ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 1
ὅν ἔπεμψας ἀπαγγελοῦντα περὶ τῆς τοῦ παιδίου τελευτῆς · , ἔοικε διημαρτηκέναι καθʼ ὁδὸν εἰς Ἀθήνας πορευόμενος · ἐγὼ δʼ εἰς Τάναγραν ἐλθὼν ἐπυθόμην παρὰ τῆς θυγατριδῆς . τὰ μὲν οὖν περὶ τὴν ταφὴν ἤδη νομίζω γεγονέναι · γεγονότα δʼ ἐχέτω ὥς σοι μέλλει καὶ νῦν ἀλυπότατα καὶ πρὸς τὸ λοιπὸν ἕξειν . εἰ δέ τι βουλομένη μὴ πεποίηκας ἀλλὰ μένεις τὴν ἐμὴν γνώμην , οἴει δὲ κουφότερον οἴσειν γενομένου · καὶ τοῦτʼ ἔσται δίχα πάσης περιεργίας καὶ δεισιδαιμονίας , ὧν ἥκιστά σοι μέτεστι .
Lemmas: ὅς πέμπω ἀπαγγέλλω περί ὁ ὁ παιδίον τελευτή · , ἔοικα διαμαρτάνω κατά ὁδός εἰς Ἀθῆναι πορεύω · ἐγώ δέ εἰς Τάναγρα ἔρχομαι πυνθάνομαι παρά ὁ θυγατριδῆ . ὁ μέν οὖν περί ὁ ταφή ἤδη νομίζω γίγνομαι · γίγνομαι δέ ἔχω ὡς σύ μέλλω καί νῦν ἄλυπος καί πρός ὁ λοιπός ἔχω . εἰ δέ τις βούλομαι μή ποιέω ἀλλά μένω ὁ ἐμός γνώμη , οἴομαι δέ κοῦφος φέρω γίγνομαι · καί οὗτος εἰμί δίχα πᾶς περιεργία καί δεισιδαιμονία , ὅς ἦκα σύ μέτειμι .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 2
μόνον , ὦ γύναι , τήρει κἀμὲ τῷ πάθει καὶ σεαυτὴν ἐπὶ τοῦ καθεστῶτος . ἐγὼ γὰρ αὐτὸς μὲν οἶδα καὶ ὁρίζω τὸ συμβεβηκὸς ἡλίκον ἐστίν · ἂν δὲ σε τῷ δυσφορεῖν ὑπερβάλλουσαν εὕρω , τοῦτό μοι μᾶλλον ἐνοχλήσει τοῦ γεγονότος . καίτοι οὐδʼ αὐτὸς ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρης ἐγενόμην οἶσθα δὲ καὶ αὐτή , τοσούτων μοι παιδίων ἀνατροφῆς κοινωνήσασα , πάντων ἐκτεθραμμένων οἴκοι διʼ αὐτῶν ἡμῶν · τούτου δέ , ὅτι καὶ σοὶ ποθούσῃ θυγάτηρ μετὰ τέσσαρας υἱοὺς ἐγεννήθη κἀμοὶ τὸ σὸν ὄνομα θέσθαι ποθούμενον ἑν αὐτῇ παρέσχεν , ἀγαπητοῦ διαφερόντως μοι γενομένου . πρόσεστι δὲ καὶ δριμύτης ἰδία τις τῷ πρὸς τὰ τηλικαῦτα φιλοστόργῳ , καὶ τὸ εὐφραῖνον αὐτῶν καθαρόν ἐστι καὶ πάσης ἀμιγὲς ὀργῆς καὶ μέμψεως . αὕτη δὲ καὶ φύσει θαυμαστὴν ἔσχεν εὐκολίαν καὶ πραότητα , καὶ τὸ ἀντιφιλοῦν καὶ χαριζόμενον αὐτῆς ἡδονὴν ἅμα καὶ κατανόησιν τοῦ φιλανθρώπου παρεῖχεν · , οὐ γὰρ μόνον βρέφεσιν ἄλλοις ἀλλὰ καὶ σκεύεσιν , οἷς ἐτέρπετο , καὶ παιγνίοις ἐκέλευε τὴν τίτθην διδόναι καὶ προσφέρειν τὸν μαστὸν καὶ προσεκαλεῖτο καθάπερ πρὸς τράπεζαν ἰδίαν ὑπὸ φιλανθρωπίας , ὧνπερ ἐγίγνωσκε καὶ εἶχε τὰ ἥδιστα κοινουμένη τοῖς εὐφραίνουσιν αὐτήν .
