ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 1
Κωλώτης , ὃν Εʼπίκουρος εἰώθει Κωλωταρᾶν ὑποκορίζεσθαι καὶ Κωλωτάριον , ὦ Σατορνῖνε , βιβλίον ἐξέδωκεν , ἐπιγράψας περὶ τοῦ ὅτι κατὰ τὰ τῶν ἄλλων φιλοσόφων δόγματα οὐδὲ ζῆν ἔστιν . ἐκεῖνο μὲν οὖν Πτολεμαίῳ τῷ βασιλεῖ προσπεφώνηται · ἃ δʼ ἡμῖν ἐπῆλθεν εἰπεῖν πρὸς τὸν Κωλώτην , ἡδέως ἂν οἶμαί σε γεγραμμένα διελθεῖν , φιλόκαλον καὶ φιλάρχαιον ὄντα καὶ τὸ μεμνῆσθαι καὶ διὰ χειρῶν ἔχειν ὡς μάλιστα δυνατόν ἐστι τοὺς λόγους τῶν παλαιῶν βασιλικωτάτην διατριβὴν ἡγούμενον .
Lemmas: Κωλώτης , ὅς Ἐπίκουρος εἴωθα Κωλωταρᾶς ὑποκορίζω καί Κωλωτάριος , ὦ Σατορνῖνος , βιβλίον ἐκδίδωμι , ἐπιγράφω περί ὁ ὅτι κατά ὁ ὁ ἄλλος φιλόσοφος δόγμα οὐδέ ζάω εἰμί . ἐκεῖνος μέν οὖν Πτολεμαῖος ὁ βασιλεύς προσφωνέω · ὅς δέ ἐγώ ἐπέρχομαι λέγω πρός ὁ Κωλώτης , ἡδύς ἄν οἴομαι σύ γράφω διέρχομαι , φιλόκαλος καί φιλάρχαιος εἰμί καί ὁ μιμνῄσκω καί διά χείρ ἔχω ὡς μάλα δυνατός εἰμί ὁ λόγος ὁ παλαιός βασιλικός διατριβή ἡγέομαι .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 3
καίτοι ταῦτα μὲν ἐγκέκραται τοῖς Ἐπικούρου λόγοις καὶ διαπεφοίτηκεν αὐτοῦ τῆς φιλοσοφίας · ὁ δὲ Κωλώτης ὅτι φωνάς τινας ἐρήμους πραγμάτων ἀποσπῶν καὶ μέρη λόγων καὶ σπαράγματα κωφὰ τοῦ βεβαιοῦντος καὶ συνεργοῦντος πρὸς νόησιν καὶ πίστιν ἕλκων ὥσπερ ἀγορὰν ἢ πίνακα τεράτων συντίθησι τὸ βιβλίον , ἴστε δήπου παντὸς μᾶλλον ὑμεῖς,ἔφην , τὰ συγγράμματα τῶν παλαιῶν διὰ χειρὸς ἔχοντες . ἐμοὶ δὲ δοκεῖ καθάπερ ὁ Λυδὸς ἐφʼ αὑτὸν τὸν ἀνοίγειν οὐ θύραν μίαν ἀλλὰ ταῖς πλείσταις τῶν ἀποριῶν καὶ μεγίσταις περιβάλλειν τὸν Ἐπίκουρον . ἄρχεται γὰρ ἀπὸ Δημοκρίτου , καλὰ καὶ πρέποντα διδασκάλια κομιζομένου παρʼ αὐτοῦ · καίτοι πολὺν χρόνον αὐτὸς ἑαυτὸν ἀνηγόρευε Δημοκρίτειον ὁ Ἐπίκουρος , ὡς ἄλλοι τε λέγουσι καὶ Λεοντεύς , εἷς τῶν ἐπʼ ἄκρον Ἐπικούρου μαθητῶν , πρὸς Λυκόφρονα γράφων τιμᾶσθαὶ τέ φησι τὸν Δημόκριτον ὑπʼ Ἐπικούρου διὰ τὸ πρότερον ἅψασθαι τῆς ὀρθῆς γνώσεως , καὶ τὸ σύνολον τὴν πραγματείαν Δημοκρίτειον προσαγορεύεσθαι διὰ τὸ περιπεσεῖν αὐτὸν πρότερον ταῖς ἀρχαῖς περὶ φύσεως ὁ δὲ Μητρόδωρος ἄντικρυς περὶ φιλοσοφίας εἴρηκεν , ὡς , εἰ μὴ προκαθηγήσατο Δημόκριτος , οὐκ ἂν προῆλθεν Ἐπίκουρος ἐπὶ τὴν σοφίαν . ἀλλʼ εἰ κατὰ τὰ Δημοκρίτου δόγματα ζῆν οὐκ ἔστιν , ὡς οἴεται Κωλώτης , γελοῖος ἦν ἐπὶ τὸ μὴ ζῆν ἄγοντι Δημοκρίτῳ κατακολουθῶν ὁ Ἐπίκουρος .
Lemmas: καίτοι οὗτος μέν ἐγκεράννυμι ὁ Ἐπίκουρος λόγος καί διαφοιτάω αὐτός ὁ φιλοσοφία · ὁ δέ Κωλώτης ὅτι φωνή τις ἐρῆμος πρᾶγμα ἀποσπάω καί μέρος λόγος καί σπάραγμα κωφός ὁ βεβαιόω καί συνεργέω πρός νόησις καί πίστις ἕλκω ὥσπερ ἀγορά ἤ πίναξ τέρας συντίθημι ὁ βιβλίον , οἶδα δήπου πᾶς μάλα ὑμεῖς,ἔφην , ὁ σύγγραμμα ὁ παλαιός διά χείρ ἔχω . ἐγώ δέ δοκέω καθά ὁ Λυδός ἐπί ἑαυτοῦ ὁ ἀνοίγνυμι οὐ θύρα εἷς ἀλλά ὁ πολύς ὁ ἀπορία καί μέγας περιβάλλω ὁ Ἐπίκουρος . ἄρχω γάρ ἀπό Δημόκριτος , καλός καί πρέπω διδασκάλιον κομίζω παρά αὐτός · καίτοι πολύς χρόνος αὐτός ἑαυτοῦ ἀναγορεύω Δημοκρίτειος ὁ Ἐπίκουρος , ὡς ἄλλος τε λέγω καί Λεοντεύς , εἷς ὁ ἐπί ἄκρον Ἐπίκουρος μαθητής , πρός Λυκόφρων γράφω τιμάω τε φημί ὁ Δημόκριτος ὑπό Ἐπίκουρος διά ὁ πρότερος ἅπτω ὁ ὀρθός γνῶσις , καί ὁ σύνολος ὁ πραγματεία Δημοκρίτειος προσαγορεύω διά ὁ περιπίπτω αὐτός πρότερος ὁ ἀρχή περί φύσις ὁ δέ Μητρόδωρος ἄντικρυς περί Φιλοσοφία λέγω , ὡς , εἰ μή προκαθηγέομαι Δημόκριτος , οὐ ἄν προέρχομαι Ἐπίκουρος ἐπί ὁ σοφία . ἀλλά εἰ κατά ὁ Δημόκριτος δόγμα ζάω οὐ εἰμί , ὡς οἴομαι Κωλώτης , γέλοιος εἰμί ἐπί ὁ μή ζάω ἄγω Δημόκριτος κατακολουθέω ὁ Ἐπίκουρος .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 4
ἐγκαλεῖ δʼ αὐτῷ πρῶτον , ὅτι τῶν πραγμάτων ἕκαστον εἰπὼν οὐ μᾶλλον τοῖον ἢ τοῖον εἶναι συγκέχυκε τὸν βίον . ἀλλὰ τοσοῦτόν γε Δημόκριτος ἀποδεῖ τοῦ νομίζειν μὴ μᾶλλον εἶναι τοῖον ἢ τοῖον τῶν πραγμάτων ἕκαστον , ὥστε Πρωταγόρᾳ τῷ σοφιστῇ τοῦτʼ εἰπόντι μεμαχῆσθαι καὶ γεγραφέναι πολλὰ καὶ πιθανὰ πρὸς αὐτόν · οἷς οὐδʼ ὄναρ ἐντυχὼν ὁ Κωλώτης ἐσφάλη περὶ λέξιν τάνδρός , ἐν διορίζεται μὴ μᾶλλον τὸ δέν ἢ τὸ μηδέν εἶναι , δέν μὲν ὀνομάζων τὸ σῶμα μηδέν δὲ τὸ κενόν , ὡς καὶ τούτου φύσιν τινὰ καὶ ὑπόστασιν ἰδίαν ἔχοντος . ὁ δʼ οὖν δόξας τὸ μηδὲν μᾶλλον εἶναι τοῖον ἢ τοῖον Ἐπικουρείῳ δόγματι κέχρηται , τῷ πάσας εἶναι τὰς διʼ αἰσθήσεως φαντασίας ἀληθεῖς . εἰ γὰρ δυεῖν λεγόντων , τοῦ μὲν αὐστηρὸν εἶναι τὸν οἶνον τοῦ δὲ γλυκύν , οὐδέτερος ψεύδεται τῇ αἰσθήσει , τί μᾶλλον ὁ οἶνος αὐστηρὸς ἢ γλυκὺς ἐστι ; καὶ μὴν λουτρῷ γε τῷ αὐτῷ τοὺς μὲν ὡς θερμῷ τοὺς δʼ ὡς ψυχρῷ χρωμένους ἰδεῖν ἔστιν · οἱ μὲν γὰρ ψυχρὸν οἱ δὲ θερμὸν ἐπιβάλλειν κελεύουσι . πρὸς δὲ Βερρονίκην τὴν Δηϊοτάρου τῶν Λακεδαιμονίων τινὰ γυναικῶν ἀφικέσθαι λέγουσιν . ὡς δʼ ἐγγὺς ; ἀλλήλων προσῆλθον , εὐθὺς ἀποστραφῆναι τὴν μὲν τὸ μύρον ὡς ἔοικε τὴν δὲ τὸ βούτυρον δυσχεράνασαν . εἴπερ οὖν μὴ μᾶλλόν ἐστιν ἡ ἑτέρα τῆς ἑτέρας ἀληθὴς αἴσθησις , εἰκός ἐστι καὶ τὸ ὕδωρ μὴ μᾶλλον εἶναι ψυχρὸν ἢ θερμὸν καὶ τὸ μύρον καὶ τὸ βούτυρον μὴ μᾶλλον εὐῶδες ἢ δυσῶδες . εἰ γὰρ ταὑτὸ φαινόμενον ἕτερον ἑτέρῳ φάσκει τις , ἀμφότερα εἶναι λέγων λέληθεν .
