plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 10
ὁ δʼ Αἰσχύλος καλῶς ἔοικεν ἐπιπλήττειν τοῖς νομίζουσι τὸν θάνατον εἶναι κακόν , λέγων ὧδε ὡς οὐ δικαίως θάνατον ἔχθουσιν βροτοί , ὅσπερ μέγιστον ῥῦμα τῶν πολλῶν κακῶν τοῦτον γὰρ ἀπεμιμήσατο καὶ ὁ εἰπών ὦ θάνατε παιὰν ἰατρὸς μόλοις λιμὴν γὰρ ὄντως Ἀίδας ἀνʼ αἶαν . μέγα γάρ ἐστι τὸ μετὰ πείσματος τεθαρρηκότος εἰπεῖν τίς δʼ ἐστὶ δοῦλος τοῦ θανεῖν ἄφροντις ὤν ; καὶ ᾍδην δʼ ἔχων βοηθὸν οὐ τρέμω σκιάς τί γὰρ τὸ χαλεπόν ἐστι καὶ τὸ δυσανιῶν καὶ ἐν τῷ τεθνάναι ; τὰ γὰρ τοῦ θανάτου μήποτε καὶ λίαν ἡμῖν ὄντα συνήθη καὶ συμφυᾶ πάλιν οὐκ οἶδʼ ὅπως δυσαλγῆ δοκεῖ εἶναι . τί γὰρ θαυμαστὸν εἰ τὸ τμητὸν τέτμηται , εἰ τὸ τηκτὸν τέτηκται , εἰ τὸ καυστὸν κέκαυται , εἰ τὸ φθαρτὸν ἔφθαρται ; πότε γὰρ ἐν ἡμῖν αὐτοῖς ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν ὁ θάνατος ; καί , φησιν Ἡράκλειτος , ταὐτὸ γʼ ἔνι ζῶν καὶ τεθνηκὸς καὶ τὸ ἐγρηγορὸς καὶ τὸ καθεῦδον καὶ νέον καὶ γηραιὸν τάδε γὰρ μεταπεσόντα ἐκεῖνά ἐστι , κἀκεῖνα πάλιν μεταπεσόντα ταῦτα . ὡς γὰρ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ δύναταί τις πλάττων ζῷα συγχεῖν καὶ πάλιν πλάττειν καὶ συγχεῖν καὶ τοῦθʼ ἓν παρʼ ἓν ποιεῖν ἀδιαλείπτως , οὕτω καὶ ἡ φύσις ἐκ τῆς αὐτῆς ὕλης πάλαι μὲν τοὺς προγόνους ἡμῶν ἀνέσχεν , εἶτα συνεχεῖς αὐτοῖς ἐγέννησε τοὺς πατέρας , εἶθʼ ἡμᾶς , εἶτʼ ἄλλους ἐπʼ ἄλλοις ἀνακυκλήσει . καὶ ὁ τῆς γενέσεως ποταμὸς οὕτως ἐνδελεχῶς ῥέων οὔποτε στήσεται , καὶ πάλιν ὁ ἐξ ἐναντίας αὐτῷ ὁ τῆς φθορᾶς εἴτʼ Ἀχέρων εἴτε Κωκυτὸς καλούμενος ὑπὸ τῶν ποιητῶν , ἡ πρώτη οὖν αἰτία ἡ δείξασα ἡμῖν τὸ τοῦ ἡλίου φῶς , ἡ αὐτὴ καὶ τὸν ζοφερὸν ᾍδην ἄγει . καὶ μήποτε τοῦδʼ εἰκὼν ᾖ ὁ περὶ ἡμᾶς ἀήρ , ἓν παρʼ ἓν ἡμέραν καὶ νύκτα ποιῶν , ἐπαγωγοὺς ζωῆς τε καὶ θανάτου καὶ ὕπνου καὶ ἐγρηγόρσεως . διὸ καὶ μοιρίδιον χρέος εἶναι λέγεται τὸ ζῆν , ὡς ἀποδοθησόμενον ὃ ἐδανείσαντο ἡμῶν οἱ προπάτορες . ὃ δὴ καὶ εὐκόλως καταβλητέον καὶ ἀστενάκτως , ὅταν ὁ δανείσας ἀπαιτῇ · εὐγνωμονέστατοι γὰρ ἂν οὕτω φανείημεν .
