plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 14
λέγεται δὲ τούτοις μαρτυρεῖν καὶ τὸ θεῖον . πολλοὺς γὰρ παρειλήφαμεν διʼ εὐσέβειαν παρὰ θεῶν ταύτης τυχόντας τῆς δωρεᾶς . ὧν τοὺς μὲν ἄλλους φειδόμενος τῆς συμμετρίας τοῦ συγγράμματος παραλείψω μνησθήσομαι δὲ τῶν ὄντων ἐμφανεστάτων καὶ πᾶσι διὰ στόματος . πρῶτα δή σοι τὰ περὶ Κλέοβιν καὶ Βίτωνα τοὺς Ἀργείους νεανίσκους διηγήσομαι . φασὶ γὰρ τῆς μητρὸς αὐτῶν ἱερείας οὔσης τῆς Ἥρας ἐπειδὴ τῆς εἰς τὸν νεὼν ἀναβάσεως ἧκεν καιρός , τῶν ἑλκόντων τὴν ἀπήνην ὀρέων ὑστερησάντων καὶ τῆς ὥρας ἐπειγούσης , τούτους · ὑποδύντας ὑπὸ τὴν ἀπήνην ἀγαγεῖν εἰς τὸ ἱερὸν τὴν μητέρα , τὴν δʼ ὑπερησθεῖσαν τῇ τῶν υἱῶν εὐσεβείᾳ κατεύξασθαι τὸ κράτιστον αὐτοῖς ; παρὰ τῆς θεοῦ δοθῆναι τῶν ἐν ἀνθρώποις , τοὺς δὲ κατακοιμηθέντας μηκέτʼ ἀναστῆναι , τῆς θεοῦ τὸν θάνατον αὐτοῖς τῆς εὐσεβείας ἀμοιβὴν δωρησαμένης . καὶ περὶ Ἀγαμήδους δὲ καὶ Τροφωνίου φησὶ Πίνδαρος τὸν νεὼν τὸν ἐν Δελφοῖς οἰκοδομήσαντας αἰτεῖν παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος μισθόν , τὸν δʼ αὐτοῖς ἐπαγγείλασθαι εἰς ἑβδόμην ἡμέραν ἀποδώσειν , ἐν τοσούτῳ δʼ εὐωχεῖσθαι παρακελεύσασθαι · τοὺς δὲ ποιήσαντας τὸ προσταχθὲν τῇ ἑβδόμῃ νυκτὶ κατακοιμηθέντας τελευτῆσαι . λέγεται δὲ καὶ αὐτῷ Πινδάρῳ ἐπισκήψαντι τοῖς παρὰ τῶν Βοιωτῶν πεμφθεῖσιν εἰς θεοῦ πυθέσθαι τί ἄριστόν ἐστιν ἀνθρώποις ἀποκρίνασθαι τὴν πρόμαντιν ὅτι οὐδʼ αὐτὸς ἀγνοεῖ , εἴ γε τὰ γραφέντα περὶ Τροφωνίου καὶ Ἀγαμήδους ἐκείνου ἐστίν · εἰ δὲ καὶ πειραθῆναι βούλεται , μετʼ οὐ πολὺ ἔσεσθαι αὐτῷ πρόδηλον . καὶ οὕτω πυθόμενον τὸν Πίνδαρον συλλογίζεσθαι τὰ πρὸς τὸν θάνατον , διελθόντος δʼ ὀλίγου χρόνου τελευτῆσαι . τὰ δὲ περὶ τὸν Ἰταλὸν Εὐθύνοον τοιαῦτά φασι γενέσθαι . εἶναι μὲν γὰρ αὐτὸν Ἠλυσίου πατρὸς Τεριναίου , τῶν ἐκεῖ πρώτου καὶ ἀρετῇ καὶ πλούτῳ καὶ δόξῃ , τελευτῆσαι