plutarchus.de-alexandri-magni-fortuna-aut-virtute-326d-345b 2.13
Τὸ δʼ ὅλον , εἰ μὲν καὶ Σόλων διὰ Τύχην ἐπολιτεύσατο καὶ Μιλτιάδης διὰ Τύχην ἐστρατήγησε καὶ Ἀριστείδης ἀπὸ Τύχης ἦν δίκαιος , οὐδὲν ἄρα τῆς Ἀρετῆς ἔργον ἐστίν , ἀλλʼ ὄνομα τοῦτο καὶ λόγος ἔχων δόξαν ἄλλως διέξεισι τοῦ βίου , πλαττόμενος ὑπὸ τῶν σοφιστῶν καὶ τῶν νομοθετῶν . εἰ δὲ τούτων καὶ τῶν ὁμοίων ἀνδρῶν ἕκαστος πένης μὲν ἢ πλούσιος ἢ ἀσθενὴς ἢ ἰσχυρὸς ἢ ἄμορφος ἢ καλὸς ἢ εὔγηρως ἢ ὠκύμορος διὰ τύχην γέγονε μέγαν δὲ στρατηγὸν καὶ μέγαν νομοθέτην καὶ μέγαν ἐν ἀρχαῖς καὶ πολιτείαις ἕκαστος ἑαυτὸν ἀρετῇ καὶ λόγῳ παρέσχηκε , φέρε θεῶ τὸν Ἀλέξανδρον ἅπασι παραβάλλων . Σόλων χρεῶν ἀποκοπὴν ἐν Ἀθήναις ἐποίησε , σεισάχθειαν προσαγορεύσας · Ἀλέξανδρος δὲ τὰ χρέα τοῖς δανείσασιν ὑπὲρ τῶν ὀφειλόντων αὐτὸς ἐξέτισε . Περικλῆς φορολογήσας τοὺς Ἕλληνας ἐκ τῶν χρημάτων ἐκόσμησεν ἱεροῖς τὴν ἀκρόπολιν · Ἀλέξανδρος δὲ τὰ τῶν Βαρβάρων χρήματα λαβὼν ἔπεμψεν εἰς τὴν Ἑλλάδα , ναοὺς τοῖς θεοῖς ἀπὸ μυρίων ταλάντων οἰκοδομῆσαι κελεύσας . Βρασίδαν ἐν τῇ Ἑλλάδι περιβόητον ἐποίησε τὸ πρὸς Μεθώνην διαδραμεῖν τὸ στρατόπεδον τῶν πολεμίων βαλλόμενον παρὰ τὴν θάλατταν · Ἀλεξάνδρου δʼ ἐν Ὀξυδράκαις τὸ δεινὸν ἐκεῖνο πήδημα καὶ ἄπιστον ἀκούουσι καὶ θεωμένοις φοβερόν , ἐκ τειχῶν ἀφέντος ἑαυτὸν εἰς τοὺς πολεμίους δόρασι , καὶ βέλεσι . καὶ ξίφεσι γυμνοῖς ἐκδεχομένους , τίνι ἄν τις εἰκάσειεν ἢ πυρὶ κεραυνίῳ ῥαγέντι καὶ φερομένῳ ; μετὰ πνεύματος , οἷον ἐπὶ γῆν κατέσκηψε φάσμα Φοίβου φλογοειδέσιν ὅπλοις περιλαμπόμενον ; οἱ δὲ τὸ πρῶτον ἐκπλαγέντες ἅμα φρίκῃ διέτρεσαν καὶ ἀνεχώρησαν · εἶθʼ ὡς ἑώρων ἄνθρωπον ἕνα πολλοῖς ἐπιφερόμενον , ἀντέστησαν . ἐνταῦθʼ ἄρʼ ἡ Τύχη μεγάλα καὶ λαμπρὰ διέφηνεν ἔργα τῆς πρὸς Ἀλέξανδρον εὐμενείας , ὅτʼ αὐτὸν μὲν εἰς χωρίον ἄσημον καὶ βάρβαρον ἐμβαλοῦσα κατέκλεισε καὶ περιετείχισε , τοὺς δʼ ὑπὸ σπουδῆς ἐπιβοηθοῦντας ἔξωθεν καὶ τῶν τειχῶν ἐφιεμένους , κλάσασα καὶ συντρίψασα τὰς κλίμακας , ὑπεσκέλισε καὶ κατεκρήμνισε . τριῶν