plutarchus.animine-corporis-affectiones-sint-peiores-500b-502a 3
διὸ παῖδες ἰατρῶν βούλονται μὲν μὴ νοσεῖν τὸν ἄνθρωπον , νοσοῦντα δὲ μὴ ἀγνοεῖν ὅτι νοσεῖ · ὃ τοῖς ψυχικοῖς πάθεσι πᾶσι συμβέβηκεν . οὔτε γὰρ ἀφραίνοντες οὔτʼ ἀσελγαίνοντες οὔτʼ ἀδικοπραγοῦντες ἁμαρτάνειν δοκοῦσιν , ἀλλʼ ἔνιοι καὶ κατορθοῦν . πυρετὸν μὲν γὰρ οὐδεὶς ὑγίειαν ὠνόμασεν οὐδὲ φθίσιν εὐεξίαν οὐδὲ ποδάγραν ποδώκειαν οὐδʼ ὠχρίασιν ἐρύθημα , θυμὸν δὲ πολλοὶ καλοῦσιν ἀνδρείαν καὶ ἔρωτα φιλίαν καὶ φθόνον ἅμιλλαν καὶ δειλίαν ἀσφάλειαν . εἶθʼ οἱ μὲν καλοῦσι τοὺς ἰατρούς , αἰσθάνονται γὰρ ὧν δέονται πρὸς ἃ νοσοῦσιν οἱ δὲ φεύγουσι τοὺς φιλοσόφους , οἴονται γὰρ ἐπιτυγχάνειν ἐν οἷς διαμαρτάνουσιν . ἐπεὶ τούτῳ γε τῷ λόγῳ χρώμενοι λέγομεν , ὅτι κουφότερόν ἐστιν ὀφθαλμία μανίας καὶ ποδάγρα φρενίτιδος . ὁ μὲν γὰρ αἰσθάνεται καὶ καλεῖ τὸν ἰατρὸν κεκραγώς καὶ παρόντι τὴν ὄψιν ἀλεῖψαι παρέχει , τὴν φλέβα τεμεῖν , τὴν κεφαλὴν θεραπεῦσαι παραδίδωσιν τῆς δὲ μαινομένης Ἀγαύης ἀκούεις ὑπὸ τοῦ πάθους τὰ φίλτατʼ ἠγνοηκυίας , ἄγομεν ἐξ ὄρεος ἕλικα νεότομον ἐπὶ μέλαθρα , μακάριον θήραμα . Καὶ γὰρ ὁ μὲν τῷ σώματι νοσῶν εὐθὺς ἐνδοὺς καὶ καθεὶς εἰς τὸ κλινίδιον ἑαυτὸν ἡσυχίαν ἄγει θεραπευόμενος · ἂν δέ που μικρὸν ἐξᾴξῃ καὶ διασκιρτήσῃ τὸ σῶμα φλεγμονῆς προσπεσούσης , εἰπών τις τῶν παρακαθημένων πράως μένʼ , ὦ ταλαίπωρʼ , ἀτρέμα σοῖς ἐν δεμνίοις ἐπέστησε καὶ κατέσχεν . οἱ δʼ ἐν τοῖς ψυχικοῖς πάθεσιν ὄντες , τότε μάλιστα πράττουσι , τόθʼ ἥκιστα ἡσυχάζουσιν αἱ γὰρ ὁρμαὶ τῶν πράξεων ἀρχή , τὰ δὲ πάθη σφοδρότητες ὁρμῶν . διὸ τὴν ψυχὴν ἠρεμεῖν οὐκ ἐῶσιν , ἀλλʼ ὅτε μάλιστα δεῖται μονῆς καὶ σιωπῆς καὶ ὑποστολῆς ὁ ἄνθρωπος , τότʼ αὐτὸν εἰς ὕπαιθρον ἕλκουσι , τότʼ ἀποκαλύπτουσιν οἱ θυμοὶ αἱ φιλονεικίαι οἱ ἔρωτες αἱ λῦπαι , πολλὰ καὶ δρᾶν ἄνομα καὶ λαλεῖν ἀνάρμοστα τοῖς καιροῖς ἀναγκαζόμενον .
Lemmas: διό παῖς ἰατρός βούλομαι μέν μή νοσέω ὁ ἄνθρωπος , νοσέω δέ μή ἀγνοέω ὅτι νοσέω · ὅς ὁ ψυχικός πάθος πᾶς συμβαίνω . οὔτε γάρ ἀφραίνω οὔτε ἀσελγαίνω οὔτε ἀδικοπραγέω ἁμαρτάνω δοκέω , ἀλλά ἔνιοι καί κατορθόω . πυρετός μέν γάρ οὐδείς ὑγίεια ὀνομάζω οὐδέ φθίσις εὐεξία οὐδέ ποδάγρα ποδώκεια οὐδέ ὠχρίασις ἐρύθημα , θυμός δέ πολύς καλέω ἀνδρεία καί ἔρως φιλία καί φθόνος ἅμιλλα καί δειλία ἀσφάλεια . εἶτα ὁ μέν καλέω ὁ ἰατρός , αἰσθάνομαι γάρ ὅς δέω πρός ὅς νοσέω ὁ δέ φεύγω ὁ φιλόσοφος , οἴομαι γάρ ἐπιτυγχάνω ἐν ὅς διαμαρτάνω . ἐπεί οὗτος γε ὁ λόγος χράω λέγω , ὅτι κοῦφος εἰμί ὀφθαλμία μανία καί ποδάγρα φρένιτις . ὁ μέν γάρ αἰσθάνομαι καί καλέω ὁ ἰατρός κράζω καί πάρειμι ὁ ὄψις ἀλείφω παρέχω , ὁ φλέψ τέμνω , ὁ κεφαλή θεραπεύω παραδίδωμι ὁ δέ μαίνομαι Ἀγαυή ἀκούω ὑπό ὁ πάθος ὁ φίλος ἀγνοέω , ἄγω ἐκ ὄρος ἕλιξ νεότομος ἐπί μέλαθρον , μακάριος θήραμα . καί γάρ ὁ μέν ὁ σῶμα νοσέω εὐθύς ἐνδίδωμι καί καθίημι εἰς ὁ κλινίδιον ἑαυτοῦ ἡσυχία ἄγω θεραπεύω · ἐάν δέ που μικρός ἐξαίσσω καί διασκιρτάω ὁ σῶμα φλεγμονή προσπίπτω , λέγω τις ὁ παρακάθημαι πρᾶος μένω , ὦ ταλαίπωρος , ἀτρέμας σός ἐν δέμνιον ἐφίστημι καί κατέχω . ὁ δέ ἐν ὁ ψυχικός πάθος εἰμί , τότε μάλα πράσσω , τότε ἦκα ἡσυχάζω ὁ γάρ ὁρμή ὁ πρᾶξις ἀρχή , ὁ δέ πάθος σφοδρότης ὁρμή . διό ὁ ψυχή ἠρεμέω οὐ ἐάω , ἀλλά ὅτε μάλα δέω μονή καί σιωπή καί ὑποστολή ὁ ἄνθρωπος , τότε αὐτός εἰς ὑπαίθριος ἕλκω , τότε ἀποκαλύπτω ὁ θυμός ὁ φιλονικία ὁ ἔρως ὁ λύπη , πολύς καί δράω ἄνομος καί λαλέω ἀνάρμοστος ὁ καιρός ἀναγκάζω .