ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.1
οὗτος ὁ τῆς Τύχης λόγος ἐστίν , ἴδιον καὶ μόνης αὑτῆς ἔργον ἀποφαινομένης Ἀλέξανδρον . δεῖ δʼ ἀντειπεῖν ὑπὲρ φιλοσοφίας , μᾶλλον δʼ ὑπὲρ Ἀλεξάνδρου δυσχεραίνοντος καὶ ἀγανακτοῦντος , εἰ προῖκα δόξει καὶ παρὰ τῆς Τύχης λαβεῖν τὴν ἡγεμονίαν , ἣν ὤνιον αἵματος πολλοῦ καὶ τραυμάτων ἐπαλλήλων κτώμενος πολλὰς μὲν ἀύπνους νύκτας ἴαυεν , ἤματα δʼ αἱματόεντα διέπρησσεν πολεμίζων πρὸς ἀμάχους δυνάμεις καὶ ἄπειρα φῦλα καὶ ποταμοὺς ἀπεράτους καὶ πέτρας ἀτοξεύτους , εὐβουλίᾳ καὶ καρτερίᾳ καὶ ἀνδρείᾳ καὶ σωφροσύνῃ παραπεμπόμενος .
Lemmas: οὗτος ὁ ὁ Τύχη λόγος εἰμί , ἴδιος καί μόνος ἑαυτοῦ ἔργον ἀποφαίνω Ἀλέξανδρος . δέω δέ ἀντιλέγω ὑπέρ φιλοσοφία , μάλα δέ ὑπέρ Ἀλέξανδρος δυσχεραίνω καί ἀγανακτέω , εἰ προίξ δοκέω καί παρά ὁ Τύχη λαμβάνω ὁ ἡγεμονία , ὅς ὤνιος αἷμα πολύς καί τραῦμα ἐπάλληλος κτάομαι πολύς μέν ἄυπνος νύξ ἰαύω , ἦμαρ δέ αἱματόεις διαπράσσω πολεμίζω πρός ἄμαχος δύναμις καί ἄπειρος φῦλον καί ποταμός ἀπέρατος καί πέτρα ἀτόξευτος , εὐβουλία καί καρτερία καί ἀνδρεία καί σωφροσύνη παραπέμπω .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.2
οἶμαι δʼ ἂν αὐτὸν εἰπεῖν πρὸς τὴν Τύχην τοῖς κατορθώμασιν αὑτὴν ἐπιγράφουσαν , μή μου διάβαλλε τὴν ἀρετὴν μηδʼ ἀφαιροῦ περισπῶσα τὴν δόξαν . Δαρεῖος ἦν σὸν ἔργον , ὃν ἐκ δούλου καὶ ἀστάνδου βασιλέως κύριον Περσῶν ἐποίησας · καὶ Σαρδανάπαλλος , ᾧ τὸ διάδημα τῆς βασιλείας πορφύραν ξαίνοντι περιέθηκας . ἐγὼ δʼ εἰς Σοῦσα νικῶν διʼ Ἀρβήλων ἀναβέβηκα , καὶ Κιλικία μοι πλατεῖαν ἀνέῳξεν Αἴγυπτον , Κιλικίαν δὲ Γράνικος , ὃν Μιθριδάτῃ καὶ Σπιθριδάτῃ νεκροῖς ἐπιβὰς διεπέρασα . κόσμει σεαυτὴν καὶ σεμνύνου βασιλεῦσιν ἀτρώτοις καὶ ἀναιμάκτοις · ἐκεῖνοι γὰρ εὐτυχεῖς ἦσαν , Ὦχοι καὶ Ἀρταξέρξαι , οὓς εὐθὺς ἐκ γενετῆς τῷ Κύρου θρόνῳ ἐνίδρυσας . τοὐμὸν δὲ σῶμα πολλὰ σύμβολα φέρει Τύχης ἀνταγωνιζομένης οὐ συμμαχούσης . πρῶτον ἐν Ἰλλυριοῖς λίθῳ τὴν κεφαλήν , ὑπέρῳ δὲ τὸν τράχηλον ἠλοήθην · ἔπειτα περὶ Γράνικον τὴν κεφαλὴν βαρβαρικῇ μαχαίρᾳ διεκόπην , ἐν δʼ Ἰσσῷ ξίφει τὸν μηρόν · πρὸς δὲ Γάζῃ τὸ μὲν σφυρὸν ἐτοξεύθην , τὸν δʼ ὦμον ἐκπεσὼν ἐξ ἕδρας βαρὺς περιεδίνησα · πρὸς δὲ Μαρακανδάνοις τοξεύματι τὸ τῆς κνήμης ὀστέον διεσχίσθην τὰ λοιπὰ δʼ Ἰνδῶν πληγαὶ καὶ βίαι λιμῶν · ἐν Ἀσπασίοις ἐτοξεύθην τὸν ὦμον , ἐν δὲ Γανδρίδαις τὸ σκέλος · ἐν Μαλλοῖς βέλει μὲν ἀπὸ τόξου τὸ στέρνον ἐνερεισθέντι καὶ καταδύσαντι τὸν σίδηρον , ὑπέρον δὲ πληγῇ παρὰ τὸν τράχηλον , ὅτε προστεθεῖσαι τοῖς τείχεσιν αἱ κλίμακες ἐκλάσθησαν · ἐμὲ δʼ ἡ Τύχη μόνον συνεῖρξεν οὐδὲ λαμπροῖς ἀνταγωνισταῖς , ἀλλὰ βαρβάροις ἀσήμοις χαριζομένη τηλικοῦτον ἔργον · εἰ δὲ μὴ Πτολεμαῖος ὑπερέσχε τὴν πέλτην , Λιμναῖος δὲ πρὸ ἐμοῦ μυρίοις ἀπαντήσας βέλεσιν ἔπεσεν , ἤρειψαν δὲ θυμῷ καὶ βίᾳ Μακεδόνες τὸ τεῖχος , ἔδει τάφον Ἀλεξάνδρου τὴν βάρβαρον ἐκείνην καὶ ἀνώνυμον κώμην γενέσθαι .
