plutarchus.amatorius-748e-771e 15
καὶ ὁ Δαφναῖος τίς δʼ ἄλλως εἶπεν ὦ πρὸς τῶν θεῶν ; οὗτοι νὴ Δίʼ ἔφη πάντες ὁ πατήρ οἱ νομίζοντες ἀρότου καὶ σπόρου καὶ φυτείας ἐπιμέλειαν θεοῖς προσήκειν . ἢ γὰρ οὐ νύμφαι τινὲς αὐτοῖς δρυάδες εἰσὶν ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχοῦσαι · δενδρέων δὲ νομὸν Διόνυσος πολυγαθὴς αὐξάνοι , ἁγνὸν φέγγος ὀπώρας κατὰ Πίνδαρον μειρακίων δʼ ἄρα καὶ παίδων ἐν ὥρᾳ καὶ ἄνθει πλαττομένων καὶ ῥυθμιζομένων τροφαὶ καὶ αὐξήσεις οὐδενὶ θεῶν ἢ δαιμόνων προσήκουσιν , οὐδʼ ἔστιν ᾧ μέλει φυόμενον ἄνθρωπον εἰς ἀρετὴν ὀρθὸν ἐλθεῖν καὶ μὴ παρατραπῆναι μηδὲ κλασθῆναι τὸ γενναῖον ἐρημίᾳ κηδεμόνος ἢ κακίᾳ τῶν προστυγχανόντων ; ἢ καὶ τὸ λέγειν ταῦτα δεινόν ἐστι καὶ ἀχάριστον , ἀπολαύοντάς γε τοῦ θείου τοῦ φιλανθρώπου πανταχόσε νενεμημένου καὶ μηδαμοῦ προλείποντος ἐν χρείαις , ὧν ἀναγκαιότερον ἔνιαι τὸ τέλος ἢ κάλλιον ἔχουσιν ; ὥσπερ εὐθὺς ἡ περὶ τὴν γένεσιν ἡμῶν οὐκ εὐπρεπὴς οὖσα διʼ αἵματος καὶ ὠδίνων , ὅμως ἔχει θεῖον ἐπίσκοπον Εἰλείθυιαν καὶ Λοχείαν · ἦν δέ που μὴ γενέσθαι κρεῖττον ἢ γενέσθαι κακόν , ἁμαρτάνοντα κηδεμόνος ἀγαθοῦ καὶ φύλακος . οὐ μὴν οὐδὲ νοσοῦντος ἀνθρώπου θεὸς ἀποστατεῖ τὴν περὶ τοῦτο χρείαν καὶ δύναμιν εἰληχώς , ἀλλʼ οὐδʼ ἀποθανόντος · ἔστι δέ τις ἐκεῖ κομιστὴρ ἐνθένδε καὶ ἀρωγὸς ἐν τέλει γενομένων κατευναστὴς καὶ ψυχοπομπός , ὥσπερ ὁ Ὕπνος , οὐ γάρ με Νὺξ ἔτικτε δεσπότην λύρας , οὐ μάντιν οὐδʼ ἰατρόν , ἀλλὰ θνητὸν ἅμα ψυχαῖς . καὶ τὰ τοιαῦτα πολλὰς ἔχει δυσχερείας . ἐκείνου δʼ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν ἔργον ἱερώτερον οὐδʼ ἅμιλλαν ἑτέραν οὐδʼ ἀγῶνα θεῷ πρέπειν μᾶλλον ἐφορᾶν καὶ βραβεύειν ἢ τὴν περὶ τοὺς καλοὺς καὶ ὡραίους ἐπιμέλειαν τῶν ἐρώντων καὶ δίωξιν · οὐδὲν γάρ ἐστιν αἰσχρὸν οὐδʼ ἀναγκαῖον , ἀλλὰ πειθὼ καὶ χάρις ἐνδιδοῦσα πόνον ἡδύν ὡς ἀληθῶς κάματόν τʼ εὐκάματον ὑφηγεῖται πρὸς ἀρετὴν καὶ φιλίαν , οὔτʼ ἄνευ θεοῦ τὸ προσῆκον τέλος λαμβάνουσαν , οὔτʼ ἄλλον ἔχουσαν ἡγεμόνα καὶ δεσπότην θεὸν ἀλλὰ τὸν Μουσῶν καὶ Χαρίτων καὶ Ἀφροδίτης ἑταῖρον Ἔρωτα . γλυκὺ γὰρ θέρος ἀνδρὸς ὑποσπείρων πραπίδων πόθῳ κατὰ τὸν Μελανιππίδην , τὰ ἥδιστα μίγνυσι τοῖς καλλίστοις · ἢ πῶς ἔφη λέγομεν , ὦ Ζεύξιππε ;
