plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 13
ἐπεὶ δʼ ὁ μὲν Κωλώτης ἐφεξῆς τῷ Δημοκρίτῳ τὸν Παρμενίδην ἐβούλετο συγκατορύσσειν , ἐγὼ δʼ ὑπερβὰς τὰ ἐκείνου τὰ τοῦ Ἐμπεδοκλέους προέλαβον διὰ τὸ μᾶλλον ἀκολουθεῖν τοῖς πρώτοις ἐγκλήμασιν αὐτοῦ , ἀναλάβωμεν τὸν Παρμενίδην . ἃ μὲν οὖν αὐτόν φησιν αἰσχρὰ σοφίσματα λέγειν ὁ Κωλώτης , τούτοις ἐκεῖνος ὁ ἀνὴρ οὐ φιλίαν ἐποίησεν ἀδοξοτέραν , οὐ φιληδονίαν θρασυτέραν , οὐ τοῦ καλοῦ τὸ ἀγωγὸν ἐφʼ ἑαυτὸ καὶ διʼ ἑαυτὸ τίμιον ἀφεῖλεν , οὐ τὰς περὶ θεῶν δόξας συνετάραξε τὸ δὲ πᾶν ἓν εἰπὼν οὐκ οἶδʼ ὅπως ζῆν ἡμᾶς κεκώλυκε . καὶ γὰρ Ἐπίκουρος , ὅταν λέγῃ τὸ πᾶν ἄπειρον εἶναι καὶ ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον καὶ μήτʼ αὐξόμενον μήτε μειούμενον , ὡς περὶ ἑνός τινος διαλέγεται τοῦ παντός · ἐν ἀρχῇ δὲ τῆς πραγματείας ὑπειπὼν τὴν τῶν ὄντων φύσιν σώματα εἶναι καὶ κενὸν , ὡς μιᾶς οὔσης εἰς δύο πεποίηται τὴν διαίρεσιν , ὧν θάτερον ὄντως μὲν οὐδέν ἐστιν , ὀνομάζεται δʼ ὑφʼ ὑμῶν ἀναφὲς καὶ κενὸν καὶ ἀσώματον ὥστε καὶ ὑμῖν ἓν τὸ πᾶν ἐστιν εἰ μὴ βούλεσθε κεναῖς φωναῖς περὶ κενοῦ χρῆσθαι , σκιαμαχοῦντες πρὸς τοὺς ἀρχαίους ἀλλʼ ἄπειρα , νὴ Δία , πλήθει τὰ σώματα κατʼ Ἐπίκουρόν ἐστι , καὶ γίγνεται τῶν φαινομένων ἕκαστον ἐξ ἐκείνων . ὅρα μὲν οἵας ὑποτίθεσθε πρὸς γένεσιν ἀρχάς , ἀπειρίαν καὶ κενόν ὧν τὸ μὲν ἄπρακτον ἀπαθὲς ἀσώματον , ἡ δʼ ἄτακτος ἄλογος ἀπερίληπτος , αὑτὴν ἀναλύουσα καὶ ταράττουσα τῷ μὴ κρατεῖσθαι μηδʼ ὁρίζεσθαι διὰ πλῆθος . ἀλλʼ ὅ γε Παρμενίδης οὔτε πῦρ ἀνῄρηκεν οὔτε ὕδωρ οὔτε κρημνὸν οὔτε πόλεις , ὥς φησι Κωλώτης , ἐν Εὐρώπῃ καὶ Ἀσίᾳ κατοικουμένας · ὅς γε καὶ διάκοσμον πεποίηται , καὶ στοιχεῖα μιγνύς , τὸ λαμπρὸν καὶ σκοτεινόν , ἐκ τούτων τὰ φαινόμενα πάντα καὶ διὰ τούτων ἀποτελεῖ · καὶ γὰρ περὶ γῆς εἴρηκε πολλὰ καὶ περὶ οὐρανοῦ καὶ ἡλίου καὶ σελήνης καὶ ἄστρων , καὶ γένεσιν ἀνθρώπων ἀφήγηται καὶ οὐδὲν ἄρρητον ὡς ἀνὴρ ἀρχαῖος ἐν φυσιολογίᾳ καὶ συνθεὶς γραφὴν ἰδίαν , οὐκ ἀλλοτρίας διαφθοράν , τῶν κυρίων παρῆκεν . ἐπεὶ δὲ καὶ Πλάτωνος καὶ Σωκράτους ἔτι πρότερος συνεῖδεν , ὡς ἔχει τι δοξαστὸν ἡ φύσις , ἔχει δὲ καὶ νοητόν · ἔστι δὲ τὸ μὲν δοξαστὸν ἀβέβαιον καὶ πλανητὸν ἐν πάθεσι πολλοῖς καὶ μεταβολαῖς τῷ φθίνειν καὶ αὔξεσθαι καὶ πρὸς ἄλλον ἄλλως ἔχειν καὶ μηδʼ ἀεὶ πρὸς τὸν αὐτὸν ὡσαύτως τῇ αἰσθήσει τοῦ νοητοῦ δʼ ἕτερον εἶδος , ἔστι γὰρ οὐλομελές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδʼ ἀγένητον , ὡς αὐτὸς ; εἴρηκε , καὶ ὅμοιον ἑαυτῷ καὶ μόνιμον ἐν τῷ εἶναι ταῦτα συκοφαντῶν ἐκ τῆς φωνῆς ὁ Κωλώτης καὶ τῷ ῥήματι διώκων οὐ τῷ πράγματι τὸν λόγον ἁπλῶς φησι πάντʼ ἀναιρεῖν τῷ ἓν ὂν ὑποτίθεσθαι τὸν Παρμενίδην . ὁ δʼ ἀναιρεῖ μὲν οὐδετέραν φύσιν , ἑκατέρᾳ δʼ ἀποδιδοὺς τὸ προσῆκον εἰς μὲν τὴν τοῦ ἑνὸς καὶ ὄντος ἰδέαν τίθεται τὸ νοητόν , ὂν μὲν ὡς ἀίδιον καὶ ἄφθαρτον ἓν δʼ ὁμοιότητι πρὸς αὑτὸ καὶ τῷ μὴ δέχεσθαι διαφορὰν προσαγορεύσας , εἰς δὲ τὴν ἄτακτον καὶ φερομένην τὸ αἰσθητόν ὧν καὶ κριτήριον ἰδεῖν ἔστιν . ἠμὲν ἀληθείης εὐπειθέος ἀτρεκὲς ἦτορ τοῦ νοητοῦ καὶ κατὰ ταὐτὰ ἔχοντος ὡσαύτως ἁπτόμενον , ἠδὲ βροτῶν δόξας αἷς οὐκ ἔνι πίστις ἀληθής διὰ τὸ παντοδαπὰς μεταβολὰς καὶ πάθη καὶ ἀνομοιότητας δεχομένοις ὁμιλεῖν πράγμασι . καίτοι πῶς ἂν ἀπέλιπεν αἴσθησιν καὶ δόξαν , αἰσθητὸν μὴ ἀπολιπὼν μηδὲ δοξαστόν , οὐκ ἔστιν εἰπεῖν . ἀλλʼ ὅτι τῷ μὲν ὄντως ὄντι προσήκει διαμένειν ἐν τῷ εἶναι , ταῦτα δὲ νῦν μὲν ἔστι νῦν δʼ οὐκ ἔστιν ἐξίσταται δʼ ἀεὶ καὶ μεταλλάσσει τὴν φύσιν , ἑτέρας ᾤετο μᾶλλον ἢ τῆς ἐκείνου τοῦ ὄντος · ἀεὶ δεῖσθαι προσηγορίας . ἦν οὖν ὁ περὶ τοῦ ὄντος ὡς ἓν εἴη λόγος οὐκ ἀναίρεσις τῶν πολλῶν καὶ αἰσθητῶν , ἀλλὰ δήλωσις αὐτῶν τῆς πρὸς τὸ νοητὸν διαφορᾶς · ἣν ἔτι μᾶλλον ἐνδεικνύμενος Πλάτων τῇ περὶ τὰ εἴδη πραγματείᾳ καὶ αὐτὸς ἀντίληψιν τῷ Κωλώτῃ παρέσχε .
