plutarchus.amatoriae-narrationes-sp-771e-775e 4
Φῶκος Βοιώτιος μὲν ἦν τῷ γένει , ἦν γὰρ ἐκ Γλίσαντος , πατὴρ δὲ Καλλιρρόης κάλλει τε καὶ σωφροσύνῃ διαφερούσης . ταύτην ἐμνηστεύοντο νεανίαι τριάκοντα εὐδοκιμώτατοι ἐν Βοιωτίᾳ · ὁ δὲ Φῶκος ἄλλας ἐξ ἄλλων ἀναβολὰς τῶν γάμων ἐποιεῖτο , φοβούμενος μὴ βιασθείη , τέλος δὲ λιπαρούντων ἐκείνων , ἠξίου ἐπὶ τῷ Πυθίῳ ποιήσασθαι τὴν αἵρεσιν . οἱ δὲ πρὸς τὸν λόγον ἐχαλέπηναν καὶ ὁρμήσαντες ἀπέκτειναν τὸν Φῶκον ἐν δὲ τῷ θορύβῳ ἡ κόρη φυγοῦσα ἵετο διὰ τῆς χώρας · ἐδίωκον δʼ αὐτὴν οἱ νεανίαι . ἡ δʼ ἐντυχοῦσα γεωργοῖς ἅλω συντιθεῖσι σωτηρίας ἔτυχε παρʼ αὐτῶν · ἀπέκρυψαν γὰρ αὐτὴν οἱ γεωργοὶ ἐν τῷ σίτῳ καὶ οὕτω παρῇξαν μὲν οἱ διώκοντες · ἡ δὲ διασωθεῖσα ἐφύλαξε τὴν τῶν Παμβοιωτίων ἑορτήν , καὶ τότε εἰς Κορώνειαν ἐλθοῦσα ἱκέτις καθέζεται ἐπὶ τῷ βωμῷ τῆς Ἰτωνίας Ἀθηνᾶς καὶ τῶν μνηστήρων τὴν παρανομίαν διηγεῖτο , τό τε ἑκάστου ὄνομα καὶ τὴν πατρίδα σημαίνουσα . ἠλέουν οὖν οἱ Βοιωτοὶ τὴν παῖδα καὶ τοῖς νεανίαις ἠγανάκτουν οἱ δὲ ταῦτα πυθόμενοι εἰς Ὀρχομενὸν καταφεύγουσιν . οὐ δεξαμένων δʼ αὐτοὺς τῶν Ὀρχομενίων πρὸς Ἱππότας εἰσώρμησαν κώμη δʼ ἦν παρὰ τῷ Ἑλικῶνι κειμένη μεταξὺ Θίσβης καὶ Κορωνείας · οἱ δʼ ὑποδέχονται αὐτούς . εἶτα πέμπουσι Θηβαῖοι ἐξαιτοῦντες τοὺς Φώκου φονεῖς · τῶν δʼ οὐ διδόντων , ἐστράτευσαν μὲν μετὰ τῶν ἄλλων Βοιωτῶν , στρατηγοῦντος Φοίδου , ὃς τότε τὴν ἀρχὴν τῶν Θηβαίων διεῖπε · πολιορκήσαντες δὲ τὴν κώμην ὀχυρὰν οὖσαν , δίψει δὲ τῶν ἔνδον κρατηθέντων , τοὺς μὲν φονεῖς ληφθέντας κατέλευσαν , τοὺς δʼ ἐν τῇ κώμῃ ἐξηνδραποδίσαντο κατασκάψαντες δὲ τὰ τείχη καὶ τὰς οἰκίας διένειμαν τὴν χώραν Θισβεῦσι τε καὶ Κορωνεῦσι . φασὶ δὲ νυκτός , πρὸ τῆς ἁλώσεως τῶν Ἱπποτῶν , φωνὴν ἐκ τοῦ Ἑλικῶνος πολλάκις ἀκουσθῆναι λέγοντός τινος πάρειμι · τοὺς δὲ μνηστῆρας τοὺς τριάκοντα τόδε τὸ φώνημα γνωρίζειν , ὅτι Φώκου εἴη . ᾗ δʼ ἡμέρᾳ κατελεύσθησαν , τὸ ἐν Γλίσαντι μνῆμα τοῦ γέροντος κρόκῳ φασὶ ῥεῦσαι Φοίδῳ δέ , τῷ Θηβαίων ἄρχοντι καὶ στρατηγῷ , ἐκ τῆς μάχης ἐπανιόντι ἀγγελθῆναι θυγατέρα γεγενημένην , ἣν αἰσιούμενον προσαγορεῦσαι Νικοστράτην .