Lemmas: μόνος , ὦ γυνή , τηρέω ἐγώ ὁ πάθος καί σεαυτοῦ ἐπί ὁ καθίστημι . ἐγώ γάρ αὐτός μέν οἶδα καί ὁρίζω ὁ συμβαίνω ἡλίκος εἰμί · ἐάν δέ σύ ὁ δυσφορέω ὑπερβάλλω εὑρίσκω , οὗτος ἐγώ μάλα ἐνοχλέω ὁ γίγνομαι . καίτοι οὐδέ αὐτός ἀπό δρῦς οὐδέ ἀπό πέτρα γίγνομαι οἶδα δέ καί αὐτός , τοσοῦτος ἐγώ παιδίον ἀνατροφή κοινωνέω , πᾶς ἐκτρέφω οἴκοι διά αὐτός ἐγώ · οὗτος δέ , ὅτι καί σύ ποθέω θυγάτηρ μετά τέσσαρες υἱός γεννάω ἐγώ ὁ σός ὄνομα τίθημι ποθέω ἑν αὐτός παρέχω , ἀγαπητός διαφερόντως ἐγώ γίγνομαι . πρόσειμι δέ καί δριμύτης ἴδιος τις ὁ πρός ὁ τηλικοῦτος φιλόστοργος , καί ὁ εὐφραίνω αὐτός καθαρός εἰμί καί πᾶς ἀμιγής ὀργή καί μέμψις . οὗτος δέ καί φύσις θαυμαστός ἔχω εὐκολία καί πραότης , καί ὁ ἀντιφιλέω καί χαρίζω αὐτός ἡδονή ἅμα καί κατανόησις ὁ φιλάνθρωπος παρέχω · , οὐ γάρ μόνος βρέφος ἄλλος ἀλλά καί σκεῦος , ὅς τέρπω , καί παίγνιον κελεύω ὁ τίτθη δίδωμι καί προσφέρω ὁ μαστός καί προσκαλέω καθά πρός τράπεζα ἴδιος ὑπό φιλανθρωπία , ὅς γιγνώσκω καί ἔχω ὁ ἡδύς κοινόω ὁ εὐφραίνω αὐτός .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 3
ἀλλʼ οὐχ ὁρῶ , γύναι , διὰ τί ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ζώσης μὲν ἔτερπεν ἡμᾶς νυνὶ δʼ ἀνιάσει καὶ συνταράξει , λαμβάνοντας ἐπίνοιαν αὐτῶν . ἀλλὰ καὶ δέδια πάλιν , μὴ συνεκβάλωμεν τῷ λυποῦντι τὴν μνήμην , ὥσπερ ἡ Κλυμένη λέγουσα μισῶ δʼ εὐάγκαλον τόξον κρανείας , γυμνάσιά δʼ οἴχετ ἀεὶ φεύγουσα καὶ τρέμουσα τὴν ὑπόμνησιν τοῦ παιδός , ὅτι συμπαροῦσαν λύπην εἶχεν · πᾶν γὰρ ἡ φύσις φεύγει τὸ δυσχεραινόμενον . δεῖ γάρ , ὥσπερ αὐτὴ πάντων ἥδιστον ἡμῖν ἄσπασμα καὶ θέαμα καὶ ἄκουσμα παρεῖχεν ἑαυτήν , οὕτω καὶ τὴν ἐπίνοιαν αὐτῆς ἐνδιαιτᾶσθαι καὶ συμβιοῦν ἡμῖν πλέον ἔχουσαν , μᾶλλον δὲ πολλαπλάσιον , τὸ εὐφραῖνον ἢ τὸ λυποῦν · εἴπερ ἄρα τι τῶν λόγων , οὓς πολλάκις εἰρήκαμεν πρὸς ἑτέρους , εἰκός ἐστι καὶ ἡμῖν ὄφελος ἐν καιρῷ γενέσθαι , καὶ μὴ καθῆσθαι μηδʼ ἐγκεκλεῖσθαι πολλαπλασίας ταῖς ἡδοναῖς ἐκείναις λύπας ἀντιδιδόντας .