Lemmas: οἴομαι δέ ἄν αὐτός λέγω πρός ὁ Τύχη ὁ κατόρθωμα ἑαυτοῦ ἐπιγράφω , μή ἐγώ διαβάλλω ὁ ἀρετή μηδέ ἀφαιρέω περισπάω ὁ δόξα . Δαρεῖος εἰμί σός ἔργον , ὅς ἐκ δοῦλος καί ἀστάνδης βασιλεύς κύριος Πέρσης ποιέω · καί Σαρδανάπαλλος , ὅς ὁ διάδημα ὁ βασιλεία πορφύρα ξαίνω περιτίθημι . ἐγώ δέ εἰς Σοῦσα νικάω διά Ἄρβηλος ἀναβαίνω , καί Κίλιξ ἐγώ πλατύς ἀνοίγνυμι Αἴγυπτος , Κιλικία δέ Γράνικος , ὅς Μιθριδάτης καί Σπιθριδάτης νεκρός ἐπιβαίνω διαπεράω . κοσμέω σεαυτοῦ καί σεμνύνω βασιλεύς ἄτρωτος καί ἀναίμακτος · ἐκεῖνος γάρ εὐτυχής εἰμί , Ὦχος καί Ἀρταξέρξης , ὅς εὐθύς ἐκ γενετή ὁ Κῦρος θρόνος ἐνιδρύω . ἐμός δέ σῶμα πολύς σύμβολον φέρω Τύχη ἀνταγωνίζομαι οὐ συμμαχέω . πρῶτος ἐν Ἰλλυριοί λίθος ὁ κεφαλή , ὕπερον δέ ὁ τράχηλος ἀλοάω · ἔπειτα περί Γράνικος ὁ κεφαλή βαρβαρικός μάχαιρα διακόπτω , ἐν δέ Ἰσσός ξίφος ὁ μηρός · πρός δέ Γάζα ὁ μέν σφυρόν τοξεύω , ὁ δέ ὦμος ἐκπίπτω ἐκ ἕδρα βαρύς περιδινέω · πρός δέ Μαρακάνδανα τόξευμα ὁ ὁ κνήμη ὀστέον διασχίζω ὁ λοιπός δέ Ἰνδός πληγή καί βία λιμός · ἐν Ἀσπάσιος τοξεύω ὁ ὦμος , ἐν δέ Γανδρίδαι ὁ σκέλος · ἐν Μαλλός βέλος μέν ἀπό τόξον ὁ στέρνον ἐνερείδω καί καταδύω ὁ σίδηρος , ὑπέρειμι δέ πληγή παρά ὁ τράχηλος , ὅτε προστίθημι ὁ τεῖχος ὁ κλῖμαξ κλάω · ἐγώ δέ ὁ Τύχη μόνος συνέργω οὐδέ λαμπρός ἀνταγωνιστής , ἀλλά βάρβαρος ἄσημος χαρίζω τηλικοῦτος ἔργον · εἰ δέ μή Πτολεμαῖος ὑπερέχω ὁ πέλτη , Λιμναῖος δέ πρό ἐγώ μυρίος ἀπαντάω βέλος πίπτω , ἐρείπω δέ θυμός καί βία Μακεδών ὁ τεῖχος , δέω τάφος Ἀλέξανδρος ὁ βάρβαρος ἐκεῖνος καί ἀνώνυμος κώμη γίγνομαι .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.3
καὶ μὴν τὰ μὲν αὐτῆς τῆς στρατείας , χειμῶνες , αὐχμοί , βάθη ποταμῶν , ἄορνα ὕψη , θηρίων ὑπερφυεῖς ὄψεις , ἄγριοι δίαιται , μεταβολαὶ δυναστῶν , παλιμπροδοσίαι τὰ δὲ πρὸ τῆς στρατείας , ἔτι τοῖς Φιλιππικοῖς πολέμοις ἐπέσπαιρεν ἡ Ἑλλάς , ἀπεσείοντο δʼ αἱ Θῆβαι τῶν ὅπλων τὴν Χαιρωνικὴν κόνιν ἐκ τοῦ πτώματος ἀνιστάμεναι , καὶ συνῆπτον αἱ Ἀθῆναι τὰς χεῖρας ὀρέγουσαι · πᾶσα δʼ ὕπουλος ἦν Μακεδονία πρὸς Ἀμύνταν ἀποβλέπουσα καὶ τοὺς Ἀερόπου παῖδας · ἀνερρήγνυντο δʼ Ἰλλυριοί , καὶ τὰ Σκυθῶν ἐπῃωρεῖτο τοῖς προσοίκοις νεωτερίζουσι τὸ δὲ Περσικὸν χρυσίον διὰ τῶν ἑκασταχοῦ δημαγωγῶν ῥέον ἐκίνει τὴν Πελοπόννησον κενοὶ δʼ οἱ Φιλίππου θησαυροὶ χρημάτων , καὶ προσῆν ἔτι δάνειον , ὡς Ὀνησίκριτος ἱστορεῖ , διακοσίων ταλάντων . ἐν τοσαύτῃ πενίᾳ καὶ πράγμασι ταραχὰς ἔχουσι μειράκιον ἄρτι τὴν παιδικὴν παραλλάττον ἡλικίαν ἐθάρρησεν ἐλπίσαι Βαβυλῶνα καὶ Σοῦσα , μᾶλλον δὲ τὴν πάντων ἀνθρώπων ἀρχὴν εἰς νοῦν ἐμβαλέσθαι , τοῖς τρισμυρίοις οἷς ἔσχε πεζοῖς καὶ τετρακισχιλίοις ἱππεῦσι πιστεύσας τοσοῦτοι γὰρ ἦσαν , ὡς Ἀριστόβουλός φησιν ὡς δὲ Πτολεμαῖος ὁ βασιλεύς , τρισμύριοι πεζοὶ πεντακισχίλιοι δʼ ἱππεῖς · ὡς δʼ Ἀναξιμένης , τετρακισμύριοι πεζοὶ καὶ τρισχίλιοι , πεντακισχίλιοι δὲ καὶ πεντακόσιοι ἱππεῖς . τὸ δὲ λαμπρὸν αὐτῷ καὶ μέγα παρασκευασθὲν ὑπὸ τῆς Τύχης ἐφόδιον ἑβδομήκοντα τάλαντʼ ἦν , ὥς φησιν Ἀριστόβουλος · ὡς δὲ Δοῦρις , τριάκοντα μόνον ἡμερῶν ἐπισιτισμός .
