plutarchus.amatorius-748e-771e 16
κἀκεῖνος οὕτως ἔφη νὴ Δία παντὸς μᾶλλον · ἄτοπον γὰρ ἀμέλει τοὐναντίον ἐκεῖνο δʼ ὁ πατήρ οὐκ ἄτοπον εἶπεν εἰ τέσσαρα γένη τῆς φιλίας ἐχούσης , ὥσπερ οἱ παλαιοὶ διώρισαν , τὸ φυσικὸν πρῶτον εἶτα τὸ συγγενικὸν ἐπὶ τούτῳ καὶ τρίτον τὸ ἑταιρικὸν καὶ τελευταῖον τὸ ἐρωτικόν , ἔχει τούτων ἕκαστον ἐπιστάτην θεὸν ἢ φίλιον ἢ ξένιον ἢ ὁμόγνιον καὶ πατρῷον μόνον δὲ τὸ ἐρωτικὸν ὥσπερ δυσιεροῦν ἀνόσιον καὶ ἀδέσποτον ἀφεῖται , καὶ ταῦτα πλείστης ἐπιμελείας καὶ κυβερνήσεως δεόμενον ; ἔχει καὶ ταῦτα ὁ Ζεύξιππος εἶπεν οὐ μικρὰν ἀλογίαν . ἀλλὰ μήν ὁ πατὴρ ἔφη τά γε τοῦ Πλάτωνος ἐπιλάβοιτʼ ἂν τοῦ λόγου καὶ παρεξιόντος . μανία γὰρ ἡ μὲν ἀπὸ σώματος ἐπὶ ψυχὴν ἀνεσταλμένη δυσκρασίαις τισὶν ἢ συμμίξεσιν ἢ πνεύματος βλαβεροῦ περιφερομένου τραχεῖα καὶ χαλεπὴ καὶ νοσώδης · ἑτέρα δʼ ἐστὶν οὐκ ἀθείαστος οὐδʼ οἰκογενής , ἀλλʼ ἔπηλυς ἐπίπνοια καὶ παρατροπὴ τοῦ λογιζομένου καὶ φρονοῦντος ἀρχὴν κρείττονος δυνάμεως ἀρχὴν ἔχουσα καὶ κίνησιν ἧς τὸ μὲν κοινὸν ἐνθουσιαστικὸν καλεῖται πάθος · ὡς γὰρ ἔμπνουν τὸ πνεύματος πληρωθὲν ἔμφρον δὲ τὸ φρονήσεως , οὕτως ὁ τοιοῦτος σάλος ψυχῆς ἐνθουσιασμὸς ὠνόμασται μετοχῇ καὶ κοινωνίᾳ θειοτέρας δυνάμεως · ἐνθουσιασμοῦ δὲ τὸ μαντικὸν ἐξ Ἀπόλλωνος ἐπιπνοίας καὶ κατοχῆς , τὸ δὲ βακχεῖον ἐκ Διονύσου , κἀπὶ Κυρβάντεσι χορεύσατε φησὶ Σοφοκλῆς τὰ γὰρ μητρῷα καὶ πανικὰ κοινωνεῖ τοῖς βακχικοῖς ὀργιασμοῖς . τρίτη δʼ ἀπὸ Μουσῶν λαβοῦσʼ ἁπαλὴν καὶ ἄβατον ψυχὴν τὸ ποιητικὸν καὶ μουσικὸν ἐξώρμησε καὶ ἀνερρίπισεν . ἡ δʼ ἀρειμάνιος αὕτη λεγομένη καὶ πολεμικὴ παντὶ δῆλον ὅτῳ θεῶν ἀνίεται καὶ βακχεύεται ἄχορον ἀκίθαριν δακρυογόνον Ἄρη βοὰν τʼ ἔνδημον ἐξοπλίζουσα . λείπεται δὲ τῆς ἐξαλλαγῆς ἐν ἀνθρώπῳ καὶ παρατροπῆς οὐκ ἀμαυρὸν οὐδʼ ἡσυχαῖον , ὦ Δαφναῖε , μόριον , ὑπὲρ οὗ βούλομαι τουτονὶ Πεμπτίδην ἐρέσθαι τίς καλλίκαρπον θύρσον ἀνασείει