plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 15
εἴ γε μὴν ὁ θάνατος τελεία τίς ἐστι φθορὰ καὶ διάλυσις τοῦ τε σώματος καὶ τῆς ψυχῆς τὸ τρίτον γὰρ ἦν τοῦτο τῆς Σωκρατικῆς εἰκασίας , οὐδʼ οὕτω κακόν ἐστιν · ἀναισθησία γάρ τις κατʼ αὐτὸν γίγνεται καὶ πάσης ἀπαλλαγὴ λύπης καὶ φροντίδος . ὥσπερ γὰρ οὔτʼ ἀγαθὸν ἡμῖν ἔπεστιν οὕτως οὐδὲ κακόν · περὶ γὰρ τὸ ὂν καὶ τὸ ὑφεστηκὸς καθάπερ τὸ ἀγαθὸν πέφυκε γίγνεσθαι , τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ κακόν · περὶ δὲ τὸ μὴ ὂν ἀλλʼ ἠρμένον ἐκ τῶν ὄντων οὐδέτερον τούτων ὑπάρχει . εἰς τὴν αὐτὴν οὖν τάξιν οἱ τελευτήσαντες καθίστανται τῇ πρὸ τῆς γενέσεως . ὥσπερ οὖν οὐδὲν ἦν ἡμῖν πρὸ τῆς γενέσεως οὔτʼ ἀγαθὸν οὔτε κακόν , οὕτως οὐδὲ μετὰ τὴν τελευτήν . καὶ καθάπερ τὰ πρὸ ἡμῶν οὐδὲν ἦν πρὸς ἡμᾶς , οὕτως οὐδὲ τὰ μεθʼ ἡμᾶς οὐδὲν ἔσται πρὸς ἡμᾶς ἄλγος γὰρ ὄντως οὐδὲν ἅπτεται νεκροῦ . τὸ γὰρ μὴ γενέσθαι τῷ θανεῖν ἴσον λέγω . ἡ γὰρ αὐτὴ κατάστασίς ἐστι τῇ πρὸ τῆς γενέσεως ἡ μετὰ τὴν τελευτήν . ἀλλʼ οἴει σὺ διαφορὰν εἶναι μὴ γενέσθαι ἢ γενόμενον ἀπογενέσθαι ; εἰ μὴ καὶ τῆς οἰκίας καὶ τῆς ἐσθῆτος ἡμῶν μετὰ τὴν φθορὰν ὑπολαμβάνεις τινὰ διαφορὰν εἶναι πρὸς τὸν ὃν οὐδέπω κατεσκευάσθη χρόνον . εἰ δʼ ἐπὶ τούτων οὐδὲν ἔστι , δῆλον ὡς οὐδʼ ἐπὶ τοῦ θανάτου πρὸς τὴν πρὸ τῆς γενέσεως ; κατάστασιν ἔστι διαφορά . χάριεν γὰρ τὸ τοῦ Ἀρκεσιλάου . τοῦτο φησὶ τὸ λεγόμενον κακὸν ὁ θάνατος μόνον τῶν ἄλλων τῶν νενομισμένων κακῶν παρὸν μὲν οὐδένα πώποτʼ ἐλύπησεν , ἀπὸν δὲ καὶ προσδοκώμενον λυπεῖ . τῷ γὰρ ὄντι πολλοὶ διὰ τὴν οὐδένειαν καὶ τὴν πρὸς τὸν θάνατον διαβολὴν ἀποθνῄσκουσιν , ἵνα μὴ ἀποθάνωσι καλῶς οὖν ὁ Ἐπίχαρμος συνεκρίθη φησὶ καὶ διεκρίθη καὶ ἀπῆνθεν ὅθεν ἦνθε πάλιν , γᾶ μὲν εἰς γᾶν , πνεῦμα δʼ ἄνω . τί τῶνδε χαλεπόν ; οὐδέ ἔν . ὁ Κρεσφόντης δέ που ὁ παρὰ τῷ Εὐριπίδῃ περὶ τοῦ Ἡρακλέους λέγων εἰ μὲν γὰρ οἰκεῖ φησί νερτέρας ὑπὸ χθονός