Lemmas: ὁ δέ Αἰσχύλος καλός ἔοικα ἐπιπλήσσω ὁ νομίζω ὁ θάνατος εἰμί κακός , λέγω ὧδε ὡς οὐ δίκαιος θάνατος ἔχθω βροτός , ὅς μέγας ῥῦμα ὁ πολύς κακός οὗτος γάρ ἀπομιμέομαι καί ὁ λέγω ὦ θάνατος παιάν ἰατρός βλώσκω λιμήν γάρ ὄντως ᾍδης ἀνά αἶα . μέγας γάρ εἰμί ὁ μετά πεῖσμα θαρσέω λέγω τίς δέ εἰμί δοῦλος ὁ θνῄσκω ἄφροντις εἰμί ; καί ᾍδης δέ ἔχω βοηθός οὐ τρέμω σκιά τίς γάρ ὁ χαλεπός εἰμί καί ὁ δυσανιῶν καί ἐν ὁ θνῄσκω ; ὁ γάρ ὁ θάνατος μήποτε καί λίαν ἐγώ εἰμί συνήθης καί συμφυής πάλιν οὐ οἶδα ὅπως δυσαλγής δοκέω εἰμί . τίς γάρ θαυμαστός εἰ ὁ τμητός τέμνω , εἰ ὁ τηκτός τήκω , εἰ ὁ καυστός καίω , εἰ ὁ φθαρτός φθείρω ; πότε γάρ ἐν ἐγώ αὐτός εἰμί ἤ οὐ εἰμί ὁ θάνατος ; καί , φημί Ἡράκλειτος , αὐτός γε ἔνειμι ζάω καί θνῄσκω καί ὁ ἐγείρω καί ὁ καθεύδω καί νέος καί γηραιός ὅδε γάρ μεταπίπτω ἐκεῖνος εἰμί , ἐκεῖνος πάλιν μεταπίπτω οὗτος . ὡς γάρ ἐκ ὁ αὐτός πηλός δύναμαι τις πλήσσω ζῷον συγχέω καί πάλιν πλάσσω καί συγχέω καί οὗτος εἷς παρά εἷς ποιέω ἀδιάλειπτος , οὕτως καί ὁ φύσις ἐκ ὁ αὐτός ὕλη πάλαι μέν ὁ πρόγονος ἐγώ ἀνέχω , εἶτα συνεχής αὐτός γεννάω ὁ πατήρ , εἶτα ἐγώ , εἶτα ἄλλος ἐπί ἄλλος ἀνακυκλέω . καί ὁ ὁ γένεσις ποταμός οὕτως ἐνδελεχής ῥέω οὔποτε ἵστημι , καί πάλιν ὁ ἐκ ἐναντίος αὐτός ὁ ὁ φθορά εἴτε Ἀχέρων εἴτε Κωκυτός καλέω ὑπό ὁ ποιητής , ὁ πρῶτος οὖν αἰτία ὁ δείκνυμι ἐγώ ὁ ὁ ἥλιος φάος , ὁ αὐτός καί ὁ ζοφερός ᾍδης ἄγω . καί μήποτε ὅδε εἰκών εἰμί ὁ περί ἐγώ ἀήρ , εἷς παρά εἷς ἡμέρα καί νύξ ποιέω , ἐπαγωγός ζωή τε καί θάνατος καί ὕπνος καί ἐγρήγορσις . διό καί μοιρίδιος χρέος εἰμί λέγω ὁ ζάω , ὡς ἀποδίδωμι ὅς δανείζω ἐγώ ὁ προπάτωρ . ὅς δή καί εὔκολος καταβλητέον καί ἀστένακτος , ὅταν ὁ δανείζω ἀπαιτέω · εὐγνώμων γάρ ἄν οὕτως φαίνω .