Lemmas: ἐγκαλέω δέ αὐτός πρῶτος , ὅτι ὁ πρᾶγμα ἕκαστος λέγω οὐ μάλα τοῖος ἤ τοῖος εἰμί συγχέω ὁ βίος . ἀλλά τοσοῦτος γε Δημόκριτος ἀποδέω ὁ νομίζω μή μάλα εἰμί τοῖος ἤ τοῖος ὁ πρᾶγμα ἕκαστος , ὥστε Πρωταγόρας ὁ σοφιστής οὗτος λέγω μάχομαι καί γράφω πολύς καί πιθανός πρός αὐτός · ὅς οὐδέ ὄναρ ἐντυγχάνω ὁ Κωλώτης σφάλλω περί λέξις ἀνήρ , ἐν διορίζω μή μάλα ὁ δέ ἤ ὁ μηδείς εἰμί , δέ μέν ὀνομάζω ὁ σῶμα μηδείς δέ ὁ κενός , ὡς καί οὗτος φύσις τις καί ὑπόστασις ἴδιος ἔχω . ὁ δέ οὖν δοκέω ὁ μηδείς μάλα εἰμί τοῖος ἤ τοῖος Ἐπικούρειος δόγμα χράω , ὁ πᾶς εἰμί ὁ διά αἴσθησις φαντασία ἀληθής . εἰ γάρ δύο λέγω , ὁ μέν αὐστηρός εἰμί ὁ οἶνος ὁ δέ γλυκύς , οὐδέτερος ψεύδω ὁ αἴσθησις , τίς μάλα ὁ οἶνος αὐστηρός ἤ γλυκύς εἰμί ; καί μήν λουτρόν γε ὁ αὐτός ὁ μέν ὡς θερμός ὁ δέ ὡς ψυχρός χράω ὁράω εἰμί · ὁ μέν γάρ ψυχρός ὁ δέ θερμός ἐπιβάλλω κελεύω . πρός δέ Βερρονίκη ὁ Δηϊόταρος ὁ Λακεδαιμόνιος τις γυνή ἀφικνέομαι λέγω . ὡς δέ ἐγγύς ; ἀλλήλων προσέρχομαι , εὐθύς ἀποστρέφω ὁ μέν ὁ μύρον ὡς ἔοικα ὁ δέ ὁ βούτυρον δυσχεραίνω . εἴπερ οὖν μή μάλα εἰμί ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος ἀληθής αἴσθησις , ἔοικα εἰμί καί ὁ ὕδωρ μή μάλα εἰμί ψυχρός ἤ θερμός καί ὁ μύρον καί ὁ βούτυρον μή μάλα εὐώδης ἤ δυσώδης . εἰ γάρ αὐτός φαίνω ἕτερος ἕτερος φάσκω τις , ἀμφότερος εἰμί λέγω λανθάνω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 5
αἱ δὲ πολυθρύλητοι συμμετρίαι καὶ ἁρμονίαι τῶν περὶ τὰ αἰσθητήρια πόρων αἵ τε πολυμιξίαι τῶν σπερμάτων , ἃ δὴ πᾶσι χυμοῖς καὶ ὀσμαῖς καὶ χρόαις ἐνδιεσπαρμένα λέγουσιν ἑτέραν ἑτέρῳ ποιότητος κινεῖν αἴσθησιν , οὐκ ἄντικρυς εἰς τὸ μὴ μᾶλλον τὰ πράγματα συνελαύνουσιν αὐτοῖς ; τοὺς γὰρ οἰομένους ψεύδεσθαι τὴν αἴσθησιν , ὅτι τἀναντία πάθη γιγνόμενα τοῖς χρωμένοις ἀπὸ τῶν αὐτῶν ὁρῶσι , παραμυθούμενοι διδάσκουσιν , ὡς ἀναπεφυρμένων καὶ συμμεμιγμένων ὁμοῦ τι πάντων , ἄλλου δʼ ἄλλῳ πεφυκότος ἐναρμόττειν , οὐκ ἔστι τῆς αὐτῆς ποιότητος ἐπαφὴ καὶ ἀντίληψις οὐδὲ πᾶσι τοῖς μέρεσι κινεῖ πάντας ὡσαύτως τὸ ὑποκείμενον · ἀλλʼ ἐκείνοις ἕκαστοι μόνοις ἐντυγχάνοντες , πρὸς ἃ σύμμετρον ἔχουσι τὴν αἴσθησιν , οὐκ ὀρθῶς διαμάχονται περὶ τοῦ χρηστὸν ἢ πονηρὸν ἢ λευκὸν ἢ μὴ λευκὸν εἶναι τὸ πρᾶγμα , τὰς αὑτῶν οἰόμενοι βεβαιοῦν αἰσθήσεις τῷ τὰς ἄλλων ἀναιρεῖν · δεῖν δʼ αἰσθήσει μὲν μηδεμιᾷ μάχεσθαι πᾶσαι γὰρ ἅπτονταί τινος , οἷον ἐκ πηγῆς τῆς πολυμιξίας ἑκάστη λαμβάνουσα τὸ πρόσφορον καὶ οἰκεῖον · ὅλου δὲ μὴ κατηγορεῖν , ἁπτομένους μερῶν , μηδὲ ταὐτὸ δεῖν οἴεσθαι πάσχειν ἅπαντας , ἄλλους κατʼ ἄλλην ποιότητα καὶ δύναμιν αὐτοῦ πάσχοντας . ὥρα δὴ σκοπεῖν , τίνες μᾶλλον ἄνθρωποι τὸ μὴ μᾶλλον ἐπάγουσι τοῖς πράγμασιν ἢ οἳ πᾶν μὲν τὸ αἰσθητὸν κρᾶμα παντοδαπῶν ποιοτήτων ἀποφαίνουσι σύμμικτον ὥστε γλεῦκος αὐλητήριον , ἔρρειν δʼ ὁμολογοῦσι τοὺς κανόνας αὐτοῖς καὶ παντάπασιν οἴχεσθαι τὸ κριτήριον , ἄνπερ εἰλικρινὲς αἰσθητὸν ὁτιοῦν καὶ μὴ πολλὰ ἕκαστον ἀπέλιπον .