Lemmas: καί μήν ὁ μέν αὐτός ὁ στρατεία , χειμών , αὐχμός , βάθος ποταμός , ἄορνος ὕψος , θηρίον ὑπερφυής ὄψις , ἄγριος δίαιτα , μεταβολή δυνάστης , παλιμπροδοσία ὁ δέ πρό ὁ στρατεία , ἔτι ὁ Φιλιππικός πόλεμος ἐπισπαίρω ὁ Ἑλλάς , ἀποσείω δέ ὁ Θῆβαι ὁ ὅπλον ὁ Χαιρωνικός κόνις ἐκ ὁ πτῶμα ἀνίστημι , καί συνάπτω ὁ Ἀθῆναι ὁ χείρ ὀρέγω · πᾶς δέ ὕπουλος εἰμί Μακεδονία πρός Ἀμύντας ἀποβλέπω καί ὁ Ἀέροπος παῖς · ἀναρρήγνυμι δέ Ἰλλυριοί , καί ὁ Σκύθης ἐπαιωρέω ὁ πρόσοικος νεωτερίζω ὁ δέ Περσικός χρυσίον διά ὁ ἑκασταχοῦ δημαγωγός ῥέω κινέω ὁ Πελοπόννησος κενός δέ ὁ Φίλιππος θησαυρός χρῆμα , καί προσέω ἔτι δάνειον , ὡς Ὀνησίκριτος ἱστορέω , διακόσιοι τάλαντον . ἐν τοσοῦτος πενία καί πρᾶγμα ταραχή ἔχω μειράκιον ἄρτι ὁ παιδικός παραλλάσσω ἡλικία θαρσέω ἐλπίζω Βαβυλών καί Σοῦσα , μάλα δέ ὁ πᾶς ἄνθρωπος ἀρχή εἰς νόος ἐμβάλλω , ὁ τρισμύριοι ὅς ἔχω πεζός καί τετρακισχίλιοι ἱππεύς πιστεύω τοσοῦτος γάρ εἰμί , ὡς Ἀριστόβουλος φημί ὡς δέ Πτολεμαῖος ὁ βασιλεύς , τρισμύριοι πεζός πεντακισχίλιοι δέ ἱππεύς · ὡς δέ Ἀναξιμένης , τετρακισμύριοι πεζός καί τρισχίλιοι , πεντακισχίλιοι δέ καί πεντακόσιοι ἱππεύς . ὁ δέ λαμπρός αὐτός καί μέγας παρασκευάζω ὑπό ὁ Τύχη ἐφόδιον ἑβδομήκοντα τάλαντον εἰμί , ὡς φημί Ἀριστόβουλος · ὡς δέ Δοῦρις , τριάκοντα μόνος ἡμέρα ἐπισιτισμός .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.4
ἄβουλος οὖν καὶ προπετὴς Ἀλέξανδρος ἐξ εὐτελῶν οὕτως ἐπὶ τηλικαύτην δύναμιν ὁρμώμενος ; οὐ μὲν οὖν . τίς γὰρ ἀπὸ μειζόνων ἢ καλλιόνων ἀφορμῶν ἀνήγετο , μεγαλοψυχίας , συνέσεως , σωφροσύνης , ἀνδραγαθίας , αἷς αὐτὸν ἐφωδίαζε φιλοσοφία πρὸς τὴν στρατείαν ; ναί , πλείονας παρʼ Ἀριστοτέλους τοῦ καθηγητοῦ ἢ παρὰ Φιλίππου τοῦ πατρὸς ἀφορμὰς ἔχων διέβαινεν ἐπὶ Πέρσας . ἀλλὰ τοῖς μὲν γράφουσιν , ὡς Ἀλέξανδρος ἔφη ποτὲ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν ἀκολουθεῖν αὐτῷ τῆς στρατείας ἐφόδιον , πιστεύομεν , Ὅμηρον σεμνύνοντες · ἂν δέ τις φῇ τὴν Ἰλιάδα καὶ τὴν Ὀδύσσειαν παραμύθιον πόνου καὶ διατριβὴν ἕπεσθαι σχολῆς γλυκείας , ἐφόδιον δʼ ἀληθῶς γεγονέναι τὸν ἐκ φιλοσοφίας λόγον καὶ τοὺς περὶ ἀφοβίας καὶ ἀνδρείας ἔτι δὲ σωφροσύνης καὶ μεγαλοψυχίας ὑπομνηματισμούς , καταφρονοῦμεν ; ὄτι δηλαδὴ περὶ συλλογισμῶν οὐδὲν οὐδὲ περὶ ἀξιωμάτων ἔγραψεν , οὐδʼ ἐν Λυκείῳ περίπατον συνέσχεν οὐδʼ ἐν Ἀκαδημείᾳ θέσεις εἶπεν · τούτοις γὰρ ὁρίζουσι φιλοσοφίαν οἱ λόγον αὐτὴν οὐκ ἔργον νομίζοντες . καίτοι γʼ οὐδὲ Πυθαγόρας ἔγραψεν οὐδὲν οὐδὲ Σωκράτης οὐδʼ Ἀρκεσίλαος οὐδὲ Καρνεάδης , οἱ δοκιμώτατοι τῶν φιλοσόφων καὶ οὐκ ἠσχολοῦντο περὶ πολέμους ἐκεῖνοι τηλικούτους , οὐδὲ βασιλεῖς βαρβάρους ἡμεροῦντες οὐδὲ πόλεις Ἑλληνίδας ἐπικτίζοντες ἀγρίοις ἔθνεσιν οὐδʼ ἄθεσμα καὶ ἀνήκοα φύλα νόμους διδάσκοντες καὶ εἰρήνην ἐπῄεσαν , ἀλλὰ καὶ σχολάζοντες τὸ γράφειν παρίεσαν τοῖς σοφισταῖς . πόθεν οὖν ἐπιστεύθησαν ἐκεῖνοι φιλοσοφεῖν ; ἀφʼ ὧν εἶπον ἢ ἀφʼ ὧν ἐβίωσαν ἢ ἀφʼ ὧν ἐδίδαξαν . ἀπὸ τούτων κρινέσθω καὶ Ἀλέξανδρος · ὀφθήσεται γὰρ οἷς εἶπεν οἷς ἔπραξεν οἷς ἐπαίδευσε φιλόσοφος .
