plutarchus.consolatio-ad-apollonium-sp-101f-122a 36
ὁ δὲ θεῖος Πλάτων πολλὰ μὲν ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς περὶ τῆς ἀθανασίας αὐτῆς εἴρηκεν , οὐκ ὀλίγα δʼ ἐν τῇ Πολιτείᾳ καὶ τῷ Μένωνι καὶ τῷ Γοργίᾳ καὶ σποράδην ἐν τοῖς ἄλλοις διαλόγοις . ἀλλὰ τὰ μὲν ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς διαλόγῳ ῥηθέντα κατʼ ἰδίαν ὑπομνηματισάμενός σοι παρέξομαι , ὡς ἐβουλήθης · ἔσται δὲ πρὸς τὸ παρὸν καίρια καὶ χρήσιμα τὰ λεχθέντα πρὸς Καλλικλέα τὸν Ἀθηναῖον , ἑταῖρον δὲ καὶ μαθητὴν Γοργίου τοῦ ῥήτορος φησὶ γὰρ ὁ παρὰ τῷ Πλάτωνι Σωκράτης , ἄκουε δή , φασί , μάλα καλοῦ λόγου , ὃν σὺ μὲν ἡγήσει , ὡς ἐγὼ οἶμαι , μῦθον , ἐγὼ δὲ λόγον · ὡς ἀληθῆ γὰρ ὄντα σοι λέξω ἃ μέλλω λέγειν . ὥσπερ γὰρ Ὅμηρος λέγει , διενείμαντο τὴν ἀρχὴν ὁ Ζεὺς καὶ ὁ Ποσειδῶν καὶ ὁ Πλούτων , ἐπειδὴ παρὰ τοῦ πατρὸς ; παρέλαβον ἦν οὖν νόμος ὅδε περὶ ἀνθρώπων καὶ ἐπὶ Κρόνου , καὶ ἀεὶ καὶ νῦν ἔτʼ ἔστιν ἐν θεοῖς , τῶν ἀνθρώπων τὸν μὲν δικαίως διελθόντα τὸν βίον καὶ ὁσίως , ἐπειδὰν τελευτήσῃ , εἰς μακάρων νήσους ἀπιόντα οἰκεῖν ἐν πάσῃ εὐδαιμονίᾳ ἐκτὸς κακῶν , τὸν δʼ ἀδίκως καὶ ἀθέως εἰς τὸ τῆς δίκης τε καὶ τίσεως δεσμωτήριον , ὃ δὴ Τάρταρον καλοῦσιν , ἰέναι . τούτων δʼ οἱ δικασταὶ ἐπὶ Κρόνου καὶ ἔτι νεωστὶ τοῦ Διὸς τὴν ἀρχὴν ἔχοντος ζῶντες ἦσαν ζώντων , ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ δικάζοντες μέλλοιεν τελευτᾶν . ἔπειτα αἱ δίκαι πως οὐ καλῶς ἐκρίνοντο . ὃ τʼ οὖν Πλούτων καὶ οἱ ἐπιμεληταὶ οἱ ἐκ μακάρων νήσων ἰόντες ἔλεγον πρὸς τὸν Δία ὅτι φοιτῷέν σφισιν ἄνθρωποι ἑκατέρωσε ἀνάξιοι . εἶπεν οὖν ὁ Ζεὺς ἀλλʼ ἐγώ ἔφη παύσω τοῦτο γιγνόμενον . νῦν μὲν γὰρ κακῶς αἱ δίκαι δικάζονται . ἀμπεχόμενοι γάρ ἔφη οἱ κρινόμενοι κρίνονται · ζῶντες γὰρ κρίνονται . πολλοὶ οὖν ἴσως ἦ δʼ ὃς πονηρὰς ψυχὰς ἔχοντες ἠμφιεσμένοι εἰσὶ σώματά τε καλὰ καὶ γένη καὶ πλούτους , καὶ ἐπειδὰν ἡ κρίσις ᾖ , ἔρχονται αὐτοῖς πολλοὶ μαρτυρήσοντες ὡς δικαίως βεβιώκασιν . οἱ οὖν δικασταὶ ὑπό τε τούτων ἐκπλήττονται , καὶ ἅμα καὶ αὐτοὶ ἀμπεχόμενοι δικάζουσι , πρὸ τῆς ψυχῆς τῆς ἑαυτῶν ὀφθαλμούς τε καὶ ὦτα καὶ ὅλον τὸ σῶμα προκεκαλυμμένοι . ταῦτα δὴ αὐτοῖς ; πάντʼ ἐπίπροσθεν γίγνεται , καὶ τὰ αὑτῶν ἀμφιέσματα καὶ τὰ τῶν κρινομένων . πρῶτον μὲν οὖν παυστέον ἐστὶ προειδότας αὐτοὺς τὸν θάνατον · νῦν γὰρ προΐσασι . τοῦτο μὲν οὖν καὶ δὴ εἴρηται τῷ Προμηθεῖ , ὅπως ἂν παύσῃ αὐτό . ἔπειτα γυμνοὺς κριτέον ἁπάντων τούτων · τεθνεῶτας γὰρ δεῖ κρίνεσθαι . καὶ τὸν κριτὴν δεῖ γυμνὸν εἶναι , τεθνεῶτα , αὐτῇ τῇ ψυχῇ αὐτὴν τὴν ψυχὴν θεωροῦντα ἐξαίφνης ἀποθανόντος ἑκάστου , ἔρημον ἁπάντων τῶν συγγενῶν , καὶ καταλιπόντα ἐπὶ τῆς γῆς πάντα ἐκεῖνον τὸν κόσμον , ἵνα δικαία ἡ κρίσις ᾖ . ἐγὼ οὖν ταῦτʼ ἐγνωκὼς πρότερος ἢ ὑμεῖς ἐποιησάμην δικαστὰς υἱεῖς ἐμαυτοῦ , δύο μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας , Μίνω τε καὶ Ῥαδάμανθυν , ἕνα δʼ ἐκ τῆς Εὐρώπης , Αἰακόν . οὗτοι οὖν ἐπειδὰν τελευτήσωσι , δικάσουσιν ἐν τῷ λειμῶνι , ἐν τῇ τριόδῳ ἐξ ἧς φέρετον τὼ ὁδώ , ἡ μὲν εἰς μακάρων νήσους , ἡ δʼ εἰς Τάρταρον . καὶ τοὺς μὲν ἐκ τῆς Ἀσίας Ῥαδάμανθυς κρινεῖ , τοὺς δʼ ἐκ τῆς Εὐρώπης Αἰακός Μίνῳ δὲ πρεσβεῖα δώσω ἐπιδιακρίνειν ἐὰν ἀπορῆτόν τι τὼ ἑτέρω , ἵνʼ ὡς δικαιοτάτη ἡ κρίσις ᾖ περὶ τῆς πορείας τοῖς ἀνθρώποις . ταῦτʼ ἐστίν , ὦ Καλλίκλεις , ἃ ἐγὼ ἀκηκοὼς πιστεύω ἀληθῆ εἶναι · καὶ ἐκ τούτων τῶν λόγων τοιόνδε τι λογίζομαι συμβαίνειν , ὅτι ὁ θάνατος τυγχάνει ὤν , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , οὐδὲν ἄλλο ἢ δυοῖν πραγμάτοιν διάλυσις , τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ἀπʼ ἀλλήλοιν .
Lemmas: ὁ δέ θεῖος Πλάτων πολύς μέν ἐν ὁ Περι ψυχή περί ὁ ἀθανασία αὐτός λέγω , οὐ ὀλίγος δέ ἐν ὁ Πολιτεία καί ὁ Μένων καί ὁ Γοργίας καί σποράδην ἐν ὁ ἄλλος διάλογος . ἀλλά ὁ μέν ἐν ὁ Περι ψυχή διάλογος λέγω κατά ἴδιος ὑπομνηματίζομαι σύ παρέχω , ὡς βούλομαι · εἰμί δέ πρός ὁ πάρειμι καίριος καί χρήσιμος ὁ λέγω πρός Καλλικλῆς ὁ Ἀθηναῖος , ἑταῖρος δέ καί μαθητής Γοργίας ὁ ῥήτωρ φημί γάρ ὁ παρά ὁ Πλάτων Σωκράτης , ἀκούω δή , φημί , μάλα καλός λόγος , ὅς σύ μέν ἡγέομαι , ὡς ἐγώ οἴομαι , μῦθος , ἐγώ δέ λόγος · ὡς ἀληθής γάρ εἰμί σύ λέγω ὅς μέλλω λέγω . ὥσπερ γάρ Ὅμηρος λέγω , διανέμω ὁ ἀρχή ὁ Ζεύς καί ὁ Ποσειδῶν καί ὁ Πλούτων , ἐπειδή παρά ὁ πατήρ ; παραλαμβάνω εἰμί οὖν νόμος ὅδε περί ἄνθρωπος καί ἐπί Κρόνος , καί ἀεί καί νῦν ἔτι εἰμί ἐν θεός , ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν δίκαιος διέρχομαι ὁ βίος καί ὅσιος , ἐπειδάν τελευτάω , εἰς μάκαρ νῆσος ἀπέρχομαι οἰκέω ἐν πᾶς εὐδαιμονία ἐκτός κακός , ὁ δέ ἄδικος καί ἄθεος εἰς ὁ ὁ δίκη τε καί τίσις δεσμωτήριον , ὅς δή Τάρταρος καλέω , ἔρχομαι . οὗτος δέ ὁ δικαστής ἐπί Κρόνος καί ἔτι νεωστί ὁ Ζεύς ὁ ἀρχή ἔχω ζάω εἰμί ζάω , ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα δικάζω μέλλω τελευτάω . ἔπειτα ὁ δίκη πως οὐ καλός κρίνω . ὁ τε οὖν Πλούτων καί ὁ ἐπιμελητής ὁ ἐκ μάκαρ νῆσος ἔρχομαι λέγω πρός ὁ Ζεύς ὅτι φοιτάω σφεῖς ἄνθρωπος ἑκατέρωσε ἀνάξιος . λέγω οὖν ὁ Ζεύς ἀλλά ἐγώ φημί παύω οὗτος γίγνομαι . νῦν μέν γάρ κακός ὁ δίκη δικάζω . ἀμπέχω γάρ φημί ὁ κρίνω κρίνω · ζάω γάρ κρίνω . πολύς οὖν ἴσως ἠμί δέ ὅς πονηρός ψυχή ἔχω ἀμφιέννυμι εἰμί σῶμα τε καλός καί γένος καί πλοῦτος , καί ἐπειδάν ὁ κρίσις εἰμί , ἔρχομαι αὐτός πολύς μαρτυρέω ὡς δίκαιος βιόω . ὁ οὖν δικαστής ὑπό τε οὗτος ἐκπλήσσω , καί ἅμα καί αὐτός ἀμπέχω δικάζω , πρό ὁ ψυχή ὁ ἑαυτοῦ ὀφθαλμός τε καί οὖς καί ὅλος ὁ σῶμα προκαλύπτω . οὗτος δή αὐτός ; πᾶς ἐπίπροσθεν γίγνομαι , καί ὁ ἑαυτοῦ ἀμφίεσμα καί ὁ ὁ κρίνω . πρῶτος μέν οὖν παυστέον εἰμί πρόοιδα αὐτός ὁ θάνατος · νῦν γάρ οπροῗδα . οὗτος μέν οὖν καί δή λέγω ὁ Προμηθεύς , ὅπως ἄν παύω αὐτός . ἔπειτα γυμνός κρίνω ἅπας οὗτος · θνῄσκω γάρ δέω κρίνω . καί ὁ κριτής δέω γυμνός εἰμί , θνῄσκω , αὐτός ὁ ψυχή αὐτός ὁ ψυχή θεωρέω ἐξαίφνης ἀποθνῄσκω ἕκαστος , ἐρῆμος ἅπας ὁ συγγενής , καί καταλείπω ἐπί ὁ γῆ πᾶς ἐκεῖνος ὁ κόσμος , ἵνα δίκαιος ὁ κρίσις εἰμί . ἐγώ οὖν οὗτος γιγνώσκω πρότερος ἤ σύ ποιέω δικαστής υἱός ἐμαυτοῦ , δύο μέν ἐκ ὁ Ἀσία , Μίνως τε καί Ῥαδάμανθυς , εἷς δέ ἐκ ὁ Εὐρώπη , Αἰακός . οὗτος οὖν ἐπειδάν τελευτάω , δικάζω ἐν ὁ λειμών , ἐν ὁ τρίοδος ἐκ ὅς φέρω ὁ ὁδός , ὁ μέν εἰς μάκαρ νῆσος , ὁ δέ εἰς Τάρταρος . καί ὁ μέν ἐκ ὁ Ἀσία Ῥαδάμανθυς κρίνω , ὁ δέ ἐκ ὁ Εὐρώπη Αἰακός Μίνως δέ πρεσβεῖον δίδωμι ἐπιδιακρίνω ἐάν ἀφοράω τις ὁ ἕτερος , ἵνα ὡς δίκαιος ὁ κρίσις εἰμί περί ὁ πορεία ὁ ἄνθρωπος . οὗτος εἰμί , ὦ Καλλικλῆς , ὅς ἐγώ ἀκούω πιστεύω ἀληθής εἰμί · καί ἐκ οὗτος ὁ λόγος τοιόσδε τις λογίζομαι συμβαίνω , ὅτι ὁ θάνατος τυγχάνω εἰμί , ὡς ἐγώ δοκέω , οὐδείς ἄλλος ἤ δύο πρᾶγμα διάλυσις , ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα ἀπό ἀλλήλων .