δʼ οἵπερ ἔφθησαν μόνοι τοῦ τείχους λαβέσθαι καὶ καθέντες ἑαυτοὺς παραστῆναι τῷ βασιλεῖ , τὸν μὲν εὐθὺς ἀνήρπασε καὶ προανεῖλεν , ὁ δὲ τοξεύμασι πολλοῖς διαπεπαρμένος ὅσον ὁρᾶν καὶ συναισθάνεσθαι μόνον ἀπεῖχε τοῦ τεθνάναι · κεναὶ δʼ ἔξωθεν προσδρομαὶ καὶ ἀλαλαγμοὶ Μακεδόνων , οὐ μηχανῆς τινος οὐκ ὀργάνων παρόντων , ἀλλʼ ὑπὸ σπουδῆς ξίφεσι τυπτόντων τὰ τείχη καὶ χερσὶ γυμναῖς παραρρῆξαι καὶ μονονοὺ διαφαγεῖν βιαζομένων . ὁ δʼ εὐτυχὴς βασιλεὺς καὶ ὑπὸ τῆς Τύχης φυλαττόμενος ἀεὶ καὶ δορυφορούμενος , ὥσπερ θηρίον ἄρκυσιν ἐνσχεθείς , ἔρημος καὶ ἀβοήθητος , οὐχ ὑπὲρ Σούσων οὐδὲ Βαβυλῶνος οὐδὲ τοῦ Βάκτρα λαβεῖν οὐδὲ τοῦ μεγάλου Πώρου κρατῆσαι · τοῖς γὰρ ἐνδόξοις καὶ μεγάλοις ἀγῶσι , κἂν δυστυχῶνται , τὸ γοῦν αἰσχρὸν οὐ πρόσεστιν . ἀλλʼ οὕτω δύσερις ἦν καὶ βάσκανος ἡ Τύχη καὶ φιλοβάρβαρος καὶ μισαλέξανδρος , ὥστε μὴ τὸ σῶμα μόνον αὐτοῦ μηδὲ τὸν βίον , ἀλλὰ καὶ τὴν δόξαν ἀνελεῖν ὅσον ἐφʼ ἑαυτῇ καὶ διαφθεῖραι τὴν εὔκλειαν . οὐ γὰρ παρʼ Εὐφράτην Ἀλέξανδρον ἢ Ὑδάσπην πεσόντα κεῖσθαι δεινὸν ἦν , οὐδʼ ἀγεννὲς ἐν χερσὶ Δαρείου γενόμενον καὶ ἵπποις καὶ ξίφεσι καὶ κοπίσι Περσῶν ἀμυνομένων ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ἀποθανεῖν οὐδὲ τῶν Βαβυλῶνος ἐπιβαίνοντα τειχῶν σφαλῆναι καὶ πεσεῖν ἀπʼ ἐλπίδος μεγάλης . οὕτω Πελοπίδας καὶ Ἐπαμεινώνδας · ἀρετῆς ὁ τούτων θάνατος ἦν , οὐ δυστυχίας ἐπὶ τηλικούτοις . τῆς δὲ νῦν ἐξεταζομένηςτύχης οἷον τὸ ἔργον ; ἐν ἐσχατιᾷ βαρβάρου παραποταμίας καὶ τείχεσιν ἀδόξου πολίχνης περιβαλούσης καὶ ἀποκρυψάσης τὸν τῆς οἰκουμένης βασιλέα καὶ κύριον , ὅπλοις ἀτίμοις καὶ σκεύεσι τοῖς παρατυχοῦσι τυπτόμενον καὶ βαλλόμενον ἀπολέσθαι . καὶ γὰρ κοπίδι τὴν κεφαλὴν διὰ τοῦ κράνους ἐπλήγη , καὶ βέλει τις ἀπὸ τόξου τὸν θώρακα διέκοψεν , οὗ τοῖς περὶ τὸν μαστὸν ἐνερεισθέντος ὀστέοις καὶ καταπαγέντος ὁ μὲν καυλὸς ἐξεῖχε βαρύνων , τῆς δʼ ἀκίδος ὁ σίδηρος τεττάρων δακτύλων εὖρος ἔσχε καὶ πέντε μῆκος . ἔσχατον δὲ τῶν δεινῶν , ὁ μὲν ἠμύνετο τοὺς κατὰ στόμα καὶ τὸν βαλόντα καὶ πελάσαι τολμήσαντα μετὰ ξίφους αὐτὸς τῷ ἐγχειριδίῳ φθάσας κατέβαλε καὶ ἀπέκτεινεν · ἐν τούτῳ δέ τις δραμὼν ἐκ μυλῶνος ὑπέρῳ κατὰ τοῦ αὐχένος ὄπισθεν πληγὴν κατήνεγκεν , ἣ συνέχεε τὴν αἴσθησιν αὐτοῦ σκοτωθέντος · ἡ δʼ Ἀρετὴ παρῆν θάρσος μὲν αὐτῷ , ῥώμην δὲ καὶ σπουδὴν τοῖς περὶ αὐτὸν ἐμποιοῦσα . Λιμναῖοι γὰρ καὶ Πτολεμαῖοι καὶ Λεοννάτοι καὶ ὅσοι τὸ τεῖχος ὑπερκαταβάντες ἢ ῥήξαντες ἔστησαν πρὸ αὐτοῦ τεῖχος ἀρετῆς ἦσαν , εὐνοίᾳ καὶ φιλίᾳ τοῦ βασιλέως τὰ σώματα κατὰ πρόσωπον καὶ τὰς ψυχὰς προβαλλόμενοι . οὐ γὰρ διὰ Τύχην ἀγαθῶν βασιλέων ἑταῖροι προαποθνήσκουσιν ἑκουσίως καὶ προκινδυνεύουσιν , ἀλλʼ ἔρωτι τῆς Ἀρετῆς ὥσπερ ὑπὸ φίλτρων μέλιτται τῷ ἄρχοντι προσέχονται καὶ προσπεφύκασι . τίς οὖν οὐκ ἂν εἶπε τότε παρὼν ἀκίνδυνος θεατὴς ὅτι Τύχης μέγαν ἀγῶνα καὶ Ἀρετῆς θεᾶται , καὶ τὸ μὲν βάρβαρον παρʼ ἀξίαν ἐπικρατεῖ διὰ Τύχην , τὸ δʼ Ἑλληνικὸν ἀντέχει παρὰ δύναμιν διʼ Ἀρετήν ; κἂν μὲν ἐκεῖνοι περιγένωνται , Τύχης καὶ δαίμονος φθονεροῦ καὶ νεμέσεως ἔσται τὸ ἔργον ἂν δʼ οὗτοι κρατήσωσιν , Ἀρετὴ καὶ τόλμα καὶ φιλία καὶ πίστις ἐξοίσεται τὸ νικητήριον ; ταῦτα γάρ μόνα παρῆν Ἀλεξάνδρῳ , τῆς δʼ ἄλλης δυνάμεως καὶ παρασκευῆς καὶ στόλων καὶ ἵππων καὶ στρατοπέδων μέσον ἔθηκεν ἡ Τύχη τὸ τεῖχος . ἐτρέψαντο μὲν οὖν τοὺς βαρβάρους οἱ Μακεδόνες , καὶ πεσοῦσιν αὐτοῖς ἐπικατέσκαψαν τὴν πόλιν . Ἀλεξάνδρῳ δʼ οὐδὲν ἦν ὄφελος · ἥρπαστο γὰρ μετὰ τοῦ βέλους , καὶ τὸν κάλαμον ἐν τοῖς σπλάγχνοις εἶχε , καὶ δεσμὸς ἦν αὐτῷ καὶ ἧλος τὸ τόξευμα τοῦ θώρακος πρὸς τὸ σῶμα . καὶ σπάσαι μὲν ὥσπερ ἐκ ῥίζης τοῦ τραύματος βιαζομένοις οὐχ ὑπήκουεν ὁ σίδηρος , ἕδραν ἔχων τὰ πρὸ τῆς καρδίας στερεὰ τοῦ στήθους · ἐκπρῖσαι δὲ τοῦ δόνακος οὐκ ἐθάρρουν τὸ προέχον , ἀλλʼ ἐφοβοῦντο , μή πως σπαραγμῷ σχιζόμενον τὸ ὀστέον ὑπερβολὰς ἀλγηδόνων παράσχῃ καὶ ῥῆξις αἵματος ἐκ βάθους γένηται . πολλὴν δʼ ἀπορίαν καὶ διατριβὴν ὁρῶν αὐτὸς ἐπεχείρησεν ἐν χρῷ τοῦ θώρακος ἀποτέμνειν τῷ ξιφιδίῳ τὸν οἰστόν · ἠτόνει δʼ ἡ χεὶρ καὶ βάρος εἶχε ναρκῶδες ὑπὸ φλεγμονῆς τοῦ τραύματος . ἐκέλευεν οὖν ἅπτεσθαι καὶ μὴ δεδιέναι τοὺς ἀτρώτους θαρρύνων καὶ τοῖς μὲν ἐλοιδορεῖτο κλαίουσι καὶ περιπαθοῦσι , τοὺς δὲ λιποτάκτας ἀπεκάλει , μὴ τολμῶντας αὐτῷ βοηθεῖν · ἐβόα δὲ πρὸς τοὺς ἑταίρους , μηδεὶς ἔστω μηδʼ ὑπὲρ ἐμοῦ δειλός · ἀπιστοῦμαι μὴ φοβεῖσθαι θάνατον , εἰ τὸν ἐμὸν φοβεῖσθʼ ὑμεῖς .
Lemmas: ὁ δέ ὅλος , εἰ μέν καί Σόλων διά Τύχη πολιτεύω καί Μιλτιάδης διά Τύχη στρατηγέω καί Ἀριστείδης ἀπό Τύχη εἰμί δίκαιος , οὐδείς ἄρα ὁ Ἀρετή ἔργον εἰμί , ἀλλά ὄνομα οὗτος καί λόγος ἔχω δόξα ἄλλος διεξέρχομαι ὁ βίος , πλήσσω ὑπό ὁ σοφιστής καί ὁ νομοθέτης . εἰ δέ οὗτος καί ὁ ὅμοιος ἀνήρ ἕκαστος πένης μέν ἤ πλούσιος ἤ ἀσθενής ἤ ἰσχυρός ἤ ἄμορφος ἤ καλός ἤ εὐγήρως ἤ ὠκύμορος διά τύχη γίγνομαι μέγας δέ στρατηγός καί μέγας νομοθέτης καί μέγας ἐν ἀρχή καί πολιτεία ἕκαστος ἑαυτοῦ ἀρετή καί λόγος παρέχω , φέρω θεός ὁ Ἀλέξανδρος ἅπας παραβάλλω . Σόλων χρέος ἀποκοπή ἐν Ἀθῆναι ποιέω , σεισάχθεια προσαγορεύω · Ἀλέξανδρος δέ ὁ χρέος ὁ δανείζω ὑπέρ ὁ ὀφείλω αὐτός ἐκτίνω . Περικλῆς φορολογέω ὁ Ἕλλην ἐκ ὁ χρῆμα κοσμέω ἱερόν ὁ ἀκρόπολις · Ἀλέξανδρος δέ ὁ ὁ Βάρβαρος χρῆμα λαμβάνω πέμπω εἰς ὁ Ἑλλάς , ναός ὁ θεός ἀπό μυρίος τάλαντον οἰκοδομέω κελεύω . Βρασίδας ἐν ὁ Ἑλλάς περιβόητος ποιέω ὁ πρός Μεθώνη διατρέχω ὁ στρατόπεδον ὁ πολέμιος βάλλω παρά ὁ θάλασσα · Ἀλέξανδρος δέ ἐν Ὀξυδράκαι ὁ δεινός ἐκεῖνος πήδημα καί ἄπιστος ἀκούω καί θεάομαι φοβερός , ἐκ τεῖχος ἀφίημι ἑαυτοῦ εἰς ὁ πολέμιος δόρυ , καί βέλος . καί ξίφος γυμνός ἐκδέχομαι , τίς ἄν τις εἰκάζω ἤ πῦρ κεραύνιος ἀράσσω καί φέρω ; μετά πνεῦμα , οἷος ἐπί γῆ κατασκήπτω φάσμα Φοῖβος φλογοειδής ὅπλον περιλάμπω ; ὁ δέ ὁ πρῶτος ἐκπλάσσω ἅμα φρίκη διατρέω καί ἀναχωρέω · εἶτα ὡς ὁράω ἄνθρωπος εἷς πολύς ἐπιφέρω , ἀνθίστημι . ἐνταῦθα ἄρα ὁ Τύχη μέγας καί λαμπρός διαφαίνω ἔργον ὁ πρός Ἀλέξανδρος εὐμένεια , ὅτε αὐτός μέν εἰς χωρίον ἄσημος καί βάρβαρος ἐμβάλλω κατακλείω καί περιτειχίζω , ὁ δέ ὑπό σπουδή