δʼ ἐξαπίνης αἰτίᾳ τινὶ ἀδήλῳ . τὸν οὖν Ἠλύσιον εἰσελθεῖν ὅπερ ἴσως κἂν ἄλλον εἰσῆλθε , μήποτʼ εἴη φαρμάκοις ἀπολωλώς · τοῦτον γὰρ εἶναι μόνον αὐτῷ ἐπʼ οὐσίᾳ πολλῇ καὶ χρήμασιν . ἀποροῦντα δʼ ὅτῳ τρόπῳ βάσανον λάβοι τούτων , ἀφικέσθαι ἐπί τι ψυχομαντεῖον , προθυσάμενον δʼ ὡς νόμος ἐγκοιμᾶσθαι καὶ ἰδεῖν ὄψιν τοιάνδε . δόξαι παραγενέσθαι τὸν πατέρα τὸν ἑαυτοῦ ἰδόντα δὲ διεξέρχεσθαι πρὸς αὐτὸν περὶ τῆς τύχης τῆς κατὰ τὸν υἱόν , καὶ ἀντιβολεῖν τε καὶ δεῖσθαι συνεξευρεῖν τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου . καὶ τὸν ἐπὶ τούτῳ φάναι ἥκω . ἀλλὰ δέξαι παρὰ τοῦδʼ ἅ σοι φέρει , ἐκ γὰρ τούτων ἅπαντʼ εἴσῃ ὧν πέρι λυπῇ εἶναι δʼ ὃν ἐσήμηνε νεανίσκον ἑπόμενον αὐτῷ , ἐμφερῆ τε τῷ υἱῷ καὶ τὰ τοῦ χρόνου τε καὶ τὰ τῆς ἡλικίας ἐγγύς . ἐρέσθαι οὖν ὅστις εἴη . καὶ τὸν φάναι δαίμων τοῦ υἱέος σου , καὶ οὕτω δὴ ὀρέξαι οἱ γραμματίδιον . ἀνειλήσαντα οὖν αὐτὸ ἰδεῖν ἐγγεγραμμένα τρία ταῦτα ἧ που νηπιέῃσιν ἀλύουσιν φρένες ἀνδρῶν . Εὐθύνοος κεῖται μοιριδίῳ θανάτῳ . οὐκ ἦν γὰρ ζώειν καλὸν αὐτῷ οὐδὲ γονεῦσι . Τοιαῦτα δή σοι καὶ τὰ τῶν διηγημάτων τῶν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἀναγεγραμμένων .
Lemmas: λέγω δέ οὗτος μαρτυρέω καί ὁ θεῖος . πολύς γάρ παραλαμβάνω διά εὐσέβεια παρά θεός οὗτος τυγχάνω ὁ δωρεά . ὅς ὁ μέν ἄλλος φείδομαι ὁ συμμετρία ὁ σύγγραμμα παραλείπω μιμνῄσκω δέ ὁ εἰμί ἐμφανής καί πᾶς διά στόμα . πρῶτος δή σύ ὁ περί Κλέοβις καί Βίτων ὁ Ἀργεῖος νεανίσκος διηγέομαι . φημί γάρ ὁ μήτηρ αὐτός ἱερεία εἰμί ὁ Ἥρα ἐπειδή ὁ εἰς ὁ ναός ἀνάβασις ἥκω καιρός , ὁ ἕλκω ὁ ἀπήνη ὄρος ὑστερέω καί ὁ ὥρα ἐπείγω , οὗτος · ὑποδύω ὑπό ὁ ἀπήνη ἄγω εἰς ὁ ἱερός ὁ μήτηρ , ὁ δέ ὑπερήδομαι ὁ ὁ υἱός εὐσέβεια κατεύχομαι ὁ κρατύς αὐτός ; παρά ὁ θεός δίδωμι ὁ ἐν ἄνθρωπος , ὁ δέ κατακοιμάω μηκέτι ἀνίστημι , ὁ θεός ὁ θάνατος αὐτός ὁ εὐσέβεια