plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 6
τὰς δὲ πολλὰς ὁρῶμεν μητέρας , ὅταν ὑπʼ ἄλλων τὰ παιδία καθαρθῇ καὶ γανωθῇ , καθάπερ παίγνια λαμβανούσας εἰς χεῖρας , εἶτʼ ἀποθανόντων ἐκχεομένας εἰς κενὸν καὶ ἀχάριστον πένθος , οὐχ ὑπʼ εὐνοίας ʽ εὐλόγιστον γὰρ εὔνοια καὶ καλόν̓ · ἀλλὰ μικρῷ τῷ φυσικῷ πάθει πολὺ συγκεραννύμενον τὸ πρὸς κενὴν δόξαν ἄγρια ποιεῖ καὶ μανικὰ καὶ δυσεξίλαστα τὰ πένθη . καὶ τοῦτο φαίνεται μὴ λαθεῖν Αἴσωπον · ἔφη γὰρ οὗτος ὅτι , τοῦ Διὸς τὰς τιμὰς διανέμοντος τοῖς θεοῖς , ᾔτει καὶ τὸ πένθος . ἔδωκεν οὖν αὐτῷ , παρὰ τοῖς αἱρουμένοις δὲ μόνοις καὶ θέλουσιν . ἐν ἀρχῇ μὲν οὖν οὕτω τοῦτο γιγνόμενόν ἐστιν · αὐτὸς γὰρ ἕκαστος εἰσάγει τὸ πένθος ἐφʼ ἑαυτόν . ὅταν δʼ ἱδρυθῇ χρόνῳ καὶ γένηται σύντροφον καὶ σύνοικον , οὐδὲ πάνυ βουλομένων ἀπαλλάττεται . διὸ δεῖ μάχεσθαι περὶ θύρας αὐτῷ καὶ μὴ προσίεσθαι , φρουρὰν διʼ ἐσθῆτος ἢ κουρᾶς ἤ τινος ἄλλου τῶν τοιούτων , ἃ καθʼ ἡμέραν ἀπαντῶντα καὶ δυσωποῦντα μικρὰν καὶ στενὴν καὶ ἀνέξοδον καὶ ἀμείλικτον καὶ ψοφοδεῆ ποιεῖ τὴν διάνοιαν , ὡς οὔτε γέλωτος αὐτῇ μετὸν οὔτε φωτὸς οὔτε φιλανθρώπου τραπέζης , τοιαῦτα περικειμένῃ καὶ μεταχειριζομένῃ διὰ τὸ πένθος . ἀμέλειαι δὲ σώματος ἕπονται τῷ κακῷ τούτῳ καὶ διαβολαὶ πρὸς ἄλειμμα καὶ λουτρὸν καὶ τὴν ἄλλην δίαιταν ὧν πᾶν τοὐναντίον ἔδει , τὴν ψυχὴν πονοῦσαν αὐτὴν βοηθεῖσθαι διὰ τοῦ σώματος ἐρρωμένου . πολὺ γὰρ ἀμβλύνεται καὶ χαλᾶται τοῦ λυποῦντος , ὥσπερ ἐν εὐδίᾳ κῦμα , τῇ γαλήνῃ τοῦ σώματος διαχεομένου . ἐὰν δʼ αὐχμὸς ἐγγένηται καὶ τραχύτης ἐκ φαύλης διαίτης , καὶ μηδὲν εὐμενὲς μηδὲ χρηστὸν ἀναπέμπῃ τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ πλὴν ὀδύνας καὶ λύπας , ὥσπερ τινὰς πικρὰς καὶ δυσχερεῖς ἀναθυμιάσεις , οὐδὲ βουλομένοις ἔτι ῥᾳδίως ἀναλαβεῖν ἔστι . τοιαῦτα λαμβάνει πάθη τὴν ψυχὴν οὕτω κακωθεῖσαν .
Lemmas: ὁ δέ πολύς ὁράω μήτηρ , ὅταν ὑπό ἄλλος ὁ παιδίον καθαίρω καί γανόω , καθά παίγνιον λαμβάνω εἰς χείρ , εἶτα ἀποθνῄσκω ἐκχέω εἰς κενός καί ἀχάριστος πένθος , οὐ ὑπό εὔνοια ʽ εὐλόγιστος γάρ εὔνοια καί Καλονάς · ἀλλά μικρός ὁ φυσικός πάθος πολύς συγκεράννυμι ὁ πρός κενός δόξα ἄγριος ποιέω καί μανικός καί δυσεξίλαστος ὁ πένθος . καί οὗτος φαίνω μή λανθάνω Αἴσωπος · φημί γάρ οὗτος ὅτι , ὁ Ζεύς ὁ τιμή διανέμω ὁ θεός , αἰτέω καί ὁ Πένθος . δίδωμι οὖν αὐτός , παρά ὁ αἱρέω δέ μόνος καί ἐθέλω . ἐν ἀρχή μέν οὖν οὕτως οὗτος γίγνομαι εἰμί · αὐτός γάρ ἕκαστος εἰσάγω ὁ πένθος ἐπί ἑαυτοῦ . ὅταν δέ ἱδρύω χρόνος καί γίγνομαι σύντροφος καί σύνοικος , οὐδέ πάνυ βούλομαι ἀπαλλάσσω . διό δέω μάχομαι περί θύρα αὐτός καί μή προσίημι , φρουρά διά ἐσθής ἤ κουρά ἤ τις ἄλλος ὁ τοιοῦτος , ὅς κατά ἡμέρα ἀπαντάω καί δυσωπέω μικρός καί στενός καί ἀνέξοδος καί ἀμείλικτος καί ψοφοδεής ποιέω ὁ διάνοια , ὡς οὔτε γέλως αὐτός μέτειμι οὔτε φώς οὔτε φιλάνθρωπος τράπεζα , τοιοῦτος περίκειμαι καί μεταχειρίζω διά ὁ πένθος . ἀμέλεια δέ σῶμα ἕπομαι ὁ κακός οὗτος καί διαβολή πρός ἄλειμμα καί λουτρόν καί ὁ ἄλλος δίαιτα ὅς πᾶς ἐναντίος δέω , ὁ ψυχή πονέω αὐτός βοηθέω διά ὁ σῶμα ῥώννυμι . πολύς γάρ ἀμβλύνω καί χαλάω ὁ λυπέω , ὥσπερ ἐν εὐδία κῦμα , ὁ γαλήνη ὁ σῶμα διηχέω . ἐάν δέ αὐχμός ἐγγίγνομαι καί τραχύτης ἐκ φαῦλος δίαιτα , καί μηδείς εὐμενής μηδέ χρηστός ἀναπέμπω ὁ σῶμα ὁ ψυχή πλήν ὀδύνη καί λύπη , ὥσπερ τις πικρός καί δυσχερής ἀναθυμίασις , οὐδέ βούλομαι ἔτι ῥᾴδιος ἀναλαμβάνω εἰμί . τοιοῦτος λαμβάνω πάθος ὁ ψυχή οὕτως κακόω .