θεῶν , τὸν φιλητικὸν τοῦτον περὶ παῖδας ἀγαθοὺς καὶ σώφρονας ; γυναῖκας ἐνθουσιασμὸν πολὺ δριμύτατον ὄντα καὶ θερμότατον ; ἢ γὰρ οὐχ ὁρᾷς , ὡς ὁ μὲν στρατιώτης τὰ ὅπλα θεὶς πέπαυται τῆς πολεμικῆς μανίας , τοῦ μὲν ἔπειτα γηθόσυνοι θεράποντες ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο καὶ κάθηται τῶν ἄλλων ἀπόλεμος θεατής , ταυτὶ δὲ τὰ βακχικὰ καὶ κορυβαντικὰ σκιρτήματα τὸν ῥυθμὸν μεταβάλλοντες ἐκ τροχαίου καὶ τὸ μέλος ἐκ Φρυγίου πραΰνουσι καὶ καταπαύουσιν , ὡς δʼ αὔτως ἡ Πυθία τοῦ τρίποδος ἐκβᾶσα καὶ τοῦ πνεύματος ἐν γαλήνῃ καὶ ἡσυχίᾳ διατελεῖ ; τὴν δʼ ἐρωτικὴν μανίαν τἀνθρώπου καθαψαμένην ἀληθῶς καὶ διακαύσασαν οὐ μοῦσά τις οὐκ ἐπῳδὴ θελκτήριος οὐ τόπου μεταβολὴ καθίστησιν ἀλλὰ καὶ παρόντες ἐρῶσι καὶ ἀπόντες ποθοῦσι καὶ μεθʼ ἡμέραν διώκουσι καὶ νύκτωρ θυραυλοῦσι , καὶ νήφοντες καλοῦσι τοὺς καλοὺς καὶ πίνοντες ᾄδουσι . καὶ οὐχ ὥς τις εἶπεν αἱ ποιητικαὶ φαντασίαι διὰ τὴν ἐνάργειαν ἐγρηγορότων ἐνύπνιά εἰσίν , ἀλλὰ μᾶλλον αἱ τῶν ἐρώντων , διαλεγομένων ὡς πρὸς παρόντας , ἀσπαζομένων , ἐγκαλούντων . ἡ γὰρ ὄψις ἔοικε τὰς μὲν ἄλλας φαντασίας ἐφʼ ὑγροῖς ζωγραφεῖν , ταχὺ μαραινομένας καὶ ἀπολειπούσας τὴν διάνοιαν · αἱ δὲ τῶν ἐρωμένων εἰκόνες ὑπʼ αὐτῆς οἷον ἐν ἐγκαύμασι γραφόμεναι διὰ πυρὸς εἴδωλα ταῖς μνήμαις ἐναπολείπουσι κινούμενα καὶ ζῶντα καὶ φθεγγόμενα καὶ παραμένοντα τὸν ἄλλον χρόνον . ὁ μὲν γὰρ Ῥωμαῖος Κάτων ἔλεγε τὴν ψυχὴν τοῦ ἐρῶντος ἐνδιαιτᾶσθαι τῇ τοῦ ἐρωμένου · καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸ ἦθος καὶ ὁ βίος καὶ αἱ πράξεις , ὑφʼ ὧν ἀγόμενος ταχὺ συναιρεῖ πολλὴν ὁδόν , ὥσπερ οἱ Κυνικοὶ λέγουσι σύντονον ὁμοῦ καὶ σύντομον εὑρηκέναι πορείαν ἐπʼ ἀρετήν · καὶ γὰρ ἐπὶ τὴν φιλίαν καθάπερ ἐπὶ κύματος τοῦ πάθους ἅμα θεῷ φερομένη · λέγω δὴ κεφάλαιον , ὡς οὔτʼ ἀθείαστον ὁ τῶν ἐρώντων ἐνθουσιασμός ἐστιν οὔτʼ ἄλλον ἔχει θεὸν ἐπιστάτην