plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 15
ἀλλὰ δὴ Πλάτων φησὶ τοὺς ἵππους ὑφʼ ἡμῶν ματαίως ἵππους εἶναι καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ποῦ τοῦτο τῶν Πλάτωνος συγγραμμάτων ἀποκεκρυμμένον εὗρεν ὁ Κωλώτης ; ἡμεῖς γὰρ ἐν πᾶσιν ἀναγινώσκομεν καὶ τὸν ἄνθρωπον ἄνθρωπον καὶ τὸν ἵππον ἵππου καὶ πῦρ τὸ πῦρ ὑπʼ αὐτοῦ δοξαζόμενον · καὶ δοξαστὸν ὀνομάζει τούτων ἕκαστον . ὁ δʼ οἷα δὴ σοφίας οὐδʼ ἀκαρὲς ἀπέχων ὡς ἓν καὶ ταὐτὸν ἔλαβε τὸ μὴ εἶναι τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸ εἶναι μὴ ὂν τὸν ἄνθρωπον . τῷ Πλάτωνι δὲ θαυμαστῶς ἐδόκει διαφέρειν τὸ μὴ εἶναι τοῦ μὴ ὂν εἶναι · τῷ μὲν γὰρ ἀναίρεσιν οὐσίας πάσης τῷ δʼ ἑτερότητα δηλοῦσθαι τοῦ μεθεκτοῦ καὶ τοῦ μετέχοντος . ἣν οἱ μὲν ὕστερον εἰς γένους καὶ εἴδους καὶ κοινῶς τινων καὶ ἰδίων λεγομένων ποιῶν διαφορὰν ἔθεντο μόνον , ἀνωτέρω δʼ οὐ προῆλθον , εἰς λογικωτέρας ἀπορίας ἐμπεσόντες . ἔστι δὲ τοῦ μεθεκτοῦ πρὸς τὸ μετέχον λόγος , ὃν αἰτία τε πρὸς ὕλην ἔχει καὶ παράδειγμα πρὸς εἰκόνα καὶ δύναμις πρὸς πάθος . ᾧ γε δὴ μάλιστα τὸ καθʼ αὑτὸ καὶ ταὐτὸν ὂν ἀεὶ διαφέρει τοῦ διʼ ἕτερον καὶ μηδέποτʼ ὡσαύτως ἔχοντος · ὅτι τὸ μὲν οὔτʼ ἔσται ποτὲ μὴ ὂν οὔτε γέγονε , καὶ διὰ τοῦτο πάντως καὶ ὄντως ὄν ἐστι · τῷ δʼ οὐδʼ ὅσον ἀπʼ ἄλλου συμβέβηκε μετέχειν τοῦ εἶναι βέβαιόν ἐστιν , ἀλλʼ ἐξίσταται διʼ ἀσθένειαν , ἅτε τῆς ὕλης περὶ τὸ εἶδος ὀλισθανούσης καὶ πάθη πολλὰ καὶ μεταβολὰς εἶναι τὴν εἰκόνα τῆς οὐσίας , ὥστε κινεῖσθαι καὶ σαλεύεσθαι , δεχομένης . ὥσπερ οὖν ὁ λέγων Πλάτωνα μὴ εἶναι τὴν εἰκόνα τοῦ Πλάτωνος , οὐκ ἀναιρεῖ τὴν ὡς εἰκόνος αἴσθησιν αὐτῆς καὶ ὕπαρξιν , ἀλλʼ ἐνδείκνυται καθʼ αὑτό τινος ὄντος καὶ πρὸς ἐκεῖνο ἑτέρου γεγονότος διαφοράν · οὕτως οὔτε φύσιν οὔτε χρῆσιν οὔτʼ αἴσθησιν ἀνθρώπων ἀναιροῦσιν οἱ κοινῆς τινος οὐσίας μετοχῇ καὶ ἰδέᾳ γιγνόμενον ἡμῶν ἕκαστον εἰκόνα τοῦ παρασχόντος τὴν ὁμοιότητα τῇ γενέσει προσαγορεύοντες οὐδὲ γὰρ ὁ πῦρ μὴ λέγων εἶναι τὸν πεπυρωμένον σίδηρον ἢ τὴν σελήνην ἥλιον , ἀλλὰ κατὰ Παρμενίδην νυκτιφαὲς περὶ γαῖαν ἀλώμενον , ἀλλότριον φῶς , ἀναιρεῖ σιδήρου χρῆσιν ἢ σελήνης · φύσιν · ἀλλʼ εἰ μὴ λέγοι σῶμα μηδὲ πεφωτισμένον , ἤδη μάχεται ταῖς αἰσθήσεσιν , ὥσπερ ὁ σῶμα καὶ ζῷον καὶ γένεσιν καὶ αἴσθησιν μὴ ἀπολείπων . ὁ δὲ ταῦθʼ ὑπάρχειν τῷ μετεσχηκέναι καὶ ὅσον ἀπολείπεται τοῦ ὄντος ἀεὶ καὶ τὸ εἶναι παρέχοντος αὐτοῖς ὑπονοῶν οὐ παρορᾷ τὸ αἰσθητὸν ἀλλὰ παρορᾷ τὸ νοητόν , οὐδʼ ἀναιρεῖ τὰ γιγνόμενα καὶ φαινόμενα περὶ ἡμᾶς τῶν παθῶν ἀλλʼ ὅτι βεβαιότερα τούτων ἕτερα καὶ μονιμώτερα πρὸς οὐσίαν ἐστὶ τῷ μήτε γίγνεσθαι μήτʼ ἀπόλλυσθαι μήτε πάσχειν μηδέν , ἐνδείκνυται τοῖς ἑπομένοις , καὶ διδάσκει καθαρώτερον τῆς διαφορᾶς ἁπτομένους τοῖς ὀνόμασι τὰ μὲν ὄντα τὰ δὲ γιγνόμενα προσαγορεύειν . τοῦτο δὲ καὶ τοῖς νεωτέροις συμβέβηκε · πολλὰ γὰρ καὶ μεγάλα πράγματα τῆς τοῦ ὄντος ; ἀποστεροῦσι προσηγορίας , τὸ κενὸν τὸν χρόνον τὸν τόπον , ἁπλῶς τὸ τῶν λεκτῶν γένος , ἐν ᾧ καὶ τἀληθῆ πάντʼ ἔνεστι · ταῦτα γὰρ ὄντα μὲν μὴ εἶναι τινὰ δ’ εἶναι λέγουσι , χρώμενοι δʼ αὐτοῖς ὡς ὑφεστῶσι καὶ ὑπάρχουσιν ἐν τῷ βίῳ καὶ τῷ φιλοσοφεῖν διατελοῦσιν .
Lemmas: ἀλλά δή Πλάτων φημί ὁ ἵππος ὑπό ἐγώ μάταιος ἵππος εἰμί καί ὁ ἄνθρωπος καί ποῦ οὗτος ὁ Πλάτων σύγγραμμα ἀποκρύπτω εὑρίσκω ὁ Κωλώτης ; ἐγώ γάρ ἐν πᾶς ἀναγιγνώσκω καί ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος καί ὁ ἵππος ἵππος καί πῦρ ὁ πῦρ ὑπό αὐτός δοξάζω · καί δοξαστός ὀνομάζω οὗτος ἕκαστος . ὁ δέ οἷος δή σοφία οὐδέ ἀκαρής ἀπέχω ὡς εἷς καί αὐτός λαμβάνω ὁ μή εἰμί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ εἰμί μή εἰμί ὁ ἄνθρωπος . ὁ Πλάτων δέ θαυμαστός δοκέω διαφέρω ὁ μή εἰμί ὁ μή εἰμί εἰμί · ὁ μέν γάρ ἀναίρεσις οὐσία πᾶς ὁ δέ ἑτερότης δηλόω ὁ μεθεκτός καί ὁ μετέχω . ὅς ὁ μέν ὕστερον εἰς γένος καί εἶδος καί κοινός τις καί ἴδιος λέγω ποιέω διαφορά τίθημι μόνος , ἀνώτερος δέ οὐ προέρχομαι , εἰς λογικός ἀπορία