Lemmas: Φῶκος Βοιώτιος μέν εἰμί ὁ γένος , εἰμί γάρ ἐκ Γλίσας , πατήρ δέ Καλλιρρόη κάλλος τε καί σωφροσύνη διαφέρω . οὗτος μνηστεύω νεανίας τριάκοντα εὐδόκιμος ἐν Βοιωτία · ὁ δέ Φῶκος ἄλλος ἐκ ἄλλος ἀναβολή ὁ γάμος ποιέω , φοβέω μή βιάζω , τέλος δέ λιπαρέω ἐκεῖνος , ἀξιόω ἐπί ὁ Πύθιος ποιέω ὁ αἵρεσις . ὁ δέ πρός ὁ λόγος χαλεπαίνω καί ὁρμάω ἀποκτείνω ὁ Φῶκος ἐν δέ ὁ θόρυβος ὁ κόρη φεύγω ἵημι διά ὁ χώρα · διώκω δέ αὐτός ὁ νεανίας . ὁ δέ ἐντυγχάνω γεωργός ἅλως συντίθημι σωτηρία τυγχάνω παρά αὐτός · ἀποκρύπτω γάρ αὐτός ὁ γεωργός ἐν ὁ σῖτος καί οὕτως παραίσσω μέν ὁ διώκω · ὁ δέ διασῴζω φυλάσσω ὁ ὁ Παμβοιώτιος ἑορτή , καί τότε εἰς Κορώνεια ἔρχομαι ἵκετις καθέζομαι ἐπί ὁ βωμός ὁ Ἰτωνία Ἀθήνη καί ὁ μνηστήρ ὁ παρανομία διηγέομαι , ὁ τε ἕκαστος ὄνομα καί ὁ πατρίς σημαίνω . ἐλεέω οὖν ὁ Βοιωτός ὁ παῖς καί ὁ νεανίης ἀγανακτέω ὁ δέ οὗτος πυνθάνομαι εἰς Ὀρχομενός καταφεύγω . οὐ δέχομαι δέ αὐτός ὁ Ὀρχομένιος πρός Ἱππότης εἰσορμάω κώμη δέ εἰμί παρά ὁ Ἑλικών κεῖμαι μεταξύ Θίσβη καί Κορώνεια · ὁ δέ ὑποδέχομαι αὐτός . εἶτα πέμπω Θηβαῖος ἐξαιτέω ὁ Φῶκος φονεύς · ὁ δέ οὐ δίδωμι , στρατεύω μέν μετά ὁ ἄλλος Βοιωτός , στρατηγέω Φοίδης , ὅς τότε ὁ ἀρχή ὁ Θηβαῖος διαλέγω · πολιορκέω δέ ὁ κώμη ὀχυρός εἰμί , δίψος δέ ὁ ἔνδον κρατέω , ὁ μέν φονεύς λαμβάνω καταλεύω , ὁ δέ ἐν ὁ κώμη ἐξανδραποδίζω κατασκάπτω δέ ὁ τεῖχος καί ὁ οἰκία διανέμω ὁ χώρα Θισβεύς τε καί Κορωνεύς . φημί δέ νύξ , πρό ὁ ἅλωσις ὁ Ἱππότης , φωνή ἐκ ὁ Ἑλικών πολλάκις ἀκούω λέγω τις πάρειμι · ὁ δέ μνηστήρ ὁ τριάκοντα ὅδε ὁ φώνημα γνωρίζω , ὅτι Φῶκος εἰμί . ὅς δέ ἡμέρα καταλεύω , ὁ ἐν Γλίσας μνῆμα ὁ γέρων κρόκος φημί ῥέω Φοῖδος δέ , ὁ Θηβαῖος ἄρχων καί στρατηγός , ἐκ ὁ μάχη ἐπάνειμι ἀγγέλλω θυγάτηρ γίγνομαι , ὅς αἰσιόομαι προσαγορεύω Νικόστρατη .