plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 22
μετὰ δὲ Σωκράτην καὶ Πλάτωνα προσμάχεται Στίλπωνι καὶ τὰ μὲν ἀληθινὰ δόγματα καὶ τοὺς λόγους τάνδρός , οἷς ἑαυτόν τε κατεκόσμει καὶ πατρίδα καὶ φίλους καὶ τῶν βασιλέων τοὺς περὶ αὐτὸν σπουδάσαντας , οὐ γέγραφε , οὐδʼ ὅσον ἦν φρόνημα τῇ ψυχῇ μετὰ πραότητος καὶ μετριοπαθείας · ὧν δὲ παίζων καὶ χρώμενος γέλωτι πρὸς . ; τοὺς σοφιστὰς λογαρίων προύβαλεν αὐτοῖς , ἑνὸς μνησθεὶς καὶ πρὸς τοῦτο μηδὲν εἰπὼν μηδὲ λύσας τὴν πιθανότητα , τραγῳδίαν ἐπάγει τῷ Στίλπωνι καί τὸν βίον ἀναιρεῖσθαὶ φησιν ὑπʼ αὐτοῦ , λέγοντος ἕτερον ἑτέρου μὴ κατηγορεῖσθαι . πῶς γὰρ βιωσόμεθα , μὴ λέγοντες ἄνθρωπον ἀγαθὸν μηδʼ ἄνθρωπον στρατηγὸν ἀλλʼ ἄνθρωπον ἄνθρωπον χωρὶς καὶ ἀγαθὸν ἀγαθὸν καὶ στρατηγὸν στρατηγόν , μηδʼ ἱππεῖς μυρίους μηδὲ πόλιν ἐχυράν , ἀλλʼ ἱππεῖς ἱππεῖς , καὶ μυρίους μυρίους , καὶ τἄλλα δμοίως ; τίς δὲ διὰ ταῦτα χεῖρον ἐβίωσεν ἀνθρώπων ; τίς δὲ τὸν λόγον ἀκούσας οὐ συνῆκεν , ὅτι παίζοντός ἐστιν εὐμούσως ἢ γύμνασμα τοῦτο προβάλλοντος ἑτέροις διαλεκτικόν ; οὐκ ἄνθρωπον , ὦ Κωλῶτα , μὴ λέγειν ἀγαθὸν οὐδʼ ἱππεῖς μυρίους δεινόν ἐστιν · ἀλλὰ τὸν θεὸν μὴ λέγειν θεὸν μηδὲ νομίζειν , ὃ πράττετε ὑμεῖς μήτε Δία γενέθλιον μήτε Δήμητρα θεσμοφόρον εἶναι μήτε Ποσειδῶνα φυτάλμιον ὁμολογεῖν ἐθέλοντες , οὗτος ὁ χωρισμὸς τῶν ὀνομάτων πονηρὸς ἐστι καὶ τὸν βίον ἐμπίπλησιν ὀλιγωρίας ἀθέου καὶ θρασύτητος , ὅταν τὰς συνεζευγμένας τοῖς θεοῖς προσηγορίας ἀποσπῶντες συναναιρῆτε θυσίας μυστήρια πομπὰς ἑορτάς . τίνι γὰρ προηρόσια θύσομεν ; τίνι σωτήρια ; πῶς δὲ φωσφόρεια , βακχεῖα , προτέλεια γάμων ἄξομεν , μὴ ἀπολιπόντες μηδὲ βακχεῖς καὶ φωσφόρους καὶ προηροσίους καὶ σωτῆρας ; ταῦτα γὰρ ἅπτεται τῶν κυριωτάτων καὶ μεγίστων , ἐν πράγμασιν ἔχοντα τὴν ἀπάτην , οὐ περὶ φωνάς τινας οὐδὲ λεκτῶν σύνταξιν οὐδʼ ὀνομάτων συνήθειαν . ὡς εἴ γε καὶ ταῦτα τὸν βίον ἀνατρέπει , τίνες μᾶλλον ὑμῶν πλημμελοῦσι περὶ τὴν διάλεκτον , οἳ τὸ τῶν λεκτῶν γένος οὐσίαν τῷ λόγῳ παρέχον ἄρδην ἀναιρεῖτε , τὰς φωνὰς καὶ τὰ τυγχάνοντα μόνον ἀπολιπόντες , τὰ δὲ μεταξὺ σημαινόμενα πράγματα , διʼ ὧν γίγνονται μαθήσεις διδασκαλίαι προλήψεις νοήσεις ὁρμαὶ συγκαταθέσεις , τὸ παράπαν οὐδʼ εἶναι λέγοντες ;
