plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 26
ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὅσης ἐστὶ μεστὰ ταραχῆς καὶ μάχης πρὸς ἑαυτά , τί δεῖ λέγειν ἐν τῷ παρόντι ; τοῦ δʼ Ἀρκεσιλάου τὸν Ἐπίκουρον οὐ μετρίως ἔοικεν ἡ δόξα παραλυπεῖν , ἐν τοῖς τότε χρόνοις μάλιστα τῶν φιλοσόφων ἀγαπηθέντος μηδὲν γὰρ αὐτὸν ἴδιον λέγοντά φησιν ὑπόληψιν ἐμποιεῖν καὶ δόξαν ἀνθρώποις ἀγραμμάτοις ἅτε δὴ πολυγράμματος αὐτὸς ὢν καὶ μεμουσωμένος . ὁ δʼ Ἀρκεσίλαος τοσοῦτον ἀπέδει τοῦ καινοτομίας τινὰ δόξαν ἀγαπᾶν καὶ ὑποποιεῖσθαί τι τῶν παλαιῶν , ὥστʼ ἐγκαλεῖν τοὺς τότε σοφιστάς , ὅτι προστρίβεται Σωκράτει καὶ Πλάτωνι καὶ Παρμενίδῃ καὶ Ἡρακλείτῳ τὰ περὶ τῆς ἐποχῆς δόγματα καὶ τῆς ἀκαταληψίας , οὐδὲν δεομένοις , ἀλλʼ οἷον ἀναγωγὴν καὶ βεβαίωσιν αὐτῶν εἰς ἄνδρας ἐνδόξους ποιούμενος . ὑπὲρ μὲν οὖν τούτου Κωλώτῃ χάρις καὶ παντὶ τῷ τὸν Ἀκαδημαϊκὸν λόγον ἄνωθεν ἣκειν εἰς Ἀρκεσίλαον ἀποφαίνοντι . τὴν δὲ περὶ πάντων ἐποχὴν οὐδʼ οἱ πολλὰ πραγματευσάμενοι καὶ κατατείναντες εἰς τοῦτο συγγράμματα καὶ λόγους ἐκίνησαν · ἀλλʼ ἐκ τῆς Στοᾶς αὐτῆς τελευτῶντες ὥσπερ Γοργόνα τὴν ἀπραξίαν ἐπάγοντες ἀπηγόρευσαν , ὡς πάντα πειρῶσι καὶ στρέφουσιν αὐτοῖς οὐχ ὑπήκουσεν ἡ ὁρμὴ γενέσθαι συγκατάθεσις οὐδὲ τῆς ῥοπῆς ἀρχὴν ἐδέξατο τὴν αἴσθησιν , ἀλλʼ ἐξ ἑαυτῆς ἀγωγὸς ἐπὶ τὰς πράξεις ἐφάνη , μὴ δεομένη τοῦ προστίθεσθαι . νόμιμοι γὰρ οἱ πρὸς ἐκείνους ἀγῶνές εἰσι , καὶ ὁπποῖὸν κʼ εἴπῃσθα ἔπος , τοῖὸν κʼ ἐπακούσαις . Κωλώτῃ δʼ οἶμαι τὰ περὶ ὁρμῆς καὶ συγκαταθέσεως ὄνῳ λύρας ἀκρόασιν εἶναι . λέγεται δὲ τοῖς συνεπομένοις καὶ ἀκούουσιν , ὅτι , τριῶν περὶ τὴν ψυχὴν κινημάτων ὄντων , φανταστικοῦ καὶ ὁρμητικοῦ καὶ συγκαταθετικοῦ , τὸ μὲν φανταστικὸν οὐδὲ βουλομένοις ἀνελεῖν ἔστιν , ἀλλʼ ἀνάγκη προεντυγχάνοντας τοῖς πράγμασι τυποῦσθαι καὶ πάσχειν ὑπʼ αὐτῶν · τὸ δʼ ὁρμητικὸν ἐγειρόμενον ὑπὸ τοῦ φανταστικοῦ πρὸς τὰ οἰκεῖα πρακτικῶς κινεῖ τὸν ἄνθρωπον , οἷον ῥοπῆς ἐν τῷ ἡγεμονικῷ καὶ νεύσεως γινομένης οὐδὲ τοῦτʼ οὖν ἀναιροῦσιν οἱ περὶ πάντων ἐπέχοντες , ἀλλὰ χρῶνται τῇ ὁρμῇ φυσικῶς ἀγούσῃ πρὸς τὸ φαινόμενον οἰκεῖον . τί οὖν φεύγουσι μόνον ; ᾧ μόνῳ ψεῦδος ἐμφύεται καὶ ἀπάτη , τὸ δοξάζειν καὶ προπίπτειν τὴν συγκατάθεσιν , εἶξιν οὖσαν ὑπʼ ἀσθενείας τῷ φαινομένῳ , χρήσιμον δʼ οὐδὲν ἔχουσαν . ἡ γὰρ πρᾶξις δυεῖν δεῖται , φαντασίας τοῦ οἰκείου καὶ πρὸς τὸ φανὲν οἰκεῖον ὁρμῆς , ὧν οὐδέτερον τῇ ἐποχῇ μάχεται · δόξης γὰρ οὐχ ὁρμῆς οὐδὲ φαντασίας ὁ λόγος ἀφίστησιν . ὅταν οὖν φανῇ τὸ ἡδὺ οἰκεῖον , οὐδὲν δεῖ πρὸς τὴν ἐπʼ αὐτὸ κίνησιν καὶ φορὰν δόξης , ἀλλʼ ἦλθεν εὐθὺς ἡ ὁρμή , κίνησις οὖσα καὶ φορὰ τῆς ψυχῆς .
