plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 27
πολλοῖς γὰρ καὶ σοφοῖς ἀνδράσιν , ὥς φησι Κράντωρ , οὐ νῦν ἀλλὰ πάλαι κέκλαυσται τἀνθρώπινα , τιμωρίαν ἡγουμένοις εἶναι τὸν βίον καὶ ἀρχὴν τὸ γενέσθαι ἄνθρωπον συμφορὰν τὴν μεγίστην τοῦτο δέ φησιν Ἀριστοτέλης καὶ τὸν Σειληνὸν συλληφθέντα τῷ Μίδᾳ ἀποφήνασθαι . βέλτιον δʼ αὐτὰς τὰς τοῦ φιλοσόφου λέξεις παραθέσθαι . φησὶ δὴ ἐν τῷ Εὐδήμῳ ἐπιγραφομένῳ ἢ Περὶ ψυχῆς ταυτί . διόπερ , ὦ κράτιστε πάντων καὶ μακαριστότατε , πρὸς τῷ μακαρίους καὶ εὐδαίμονας εἶναι τοὺς τετελευτηκότας νομίζειν καὶ τὸ ψεύσασθαί τι κατʼ αὐτῶν καὶ τὸ βλασφημεῖν οὐχ ὅσιον ὡς κατὰ βελτιόνων ἡγούμεθα καὶ κρειττόνων ἤδη γεγονότων . καὶ ταῦθʼ οὕτως ἀρχαῖα καὶ παλαιὰ παρʼ ἡμῖν , ὥστε τὸ παράπαν οὐδεὶς οἶδεν οὔτε τοῦ χρόνου τὴν ἀρχὴν οὔτε τὸν θέντα πρῶτον , ἀλλὰ τὸν ἄπειρον αἰῶνα διατελεῖ νενομισμένα . πρὸς δὲ δὴ τούτοις διὰ στόματος ὂν τοῖς ἀνθρώποις ὁρᾷς καὶ ἐκ πολλῶν ἐτῶν περιφέρεται θρυλούμενον . τί τοῦτʼ ; ἔφη . κἀκεῖνος ὑπολαβών ὡς ἄρα μὴ γενέσθαι μέν ἔφη ἄριστον πάντων , τὸ δὲ τεθνάναι τοῦ ζῆν ἐστι κρεῖττον . καὶ πολλοῖς · οὕτω παρὰ τοῦ δαιμονίου μεμαρτύρηται . τοῦτο μὲν ἐκείνῳ τῷ Μίδᾳ λέγουσι δήπου μετὰ τὴν θήραν ὡς ἔλαβε τὸν Σειληνὸν διερωτῶντι καὶ πυνθανομένῳ τί ποτʼ ἐστὶ τὸ βέλτιστον τοῖς ἀνθρώποις καὶ τί τὸ πάντων αἱρετώτατον , τὸ μὲν πρῶτον οὐδὲν ἐθέλειν εἰπεῖν ἀλλὰ σιωπᾶν ἀρρήκτως · ἐπειδὴ δέ ποτε μόγις πᾶσαν μηχανὴν μηχανώμενος προσηγάγετο φθέγξασθαί τι πρὸς αὐτόν , οὕτως ἀναγκαζόμενον εἰπεῖν δαίμονος ἐπιπόνου καὶ τύχης χαλεπῆς ἐφήμερον σπέρμα , τί με βιάζεσθε λέγειν ἅ ὑμῖν ἄρειον μὴ γνῶναι ; μετʼ ἀγνοίας γὰρ τῶν οἰκείων κακῶν ἀλυπότατος ὁ βίος . ἀνθρώποις δὲ πάμπαν οὐκ ἔστι γενέσθαι τὸ πάντων ἄριστον οὐδὲ μετασχεῖν τῆς τοῦ βελτίστου φύσεως ( ἄριστον ἄρα πᾶσι καὶ πάσαις τὸ μὴ γενέσθαι ) · τὸ μέντοι μετὰ τοῦτο καὶ πρῶτον τῶν ἀνθρώπῳ ἀνυστῶν , δεύτερον δέ , τὸ γενομένους ἀποθανεῖν ὡς τάχιστα . δῆλον οὖν ὡς οὔσης κρείττονος τῆς ἐν τῷ τεθνάναι διαγωγῆς ἢ τῆς ἐν τῷ ζῆν , οὕτως ἀπεφήνατο μυρία δʼ ἐπὶ μυρίοις ἄν τις ἔχοι τοιαῦτα παρατίθεσθαι πρὸς ταὐτὸ κεφάλαιον · ἀλλʼ οὐκ ἀναγκαῖον μακρηγορεῖν .