ἀμοιβή δωρέω . καί περί Ἀγαμήδης δέ καί Τροφώνιος φημί Πίνδαρος ὁ ναός ὁ ἐν Δελφοί οἰκοδομέω αἰτέω παρά ὁ Ἀπόλλων μισθός , ὁ δέ αὐτός ἐπαγγέλλω εἰς ἕβδομος ἡμέρα ἀποδίδωμι , ἐν τοσοῦτος δέ εὐωχέω παρακελεύομαι · ὁ δέ ποιέω ὁ προστάσσω ὁ ἕβδομος νύξ κατακοιμάω τελευτάω . λέγω δέ καί αὐτός Πίνδαρος ἐπισκήπτω ὁ παρά ὁ Βοιωτός πέμπω εἰς θεός πυνθάνομαι τίς ἀγαθός εἰμί ἄνθρωπος ἀποκρίνω ὁ πρόμαντις ὅτι οὐδέ αὐτός ἀγνοέω , εἰ γε ὁ γράφω περί Τροφώνιος καί Ἀγαμήδης ἐκεῖνος εἰμί · εἰ δέ καί πειράω βούλομαι , μετά οὐ πολύς εἰμί αὐτός πρόδηλος . καί οὕτως πυνθάνομαι ὁ Πίνδαρος συλλογίζομαι ὁ πρός ὁ θάνατος , διέρχομαι δέ ὀλίγος χρόνος τελευτάω . ὁ δέ περί ὁ Ἰταλός Εὐθύνους τοιοῦτος φημί γίγνομαι . εἰμί μέν γάρ αὐτός Ἠλύσιον πατήρ Τεριναῖος , ὁ ἐκεῖ πρῶτος καί ἀρετή καί πλοῦτος καί δόξα , τελευτάω δέ ἐξαπίνης αἰτία τις ἄδηλος . ὁ οὖν Ἠλύσιον εἰσέρχομαι ὅς ἴσως ἄν ἄλλος εἰσέρχομαι , μήποτε εἰμί φάρμακον ἀπόλλυμι · οὗτος γάρ εἰμί μόνος αὐτός ἐπί οὐσία πολύς καί χρῆμα . ἀπορέω δέ ὅστις τρόπος βάσανος λαμβάνω οὗτος , ἀφικνέομαι ἐπί τις ψυχομαντεῖον , προθύω δέ ὡς νόμος ἐγκοιμάομαι καί ὁράω ὄψις τοιόσδε . δοκέω παραγίγνομαι ὁ πατήρ ὁ ἑαυτοῦ ὁράω δέ διεξέρχομαι πρός αὐτός περί ὁ τύχη ὁ κατά ὁ υἱός , καί ἀντιβολέω τε καί δέω συνεξευρίσκω ὁ αἴτιος ὁ θάνατος . καί ὁ ἐπί οὗτος φημί ἥκω . ἀλλά δέχομαι παρά ὅδε ὅς σύ φέρω , ἐκ γάρ οὗτος ἅπας οἶδα ὅς περί λυπέω εἰμί δέ ὅς σημαίνω νεανίσκος ἕπομαι αὐτός , ἐμφερής τε ὁ υἱός καί ὁ ὁ χρόνος τε καί ὁ ὁ ἡλικία ἐγγύς . ἔρομαι οὖν ὅστις εἰμί . καί ὁ φημί δαίμων ὁ υἱός σύ , καί οὕτως δή ὀρέγω ἕ γραμματείδιον . ἀνείλω οὖν αὐτός ὁράω ἐγγράφω τρεῖς οὗτος ἦ που νηπιάα ἀλύω φρήν ἀνήρ . Εὐθύνους κεῖμαι μοιρίδιος θάνατος . οὐ εἰμί γάρ ζάω καλός αὐτός οὐδέ γονεύς . τοιοῦτος δή σύ καί ὁ ὁ διήγημα ὁ παρά ὁ ἀρχαῖος ἀναγράφω .