plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 30
ὅθεν , ὥσπερ οἱ περὶ τὸ θεῖον πλημμελήσαντες , ἐξαγορεύων τὰ ἑαυτοῦ κακὰ τελευτῶντος ἤδη τοῦ βιβλίου φησὶν ὅτι τὸν βίον οἱ νόμους διατάξαντες καὶ νόμιμα καὶ τὸ βασιλεύεσθαι τὰς πόλεις καὶ ἄρχεσθαι καταστήσαντες εἰς πολλὴν ἀσφάλειαν καὶ ἡσυχίαν ἔθεντο καὶ θορύβων ἀπήλλαξαν εἰ δέ τις ταῦτα ἀναιρήσει , θηρίων βίον βιωσόμεθα καὶ ὁ προστυχὼν τὸν ἐντυχόντα μονονοὺ κατέδεται τοῦτο γὰρ ὁ Κωλώτης αὐταῖς λέξεσιν ἐκπεφώνηκεν , οὐ δικαίως οὐδʼ ἀληθῶς . ἂν γὰρ ἀνελών τις τοὺς νόμους τὰ Παρμενίδου καὶ Σωκράτους καὶ Ἡρακλείτου καὶ Πλάτωνος ἀπολίπῃ δόγματα , πολλοῦ δεήσομεν ἀλλήλους κατεσθίειν καὶ θηρίων βίον ζῆν · φοβησόμεθα γὰρ τὰ αἰσχρὰ καὶ τιμήσομεν ἐπὶ τῷ καλῷ δικαιοσύνην , θεοὺς ἄρχοντας ἀγαθοὺς καὶ δαίμονας ἔχειν τοῦ βίου φύλακας ἡγούμενοι καὶ τὸν ὑπὲρ γῆς καὶ ὑπὸ γῆν χρυσὸν ἀρετῆς ἀντάξιον μὴ τιθέμενοι καὶ ποιοῦντες ἑκουσίως διὰ τὸν λόγον , φησι,Ξενοκράτης , ἃ νῦν ἄκοντες διὰ τὸν νόμον . πότʼ οὖν ἔσται θηριώδης καὶ ἄγριος καὶ ἄμικτος ἡμῶν ὁ βίος ; ὅταν ἀναιρεθῶσι μὲν οἱ νόμοι , μένωσι δʼ οἱ πρὸς ἡδονὴν παρακαλοῦντες λόγοι , πρόνοια δὲ θεῶν μὴ νομίζηται , σοφοὺς δʼ ἡγῶνται τοὺς τῷ καλῷ προσπτύοντας , ἂν ἡδονὴ μὴ προσῇ χλευάζωσι δὲ ταῦτα καὶ γελῶσιν ἔστιν Δίκης ὀφθαλμός , ὃς τὰ πάνθʼ ὁρᾷ καί πέλας γὰρ ἑστὼς ὁ θεὸς ἐγγύθεν βλέπει καὶ ὁ μὲν θεός , ὥσπερ δὴ καὶ ὁ παλαιὸς λόγος , ἀρχήν τε καὶ μέσα καὶ τελευτὴν ἔχων τοῦ παντὸς εὐθείᾳ περαίνει κατὰ φύσιν περιπορευόμενος τῷ δʼ ἕπεται Δίκη , τῶν ἀπολειπομένων τιμωρὸς τοῦ θείου νόμου . οἱ γὰρ τούτων καταφρονοῦντες ὡς μύθων καὶ περὶ γαστέρα τἀγαθὸν ἡγούμενοι καὶ τοὺς ἄλλους πόρους διʼ ὧν ἡδονὴ παραγίνεται , νόμου δέονται καὶ φόβου καὶ πληγῆς καὶ βασιλέως τινὸς καὶ ἄρχοντος ἐν χειρὶ τὴν δίκην ἔχοντος , ἵνα μὴ τοὺς πλησίον κατεσθίωσιν ὑπὸ λαιμαργίας ἀθεότητι θρασυνομένης . καὶ γὰρ ὁ τῶν θηρίων βίος τοιοῦτός ἐστιν , ὅτι τῆς ἡδονῆς οὐδὲν ἐπίσταται κάλλιον οὐδὲ δίκην θεῶν οἶδεν οὐδὲ σέβεται τῆς τὸ κάλλος , ἀλλʼ εἴ τι θαρραλέον αὐτοῖς ἢ πανοῦργον ἢ δραστήριον ἐκ φύσεως ἔνεστι , τούτῳ πρὸς ἡδονὴν σαρκὸς καὶ ἀποπλήρωσιν ὀρέξεως · χρῆται · καθάπερ οἴεται δεῖν ὁ σοφὸς Μητρόδωρος , λέγων τὰ καλὰ πάντα καὶ σοφὰ καὶ περιττὰ τῆς ψυχῆς ἐξευρήματα τῆς κατὰ σάρκα ἡδονῆς ἕνεκα καὶ τῆς ἐλπίδος τῆς ὑπὲρ ταύτης συνεστάναι καὶ πᾶν εἶναι κενὸν ἔργον , ὃ μὴ εἰς τοῦτο κατατείνει . τούτοις τοῖς διαλογισμοῖς καὶ φιλοσοφήμασιν ἀρθέντων τῶν νόμων , ὄνυχες λύκων ἐνδέουσι καὶ δόγματα ; λεόντων καὶ γαστέρες βοῶν καὶ τράχηλοι καμήλων καὶ ταῦτα τὰ πάθη καὶ τὰ δόγματα λόγων καὶ γραμμάτων ἀπορίᾳ τὰ θηρία βρυχήμασι καὶ χρεμετισμοῖς καὶ καὶ πᾶσα φωνὴ γαστρός ἐστιν αὐτοῖς καὶ σαρκὸς ἡδονὴν ἀσπαζομένη καὶ σαίνουσα παροῦσαν ἢ μέλλουσαν , εἰ μή τι φύσει φιλόφωνὸν ἐστι καὶ κωτίλον .
