plutarchus.de-amicorum-multitudine-93a-97b 3
τὸν δὲ φίλον ἡμεῖς μοῦνον μὲν οὐκ ἀξιοῦμεν εἶναι , μετʼ ἄλλου δὲ τηλύγετός τις καὶ ὀψίγονος ἔστω , τὸν θρυλούμενον ἐκεῖνον χρόνῳ τῶν ἁλῶν συγκατεδηδοκὼς μέδιμνον , οὐχ ὥσπερ νῦν πολλοὶ φίλοι λεγόμενοι συμπιόντες ἅπαξ ἢ συγκαταλύσαντες ἢ συγκυβεύσαντες ἢ συγκαταλύσαντες , ἐκ πανδοκείου καὶ παλαίστρας καὶ ἀγορᾶς φιλίαν συλλέγουσιν . ἐν δὲ ταῖς τῶν πλουσίων καὶ ἡγεμονικῶν οἰκίαις πολὺν ὄχλον καὶ θόρυβον ἀσπαζομένων καὶ δεξιουμένων καὶ δορυφορούντων ὁρῶντες εὐδαιμονίζουσι τοὺς πολυφίλους . καίτοι πλείονάς γε μυίας ἐν τοῖς ὀπτανείοις αὐτῶν ὁρῶσιν . ἀλλʼ οὔθʼ αὗται τῆς λιχνείας οὔτʼ ἐκεῖνοι τῆς χρείας ἐπιλιπούσης παραμένουσιν . ἐπεὶ δʼ ἡ ἀληθινὴ φιλία τρία ζητεῖ μάλιστα , τὴν ἀρετὴν ὡς καλόν , καὶ τὴν συνήθειαν ὡς ἡδύ , καὶ τὴν χρείαν ὡς ἀναγκαῖον δεῖ γὰρ ἀποδέξασθαι κρίναντα καὶ χαίρειν συνόντα καὶ χρῆσθαι δεόμενον , ἃ πάντα πρὸς τὴν πολυφιλίαν ὑπεναντιοῦται , καὶ μάλιστά πως τὸ κυριώτατον ἡ κρίσις , σκεπτέον πρῶτον εἰ δυνατόν ἐστιν ἐν βραχεῖ χρόνῳ δοκιμάσαι χορευτὰς συγχορευσομένους , ἐρέτας ὁμορροθήσοντας , οἰκέτας χρημάτων ἐπιτρόπους ἢ τέκνων παιδαγωγοὺς ἐσομένους , μήτι γε φίλους πολλοὺς εἰς ἀγῶνα πάσης τύχης συναποδυσομένους , ὧν ἕκαστος αὐτὸς θʼ αὑτὸν πράττων εὖ τίθησιν εἰς μέσον , τοῦ δυστυχοῦς τε λαγχάνων οὐκ ἄχθεται οὔτε ναῦς γὰρ ἐπὶ τοσούτους ἕλκεται χειμῶνας εἰς θάλατταν , οὔτε χωρίοις τριγχοὺς καὶ λιμέσι προβάλλουσιν ἕρκη καὶ χώματα τηλικούτους προσδεχόμενοι κινδύνους καὶ τοσούτους , ὅσων ἐπαγγέλλεται φιλία καταφυγὴν καὶ βοήθειαν , ὀρθῶς καὶ βεβαίως ἐξετασθεῖσα · τῶν δʼ ἀνεξετάστως παραρρυέντων ὥσπερ νομισμάτων ἀδοκίμων ἐλεγχομένων οἱ μὲν ἐστερημένοι χαίρουσιν , οἱ δʼ ἔχοντες εὔχονται φυγεῖν ἔστι δὲ τοῦτο χαλεπὸν καὶ οὐ ῥᾴδιον , τὸ φυγεῖν ἢ ἀποθέσθαι δυσαρεστουμένην φιλίαν . ἀλλʼ ὥσπερ σιτίον βλαβερὸν καὶ δυσχεραινόμενον οὔτε κατέχειν οἷόν τε μὴ λυποῦν καὶ διαφθεῖρον οὔτʼ ἐκβάλλειν οἷον εἰσῆλθεν ἀλλʼ εἰδεχθὲς καὶ συμπεφυρμένον καὶ ἀλλόκοτον , οὕτω φίλος πονηρὸς ἢ σύνεστι λυπῶν καὶ λυμαινόμενος , ἢ βίᾳ μετʼ ἔχθρας καὶ δυσμενείας ὥσπερ χολή τις ἐξέπεσε .
