plutarchus.amatorius-748e-771e 17
σκόπει τοίνυν αὖθις ἔφη τοῖς ἀρηίοις ἔργοις ὅσον Ἔρως περίεστιν , οὐκ ἀργὸς ὤν , ὡς Εὐριπίδης ἔλεγεν , οὐδʼ ἀστράτευτος οὐδʼ ἐν μαλακαῖσιν ἐννυχεύων παρειαῖς νεανίδων . ἀνὴρ γὰρ ὑποπλησθεὶς Ἔρωτος οὐδὲν Ἄρεος δεῖται μαχόμενος πολεμίοις , ἀλλὰ τὸν αὑτοῦ θεὸν ἔχων συνόντα πῦρ καὶ θάλασσαν καὶ πνοὰς τὰς αἰθέρος περᾶν ἕτοιμος ὑπὲρ τοῦ φίλου οὗπερ ἂν κελεύῃ . τῶν μὲν γὰρ τοῦ Σοφοκλέους Νιοβιδῶν βαλλομένων καὶ θνησκόντων ἀνακαλεῖταί τις οὐδένα βοηθὸν ἄλλον οὐδὲ σύμμαχον ἢ τὸν ἐραστήν , ὦ ἀμφʼ ἐμοῦ στεῖλαι . Κλεόμαχον δὲ τὸν Φαρσάλιον ἴστε δήπουθεν ἐξ ἧς αἰτίας ἐτελεύτησεν ἀγωνιζόμενος . οὐχ ἡμεῖς γοῦν οἱ περὶ Πεμπτίδην ἔφασαν ἀλλ ἡδέως ἂν πυθοίμεθα . καὶ γὰρ ἄξιον ἔφη ὁ πατήρ · ἧκεν ἐπίκουρος Χαλκιδεῦσι τοῦ Θεσσαλικοῦ , πολέμου πρὸς Ἐρετριεῖς ἀκμάζοντος · καὶ τὸ μὲν πεζὸν ἐδόκει τοῖς Χαλκιδεῦσιν ἐρρῶσθαι , τοὺς δʼ ἱππέας μέγʼ ἔργον ἦν ὤσασθαι τῶν πολεμίων · παρεκάλουν δὴ τὸν Κλεόμαχον ἄνδρα λαμπρὸν ὄντα τὴν ψυχὴν οἱ σύμμαχοι πρῶτον ἐμβάλλειν εἰς τοὺς ἱππέας . ὁ δʼ ἠρώτησε παρόντα τὸν ἐρώμενον , εἰ μέλλοι θεᾶσθαι τὸν ἀγῶνα · φήσαντος δὲ τοῦ νεανίσκου καὶ φιλοφρόνως αὐτὸν ἀσπασαμένου καὶ τὸ κράνος ἐπιθέντος , ἐπιγαυρωθεὶς ὁ Κλεόμαχος καὶ τοὺς ἀρίστους τῶν Θεσσαλῶν συναγαγὼν περὶ αὑτὸν ἐξήλασε λαμπρῶς καὶ προσέπεσε τοῖς πολεμίοις , ὥστε συνταράξαι καὶ τρέψασθαι τὸ ἱππικόν · ἐκ δὲ τούτου καὶ τῶν ὁπλιτῶν φυγόντων , ἐνίκησαν κατὰ κράτος οἱ Χαλκιδεῖς . τὸν μέντοι Κλεόμαχον ἀποθανεῖν συνέτυχε · τάφον δʼ αὐτοῦ δεικνύουσιν ἐν ἀγορᾷ Χαλκιδεῖς , ἐφʼ οὗ μέχρι νῦν ὁ μέγας ἐφέστηκε κίων · καὶ τὸ παιδεραστεῖν πρότερον ἐν ψόγῳ τιθέμενοι τότε μᾶλλον ἑτέρων ἠγάπησαν καὶ ἐτίμησαν . Ἀριστοτέλης δὲ τὸν μὲν Κλεόμαχον ἄλλως ἀποθανεῖν φησι , κρατήσαντα τῶν Ἐρετριέων τῇ μάχῃ · τὸν δʼ ὑπὸ τοῦ ἐρωμένου φιληθέντα τῶν ἀπὸ Θρᾴκης Χαλκιδέων γενέσθαι , πεμφθέντα τοῖς ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῦσιν ἐπίκουρον · ὅθεν ᾄδεσθαι παρὰ τοῖς Χαλκιδεῦσιν ὦ παῖδες , οἳ χαρίτων τε καὶ πατέρων λάχετʼ ἐσθλῶν , μὴ φθονεῖθʼ ὥρας ἀγαθοῖσιν ὁμιλίαν · σὺν γὰρ ἀνδρείᾳ καὶ ὁ λυσιμελὴς Ἔρως ἐνὶ Χαλκιδέων θάλλει πόλεσιν . Ἄντων ἦν ὄνομα τῷ ἐραστῇ τῷ δʼ ἐρωμένῳ Φίλιστος , ὡς ἐν τοῖς Αἰτίοις Διονύσιος ὁ ποιητὴς ἱστόρησε . παρʼ ὑμῖν δʼ , ὦ Πεμπτίδη , τοῖς Θηβαίοις οὐ πανοπλίᾳ ὁ ἐραστὴς ἐδωρεῖτο τὸν ἐρώμενον ἐς ἄνδρας ἐγγραφόμενον ; ἢλλαξε δὲ καὶ μετέθηκε τάξιν τῶν ὁπλιτῶν ἐρωτικὸς ἀνὴρ Παμμένης , Ὅμηρον ἐπιμεμψάμενος ὡς ἀνέραστον , ὅτι κατὰ φῦλα καὶ φρήτρας συνελόχιζε τοὺς Ἀχαιούς , οὐκ ἐρώμενον ἔταττε παρʼ ἐραστήν , ἵνʼ οὕτω γένηται τὸ ἀσπὶς δʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε κόρυς δὲ κόρυν , ὡς μόνον ἀήττητον ὄντα τὸν Ἔρωτα τῶν στρατηγῶν . καὶ γὰρ φυλέτας καὶ οἰκείους καὶ νὴ Δία γονεῖς καὶ παῖδας ἐγκαταλείπουσιν · ἐραστοῦ δὲ θω δὲ καὶ ἐρωμένου μέσος οὐδεὶς πώποτε διεξῆλθε πολέμιος οὐδὲ διεξήλασεν ὅπου καὶ μηδὲν δεομένοις ἔπεισιν ἐπιδεικνύναι τὸ φιλοκίνδυνον κἀφιλόψυχον ὡς Θήρων ὁ Θεσσαλὸς προσβαλὼν τὴν χεῖρα τῷ τοίχῳ τὴν εὐώνυμον καὶ σπασάμενος τὴν μάχαιραν ἀπέκοψε τὸν ἀντίχειρα προκαλούμενος τὸν ἀντεραστήν . ἕτερος δέ τις ἐν μάχῃ πεσὼν ἐπὶ πρόσωπον , ὡς ἔμελλε παίσειν αὐτὸν ὁ πολέμιος , ἐδεήθη περιμεῖναι μικρόν , ὅπως μὴ ὁ ἐρώμενος ἴδῃ κατὰ νώτου τετρωμένον . οὐ μόνον τοίνυν τὰ μαχιμώτατα τῶν ἐθνῶν ἐρωτικώτατα , Βοιωτοὶ καὶ Λακεδαιμόνιοι καὶ Κρῆτες , ἀλλὰ καὶ τῶν παλαιῶν ὁ Μελέαγρος ὁ Ἀχιλλεὺς ὁ Ἀριστομένης ὁ Κίμων ὁ Ἐπαμεινώνδας · καὶ γὰρ οὗτος ἐρωμένους ἔσχεν Ἀσώπιχον καὶ Καφισόδωρον , ὃς αὐτῷ συναπέθανεν ἐν