Lemmas: ὁ δέ πολυθρύλητος συμμετρία καί ἁρμονία ὁ περί ὁ αἰσθητήριον πόρος ὁ τε πολυμιξία ὁ σπέρμα , ὅς δή πᾶς χυμός καί ὀσμή καί χροιά ἐνδιασπείρω λέγω ἕτερος ἕτερος ποιότης κινέω αἴσθησις , οὐ ἄντικρυς εἰς ὁ μή μάλα ὁ πρᾶγμα συνελαύνω αὐτός ; ὁ γάρ οἴομαι ψεύδω ὁ αἴσθησις , ὅτι ἐναντίος πάθος γίγνομαι ὁ χράω ἀπό ὁ αὐτός ὁράω , παραμυθέομαι διδάσκω , ὡς ἀναφύρω καί συμμείγνυμι ὁμοῦ τις πᾶς , ἄλλος δέ ἄλλος φύω ἐναρμόζω , οὐ εἰμί ὁ αὐτός ποιότης ἐπαφή καί ἀντίληψις οὐδέ πᾶς ὁ μέρος κινέω πᾶς ὡσαύτως ὁ ὑπόκειμαι · ἀλλά ἐκεῖνος ἕκαστος μόνος ἐντυγχάνω , πρός ὅς σύμμετρος ἔχω ὁ αἴσθησις , οὐ ὀρθός διαμάχομαι περί ὁ χρηστός ἤ πονηρός ἤ λευκός ἤ μή λευκός εἰμί ὁ πρᾶγμα , ὁ ἑαυτοῦ οἴομαι βεβαιόω αἴσθησις ὁ ὁ ἄλλος ἀναιρέω · δέω δέ αἴσθησις μέν μηδείς μάχομαι πᾶς γάρ ἅπτω τις , οἷος ἐκ πηγή ὁ πολυμιξία ἕκαστος λαμβάνω ὁ πρόσφορος καί οἰκεῖος · ὅλος δέ μή κατηγορέω , ἅπτω μέρος , μηδέ αὐτός δέω οἴομαι πάσχω ἅπας , ἄλλος κατά ἄλλος ποιότης καί δύναμις αὐτός πάσχω . ὥρα δή σκοπέω , τίς μάλα ἄνθρωπος ὁ μή μάλα ἐπάγω ὁ πρᾶγμα ἤ ὅς πᾶς μέν ὁ αἰσθητός κρᾶμα παντοδαπής ποιότης ἀποφαίνω σύμμικτος ὥστε γλεῦκος αὐλητήριον , ἔρρω δέ ὁμολογέω ὁ κανών αὐτός καί παντάπασι οἴχομαι ὁ κριτήριον , ἐάν εἰλικρινής αἰσθητός ὁστισοῦν καί μή πολύς ἕκαστος ἀπολείπω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 6
ὅρα δʼ ἃ περὶ τοῦ οἴνου τῆς θερμότητος ἐν τῷ Συμποσίῳ Πολύαινον αὑτῷ διαλεγόμενον Ἐπίκουρος πεποίηκε λέγοντος γάρ οὐ φῂς εἶναι , ὦ Ἐπίκουρε , τὰς ὑπὸ τοῦ οἴνου διαθερμασίας ; ὑπέλαβε τίς οὐ τὸ καθόλου θερμαντικὸν ἀποφαίνεσθαι τὸν οἶνον εἶναι , καὶ μετὰ σμικρὸν φαίνεται μὲν γὰρ δὴ τὸ καθόλου οὐκ εἶναι θερμαντικὸς ὁ οἶνος , τοῦδε δέ τινος ὁ τοσοῦτος εἶναι θερμαντικὸς ἂν ῥηθείη καὶ πάλιν αἰτίαν ὑπειπὼν θλίψεις τε καὶ διασπορὰς ἀτόμων , ἑτέρων δὲ συμμίξεις καὶ παραζεύξεις αἰτιασάμενος ἐν τῇ πρὸς τὸ σῶμα καταμίξει τοῦ οἴνου , ἐπιλέγει διὸ δὴ καθόλου μὲν οὐ ῥητέον τὸν οἶνον εἶναι θερμαντικόν , τῆς δὲ τοιαύτης φύσεως καὶ τῆς οὕτω διακειμένης θερμαντικὸν τὸν τοσοῦτον ἢ τῆσδε τὸν τοσοῦτον εἶναι ψυκτικόν · ἔνεισι γὰρ καὶ τοιαῦται ἐν τῷ τοιούτῳ ἀθροίσματι φύσεις , ἐξ ὧν ἂν ψυχρὸν συσταίη , εἰς δέον τε ἑτέραις παραζυγεῖσαι ψυχρασίας φύσιν ἀποτελέσειαν ὅθεν ἐξαπατώμενοι οἱ μὲν ψυκτικὸν τὸ καθόλου φασὶν εἶναι τὸν οἶνον οἱ δὲ θερμαντικόν ὁ δὴ λέγων ἐξηπατῆσθαι τοὺς πολλούς , τὸ θερμαῖνον θερμαντικὸν ἢ τὸ ψῦχον ψυκτικὸν ὑπολαμβάνοντας , εἰ μὴ νομίζοι τὸ μὴ μᾶλλον εἶναι τοῖον ἢ τοῖον ἕκαστον ἀκολουθεῖν οἷς εἴρηκεν , αὐτὸς ἐξηπάτηται . προστίθησι δʼ ὅτι πολλάκις οὐδʼ ἦλθεν εἰς τὸ σῶμα θερμαντικὴν ἐπιφέρων ἢ ψυκτικὴν δύναμιν ὁ οἶνος , ἀλλὰ κινηθέντος τοῦ ὄγκου καὶ γενομένης τῶν σωμάτων μεταστάσεως , αἱ ποιοῦσαι τὸ θερμὸν ἄτομοι νῦν μὲν συνῆλθον εἰς ταὐτὸ καὶ παρέσχον ὑπὸ πλήθους θερμότητα καὶ πύρωσιν τῷ σώματι , νῦν δʼ ἐκπεσοῦσαι κατέψυξαν .
Lemmas: ὁράω δή ὅς περί ὁ οἶνος ὁ θερμότης ἐν ὁ Συμπόσιον Πολύαινος ἑαυτοῦ διαλέγω Ἐπίκουρος ποιέω λέγω γάρ οὐ φημί εἰμί , ὦ Ἐπίκουρος , ὁ ὑπό ὁ οἶνος διαθερμασία ; ὑπολαμβάνω τίς οὐ ὁ καθόλου θερμαντικός ἀποφαίνω ὁ οἶνος εἰμί , καί μετά μικρός φαίνω μέν γάρ δή ὁ καθόλου οὐ εἰμί θερμαντικός ὁ οἶνος , ὅδε δέ τις ὁ τοσοῦτος εἰμί θερμαντικός ἄν λέγω καί πάλιν αἰτία ὑπολέγω θλῖψις τε καί διασπορά ἄτομος , ἕτερος δέ σύμμιξις καί παράζευξις αἰτιάομαι ἐν ὁ πρός ὁ σῶμα καταμείγνυμι ὁ οἶνος , ἐπιλέγω διό δή καθόλου μέν οὐ λέγω ὁ οἶνος εἰμί θερμαντικός , ὁ δέ τοιοῦτος φύσις καί ὁ οὕτως διάκειμαι θερμαντικός ὁ τοσοῦτος ἤ ὅδε ὁ τοσοῦτος εἰμί ψυκτικός · ἔνειμι γάρ καί τοιοῦτος ἐν ὁ τοιοῦτος ἄθροισμα φύσις , ἐκ ὅς ἄν ψυχρός συνίστημι , εἰς δέον τε ἕτερος παραζεύγνυμι ψυχρασία φύσις ἀποτελέω ὅθεν ἐξαπατάω ὁ μέν ψυκτικός ὁ καθόλου φημί εἰμί ὁ οἶνος ὁ δέ θερμαντικός ὁ δή λέγω ἐξαπατάω ὁ πολύς , ὁ θερμαίνω θερμαντικός ἤ ὁ ψύχω ψυκτικός ὑπολαμβάνω , εἰ μή νομίζω ὁ μή μάλα εἰμί τοῖος ἤ τοῖος ἕκαστος ἀκολουθέω ὅς λέγω , αὐτός ἐξαπατάω . προστίθημι δέ ὅτι πολλάκις οὐδέ ἔρχομαι εἰς ὁ σῶμα θερμαντικός ἐπιφέρω ἤ ψυκτικός δύναμις ὁ οἶνος , ἀλλά κινέω ὁ ὄγκος καί γίγνομαι ὁ σῶμα μετάστασις , ὁ ποιέω ὁ θερμός ἄτομος νῦν μέν συνέρχομαι εἰς αὐτός καί παρέχω ὑπό πλῆθος θερμότης καί πύρωσις ὁ σῶμα , νῦν δέ ἐκπίπτω καταψύχω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 7
ὅτι δὲ τούτοις πρὸς πᾶν ἔστι χρῆσθαι τὸ καλούμενον καὶ νομιζόμενον πικρὸν γλυκὺ καθαρτικὸν ὑπνωτικὸν φωτεινόν , ὡς οὐδενὸς ἔχοντος αὐτοτελῆ ποιότητα καὶ δύναμιν οὐδὲ δρῶντος μᾶλλον ἢ πάσχοντος , ὅταν ἐγγένηται τοῖς σώμασιν , ἄλλην δʼ ἐν ἄλλοις διαφορὰν καὶ κρᾶσιν λαμβάνοντος , οὐκ ἄδηλόν ἐστιν . αὐτὸς γὰρ οὖν ὁ Ἐπίκουρος ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν πρὸς Θεόφραστον οὐκ εἶναι λέγων τὰ χρώματα συμφυῆ τοῖς σώμασιν , ἀλλὰ γεννᾶσθαι κατὰ ποιάς τινας τάξεις καὶ θέσεις πρὸς τὴν ὄψιν , οὐ μᾶλλόν φησι κατὰ τοῦτον τὸν λόγον ἀχρωμάτιστον σῶμα εἶναι ἢ χρῶμα ἔχον . ἀνωτέρω δὲ κατὰ λέξιν ταῦτα γέγραφεν ἀλλὰ καὶ χωρὶς τούτου τοῦ μέρους οὐκ οἶδʼ ὅπως δεῖ τὰ ἐν τῷ σκότει ταῦτʼ ὄντα φῆσαι χρώματα ἔχειν · καίτοι πολλάκις ἀέρος ὁμοίως σκοτώδους ; περικεχυμένου , οἱ μὲν αἰσθάνονται χρωμάτων διαφορᾶς οἱ δʼ οὐκ αἰσθάνονται διʼ ἀμβλύτητα τῆς ὄψεως · ἔτι δʼ εἰσελθόντες εἰς σκοτεινὸν οἶκον οὐδεμίαν ὄψιν χρώματος ὁρῶμεν ἀναμείναντες δὲ μικρὸν ὁρῶμεν · οὐ μᾶλλον οὖν ἔχειν ἢ μὴ ἔχειν χρῶμα ῥηθήσεται τῶν σωμάτων ἕκαστον . εἰ δὲ τὸ χρῶμα πρός τι , καὶ τὸ λευκὸν ἔσται πρὸς τι καὶ τὸ κυανοῦν · εἰ δὲ ταῦτα , καὶ τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν · ὥστε κατὰ πάσης ποιότητος ἀληθῶς τὸ μὴ μᾶλλον εἶναι ἢ μὴ εἶναι κατηγορεῖσθαι τοῖς γὰρ οὕτω πάσχουσιν ἔσται τοιοῦτον , οὐκ ἔσται δὲ τοῖς μὴ πάσχουσι τὸν οὖν βόρβορον καὶ τὸν πηλόν , ἐν ᾧ φησι γίγνεσθαι τοὺς τὸ μηδὲν μᾶλλον τοῖον ἢ τοῖον ἐπιφθεγγομένους τοῖς πράγμασιν , ἑαυτοῦ κατασκεδάννυσι καὶ τοῦ καθηγεμόνος ὁ Κωλώτης .
Lemmas: ὅτι δέ οὗτος πρός πᾶς εἰμί χράω ὁ καλέω καί νομίζω πικρός γλυκύς καθαρτικός ὑπνωτικός φωτεινός , ὡς οὐδείς ἔχω αὐτοτελής ποιότης καί δύναμις οὐδέ δράω μάλα ἤ πάσχω , ὅταν ἐγγίγνομαι ὁ σῶμα , ἄλλος δέ ἐν ἄλλος διαφορά καί κρᾶσις λαμβάνω , οὐ ἄδηλος εἰμί . αὐτός γάρ οὖν ὁ Ἐπίκουρος ἐν ὁ δεύτερος ὁ πρός Θεόφραστος οὐ εἰμί λέγω ὁ χρῶμα συμφυής ὁ σῶμα , ἀλλά γεννάω κατά ποιός τις τάξις καί θέσις πρός ὁ ὄψις , οὐ μάλα φημί κατά οὗτος ὁ λόγος ἀχρωμάτιστος σῶμα εἰμί ἤ χρῶμα ἔχω . ἀνώτερος δέ κατά λέξις οὗτος γράφω ἀλλά καί χωρίς οὗτος ὁ μέρος οὐ οἶδα ὅπως δέω ὁ ἐν ὁ σκότος οὗτος εἰμί φημί χρῶμα ἔχω · καίτοι πολλάκις ἀήρ ὅμοιος σκοτώδης ; περιχέω , ὁ μέν αἰσθάνομαι χρῶμα διαφορά ὁ δέ οὐ αἰσθάνομαι διά ἀμβλύτης ὁ ὄψις · ἔτι δέ εἰσέρχομαι εἰς σκοτεινός οἶκος οὐδείς ὄψις χρῶμα ὁράω ἀναμένω δέ μικρός ὁράω · οὐ μάλα οὖν ἔχω ἤ μή ἔχω χρῶμα λέγω ὁ σῶμα ἕκαστος . εἰ δέ ὁ χρῶμα πρός τις , καί ὁ λευκός εἰμί πρός τις καί ὁ κυάνεος · εἰ δέ οὗτος , καί ὁ γλυκύς καί ὁ πικρός · ὥστε κατά πᾶς ποιότης ἀληθής ὁ μή μάλα εἰμί ἤ μή εἰμί κατηγορέω ὁ γάρ οὕτως πάσχω εἰμί τοιοῦτος , οὐ εἰμί δέ ὁ μή πάσχω ὁ οὖν βόρβορος καί ὁ πηλός , ἐν ὅς φημί γίγνομαι ὁ ὁ μηδείς μάλα τοῖος ἤ τοῖος ἐπιφθέγγομαι ὁ πρᾶγμα , ἑαυτοῦ κατασκεδάννυμι καί ὁ καθηγεμών ὁ Κωλώτης .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 9
τί οὖν ; οὐχὶ καὶ Πλάτωνι συνέβαινε καὶ Ἀριστοτέλει καὶ Ξενοκράτει χρυσὸν ἐκ μὴ χρυσοῦ καὶ λίθον ἐκ μὴ λίθου καὶ τἄλλα γεννᾶν ἐκ τεσσάρων ἁπλῶν καὶ πρώτων ἁπάντων ; πάνυ μὲν οὖν . ἀλλʼ ἐκείνοις μὲν εὐθύς τε συνίασιν αἱ ἀρχαὶ πρὸς τὴν ἑκάστου γένεσιν , ὥσπερ συμβολὰς μεγάλας φέρουσαι τὰς ἐν αὑταῖς ποιότητας , καὶ ὅταν συνέλθωσιν εἰς ταὐτὸ καὶ συμπέσωσι ξηροῖς ὑγρὰ καὶ ψυχρὰ θερμοῖς καὶ στερεὰ μαλθακοῖς , σώματα κινούμενα παθητικῶς ὑπʼ ἀλλήλων καὶ μεταβάλλοντα διʼ ὅλων , ἑτέραν ἀφʼ ἑτέρας κράσεως συναποτίκτει γένεσιν . ἡ δʼ ἄτομος αὐτή τε καθʼ ἑαυτὴν ἔρημός ἐστι καὶ γυμνὴ πάσης γονίμου δυνάμεως , καὶ πρὸς ἄλλην προσπεσοῦσα βρασμὸν ὑπὸ σκληρότητος καὶ ἀντιτυπίας ἄλλο δʼ οὐδὲν ἔσχεν οὐδʼ ἐποίησε πάθος , ἀλλὰ παίονται καὶ παίουσι τὸν ἅπαντα χρόνον , οὐχ ὅπως ζῷον ἢ ψυχὴν ἢ φύσιν ἀλλʼ οὐδὲ πλῆθος ἐξ ἑαυτῶν κοινὸν οὐδὲ σωρὸν ἕνα παλλομένων ἀεὶ καὶ διισταμένων δυνάμεναι παρασχεῖν .
Lemmas: τίς οὖν ; οὐ καί Πλάτων συμβαίνω καί Ἀριστοτέλης καί Ξενοκράτης χρυσός ἐκ μή χρυσός καί λίθος ἐκ μή λίθος καί ἄλλος γεννάω ἐκ τέσσαρες ἁπλόος καί πρῶτος ἅπας ; πάνυ μέν οὖν . ἀλλά ἐκεῖνος μέν εὐθύς τε συνέρχομαι ὁ ἀρχή πρός ὁ ἕκαστος γένεσις , ὥσπερ συμβολή μέγας φέρω ὁ ἐν ἑαυτοῦ ποιότης , καί ὅταν συνέρχομαι εἰς αὐτός καί συμπίπτω ξηρός ὑγρός καί ψυχρός θερμός καί στερεός μαλθακός , σῶμα κινέω παθητικός ὑπό ἀλλήλων καί μεταβάλλω διά ὅλος , ἕτερος ἀπό ἕτερος κρᾶσις συναποτίκτω γένεσις . ὁ δέ ἄτομος αὐτός τε κατά ἑαυτοῦ ἐρῆμος εἰμί καί γυμνός πᾶς γόνιμος δύναμις , καί πρός ἄλλος προσπίπτω βρασμός ὑπό σκληρότης καί ἀντιτυπία ἄλλος δέ οὐδείς ἔχω οὐδέ ποιέω πάθος , ἀλλά παίω καί παίω ὁ ἅπας χρόνος , οὐ ὅπως ζῷον ἤ ψυχή ἤ φύσις ἀλλά οὐδέ πλῆθος ἐκ ἑαυτοῦ κοινός οὐδέ σωρός εἷς πάλλω ἀεί καί διίστημι δύναμαι παρέχω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 12
ἐμοὶ μέντοι δοκεῖ μὴ τοῦτο κινεῖν τὸ ἐκφορικὸν ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἀλλʼ , ὡς πρότερον εἴρηται , πραγματικῶς διαφέρεσθαι περὶ τῆς ἐξ οὐκ ὄντων γενέσεως , ἣν φύσιν τινὲς καλοῦσι δηλοῖ δὲ μάλιστα διὰ τούτων τῶν ἐπῶν νήπιοι · οὐ γάρ σφιν δολιχόφρονές εἰσι μέριμναι , οἳ δὴ γίγνεσθαι πάρος οὐκ ἐὸν ἐλπίζουσιν , ἤ τι ; καταθνήσκειν τε καὶ ἐξόλλυσθαι ἁπάντῃ . ταῦτα γὰρ τὰ ἔπη μέγα βοῶντός ἐστι τοῖς ὦτα ἔχουσιν , ὡς οὐκ ἀναιρεῖ γένεσιν ἀλλὰ τὴν ἐκ μὴ ὄντος , οὐδὲ φθορὰν ἀλλὰ τὴν πάντῃ , τουτέστι τὴν εἰς τὸ μὴ ὂν ἀπολλύουσαν . ἐπεὶ τῷ γε βουλομένῳ μὴ ἀγρίως οὕτω μηδʼ ἠλιθίως ἀλλὰ πραότερον συκοφαντεῖν , τὸ μετὰ ταῦτʼ ἐπὶ τοὐναντίον ἂν αἰτιάσασθαι παράσχοι , τοῦ Ἐμπεδοκλέους λέγοντος οὐκ ἂν ἀνὴρ τοιαῦτα σοφὸς φρεσὶ μαντεύσαιτο , ὡς ὄφρα μέν τε βιῶσι , τὸ δὴ βίοτον καλέουσι τόφρα μὲν οὖν εἰσιν καί σφιν πάρα δεινὰ καὶ ἐσθλά , πρὶν δὲ πάγεν τε βροτοὶ καὶ ἐπεὶ λύθεν , οὐδὲν ἄρʼ εἰσί ταῦτα γὰρ οὐκ ἀρνουμένου μὴ εἶναι τοὺς γεγονότας καὶ ζῶντάς ἐστιν , εἶναι δὲ μᾶλλον οἰομένου καὶ τοὺς μηδέπω γεγονότας καὶ τοὺς ἢδη τεθνηκότας . ἀλλʼ ὅλως ὁ Κωλώτης τοῦτο μὲν οὐκ ἐγκέκληκε , λέγει δὲ κατʼ αὐτὸν οὐδὲ νοσήσειν ἡμᾶς οὐδὲ τραυματισθήσεσθαι . καὶ πῶς ὁ πρὸ τοῦ βίου καὶ μετὰ περὶ τοὺς ζῶντας οὐκ ἀπολείπει τὸ πάσχειν ; τίσιν οὖν ἀληθῶς ἕπεται τὸ μὴ τραυματίζεσθαι μηδὲ νοσεῖν , ὦ Κωλῶτα ; ὑμῖν τοῖς ἐξ ἀτόμου καὶ κενοῦ συμπεπηγόσιν , ὧν οὐδετέρῳ μέτεστιν αἰσθήσεως . καὶ οὐ τοῦτο δεινόν , ἀλλʼ ὅτι μηδʼ ἡδονὴν τὸ ποιῆσον ὑμῖν ἔστι , τῆς μὲν ἀτόμου μὴ δεχομένης τὰ ποιητικὰ τοῦ δὲ κενοῦ μὴ πάσχοντος ὑπʼ αὐτῶν .