ἐν τοῖσιν οὐκέτʼ οὖσιν , οὐδὲν ἂν σθένοι τοῦτο μεταποιήσας εἴποις ἄν εἰ μὲν γὰρ οἰκεῖ νερτέρας ὑπὸ χθονός ἐν τοῖσιν οὐκέτʼ οὖσιν , οὐδὲν ἂν πάθοι γενναῖον δὲ καὶ τὸ Λακωνικὸν νῦν ἄμμες , πρόσθʼ ἄλλοι ἐθάλεον , αὐτίκα δʼ ἄλλοι , ὧν ἄμμες γενεὰν οὐκέτʼ ἐποψόμεθα καὶ πάλιν οἳ θάνον οὐ τὸ ζῆν θέμενοι καλὸν οὐδὲ τὸ θνῄσκειν , ἀλλὰ τὸ ταῦτα καλῶς ἀμφότερʼ ἐκτελέσαι πάνυ δὲ καλῶς καὶ ὁ Εὐριπίδης ἐπὶ τῶν τὰς μακρὰς νοσηλείας ὑπομενόντων φησὶ μισῶ δʼ ὅσοι χρῄζουσιν ἐκτείνειν βίον , βρωτοῖσι καὶ ποτοῖσι καὶ μαγεύμασι παρεκτρέποντες ὀχετὸν ὥστε μὴ θανεῖν . οὓς χρῆν , ἐπειδὰν μηδὲν ὠφελῶσι γῆν , θανόντας ἔρρειν κἀκποδὼν εἶναι νέοις . ἡ δὲ Μερόπη λόγους ἀνδρώδεις προφερομένη κινεῖ τὰ θέατρα , λέγουσα τοιαῦτα τεθνᾶσι παῖδες οὐκ ἐμοὶ μόνῃ βροτῶν , οὐδʼ ἀνδρὸς ἐστερήμεθʼ ἀλλὰ μυρίαι τὸν αὐτὸν ἐξήντλησαν ὡς ἐγὼ βίον τούτοις γὰρ οἰκείως ἄν τις ταῦτα συνάψειε ποῦ γὰρ τὰ σεμνὰ κεῖνα , ποῦ δὲ Λυδίας μέγας δυνάστης Κροῖσος ἢ Ξέρξης βαρὺν ζεύξας θαλάσσης αὐχένʼ Ἑλλησποντίας ; ἅπαντες ᾍδαν ἦλθον καὶ Λάθας δόμους , τῶν χρημάτων ἅμα τοῖς σώμασι διαφθαρέντων .
Lemmas: εἰ γε μήν ὁ θάνατος τέλειος τις εἰμί φθορά καί διάλυσις ὁ τε σῶμα καί ὁ ψυχή ὁ τρίτος γάρ εἰμί οὗτος ὁ Σωκρατικός εἰκασία , οὐδέ οὕτως κακός εἰμί · ἀναισθησία γάρ τις κατά αὐτός γίγνομαι καί πᾶς ἀπαλλαγή λύπη καί φροντίς . ὥσπερ γάρ οὔτε ἀγαθός ἐγώ ἔπειμι οὕτως οὐδέ κακός · περί γάρ ὁ εἰμί καί ὁ ὑφίστημι καθά ὁ ἀγαθός φύω γίγνομαι , ὁ αὐτός τρόπος καί ὁ κακός · περί δέ ὁ μή εἰμί ἀλλά ἀείρω ἐκ ὁ εἰμί οὐδέτερος οὗτος ὑπάρχω . εἰς ὁ αὐτός οὖν τάξις ὁ τελευτάω καθίστημι ὁ πρό ὁ γένεσις . ὥσπερ οὖν οὐδείς εἰμί ἐγώ πρό ὁ γένεσις οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός , οὕτως οὐδός μετά ὁ τελευτή . καί καθά ὁ πρό ἐγώ οὐδείς εἰμί πρός ἐγώ , οὕτως οὐδέ ὁ μετά ἐγώ οὐδείς εἰμί πρός ἐγώ ἄλγος γάρ ὄντως οὐδείς ἅπτω νεκρός . ὁ γάρ μή