Lemmas: ἄβουλος οὖν καί προπετής Ἀλέξανδρος ἐκ εὐτελής οὕτως ἐπί τηλικοῦτος δύναμις ὁρμάω ; οὐ μέν οὖν . τίς γάρ ἀπό μέγας ἤ καλός ἀφορμή ἀνάγω , μεγαλοψυχία , σύνεσις , σωφροσύνη , ἀνδραγαθία , ὅς αὐτός ἐφοδιάζω φιλοσοφία πρός ὁ στρατεία ; ναί , πολύς παρά Ἀριστοτέλης ὁ καθηγητής ἤ παρά Φίλιππος ὁ πατήρ ἀφορμή ἔχω διαβαίνω ἐπί Πέρσης . ἀλλά ὁ μέν γράφω , ὡς Ἀλέξανδρος φημί ποτέ ὁ Ἰλιάς καί ὁ Ὀδύσσεια ἀκολουθέω αὐτός ὁ στρατεία ἐφόδιον , πιστεύω , Ὅμηρος σεμνύνω · ἐάν δέ τις φημί ὁ Ἰλιάς καί ὁ Ὀδύσσεια παραμύθιον πόνος καί διατριβή ἕπομαι σχολή γλυκύς , ἐφόδιος δέ ἀληθής γίγνομαι ὁ ἐκ φιλοσοφία λόγος καί ὁ περί ἀφοβία καί ἀνδρεία ἔτι δέ σωφροσύνη καί μεγαλοψυχία ὑπομνηματισμός , καταφρονέω ; ὅτι δηλαδή περί συλλογισμός οὐδείς οὐδέ περί ἀξίωμα γράφω , οὐδέ ἐν Λύκειον περίπατος συνέχω οὐδέ ἐν Ἀκαδήμεια θέσις λέγω · οὗτος γάρ ὁρίζω φιλοσοφία ὁ λόγος αὐτός οὐ ἔργον νομίζω . καίτοι γε οὐδέ Πυθαγόρας γράφω οὐδείς οὐδέ Σωκράτης οὐδέ Ἀρκεσίλαος οὐδέ Καρνεάδης , ὁ δόκιμος ὁ φιλόσοφος καί οὐ ἀσχολέω περί πόλεμος ἐκεῖνος τηλικοῦτος , οὐδέ βασιλεύς βάρβαρος ἡμερόω οὐδέ πόλις Ἑλληνίς ἐπικτίζω ἄγριος ἔθνος οὐδέ ἄθεσμος καί ἀνήκοος φῦλον νόμος διδάσκω καί εἰρήνη ἐπέρχομαι , ἀλλά καί σχολάζω ὁ γράφω παρίημι ὁ σοφιστής . πόθεν οὖν πιστεύω ἐκεῖνος φιλοσοφέω ; ἀπό ὅς λέγω ἤ ἀπό ὅς βιόω ἤ ἀπό ὅς διδάσκω . ἀπό οὗτος κρίνω καί Ἀλέξανδρος · ὁράω γάρ ὅς λέγω ὅς πράσσω ὅς παιδεύω φιλόσοφος .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.6
καὶ μὴν ἡ πολὺ θαυμαζομένη πολιτεία τοῦ τὴν Στωικῶν αἵρεσιν καταβαλομένου Ζήνωνος εἰς ἓν τοῦτο συντείνει κεφάλαιον , ἵνα μὴ κατὰ πόλεις μηδὲ κατὰ δήμους οἰκῶμεν ἰδίοις ἕκαστοι διωρισμένοι δικαίοις , ἀλλὰ πάντας ἀνθρώπους ἡγώμεθα δημότας καὶ πολίτας , εἷς δὲ βίος ᾖ καὶ κόσμος , ὥσπερ ἀγέλης συννόμου νόμῳ κοινῷ συντρεφομένης . τοῦτο Ζήνων μὲν ἔγραψεν ὥσπερ ὄναρ ἢ εἴδωλον εὐνομίας φιλοσόφου καὶ πολιτείας ἀνατυπωσάμενος , Ἀλέξανδρος δὲ τῷ λόγῳ τὸ ἔργον παρέσχεν . οὐ γάρ , ὡς Ἀριστοτέλης συνεβούλευεν αὐτῷ , τοῖς μὲν Ἕλλησιν ἡγεμονικῶς τοῖς δὲ βαρβάροις δεσποτικῶς χρώμενος , καὶ τῶν μὲν ὡς φίλων καὶ οἰκείων ἐπιμελούμενος τοῖς δʼ ὡς ζῴοις ἢ φυτοῖς προσφερόμενος , πολέμων πολλῶν καὶ φυγῶν ἐνέπλησε καὶ στάσεων ὑπούλων τὴν ἡγεμονίαν ·· ἀλλὰ κοινὸς ἥκειν θεόθεν ἁρμοστὴς καὶ διαλλακτὴς τῶν ὅλων νομίζων , οὓς τῷ λόγῳ μὴ συνῆγε τοῖς ὅπλοις βιαζόμενος , εἰς τὸ αὐτὸ συνενεγκὼν τὰ πανταχόθεν , ὥσπερ ἐν κρατῆρι φιλοτησίῳ μείξας τοὺς βίους καὶ τὰ ἤθη καὶ τοὺς γάμους καὶ τὰς διαίτας , πατρίδα μὲν τὴν οἰκουμένην προσέταξεν ἡγεῖσθαι πάντας , ἀκρόπολιν δὲ καὶ φρουρὰν στρατόπεδον , συγγενεῖς δὲ τοὺς ἀγαθούς , ἀλλοφύλους δὲ τοὺς πονηρούς · τὸ δʼ Ἑλληνικὸν καὶ βαρβαρικὸν μὴ χλαμύδι μηδὲ πέλτῃ ; μηδʼ ἀκινάκῃ μηδὲ κάνδυι διορίζειν , ἀλλὰ τὸ μὲν Ἑλληνικὸν ἀρετῇ τὸ δὲ βαρβαρικὸν κακίᾳ τεκμαίρεσθαι · κοινὰς δʼ ἐσθῆτας ἡγεῖσθαι καὶ τραπέζας καὶ γάμους καὶ διαίτας , διʼ αἵματος καὶ τέκνων ἀνακεραννυμένους .
