοίας , ἁρμονία δὲ τὸ ἐκ φθόγγων καὶ διαστημάτων , καὶ φθόγγος μὲν ἓν καὶ ταὐτὸν διάστημα δὲ φθόγγων ἑτερότης καὶ διαφορά , μιχθέντων δὲ τούτων ᾠδὴ γίγνεται καὶ μέλος · οὕτω τὸ παθητικὸν τῆς ψυχῆς ἀόριστον ἦν καὶ ἀστάθμητον , εἶθʼ ὡρίσθη πέρατος ἐγγενομένου καὶ εἴδους τῷ μεριστῷ καὶ παντοδαπῷ τῆς κινήσεως . συλλαβοῦσα δὲ τὸ ταὐτὸν καὶ τὸ θάτερον , ὁμοιότησι καὶ ἀνομοιότησιν ἀριθμῶν ἐκ διαφορᾶς ὁμολογίαν ἀπεργασαμένων ζωή τε τοῦ παντός ἐστιν ἔμφρων καὶ ἁρμονία καὶ λόγος ἄγων πειθοῖ μεμιγμένην ἀνάγκην , ἣν εἱμαρμένην οἱ πολλοὶ καλοῦσιν , Ἐμπεδοκλῆς δὲ φιλίαν ὁμοῦ καὶ Νεῖκος , Ἡράκλειτος δὲ παλίντονον ἁρμονίην κόσμου ὅκωσπερ λύρης καὶ τόξου Παρμενίδης δὲ φῶς καὶ σκότος , Ἀναξαγόρας δὲ νοῦν καὶ ἀπειρίαν , Ζωροάστρης δὲ θεὸν καὶ δαίμονα , τὸν μὲν Ὠρομάσδην καλῶν τὸν δʼ Ἀρειμάνιον . Εὐριπίδης δʼ οὐκ ὀρθῶς ἀντὶ τοῦ συμπλεκτικοῦ τῷ διαζευκτικῷ κέχρηται Ζεὺς εἴτʼ ἀνάγκη φύσεος εἴτε νοῦς βροτῶν · καὶ γὰρ ἀνάγκη καὶ νοῦς ἐστιν ἡ διήκουσα διὰ πάντων δύναμις . Αἰγύπτιοι μὲν οὖν μυθολογοῦντες αἰνίττονται , τοῦ Ὥρου δίκην ὀφλόντος , τῷ μὲν πατρὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ αἷμα τῇ δὲ μητρὶ τὴν σάρκα καὶ τὴν πιμελὴν προσνεμηθῆναι . τῆς δὲ ψυχῆς οὐδὲν μὲν εἰλικρινὲς οὐδʼ ἄκρατον οὐδὲ χωρὶς ἀπολείπεται τῶν ἄλλων ἁρμονίη γὰρ ἀφανὴς φανερῆς κρείττων καθʼ Ἡράκλειτον , ἐν ᾗ τὰς διαφορὰς καὶ τὰς ἑτερότητας ὁ μιγνύων θεὸς ἔκρυψε καὶ κατέδυσεν ἐμφαίνεται δʼ ὅμως αὐτῆς τῷ μὲν ἀλόγῳ τὸ ταραχῶδες , τῷ δὲ λογικῷ τὸ εὔτακτον , ταῖς δʼ αἰσθήσεσι τὸ κατηναγκασμένον , τῷ δὲ νῷ τὸ αὐτοκρατές . ἡ δʼ ὁριστικὴ δύναμις τὸ καθόλου καὶ τὸ ἀμερὲς διὰ συγγένειαν ἀγαπᾷ · καὶ τοὐναντίον ἡ διαιρετικὴ πρὸς τὰ καθʼ ἕκαστα φέρεται τῷ μεριστῷ · χαίρει δʼ ὅλον τῇ διὰ τὸ ταὐτὸν ἐφʼ ἃ δεῖται μεταβολῇ διὰ τὸ θάτερον . οὐχ ἥκιστα δʼ ἥ τε πρὸς τὸ καλὸν διαφορὰ καὶ τὸ αἰσχρὸν ἥ τε πρὸς τὸ ἡδὺ καὶ τὸ ἀλγεινὸν αὖθις οἵ τε τῶν ἐρώντων ἐνθουσιασμοὶ καὶ πτοήσεις καὶ διαμάχαι τοῦ φιλοκάλου πρὸς τὸ ἀκόλαστον ἐνδείκνυνται τὸ μικτὸν ἔκ τε τῆς θείας καὶ ἀπαθοῦς ἔκ τε τῆς θνητῆς καὶ περὶ τὰ σώματα παθητῆς μερίδος · ὧν καὶ αὐτὸς ὀνομάζει τὸ μὲν ἐπιθυμίαν ἔμφυτον ἡδονῶν , τὸ δʼ ἐπείσακτον δόξαν ἐφιεμένην τοῦ ἀρίστου . τὸ γὰρ παθητικὸν ἀναδίδωσιν ἐξ ἑαυτῆς ἡ ψυχή , τοῦ δὲ νοῦ μετέσχεν ἀπὸ τῆς κρείττονος ἀρχῆς ἐγγενομένου .
Lemmas: ὡς δέ φωνή τίς εἰμί ἄλογος καί ἀσήμαντος λόγος δέ λέξις ἐν φωνή σημαντικός διάνοια , ἁρμονία δέ ὁ ἐκ φθόγγος καί διάστημα , καί φθόγγος μέν εἷς καί ταὐτός διάστημα δέ φθόγγος ἑτερότης καί διαφορά , μείγνυμι δέ οὗτος ἀοιδή γίγνομαι καί μέλος · οὕτως ὁ παθητικός ὁ ψυχή ἀόριστος εἰμί καί ἀστάθμητος , εἶτα ὁρίζω πέρας ἐγγίγνομαι καί εἶδος ὁ μεριστός καί παντοδαπός ὁ κίνησις . συλλαμβάνω δέ ὁ αὐτός καί ὁ ἕτερος , ὁμοιότης καί ἀνομοιότης ἀριθμός ἐκ διαφορά ὁμολογία ἀπεργάζομαι ζωή τε ὁ πᾶς εἰμί ἔμφρων καί ἁρμονία καί λόγος ἄγω πειθώ μίγνυμι ἀνάγκη , ὅς μείρομαι ὁ πολύς καλέω , Ἐμπεδοκλῆς δέ φίλιος ὁμοῦ καί νεῖκος , Ἡράκλειτος δέ παλίντονος ἁρμονία κόσμος ὅπως λύρα καί τόξον Παρμενίδης δέ φάος καί σκότος , Ἀναξαγόρας δέ νόος καί ἀπειρία , Ζωροάστρης δέ θεός καί δαίμων , ὁ μέν Ὡρομάζης καλός ὁ δέ Ἀρειμάνιος . Εὐριπίδης δέ οὐ ὀρθός ἀντί ὁ συμπλεκτικός ὁ διαζευκτικός χράω Ζεύς εἴτε ἀνάγκη φύσις εἴτε Νοῦς βροτός · καί γάρ ἀνάγκη καί Νοῦς εἰμί ὁ διακούω διά πᾶς δύναμις . Αἰγύπτιος μέν οὖν μυθολογέω αἰνίσσομαι , ὁ Ὧρος δίκη ὀφλισκάνω , ὁ μέν πατήρ ὁ πνεῦμα καί ὁ αἷμα ὁ δέ μήτηρ ὁ σάρκα καί ὁ πιμελή προσνέμω . ὁ δέ ψυχή οὐδείς μέν εἰλικρινής οὐδέ ἄκρατος οὐδέ Χωρὶς ἀπολείπω ὁ ἄλλος ἁρμονίη γάρ ἀφανής φανερός ἀγαθός κατά Ἡράκλειτος , ἐν ὅς ὁ διαφορά καί ὁ ἑτερότης ὁ μείγνυμι θεός κρύπτω καί καταδύω ἐμφαίνω δέ ὅμως αὐτηες͂ς ὁ μέν ἄλογος ὁ ταραχώδης , ὁ δέ λογικός ὁ εὔτακτος , ὁ δέ αἴσθησις ὁ καταναγκάζω , ὁ δέ νόος ὁ αὐτοκρατής . ὁ δέ ὁριστικός δύναμις ὁ καθόλου καί ὁ ἀμερής διά συγγένεια ἀγαπάω · καί ἐναντίος ὁ διαιρετικός πρός ὁ κατά ἕκαστος φέρω ὁ μεριστός · χαίρω δέ ὅλος ὁ διά ὁ αὐτός ἐπί ὅς δέω μεταβολεύς διά ὁ ἕτερος . οὐ ἦκα δέ ὁ τε πρός ὁ καλός διαφορά καί ὁ αἰσχρός ὁ τε πρός ὁ ἡδύς καί ὁ ἀλγεινός αὖθις ὁ τε ὁ ἐράω ἐνθουσιασμός καί πτόησις καί διαμάχη ὁ φιλόκαλος πρός ὁ ἀκόλαστος ἐνδείκνυμι ὁ μικτός ἐκ τε ὁ θεῖος καί ἀπαθής ἐκ τε ὁ θνητός καί περί ὁ σῶμα παθητός μερίς · ὅς καί αὐτός ὀνομάζω ὁ μέν ἐπιθυμία ἔμφυτος ἡδονή , ὁ δέ ἐπείσακτος δόξα ἐφίημι ὁ ἀγαθός . ὁ γάρ παθητικός ἀναδίδωμι ἐκ ἑαυτοῦ ὁ Ψυχή , ὁ δέ νόος μετέχω ἀπό ὁ ἀγαθός ἀρχή ἐγγίγνομαι .