Lemmas: ἀλλά οὐ ὁράω , γυνή , διά τίς οὗτος καί ὁ τοιοῦτος ζάω μέν τέρπω ἐγώ νυνί δέ ἀνιάω καί συνταράσσω , λαμβάνω ἐπίνοια αὐτός . ἀλλά καί δείδω πάλιν , μή συνεκβάλλω ὁ λυπέω ὁ μνήμη , ὥσπερ ὁ Κλυμένη λέγω μισέω δέ εὐάγκαλος τόξον κράνεια , γυμνάσιον δέ οἴχομαι ἀεί φεύγω καί τρέμω ὁ ὑπόμνησις ὁ παῖς , ὅτι συμπάρειμι λύπη ἔχω · πᾶς γάρ ὁ φύσις φεύγω ὁ δυσχεραίνω . δέω γάρ , ὥσπερ αὐτός πᾶς ἡδύς ἐγώ ἄσπασμα καί θέαμα καί ἄκουσμα παρέχω ἑαυτοῦ , οὕτως καί ὁ ἐπίνοια αὐτός ἐνδιαιτάομαι καί συμβιόω ἐγώ πολύς ἔχω , μάλα δέ πολλαπλάσιος , ὁ εὐφραίνω ἤ ὁ λυπέω · εἴπερ ἄρα τις ὁ λόγος , ὅς πολλάκις λέγω πρός ἕτερος , ἔοικα εἰμί καί ἐγώ ὄφελος ἐν καιρός γίγνομαι , καί μή κάθημαι μηδέ ἐγκλείω πολλαπλάσιος ὁ ἡδονή ἐκεῖνος λύπη ἀντιδίδωμι .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 4
καὶ τοῦτο , λέγουσιν οἱ παραγενόμενοι καὶ θαυμάζοντες , ὡς οὐδʼ ἱμάτιον ἤλλαξας οὐδὲ σαυτῇ τινα προσήγαγες ἢ θεραπαινίσιν ἀτημέλειαν · οὐδʼ ἦν παρασκευὴ πολυτελείας πανηγυρικῆς περὶ τὴν ταφήν , ἀλλʼ ἐπράττετο κοσμίως πάντα καὶ σιωπῇ μετὰ τῶν ἀναγκαίων . ἐγὼ δὲ τοῦτο μὲν οὐκ ἐθαύμαζον , εἰ μηδέποτε καλλωπισαμένη περὶ θέατρον ἢ πομπὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς ἡδονὰς ἄχρηστον ἡγησαμένη τὴν πολυτέλειαν , ἐν τοῖς σκυθρωποῖς διεφύλαξας τὸ ἀφελὲς καὶ λιτόν . οὐ γάρ ἐν βακχεύμασι δεῖ μόνον τὴν σώφρονα μένειν ἀδιάφθορον , ἀλλὰ μηδὲν οἴεσθαι ἧττον τὸν ἐν πένθεσι σάλον καὶ τὸ κίνημα τοῦ πάθους ἐγκρατείας δεῖσθαι διαμαχομένης οὐ πρὸς τὸ φιλόστοργον , ὡς οἱ πολλοὶ νομίζουσιν , ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀκόλαστον τῆς ψυχῆς . τῷ μὲν γὰρ φιλοστόργῳ χαριζόμεθα τὸ ποθεῖν καὶ τὸ τιμᾶν καὶ τὸ μεμνῆσθαι τῶν ἀπογενομένων , ἡ δὲ θρήνων ἄπληστος ἐπιθυμία καὶ πρὸς ὀλοφύρσεις ἐξάγουσα καὶ κοπετοὺς αἰσχρὰ μὲν οὐχ ἧττον τῆς περὶ τὰς ἡδονὰς ἀκρασίας , λόγῳ δὲ συγγνώμης ἔτυχεν , ὅτι τὸ λυπηρὸν αὐτῆς καὶ πικρὸν ἀντὶ τοῦ τερπνοῦ τῷ αἰσχρῷ πρόσεστι . τί γὰρ ἀλογώτερον ἢ τὸ γέλωτος μὲν ὑπερβολὰς καὶ περιχαρείας ἀφαιρεῖν , τοῖς δὲ κλαυθμῶν καὶ ὀδυρμῶν ῥεύμασιν ἐκ μιᾶς πηγῆς φερομένων εἰς ἅπαν ἐφιέναι ; καὶ περὶ μύρου μὲν ἐνίους καὶ πορφύρας διαμάχεσθαι ταῖς γυναιξί , κουρὰς δὲ συγχωρεῖν πενθίμους καὶ βαφὰς ἐσθῆτος μελαίνας καὶ καθίσεις ἀμόρφους καὶ κατακλίσεις ἐπιπόνους ; καί , ὃ δὴ πάντων ἐστὶ χαλεπώτατον , ἂν οἰκέτας ἢ θεραπαινίδας κολάζωσιν ἀμέτρως καὶ ἀδίκως , ἐνίστασθαι καὶ κωλύειν αὐτάς , ὑφʼ ἑαυτῶν δʼ ὠμῶς κολαζομένας καὶ πικρῶς περιορᾶν ἐν πάθεσι καὶ τύχαις ῥᾳστώνης καὶ φιλανθρωπίας δεομέναις ;