ἐπιβοηθέω ἔξωθεν καί ὁ τεῖχος ἐφίημι , κλάω καί συντρίβω ὁ κλῖμαξ , ὑποσκελίζω καί κατακρημνίζω . τρεῖς δέ ὅς φθάνω μόνος ὁ τεῖχος λαμβάνω καί καθίημι ἑαυτοῦ παρίστημι ὁ βασιλεύς , ὁ μέν εὐθύς ἀναρπάζω καί προαναιρέω , ὁ δέ τόξευμα πολύς διαπείρω ὅσος ὁράω καί συναισθάνομαι μόνος ἀπέχω ὁ θνῄσκω · κενός δέ ἔξωθεν προσδρομή καί ἀλαλαγμός Μακεδών , οὐ μηχανή τις οὐ ὄργανον πάρειμι , ἀλλά ὑπό σπουδή ξίφος τύπτω ὁ τεῖχος καί χείρ γυμνός παραρρήγνυμι καί μονονού διεσθίω βιάζω . ὁ δέ εὐτυχής βασιλεύς καί ὑπό ὁ Τύχη φυλάσσω ἀεί καί δορυφορέω , ὥσπερ θηρίον ἄρκυς ἐνέχω , ἐρῆμος καί ἀβοήθητος , οὐ ὑπέρ Σοῦσα οὐδέ Βαβυλών οὐδέ ὁ Βάκτρα λαμβάνω οὐδέ ὁ μέγας Πῶρος κρατέω · ὁ γάρ ἔνδοξος καί μέγας ἀγών , ἐάν δυστυχέω , ὁ γοῦν αἰσχρός οὐ πρόσειμι . ἀλλά οὕτως δύσερις εἰμί καί βάσκανος ὁ Τύχη καί φιλοβάρβαρος καί μισαλέξανδρος , ὥστε μή ὁ σῶμα μόνος αὐτός μηδέ ὁ βίος , ἀλλά καί ὁ δόξα ἀναιρέω ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ καί διαφθείρω ὁ εὔκλεια . οὐ γάρ παρά Εὐφράτης Ἀλέξανδρος ἤ Ὑδάσπης πίπτω κεῖμαι δεινός εἰμί , οὐδέ ἀγεννής ἐν χείρ Δαρεῖος γίγνομαι καί ἵππος καί ξίφος καί κοπίς Πέρσης ἀμύνω ὑπέρ ὁ βασιλεύς ἀποθνῄσκω οὐδέ ὁ Βαβυλών ἐπιβαίνω τεῖχος σφάλλω καί πίπτω ἀπό ἐλπίς μέγας . οὕτως Πελοπίδης καί Ἐπαμεινώνδας · ἀρετή ὁ οὗτος θάνατος εἰμί , οὐ δυστυχία ἐπί τηλικοῦτος . ὁ δέ νῦν ἐξετάζω οἷος ὁ ἔργον ; ἐν ἐσχατιά βάρβαρος παραποτάμιος καί τεῖχος ἄδοξος πολίχνη περιβάλλω καί ἀποκρύπτω ὁ ὁ οἰκουμένη βασιλεύς καί κύριος , ὅπλον ἄτιμος καί σκεῦος ὁ παρατυγχάνω τύπτω καί βάλλω ἀπόλλυμι . καί γάρ κοπίς ὁ κεφαλή διά ὁ κράνος πλήσσω , καί βέλος τις ἀπό τόξον ὁ θώραξ διακόπτω , ὅς ὁ περί ὁ μαστός ἐνερείδω ὀστέον καί καταπήγνυμι ὁ μέν καυλός ἐξέχω βαρύνω , ὁ δέ ἀκίς ὁ σίδηρος τέσσαρες δάκτυλος εὖρος ἔχω καί πέντε μῆκος . ἔσχατος δέ ὁ δεινός , ὁ μέν ἀμύνω ὁ κατά στόμα καί ὁ βάλλω καί πελάζω τολμάω μετά ξίφος αὐτός ὁ ἐγχειρίδιον φθάνω καταβάλλω καί ἀποκτείνω · ἐν οὗτος δέ τις