Lemmas: ἐγώ μέντοι δοκέω μή οὗτος κινέω ὁ ἐκφορικός ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἀλλά , ὡς πρότερος λέγω , πραγματικός διαφέρω περί ὁ ἐκ οὐ εἰμί γένεσις , ὅς φύσις τις καλέω δηλόω δέ μάλα διά οὗτος ὁ ἔπος νήπιος · οὐ γάρ σφεῖς δολιχόφρων εἰμί μέριμνα , ὁ δή γίγνομαι πάρος οὐ εἰμί ἐλπίζω , ἤ τις ; καταθνῄσκω τε καί ἐξόλλυμι ἁπάντῃ . οὗτος γάρ ὁ ἔπος μέγας βοάω εἰμί ὁ οὖς ἔχω , ὡς οὐ ἀναιρέω γένεσις ἀλλά ὁ ἐκ μή εἰμί , οὐδέ φθορά ἀλλά ὁ πάντῃ , τουτέστι ὁ εἰς ὁ μή εἰμί ἀπολύω . ἐπεί ὁ γε βούλομαι μή ἄγριος οὕτως μηδέ ἠλίθιος ἀλλά πρᾶος συκοφαντέω , ὁ μετά οὗτος ἐπί ἐναντίος ἄν αἰτιάομαι παρέχω , ὁ Ἐμπεδοκλῆς λέγω οὐ ἄν ἀνήρ τοιοῦτος σοφός φρήν μαντεύομαι , ὡς ὄφρα μέν τε βιόω , ὁ δή βίοτος καλέω τόφρα μέν οὖν εἰμί καί σφεῖς πάρειμι δεινός καί ἐσθλός , πρίν δέ πήγνυμι τε βροτός καί ἐπεί λύω , οὐδείς ἄρα εἰμί οὗτος γάρ οὐ ἀρνέομαι μή εἰμί ὁ γίγνομαι καί ζάω εἰμί , εἰμί δέ μάλα οἴομαι καί ὁ μηδέπω γίγνομαι καί ὁ ἤδη θνῄσκω . ἀλλά ὅλος ὁ Κωλώτης οὗτος μέν οὐ ἐγκαλέω , λέγω δέ κατά αὐτός οὐδέ νοσέω ἐγώ οὐδέ τραυματίζω . καί πῶς ὁ πρό ὁ βίος καί μετά περί ὁ ζάω οὐ ἀπολείπω ὁ πάσχω ; τίς οὖν ἀληθής ἕπομαι ὁ μή τραυματίζω μηδέ νοσέω , ὦ Κωλώτης ; σύ ὁ ἐκ ἄτομος καί κενός συμπήγνυμι , ὅς οὐδέτερος μέτειμι αἴσθησις . καί οὐ οὗτος δεινός , ἀλλά ὅτι μηδέ ἡδονή ὁ ποιέω σύ εἰμί , ὁ μέν ἄτομος μή δέχομαι ὁ ποιητικός ὁ δέ κενός μή πάσχω ὑπό αὐτός .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 16
ἀλλʼ αὐτὸν ἡδέως ἂν ἐροίμην τὸν κατήγορον , εἰ τοῖς ἑαυτῶν πράγμασι τὴν διαφορὰν οὐκ ἐνορῶσι ταύτην , καθʼ ἣν τὰ μὲν μόνιμα καὶ ἄτρεπτα ταῖς οὐσίαις ἐστίν , ὡς λέγουσι καὶ τὰς ἀτόμους ἀπαθείᾳ καὶ στερρότητι πάντα χρόνον ὡσαύτως ἔχειν , τὰ δὲ συγκρίματα πάντα ῥευστὰ καὶ μεταβλητὰ καὶ γιγνόμενα καὶ ἀπολλύμεν εἶναι , μυρίων μὲν εἰδώλων ἀπερχομένων ἀεὶ καὶ ῥεόντων , μυρίων δʼ ὡς εἰκὸς ἑτέρων ἐκ τοῦ περιέχοντος ἐπιρρεόντων καὶ ἀναπληρούντων τὸ ἄθροισμα , ποικιλλόμενον ὑπὸ τῆς ἐξαλλαγῆς ταύτης καὶ μετακεραννύμενον , ἅτε δὴ καὶ τῶν ἐν βάθει τοῦ συγκρίματος ἀτόμων οὐδέποτε λῆξαι κινήσεως οὐδὲ παλμῶν πρὸς ἀλλήλας δυναμένων ὥσπερ αὐτοὶ λέγουσιν · ἀλλʼ ἔστι μὲν ἐν τοῖς πράγμασιν ἡ τοιαύτη διαφορὰ τῆς οὐσίας · σοφώτερος δὲ τοῦ Πλάτωνος ὁ Ἐπίκουρος , πάνθʼ ὁμοίως ὄντα προσαγορεύει , τὸ ἀναφὲς κενόν , τὸ ἀντερεῖδον σῶμα , τὰς ἀρχάς , τὰ συγκρίματα κοινῆς ναὶ μὰ Δίʼ ἡγούμενος οὐσίας μετέχειν τὸ ἀίδιον τῷ γιγνομένῳ , τὸ ἀνώλεθρον τῷ φθειρομένῳ , τὰς ἀπαθεῖς καὶ διαρκεῖς καὶ ἀμεταβλήτους καὶ μηδέποτε τοῦ εἶναι δυναμένας ἐκπεσεῖν φύσεις ταύταις ὧν ἐν τῷ πάσχειν καὶ μεταβάλλειν τὸ εἶναι , ταῖς μηδένα χρόνον ὡσαύτως ; ἐχούσαις . εἰ δὲ δὴ καὶ ὡς ἔνι μάλιστα διήμαρτε τούτοις ὁ Πλάτων , ὀνομάτων ὤφειλε συγχύσεως εὐθύνας ὑπέχειν τοῖς ἀκριβέστερον ἑλληνίζουσι τούτοις καὶ καθαρώτερον διαλεγομένοις , οὐχ ὡς ἀναιρῶν τὰ πράγματα καὶ τοῦ ζῆν ἐξάγων ἡμᾶς αἰτίαν ἔχειν , ὅτι τὰ γιγνόμενα οὐκ ὄντα , καθάπερ οὗτοι , προσηγόρευσεν .
Lemmas: ἀλλά αὐτός ἡδύς ἄν λέγω ὁ κατήγορος , εἰ ὁ ἑαυτοῦ πρᾶγμα ὁ διαφορά οὐ ἐνοράω οὗτος , κατά ὅς ὁ μέν μόνιμος καί ἄτρεπτος ὁ οὐσία εἰμί , ὡς λέγω καί ὁ ἄτομος ἀπάθεια καί στερρότης πᾶς χρόνος ὡσαύτως ἔχω , ὁ δέ σύγκριμα πᾶς ῥευστός καί μεταβλητός καί γίγνομαι καί ἀπόλλυμι εἰμί , μυρίος μέν εἴδωλον ἀπέρχομαι ἀεί καί ῥέω , μυρίος δέ ὡς ἔοικα ἕτερος ἐκ ὁ περιέχω ἐπιρρέω καί ἀναπληρόω ὁ ἄθροισμα , ποικίλλω ὑπό ὁ ἐξαλλαγή οὗτος καί μετακεράννυμι , ἅτε δή καί ὁ ἐν βάθος ὁ σύγκριμα ἄτομος οὐδέποτε λήγω κίνησις οὐδέ παλμός πρός ἀλλήλων δύναμαι ὥσπερ αὐτός λέγω · ἀλλά εἰμί μέν ἐν ὁ πρᾶγμα ὁ τοιοῦτος διαφορά ὁ οὐσία · σοφός δέ ὁ Πλάτων ὁ Ἐπίκουρος , πᾶς ὅμοιος εἰμί προσαγορεύω , ὁ ἀναφής κενός , ὁ ἀντερείδω σῶμα , ὁ ἀρχή , ὁ σύγκριμα κοινός ναί μά Ζεύς ἡγέομαι οὐσία μετέχω ὁ ἀίδιος ὁ γίγνομαι , ὁ ἀνώλεθρος ὁ φθείρω , ὁ ἀπαθής καί διαρκής καί ἀμετάβλητος καί μηδέποτε ὁ εἰμί δύναμαι ἐκπίπτω φύσις οὗτος ὅς ἐν ὁ πάσχω καί μεταβάλλω ὁ εἰμί , ὁ μηδείς χρόνος ὡσαύτως ; ἔχω . εἰ δέ δή καί ὡς ἔνειμι μάλα διαμαρτάνω οὗτος ὁ Πλάτων , ὄνομα ὀφέλλω σύγχυσις εὔθυνα ὑπέχω ὁ ἀκριβής ἑλληνίζω οὗτος καί καθαρός διαλέγω , οὐ ὡς ἀναιρέω ὁ πρᾶγμα καί ὁ ζάω ἐξάγω ἐγώ αἰτία ἔχω , ὅτι ὁ γίγνομαι οὐ εἰμί , καθά οὗτος , προσαγορεύω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 18
τοιαῦτα μέντοι ῥήματα καὶ κινήματα καὶ πάθη συνειδότες αὑτοῖς ἑτέρους φορτικοὺς ἀποκαλοῦσι . καὶ δῆτα καὶ προθεὶς ὁ Κωλώτης τὰ σοφὰ ταῦτα · καὶ καλὰ περὶ τῶν αἰσθήσεων , ὅτι σιτία προσαγόμεθα καὶ οὐ χόρτον , καὶ τοὺς ποταμούς , ὅταν ὦσι μεγάλοι , πλοίοις διαπερῶμεν , ὅταν δʼ εὐδιάβατοι γένωνται , τοῖς ποσίν , ἐπιπεφώνηκεν ἀλλὰ γὰρ ἀλαζόνας ἐπετήδευσας λόγους , ὦ Σώκρατες καὶ ἕτερα μὲν διελέγου τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἕτερα δʼ ἔπραττες . πῶς γὰρ οὐκ ἀλαζόνες οἱ Σωκράτους λόγοι , μηδὲν αὐτοῦ εἰδέναι φάσκοντος ἀλλὰ μανθάνειν ἀεὶ καὶ ζητεῖν τἀληθές ; εἰ δὲ τοιαύταις , ὦ Κωλῶτα , Σωκράτους φωναῖς περιέπεσες , οἵας Ἐπίκουρος γράφει πρὸς Ἰδομενέα πέμπε οὖν ἀπαρχὰς ἡμῖν εἰς τὴν τοῦ ἱεροῦ σώματος θεραπείαν ὑπέρ τε αὑτοῦ καί τέκνων · οὕτω γάρ μοι λέγειν ἐπέρχεται τίσιν ἂν ῥήμασιν ἀγροικοτέροις ἐχρήσω ; καὶ μὴν ὅτι Σωκράτης ἄλλα μὲν ἔλεγεν ἄλλα δʼ ἔπραττε , θαυμαστῶς μαρτυρεῖ σοι τὰ ἐπὶ Δηλίῳ τὰ ἐν Ποτιδαίᾳ τὰ ἐπὶ τῶν τριάκοντα τὰ πρὸς Ἀρχέλαον τὰ πρὸς τὸν δῆμον ἡ πενία ὁ θάνατος · οὐ γὰρ ἄξια ταῦτα τῶν Σωκρατικῶν λόγων . ἐκεῖνος ἦν , ὦ μακάριε , κατὰ Σωκράτους ἔλεγχος ἕτερα μὲν λέγοντος ἕτερα δὲ πράττοντος , εἰ τὸ ἡδέως ζῆν τέλος ἐκθέμενος οὕτως ἐβίωσε .
Lemmas: τοιοῦτος μέντοι ῥῆμα καί κίνημα καί πάθος σύνοιδα ἑαυτοῦ ἕτερος φορτικός ἀποκαλέω . καί δῆτα καί προτίθημι ὁ Κωλώτης ὁ σοφός οὗτος · καί καλός περί ὁ αἴσθησις , ὅτι σιτίον προσάγω καί οὐ χόρτος , καί ὁ ποταμός , ὅταν εἰμί μέγας , πλοῖον διαπεράω , ὅταν δέ εὐδιάβατος γίγνομαι , ὁ πούς , ἐπιφωνέω ἀλλά γάρ ἀλαζών ἐπιτηδεύω λόγος , ὦ Σωκράτης καί ἕτερος μέν διαλέγω ὁ ἐντυγχάνω ἕτερος δέ πράσσω . πῶς γάρ οὐ ἀλαζών ὁ Σωκράτης λόγος , μηδείς αὐτός οἶδα φάσκω ἀλλά μανθάνω ἀεί καί ζητέω ἀληθής ; εἰ δέ τοιοῦτος , ὦ Κωλώτης , Σωκράτης φωνή περιπίπτω , οἷος Ἐπίκουρος γράφω πρός Ἰδομενεύς πέμπω οὖν ἀπαρχή ἐγώ εἰς ὁ ὁ ἱερός σῶμα θεραπεία ὑπέρ τε ἑαυτοῦ καί τέκνον · οὕτως γάρ ἐγώ λέγω ἐπέρχομαι τίς ἄν ῥῆμα ἄγροικος χράω ; καί μήν ὅτι Σωκράτης ἄλλος μέν λέγω ἄλλος δέ πράσσω , θαυμαστός μαρτυρέω σύ ὁ ἐπί Δήλιον ὁ ἐν Ποτιδαία ὁ ἐπί ὁ τριάκοντα ὁ πρός Ἀρχέλαος ὁ πρός ὁ δῆμος ὁ πενία ὁ θάνατος · οὐ γάρ ἄξιος οὗτος ὁ Σωκρατικός λόγος . ἐκεῖνος εἰμί , ὦ μακάριος , κατά Σωκράτης ἔλεγχος ἕτερος μέν λέγω ἕτερος δέ πράσσω , εἰ ὁ ἡδύς ζάω τέλος ἐκτίθημι οὕτως βιόω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 19
ταῦτα μὲν οὖν πρὸς τὰς βλασφημίας . ὅτι δέ , οἷς ἐγκαλεῖ περὶ τῶν ἐναργῶν , ἔνοχος αὐτός ἐστιν , οὐ συνεῖδεν . ἓν γάρ ἐστι τῶν Ἐπικούρου δογμάτων , τὸ μηδὲν ἀμεταπείστως πεπεῖσθαι μηδένα πλὴν τὸν σοφόν . ἐπεὶ τοίνυν ὁ Κωλώτης οὐκ ἦν σοφὸς οὐδὲ μετὰ τὰς σεβάσεις ἐκείνας , ἐρωτάτω πρῶτον ἐκεῖνα τὰ ἐρωτήματα , πῶς σιτία προσάγεται καὶ οὐ χόρτον ἐπιτήδειος ὢν , καὶ τὸ ἱμάτιον τῷ σώματι καὶ οὐ τῷ κίονι περιτίθησι , μήθʼ ἱμάτιον εἶναι τὸ ἱμάτιον μήτε σιτίον τὸ σιτίον ἀμεταπείστως πεπεισμένος . εἰ δὲ καὶ ταῦτα πράττει καὶ τοὺς ποταμούς , ὅταν ὦσι μεγάλοι , ποσὶν οὐ διέρχεται , καὶ τοὺς ὄφεις φεύγει καὶ τοὺς λύκους , μηδὲν εἶναι τούτων οἷον φαίνεται πεπεισμένος ἀμεταπείστως , ἀλλὰ πράττων ἕκαστα κατὰ τὸ φαινόμενον · οὐδὲ Σωκράτει δήπουθεν ἐμποδὼν ἦν ἡ περὶ τῶν αἰσθήσεων δόξα τοῦ χρῆσθαι τοῖς φαινομένοις ὁμοίως . οὐ γὰρ Κωλώτῃ μὲν ὁ ἄρτος ἄρτος ἐφαίνετο καὶ χόρτος ὁ χόρτος , ὅτι τοὺς διοπετεῖς ἀνεγνώκει Κανόνας · ὁ δὲ Σωκράτης ὑπʼ ἀλαζονείας ἄρτου μὲν ὡς χόρτου χόρτου δʼ ὡς ἄρτου φαντασίαν ἐλάμβανε . δόγμασι γὰρ ἡμῶν καὶ λόγοις οὗτοι χρῶνται βελτίοσιν οἱ σοφοί · τὸ δʼ αἰσθάνεσθαι καὶ τυποῦσθαι πρὸς τὰ φαινόμενα κοινόν ἐστι πάθος ἀλόγοις περαινόμενον αἰτίαις . ὁ δὲ τὰς αἰσθήσεις λόγος ἐπαγόμενος , ὡς οὐκ ἀκριβεῖς οὐδʼ ἀσφαλεῖς πρὸς πίστιν οὔσας , οὐκ ἀναιρεῖ τὸ φαίνεσθαι τῶν πραγμάτων ἡμῖν ἕκαστον , ἀλλὰ χρωμένοις κατὰ τὸ φαινόμενον ἐπὶ τὰς πράξεις ταῖς αἰσθήσεσι τὸ πιστεύειν ὡς ἀληθέσι πάντῃ καὶ ἀδιαπτώτοις οὐ δίδωσιν αὐταῖς τὸ γὰρ ἀναγκαῖον ἀρκεῖ καὶ χρειῶδες ἀπʼ αὐτῶν , ὅτι βέλτιον ἕτερον οὐκ ἔστιν · ἣν δὲ ποθεῖ φιλόσοφος ψυχὴ λαβεῖν ἐπιστήμην περὶ ἑκάστου καὶ γνῶσιν , οὐκ ἔχουσι .