Lemmas: καί οὗτος , λέγω ὁ παραγίγνομαι καί θαυμάζω , ὡς οὐδέ ἱμάτιον ἀλλάσσω οὐδέ σεαυτοῦ τις προσάγω ἤ θεραπαινίς ἀτημέλεια · οὐδέ εἰμί παρασκευή πολυτέλεια πανηγυρικός περί ὁ ταφή , ἀλλά πράσσω κόσμιος πᾶς καί σιωπή μετά ὁ ἀναγκαῖος . ἐγώ δέ οὗτος μέν οὐ θαυμάζω , εἰ μηδέποτε καλλωπίζω περί θέατρον ἤ πομπή ἀλλά καί πρός ἡδονή ἄχρηστος ἡγέομαι ὁ πολυτέλεια , ἐν ὁ σκυθρωπός διαφυλάσσω ὁ ἀφελής καί λιτός . οὐ γάρ ἐν Βάκχευμα δέω μόνος ὁ σώφρων μένω ἀδιάφθορος , ἀλλά μηδείς οἴομαι κακός ὁ ἐν πένθος σάλος καί ὁ κίνημα ὁ πάθος ἐγκράτεια δέω διαμάχομαι οὐ πρός ὁ φιλόστοργος , ὡς ὁ πολύς νομίζω , ἀλλά πρός ὁ ἀκόλαστος ὁ ψυχή . ὁ μέν γάρ φιλόστοργος χαρίζω ὁ ποθέω καί ὁ τιμάω καί ὁ μιμνῄσκω ὁ ἀπογίγνομαι , ὁ δέ θρῆνος ἄπληστος ἐπιθυμία καί πρός ὀλόφυρσις ἐξάγω καί κοπετός αἰσχρός μέν οὐ ἥσσων ὁ περί ὁ ἡδονή ἀκρασία , λόγος δέ συγγνώμη τυγχάνω , ὅτι ὁ λυπηρός αὐτός καί πικρός ἀντί ὁ τερπνός ὁ αἰσχρός πρόσειμι . τίς γάρ ἄλογος ἤ ὁ γέλως μέν ὑπερβολή καί περιχάρεια ἀφαιρέω , ὁ δέ κλαυθμός καί ὀδυρμός ῥεῦμα ἐκ εἷς πηγή φέρω εἰς ἅπας ἐφίημι ; καί περί μύρον μέν ἔνιοι καί πορφύρα διαμάχομαι ὁ γυνή , κουρά δέ συγχωρέω πένθιμος καί βαφή ἐσθής μέλας καί κάθισις ἄμορφος καί κατάκλισις ἐπίπονος ; καί , ὅς δή πᾶς εἰμί χαλεπός , ἐάν οἰκέτης ἤ θεραπαινίς κολάζω ἄμετρος καί ἄδικος , ἐνίστημι καί κωλύω αὐτός , ὑπό ἑαυτοῦ δέ ὠμός κολάζω καί πικρός περιοράω ἐν πάθος καί τύχη ῥᾳστώνη καί φιλανθρωπία δέω ;
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 5
ἀλλʼ ἡμῖν γε , γύναι , πρὸς ἀλλήλους οὔτʼ ἐκείνης ἐδέησε τῆς μάχης οὔτε ταύτης οἶμαι δεήσειν . εὐτελείᾳ μὲν γὰρ τῇ περὶ τὸ σῶμα καὶ ἀθρυψίᾳ τῇ περὶ δίαιταν οὐδείς ἐστι τῶν φιλοσόφων , ὃν οὐκ ἐξέπληξας ; ἐν ὁμιλίᾳ καὶ συνηθείᾳ γενόμενον ἡμῖν · οὐδὲ τῶν πολιτῶν , ᾧ μὴ θέαμα παρέχεις ἐν ἱεροῖς καὶ θυσίαις καὶ θεάτροις τὴν · σεαυτῆς ἀφέλειαν . ἤδη δὲ καὶ περὶ τὰ τοιαῦτα πολλὴν εὐστάθειαν ἐπεδείξω , τὸ πρεσβύτατον τῶν τέκνων ἀποβαλοῦσα · καὶ πάλιν , ἐκείνου τοῦ καλοῦ Χαίρωνος ἡμᾶς προλιπόντος . μέμνημαι γὰρ ἀπὸ θαλάσσης ξένους μοι συνοδεύσαντας , ἀπηγγελμένης τῆς τοῦ παιδίου τελευτῆς , καὶ συνελθόντας ἅμα τοῖς ἄλλοις ἐς τὴν οἰκίαν · ἐπεὶ δὲ πολλὴν κατάστασιν ἑώρων καὶ ἡσυχίαν , ὡς ὕστερον διηγοῦντο καὶ πρὸς ἑτέρους , ᾤοντο μηδὲν εἶναι δεινὸν ἀλλὰ κενὸν ἄλλως ἐξενηνέχθαι λόγον · οὕτω σωφρόνως κατεκόσμησας τὸν οἶκον ἐν καιρῷ πολλὴν ἀκοσμίας ἐξουσίαν διδόντι , καίτοι τῷ σεαυτῆς ἐκεῖνον μαστῷ ἐξέθρεψας καὶ τομῆς ἠνέσχου τῆς θηλῆς περίθλασιν λαβούσης · γενναῖα γὰρ ταῦτα καὶ φιλόστοργα .