Lemmas: μετά δέ Σωκράτης καί Πλάτων προσμάχομαι Στίλπων καί ὁ μέν ἀληθινός δόγμα καί ὁ λόγος ἀνήρ , ὅς ἑαυτοῦ τε κατακοσμέω καί πατρίς καί φίλος καί ὁ βασιλεύς ὁ περί αὐτός σπουδάζω , οὐ γράφω , οὐδέ ὅσος εἰμί φρόνημα ὁ ψυχή μετά πραότης καί μετριοπάθεια · ὅς δέ παίζω καί χράω γέλως πρός . ; ὁ σοφιστής λογάριον προβάλλω αὐτός , εἷς μιμνῄσκω καί πρός οὗτος μηδείς λέγω μηδέ λύω ὁ πιθανότης , τραγῳδία ἐπάγω ὁ Στίλπων καί ὁ βίος ἀναιρέω φημί ὑπό αὐτός , λέγω ἕτερος ἕτερος μή κατηγορέω . πῶς γάρ βιόω , μή λέγω ἄνθρωπος ἀγαθός μηδέ ἄνθρωπος στρατηγός ἀλλά ἄνθρωπος ἄνθρωπος χωρίς καί ἀγαθός ἀγαθός καί στρατηγός στρατηγός , μηδέ ἱππεύς μυρίος μηδέ πόλις ἐχυρός , ἀλλά ἱππεύς ἱππεύς , καί μυρίος μυρίος , καί ἄλλος δμοιος ; τίς δέ διά οὗτος κακός βιόω ἄνθρωπος ; τίς δέ ὁ λόγος ἀκούω οὐ συνίημι , ὅτι παίζω εἰμί εὔμουσος ἤ γύμνασμα οὗτος προβάλλω ἕτερος διαλεκτικός ; οὐ ἄνθρωπος , ὦ Κωλώτης , μή λέγω ἀγαθός οὐδέ ἱππεύς μυρίος δεινός εἰμί · ἀλλά ὁ θεός μή λέγω θεός μηδέ νομίζω , ὅς πράσσω σύ μήτε Ζεύς γενέθλιος μήτε Δημήτηρ θεσμοφόρος εἰμί μήτε Ποσειδῶν φυτάλμιος ὁμολογέω ἐθέλω , οὗτος ὁ χωρισμός ὁ ὄνομα πονηρός εἰμί καί ὁ βίος ἐμπίμπλημι ὀλιγωρία ἄθεος καί θρασύτης , ὅταν ὁ συζεύγνυμι ὁ θεός προσηγορία ἀποσπάω συναναιρέω θυσία μυστήριον πομπή ἑορτή . τίς γάρ προηροθεος θύω ; τίς σωτήριος ; πῶς δέ φωσφόρεια , Βακχεῖον , προτέλεια γάμος ἄγω , μή ἀπολείπω μηδέ Βακχεύς καί φώσφορος καί προηρόσιος καί σωτήρ ; οὗτος γάρ ἅπτω ὁ κύριος καί μέγας , ἐν πρᾶγμα ἔχω ὁ ἀπάτη , οὐ περί φωνή τις οὐδέ λεκτός σύνταξις οὐδέ ὄνομα συνήθεια . ὡς εἰ γε καί οὗτος ὁ βίος ἀνατρέπω , τίς μάλα σύ πλημμελέω περί ὁ διάλεκτος , ὅς ὁ ὁ λεκτός γένος οὐσία ὁ λόγος παρέχω ἄρδην ἀναιρέω , ὁ φωνή καί ὁ τυγχάνω μόνος ἀπολείπω , ὁ δέ μεταξύ σημαίνω πρᾶγμα , διά ὅς γίγνομαι μάθησις διδασκαλία πρόληψις νόησις ὁρμή συγκατάθεσις , ὁ παράπαν οὐδέ εἰμί λέγω ;