plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.8
πρὸς τοῦτον ἀποβλέπων τὸν κόσμον Ἀλέξανδρος οὐ τὴν ἐσθῆτα προσήκατο τὴν Μηδικήν , ἀλλὰ τὴν Περσικὴν πολλῷ τῆς Μηδικῆς εὐτελεστέραν οὖσαν . τὰ γὰρ ἔξαλλα καὶ τραγικὰ τοῦ βαρβαρικοῦ κόσμου παραιτησάμενος , οἷον τιάραν καὶ κάνδυν καὶ ἀναξυρίδας , ἐκ τοῦ Περσικοῦ καὶ Μακεδονικοῦ τρόπου μεμειγμένην τινὰ στολὴν ἐφόρει , καθάπερ Ἐρατοσθένης ἱστόρηκεν , ὡς μὲν φιλόσοφος τοῖς ἀδιαφόροις χρώμενος , ὡς δʼ ἡγεμὼν κοινὸς καὶ βασιλεὺς φιλάνθρωπος τῇ περὶ τὴν ἐσθῆτα τιμῇ τὴν τῶν κεκρατημένων ἀνακτώμενος εὔνοιαν , ἵνα βεβαίως παραμένωσιν ἀγαπῶντες ὡς ἄρχοντας Μακεδόνας , μὴ μισοῦντες ὡς πολεμίους . τοὐναντίον γὰρ ἦν ἀσόφου καὶ τετυφωμένης ψυχῆς τὴν μὲν αὐτόχρουν χλαμύδα θαυμάζειν , τὸν δὲ περιπόρφυρον χιτῶνα δυσχεραίνειν , ἢ πάλιν ἐκεῖνα μὲν ἀτιμάζειν , τούτοις δʼ ἐκπεπλῆχθαι , δίκην νηπίου παιδὸς φυλάττοντα τὴν περιβολήν , ἣν ἡ πάτριος αὐτῷ συνήθεια καθάπερ τίτθη περιέθηκε . ζῷα θηρεύοντες ἄνθρωποι δορὰς ἐλάφων περιτίθενται , καὶ πτερωτοῖς ἀμπέχονται χιτωνίσκοις ἄγραις ἐπιχειροῦντες ὀρνίθων , καὶ φυλάττονται ταύροις ὀφθῆναι φοινικίδας ἔχοντες , ἐλέφασι δὲ λευκοὺς χιτῶνας · ἐρεθίζεται γὰρ ὑπὸ τῶν χρωμάτων τὰ ζῷα τούτων καὶ διαθηριοῦται . εἰ δὲ βασιλεὺς μέγας ἔθνη δυσκάθεκτα καὶ μαχόμενα καθάπερ ζῷα τιθασεύων καὶ μειλισσόμενος ἐσθῆσιν οἰκείαις καὶ συνήθεσιν ἐξεπράυνε διαίταις καὶ κατέστελλεν , οἰκειούμενος αὐτῶν τὸ δύσθυμον καὶ παρηγορῶν τὸ σκυθρωπόν , ἐγκαλοῦσιν ; οὐχὶ θαυμάζουσι τὴν σοφίαν , ὅτι τῷ τυχόντι μετασχηματισμῷ τὴν Ἀσίαν ἐδημαγώγησε , τοῖς μὲν ὅπλοις τῶν σωμάτων ἐπικρατήσας , τῇ δʼ ἐσθῆτι τὰς ψυχὰς προσαγαγόμενος ; καίτοι γʼ Ἀρίστιππον θαυμάζουσι τὸν Σωκρατικόν , ὅτι καὶ τρίβωνι λιτῷ καὶ Μιλησίᾳ χλαμύδι χρώμενος διʼ ἀμφοτέρων ἐτήρει τὸ εὔσχημον Ἀλεξάνδρῳ δʼ ἐγκαλοῦσιν , ὅτι τὴν πάτριον ἐσθῆτα κοσμῶν οὐδὲ τὴν δορίκτητον ὑπερεῖδε , μεγάλων πραγμάτων καταβαλλόμενος ἀρχάς . οὐ γὰρ λῃστρικῶς τὴν Ἀσίαν καταδραμὼν οὐδʼ ὥσπερ ἅρπαγμα καὶ λάφυρον εὐτυχίας ἀνελπίστου σπαράξαι καὶ ἀνασύρασθαι διανοηθείς , καθάπερ ὕστερον μὲν Ἀννίβας Ἰταλίαν , πρότερον δὲ Τρῆρες Ἰωνίαν καὶ Σκύθαι Μηδίαν ἐπῆλθον · ἀλλʼ ἑνὸς ὑπήκοα λόγου τὰ ἐπὶ γῆς καὶ μιᾶς πολιτείας , ἕνα δῆμον ἀνθρώπους ἅπαντας ἀποφῆναι βουλόμενος , οὕτως ἑαυτὸν ἐσχημάτιζεν · εἰ δὲ μὴ ταχέως ὁ δεῦρο καταπέμψας τὴν Ἀλεξάνδρου ψυχὴν ἀνεκαλέσατο δαίμων , εἷς · ἂν νόμος ἅπαντας ἀνθρώπους διῳκεῖτο καὶ πρὸς ἓν δίκαιον ὡς πρὸς κοινὸν ἐπέβλεπον φῶς . νῦν δὲ τῆς γῆς ἀνήλιον μέρος ἔμεινεν , ὅσον Ἀλέξανδρον οὐκ εἶδεν .