τρέχω ἐκ μυλών ὕπερον κατά ὁ αὐχήν ὄπισθεν πληγή καταφέρω , ὅς συγχέω ὁ αἴσθησις αὐτός σκοτόω · ὁ δέ Ἀρετή πάρειμι θάρσος μέν αὐτός , ῥώμη δέ καί σπουδή ὁ περί αὐτός ἐμποιέω . Λιμναῖος γάρ καί Πτολεμαῖος καί Λεοννάτος καί ὅσος ὁ τεῖχος ὑπερκαταβαίνω ἤ ῥήγνυμι ἵστημι πρό αὐτός τεῖχος ἀρετή εἰμί , εὔνοια καί φιλία ὁ βασιλεύς ὁ σῶμα κατά πρόσωπον καί ὁ ψυχή προβάλλω . οὐ γάρ διά Τύχη ἀγαθός βασιλεύς ἑταῖρος προαποθνῄσκω ἑκούσιος καί προκινδυνεύω , ἀλλά ἔρως ὁ Ἀρετή ὥσπερ ὑπό φίλτρον μέλισσα ὁ ἄρχων προσέχω καί προσφύω . τίς οὖν οὐ ἄν λέγω τότε πάρειμι ἀκίνδυνος θεατής ὅτι Τύχη μέγας ἀγών καί Ἀρετή θεάομαι , καί ὁ μέν βάρβαρος παρά ἀξία ἐπικρατέω διά Τύχη , ὁ δέ Ἑλληνικός ἀντέχω παρά δύναμις διά Ἀρετή ; ἐάν μέν ἐκεῖνος περιγίγνομαι , Τύχη καί δαίμων φθονερός καί νέμεσις εἰμί ὁ ἔργον ἐάν δέ οὗτος κρατέω , Ἀρετή καί τόλμα καί φιλία καί πίστις ἐκφέρω ὁ νικητήριος ; οὗτος γάρ μόνος πάρειμι Ἀλέξανδρος , ὁ δέ ἄλλος δύναμις καί παρασκευή καί στόλος καί ἵππος καί στρατόπεδον μέσος τίθημι ὁ Τύχη ὁ τεῖχος . τρέπω μέν οὖν ὁ βάρβαρος ὁ Μακεδών , καί πίπτω αὐτός ἐπικατασκάπτω ὁ πόλις . Ἀλέξανδρος δέ οὐδείς εἰμί ὄφελος · ἁρπάζω γάρ μετά ὁ βέλος , καί ὁ κάλαμος ἐν ὁ σπλάγχνον ἔχω , καί δεσμός εἰμί αὐτός καί ἧλος ὁ τόξευμα ὁ θώραξ πρός ὁ σῶμα . καί σπάω μέν ὥσπερ ἐκ ῥίζα ὁ τραῦμα βιάζω οὐ ὑπακούω ὁ σίδηρος , ἕδρα ἔχω ὁ πρό ὁ καρδία στερεός ὁ στῆθος · ἐκπρίω δέ ὁ δόναξ οὐ θαρσέω ὁ προέχω , ἀλλά φοβέω , μή πως σπαραγμός σχίζω ὁ ὀστέον ὑπερβολή ἀλγηδών παρέχω καί ῥῆξις αἷμα ἐκ βάθος γίγνομαι . πολύς δέ ἀπορία καί διατριβή ὁράω αὐτός ἐπιχειρέω ἐν χρώς ὁ θώραξ ἀποτέμνω ὁ ξιφίδιον ὁ ὀϊστός · ἀτονέω δέ ὁ χείρ καί βάρος ἔχω ναρκώδης ὑπό φλεγμονή ὁ τραῦμα . κελεύω οὖν ἅπτω καί μή δείδω ὁ ἄτρωτος θαρσύνω καί ὁ μέν λοιδορέω κλαίω καί περιπαθέω , ὁ δέ λιποτάκτης ἀποκαλέω , μή τολμάω αὐτός βοηθέω · βοάω δέ πρός ὁ ἑταῖρος , μηδείς εἰμί μηδέ ὑπέρ ἐγώ δειλός · ἀπιστέω μή φοβέω θάνατος , εἰ ὁ ἐμός φοβέω σύ .