plutarchus.amatorius-748e-771e 11
ὡς οὖν ὁ τοῦ Πεισίου φίλος ὥσπερ ἐν πολέμῳ προσελάσας τὸν ἵππον αὐτὸ τοῦτο τεταραγμένος εἶπεν , ὅτι Βάκχωνʼ ἥρπακεν Ἰσμηνοδώρα , τὸν μὲν Ζεύξιππον ὁ πατὴρ ἔφη γελάσαι καὶ εἰπεῖν , ὅτε δὴ καὶ φιλευριπίδην ὄντα , πλούτῳ χλιδῶσα θνητὰ δʼ ὦ γύναι φρονεῖς · τὸν δὲ Πεισίαν ἀναπηδήσαντα βοᾶν , ὦ θεοί , τί πέρας ἔσται τῆς ἀνατρεπούσης τὴν πόλιν ἡμῶν ἐλευθερίας ; ἤδη γὰρ εἰς ἀνομίαν τὰ πράγματα διὰ τῆς αὐτονομίας βαδίζει · καίτοι γελοῖον ἴσως ἀγανακτεῖν περὶ νόμων καὶ δικαίων , ἡ γὰρ φύσις παρανομεῖται γυναικοκρατουμένη . τί τοιοῦτον ἡ Λῆμνος ; ἴωμεν ἡμεῖς , ἴωμεν εἶπεν ὅπως καὶ τὸ γυμνάσιον ταῖς γυναιξὶ παραδῶμεν καὶ τὸ βουλευτήριον , εἰ παντάπασιν ἡ πόλις ἐκνενεύρισται . προάγοντος οὖν τοῦ Πεισίου , ὁ μὲν Πρωτογένης οὐκ ἀπελείπετο τὰ μὲν συναγανακτῶν τὰ δὲ πραΰνων ἐκεῖνον · ὁ δʼ Ἀνθεμίων νεανικὸν μέν ἔφη τὸ τόλμημα καὶ Λήμνιον ὡς ἀληθῶς , αὐτοὶ γάρ ἐσμεν , σφόδρʼ ἐρώσης γυναικός , καὶ ὁ Σώκλαρος ὑπομειδιῶν οἴει γὰρ ἁρπαγήν ἔφη γεγονέναι καὶ βιασμόν , οὐκ ἀπολόγημα καὶ στρατήγημα τοῦ νεανίσκου νοῦν ἔχοντος , ὅτι τὰς τῶν ἐραστῶν ἀγκάλας διαφυγὼν ἐξηυτομόληκεν εἰς χεῖρας καλῆς καὶ πλουσίας γυναικός ; μὴ λέγε ταῦτʼ εἶπεν ὦ Σώκλαρε , μηδʼ ὑπονόει ἐπὶ Βάκχωνος ὁ Ἀνθεμίων · καὶ γὰρ εἰ μὴ φύσει τὸν τρόπον ἁπλοῦς ἦν καὶ ἀφελής , ἐμὲ γʼ οὐκ ἂν ἀπεκρύψατο , τῶν τʼ ἄλλων μεταδιδοὺς ἁπάντων , ἒν τε τούτοις ὁρῶν προθυμότατον ὄντα τῆς Ἰσμηνοδώρας βοηθόν · ἔρωτι δὲ μάχεσθαι χαλεπόν οὐ θυμῷ καθʼ Ἡράκλειτον · ὅ , τι γὰρ ἂν θελήσῃ , καὶ ψυχῆς ὠνεῖται καὶ χρημάτων καὶ δόξης . ἐπεί τί κοσμιώτερον Ἰσμηνοδώρας ἐν τῇ πόλει ; πότε δʼ εἰσῆλθεν ἢ λόγος αἰσχρὸς ἢ πράξεως ὑπόνοια φαύλης ἔθιγε τῆς οἰκίας ; ἀλλʼ ἔοικε θεία τις ὄντως εἰληφέναι τὴν ἄνθρωπον ἐπίπνοια καὶ κρείττων ἀνθρωπίνου λογισμοῦ .
Lemmas: ὡς οὖν ὁ ὁ Πεισίας φίλος ὥσπερ ἐν πόλεμος προσελαύνω ὁ ἵππος αὐτός οὗτος ταράσσω λέγω , ὅτι Βάκχων ἁρπάζω Ἰσμηνοδώρα , ὁ μέν Ζεύξιππος ὁ πατήρ φημί γελάω καί λέγω , ὅτε δή καί φιλευριπίδης εἰμί , πλοῦτος χλιδάω θνητός δέ ὦ γυνή φρονέω · ὁ δέ Πεισίας ἀναπηδάω βοάω , ὦ θεός , τίς πέρας εἰμί ὁ ἀνατρέπω ὁ πόλις ἐγώ ἐλευθερία ; ἤδη γάρ εἰς ἀνομία ὁ πρᾶγμα διά ὁ αὐτονομία βαδίζω · καίτοι γέλοιος ἴσως ἀγανακτέω περί νόμος καί δίκαιος , ὁ γάρ φύσις παρανομέω γυναικοκρατέομαι . τίς τοιοῦτος ὁ Λῆμνος ; ἔρχομαι ἐγώ , ἔρχομαι λέγω ὅπως καί ὁ γυμνάσιον ὁ γυνή παραδίδωμι καί ὁ βουλευτήριον , εἰ παντάπασι ὁ πόλις ἐκνευρίζω . προάγω οὖν ὁ Πεισίας , ὁ μέν Πρωτογένης οὐ ἀπολείπω ὁ μέν συναγανακτέω ὁ δέ πραύνω ἐκεῖνος · ὁ δέ Ἀνθεμίων νεανικός μέν φημί ὁ τόλμημα καί Λήμνιος ὡς ἀληθής , αὐτός γάρ εἰμί , σφόδρα ἐράω γυνή , καί ὁ Σώκλαρός ὑπομειδιάω οἴομαι γάρ ἁρπαγή φημί γίγνομαι καί βιασμός , οὐ ἀπολόγημα καί στρατήγημα ὁ νεανίσκος νόος ἔχω , ὅτι ὁ ὁ ἐραστός ἀγκάλη διαφεύγω ἐξαυτομολέω εἰς χείρ καλός καί πλούσιος γυνή ; μή λέγω οὗτος λέγω ὦ Σώκλαρός , μηδέ ὑπονοέω ἐπί Βάκχων ὁ Ἀνθεμίων · καί γάρ εἰ μή φύσις ὁ τρόπος ἁπλόος εἰμί καί ἀφελής , ἐγώ γε οὐ ἄν ἀποκρύπτω , ὁ τε ἄλλος μεταδίδωμι ἅπας , ἐν τε οὗτος ὁράω πρόθυμος εἰμί ὁ Ἰσμηνοδώρα βοηθός · ἔρως δέ μάχομαι χαλεπός οὐ θυμός κατά Ἡράκλειτος · ὅς , τις γάρ ἄν ἐθέλω , καί ψυχή ὠνέομαι καί χρῆμα καί δόξα . ἐπεί τίς κόσμιος Ἰσμηνοδώρα ἐν ὁ πόλις ; πότε δέ εἰσέρχομαι ἤ λόγος αἰσχρός ἤ πρᾶξις ὑπόνοια φαῦλος θιγγάνω ὁ οἰκία ; ἀλλά ἔοικα θεῖος τις ὄντως λαμβάνω ὁ ἄνθρωπος ἐπίπνοια καί κρατύς ἀνθρώπινος λογισμός .