plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 22
διὸ καὶ πάνυ καλῶς ὁ Πλάτων ἔοικε παραινεῖν ἐν ταῖς τοιαύταις συμφοραῖς ἡσυχίαν ἔχειν , ὡς οὔτε δήλου ὄντος τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ ἀγαθοῦ , οὔτʼ εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶς φέροντι · ἐμποδὼν γὰρ γίγνεσθαι τὸ λυπεῖσθαι τῷ βουλεύεσθαι περὶ τοῦ γεγονότος καὶ ὥσπερ ἐν πτώσει κύβων πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ ἑαυτοῦ πράγματα , ὅπῃ λόγος αἱρεῖ βέλτιστʼ ἂν ἔχειν . οὐ δεῖν οὖν προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ἐχομένους τοῦ πληγέντος βοᾶν , ἀλλʼ ἐθίζειν τὴν ψυχὴν ὅτι τάχιστα γίγνεσθαι περὶ τὸ ἰᾶσθαί τε καὶ ἐπανορθοῦν τὸ πεσόν τε καὶ νοσῆσαν , ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντας . Τὸν τῶν Λυκίων νομοθέτην φασὶ προστάξαι τοῖς αὑτοῦ πολίταις , ἐπὰν πενθῶσι , γυναικείαν ἀμφιεσαμένους ἐσθῆτα πενθεῖν , ἐμφαίνειν βουληθέντα ὅτι γυναικῶδες τὸ πάθος καὶ οὐχ ἁρμόττον ἀνδράσι κοσμίοις καὶ παιδείας ἐλευθερίου μεταπεποιημένοις . θῆλυ γὰρ ὄντως καὶ ἀσθενὲς καὶ ἀγεννὲς ; τὸ πενθεῖν · γυναῖκες ; γὰρ ἀνδρῶν εἰσι φιλοπενθέστεραι καὶ οἱ βάρβαροι τῶν Ἑλλήνων καὶ οἱ χείρους ἄνδρες τῶν ἀμεινόνων , καὶ αὐτῶν δὲ τῶν βαρβάρων οὐχ οἱ γενναιότατοι Κελτοὶ καὶ Γαλάται καὶ πάντες οἱ φρονήματος ἀνδρειοτέρου πεφυκότες ἔμπλεοι , μᾶλλον δʼ , εἴπερ ἄρα , Αἰγύπτιοί τε καὶ Σύροι καὶ Λυδοὶ καὶ πάντες ὅσοι τούτοις παραπλήσιοι . τούτων γὰρ τοὺς μὲν εἰς βόθρους τινὰς καταδύντας ἱστοροῦσιν ἐπὶ πλείους ἡμέρας μένειν , μηδὲ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς ὁρᾶν βουλομένους , ἐπειδὴ καὶ ὁ τετελευτηκὼς ἀπεστέρηται τούτου . Ἴων γοῦν ὁ τραγικὸς ποιητής , οὐκ ἀνήκοος ὢν τῆς τούτων εὐηθείας , πεποίηκέ τινα λέγουσαν ἐξῆλθον ὑμῶν ἱκέτις ἡβώντων τροφὸς παίδων , βόθρους λιποῦσα πενθητηρίους τινὲς δὲ τῶν βαρβάρων καὶ μέρη τοῦ σώματος ἀποτέμνουσι , ῥῖνας καὶ ὦτα καὶ τὸ ἄλλο σῶμα καταικίζοντες , δοκοῦντές τι χαρίζεσθαι τοῖς τετελευτηκόσιν ἀπαρτώμενοι τῆς κατὰ φύσιν ἐν τοῖς τοιούτοις μετριοπαθείας .
Lemmas: διό καί πάνυ καλός ὁ Πλάτων ἔοικα παραινέω ἐν ὁ τοιοῦτος συμφορά ἡσυχία ἔχω , ὡς οὔτε δῆλος εἰμί ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός , οὔτε εἰς ὁ πρόσθεν οὐδείς προβαίνω ὁ χαλεπός φέρω · ἐμποδών γάρ γίγνομαι ὁ λυπέω ὁ βουλεύω περί ὁ γίγνομαι καί ὥσπερ ἐν πτῶσις κύβος πρός ὁ πίπτω τίθημι ὁ ἑαυτοῦ πρᾶγμα , ὅπῃ λόγος αἱρέω ἀγαθός ἄν ἔχω . οὐ δέω οὖν προσπταίω καθά παῖς ἔχω ὁ πλήσσω βοάω , ἀλλά ἐθίζω ὁ ψυχή ὅτι ταχύς γίγνομαι περί ὁ ἰάομαι τε καί ἐπανορθόω ὁ πίπτω τε καί νοσέω , ἰατρικός θρηνῳδία ἀφανίζω . ὁ ὁ Λύκιος νομοθέτης φημί προστάσσω ὁ ἑαυτοῦ πολίτης , ἐπάν πενθέω , γυναικεῖος ἀμφιάζω ἐσθής πενθέω , ἐμφαίνω βούλομαι ὅτι γυναικώδης ὁ πάθος καί οὐ ἁρμόζω ἀνήρ κόσμιος καί παιδεία ἐλευθέριος μεταποιέω . θῆλυς γάρ ὄντως καί ἀσθενής καί ἀγεννής ; ὁ πενθέω · γυνή ; γάρ ἀνήρ εἰμί φιλοπενθής καί ὁ βάρβαρος ὁ Ἕλλην καί ὁ κακός ἀνήρ ὁ ἀγαθός , καί αὐτός δέ ὁ βάρβαρος οὐ ὁ γενναῖος Κελτοί καί Γαλάτης καί πᾶς ὁ φρόνημα ἀνδρεῖος φύω ἔμπλεος , μάλα δέ , εἴπερ ἄρα , Αἰγύπτιος τε καί Σύρος καί Λυδός καί πᾶς ὅσος οὗτος παραπλήσιος . οὗτος γάρ ὁ μέν εἰς βόθρος τις καταδύω ἱστορέω ἐπί πολύς ἡμέρα μένω , μηδέ ὁ ὁ ἥλιος φάος ὁράω βούλομαι , ἐπειδή καί ὁ τελευτάω ἀποστερέω οὗτος . Ἴων γοῦν ὁ τραγικός ποιητής , οὐ ἀνήκοος εἰμί ὁ οὗτος εὐήθεια , ποιέω τις λέγω ἐξέρχομαι σύ ἵκετις ἡβάω τροφός παῖς , βόθρος λιπάω πενθητήριος τις δέ ὁ βάρβαρος καί μέρος ὁ σῶμα ἀποτέμνω , ῥίς καί οὖς καί ὁ ἄλλος σῶμα καταικίζω , δοκέω τις χαρίζω ὁ τελευτάω ἀπαρτάω ὁ κατά φύσις ἐν ὁ τοιοῦτος μετριοπάθεια .