Lemmas: πρός οὗτος ἀποβλέπω ὁ κόσμος Ἀλέξανδρος οὐ ὁ ἐσθής προσίημι ὁ Μηδικός , ἀλλά ὁ Περσικός πολύς ὁ Μηδικός εὐτελής εἰμί . ὁ γάρ ἔξαλλος καί τραγικός ὁ βαρβαρικός κόσμος παραιτέομαι , οἷος τιάρα καί κάνδυς καί ἀναξυρίδες , ἐκ ὁ Περσικός καί Μακεδονικός τρόπος μείγνυμι τις στολή φορέω , καθά Ἐρατοσθένης ἱστορέω , ὡς μέν φιλόσοφος ὁ ἀδιάφορος χράω , ὡς δέ ἡγεμών κοινός καί βασιλεύς φιλάνθρωπος ὁ περί ὁ ἐσθής τιμή ὁ ὁ κρατέω ἀνακτάομαι εὔνοια , ἵνα βέβαιος παραμένω ἀγαπάζω ὡς ἄρχων Μακεδών , μή μισέω ὡς πολέμιος . ἐναντίος γάρ εἰμί ἄσοφος καί τυφόω ψυχή ὁ μέν αὐτόχρους χλαμύς θαυμάζω , ὁ δέ περιπόρφυρος χιτών δυσχεραίνω , ἤ πάλιν ἐκεῖνος μέν ἀτιμάζω , οὗτος δέ ἐκπλήσσω , δίκη νήπιος παῖς φυλάσσω ὁ περιβολή , ὅς ὁ πάτριος αὐτός συνήθεια καθά τίτθη περιτίθημι . ζῷον θηρεύω ἄνθρωπος δορά ἔλαφος περιτίθημι , καί πτερωτός ἀμπέχω χιτωνίσκος ἄγρα ἐπιχειρέω ὄρνις , καί φυλάσσω ταῦρος ὁράω φοινικίς ἔχω , ἐλέφας δέ λευκός χιτών · ἐρεθίζω γάρ ὑπό ὁ χρῶμα ὁ ζῷον οὗτος καί διαθηριόω . εἰ δέ βασιλεύς μέγας ἔθνος δυσκάθεκτος καί μάχομαι καθά ζῷον τιθασεύω καί μειλίσσω ἐσθής οἰκεῖος καί συνήθης ἐκπραύνω δίαιτα καί καταστέλλω , οἰκειόω αὐτός ὁ δύσθυμος καί παρηγορέω ὁ σκυθρωπός , ἐγκαλέω ; οὐ θαυμάζω ὁ σοφία , ὅτι ὁ τυγχάνω μετασχηματισμός ὁ Ἀσία δημαγωγέω , ὁ μέν ὅπλον ὁ σῶμα ἐπικρατέω , ὁ δέ ἐσθής ὁ ψυχή προσάγω ; καίτοι γε Ἀρίστιππος θαυμάζω ὁ Σωκρατικός , ὅτι καί τρίβων λιτός καί Μιλήσιος χλαμύς χράω διά ἀμφότερος τηρέω ὁ εὐσχήμων Ἀλέξανδρος δέ ἐγκαλέω , ὅτι ὁ πάτριος ἐσθής κοσμέω οὐδέ ὁ δορίκτητος ὑπεροράω , μέγας πρᾶγμα καταβάλλω ἀρχή . οὐ γάρ λῃστρικός ὁ Ἀσία κατατρέχω οὐδέ ὥσπερ ἅρπαγμα καί λάφυρα εὐτυχία ἀνέλπιστος σπαράσσω καί ἀνασύρομαι διανοέω , καθά ὕστερον μέν Ἀννίβας Ἰταλία , πρότερος δέ Τρήρας Ἰωνία καί Σκύθης Μηδία ἐπέρχομαι · ἀλλά εἷς ὑπήκοος λόγος ὁ ἐπί γῆ καί εἷς πολιτεία , εἷς δῆμος ἄνθρωπος ἅπας ἀποφαίνω βούλομαι , οὕτως ἑαυτοῦ σχηματίζω · εἰ δέ μή ταχύς ὁ δεῦρο καταπέμπω ὁ Ἀλέξανδρος ψυχή ἀνακαλέω δαίμων , εἷς · ἄν νόμος ἅπας ἄνθρωπος διοικέω καί πρός εἷς δίκαιος ὡς πρός κοινός ἐπιβλέπω φάος . νῦν δέ ὁ γῆ ἀνήλιος μέρος μένω , ὅσος Ἀλέξανδρος οὐ ὁράω .