plutarchus.consolatio-ad-uxorem-608a-612b 9
ὅτι μὲν γὰρ ἐξ ὀρθῶν ἐπιλογισμῶν εἰς εὐσταθῆ διάθεσιν τελευτώντων ἢρτηται τὸ μακάριον , αἱ δʼ ἀπὸ τῆς τύχης τροπαὶ μεγάλας ἀποκλίσεις οὐ ποιοῦσιν οὐδʼ ἐπιφέρουσι συγχυτικὰς ὀλισθήσεις τοῦ βίου , πολλάκις ἀκήκοας . εἰ δὲ δεῖ καὶ ἡμᾶς , καθάπερ οἱ πολλοί , τοῖς ἔξωθεν κυβερνᾶσθαι πράγμασι καὶ τὰ παρὰ τῆς τύχης ἀπαριθμεῖν καὶ κριταῖς χρῆσθαι πρὸς εὐδαιμονίαν τοῖς ἐπιτυχοῦσιν ἀνθρώποις , μὴ σκόπει τὰ νῦν δάκρυα καὶ τὰς ἐπιθρηνήσεις τῶν εἰσιόντων , ἔθει τινὶ φαύλῳ περαινομένας πρὸς ἕκαστον , ἀλλʼ ἐννόει μᾶλλον ὡς ζηλουμένη διατελεῖς ; ὑπὸ τούτων ἐπὶ τέκνοις καὶ οἴκῳ καὶ βίῳ . καὶ δεινόν ἐστιν ἑτέρους μὲν ἡδέως ἂν ἑλέσθαι τὴν σὴν τύχην καὶ τούτου προσόντος ἐφʼ ᾧ νῦν ἀνιώμεθα , σὲ δʼ ἐγκαλεῖν καὶ δυσφορεῖν παρούσης , καὶ μηδʼ ἀπʼ αὐτοῦ τοῦ δάκνοντος αἰσθάνεσθαι πηλίκας ἔχει τὰ σῳζόμενα χάριτας ἡμῖν · ἀλλʼ ὥσπερ οἱ τοὺς ἀκεφάλους καὶ μειούρους Ὁμήρου στίχους ἐκλέγοντες τὰ δὲ πολλὰ καὶ μεγάλα τῶν πεποιημένων ὑπέρευ παρορῶντες , οὕτως ἐξακριβοῦν καὶ συκοφαντεῖν τοῦ βίου τὰ φαῦλα , τοῖς δὲ χρηστοῖς ἀνάρθρως καὶ συγκεχυμένως ἐπιβάλλουσαν ὅμοιόν τι τοῖς ἀνελευθέροις καὶ φιλαργύροις πάσχειν , οἳ πολλὰ συνάγοντες οὐ χρῶνται παροῦσιν ἀλλὰ θρηνοῦσι καὶ δυσφοροῦσιν ἀπολομένων . εἰ δʼ ἐκείνης ἔχεις οἶκτον ἀγάμου καὶ ἄπαιδος οἰχομένης , αὖθις ἔχεις ἐπʼ ἄλλοις ἡδίω σεαυτὴν ποιεῖν , μηδενὸς τούτων ἀτελῆ μηδʼ ἄμοιρον γενομένην οὐ γάρ · ἐστι ταῦτα μεγάλα μὲν τοῖς στερομένοις ἀγαθὰ μικρὰ δὲ τοῖς ἔχουσιν . ἐκείνη δʼ εἰς τὸ ἄλυπον ἥκουσα λυπεῖν ἡμᾶς οὐ δεῖται · τί γὰρ ἡμῖν ἀπʼ ἐκείνης κακόν , εἰ μηδὲν ἐκείνῃ νῦν ἐστι λυπηρόν ; καὶ γὰρ αἱ τῶν μεγάλων στερήσεις ἀποβάλλουσι τὸ λυποῦν εἰς τὸ μὴ δεῖσθαι περιγενόμεναι . Τιμοξένα δʼ ἡ σὴ μικρῶν μὲν ἐστέρηται , μικρὰ γὰρ ἔγνω καὶ μικροῖς ἔχαιρε · ὧν δʼ οὔτʼ αἴσθησιν ἔσχεν οὔτʼ ἔλαβεν ἐπίνοιαν , πῶς ἂν στέρεσθαι λέγοιτο ;