ἐμπίπτω . εἰμί δέ ὁ μεθεκτός πρός ὁ μετέχω λόγος , ὅς αἰτία τε πρός ὕλη ἔχω καί παράδειγμα πρός εἰκών καί δύναμις πρός πάθος . Ὧ γε δή μάλα ὁ κατά ἑαυτοῦ καί αὐτός εἰμί ἀεί διαφέρω ὁ διά ἕτερος καί μηδέποτε ὡσαύτως ἔχω · ὅτι ὁ μέν οὔτε εἰμί ποτέ μή εἰμί οὔτε γίγνομαι , καί διά οὗτος πάντως καί ὄντως εἰμί εἰμί · ὁ δέ οὐδέ ὅσος ἀπό ἄλλος συμβαίνω μετέχω ὁ εἰμί βέβαιος εἰμί , ἀλλά ἐξίστημι διά ἀσθένεια , ἅτε ὁ ὕλη περί ὁ εἶδος ὀλισθάνω καί πάθος πολύς καί μεταβολή ἔρχομαι ὁ εἰκών ὁ οὐσία , ὥστε κινέω καί σαλεύω , δέχομαι . ὥσπερ οὖν ὁ λέγω Πλάτων μή εἰμί ὁ εἰκών ὁ Πλάτων , οὐ ἀναιρέω ὁ ὡς εἰκών αἴσθησις αὐτός καί ὕπαρξις , ἀλλά ἐνδείκνυμι κατά ἑαυτοῦ τις εἰμί καί πρός ἐκεῖνος ἕτερος γίγνομαι διαφορά · οὕτως οὔτε φύσις οὔτε χρῆσις οὔτε αἴσθησις ἄνθρωπος ἀναιρέω ὁ κοινός τις οὐσία μετοχή καί ἰδέα γίγνομαι ἐγώ ἕκαστος εἰκών ὁ παρέχω ὁ ὁμοιότης ὁ γένεσις προσαγορεύω οὐδέ γάρ ὁ πῦρ μή λέγω εἰμί ὁ πυρόω σίδηρος ἤ ὁ σελήνη ἥλιος , ἀλλά κατά Παρμενίδης νυκτιφαής περί γῆ ἀλάομαι , ἀλλότριος φάος , ἀναιρέω σίδηρος χρῆσις ἤ σελήνη · φύσις · ἀλλά εἰ μή λέγω σῶμα μηδέ φωτίζω , ἤδη μάχομαι ὁ αἴσθησις , ὥσπερ ὁ σῶμα καί ζῷον καί γένεσις καί αἴσθησις μή ἀπολείπω . ὁ δέ οὗτος ὑπάρχω ὁ μετέχω καί ὅσος ἀπολείπω ὁ εἰμί ἀεί καί ὁ εἰμί παρέχω αὐτός ὑπονοέω οὐ παροράω ὁ αἰσθητός ἀλλά παροράω ὁ νοητός , οὐδέ ἀναιρέω ὁ γίγνομαι καί φαίνω περί ἐγώ ὁ πάθος ἀλλά ὅτι βέβαιος οὗτος ἕτερος καί μόνιμος πρός οὐσία εἰμί ὁ μήτε γίγνομαι μήτε ἀπόλλυμι μήτε πάσχω μηδείς , ἐνδείκνυμι ὁ ἕπομαι , καί διδάσκω καθαρός ὁ διαφορά ἅπτω ὁ ὄνομα ὁ μέν εἰμί ὁ δέ γίγνομαι προσαγορεύω . οὗτος δέ καί ὁ νεώτερος συμβαίνω · πολύς γάρ καί μέγας πρᾶγμα ὁ ὁ εἰμί ; ἀποστερέω προσηγορία , ὁ κενός ὁ χρόνος ὁ τόπος , ἁπλῶς ὁ ὁ λεκτός γένος , ἐν ὅς καί ἀληθής πᾶς ἔνειμι · οὗτος γάρ εἰμί μέν μή εἰμί τις δέ εἰμί λέγω , χράω δέ αὐτός ὡς ὑφίστημι καί ὑπάρχω ἐν ὁ βίος καί ὁ φιλοσοφέω διατελέω .