Lemmas: καί μήν ὁ πολύς θαυμάζω πολιτεία ὁ ὁ Στωϊκός αἵρεσις καταβάλλω Ζήνων εἰς εἷς οὗτος συντείνω κεφάλαιος , ἵνα μή κατά πόλις μηδέ κατά δῆμος οἰκέω ἴδιος ἕκαστος διορίζω δίκαιος , ἀλλά πᾶς ἄνθρωπος ἡγέομαι δημότης καί πολίτης , εἷς δέ βίος εἰμί καί κόσμος , ὥσπερ ἀγέλη σύννομος νόμος κοινός συντρέφω . οὗτος Ζήνων μέν γράφω ὥσπερ ὄναρ ἤ εἴδωλον εὐνομία φιλόσοφος καί πολιτεία ἀνατυπόω , Ἀλέξανδρος δέ ὁ λόγος ὁ ἔργον παρέχω . οὐ γάρ , ὡς Ἀριστοτέλης συμβουλεύω αὐτός , ὁ μέν Ἕλλην ἡγεμονικός ὁ δέ βάρβαρος δεσποτικός χράω , καί ὁ μέν ὡς φίλος καί οἰκεῖος ἐπιμελέομαι ὁ δέ ὡς ζῷον ἤ φυτόν προσφέρω , πόλεμος πολύς καί φυγή ἐμπίμπλημι καί στάσις ὕπουλος ὁ ἡγεμονία ·· ἀλλά κοινός ἥκω θεόθεν ἁρμοστής καί διαλλακτής ὁ ὅλος νομίζω , ὅς ὁ λόγος μή συνάγω ὁ ὅπλον βιάζω , εἰς ὁ αὐτός συμφέρω ὁ πανταχόθεν , ὥσπερ ἐν κρατήρ φιλοτήσιος μείγνυμι ὁ βίος καί ὁ ἦθος καί ὁ γάμος καί ὁ δίαιτα , πατρίς μέν ὁ οἰκουμένη προστάσσω ἡγέομαι πᾶς , ἀκρόπολις δέ καί φρουρά στρατόπεδον , συγγενής δέ ὁ ἀγαθός , ἀλλόφυλος δέ ὁ πονηρός · ὁ δέ Ἑλληνικός καί βαρβαρικός μή χλαμύς μηδέ πέλτη ; μηδέ ἀκινάκης μηδέ κάνδυς διορίζω , ἀλλά ὁ μέν Ἑλληνικός ἀρετή ὁ δέ βαρβαρικός κακία τεκμαίρομαι · κοινός δέ ἐσθής ἡγέομαι καί τράπεζα καί γάμος καί δίαιτα , διά αἷμα καί τέκνον ἀνακεράννυμι .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.7
Δημάρατος μὲν οὖν ὁ Κορίνθιος εἷς ὢν τῶν Φιλίππου ξένων καὶ φίλων , ὅτʼ Ἀλέξανδρον εἶδεν ἐν Σούσοις , περιχαρὴς γενόμενος καὶ δακρύσας μεγάλης ἔφη χαρᾶς ἐστερῆσθαι τοὺς ἔμπροσθεν τεθνηκότας Ἕλληνας , ὅτι Ἀλέξανδρον οὐκ εἶδον ἐν τῷ Δαρείου θρόνῳ καθεζόμενον . ἐγὼ δʼ οὐδὲ τούτου μὰ Δία τοῦ θεάματος ζηλῶ τοὺς ἰδόντας , ὃ καὶ τύχης ἦν καὶ κοινὸν ἑτέρων βασιλέων ἀλλʼ ἐκείνης ἡδέως ἄν μοι δοκῶ γενέσθαι τῆς καλῆς καὶ ἱερᾶς νυμφαγωγίας θεατής , ὅτε μιᾷ σκηνῇ χρυσωρόφῳ περιλαβών , ἐφʼ ἑστίας κοινῆς καὶ τραπέζης , ἑκατὸν Περσίδας νύμφας , ἑκατὸν νυμφίους Μακεδόνας καὶ Ἕλληνας , αὐτὸς ἐστεφανωμένος πρῶτος ἀναμέλπων τὸν ὑμέναιον , ὥσπερ φιλοτήσιον ἐπᾴδων μέλος , εἰς κοινωνίαν συνιοῦσι τοῖς μεγίστοις καὶ δυνατωτάτοις γένεσι , μιᾶς νυμφίος , πασῶν δὲ νυμφαγωγὸς ἅμα καὶ πατὴρ καὶ ἁρμοστὴς κατὰ ζυγὰ συνῆπτεν . ἡδέως γὰρ ἂν εἶπον,ὦ βάρβαρε Ξέρξη καὶ ἀνόητε καὶ μάτην πολλὰ περὶ τὴν Ἑλλησποντίαν πονηθεὶς γέφυραν , οὕτως ἔμφρονες βασιλεῖς Ἀσίαν Εὐρώπῃ συνάπτουσιν , οὐ ξύλοις οὐδὲ σχεδίαις οὐδʼ ἀψύχοις καὶ ἀσυμπαθέσι δεσμοῖς , ἀλλʼ ἔρωτι νομίμῳ καὶ γάμοις σώφροσι καὶ κοινωνίαις παίδων τὰ γένη συνάπτοντες .