Lemmas: οὗτος μέν οὖν πρός ὁ βλασφημία . ὅτι δέ , ὅς ἐγκαλέω περί ὁ ἐναργής , ἔνοχος αὐτός εἰμί , οὐ συνοράω . εἷς γάρ εἰμί ὁ Ἐπίκουρος δόγμα , ὁ μηδείς ἀμετάπειστος πείθω μηδείς πλήν ὁ σοφός . ἐπεί τοίνυν ὁ Κωλώτης οὐ εἰμί σοφός οὐδέ μετά ὁ σέβασις ἐκεῖνος , ἐρωτάω πρῶτος ἐκεῖνος ὁ ἐρώτημα , πῶς σιτίον προσάγω καί οὐ χόρτος ἐπιτήδειος εἰμί , καί ὁ ἱμάτιον ὁ σῶμα καί οὐ ὁ κίων περιτίθημι , μήτε ἱμάτιον εἰμί ὁ ἱμάτιον μήτε σιτίον ὁ σιτίον ἀμετάπειστος πείθω . εἰ δέ καί οὗτος πράσσω καί ὁ ποταμός , ὅταν εἰμί μέγας , πούς οὐ διέρχομαι , καί ὁ ὄφις φεύγω καί ὁ λύκος , μηδείς εἰμί οὗτος οἷος φαίνω πείθω ἀμετάπειστος , ἀλλά πράσσω ἕκαστος κατά ὁ φαίνω · οὐδέ Σωκράτης δήπουθεν ἐμποδών εἰμί ὁ περί ὁ αἴσθησις δόξα ὁ χράω ὁ φαίνω ὅμοιος . οὐ γάρ Κωλώτης μέν ὁ ἄρτος ἄρτος φαίνω καί χόρτος ὁ χόρτος , ὅτι ὁ διοπετής ἀναγιγνώσκω Κανών · ὁ δέ Σωκράτης ὑπό ἀλαζονεία ἄρτος μέν ὡς χόρτος χόρτος δέ ὡς ἄρτος φαντασία λαμβάνω . δόγμα γάρ ἐγώ καί λόγος οὗτος χράω ἀγαθός ὁ σοφός · ὁ δέ αἰσθάνομαι καί τυπόω πρός ὁ φαίνω κοινός εἰμί πάθος ἄλογος περαίνω αἰτία . ὁ δέ ὁ αἴσθησις λόγος ἐπάγω , ὡς οὐ ἀκριβής οὐδέ ἀσφαλής πρός πίστις εἰμί , οὐ ἀναιρέω ὁ φαίνω ὁ πρᾶγμα ἐγώ ἕκαστος , ἀλλά χράω κατά ὁ φαίνω ἐπί ὁ πρᾶξις ὁ αἴσθησις ὁ πιστεύω ὡς ἀληθής πάντῃ καί ἀδιάπτωτος οὐ δίδωμι αὐτός ὁ γάρ ἀναγκαῖος ἀρκέω καί χρειώδης ἀπό αὐτός , ὅτι ἀγαθός ἕτερος οὐ εἰμί · ὅς δέ ποθέω φιλόσοφος ψυχή λαμβάνω ἐπιστήμη περί ἕκαστος καί γνῶσις , οὐ ἔχω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 21
ἀλλὰ διδόντες αὐτῷ τὸ μηδὲν οὕτως ἄχρηστον εἶναι μηδὲ φορτικὸν ὡς τὸ ζητεῖν αὑτόν , ἐρώμεθα τίς αὕτη τοῦ βίου σύγχυσίς ἐστιν ἢ πῶς ἐν τῷ ζῆν οὐ δύναται διαμένειν ἀνήρ , ὅτε τύχοι , πρὸς ἑαυτὸν ἀναλογιζόμενος φέρε , τίς ὢν οὗτος ὁ ἐγὼ τυγχάνω ; πότερον ὡς κρᾶμά τι μεμιγμένον ἔκ τε τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος · ἢ μᾶλλον ἡ ψυχὴ τῷ σώματι χρωμένη , καθάπερ ἱππεὺς ἀνὴρ ἵππῳ χρώμενος , οὐ τὸ ἐξ ἵππου καὶ ἀνδρός ; ἢ τῆς ψυχῆς τὸ κυριώτατον , ᾧ φρονοῦμεν καὶ λογιζόμεθα καὶ πράττομεν , ἕκαστος ἡμῶν ἐστι , τὰ δὲ λοιπὰ καὶ ψυχῆς μόρια πάντα καὶ σώματος ὄργανα τῆς τούτου δυνάμεως ; ἢ τὸ παράπαν οὐκ ἔστιν οὐσία ψυχῆς ἀλλʼ αὐτὸ τὸ σῶμα κεκραμένον ἔσχηκε τὴν τοῦ φρονεῖν καὶ ζῆν δύναμιν ; ἀλλὰ τούτοις μὲν οὐκ ἀναιρεῖ τὸν βίον ὁ Σωκράτης , ἃ δὴ πάντες οἱ φυσικοὶ ζητοῦσιν · ἐκεῖνα δʼ ἦν τὰ ἐν Φαίδρῳ δεινὰ καὶ ταρακτικὰ τῶν πραγμάτων , αὑτὸν οἰομένου δεῖν ἀναθεωρεῖν , εἴτε Τυφῶνός ἐστι θηρίον πολυπλοκώτερον καὶ μᾶλλον ἐπιτεθυμμένον εἴτε θείας τινὸς καὶ ἀτύφου μοίρας φύσει μετέχον ἀλλὰ τούτοις γε τοῖς ἐπιλογισμοῖς οὐ τὸν βίον ἀνῄρει , τὴν δʼ ἐμβροντησίαν ἐκ τοῦ βίου καὶ τὸν τῦφον ἐξήλαυνε καὶ τὰς ἐπαχθεῖς καὶ ὑπερόγκους κατοιήσεις καὶ μεγαλαυχίας · ταῦτα γὰρ ὁ Τυφών ἐστιν , ὃν πολὺν ὑμῖν ἐνεποίησεν ὁ καθηγεμὼν καὶ θεοῖς πολεμῶν καὶ θείοις ἀνδράσι .
Lemmas: ἀλλά δίδωμι αὐτός ὁ μηδείς οὕτως ἄχρηστος εἰμί μηδέ φορτικός ὡς ὁ ζητέω ἑαυτοῦ , ἔρομαι τίς οὗτος ὁ βίος σύγχυσις εἰμί ἤ πῶς ἐν ὁ ζάω οὐ δύναμαι διαμένω ἀνήρ , ὅτε τυγχάνω , πρός ἑαυτοῦ ἀναλογίζομαι φέρω , τίς εἰμί οὗτος ὁ ἐγώ τυγχάνω ; πότερος ὡς κρᾶμα τις μείγνυμι ἐκ τε ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα · ἤ μάλα ὁ ψυχή ὁ σῶμα χράω , καθά ἱππεύς ἀνήρ ἵππος χράω , οὐ ὁ ἐκ ἵππος καί ἀνήρ ; ἤ ὁ ψυχή ὁ κύριος , ὅς φρονέω καί λογίζομαι καί πράσσω , ἕκαστος ἐγώ εἰμί , ὁ δέ λοιπός καί ψυχή μόριον πᾶς καί σῶμα ὄργανον ὁ οὗτος δύναμις ; ἤ ὁ παράπαν οὐ εἰμί οὐσία ψυχή ἀλλά αὐτός ὁ σῶμα κεράννυμι ἔχω ὁ ὁ φρονέω καί ζάω δύναμις ; ἀλλά οὗτος μέν οὐ ἀναιρέω ὁ βίος ὁ Σωκράτης , ὅς δή πᾶς ὁ φυσικός ζητέω · ἐκεῖνος δέ εἰμί ὁ ἐν Φαῖδρος δεινός καί ταρακτικός ὁ πρᾶγμα , ἑαυτοῦ οἴομαι δέω ἀναθεωρέω , εἴτε Τυφῶν εἰμί θηρίον πολύπλοκος καί μάλα ἐπιτύφομαι εἴτε θεῖος τις καί ἄτυφος μοῖρα φύσις μετέχω ἀλλά οὗτος γε ὁ ἐπιλογισμός οὐ ὁ βίος ἀναιρέω , ὁ δέ ἐμβροντησία ἐκ ὁ βίος καί ὁ τῦφος ἐξελαύνω καί ὁ ἐπαχθής καί ὑπέρογκος κατοίησις καί μεγαλαυχία · οὗτος γάρ ὁ Τυφῶν εἰμί , ὅς πολύς σύ ἐμποιέω ὁ καθηγεμών καί θεός πολεμέω καί θεῖος ἀνήρ .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 23
οὐ μὴν ἀλλὰ τὸ ἐπὶ τοῦ Στίλπωνος τοιοῦτόν ἐστιν . εἰ περὶ ἵππου τὸ τρέχειν κατηγοροῦμεν , οὔ φησι ταὐτὸν εἶναι τῷ περὶ οὗ κατηγορεῖται τὸ κατηγορούμενον ἀλλʼ ἕτερον · οὐδʼ εἰ περὶ ἀνθρώπου τὸ ἀγαθὸν εἶναι , ἀλλʼ ἕτερον μὲν ἀνθρώπῳ τοῦ τί ἦν εἶναι τὸν λόγον , ἕτερον δὲ τῷ ἀγαθῷ · καὶ πάλιν τὸ ἵππον εἶναι τοῦ τρέχοντα εἶναι διαφέρειν · ἑκατέρου γὰρ ἀπαιτούμενοι τὸν λόγον οὐ τὸν αὐτὸν ἀποδίδομεν ὑπὲρ ἀμφοῖν ὅθεν ἁμαρτάνειν τοὺς ἕτερον ἑτέρου κατηγοροῦντας εἰ μὲν γὰρ ταὐτόν ἐστι τάνθρώπῳ τάγαθὸν καὶ τῷ ἵππῳ τὸ τρέχειν , πῶς καὶ σιτίου καὶ φαρμάκου τἀγαθὸν , καὶ νὴ Δία πάλιν λέοντος καὶ κυνὸς τὸ τρέχειν κατηγοροῦμεν ; εἰ δʼ ἕτερον , οὐκ ὀρθῶς ἄνθρωπον ἀγαθὸν καὶ ἵππον τρέχειν λέγομεν . εἴπερ οὖν ἐν τούτοις ἐξαιμάξει πικρῶς ὁ Στίλπων , τῶν ἐν ὑποκειμένῳ καὶ καθʼ ὑποκειμένου λεγομένων μηδεμίαν ἀπολιπὼν συμπλοκὴν πρὸς τὸ ὑποκείμενου , ἀλλʼ ἕκαστον αὐτῶν , εἰ μὴ κομιδῇ ταὐτὸν ᾧ συμβέβηκε λέγεται , μηδʼ ὡς συμβεβηκὸς οἰόμενος δεῖν περὶ αὐτοῦ λέγεσθαι , φωναῖς τισι δυσκολαίνων καὶ πρὸς τὴν συνήθειαν ἐνιστάμενος , οὐ τὸν βίον ἀναιρῶν οὐδὲ τὰ πράγματα δῆλός ἐστι .