Lemmas: καί ὁ Δαφναῖος τίς δέ ἄλλος λέγω ὦ πρός ὁ θεός ; οὗτος νή Ζεύς φημί πᾶς ὁ πατήρ ὁ νομίζω ἄροτος καί σπόρος καί φυτεία ἐπιμέλεια θεός προσήκω . ἤ γάρ οὐ νύμφη τις αὐτός Δρυάς εἰμί ἰσόδενδρος τέκμαρ αἰών λαγχάνω · δένδρον δέ νόμος Διόνυσος πολυγαθής αὐξάνω , ἁγνός φέγγος ὀπώρα κατά Πίνδαρος μειράκιον δέ ἄρα καί παῖς ἐν ὥρα καί ἄνθος πλήσσω καί ῥυθμίζω τροφή καί αὔξησις οὐδείς θεός ἤ δαίμων προσήκω , οὐδέ εἰμί ὅς μέλω φύω ἄνθρωπος εἰς ἀρετή ὀρθός ἔρχομαι καί μή παρατρέπω μηδέ κλάω ὁ γενναῖος ἐρημία κηδεμών ἤ κακία ὁ προστυγχάνω ; ἤ καί ὁ λέγω οὗτος δεινός εἰμί καί ἀχάριστος , ἀπολαύω γε ὁ θεῖος ὁ φιλάνθρωπος πανταχοῦ νέμω καί μηδαμοῦ προλείπω ἐν χρεία , ὅς ἀναγκαῖος ἔνιοι ὁ τέλος ἤ καλός ἔχω ; ὥσπερ εὐθύς ὁ περί ὁ γένεσις ἐγώ οὐ εὐπρεπής εἰμί διά αἷμα καί ὠδίς , ὅμως ἔχω θεῖος ἐπίσκοπος Εἰλείθυια καί Λοχεία · εἰμί δέ που μή γίγνομαι κρατύς ἤ γίγνομαι κακός , ἁμαρτάνω κηδεμών ἀγαθός καί φύλαξ . οὐ μήν οὐδέ νοσέω ἄνθρωπος θεός ἀποστατέω ὁ περί οὗτος χρεία καί δύναμις λαγχάνω , ἀλλά οὐδέ ἀποθνῄσκω · εἰμί δέ τις ἐκεῖ κομιστήρ ἐνθένδε καί ἀρωγός ἐν τέλος γίγνομαι κατευναστής καί ψυχοπομπός , ὥσπερ ὁ Ὕπνος , οὐ γάρ ἐγώ Νύξ τίκτω δεσπότης λύρα , οὐ μάντις οὐδέ ἰατρός , ἀλλά θνητός ἅμα ψυχή . καί ὁ τοιοῦτος πολύς ἔχω δυσχέρεια . ἐκεῖνος δέ οὐ εἰμί λέγω ἔργον ἱερός οὐδέ ἅμιλλα ἕτερος οὐδέ ἀγών θεός πρέπω μάλα ἐφοράω καί βραβεύω ἤ ὁ περί ὁ καλός καί ὡραῖος ἐπιμέλεια ὁ ἐράω καί δίωξις · οὐδείς γάρ εἰμί αἰσχρός οὐδέ ἀναγκαῖος , ἀλλά πειθώ καί χάρις ἐνδίδωμι πόνος ἡδύς ὡς ἀληθής κάματος τε εὐκάματος ὑφηγέομαι πρός ἀρετή καί φιλία , οὔτε ἄνευ θεός ὁ προσήκω τέλος λαμβάνω , οὔτε ἄλλος ἔχω ἡγεμών καί δεσπότης θεός ἀλλά ὁ Μοῦσα καί Χάρις καί Ἀφροδίτη ἑταῖρος Ἔρως . γλυκύς γάρ θέρος ἀνήρ ὑπόσπειρον πραπίδες πόθος κατά ὁ Μελανιππίδης , ὁ ἡδύς μείγνυμι ὁ καλός · ἤ πῶς φημί λέγω , ὦ Ζεύξιππος ;