Lemmas: ἀλλά ἐγώ γε , γυνή , πρός ἀλλήλων οὔτε ἐκεῖνος δέω ὁ μάχη οὔτε οὗτος οἴομαι δέω . εὐτέλεια μέν γάρ ὁ περί ὁ σῶμα καί ἀθρυψία ὁ περί δίαιτα οὐδείς εἰμί ὁ φιλόσοφος , ὅς οὐ ἐκπλήσσω ; ἐν ὁμιλία καί συνήθεια γίγνομαι ἐγώ · οὐδέ ὁ πολίτης , ὅς μή θέαμα παρέχω ἐν ἱερός καί θυσία καί θέατρον ὁ · σεαυτοῦ ἀφέλεια . ἤδη δέ καί περί ὁ τοιοῦτος πολύς εὐστάθεια ἐπιδείκνυμι , ὁ πρέσβυς ὁ τέκνον ἀποβάλλω · καί πάλιν , ἐκεῖνος ὁ καλός Χαίρων ἐγώ προλείπω . μιμνῄσκω γάρ ἀπό θάλασσα ξένος ἐγώ συνοδεύω , ἀπαγγέλλω ὁ ὁ παιδίον τελευτή , καί συνέρχομαι ἅμα ὁ ἄλλος εἰς ὁ οἰκία · ἐπεί δέ πολύς κατάστασις ὁράω καί ἡσυχία , ὡς ὕστερον διηγέομαι καί πρός ἕτερος , οἴομαι μηδείς εἰμί δεινός ἀλλά κενός ἄλλος ἐκφέρω λόγος · οὕτως σώφρων κατακοσμέω ὁ οἶκος ἐν καιρός πολύς ἀκοσμία ἐξουσία δίδωμι , καίτοι ὁ σεαυτοῦ ἐκεῖνος μαστός ἐκτρέφω καί τομή ἀνέχω ὁ θηλή περίθλασις λαμβάνω · γενναῖος γάρ οὗτος καί φιλόστοργος .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 7
καὶ μήν , ὅ γε μέγιστον ἐν τούτῳ καὶ φοβερώτατόν ἐστιν , οὐκ ἂν φοβηθείην κακῶν γυναικῶν εἰσόδους καὶ φωνὰς καὶ συνεπιθρηνήσεις , αἳ ἐκτρίβουσι καὶ παραθήγουσι τὴν . λύπην , οὔθʼ ὑπʼ ἄλλων οὔτʼ αὐτὴν ἐφʼ ἑαυτῆς ἐῶσαι μαρανθῆναι . γιγνώσκω γὰρ ποίους ἔναγχος ἀγῶνας ἠγωνίσω , τῇ Θέωνος ἀδελφῇ βοηθοῦσα καὶ μαχομένη ταῖς μετʼ ὀλοφυρμῶν καὶ ἀλαλαγμῶν ἔξωθεν ἐπιούσαις , ὥσπερ ἀτεχνῶς πῦρ ἐπὶ πῦρ φερούσαις . τὰς μὲν γὰρ οἰκίας τῶν φίλων ὅταν καομένας ἴδωσι σβεννύουσιν ὡς ἔχει τάχους ἕκαστος ἢ δυνάμεως , ταῖς δὲ ψυχαῖς φλεγομέναις αὐτοὶ προσφέρουσιν ὑπεκκαύματα . καὶ τῷ μὲν ὀφθαλμιῶντι τὰς χεῖρας οὐκ ἐῶσι προσάγειν τὸν βουλόμενον οὐδʼ ἅπτονται τοῦ φλεγμαίνοντος · ὁ δὲ πενθῶν κάθηται παντὶ τῷ προστυχόντι παρέχων ὥσπερ ῥεῦμα κινεῖν καὶ διαγριαίνειν τὸ πάθος , ἐκ μικροῦ τοῦ γαργαλίζοντος καὶ κινοῦντος εἰς πολλὴν καὶ δυσχερῆ κάκωσιν ἀναξαινόμενον . ταῦτα μὲν οὖν οἶδʼ ὅτι φυλάξῃ .
