plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 27
καὶ μὴν αὐτῶν γε τούτων ὡς αἴσθησιν ἔχειν δεῖ καὶ σάρκινον εἶναι , καὶ φανεῖται ἡδονὴ ἀγαθόν οὐκοῦν καὶ τῷ ἐπέχοντι ἀγαθὸν φανεῖται καὶ γὰρ αἰσθήσεως μετέχει καὶ σάρκινός ἐστι · καὶ λαβὼν ἀγαθοῦ φαντασίαν ὀρέγεται καὶ ὁρμᾷ , πάντα πράττων ὅπως οὐ διαφεύξεται αὐτόν , ἀλλʼ ὡς ἀνυστὸν ἀεὶ συνέσται τῷ οἰκείῳ , φυσικαῖς , οὐ γεωμετρικαῖς ἑλκόμενος ἀνάγκαις ἄνευ διδασκάλου γὰρ αὐτὰ προκαλεῖται τὰ καλὰ ταῦτα καὶ λεῖα καὶ προσηνῆ κινήματα τῆς σαρκός , ὡς αὐτοί φασιν οὗτοι , καὶ τὸν πάνυ μὴ φάσκοντα μηδʼ ὁμολογοῦντα κάμπτεσθαι καὶ μαλάσσεσθαι τούτοις . ἀλλὰ πῶς οὐκ εἰς ὄρος ἄπεισι τρέχων ὁ ἐπέχων ἀλλʼ εἰς βαλανεῖον , οὐδὲ πρὸς τὸν τοῖχον ἀλλὰ πρὸς τὰς θύρας ἀναστὰς βαδίζει , βουλόμενος εἰς ἀγορὰν προελθεῖν ; τοῦτʼ ἐρωτᾷς , ἀκριβῆ τὰ αἰσθητήρια λέγων εἶναι καὶ τὰς ; φαντασίας ἀληθεῖς ; ὅτι φαίνεται δήπουθεν αὐτῷ βαλανεῖον οὐ τὸ ὄρος ἀλλὰ τὸ βαλανεῖον , καὶ θύρα οὐχ ὁ τοῖχος ἀλλʼ ἡ θύρα · καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως ἕκαστον . ὁ γὰρ τῆς ἐποχῆς λόγος οὐ παρατρέπει τὴν αἴσθησιν , οὐδὲ τοῖς ἀλόγοις πάθεσιν αὐτῆς καὶ κινήμασιν ἀλλοίωσιν ἐμποιεῖ διαταράττουσαν τὸ φανταστικόν , ἀλλὰ τὰς δόξας μόνον ἀναιρεῖ χρῆται τοῖς ἄλλοις ὡς πέφυκεν ἀλλʼ ἀδύνατον τὸ μὴ συγκατατίθεσθαι τοῖς ἐναργέσι τὸ ἀρνεῖσθαι τὰ πεπιστευμένα τοῦ μήτʼ , ἀρνεῖσθαι μήτε τιθέναι παραλογώτερον . τίς οὖν κινεῖ τὰ πεπιστευμένα καὶ μάχεται τοῖς ἐναργέσιν ; οἱ μαντικὴν ἀναιροῦντες καὶ πρόνοιαν ὑπάρχειν θεῶν φάσκοντες μηδὲ τὸν ἥλιον ἔμψυχον εἶναι μηδὲ τὴν σελήνην , οἷς πάντες ἄνθρωποι θύουσι καὶ προσεύχονται καὶ σέβονται τὸ φύσει περιέχεσθαι τὰ τεκόντα τῶν γειναμένων οὐχὶ πᾶσι φαινόμενον ἀναιρεῖτε ; τὸ δὲ πόνου καὶ ἡδονῆς μηδὲν εἶναι μέσον οὐκ ἀποφαίνεσθε παρὰ τὴν πάντων αἴσθησιν , ἥδεσθαι τὸ μὴ ἀλγεῖν καὶ πάσχειν τὸ μὴ λέγοντες ;
Lemmas: καί μήν αὐτός γε οὗτος ὡς αἴσθησις ἔχω δέω καί σάρκινος εἰμί , καί φαίνω ἡδονή ἀγαθός οὐκοῦν καί ὁ ἐπέχω ἀγαθός φαίνω καί γάρ αἴσθησις μετέχω καί σάρκινος εἰμί · καί λαμβάνω ἀγαθός φαντασία ὀρέγω καί ὁρμάω , πᾶς πράσσω ὅπως οὐ διαφεύγω αὐτός , ἀλλά ὡς ἀνυστός ἀεί σύνειμι ὁ οἰκεῖος , φυσικός , οὐ γεωμετρικός ἕλκω ἀνάγκη ἄνευ διδάσκαλος γάρ αὐτός προκαλέω ὁ καλός οὗτος καί λεῖος καί προσηνής κίνημα ὁ σάρξ , ὡς αὐτός φημί οὗτος , καί ὁ πάνυ μή φάσκω μηδέ ὁμολογέω κάμπτω καί μαλάσσω οὗτος . ἀλλά πῶς οὐ εἰς ὄρος ἀπέρχομαι τρέχω ὁ ἐπέχω ἀλλά εἰς βαλανεῖον , οὐδέ πρός ὁ τοῖχος ἀλλά πρός ὁ θύρα ἀνίστημι βαδίζω , βούλομαι εἰς ἀγορά προέρχομαι ; οὗτος ἐρωτάω , ἀκριβής ὁ αἰσθητήριον λέγω εἰμί καί ὁ ; φαντασία ἀληθής ; ὅτι φαίνω δήπουθεν αὐτός βαλανεῖον οὐ ὁ ὄρος ἀλλά ὁ βαλανεῖον , καί θύρα οὐ ὁ τοῖχος ἀλλά ὁ θύρα · καί ὁ ἄλλος ὅμοιος ἕκαστος . ὁ γάρ ὁ ἐποχή λόγος οὐ παρατρέπω ὁ αἴσθησις , οὐδέ ὁ ἄλογος πάθος αὐτός καί κίνημα ἀλλοίωσις ἐμποιέω διαταράσσω ὁ φανταστικός , ἀλλά ὁ δόξα μόνος ἀναιρέω χράω ὁ ἄλλος ὡς φύω ἀλλά ἀδύνατος ὁ μή συγκατατίθημι ὁ ἐναργής ὁ ἀρνέομαι ὁ πιστεύω ὁ μήτε , ἀρνέομαι μήτε τίθημι παράλογος . τίς οὖν κινέω ὁ πιστεύω καί μάχομαι ὁ ἐναργής ; ὁ μαντικός ἀναιρέω καί πρόνοια ὑπάρχω θεός φάσκω μηδέ ὁ ἥλιος ἔμψυχος εἰμί μηδέ ὁ σελήνη , ὅς πᾶς ἄνθρωπος θύω καί προσεύχομαι καί σέβω ὁ φύσις περιέχω ὁ τίκτω ὁ γίγνομαι οὐ πᾶς φαίνω ἀναιρέω ; ὁ δέ πόνος καί ἡδονή μηδείς εἰμί μέσος οὐ ἀποφαίνω παρά ὁ πᾶς αἴσθησις , ἥδομαι ὁ μή ἀλγέω καί πάσχω ὁ μή λέγω ;