Lemmas: οὐ μήν ἀλλά ὁ ἐπί ὁ Στίλπων τοιοῦτος εἰμί . εἰ περί ἵππος ὁ τρέχω κατηγορέω , οὐ φημί αὐτός εἰμί ὁ περί ὅς κατηγορέω ὁ κατηγορέω ἀλλά ἕτερος · οὐδέ εἰ περί ἄνθρωπος ὁ ἀγαθός εἰμί , ἀλλά ἕτερος μέν ἄνθρωπος ὁ τίς εἰμί εἰμί ὁ λόγος , ἕτερος δέ ὁ ἀγαθός · καί πάλιν ὁ ἵππος εἰμί ὁ τρέχω εἰμί διαφέρω · ἑκάτερος γάρ ἀπαιτέω ὁ λόγος οὐ ὁ αὐτός ἀποδίδωμι ὑπέρ ἄμφω ὅθεν ἁμαρτάνω ὁ ἕτερος ἕτερος κατηγορέω εἰ μέν γάρ αὐτός εἰμί ἄνθρωπος τἀγαθόν καί ὁ ἵππος ὁ τρέχω , πῶς καί σιτίον καί φάρμακον ἀγαθός , καί νή Ζεύς πάλιν λέων καί κύων ὁ τρέχω κατηγορέω ; εἰ δέ ἕτερος , οὐ ὀρθός ἄνθρωπος ἀγαθός καί ἵππος τρέχω λέγω . εἴπερ οὖν ἐν οὗτος ἐξαιμάσσω πικρός ὁ Στίλπων , ὁ ἐν ὑπόκειμαι καί κατά ὑπόκειμαι λέγω μηδείς ἀπολείπω συμπλοκή πρός ὁ υποκείμενος , ἀλλά ἕκαστος αὐτός , εἰ μή κομιδῇ αὐτός ὅς συμβαίνω λέγω , μηδέ ὡς συμβαίνω οἴομαι δέω περί αὐτός λέγω , φωνή τις δυσκολαίνω καί πρός ὁ συνήθεια ἐνίστημι , οὐ ὁ βίος ἀναιρέω οὐδέ ὁ πρᾶγμα δῆλος εἰμί .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 29
οὐ μῦθος οὖν οὐδὲ θήρα μειρακίων λαμυρῶν καὶ προπετῶν ὁ περὶ τῆς ἐποχῆς λόγος ἐστίν , ὡς οἴεται Κωλώτης , ἀλλʼ ἕξις ἀνδρῶν καὶ διάθεσις φυλάττουσα τὸ ἀδιάπτωτον καὶ μὴ προϊεμένη ταῖς διαβεβλημέναις οὕτω καὶ δυστατούσαις αἰσθήσεσι τὴν κρίσιν μηδὲ συνεξαπατωμένη τούτοις , οἳ τὰ φαινόμενα τῶν ἀδήλων πίστιν ἔχειν φάσκουσιν , ἀπιστίαν τοσαύτην καὶ ἀσάφειαν ἐν τοῖς φαινομένοις ὁρῶντες . ἀλλὰ μῦθος μέν ἐστιν ἡ ἀπειρία καὶ τὰ εἴδωλα , προπέτειαν δὲ καὶ λαμυρίαν ἐμποιεῖ νέοις ὁ περὶ Πυθοκλέους οὔπω γεγονότος ὀκτωκαίδεκα ἔτη γράφων οὐκ εἶναι φύσιν ἐν ὅλῃ τῇ Ἑλλάδι ἀμείνω καὶ τερατικῶς αὐτὸν εὖ ἀπαγγέλλειν , καὶ πάσχειν αὐτὸς τὸ τῶν γυναικῶν εὐχόμενος ἀνεμέσητα πάντα εἶναι καὶ ἀνεπίφθονα τῆς ὑπερβολῆς τοῦ νεανίσκου σοφισταὶ δʼ εἰσὶ καὶ ἀλαζόνες οἱ πρὸς ἄνδρας ἐλλογίμους οὕτως ἀσελγῶς καὶ ὑπερηφάνως γράφοντες ; , καίτοι Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης καὶ Θεόφραστος καὶ Δημόκριτος ἀντειρήκασι τοῖς πρὸ αὐτῶν · βιβλίον δὲ τοιαύτην ἐπιγραφὴν ἔχον ὁμοῦ πρὸς ἅπαντας οὐδεὶς ἄλλος ἐξενεγκεῖν ἐτόλμησεν .
Lemmas: οὐ μῦθος οὖν οὐδέ θήρα μειράκιον λαμυρός καί προπετής ὁ περί ὁ ἐποχή λόγος εἰμί , ὡς οἴομαι Κωλώτης , ἀλλά ἕξις ἀνήρ καί διάθεσις φυλάσσω ὁ ἀδιάπτωτος καί μή προίημι ὁ διαβάλλω οὕτως καί δυστατέω αἴσθησις ὁ κρίσις μηδέ συνεξαπατάω οὗτος , ὅς ὁ φαίνω ὁ ἄδηλος πίστις ἔχω φάσκω , ἀπιστία τοσοῦτος καί ἀσάφεια ἐν ὁ φαίνω ὁράω . ἀλλά μῦθος μέν εἰμί ὁ ἀπειρία καί ὁ εἴδωλον , προπέτεια δέ καί λαμυρία ἐμποιέω νέος ὁ περί Πυθοκλῆς οὔπω γίγνομαι ὀκτωκαίδεκα ἔτος γράφω οὐ εἰμί φύσις ἐν ὅλος ὁ Ἑλλάς ἀγαθός καί τερατικῶς αὐτός εὖ ἀπαγγέλλω , καί πάσχω αὐτός ὁ ὁ γυνή εὔχομαι ἀνεμέσητος πᾶς εἰμί καί ἀνεπίφθονος ὁ ὑπερβολή ὁ νεανίσκος σοφιστής δέ εἰμί καί ἀλαζών ὁ πρός ἀνήρ ἐλλόγιμος οὕτως ἀσελγής καί ὑπερήφανος γράφω ; , καίτοι Πλάτων καί Ἀριστοτέλης καί Θεόφραστος καί Δημόκριτος ἀντερῶ ὁ πρό αὐτός · βιβλίον δέ τοιοῦτος ἐπιγραφή ἔχω ὁμοῦ πρός ἅπας οὐδείς ἄλλος ἐκφέρω τολμάω .
plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 34
ὅτι δʼ οὐ νομοθέταις ἀλλὰ νόμοις ἐπολέμουν , ἔξεστιν ἀκούειν Ἐπικούρου · ἐρωτᾷ γὰρ αὑτὸν ἐν ταῖς Διαπορίαις εἰ πράξει τινὰ ὁ σοφός , ὧν οἱ νόμοι ἀπαγορεύουσιν , εἰδὼς ὅτι λήσει · καὶ ἀποκρίνεται οὐκ εὔοδον τὸ ἁπλοῦν ἐστι κατηγόρημα , τουτέστι πράξω μὲν οὐ βούλομαι δʼ ὁμολογεῖν . πάλιν δέ , οἶμαι , γράφων πρὸς Ἰδομενέα διακελεύεται μὴ νόμοις καὶ δόξαις δουλεύοντα ζῆν , ἐφʼ ὅσον ἂν μὴ τὴν διὰ τοῦ πέλας ἐκ πληγῆς ὄχλησιν παρασκευάζωσιν εἴπερ οὖν οἱ νόμους καὶ πολιτείας ἀναιροῦντες τὸν βίον ἀναιροῦσι τὸν ἀνθρώπινον , Ἐπίκουρος δὲ καὶ Μητρόδωρος τοῦτο ποιοῦσι , τοὺς μὲν συνήθεις ἀποτρέποντες τοῦ τὰ κοινὰ πράττειν τοῖς δὲ πράττουσιν ἀπεχθανόμενοι τοὺς δὲ πρώτους καὶ σοφωτάτους τῶν νομοθετῶν κακῶς λέγοντες τῶν δὲ νόμων παρακελευόμενοι περιφρονεῖν , ἐὰν μὴ προσῇ φόβος πληγῆς καὶ κολάσεως · οὐκ οἶδα τί τηλικοῦτο κατέψευσται τῶν ἄλλων ὁ Κωλώτης , ἡλίκον ἀληθῶς τῶν Ἐπικούρου λόγων καὶ δογμάτων κατηγόρηκεν .
Lemmas: ὅτι δέ οὐ νομοθέτης ἀλλά νόμος πολεμέω , ἔξεστι ἀκούω Ἐπίκουρος · ἐρωτάω γάρ ἑαυτοῦ ἐν ὁ Διαπορίαι εἰ πράσσω τις ὁ σοφός , ὅς ὁ νόμος ἀπαγορεύω , οἶδα ὅτι λανθάνω · καί ἀποκρίνω οὐ εὔοδος ὁ ἁπλόος εἰμί κατηγόρημα , τουτέστι πράσσω μέν οὐ βούλομαι δέ ὁμολογέω . πάλιν δέ , οἴομαι , γράφω πρός Ἰδομενεύς διακελεύομαι μή νόμος καί δόξα δουλεύω ζάω , ἐπί ὅσος ἄν μή ὁ διά ὁ πέλας ἐκ πληγή ὄχλησις παρασκευάζω εἴπερ οὖν ὁ νόμος καί πολιτεία ἀναιρέω ὁ βίος ἀναιρέω ὁ ἀνθρώπινος , Ἐπίκουρος δέ καί Μητρόδωρος οὗτος ποιέω , ὁ μέν συνήθης ἀποτρέπω ὁ ὁ κοινός πράσσω ὁ δέ πράσσω ἀπεχθάνομαι ὁ δέ πρῶτος καί σοφός ὁ νομοθέτης κακός λέγω ὁ δέ νόμος παρακελεύομαι περιφρονέω , ἐάν μή προσέρχομαι φόβος πληγή καί κόλασις · οὐ οἶδα τίς τηλικοῦτος καταψεύδομαι ὁ ἄλλος ὁ Κωλώτης , ἡλίκος ἀληθής ὁ Ἐπίκουρος λόγος καί δόγμα κατηγορέω .