Lemmas: ὅθεν , ὥσπερ ὁ περί ὁ θεῖος πλημμελέω , ἐξαγορεύω ὁ ἑαυτοῦ κακός τελευτάω ἤδη ὁ βιβλίον φημί ὅτι ὁ βίος ὁ νόμος διατάσσω καί νόμιμος καί ὁ βασιλεύω ὁ πόλις καί ἄρχω καθίστημι εἰς πολύς ἀσφάλεια καί ἡσυχία τίθημι καί θόρυβος ἀπαλλάσσω εἰ δέ τις οὗτος ἀναιρέω , θηρίον βίος βιόω καί ὁ προστυγχάνω ὁ ἐντυγχάνω μονονού κατεσθίω οὗτος γάρ ὁ Κωλώτης αὐτός λέξις ἐκφωνέω , οὐ δίκαιος οὐδέ ἀληθής . ἐάν γάρ ἀναιρέω τις ὁ νόμος ὁ Παρμενίδης καί Σωκράτης καί Ἡράκλειτος καί Πλάτων ἀπολείπω δόγμα , πολύς δέω ἀλλήλων κατεσθίω καί θηρίον βίος ζάω · φοβέω γάρ ὁ αἰσχρός καί τιμάω ἐπί ὁ καλός δικαιοσύνη , θεός ἄρχω ἀγαθός καί δαίμων ἔχω ὁ βίος φύλαξ ἡγέομαι καί ὁ ὑπέρ γῆ καί ὑπό γῆ χρυσός ἀρετή ἀντάξιος μή τίθημι καί ποιέω ἑκούσιος διά ὁ λόγος , φησι,Ξενοκράτης , ὅς νῦν ἄκων διά ὁ νόμος . πότε οὖν εἰμί θηριώδης καί ἄγριος καί ἄμικτος ἐγώ ὁ βίος ; ὅταν ἀναιρέω μέν ὁ νόμος , μένω δέ ὁ πρός ἡδονή παρακαλέω λόγος , πρόνοια δέ θεός μή νομίζω , σοφός δέ ἡγέομαι ὁ ὁ καλός προσπτύω , ἐάν ἡδονή μή προσέρχομαι χλευάζω δέ οὗτος καί γελάω εἰμί Δίκη ὀφθαλμός , ὅς ὁ πᾶς ὁράω καί πέλας γάρ ἵστημι ὁ θεός ἐγγύθεν βλέπω καί ὁ μέν θεός , ὥσπερ δή καί ὁ παλαιός λόγος , ἀρχή τε καί μέσος καί τελευτή ἔχω ὁ πᾶς εὔθεια περαίνω κατά φύσις περιπορεύομαι ὁ δέ ἕπομαι Δίκη , ὁ ἀπολείπω τιμωρός ὁ θεῖος νόμος . ὁ γάρ οὗτος καταφρονέω ὡς μῦθος καί περί γαστήρ ἀγαθός ἡγέομαι καί ὁ ἄλλος πόρος διά ὅς ἡδονή παραγίγνομαι , νόμος δέω καί φόβος καί πληγή καί βασιλεύς τις καί ἄρχων ἐν χείρ ὁ δίκη ἔχω , ἵνα μή ὁ πλησίος κατεσθίω ὑπό λαιμαργία ἀθεότης θρασύνω . καί γάρ ὁ ὁ θηρίον βίος τοιοῦτος εἰμί , ὅτι ὁ ἡδονή οὐδείς ἐπίσταμαι καλός οὐδέ δίκη θεός οἶδα οὐδέ σέβω ὁ ὁ κάλλος , ἀλλά εἰ τις θαρσαλέος αὐτός ἤ πάνουργος ἤ δραστήριος ἐκ φύσις ἔνειμι , οὗτος πρός ἡδονή σάρξ καί ἀποπλήρωσις ὄρεξις · χράω · καθά οἴομαι δέω ὁ σοφός Μητρόδωρος , λέγω ὁ καλός πᾶς καί σοφός καί περισσός ὁ ψυχή ἐξεύρημα ὁ κατά σάρξ ἡδονή ἕνεκα καί ὁ ἐλπίς ὁ ὑπέρ οὗτος συνίστημι καί πᾶς εἰμί κενός ἔργον , ὅς μή εἰς οὗτος κατατείνω . οὗτος ὁ διαλογισμός καί φιλοσόφημα ἀραρίσκω ὁ νόμος , ὄνυξ λύκων ἐνδέω καί δόγμα ; λέων καί γαστήρ βοῦς καί τράχηλος κάμηλος καί οὗτος ὁ πάθος καί ὁ δόγμα λόγος καί γράμμα ἀπορία ὁ θηρίον βρύχημα καί χρεμετισμός καί καί πᾶς φωνή γαστήρ εἰμί αὐτός καί σάρξ ἡδονή ἀσπάζομαι καί σαίνω πάρειμι ἤ μέλλω , εἰ μή τις φύσις φιλόφωνος εἰμί καί κωτίλος .