Lemmas: καί μήν , ὅς γε μέγας ἐν οὗτος καί φοβερός εἰμί , οὐ ἄν φοβέω κακός γυνή εἴσοδος καί φωνή καί συνεπιθρήνησις , ὅς ἐκτρίβω καί παραθήγω ὁ . λύπη , οὔτε ὑπό ἄλλος οὔτε αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ ἐάω μαραίνω . γιγνώσκω γάρ ποῖος ἔναγχος ἀγών ἀγωνίζομαι , ὁ Θέων ἀδελφή βοηθέω καί μάχομαι ὁ μετά ὀλοφυρμός καί ἀλαλαγμός ἔξωθεν ἐπέρχομαι , ὥσπερ ἄτεχνος πῦρ ἐπί πῦρ φέρω . ὁ μέν γάρ οἰκία ὁ φίλος ὅταν καίω ὁράω σβέννυμι ὡς ἔχω τάχος ἕκαστος ἤ δύναμις , ὁ δέ ψυχή φλέγω αὐτός προσφέρω ὑπέκκαυμα . καί ὁ μέν ὀφθαλμιάω ὁ χείρ οὐ ἐάω προσάγω ὁ βούλομαι οὐδέ ἅπτω ὁ φλεγμαίνω · ὁ δέ πενθέω κάθημαι πᾶς ὁ προστυγχάνω παρέχω ὥσπερ ῥεῦμα κινέω καί διαγριαίνω ὁ πάθος , ἐκ μικρός ὁ γαργαλίζω καί κινέω εἰς πολύς καί δυσχερής κάκωσις ἀναξαίνω . οὗτος μέν οὖν οἶδα ὅτι φυλάσσω .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 8
πειρῶ δὲ τῇ ἐπινοίᾳ μεταφέρουσα σεαυτὴν ἀποκαθιστάναι πολλάκις εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον , ἐν ᾧ , μηδέπω τοῦ παιδίου τούτου γεγονότος , μηδὲν ἔγκλημα πρὸς τὴν τύχην εἴχομεν · εἶτα τὸν νῦν καιρὸν τοῦτον ἐκείνῳ συνάπτειν , ὡς ὁμοίων πάλιν τῶν περὶ ἡμᾶς γεγονότων . ἐπεὶ τὴν γένεσιν , ὦ γύναι , τοῦ τέκνου δυσχεραίνειν δόξομεν , ἀμεμπτότερα ποιοῦντες αὑτοῖς τὰ πρὶν ἐκείνην γενέσθαι πράγματα . τὴν δʼ ἐν μέσῳ διετίαν ἐξαιρεῖν μὲν οὐ δεῖ τῆς μνήμης , ὡς δὲ χάριν καὶ ἀπόλαυσιν παρασχοῦσαν ἐν ἡδονῇ τίθεσθαι · καὶ μὴ τὸ μικρὸν ἀγαθὸν μέγα νομίζειν κακόν · μηδʼ ὅτι τὸ ἐλπιζόμενον οὐ προσέθηκεν ἡ τύχη , καὶ περὶ τοῦ δοθέντος ἀχαριστεῖν . ἀεὶ μὲν γὰρ ἡ περὶ τὸ θεῖον εὐφημία καὶ τὸ πρὸς τὴν τύχην ἵλεων καὶ ἀμεμφὲς καλὸν καὶ ἡδὺν ἀποδίδωσι καρπόν · ἐν δὲ τοῖς τοιούτοις ὁ · μάλιστα τῆς μνήμης τῶν ἀγαθῶν ἀπαρυτόμενος καὶ τοῦ βίου πρὸς τὰ φωτεινὰ καὶ λαμπρὰ μεταστρέφων καὶ μεταφέρων ἐκ τῶν σκοτεινῶν καὶ ταρακτικῶν τὴν διάνοιαν , ἢ παντάπασιν ἔσβεσε τὸ λυποῦν ἢ τῇ πρὸς τοὐναντίον μίξει μικρὸν καὶ ἀμαυρὸν ἐποίησεν . ὥσπερ γὰρ τὸ μύρον ἀεὶ μὲν εὐφραίνει τὴν ὄσφρησιν πρὸς δὲ τὰ δυσώδη φάρμακόν ἐστιν , οὕτως ἡ ἐπίνοια τῶν ἀγαθῶν ἐν τοῖς κακοῖς καὶ βοηθήματος ἀναγκαίου παρέχεται χρείαν τοῖς μὴ φεύγουσι τὸ μεμνῆσθαι τῶν χρηστῶν μηδὲ πάντα καὶ πάντως μεμφομένοις τὴν τύχην . ὅπερ ἡμῖν παθεῖν οὐ προσήκει συκοφαντοῦσι τὸν ἑαυτῶν βίον , εἰ μίαν ἔσχηκεν ὥσπερ βιβλίον ἀλοιφὴν ἐν πᾶσι καθαροῖς καὶ ἀκεραίοις τοῖς ἄλλοις .
Lemmas: πειράω δέ ὁ ἐπίνοια μεταφέρω σεαυτοῦ ἀποκαθίστημι πολλάκις εἰς ἐκεῖνος ὁ χρόνος , ἐν ὅς , μηδέπω ὁ παιδίον οὗτος γίγνομαι , μηδείς ἔγκλημα πρός ὁ τύχη ἔχω · εἶτα ὁ νῦν καιρός οὗτος ἐκεῖνος συνάπτω , ὡς ὅμοιος πάλιν ὁ περί ἐγώ γίγνομαι . ἐπεί ὁ γένεσις , ὦ γυνή , ὁ τέκνον δυσχεραίνω δοκέω , ἄμεμπτος ποιέω ἑαυτοῦ ὁ πρίν ἐκεῖνος γίγνομαι πρᾶγμα . ὁ δέ ἐν μέσος διετία ἐξαιρέω μέν οὐ δέω ὁ μνήμη , ὡς δέ χάρις καί ἀπόλαυσις παρέχω ἐν ἡδονή τίθημι · καί μή ὁ μικρός ἀγαθός μέγας νομίζω κακός · μηδέ ὅτι ὁ ἐλπίζω οὐ προστίθημι ὁ τύχη , καί περί ὁ δίδωμι ἀχαριστέω . ἀεί μέν γάρ ὁ περί ὁ θεῖος εὐφημία καί ὁ πρός ὁ τύχη ἵλαος καί ἄμεμπτος καλός καί ἡδύς ἀποδίδωμι καρπός · ἐν δέ ὁ τοιοῦτος ὁ · μάλα ὁ μνήμη ὁ ἀγαθός ἀπαρύω καί ὁ βίος πρός ὁ φωτεινός καί λαμπρός μεταστρέφω καί μεταφέρω ἐκ ὁ σκοτεινός καί ταρακτικός ὁ διάνοια , ἤ παντάπασι σβέννυμι ὁ λυπέω ἤ ὁ πρός ἐναντίος μίξις μικρός καί ἀμαυρός ποιέω . ὥσπερ γάρ ὁ μύρον ἀεί μέν εὐφραίνω ὁ ὄσφρησις πρός δέ ὁ δυσώδης φάρμακον εἰμί , οὕτως ὁ ἐπίνοια ὁ ἀγαθός ἐν ὁ κακός καί βοήθημα ἀναγκαῖος παρέχω χρεία ὁ μή φεύγω ὁ μιμνῄσκω ὁ χρηστός μηδέ πᾶς καί πάντως μέμφομαι ὁ τύχη . ὅς ἐγώ πάσχω οὐ προσήκω συκοφαντέω ὁ ἑαυτοῦ βίος , εἰ εἷς ἔχω ὥσπερ βιβλίον ἀλοιφή ἐν πᾶς καθαρός καί ἀκέραιος ὁ ἄλλος .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 10
καὶ μὴν ἃ τῶν ἄλλων ἀκούεις , οἳ πείθουσι πολλοὺς λέγοντες ὡς οὐδὲν οὐδαμῇ τῷ διαλυθέντι κακὸν οὐδὲ λυπηρόν ἐστιν , οἶδʼ ὅτι κωλύει σε πιστεύειν ὁ πάτριος λόγος καὶ τὰ μυστικὰ σύμβολα τῶν περὶ τὸν Διόνυσον ὀργιασμῶν , ἃ σύνισμεν ἀλλήλοις οἱ κοινωνοῦντες . ὡς οὖν ἄφθαρτον οὖσαν τὴν ψυχὴν διανοοῦ ταὐτὸ ταῖς ἁλισκομέναις ὄρνισι πάσχειν · ἂν μὲν γὰρ πολὺν ἐντραφῇ τῷ σώματι χρόνον καὶ γένηται τῷ βίῳ τούτῳ τιθασὸς ὑπὸ πραγμάτων πολλῶν καὶ μακρᾶς συνηθείας , αὖθις καταίρουσα πάλιν ἐνδύεται καὶ οὐκ ἀνίησιν οὐδὲ λήγει τοῖς ἐνταῦθα συμπλεκομένη πάθεσι καὶ τύχαις διὰ τῶν γενέσεων . μὴ γὰρ οἴου λοιδορεῖσθαι καὶ κακῶς ἀκούειν τὸ γῆρας διὰ τὴν ῥυσότητα καὶ τὴν πολιὰν καὶ τὴν ἀσθένειαν τοῦ σώματος · ἀλλὰ τοῦτʼ αὐτοῦ τὸ χαλεπώτατόν ἐστιν , ὅτι τὴν ψυχὴν ἕωλόν τε ποιεῖ ταῖς μνήμαις τῶν ἐκεῖ καὶ λιπαρῆ περὶ ταῦτα καὶ κάμπτει καὶ πιέζει , τὸν σχηματισμόν , ὃν ἔσχεν ὑπὸ τοῦ σώματος ἐν τῷ πεπονθέναι , διαφυλάττουσαν . ἡ δὲ ληφθεῖσα μὲν ὑπὸ κρειττόνων ἔχεται , καθάπερ ἐκ καμπῆς ὑγρᾶς καὶ μαλθακῆς ἀναχαιτίσασα πρὸς ὃ πέφυκεν . ὥσπερ γὰρ τὸ πῦρ , ἄν τις ἀποσβέσας εὐθὺς ἐξάπτῃ , πάλιν ἀναρριπίζεται καὶ ἀναλαμβάνει ταχέως ὅπως ὤκιστα πύλας Ἀίδαο περῆσαι πρὶν ἔρωτα πολὺν ἐγγενέσθαι τῶν αὐτόθι πραγμάτων καὶ μαλαχθῆναι πρὸς τὸ σῶμα καὶ συντακῆναι καθάπερ ὑπὸ φαρμάκων .