Lemmas: ἀλλά οὗτος μέν ὅσος εἰμί μεστός ταραχή καί μάχη πρός ἑαυτοῦ , τίς δέω λέγω ἐν ὁ πάρειμι ; ὁ δέ Ἀρκεσίλαος ὁ Ἐπίκουρος οὐ μέτριος ἔοικα ὁ δόξα παραλυπέω , ἐν ὁ τότε χρόνος μάλα ὁ φιλόσοφος ἀγαπάω μηδείς γάρ αὐτός ἴδιος λέγω φημί ὑπόληψις ἐμποιέω καί δόξα ἄνθρωπος ἀγράμματος ἅτε δή πολυγράμματος αὐτός εἰμί καί μουσόω . ὁ δέ Ἀρκεσίλαος τοσοῦτος ἀποδέω ὁ καινοτομία τις δόξα ἀγαπάω καί ὑποποιέω τις ὁ παλαιός , ὥστε ἐγκαλέω ὁ τότε σοφιστής , ὅτι προστρίβω Σωκράτης καί Πλάτων καί Παρμενίδης καί Ἡράκλειτος ὁ περί ὁ ἐποχή δόγμα καί ὁ ἀκαταληψία , οὐδείς δέω , ἀλλά οἷος ἀναγωγή καί βεβαίωσις αὐτός εἰς ἀνήρ ἔνδοξος ποιέω . ὑπέρ μέν οὖν οὗτος Κωλώτης χάρις καί πᾶς ὁ ὁ Ἀκαδημαικός λόγος ἄνωθεν ἥκω εἰς Ἀρκεσίλαος ἀποφαίνω . ὁ δέ περί πᾶς ἐποχή οὐδέ ὁ πολύς πραγματεύομαι καί κατατείνω εἰς οὗτος σύγγραμμα καί λόγος κινέω · ἀλλά ἐκ ὁ Στοά αὐτηες͂ς τελευτάω ὥσπερ Γοργών ὁ ἀπραξία ἐπάγω ἀπαγορεύω , ὡς πᾶς πειράω καί στρέφω αὐτός οὐ ὑπακούω ὁ ὁρμή γίγνομαι συγκατάθεσις οὐδέ ὁ ῥοπή ἀρχή δέχομαι ὁ αἴσθησις , ἀλλά ἐκ ἑαυτοῦ ἀγωγός ἐπί ὁ πρᾶξις φαίνω , μή δέω ὁ προστίθημι . νόμιμος γάρ ὁ πρός ἐκεῖνος ἀγών εἰμί , καί ὁποῖος ἄν λέγω ἔπος , τοῖος ἄν ἐπακούω . Κωλώτης δέ οἴομαι ὁ περί ὁρμή καί συγκατάθεσις ὄνος λύρα ἀκρόασις εἰμί . λέγω δέ ὁ συνέπομαι καί ἀκούω , ὅτι , τρεῖς περί ὁ ψυχή κίνημα εἰμί , φανταστικός καί ὁρμητικός καί συγκαταθετικός , ὁ μέν φανταστικός οὐδέ βούλομαι ἀναιρέω εἰμί , ἀλλά ἀνάγκη προεντυγχάνω ὁ πρᾶγμα τυπόω καί πάσχω ὑπό αὐτός · ὁ δέ ὁρμητικός ἐγείρω ὑπό ὁ φανταστικός πρός ὁ οἰκεῖος πρακτικός κινέω ὁ ἄνθρωπος , οἷος ῥοπή ἐν ὁ ἡγεμονικός καί νεῦσις γίγνομαι οὐδέ οὗτος οὖν ἀναιρέω ὁ περί πᾶς ἐπέχω , ἀλλά χράω ὁ ὁρμή φυσικός ἄγω πρός ὁ φαίνω οἰκεῖος . τίς οὖν φεύγω μόνος ; ὅς μόνος ψεῦδος ἐμφύω καί ἀπάτη , ὁ δοξάζω καί προπίπτω ὁ συγκατάθεσις , εἶξις εἰμί ὑπό ἀσθένεια ὁ φαίνω , χρήσιμος δέ οὐδείς ἔχω . ὁ γάρ πρᾶξις δύο δέω , φαντασία ὁ οἰκεῖος καί πρός ὁ φαίνω οἰκεῖος ὁρμή , ὅς οὐδέτερος ὁ ἐποχή μάχομαι · δόξα γάρ οὐ ὁρμή οὐδέ φαντασία ὁ λόγος ἀφίστημι . ὅταν οὖν φαίνω ὁ ἡδύς οἰκεῖος , οὐδείς δέω πρός ὁ ἐπί αὐτός κίνησις καί φορά δόξα , ἀλλά ἔρχομαι εὐθύς ὁ ὁρμή , κίνησις εἰμί καί φορά ὁ ψυχή .