Lemmas: Δημάρατος μέν οὖν ὁ Κορίνθιος εἷς εἰμί ὁ Φίλιππος ξένος καί φίλος , ὅτε Ἀλέξανδρος ὁράω ἐν Σοῦσα , περιχαρής γίγνομαι καί δακρύω μέγας φημί χαρά στερέω ὁ ἔμπροσθεν θνῄσκω Ἕλλην , ὅτι Ἀλέξανδρος οὐ ὁράω ἐν ὁ Δαρεῖος θρόνος καθέζομαι . ἐγώ δέ οὐδέ οὗτος μά Ζεύς ὁ θέαμα ζηλόω ὁ ὁράω , ὅς καί τύχη εἰμί καί κοινός ἕτερος βασιλεύς ἀλλά ἐκεῖνος ἡδύς ἄν ἐγώ δοκέω γίγνομαι ὁ καλός καί ἱερός νυμφαγωγία θεατής , ὅτε εἷς σκηνή χρύσωροφος περιλαμβάνω , ἐπί ἑστία κοινός καί τράπεζα , ἑκατόν Περσίς νύμφη , ἑκατόν νυμφίος Μακεδών καί Ἕλλην , αὐτός στεφανόω πρῶτος ἀναμέλπω ὁ ὑμέναιος , ὥσπερ φιλοτήσιος ἐπαείδω μέλος , εἰς κοινωνία συνέρχομαι ὁ μέγας καί δυνατός γένος , εἷς νυμφίος , πᾶς δέ νυμφαγωγός ἅμα καί πατήρ καί ἁρμοστής κατά ζυγόν συνάπτω . ἡδύς γάρ ἄν εἶπον βάρβαρος Ξέρξης καί ἀνόητος καί μάτην πολύς περί ὁ Ἑλλησπόντιος πονέω γέφυρα , οὕτως ἔμφρων βασιλεύς Ἀσία Εὐρώπη συνάπτω , οὐ ξύλον οὐδέ σχεδία οὐδέ ἄψυχος καί ἀσυμπαθής δεσμός , ἀλλά ἔρως νόμιμος καί γάμος σώφρων καί κοινωνία παῖς ὁ γένος συνάπτω .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 1.12
Παραθῶμεν τὰ τῶν ὁμολογουμένων φιλοσόφων . Σωκράτης ἠνέσχετο συγκοιμηθέντος Ἀλκιβιάδου · Ἀλέξανδρος δέ , Φιλοξένου τοῦ τῆς παραλίας ὑπάρχου γράψαντος , ὅτι παῖς ἐν Ἰωνίᾳ γέγονεν οἷος οὐκ ἄλλος ὥραν καὶ εἶδος , καὶ πυνθανομένου διὰ τῶν γραμμάτων εἰ ἀναπέμψοι , πικρῶς ἀντέγραψεν , ὦ κάκιστʼ ἀνθρώπων , τί μοι πώποτε τοιοῦτο συνέγνως , ἵνα τοιαύταις με κολακεύσῃς ἡδοναῖς ; Ξενοκράτην , πεντήκοντα τάλαντα δωρεὰν Ἀλεξάνδρου πέμψαντος , ὅτι οὐκ ἔλαβε θαυμάζομεν τὸ δὲ δοῦναι , οὔ ; ἢ οὐχ ὁμοίως καταφρονεῖν χρημάτων δοκοῦμεν τὸν μὴ προσιέμενον καὶ τὸν χαριζόμενον ; οὐκ ἐδεῖτο πλούτου Ξενοκράτης διὰ φιλοσοφίαν , Ἀλέξανδρος δʼ ἐδεῖτο διὰ φιλοσοφίαν , ἵνα τοιούτοις χαρίζηται . τοῦτο ποσάκις Ἀλέξανδρος εἶπε βαλλόμενος , εἰσβιαζόμενος ; καίτοι κρίσεις μὲν ὀρθὰς πᾶσιν ἐνυπάρχειν ἀνθρώποις νομίζομεν · ἡ γὰρ φύσις ἀγωγός ἐστιν ἀφʼ ἑαυτῆς πρὸς τὸ καλόν · οἱ δὲ φιλόσοφοι τῶν πολλῶν διαφέρουσι τῷ τὰς κρίσεις ἔχειν ἐρρωμένας παρὰ τὰ δεινὰ καὶ πεπηγυίας , ἐπεὶ οὐ μετὰ τοιούτων προλήψεων εἷς οἰωνὸς ἄριστος καὶ πέρας μέν ἐστιν ἅπασιν ἀνθρώποις ὁ θάνατος . ἀλλὰ θραύουσιν οἱ καιροὶ παρὰ τὰ δεινὰ τοὺς λογισμούς , καὶ τὰς κρίσεις ἐκκρούουσιν αἱ φαντασίαι τῶν κινδύνων ἐγγὺς γενομένων . φόβος γὰρ οὐ μόνον μνήμην ἐκπλήττει , κατὰ τὸν Θουκυδίδην , ἀλλὰ καὶ προαίρεσιν πᾶσαν καὶ φιλοτιμίαν καὶ ὁρμήν , εἰ μὴ μηρίνθους φιλοσοφία περιτέθεικεν .
Lemmas: παρατίθημι ὁ ὁ ὁμολογέω φιλόσοφος . Σωκράτης ἀνέχω συγκοιμάομαι Ἀλκιβιάδης · Ἀλέξανδρος δέ , Φιλόξενος ὁ ὁ παράλιος ὕπαρχος γράφω , ὅτι παῖς ἐν Ἰωνία γίγνομαι οἷος οὐ ἄλλος ὥρα καί εἶδος , καί πυνθάνομαι διά ὁ γράμμα εἰ ἀναπέμπω , πικρός ἀντιγράφω , ὦ κακός ἄνθρωπος , τίς ἐγώ πώποτε τοιοῦτος συγγιγνώσκω , ἵνα τοιοῦτος ἐγώ κολακεύω ἡδονή ; Ξενοκράτης , πεντήκοντα τάλαντον δωρεά Ἀλέξανδρος πέμπω , ὅτι οὐ λαμβάνω θαυμάζω ὁ δέ δίδωμι , οὐ ; ἤ οὐ ὅμοιος καταφρονέω χρῆμα δοκέω ὁ μή προσίημι καί ὁ χαρίζω ; οὐ δέω πλοῦτος Ξενοκράτης διά φιλοσοφία , Ἀλέξανδρος δέ δέω διά φιλοσοφία , ἵνα τοιοῦτος χαρίζω . οὗτος ποσάκις Ἀλέξανδρος λέγω βάλλω , εἰσβιάζομαι ; καίτοι κρίσις μέν ὀρθός πᾶς ἐνυπάρχω ἄνθρωπος νομίζω · ὁ γάρ φύσις ἀγωγός εἰμί ἀπό ἑαυτοῦ πρός ὁ καλός · ὁ δέ φιλόσοφος ὁ πολύς διαφέρω ὁ ὁ κρίσις ἔχω ῥώννυμι παρά ὁ δεινός καί πήγνυμι , ἐπεί οὐ μετά τοιοῦτος πρόληψις εἷς οἰωνός ἀγαθός καί πέρας μέν εἰμί ἅπας ἄνθρωπος ὁ θάνατος . ἀλλά θραύω ὁ καιρός παρά ὁ δεινός ὁ λογισμός , καί ὁ κρίσις ἐκκρούω ὁ φαντασία ὁ κίνδυνος ἐγγύς γίγνομαι . φόβος γάρ οὐ μόνος μνήμη ἐκπλήσσω , κατά ὁ Θουκυδίδης , ἀλλά καί προαίρεσις πᾶς καί φιλοτιμία καί ὁρμή , εἰ μή μήρινθος φιλοσοφία περιτίθημι .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 2.6
ἀλλʼ Ἀλέξανδρος ἠρίστα μὲν ὄρθρου καθεζόμενος , ἐδείπνει δὲ πρὸς ἑσπέραν βαθεῖαν , ἔπινε δὲ θύσας τοῖς θεοῖς , ἐκύβευε δὲ πρὸς Μήδιον πυρέττων , ἔπαιζε δʼ ὁδοιπορῶν ἅμα καὶ μανθάνων τοξεύειν καὶ ἐπιβαίνειν ἅρματος . ἔγημε δὲ Ῥωξάνην ἑαυτῷ , μόνης ἐρασθείς · τὴν δὲ Δαρείου Στάτειραν τῇ βασιλείᾳ καὶ τοῖς πράγμασι συνέφερε γὰρ ἡ τῶν γενῶν ἀνάμιξις · τῶν δʼ ἄλλων Περσίδων ἐκράτησε τοσοῦτον σωφροσύνῃ , ὅσον ἀνδρείᾳ Περσῶν ἄκουσαν μὲν γὰρ οὐδεμίαν εἶδεν , ἃς δʼ εἶδε μᾶλλον ἢ ἃς οὐκ εἶδε παρῆλθε . καὶ πᾶσιν ὢν τοῖς ἄλλοις φιλάνθρωπος , μόνοις ὑπερηφάνως τοῖς καλοῖς ἐχρῆτο . περὶ δὲ τῆς Δαρείου γυναικός , εὐπρεπεστάτης γενομένης , οὐδὲ φωνὴν ἐπαινοῦσαν τὸ κάλλος ἤκουσεν · ἀποθανοῦσαν δʼ οὕτω βασιλικῶς ἐκόσμησε καὶ συμπαθῶς ἐδάκρυσεν , ὥστʼ ἄπιστον αὐτοῦ τὸ σῶφρον ἐν τῷ φιλανθρώπῳ γενέσθαι καὶ λαβεῖν ἀδικίας ἔγκλημα τὴν χρηστότητα . Δαρεῖος γὰρ ὑπόπτως ἐκινήθη πρὸς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ καὶ τὴν ἡλικίαν εἷς γὰρ ἦν καὶ αὐτὸς ἔτι τῶν νομιζόντων διὰ Τύχην κρατεῖν Ἀλέξανδρον · ἐπεὶ δὲ τἀληθὲς ἔγνω βασανίσας πανταχόθεν , οὐ πάντως , εἶπεν , ἄρα φαύλως ἔχει τὰ Περσῶν , οὐδέ τις ἐρεῖ παντάπασι κακοὺς ἡμᾶς οὐδʼ ἀνάνδρους ὑπὸ τοιούτου κρατηθέντας . ἐγὼ ʼ εὐτυχίαν μὲν εὔχομαι καὶ κράτος πολέμου παρὰ θεῶν , ἵνʼ εὖ ποιῶν Ἀλέξανδρον ὑπερβάλωμαι · καὶ μέ τις ἔχει φιλοτιμία καὶ ζῆλος ἡμερώτερον αὐτοῦ φανῆναι · εἰ δʼ οἴχεται τὰ ἐμά , Ζεῦ πατρῷε Περσῶν καὶ βασίλειοι θεοί , μηδεὶς εἰς τὸν Κύρου θρόνον ἄλλος ἢ Ἀλέξανδρος καθίσειε . τοῦτʼ εἰσποίησις ἦν Ἀλεξάνδρου διὰ θεῶν μαρτύρων .
Lemmas: ἀλλά Ἀλέξανδρος ἀριστάω μέν ὄρθρος καθέζομαι , δειπνέω δέ πρός ἑσπέρα βαθύς , πίνω δέ θύω ὁ θεός , κυβεύω δέ πρός Μήδιος πυρέσσω , παίζω δέ ὁδοιπορέω ἅμα καί μανθάνω τοξεύω καί ἐπιβαίνω ἅρμα . γαμέω δέ Ῥωξάνη ἑαυτοῦ , μόνος ἔραμαι · ὁ δέ Δαρεῖος Στάτειρα ὁ βασιλεία καί ὁ πρᾶγμα συμφέρω γάρ ὁ ὁ γένος ἀνάμιξις · ὁ δέ ἄλλος Περσίς κρατέω τοσοῦτος σωφροσύνη , ὅσος ἀνδρεία Πέρσης ἄκων μέν γάρ οὐδείς ὁράω , ὅς δέ ὁράω μάλα ἤ ὅς οὐ ὁράω παρέρχομαι . καί πᾶς εἰμί ὁ ἄλλος φιλάνθρωπος , μόνος ὑπερήφανος ὁ καλός χράω . περί δέ ὁ Δαρεῖος γυνή , εὐπρεπής γίγνομαι , οὐδέ φωνή ἐπαινέω ὁ κάλλος ἀκούω · ἀποθνῄσκω δέ οὕτως βασιλικός κοσμέω καί συμπαθής δακρύω , ὥστε ἄπιστος αὐτός ὁ σώφρων ἐν ὁ φιλάνθρωπος γίγνομαι καί λαμβάνω ἀδικία ἔγκλημα ὁ χρηστότης . Δαρεῖος γάρ ὕποπτος κινέω πρός ὁ ἐξουσία αὐτός καί ὁ ἡλικία εἷς γάρ εἰμί καί αὐτός ἔτι ὁ νομίζω διά Τύχη κρατέω Ἀλέξανδρος · ἐπεί δέ ἀληθής γιγνώσκω βασανίζω πανταχόθεν , οὐ πάντως , λέγω , ἄρα φαῦλος ἔχω ὁ Πέρσης , οὐδέ τις λέγω παντάπασι κακός ἐγώ οὐδέ ἄνανδρος ὑπό τοιοῦτος κρατέω . ἐγώ ʼ εὐτυχία μέν εὔχομαι καί κράτος πόλεμος παρά θεός , ἵνα εὖ ποιέω Ἀλέξανδρος ὑπερβάλλω · καί ἐγώ τις ἔχω φιλοτιμία καί ζῆλος ἥμερος αὐτός φαίνω · εἰ δέ οἴχομαι ὁ ἐμός , Ζεύς πατρῷος Πέρσης καί βασίλειος θεός , μηδείς εἰς ὁ Κῦρος θρόνος ἄλλος ἤ Ἀλέξανδρος καθίζω . οὗτος εἰσποίησις εἰμί Ἀλέξανδρος διά θεός μάρτυς .
plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 2.10
εὖγʼ , ὦ Τύχη , τὸν Ἀλέξανδρον αὔξεις καὶ μέγαν ποιεῖς , διορύττουσα πανταχόθεν , ὑπερείπουσα , πᾶν μέρος ἀνοίγουσα τοῦ σώματος · οὐχ ὥσπερ ἡ Ἀθηνᾶ πρὸ τοῦ Μενελάου τὸ βέλος εἰς τὰ καρτερώτατα τῶν ὅπλων ὑπάγουσα , θώρακι καὶ μίτρᾳ καὶ ζωστῆρι τῆς πληγῆς τὸν τόνον ἀφεῖλε θιγούσης τοῦ σώματος , ὅσον αἵματι πρόφασιν ῥυῆναι , ἀλλὰ γυμνὰ παρέχουσα τοῖς βέλεσι τὰ καίρια , καὶ διʼ ὀστέων έλαύνουσα τὰς πληγάς , καὶ περιτρέχουσα κύκλῳ τὸ σῶμα , καὶ πολιορκοῦσα τὰς ὄψεις , τὰς βάσεις , ἐμποδίζουσα τὰς διώξεις , περισπῶσα τὰς νίκας , ἀνατρέπουσα τὰς ἐλπίδας . ἐμοὶ μὲν οὐδεὶς βαρυτέρᾳ δοκεῖ κεχρῆσθαι Τύχῃ τῶν βασιλέων , καίτοι πολλοῖς ἐνέπεσε σκληρὰ καὶ βάσκανος · ἀλλʼ ὡς σκηπτὸς ἀπέκοψε τοὺς ἄλλους καὶ διέφθειρε , πρὸς δʼ Ἀλέξανδρον αὐτῆς τὸ δυσμενὲς γέγονε φιλόνεικον καὶ δύσερι καὶ δυσεκβίαστον , ὥσπερ πρὸς τὸν Ἡρακλέα . ποίους γὰρ Τυφῶνας ἢ πελωρίους γίγαντας οὐκ ἀνέστησεν ἀνταγωνιστὰς ἐπʼ αὐτόν ; ἢ τίνας οὐκ ὠχύρωσε τῶν πολεμίων πλήθεσιν ὅπλων ἢ βάθεσι ποταμῶν ἢ τραχύτησι κρημνῶν ἢ θηρίων ἀλκαῖς ἀλλοφύλων ; εἰ δὲ μὴ μέγʼ ἦν τὸ Ἀλεξάνδρου φρόνημα μηδʼ ἀπʼ ἀρετῆς ὁρμώμενον μεγάλης ἐξανέφερε καὶ διηρείδετο πρὸς τὴν Τύχην , οὐκ ἂν ἔκαμε καὶ ἀπηγόρευσε παραταττόμενος , ἐξοπλιζόμενος , πολιορκῶν , διώκων ἐν ἀποστάσεσι μυρίαις , ἀποτροπαῖς , σκιρτήσεσιν ἐθνῶν , βασιλέων ἀφηνιασμοῖς , πρὸς Βάκτρα Μαράκανδα Σογδιανούς , ἐν ἔθνεσιν ἀπίστοις καὶ ἐπιβούλοις ὕδραν τέμνων ἀεί τισι πολέμοις ἐπιβλαστάνουσαν ;
Lemmas: εὖγε , ὦ Τύχη , ὁ Ἀλέξανδρος αὐξάνω καί μέγας ποιέω , διορύσσω πανταχόθεν , ὑπερείπω , πᾶς μέρος ἀνοίγνυμι ὁ σῶμα · οὐ ὥσπερ ὁ Ἀθήνη πρό ὁ Μενέλαος ὁ βέλος εἰς ὁ καρτερός ὁ ὅπλον ὑπάγω , θώραξ καί μίτρα καί ζωστήρ ὁ πληγή ὁ τόνος ἀφαιρέω θιγγάνω ὁ σῶμα , ὅσος αἷμα πρόφασις ῥέω , ἀλλά γυμνός παρέχω ὁ βέλος ὁ καίριος , καί διά ὀστέον ἐλαύνω ὁ πληγή , καί περιτρέχω κύκλος ὁ σῶμα , καί πολιορκέω ὁ ὄψις , ὁ βάσις , ἐμποδίζω ὁ δίωξις , περισπάω ὁ νίκη , ἀνατρέπω ὁ ἐλπίς . ἐγώ μέν οὐδείς βαρύς δοκέω χράω Τύχη ὁ βασιλεύς , καίτοι πολύς ἐμπίπτω σκληρός καί βάσκανος · ἀλλά ὡς σκηπτός ἀποκόπτω ὁ ἄλλος καί διαφθείρω , πρός δέ Ἀλέξανδρος αὐτός ὁ δυσμενής γίγνομαι φιλόνικος καί δύσερις καί δυσεκβίαστος , ὥσπερ πρός ὁ Ἡρακλῆς . ποῖος γάρ Τυφῶν ἤ πελώριος γίγας οὐ ἀνίστημι ἀνταγωνιστής ἐπί αὐτός ; ἤ τίς οὐ ὀχυρόω ὁ πολέμιος πλῆθος ὅπλον ἤ βάθος ποταμός ἤ τραχύτης κρημνός ἤ θηρίον ἀλκή ἀλλόφυλος ; εἰ δέ μή μέγας εἰμί ὁ Ἀλέξανδρος φρόνημα μηδέ ἀπό ἀρετή ὁρμάω μέγας ἐξαναφέρω καί διερείδομαι πρός ὁ Τύχη , οὐ ἄν κάμνω καί ἀπαγορεύω παρατάσσω , ἐξοπλίζω , πολιορκέω , διώκω ἐν ἀπόστασις μυρίος , ἀποτροπή , σκίρτησις ἔθνος , βασιλεύς ἀφηνιασμός , πρός Βάκτρα Μαράκανδα Σογδιανός , ἐν ἔθνος ἄπιστος καί ἐπίβουλος ὕδρα τέμνω ἀεί τις πόλεμος ἐπιβλαστάνω ;