Lemmas: καί μήν ὅς ὁ ἄλλος ἀκούω , ὅς πείθω πολύς λέγω ὡς οὐδείς οὐδαμῇ ὁ διαλύω κακός οὐδέ λυπηρός εἰμί , οἶδα ὅτι κωλύω σύ πιστεύω ὁ πάτριος λόγος καί ὁ μυστικός σύμβολον ὁ περί ὁ Διόνυσος ὀργιασμός , ὅς σύνοιδα ἀλλήλων ὁ κοινωνέω . ὡς οὖν ἄφθαρτος εἰμί ὁ ψυχή διανοόω αὐτός ὁ ἁλίσκομαι ὄρνις πάσχω · ἐάν μέν γάρ πολύς ἐντρέφω ὁ σῶμα χρόνος καί γίγνομαι ὁ βίος οὗτος τιθασός ὑπό πρᾶγμα πολύς καί μακρός συνήθεια , αὖθις καταίρω πάλιν ἐνδύω καί οὐ ἀνίημι οὐδέ λήγω ὁ ἐνταῦθα συμπλέκω πάθος καί τύχη διά ὁ γένεσις . μή γάρ οἴομαι λοιδορέω καί κακός ἀκούω ὁ γῆρας διά ὁ ῥυσότης καί ὁ πολιά καί ὁ ἀσθένεια ὁ σῶμα · ἀλλά οὗτος αὐτός ὁ χαλεπός εἰμί , ὅτι ὁ ψυχή ἕωλος τε ποιέω ὁ μνήμη ὁ ἐκεῖ καί λιπαρής περί οὗτος καί κάμπτω καί πιέζω , ὁ σχηματισμός , ὅς ἔχω ὑπό ὁ σῶμα ἐν ὁ πάσχω , διαφυλάσσω . ὁ δέ λαμβάνω μέν ὑπό κρατύς ἔχω , καθά ἐκ καμπή ὑγρός καί μαλθακός ἀναχαιτίζω πρός ὅς φύω . ὥσπερ γάρ ὁ πῦρ , ἐάν τις ἀποσβέννυμι εὐθύς ἐξάπτω , πάλιν ἀναρριπίζω καί ἀναλαμβάνω ταχύς ὅπως ὠκύς πύλη Ἀίδης περάω πρίν ἔρως πολύς ἐγγίγνομαι ὁ αὐτόθι πρᾶγμα καί μαλάσσω πρός ὁ σῶμα καί συντήκω καθά ὑπό φάρμακον .
plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 11
τοῖς δὲ πατρίοις καὶ παλαιοῖς ἔθεσι καὶ νόμοις ἐμφαίνεται μᾶλλον ἡ περὶ τούτων ἀλήθεια . τοῖς γὰρ αὑτῶν νηπίοις ἀποθανοῦσιν οὔτε χοὰς ; ἐπιφέρουσιν , οὔτʼ ἄλλα δρῶσι περὶ αὐτὰ οἷʼ εἰκὸς ὑπὲρ θανόντων ποιεῖν τοὺς ἄλλους οὐ γὰρ μέτεστι γῆς ; οὐδὲν οὐδὲ τῶν περὶ γῆν αὐτοῖς . οὐδʼ αὐτοῦ περὶ ταφὰς καὶ μνήματα καὶ προθέσεις νεκρῶν φιλοχωροῦσι καὶ παρακάθηνται τοῖς σώμασιν · οὐ γὰρ ἐῶσι θρηνεῖν οἱ νόμοι τοὺς τηλικούτους , ὡς οὐχ ὅσιον εἰς βελτίονα καὶ θειοτέραν μοῖραν ἅμα καὶ χώραν μεθεστηκότας · ἐπεὶ δὲ τὸ ἀπιστεῖν χαλεπώτερόν ἐστιν αὐτοῖς ἢ τὸ πιστεύειν , τὰ μὲν ἐκτὸς οὕτως ὡς οἱ νόμοι προστάττουσιν ἔχωμεν , τὰ δʼ ἐντὸς ἔτι μᾶλλον ἀμίαντα καὶ καθαρὰ καὶ σώφρονα .
Lemmas: ὁ δέ πάτριος καί παλαιός ἔθος καί νόμος ἐμφαίνω μάλα ὁ περί οὗτος ἀλήθεια . ὁ γάρ ἑαυτοῦ νήπιος ἀποθνῄσκω οὔτε χοή ; ἐπιφέρω , οὔτε ἄλλος δράω περί αὐτός οἷος ἔοικα ὑπέρ θνῄσκω ποιέω ὁ ἄλλος οὐ γάρ μέτειμι γῆ ; οὐδείς οὐδέ ὁ περί γῆ αὐτός . οὐδέ αὐτός περί ταφή καί μνῆμα καί πρόθεσις νεκρός φιλοχωρέω καί παρακάθημαι ὁ σῶμα · οὐ γάρ ἐάω θρηνέω ὁ νόμος ὁ τηλικοῦτος , ὡς οὐ ὅσιος εἰς ἀγαθός καί θεῖος μοῖρα ἅμα καί χώρα μεθίστημι · ἐπεί δέ ὁ ἀπιστέω χαλεπός εἰμί αὐτός ἤ ὁ πιστεύω , ὁ μέν ἐκτός οὕτως ὡς ὁ νόμος προστάσσω ἔχω , ὁ δέ ἐντός ἔτι μάλα ἀμίαντος καί καθαρός καί σώφρων .