Lemmas: ὅτι μέν γάρ ἐκ ὀρθός ἐπιλογισμός εἰς εὐσταθής διάθεσις τελευτάω ἀρτέομαι ὁ μακάριος , ὁ δέ ἀπό ὁ τύχη τροπή μέγας ἀπόκλισις οὐ ποιέω οὐδέ ἐπιφέρω συγχυτικός ὀλίσθησις ὁ βίος , πολλάκις ἀκούω . εἰ δέ δέω καί ἐγώ , καθά ὁ πολύς , ὁ ἔξωθεν κυβερνάω πρᾶγμα καί ὁ παρά ὁ τύχη ἀπαριθμέω καί κριτής χράω πρός εὐδαιμονία ὁ ἐπιτυγχάνω ἄνθρωπος , μή σκοπέω ὁ νῦν δάκρυον καί ὁ ἐπιθρήνησις ὁ εἰσέρχομαι , ἔθος τις φαῦλος περαίνω πρός ἕκαστος , ἀλλά ἐννοέω μάλα ὡς ζηλέω διατελέω ; ὑπό οὗτος ἐπί τέκνον καί οἶκος καί βίος . καί δεινός εἰμί ἕτερος μέν ἡδύς ἄν αἱρέω ὁ σός τύχη καί οὗτος πρόσειμι ἐπί ὅς νῦν ἀνιάομαι , σύ δέ ἐγκαλέω καί δυσφορέω παρών , καί μηδέ ἀπό αὐτός ὁ δάκνω αἰσθάνομαι πηλίκος ἔχω ὁ σῴζω χάρις ἐγώ · ἀλλά ὥσπερ ὁ ὁ ἀκέφαλος καί μέουρος Ὅμηρος στίχος ἐκλέγω ὁ δέ πολύς καί μέγας ὁ ποιέω ὑπέρευ παροράω , οὕτως ἐξακριβόω καί συκοφαντέω ὁ βίος ὁ φαῦλος , ὁ δέ χρηστός ἄναρθρος καί συγκεχυμένως ἐπιβάλλω ὅμοιος τις ὁ ἀνελεύθερος καί φιλάργυρος πάσχω , ὅς πολύς συνάγω οὐ χράω πάρειμι ἀλλά θρηνέω καί δυσφορέω ἀπόλλυμι . εἰ δέ ἐκεῖνος ἔχω οἶκτος ἄγαμος καί ἄπαις οἴχομαι , αὖθις ἔχω ἐπί ἄλλος ἡδύς σεαυτοῦ ποιέω , μηδείς οὗτος ἀτελής μηδέ ἄμοιρος γίγνομαι οὐ γάρ · εἰμί οὗτος μέγας μέν ὁ στέρομαι ἀγαθός μικρός δέ ὁ ἔχω . ἐκεῖνος δέ εἰς ὁ ἄλυπος ἥκω λυπέω ἐγώ οὐ δέω · τίς γάρ ἐγώ ἀπό ἐκεῖνος κακός , εἰ μηδείς ἐκεῖνος νῦν εἰμί λυπηρός ; καί γάρ ὁ ὁ μέγας στέρησις ἀποβάλλω ὁ λυπέω εἰς ὁ μή δέω περιγίγνομαι . Τιμοξένα δέ ὁ σός μικρός μέν στερέω , μικρός γάρ γιγνώσκω καί μικρός χαίρω · ὅς δέ οὔτε αἴσθησις ἔχω οὔτε λαμβάνω ἐπίνοια , πῶς ἄν στέρομαι λέγω ;