Μαντινείᾳ καὶ τέθαπται πλησίον . τὸν δὲ μω φοβερώτατον γενόμενον τοῖς πολεμίοις καὶ δεινότατον ὁ πρῶτος ὑποστὰς καὶ πατάξας Εὔκναμος Ἀμφισσεὺς ἡρωικὰς ἔσχε τιμὰς παρὰ Φωκεῦσιν . Ἡρακλέους δὲ τοὺς μὲν ἄλλους ἔρωτας ἔργον ἐστὶν εἰπεῖν διὰ πλῆθος · Ἰόλαον δὲ νομίζοντες ἐρώμενον αὐτοῦ γεγονέναι μέχρι νῦν σέβονται καὶ τιμῶσιν , ἔρωτος ὅρκους τε καὶ πίστεις ἐπὶ τοῦ τάφου παρὰ τῶν ἐρωμένων λαμβάνοντες . λέγεται δὲ καὶ τὴν Ἄλκηστιν ἰατρικὸς ὢν ἀπεγνωσμένην σῶσαι τῷ Ἀδμήτῳ χαριζόμενος , ἐρῶντι μὲν αὐτῷ τῆς γυναικός , ἐρωμένου δʼ αὐτοῦ γενομένου · καὶ γὰρ τὸν Ἀπόλλωνα μυθολογοῦσιν ἐραστὴν γενόμενον Ἀδμήτῳ παραθητεῦσαι μέγαν εἰς ἐνιαυτόν . εὖ δέ πως ἐπὶ μνήμην ἦλθεν ἡμῖν Ἄλκηστις . Ἄρεος γὰρ οὐ πάνυ μέτεστι γυναικί , ἡ δʼ ἐξ Ἔρωτος κατοχὴ προάγεταί τι τολμᾶν παρὰ φύσιν καὶ ἀποθνήσκειν . εἰ δέ πού τι καὶ μύθων πρὸς πίστιν ὄφελός ἐστι , δηλοῖ τὰ περὶ Ἄλκηστιν καὶ Πρωτεσίλεων καὶ Εὐρυδίκην τὴν Ὀρφέως , ὅτι μόνῳ θεῶν ὁ Ἅιδης Ἔρωτι ποιεῖ τὸ προσταττόμενον · καίτοι πρός γε τοὺς ἄλλους , ὥς φησι Σοφοκλῆς , ἅπαντας οὔτε τοὐπιεικὲς οὔτε τὴν χάριν οἶδεν , μόνην δʼ ἔστερξε τὴν ἁπλῶς δίκην · αἰδεῖται δὲ τοὺς ἐρῶντας καὶ μόνοις τούτοις οὔκ ἐστιν ἀδάμαστος οὐδʼ ἀμείλιχος . ὅθεν ἀγαθὸν μέν , ὦ ἑταῖρε , τῆς · ἐν Ἐλευσῖνι τελετῆς μετασχεῖν ἐγὼ δʼ ὁρῶ τοῖς Ἔρωτος ὀργιασταῖς καὶ μύσταις ἐν Ἅιδου βελτίονα μοῖραν οὖσαν , οὔτι τοῖς μύθοις πειθόμενος οὐ μὴν οὐδʼ ἀπιστῶν παντάπασιν εὖ γὰρ δὴ λέγουσι , καὶ θείᾳ τινὶ τύχῃ ψαύουσι τἀληθοῦς οἱ λέγοντες ἐξ Ἅιδου τοῖς ἐρωτικοῖς ἄνοδον εἰς φῶς ὑπάρχειν , ὅπη δὲ καὶ ὅπως ἀγνοοῦσιν , ὥσπερ ἀτραποῦ διαμαρτόντες ἣν πρῶτος ἀνθρώπων διὰ φιλοσοφίας Πλάτων κατεῖδε . καίτοι λεπταί τινες ἀπορροαὶ καὶ ἀμυδραὶ τῆς ἀληθείας ἔνεισι ταῖς Αἰγυπτίων ἐνδιεσπαρμέναι μυθολογίαις , ἀλλʼ ἰχνηλάτου δεινοῦ δέονται καὶ μεγάλα μικροῖς ἑλεῖν δυναμένου . διὸ ταῦτα μὲν ἐῶμεν , μετὰ δὲ τὴν ἰσχὺν τοῦ Ἔρωτος οὖσαν τοσαύτην ἢδη τὴν πρὸς ἀνθρώπους εὐμένειαν καὶ χάριν ἐπισκοπῶμεν , οὐκ εἰ πολλὰ τοῖς χρωμένοις ἀγαθὰ περιποιεῖ δῆλα γάρ ἐστι ταῦτά γε πᾶσιν ἀλλʼ εἰ πλείονα καὶ μείζονα τοὺς ἐρῶντας αὐτοὺς ὀνίνησιν · ἐπεί , καίπερ ὢν ἐρωτικὸς ὁ Εὐριπίδης , τὸ σμικρότατον ἀπεθαύμασεν εἰπὼν ποιητὴν δʼ ἄρα ἔρως διδάσκει , κἂν ἄμουσος τὸ πρίν . συνετόν τε γὰρ ποιεῖ , κἂν ῥᾴθυμος ᾖ τὸ πρίν · καὶ ἀνδρεῖον , λέλεκται , τὸν ἄτολμον , ὥσπερ οἱ τὰ ξύλα πυρακτοῦντες ἐκ μαλακῶν ἰσχυρὰ ποιοῦσι . δωρητικὸς δὲ καὶ ἁπλοῦς καὶ μεγαλόφρων γίγνεται πᾶς ἐραστής , κἂν γλίσχρος πρότερον , τῆς μικρολογίας καὶ φιλαργυρίας δίκην σιδήρου διὰ πυρὸς ἀνιεμένης · ὥστε χαίρειν τοῖς ἐρωμένοις διδόντας , ὡς παρʼ ἑτέρων οὐ χαίρουσιν αὐτοὶ λαμβάνοντες ἴστε γὰρ δήπου , ὡς Ἀνύτῳ τῷ Ἀνθεμίωνος , ἐρῶντι μὲν Ἀλκιβιάδου ξένους δʼ ἑστιῶντι φιλοτίμως καὶ λαμπρῶς , ἐπεκώμασεν ὁ Ἀλκιβιάδης καὶ λαβὼν ἀπὸ τῆς τραπέζης εἰς ἣμισυ τῶν ἐκπωμάτων ἀπῆλθεν . ἀχθομένων δὲ τῶν ξένων καὶ λεγόντων ὑβριστικῶς σοι κέχρηται καὶ ὑπερηφάνως τὸ μειράκιον φιλανθρώπως μὲν οὖν ὁ Ἄνυτος εἶπε · πάντα γὰρ ἐξῆν αὐτῷ λαβεῖν , ὁ δὲ κἀμοὶ τοσαῦτα καταλέλοιπεν .
Lemmas: σκοπέω τοίνυν αὖθις φημί ὁ Ἄρειος ἔργον ὅσος Ἔρως περίειμι , οὐ ἀργός εἰμί , ὡς Εὐριπίδης λέγω , οὐδέ ἀστράτευτος οὐδέ ἐν μαλακός ἐννυχεύω παρειά νεᾶνις . ἀνήρ γάρ ὑποπίμπλημι Ἔρως οὐδείς Ἄρης δέω μάχομαι πολέμιος , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ θεός ἔχω σύνειμι πῦρ καί θάλασσα καί πνοή ὁ αἰθήρ περάω ἑτοῖμος ὑπέρ ὁ φίλος ὅς ἄν κελεύω . ὁ μέν γάρ ὁ Σοφοκλῆς Νιοβίδης βάλλω καί θνῄσκω ἀνακαλέω τις οὐδείς βοηθός ἄλλος οὐδέ σύμμαχος ἤ ὁ ἐραστής , ὦ ἀμφί ἐγώ στέλλω . Κλεόμαχος δέ ὁ Φαρσάλιος οἶδα δήπουθεν ἐκ ὅς αἰτία τελευτάω ἀγωνίζομαι . οὐ ἐγώ γοῦν ὁ περί Πεμπτίδης φημί ἀλλ̅ ἡδύς ἄν πυνθάνομαι . καί γάρ ἄξιος φημί ὁ πατήρ · ἥκω ἐπίκουρος Χαλκιδεύς ὁ Θεσσαλικός , πόλεμος πρός Ἐρετριεύς ἀκμάζω · καί ὁ μέν πεζός δοκέω ὁ Χαλκιδεύς ῥώννυμι , ὁ δέ ἱππεύς μέγας ἔργον εἰμί ὠθέω ὁ πολέμιος · παρακαλέω δή ὁ Κλεόμαχος ἀνήρ λαμπρός εἰμί ὁ ψυχή ὁ σύμμαχος πρῶτος ἐμβάλλω εἰς ὁ ἱππεύς . ὁ δέ ἐρωτάω πάρειμι ὁ ἐράω , εἰ μέλλω θεάομαι ὁ ἀγών · φημί δέ ὁ νεανίσκος καί φιλόφρων αὐτός ἀσπάζομαι καί ὁ κράνος ἐπιτίθημι , ἐπιγαυρόω ὁ Κλεόμαχος καί ὁ ἀγαθός ὁ Θεσσαλός συνάγω περί ἑαυτοῦ ἐξελαύνω λαμπρός καί προσπίπτω ὁ πολέμιος , ὥστε συνταράσσω καί τρέπω ὁ ἱππικός · ἐκ δέ οὗτος καί ὁ ὁπλίτης φεύγω , νικάω κατά κράτος ὁ Χαλκιδεύς . ὁ μέντοι Κλεόμαχος ἀποθνῄσκω συντυγχάνω · τάφος δέ αὐτός δείκνυμι ἐν ἀγορά Χαλκιδεύς , ἐπί ὅς μέχρι νῦν ὁ μέγας ἐφίστημι κίων · καί ὁ παιδεραστέω πρότερος ἐν ψόγος τίθημι τότε μάλα ἕτερος ἀγαπάω καί τιμάω . Ἀριστοτέλης δέ ὁ μέν Κλεόμαχος ἄλλος ἀποθνῄσκω φημί , κρατέω ὁ Ἐρετριεύς ὁ μάχη · ὁ δέ ὑπό ὁ ἐράω φιλέω ὁ ἀπό Θρᾴκη Χαλκιδεύς γίγνομαι , πέμπω ὁ ἐν Εὔβοια Χαλκιδεύς ἐπίκουρος · ὅθεν ἀείδω παρά ὁ Χαλκιδεύς ὦ παῖς , ὅς χάρις τε καί πατήρ λαγχάνω ἐσθλός , μή φθονέω ὥρα ἀγαθός ὁμιλία · σύν γάρ ἀνδρεία καί ὁ λυσιμελής Ἔρως ἐν Χαλκιδεύς θάλλω πόλις . Ἄντων εἰμί ὄνομα ὁ ἐραστής ὁ δέ ἐράω Φίλιστος , ὡς ἐν ὁ Αἰτίον Διονύσιος ὁ ποιητής ἱστορέω . παρά σύ δέ , ὦ Πεμπτίδης , ὁ Θηβαῖος οὐ πανοπλία ὁ ἐραστής δωρέω ὁ ἐράω εἰς ἀνήρ ἐγγράφω ; ἀλλάσσω δέ καί μετατίθημι τάξις ὁ ὁπλίτης ἐρωτικός ἀνήρ Παμμένης , Ὅμηρος ἐπιμέμφομαι ὡς ἀνέραστος , ὅτι κατά φῦλον καί φράτρα συλλοχίζω ὁ Ἀχαιός , οὐ ἐρώμενος τάσσω παρά ἐραστής , ἵνα οὕτως γίγνομαι