Lemmas: ὁ δέ φίλος ἐγώ μόνος μέν οὐ ἀξιόω εἰμί , μετά ἄλλος δέ τηλύγετος τις καί ὀψίγονος εἰμί , ὁ θρυλέω ἐκεῖνος χρόνος ὁ ἅλς συγκατεσθίω μέδιμνος , οὐ ὥσπερ νῦν πολύς φίλος λέγω συμπίνω ἅπαξ ἤ συγκαταλύω ἤ συγκυβεύω ἤ συγκαταλύω , ἐκ πανδοκεῖον καί παλαίστρα καί ἀγορά φιλία συλλέγω . ἐν δέ ὁ ὁ πλούσιος καί ἡγεμονικός οἰκία πολύς ὄχλος καί θόρυβος ἀσπάζομαι καί δεξιόομαι καί δορυφορέω ὁράω εὐδαιμονίζω ὁ πολύφιλος . καίτοι πολύς γε μυῖα ἐν ὁ ὀπτανεῖον αὐτός ὁράω . ἀλλά οὔτε οὗτος ὁ λιχνεία οὔτε ἐκεῖνος ὁ χρεία ἐπιλείπω παραμένω . ἐπεί δέ ὁ ἀληθινός φιλία τρεῖς ζητέω μάλα , ὁ ἀρετή ὡς καλός , καί ὁ συνήθεια ὡς ἡδύς , καί ὁ χρεία ὡς ἀναγκαῖος δέω γάρ ἀποδέχομαι κρίνω καί χαίρω σύνειμι καί χράω δέω , ὅς πᾶς πρός ὁ πολυφιλία ὑπεναντιόομαι , καί μάλα πως ὁ κύριος ὁ κρίσις , σκοπέω πρῶτος εἰ δυνατός εἰμί ἐν βραχύς χρόνος δοκιμάζω χορευτής συγχορεύω , ἐρέτης ὁμορροθέω , οἰκέτης χρῆμα ἐπίτροπος ἤ τέκνον παιδαγωγός εἰμί , μήτι γε φίλος πολύς εἰς ἀγών πᾶς τύχη συναποδύω , ὅς ἕκαστος αὐτός τε ἑαυτοῦ πράσσω εὖ τίθημι εἰς μέσος , ὁ δυστυχής τε λαγχάνω οὐ ἄχθομαι οὔτε ναῦς γάρ ἐπί τοσοῦτος ἕλκω χειμών εἰς θάλασσα , οὔτε χωρίον τριγχός καί λιμήν προβάλλω ἕρκος καί χῶμα τηλίκουτος προσδέχομαι κίνδυνος καί τοσοῦτος , ὅσος ἐπαγγέλλω φιλία καταφυγή καί βοήθεια , ὀρθός καί βέβαιος ἐξετάζω · ὁ δέ ἀνεξέταστος παραρρέω ὥσπερ νόμισμα ἀδόκιμος ἐλέγχω ὁ μέν στερέω χαίρω , ὁ δέ ἔχω εὔχομαι φεύγω εἰμί δέ οὗτος χαλεπός καί οὐ ῥᾴδιος , ὁ φεύγω ἤ ἀποτίθημι δυσαρεστέω φιλία . ἀλλά ὥσπερ σιτίον βλαβερός καί δυσχεραίνω οὔτε κατέχω οἷος τε μή λυπέω καί διαφθείρω οὔτε ἐκβάλλω οἷος εἰσέρχομαι ἀλλά εἰδεχθής καί συμφύρω καί ἀλλόκοτος , οὕτως φίλος πονηρός ἤ σύνειμι λυπέω καί λυμαίνομαι , ἤ βία μετά ἔχθρα καί δυσμένεια ὥσπερ χολή τις ἐκπίπτω .