plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 31
τίς γὰρ οἶδεν , εἰ ὁ θεὸς πατρικῶς κηδόμενος τοῦ ἀνθρωπείου γένους καὶ προορώμενος τὰ μέλλοντα συμβήσεσθαι προεξάγει τινὰς ἐκ τοῦ ζῆν ἀώρους ; ὅθεν οὐδὲν φευκτὸν νομιστέον αὐτοὺς πάσχειν ( δεινὸν γὰρ οὐδὲν τῶν ἀναγκαίων βροτοῖς οὔτε τῶν κατὰ προηγούμενον λόγον συμβαινόντων οὔτε τῶν κατʼ ἐπακολούθησιν ) καὶ ὅτι οἱ πλεῖστοι θάνατοι πρὸ ἄλλων δυσχερῶν μειζόνων γίγνονται , καὶ ὅτι τοῖς μὲν οὐδὲ γενέσθαι συνέφερε , τοῖς δʼ ἅμα τῷ γενέσθαι ἀποθανεῖν , τοῖς δὲ προελθοῦσιν ἐπὶ μικρὸν τοῖς δʼ ἀκμάζουσι . πρὸς πάντας δὴ τούτους τοὺς θανάτους ἐλαφρῶς ἑκτέον , εἰδότας ὅτι τὴν μοῖραν οὐκ ἔστιν ἐκφυγεῖν πεπαιδευμένων δʼ ἐστὶν ἀνθρώπων προσειληφέναι ὅτι βραχὺν χρόνον προειλήφασιν ἡμᾶς οἱ δοκοῦντες ἄωροι τοῦ ζῆν ἐστερῆσθαι · καὶ γὰρ ὁ μακρότατος βίος ὀλίγος ἐστὶ καὶ στιγμαῖος πρὸς τὸν ἄπειρον αἰῶνα καὶ ὅτι πολλοὶ τῶν ἐπὶ πλέον πενθησάντων μετʼ οὐ πολὺ τοῖς ὑπʼ αὐτῶν κατοδυρθεῖσιν ἐπηκολούθησαν , οὐδὲν ἐκ τοῦ πένθους ὄφελος περιποιησάμενοι , μάτην δʼ ἑαυτοὺς , καταικισάμενοι ταῖς κακουχίαις . βραχυτάτου δὲ τοῦ τῆς ἐπιδημίας ὄντος ἐν τῷ βίῳ χρόνου , οὐκ ἐν ταῖς αὐχμηραῖς λύπαις οὐδʼ ἐν τῷ κακοδαιμονεστάτῳ πένθει διαφθείρειν ἑαυτοὺς δεῖ ταῖς ὀδύναις καὶ ταῖς τοῦ σώματος αἰκίαις παρατεινομένους , ἀλλὰ μεταβάλλειν ἐπὶ τὸ κρεῖσσον καὶ ἀνθρωπικώτερον , πειρωμένους καὶ σπουδάζοντας ἐντυγχάνειν ἀνδράσι τοῖς συλλυπουμένοις καὶ διεγείρουσι τὰ πένθη διὰ κολακείαν , ἀλλὰ τοῖς ἀφαιρουμένοις τὰς λύπας διὰ τῆς γενναίας καὶ σεμνῆς παρηγορίας , ἐπακούοντας καὶ ἔχοντας ἐν νῷ τὸ Ὁμηρικὸν τοῦτʼ ἔπος , ὅπερ ὁ Ἕκτωρ πρὸς τὴν Ἀνδρομάχην ἀντιπαρηγορῶν αὐτὴν εἶπεν ὡδί δαιμονίη , μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ οὐ γάρ τίς μʼ ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄιδι προϊάψει , μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν , οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν , ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται ταύτην δὲ τὴν μοῖραν ἐν ἄλλοις ὁ ποιητής φησι γεινομένῳ ἐπένησε λίνῳ , ὅτε μιν τέκε μήτηρ
Lemmas: τίς γάρ οἶδα , εἰ ὁ θεός πατρικός κήδω ὁ ἀνθρώπειος γένος καί προοράω ὁ μέλλω συμβαίνω προεξάγω τις ἐκ ὁ ζάω ἄωρος ; ὅθεν οὐδείς φευκτός νομίζω αὐτός πάσχω ( δεινός γάρ οὐδείς ὁ ἀναγκαῖος βροτός οὔτε ὁ κατά προηγέομαι λόγος συμβαίνω οὔτε ὁ κατά ἐπακολούθησις ) καί ὅτι ὁ πολύς θάνατος πρό ἄλλος δυσχερής μέγας γίγνομαι , καί ὅτι ὁ μέν οὐδέ γίγνομαι συμφέρω , ὁ δέ ἅμα ὁ γίγνομαι ἀποθνῄσκω , ὁ δέ προέρχομαι ἐπί μικρός ὁ δέ ἀκμάζω . πρός πᾶς δή οὗτος ὁ θάνατος ἐλαφρός ἔχω , οἶδα ὅτι ὁ μοῖρα οὐ εἰμί ἐκφεύγω παιδεύω δέ εἰμί ἄνθρωπος προσλαμβάνω ὅτι βραχύς χρόνος προλαμβάνω ἐγώ ὁ δοκέω ἄωρος ὁ ζάω στερέω · καί γάρ ὁ μακρός βίος ὀλίγος εἰμί καί στιγμαῖος πρός ὁ ἄπειρος αἰών καί ὅτι πολύς ὁ ἐπί πολύς πενθέω μετά οὐ πολύς ὁ ὑπό αὐτός κατοδύρομαι ἐπακολουθέω , οὐδείς ἐκ ὁ πένθος ὄφελος περιποιέω , μάτην δέ ἑαυτοῦ , καταικίζω ὁ κακουχία . βραχύς δέ ὁ ὁ ἐπιδημία εἰμί ἐν ὁ βίος χρόνος , οὐ ἐν ὁ αὐχμηρός λύπη οὐδέ ἐν ὁ κακοδαίμων πένθος διαφθείρω ἑαυτοῦ δέω ὁ ὀδύνη καί ὁ ὁ σῶμα αἰκία παρατείνω , ἀλλά μεταβάλλω ἐπί ὁ κρείσσων καί ἀνθρωπικός , πειράω καί σπουδάζω ἐντυγχάνω ἀνήρ ὁ συλλυπέω καί διεγείρω ὁ πένθος διά κολακεία , ἀλλά ὁ ἀφαιρέω ὁ λύπη διά ὁ γενναῖος καί σεμνός παρηγορία , ἐπακούω καί ἔχω ἐν νόος ὁ Ὁμηρικός οὗτος ἔπος , ὅς ὁ Ἕκτωρ πρός ὁ Ἀνδρομάχη ἀντιπαρηγορέω αὐτός λέγω ὡδί δαιμόνιος , μή ἐγώ τις λίαν ἀχεύω θυμός οὐ γάρ τις ἐγώ ὑπέρ αἶσα ἀνήρ ᾍδης προϊάπτω , μοῖρα δέ οὐ τις φημί φεύγω εἰμί ἀνήρ , οὐ κακός οὐδέ μέν ἐσθλός , ἐπήν ὁ πρῶτος γίγνομαι οὗτος δέ ὁ μοῖρα ἐν ἄλλος ὁ ποιητής φημί γίγνομαι ἐπινέω λίνον , ὅτε μιν τίκτω μήτηρ