ὁ ἀσπίς δέ ἀσπίς ἐρείδω κόρυς δέ κόρυς , ὡς μόνος ἀήσσητος εἰμί ὁ Ἔρως ὁ στρατηγός . καί γάρ φυλέτης καί οἰκεῖος καί νή Ζεύς γονεύς καί παῖς ἐγκαταλείπω · ἐραστής δέ θώς δέ καί ἐράω μέσος οὐδείς πώποτε διεξέρχομαι πολέμιος οὐδέ διεξελαύνω ὅπου καί μηδείς δέω ἐπέρχομαι ἐπιδείκνυμι ὁ φιλοκίνδυνος ἀφιλόψυχος ὡς Θήρων ὁ Θεσσαλός προσβάλλω ὁ χείρ ὁ τοῖχος ὁ εὐώνυμος καί σπάω ὁ μάχαιρα ἀποκόπτω ὁ ἀντίχειρ προκαλέω ὁ ἀντεραστής . ἕτερος δέ τις ἐν μάχη πίπτω ἐπί πρόσωπον , ὡς μέλλω παίω αὐτός ὁ πολέμιος , δέω περιμένω μικρός , ὅπως μή ὁ ἐρώμενος ὁράω κατά νῶτον τιτρώσκω . οὐ μόνος τοίνυν ὁ μάχιμος ὁ ἔθνος ἐρωτικός , Βοιωτός καί Λακεδαιμόνιος καί Κρής , ἀλλά καί ὁ παλαιός ὁ Μελέαγρος ὁ Ἀχιλλεύς ὁ Ἀριστομένης ὁ Κίμων ὁ Ἐπαμεινώνδας · καί γάρ οὗτος ἐράω ἔχω Ἀσώπιχος καί Καφισόδωρος , ὅς αὐτός συναποθνῄσκω ἐν Μαντίνεια καί θάπτω πλησίον . ὁ δέ μάω φοβερός γίγνομαι ὁ πολέμιος καί δεινός ὁ πρῶτος ὑφίστημι καί πατάσσω Εὔκναμος Ἀμφισσεύς ἡρωϊκός ἔχω τιμή παρά Φωκεύς . Ἡρακλῆς δέ ὁ μέν ἄλλος ἔρως ἔργον εἰμί λέγω διά πλῆθος · Ἰόλαος δέ νομίζω ἐράω αὐτός γίγνομαι μέχρι νῦν σέβω καί τιμάω , ἔρως ὅρκος τε καί πίστις ἐπί ὁ τάφος παρά ὁ ἐράω λαμβάνω . λέγω δέ καί ὁ Ἄλκηστις ἰατρικός εἰμί ἀπογιγνώσκω σῴζω ὁ Ἄδμητος χαρίζω , ἐράω μέν αὐτός ὁ γυνή , ἐράω δέ αὐτός γίγνομαι · καί γάρ ὁ Ἀπόλλων μυθολογέω ἐραστής γίγνομαι Ἄδμητος παραθητεύω μέγας εἰς ἐνιαυτός . εὖ δέ πως ἐπί μνήμη ἔρχομαι ἐγώ Ἄλκηστις . Ἄρης γάρ οὐ πάνυ μέτειμι γυνή , ὁ δέ ἐκ Ἔρως κατοχή προάγω τις τολμάω παρά φύσις καί ἀποθνῄσκω . εἰ δέ που τις καί μῦθος πρός πίστις ὄφελος εἰμί , δηλόω ὁ περί Ἄλκηστις καί Πρωτεσίλαος καί Εὐρυδίκη ὁ Ὀρφεύς , ὅτι μόνος θεός ὁ ᾍδης Ἔρως ποιέω ὁ προστάσσω · καίτοι πρός γε ὁ ἄλλος , ὡς φημί Σοφοκλῆς , ἅπας οὔτε ἐπιεικής οὔτε ὁ χάρις οἶδα , μόνος δέ στέργω ὁ ἁπλῶς δίκη · αἰδέομαι δέ ὁ ἐράω καί μόνος οὗτος οὐ εἰμί ἀδάμαστος οὐδέ ἀμείλιχος . ὅθεν ἀγαθός μέν , ὦ ἑταῖρος , ὁ · ἐν Ἐλευσίς τελετή μετέχω ἐγώ δέ ὁράω ὁ Ἔρως ὀργιαστής καί μύστης ἐν ᾍδης ἀγαθός μοῖρα εἰμί , οὔτι ὁ μῦθος πείθω οὐ μήν οὐδέ ἀπιστέω παντάπασι εὖ γάρ δή λέγω , καί θεῖος τις τύχη ψαύω ἀληθής ὁ λέγω ἐκ ᾍδης ὁ ἐρωτικός ἄνοδος εἰς φάος ὑπάρχω , ὅπῃ δέ καί ὅπως ἀγνοέω , ὥσπερ ἀτραπός διαμαρτάνω ὅς πρῶτος ἄνθρωπος διά φιλοσοφία Πλάτων καθοράω . καίτοι λεπτός τις ἀπορροή καί ἀμυδρός ὁ ἀλήθεια ἔνειμι ὁ Αἰγύπτιος ἐνδιασπείρω μυθολογία , ἀλλά ἰχνηλάτης δεινός δέω καί μέγας μικρός αἱρέω δύναμαι . διό οὗτος μέν ἐάω , μετά δέ ὁ ἰσχύς ὁ Ἔρως εἰμί τοσοῦτος ἤδη ὁ πρός ἄνθρωπος εὐμένεια καί χάρις ἐπισκοπέω , οὐ εἰ πολύς ὁ χράω ἀγαθός περιποιέω δῆλος γάρ εἰμί οὗτος γε πᾶς ἀλλά εἰ πολύς καί μέγας ὁ ἐράω αὐτός ὀνίνημι · ἐπεί , καίπερ εἰμί ἐρωτικός ὁ Εὐριπίδης , ὁ μικρός ἀποθαυμάζω λέγω ποιητής δέ ἄρα ἔρως διδάσκω , ἄν ἄμουσος ὁ πρίν . συνετός τε γάρ ποιέω , ἐάν ῥᾴθυμος εἰμί ὁ πρίν · καί ἀνδρεῖος , λέγω , ὁ ἄτολμος , ὥσπερ ὁ ὁ ξύλον πυρακτέω ἐκ μαλακός ἰσχυρός ποιέω . δωρητικός δέ καί ἁπλόος καί μεγαλόφρων γίγνομαι πᾶς ἐραστής , ἐάν γλίσχρος πρότερος , ὁ μικρολογία καί φιλαργυρία δίκη σίδηρος διά πῦρ ἀνίημι · ὥστε χαίρω ὁ ἐράω δίδωμι , ὡς παρά ἕτερος οὐ χαίρω αὐτός λαμβάνω οἶδα γάρ δήπου , ὡς Ἄνυτος ὁ Ἀνθεμίων , ἐράω μέν Ἀλκιβιάδης ξένος δέ ἑστιάω φιλότιμος καί λαμπρός , ἐπικωμάζω ὁ Ἀλκιβιάδης καί λαμβάνω ἀπό ὁ τράπεζα εἰς ἥμισυς ὁ ἔκπωμα ἀπέρχομαι . ἄχθομαι δέ ὁ ξένος καί λέγω ὑβριστικός σύ χράω καί ὑπερήφανος ὁ μειράκιον φιλάνθρωπος μέν οὖν ὁ Ἄνυτος λέγω · πᾶς γάρ ἔξεστι αὐτός λαμβάνω , ὁ δέ ἐγώ τοσοῦτος καταλείπω .