plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 2
ἔναγχος οὖν ἀναγιγνωσκομένου τοῦ συγγράμματος , εἷς τῶν ἑταίρων , Ἀριστόδημος ὁ Αἰγιεύς , οἶσθα γὰρ τὸν ἄνδρα τῶν ἐξ Ἀκαδημείας οὐ ναρθηκοφόρον ἀλλʼ ἐμμανέστατον ὀργιαστὴν Πλάτωνος , οὐκ οἶδʼ ὅπως παρὰ τὸ εἰωθὸς ἐγκαρτερήσας σιωπῇ καὶ παρασχὼν ἑαυτὸν ἀκροατὴν ἄχρι τέλους κόσμιον , ὡς τέλος ἔσχεν ἡ ἀνάγνωσις εἶεν ἔφη τίνα τούτῳ μαχούμενον ἀνίσταμεν ὑπὲρ τῶν φιλοσόφων ; οὐ γὰρ ἄγαμαι τὸ τοῦ Νέστορος , ἑλέσθαι δέον ἐκ τῶν ἐννέα τὸν ἄριστον , ἐπὶ τῇ τύχῃ ποιουμένου καὶ διακληροῦντος , ἀλλʼ ὁρᾷς , ἔφην , ὅτι κἀκεῖνος ἐπὶ τὸν κλῆρον ἑαυτὸν ἔταξεν , ὥστε τοῦ φρονιμωτάτου βραβεύοντος γενέσθαι τὸν κατάλογον · ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος κυνέης , ὃν ἄρʼ ἤθελον αὐτοί , Αἴαντος . οὐ μὴν ἀλλʼ εἰ σὺ προστάττεις ἑλέσθαι , πῶς ἂν ἔπειτʼ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην ; ὅρα δὴ καὶ σκόπει , πῶς ἀμυνῇ τὸν ἄνδρα καὶ ὁ Ἀριστόδημος ἀλλʼ οἶσθα ἔφη τὸ τοῦ Πλάτωνος , ὅτι τῷ παιδὶ χαλεπήνας οὐκ αὐτὸς ἐνέτεινε πληγὰς ἀλλὰ Σπεύσιππον ἐκέλευσεν , εἰπὼν αὐτὸς ὀργίζεσθαι καὶ σὺ τοίνυν παραλαβὼν κόλαζε τὸν ἄνθρωπον ὅπως βούλει · ἐγὼ γὰρ ὀργίζομαι . ταύτὰ δὴ καὶ τῶν ἄλλων παρακελευομένων λεκτέον μέν ἔφην ἄρα , φοβοῦμαι δὲ μὴ δόξω καὶ αὐτὸς ἐσπουδακέναι μᾶλλον ἢ δεῖ πρὸς τὸ βιβλίον ὑπʼ ὀργῆς , διʼ ἀγροικίαν καὶ βωμολοχίαν καὶ ὕβριν τάνθρώπου χόρτον τινὰ προβάλλοντος ήσεως · Σωκράτει , καὶ πῶς εἰς τὸ στόμα τὸ σιτίον οὐκ . εἰς τὸ οὖς ἐντίθησιν , ἐρωτῶντος . ἀλλʼ ἴσως ἂν ἐπὶ τούτοις καὶ γελάσειέ τις ἐννοήσας τὴν Σωκράτους πραότητα καὶ χάριν , ὑπέρ γε μέντοι παντὸς Ἑλλήνων στρατοῦ τῶν ἄλλων φιλοσόφων , ἐν οἷς Δημόκριτὸς ἐστι καὶ Πλάτων καὶ Στίλπων καὶ Ἐμπεδοκλῆς καὶ Παρμενίδης καὶ Μέλισσος , οἱ κακῶς ἀκηκοότες , οὐ μόνον αἰσχρὸν σιωπᾶν ἀλλʼ οὐδʼ ὅσιον ἐνδοῦναί τι καὶ ὑφελέσθαι τῆς ἄκρας ὑπὲρ αὐτῶν παρρησίας , εἰς τοῦτο δόξης φιλοσοφίαν προαγαγόντων . καίτοι τὸ μὲν ζῆν οἱ γονεῖς μετὰ τῶν θεῶν ἡμῖν ἔδωκαν , παρὰ δὲ τῶν φιλοσόφων δίκης καὶ νόμου συνεργὸν οἰόμεθα λόγον ἐπιθυμιῶν κολαστὴν λαβόντες εὖ ζῆν · τὸ δʼ εὖ ζῆν ἐστι κοινωνικῶς ζῆν καὶ φιλικῶς καὶ σωφρόνως καὶ δικαίως . ὧν οὐδὲν ἀπολείπουσιν οἱ περὶ γαστέρα τἀγαθὸν εἶναι βοῶντες οὐκ ἂν δὲ τὰς ἀρετὰς ὁμοῦ πάσας τετρημένου χαλκοῦ πριάμενοι δίχα τῆς ἡδονῆς πάσης πανταχόθεν ἐξελαθείσης · ἐνδεῖν δʼ αὐτοῖς τὸν περὶ θεῶν καὶ ψυχῆς λόγον , ὡς ἡ μὲν ἀπόλλυται διαλυθεῖσα , τοῖς δʼ οὐδενὸς μέλει τῶν καθʼ ἡμᾶς . τοῖς μὲν γὰρ ἄλλοις φιλοσόφοις ἐγκαλοῦσιν οὗτοι διὰ τὸ σωφρόνως τὸ ζῆν ἀναιροῦσιν ἐκεῖνοι δὲ τούτοις , ὅτι ζῆν ἀγεννῶς καὶ θηριωδῶς διδάσκουσι .