καὶ ἡνίοχον ἢ τοῦτον , ᾧ νῦν ἑορτάζομεν καὶ θύομεν . ὅμως δʼ ἐπεὶ δυνάμει καὶ ὠφελείᾳ μάλιστα θεοῦ καθότι καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἀγαθῶν δύο ταῦτα , βασιλείαν καὶ ἀρετήν , θειότατα καὶ νομίζομεν καὶ ὀνομάζομεν , ὥρα σκοπεῖν πρότερον , εἴ τινι θεῶν ὁ Ἔρως ὑφίεται δυνάμεως . καίτοι μέγα μὲν σθένος ἁ Κύπρις ἐκφέρεται νίκας ὥς φησι καὶ Σοφοκλῆς , μεγάλη δʼ ἡ τοῦ Ἄρεος ἰσχύς · καὶ τρόπον τινὰ τῶν ἄλλων θεῶν νενεμημένην δίχα τὴν δύναμιν ἐν τούτοις ὁρῶμεν · ἡ μὲν γὰρ οἰκειωτικὴ πρὸς τὸ καλὸν ἡ δʼ ἀντιτακτικὴ πρὸς τὸ αἰσχρὸν ἀρχῆθεν ἐγγέγονε ταῖς ψυχαῖς , ὥς που καὶ Πλάτων τὰ εἴδη . σκοπῶμεν οὖν εὐθύς , ὅτι τῆς Ἀφροδίτης τοὔργον ἔρωτος ὤνιόν ἐστι δραχμῆς , καὶ οὔτε πόνον οὐδεὶς οὔτε κίνδυνον ἀφροδισίων ἕνεκα μὴ ἐρῶν ὑπέμεινε . καὶ ὅπως ἐνταῦθα μὴ Φρύνην ὀνομάζωμεν , ὦ ἑταῖρε , ἢ Λαΐς τις ἢ Γναθαίνιον ἐφέσπερον δαίουσα λαμπτῆρος σέλας ἐκδεχομένη καὶ καλοῦσα παροδεύεται πολλάκις ἐλθὼν δʼ ἐξαπίνης ἄνεμος σὺν ἔρωτι πολλῷ καὶ πόθῳ ταὐτὸ τοῦτο · τῶν Ταντάλου λεγομένων ταλάντων καὶ τῆς αὐτοῦ ἀρχῆς ἀντάξιον ἐποίησεν . οὕτως ἀσθενὴς καὶ ἁψίκορός ἐστιν ἡ τῆς Ἀφροδίτης χάρις , Ἔρωτος μὴ ἐπιπνεύσαντος . ἔτι δὲ μᾶλλον κἀκεῖθεν ἂν συνίδοις · πολλοὶ γὰρ ἀφροδισίων ἑτέροις ἐκοινώνησαν , οὐ μόνον ἑταίρας ἀλλὰ καὶ γαμετὰς προαγωγεύοντες · ὥσπερ καὶ ὁ Ῥωμαῖος ἐκεῖνος , ὦ ἑταῖρε , Γάλβας εἱστία Μαικήναν ὡς ἔοικεν , εἶθʼ ὁρῶν διαπληκτιζόμενον ἀπὸ νευμάτων πρὸς τὸ γύναιον , ἀπέκλινεν ἡσυχῆ τὴν κεφαλὴν ὡς δὴ καθεύδων ἐν τούτῳ δὴ τῶν οἰκετῶν τινος προσρυέντος ἔξωθεν τῇ τραπέζῃ καὶ τὸν οἶνον ὑφαιρουμένου , διαβλέψας κακόδαιμον εἶπεν οὐκ οἶσθʼ ὅτι μόνῳ Μαικήνᾳ καθεύδω ; τοῦτο μὲν οὖν ἴσως οὐ δεινόν ἐστιν · ἦν γὰρ ὁ Γάλβας γελωτοποιός ἐν δʼ Ἄργει Νικόστρατος ἀντεπολιτεύσατο πρὸς Φάυλλον ἐπιδημήσαντος οὖν Φιλίππου τοῦ βασιλέως , ἐπίδοξος ἦν διὰ τῆς γυναικὸς