Lemmas: πολύς γάρ καί σοφός ἀνήρ , ὡς φημί Κράντωρ , οὐ νῦν ἀλλά πάλαι κλαύω ἀνθρώπινος , τιμωρία ἡγέομαι εἰμί ὁ βίος καί ἀρχή ὁ γίγνομαι ἄνθρωπος συμφορά ὁ μέγας οὗτος δέ φημί Ἀριστοτέλης καί ὁ Σειληνός συλλαμβάνω ὁ Μίδας ἀποφαίνω . ἀγαθός δέ αὐτός ὁ ὁ φιλόσοφος λέξις παρατίθημι . φημί δή ἐν ὁ Εὔδημος ἐπιγράφω ἤ Περι ψυχή οὗτος . διόπερ , ὦ κρατύς πᾶς καί μακαριστός , πρός ὁ μακάριος καί εὐδαίμων εἰμί ὁ τελευτάω νομίζω καί ὁ ψεύδω τις κατά αὐτός καί ὁ βλασφημέω οὐ ὅσιος ὡς κατά ἀγαθός ἡγέομαι καί κρατύς ἤδη γίγνομαι . καί οὗτος οὕτως ἀρχαῖος καί παλαιός παρά ἐγώ , ὥστε ὁ παράπαν οὐδείς οἶδα οὔτε ὁ χρόνος ὁ ἀρχή οὔτε ὁ τίθημι πρῶτος , ἀλλά ὁ ἄπειρος αἰών διατελέω νομίζω . πρός δέ δή οὗτος διά στόμα εἰμί ὁ ἄνθρωπος ὁράω καί ἐκ πολύς ἔτος περιφέρω θρυλέω . τίς οὗτος ; φημί . ἐκεῖνος ὑπολαμβάνω ὡς ἄρα μή γίγνομαι μέν φημί ἀγαθός πᾶς , ὁ δέ θνῄσκω ὁ ζάω εἰμί κρατύς . καί πολύς · οὕτως παρά ὁ δαιμόνιον μαρτυρέω . οὗτος μέν ἐκεῖνος ὁ Μίδας λέγω δήπου μετά ὁ θήρα ὡς λαμβάνω ὁ Σειληνός διερωτάω καί πυνθάνομαι τίς ποτέ εἰμί ὁ ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος καί τίς ὁ πᾶς αἱρετός , ὁ μέν πρῶτος οὐδείς ἐθέλω λέγω ἀλλά σιωπάω ἄρρηκτος · ἐπειδή δέ ποτέ μόγις πᾶς μηχανή μηχανάομαι προσάγω φθέγγομαι τις πρός αὐτός , οὕτως ἀναγκάζω λέγω δαίμων ἐπίπονος καί τύχη χαλεπός ἐφήμερος σπέρμα , τίς ἐγώ βιάζω λέγω ὅς σύ ἀρείων μή γιγνώσκω ; μετά ἄγνοια γάρ ὁ οἰκεῖος κακός ἄλυπος ὁ βίος . ἄνθρωπος δέ πάμπαν οὐ εἰμί γίγνομαι ὁ πᾶς ἀγαθός οὐδέ μετέχω ὁ ὁ ἀγαθός φύσις ( ἀγαθός ἄρα πᾶς καί πᾶς ὁ μή γίγνομαι ) · ὁ μέντοι μετά οὗτος καί πρῶτος ὁ ἄνθρωπος ἀνυστός , δεύτερος δέ , ὁ γίγνομαι ἀποθνῄσκω ὡς ταχύς . δῆλος οὖν ὡς εἰμί κρατύς ὁ ἐν ὁ θνῄσκω διαγωγή ἤ ὁ ἐν ὁ ζάω , οὕτως ἀποφαίνω μυρίος δέ ἐπί μυρίος ἄν τις ἔχω τοιοῦτος παρατίθημι πρός αὐτός κεφάλαιος · ἀλλά οὐ ἀναγκαῖος μακρηγορέω .