Lemmas: ἔναγχος οὖν ἀναγιγνώσκω ὁ σύγγραμμα , εἷς ὁ ἑταῖρος , Ἀριστόδημος ὁ Αἰγιεύς , οἶδα γάρ ὁ ἀνήρ ὁ ἐκ Ἀκαδήμεια οὐ ναρθηκοφόρος ἀλλά ἐμμανής ὀργιαστής Πλάτων , οὐ οἶδα ὅπως παρά ὁ εἴωθα ἐγκαρτερέω σιωπή καί παρέχω ἑαυτοῦ ἀκροατής ἄχρι τέλος κόσμιος , ὡς τέλος ἔχω ὁ ἀνάγνωσις εἰμί φημί τίς οὗτος μάχομαι ἀνίστημι ὑπέρ ὁ φιλόσοφος ; οὐ γάρ ἄγαμαι ὁ ὁ Νέστωρ , αἱρέω δέω ἐκ ὁ ἐννέα ὁ ἀγαθός , ἐπί ὁ τύχη ποιέω καί διακληρόω , ἀλλά ὁράω , φημί , ὅτι ἐκεῖνος ἐπί ὁ κλῆρος ἑαυτοῦ τάσσω , ὥστε ὁ φρόνιμος βραβεύω γίγνομαι ὁ κατάλογος · ἐκ δέ θρῴσκω κλῆρος κυνέη , ὅς ἄρα ἐθέλω αὐτός , Αἴας . οὐ μήν ἀλλά εἰ σύ προστάσσω αἱρέω , πῶς ἄν ἔπειτα Ὀδυσσεύς ἐγώ θεῖος λανθάνω ; ὁράω δή καί σκοπέω , πῶς ἀμύνω ὁ ἀνήρ καί ὁ Ἀριστόδημος ἀλλά οἶδα φημί ὁ ὁ Πλάτων , ὅτι ὁ παῖς χαλεπαίνω οὐ αὐτός ἐντείνω πληγή ἀλλά Σπεύσιππος κελεύω , λέγω αὐτός ὀργίζω καί σύ τοίνυν παραλαμβάνω κολάζω ὁ ἄνθρωπος ὅπως βούλομαι · ἐγώ γάρ ὀργίζω . αὐτός δή καί ὁ ἄλλος παρακελεύομαι λεκτέος μέν φημί ἄρα , φοβέω δέ μή δοκέω καί αὐτός σπουδάζω μάλα ἤ δέω πρός ὁ βιβλίον ὑπό ὀργή , διά ἀγροικία καί βωμολοχία καί ὕβρις ἄνθρωπος χόρτος τις προβάλλω ἧσις · Σωκράτης , καί πῶς εἰς ὁ στόμα ὁ σιτίον οὐ . εἰς ὁ οὖς ἐντίθημι , ἐρωτάω . ἀλλά ἴσως ἄν ἐπί οὗτος καί γελάω τις ἐννοέω ὁ Σωκράτης πραότης καί χάρις , ὑπέρ γε μέντοι πᾶς Ἕλλην στρατός ὁ ἄλλος φιλόσοφος , ἐν ὅς Δημόκριτος εἰμί καί Πλάτων καί Στίλπων καί Ἐμπεδοκλῆς καί Παρμενίδης καί Μέλισσος , ὁ κακός ἀκούω , οὐ μόνος αἰσχρός σιωπάω ἀλλά οὐδέ ὅσιος ἐνδίδωμι τις καί ὑφαιρέω ὁ ἄκρος ὑπέρ αὐτός παρρησία , εἰς οὗτος δόξα φιλοσοφία προάγω . καίτοι ὁ μέν ζάω ὁ γονεύς μετά ὁ θεός ἐγώ δίδωμι , παρά δέ ὁ φιλόσοφος δίκη καί νόμος συνεργός οἴομαι λόγος ἐπιθυμία κολαστής λαμβάνω εὖ ζάω · ὁ δέ εὖ ζάω εἰμί κοινωνικός ζάω καί φιλικός καί σώφρων καί δίκαιος . ὅς οὐδείς ἀπολείπω ὁ περί γαστήρ ἀγαθός εἰμί βοάω οὐ ἄν δέ ὁ ἀρετή ὁμοῦ πᾶς τετραίνω χαλκός πρίαμαι δίχα ὁ ἡδονή πᾶς πανταχόθεν ἐξελαύνω · ἐνδέω δέ αὐτός ὁ περί θεός καί ψυχή λόγος , ὡς ὁ μέν ἀπόλλυμι διαλύω , ὁ δέ οὐδείς μέλω ὁ κατά ἐγώ . ὁ μέν γάρ ἄλλος φιλόσοφος ἐγκαλέω οὗτος διά ὁ σωφρόνως ὁ ζάω ἀναιρέω ἐκεῖνος δέ οὗτος , ὅτι ζάω ἀγεννής καί θηριώδης διδάσκω .