γίγνομαι ὁ θνῄσκω ἴσος λέγω . ὁ γάρ αὐτός κατάστασις εἰμί ὁ πρό ὁ γένεσις ὁ μετά ὁ τελευτή . ἀλλά οἴομαι σύ διαφορά εἰμί μή γίγνομαι ἤ γίγνομαι ἀπογίγνομαι ; εἰ μή καί ὁ οἰκία καί ὁ ἐσθής ἐγώ μετά ὁ φθορά ὑπολαμβάνω τις διαφορά εἰμί πρός ὁ ὅς οὐδέπω κατασκευάζω χρόνος . εἰ δέ ἐπί οὗτος οὐδείς εἰμί , δῆλος ὡς οὐδέ ἐπί ὁ θάνατος πρός ὁ πρό ὁ γένεσις ; κατάστασις εἰμί διαφορά . χαρίεις γάρ ὁ ὁ Ἀρκεσίλαος . οὗτος φημί ὁ λέγω κακός ὁ θάνατος μόνος ὁ ἄλλος ὁ νομίζω κακός πάρειμι μέν οὐδείς πώποτε λυπέω , ἄπειμι δέ καί προσδοκάω λυπέω . ὁ γάρ εἰμί πολύς διά ὁ οὐδένεια καί ὁ πρός ὁ θάνατος διαβολή ἀποθνῄσκω , ἵνα μή ἀποθνῄσκω καλός οὖν ὁ Ἐπίχαρμος συγκρίνω φημί καί διακρίνω καί ἀπέρχομαι ὅθεν ἔρχομαι πάλιν , γῆ μέν εἰς γῆ , πνεῦμα δέ ἄνω . τίς ὅδε χαλεπός ; οὐδείς ἐν . ὁ Κρεσφόντης δέ που ὁ παρά ὁ Εὐριπίδης περί ὁ Ἡρακλῆς λέγω εἰ μέν γάρ οἰκέω φημί νέρτερος ὑπό χθών ἐν ὁ οὐκέτι εἰμί , οὐδείς ἄν σθένω οὗτος μεταποιέω λέγω ἄν εἰ μέν γάρ οἰκέω νέρτερος ὑπό χθών ἐν ὁ οὐκέτι εἰμί , οὐδείς ἄν πάσχω γενναῖος δέ καί ὁ Λακωνικός νῦν ἐγώ , πρόσθεν ἄλλος θηλέω , αὐτίκα δέ ἄλλος , ὅς ἐγώ γενεά οὐκέτι ἐποράω καί πάλιν ὁ θνῄσκω οὐ ὁ ζάω τίθημι καλός οὐδέ ὁ θνῄσκω , ἀλλά ὁ οὗτος καλός ἀμφότερος ἐκτελέω πάνυ δέ καλός καί ὁ Εὐριπίδης ἐπί ὁ ὁ μακρός νοσηλεία ὑπομένω φημί μισέω δέ ὅσος χρῄζω ἐκτείνω βίος , βρωτός καί ποτόν καί μάγευμα παρεκτρέπω ὀχετός ὥστε μή θνῄσκω . ὅς χρή , ἐπειδάν μηδείς ὠφελέω γῆ , θνῄσκω ἔρρω ἐκποδών εἰμί νέος . ὁ δέ Μερόπη λόγος ἀνδρώδης προφέρω κινέω ὁ θέατρον , λέγω τοιοῦτος θνῄσκω παῖς οὐ ἐγώ μόνος βροτός , οὐδέ ἀνήρ στερέω ἀλλά μυρίος ὁ αὐτός ἐξαντλέω ὡς ἐγώ βίος οὗτος γάρ οἰκεῖος ἄν τις οὗτος συνάπτω ποῦ γάρ ὁ σεμνός ἐκεῖνος , ποῦ δέ Λυδία μέγας δυνάστης Κροῖσος ἤ Ξέρξης βαρύς ζεύγνυμι θάλασσα αὐχήν Ἑλλησπόντιος ; ἅπας ᾅδης ἔρχομαι καί Λήθη δόμος , ὁ χρῆμα ἅμα ὁ σῶμα διαφθείρω .