ὁ Φάυλλος ἐκπρεποῦς οὔσης , εἰ συγγένοιτο τῷ Φιλίππῳ , διαπράξασθαί τινα δυναστείαν αὑτῷ καὶ ἀρχήν . αἰσθομένων δὲ τῶν περὶ Νικόστρατον τοῦτο καὶ παρὰ τὰς θύρας τῆς οἰκίας περιπατούντων , ὁ Φάυλλος ὑποδήσας τὴν γυναῖκα κρηπῖσι καὶ χλαμύδα περιθεὶς καὶ καυσίαν Μακεδονικήν , ὡς ἕνα τῶν βασιλικῶν νεανίσκων παρεισέπεμψε λαθοῦσαν . ἆρʼ οὖν , ἐραστῶν τοσούτων γεγονότων καὶ ὄντων , οἶσθʼ ἐπὶ ταῖς τοῦ Διὸς τιμαῖς προαγωγὸν ἐρωμένου γενόμενον ; ἐγὼ μὲν οὐκ οἶμαι · πόθεν γάρ , ὅπου καὶ τοῖς τυράννοις ἀντιλέγων μὲν οὐδεὶς οὔτʼ ἀντιπολιτευόμενὸς ἐστιν , ἀντερῶντες δὲ πολλοὶ καὶ φιλοτιμούμενοι περὶ τῶν καλῶν καὶ ὡραίων ; ἀκούετε γὰρ ὅτι καὶ Ἀριστογείτων ὁ Ἀθηναῖος καὶ Ἀντιλέων ὁ Μεταποντῖνος καὶ Μελάνιππος ὁ Ἀκραγαντῖνος οὐ διεφέροντο τοῖς τυράννοις , πάντα τὰ πράγματα λυμαινομένους καὶ παροινοῦντας ὁρῶντες · ἐπεὶ δὲ τοὺς ἐρωμένους αὐτῶν ἐπείρων , ὥσπερ ἱεροῖς ἀσύλοις καὶ ἀθίκτοις ἀμύνοντες ἠφείδησαν ἑαυτῶν . λέγεται καὶ Ἀλέξανδρος ἐπιστεῖλαι Θεοδώρῳ Πρωτέου ἀδελφῷ πέμψον μοι τὴν μουσουργὸν δέκα τάλαντα λαβών , εἰ μὴ ἐρᾷς αὐτῆς · ἑτέρου δὲ τῶν ἑταίρων Ἀντιπατρίδου μετὰ ψαλτρίας ἐπικωμάσαντος , ἡδέως διατεθεὶς πρὸς τὴν ἄνθρωπον ἐρέσθαι τὸν Ἀντιπατρίδην οὐ δήπου σὺ τυγχάνεις ἐρῶν ταύτης ; τοῦ δὲ καὶ πάνυ φήσαντος , εἰπών ἀπόλοιο τοίνυν κακὸς κακῶς ἀποσχέσθαι καὶ μὴ θιγεῖν τῆς γυναικός .
Lemmas: ἐκεῖνος οὕτως φημί νή Ζεύς πᾶς μάλα · ἄτοπος γάρ ἀμέλει ἐναντίος ἐκεῖνος δέ ὁ πατήρ οὐ ἄτοπος λέγω εἰ τέσσαρες γένος ὁ φιλία ἔχω , ὥσπερ ὁ παλαιός διορίζω , ὁ φυσικός πρῶτος εἶτα ὁ συγγενικός ἐπί οὗτος καί τρίτος ὁ ἑταιρικός καί τελευταῖος ὁ ἐρωτικός , ἔχω οὗτος ἕκαστος ἐπιστάτης θεός ἤ φίλιος ἤ ξένιος ἤ ὁμόγνιος καί πατρῷος μόνος δέ ὁ ἐρωτικός ὥσπερ δυσιερέω ἀνόσιος καί ἀδέσποτος ἀφίημι , καί οὗτος πολύς ἐπιμέλεια καί κυβέρνησις δέω ; ἔχω καί οὗτος ὁ Ζεύξιππος λέγω οὐ μικρός ἀλογία . ἀλλά μήν ὁ πατήρ φημί ὁ γε ὁ Πλάτων ἐπιλαμβάνω ἄν ὁ λόγος καί παρεξέρχομαι . μανία γάρ ὁ μέν ἀπό σῶμα ἐπί ψυχή ἀναστέλλω δυσκρασία τις ἤ σύμμιξις ἤ πνεῦμα βλαβερός περιφέρω τραχύς καί χαλεπός καί νοσώδης · ἕτερος δέ εἰμί οὐ ἀθείαστος οὐδέ οἰκογενής , ἀλλά ἔπηλυς ἐπίπνοια καί παρατροπή ὁ λογίζομαι καί φρονέω ἀρχή κρατύς δύναμις ἀρχή ἔχω καί κίνησις ὅς ὁ μέν κοινός ἐνθουσιαστικός καλέω πάθος · ὡς γάρ ἔμπνους ὁ πνεῦμα πληρόω ἔμφρων δέ ὁ φρόνησις , οὕτως ὁ τοιοῦτος σάλος ψυχή ἐνθουσιασμός ὀνομάζω μετοχή καί κοινωνία θεῖος δύναμις · ἐνθουσιασμός δέ ὁ μαντικός ἐκ Ἀπόλλων ἐπίπνοια καί κατοχή , ὁ δέ Βακχεῖον ἐκ Διόνυσος , ἐπί Κύρβας χορεύω φημί Σοφοκλῆς ὁ γάρ μητρῷος καί Πανικός κοινωνέω ὁ Βακχικός ὀργιασμός . τρίτος δέ ἀπό Μοῦσα λαμβάνω ἁπαλός καί ἄβατος ψυχή ὁ ποιητικός καί μουσικός ἐξορμέω καί ἀναρριπίζω . ὁ δέ Ἀρειμάνιος οὗτος λέγω καί πολεμικός πᾶς δῆλος ὅστις θεός ἀνίημι καί Βακχεύω ἄχορος ἀκίθαρις δακρυογόνος Ἄρης βοή τε ἔνδημος ἐξοπλίζω . λείπω δέ ὁ ἐξαλλαγή ἐν ἄνθρωπος καί παρατροπή οὐ ἀμαυρός οὐδέ ἡσυχαῖος , ὦ Δαφναῖος , μόριον , ὑπέρ ὅς βούλομαι οὗτος Πεμπτίδης ἔρομαι τίς καλλίκαρπος θύρσος ἀνασείω θεός , ὁ φιλητικός οὗτος περί παῖς ἀγαθός καί σώφρων ; γυνή ἐνθουσιασμός πολύς δριμύς εἰμί καί θερμός ; ἤ γάρ οὐ ὁράω , ὡς ὁ μέν στρατιώτης ὁ ὅπλον τίθημι παύω ὁ πολεμικός μανία , ὁ μέν ἔπειτα γηθόσυνος θεράπων ἀπό ὦμος τεῦχος αἱρέω καί κάθημαι ὁ ἄλλος ἀπόλεμος θεατής , οὗτος δέ ὁ Βακχικός καί Κορυβαντικός σκίρτημα ὁ ῥυθμός μεταβάλλω ἐκ τροχαῖος καί ὁ μέλος ἐκ Φρύγιος πραύνω καί καταπαύω , ὡς δέ αὔτως ὁ Πυθία ὁ τρίπους ἐκβαίνω καί ὁ πνεῦμα ἐν γαλήνη καί ἡσυχία διατελέω ; ὁ δέ ἐρωτικός μανία ἄνθρωπος καθάπτω ἀληθής καί διακαίω οὐ μοῦσα τις οὐ ἐπῳδή θελκτήριος οὐ τόπος μεταβολή καθίστημι ἀλλά καί πάρειμι ἐράω καί ἄπειμι ποθέω καί μετά ἡμέρα διώκω καί νύκτωρ θυραυλέω , καί νήφω καλέω ὁ καλός καί πίνω ἀείδω . καί οὐ ὡς τις λέγω ὁ ποιητικός φαντασία διά ὁ ἐνάργεια ἐγείρω ἐνύπνιον εἰμί , ἀλλά μάλα ὁ ὁ ἐράω , διαλέγω ὡς πρός πάρειμι , ἀσπάζομαι , ἐγκαλέω . ὁ γάρ ὄψις ἔοικα ὁ μέν ἄλλος φαντασία ἐπί ὑγρός ζωγραφέω , ταχύς μαραίνω καί ἀπολείπω ὁ διάνοια · ὁ δέ ὁ ἐράω εἰκών ὑπό αὐτός οἷος ἐν ἔγκαυμα γράφω διά πῦρ εἴδωλον ὁ μνήμη ἐναπολιμπάνω κινέω καί ζάω καί φθέγγομαι καί παραμένω ὁ ἄλλος χρόνος . ὁ μέν γάρ Ῥωμαῖος Κάτων λέγω ὁ ψυχή ὁ ἐράω ἐνδιαιτάομαι ὁ ὁ ἐράω · καί ὁ εἶδος καί ὁ ἦθος καί ὁ βίος καί ὁ πρᾶξις , ὑπό ὅς ἄγω ταχύς συναιρέω πολύς ὁδός , ὥσπερ ὁ Κυνικός λέγω σύντονος ὁμοῦ καί σύντομος εὑρίσκω πορεία ἐπί ἀρετή · καί γάρ ἐπί ὁ φιλία καθά ἐπί κῦμα ὁ πάθος ἅμα θεός φέρω · λέγω δή κεφάλαιος , ὡς οὔτε ἀθείαστος ὁ ὁ ἐράω ἐνθουσιασμός εἰμί οὔτε ἄλλος ἔχω θεός ἐπιστάτης καί ἡνίοχος ἤ οὗτος , ὅς νῦν ἑορτάζω καί θύω . ὅμως δέ ἐπεί δύναμις καί ὠφέλεια μάλα θεός καθότι καί ὁ ἀνθρώπινος ἀγαθός δύο οὗτος , βασιλεία καί ἀρετή , θεῖος καί νομίζω καί ὀνομάζω , ὥρα σκοπέω πρότερος , εἰ τις θεός ὁ Ἔρως ὑφίημι δύναμις . καίτοι μέγας μέν σθένος ὁ Κύπρις ἐκφέρω νίκη ὡς φημί καί Σοφοκλῆς , μέγας δέ ὁ ὁ Ἄρης ἰσχύς · καί τρόπος τις ὁ ἄλλος θεός νέμω δίχα ὁ δύναμις ἐν οὗτος ὁράω · ὁ μέν γάρ οἰκειωτικός πρός ὁ καλός ὁ δέ ἀντιτακτικός πρός ὁ αἰσχρός ἀρχῆθεν ἐγγίγνομαι ὁ ψυχή , ὡς που καί Πλάτων ὁ εἶδος . σκοπέω οὖν εὐθύς , ὅτι ὁ Ἀφροδίτη ἔργον ἔρως ὤνιος εἰμί δραχμή , καί οὔτε πόνος οὐδείς οὔτε κίνδυνος ἀφροδίσιος ἕνεκα μή ἐράω ὑπομένω . καί ὅπως ἐνταῦθα μή Φρύνη ὀνομάζω , ὦ ἑταῖρος , ἤ Λαίς τις ἤ Γναθαίνιον ἐφέσπερος δαίω λαμπτήρ σέλας ἐκδέχομαι καί καλέω παροδεύω πολλάκις ἔρχομαι δέ ἐξαπίνης ἄνεμος σύν ἔρως πολύς καί πόθος αὐτός οὗτος · ὁ Τάνταλος λέγω τάλαντον καί ὁ αὐτός ἀρχή ἀντάξιος ποιέω . οὕτως ἀσθενής καί ἁψίκορος εἰμί ὁ ὁ Ἀφροδίτη χάρις , Ἔρως μή ἐπιπνέω . ἔτι δέ μάλα ἐκεῖθεν ἄν συνοράω · πολύς γάρ ἀφροδίσιος ἕτερος κοινωνέω , οὐ μόνος ἑταίρα ἀλλά καί γαμετή προαγωγεύω · ὥσπερ καί ὁ Ῥωμαῖος ἐκεῖνος , ὦ ἑταῖρος , Γάλβα ἑστιάω μαεξενας ὡς ἔοικα , εἶτα ὁράω διαπληκτίζομαι ἀπό νεῦμα πρός ὁ γύναιον , ἀποκλίνω ἡσυχῆ ὁ κεφαλή ὡς δή καθεύδω ἐν οὗτος δή ὁ οἰκέτης τις προσρέω ἔξωθεν ὁ τράπεζα καί ὁ οἶνος ὑφαιρέω , διαβλέπω κακοδαίμων λέγω οὐ οἶδα ὅτι μόνος μαεξενας καθεύδω ; οὗτος μέν οὖν ἴσως οὐ δεινός εἰμί · εἰμί γάρ ὁ Γάλβα γελωτοποιός ἐν δέ Ἄργος Νικόστρατος ἀντιπολιτεύομαι πρός Φάϋλλος ἐπιδημέω οὖν Φίλιππος ὁ βασιλεύς , ἐπίδοξος εἰμί διά ὁ γυνή ὁ Φάϋλλος ἐκπρεπής εἰμί , εἰ συγγίγνομαι ὁ Φίλιππος , διαπράσσω τις δυναστεία ἑαυτοῦ καί ἀρχή . αἰσθάνομαι δέ ὁ περί Νικόστρατος οὗτος καί παρά ὁ θύρα ὁ οἰκία περιπατέω , ὁ Φάϋλλος ὑποδέω ὁ γυνή κρηπίς καί χλαμύς περιτίθημι καί καυσία Μακεδονικός , ὡς εἷς ὁ βασιλικός νεανίσκος παρεισπέμπω λανθάνω . ἆρα οὖν , ἐραστής τοσοῦτος γίγνομαι καί εἰμί , οἶδα ἐπί ὁ ὁ Ζεύς τιμή προαγωγός ἐράω γίγνομαι ; ἐγώ μέν οὐ οἴομαι · πόθεν γάρ , ὅπου καί ὁ τύραννος ἀντιλέγω μέν οὐδείς οὔτε ἀντιπολιτεύομαι εἰμί , ἀντεράω δέ πολύς καί φιλοτιμέομαι περί ὁ καλός καί ὡραῖος ; ἀκούω γάρ ὅτι καί Ἀριστογείτων ὁ Ἀθηναῖος καί Ἀντιλέων ὁ Μεταποντῖνος καί Μελάνιππος ὁ Ἀκραγαντῖνος οὐ διαφέρω ὁ τύραννος , πᾶς ὁ πρᾶγμα λυμαίνομαι καί παροινέω ὁράω · ἐπεί δέ ὁ ἐράω αὐτός πειράω , ὥσπερ ἱερόν ἄσυλος καί ἄθικτος ἀμύνω ἀφειδέω ἑαυτοῦ . λέγω καί Ἀλέξανδρος ἐπιστέλλω Θεόδωρος Πρωτέας ἀδελφός πέμπω ἐγώ ὁ μουσουργός δέκα τάλαντον λαμβάνω , εἰ μή ἐράω αὐτός · ἕτερος δέ ὁ ἑταῖρος Ἀντιπατρίδης μετά ψάλτρια ἐπικωμάζω , ἡδύς διατίθημι πρός ὁ ἄνθρωπος ἔρομαι ὁ Ἀντιπατρίδης οὐ δήπου σύ τυγχάνω ἐράω οὗτος ; ὁ δέ καί πάνυ φημί , λέγω ἀπόλλυμι τοίνυν κακός κακός ἀπέχω καί μή θιγγάνω ὁ γυνή .