Lemmas: ἐπεί δέ ὁ μέν Κωλώτης ἐφεξῆς ὁ Δημόκριτος ὁ Παρμενίδης βούλομαι συγκατορύσσω , ἐγώ δέ ὑπερβαίνω ὁ ἐκεῖνος ὁ ὁ Ἐμπεδοκλῆς προλαμβάνω διά ὁ μάλα ἀκολουθέω ὁ πρῶτος ἔγκλημα αὐτός , ἀναλαμβάνω ὁ Παρμενίδης . ὅς μέν οὖν αὐτός φημί αἰσχρός σόφισμα λέγω ὁ Κωλώτης , οὗτος ἐκεῖνος ὁ ἀνήρ οὐ φιλία ποιέω ἄδοξος , οὐ φιληδονία θρασύς , οὐ ὁ καλός ὁ ἀγωγός ἐπί ἑαυτοῦ καί διά ἑαυτοῦ τίμιος ἀφαιρέω , οὐ ὁ περί θεός δόξα συνταράσσω ὁ δέ πᾶς εἷς λέγω οὐ οἶδα ὅπως ζάω ἐγώ κωλύω . καί γάρ Ἐπίκουρος , ὅταν λέγω ὁ πᾶς ἄπειρος εἰμί καί ἀγένητος καί ἄφθαρτος καί μήτε αὐξάνω μήτε μειόω , ὡς περί εἷς τις διαλέγω ὁ πᾶς · ἐν ἀρχή δέ ὁ πραγματεία ὑπολέγω ὁ ὁ εἰμί φύσις σῶμα εἰμί καί κενός , ὡς εἷς εἰμί εἰς δύο ποιέω ὁ διαίρεσις , ὅς ἕτερος ὄντως μέν οὐδείς εἰμί , ὀνομάζω δέ ὑπό σύ ἀναφής καί κενός καί ἀσώματος ὥστε καί σύ εἷς ὁ πᾶς εἰμί εἰ μή βούλομαι κενός φωνή περί κενός χράω , σκιαμαχέω πρός ὁ ἀρχαῖος ἀλλά ἄπειρος , νή Ζεύς , πλῆθος ὁ σῶμα κατά Ἐπίκουρος εἰμί , καί γίγνομαι ὁ φαίνω ἕκαστος ἐκ ἐκεῖνος . ὁράω μέν οἷος ὑποτίθημι πρός γένεσις ἀρχή , ἀπειρία καί κενός ὅς ὁ μέν ἄπρακτος ἀπαθής ἀσώματος , ὁ δέ ἄτακτος ἄλογος ἀπερίληπτος , ἑαυτοῦ ἀναλύω καί ταράσσω ὁ μή κρατέω μηδέ ὁρίζω διά πλῆθος . ἀλλά ὁ γε Παρμενίδης οὔτε πῦρ ἀναιρέω οὔτε ὕδωρ οὔτε κρημνός οὔτε πόλις , ὡς φημί Κωλώτης , ἐν Εὐρώπη καί Ἀσία κατοικέω · ὅς γε καί διάκοσμος ποιέω , καί στοιχεῖον μείγνυμι , ὁ λαμπρός καί σκοτεινός , ἐκ οὗτος ὁ φαίνω πᾶς καί διά οὗτος ἀποτελέω · καί γάρ περί γῆ λέγω πολύς καί περί οὐρανός καί ἥλιος καί σελήνη καί ἄστρον , καί γένεσις ἄνθρωπος ἀφηγέομαι καί οὐδείς ἄρρητος ὡς ἀνήρ ἀρχαῖος ἐν φυσιολογία καί συντίθημι γραφή ἴδιος , οὐ ἀλλότριος διαφθορά , ὁ κύριος παρίημι . ἐπεί δέ καί Πλάτων καί Σωκράτης ἔτι πρότερος συνοράω , ὡς ἔχω τις δοξαστός ὁ φύσις , ἔχω δέ καί νοητός · εἰμί δέ ὁ μέν δοξαστός ἀβέβαιος καί πλανητός ἐν πάθος πολύς καί μεταβολή ὁ φθίω καί αὐξάνω καί πρός ἄλλος ἄλλος ἔχω καί μηδέ ἀεί πρός ὁ αὐτός ὡσαύτως ὁ αἴσθησις ὁ νοητός δέ ἕτερος εἶδος , εἰμί γάρ οὐλομελής τε καί ἀτρεμής ἠδέ ἀγένητος , ὡς αὐτός ; λέγω , καί ὅμοιος ἑαυτοῦ καί μόνιμος ἐν ὁ εἰμί οὗτος συκοφαντέω ἐκ ὁ φωνή ὁ Κωλώτης καί ὁ ῥῆμα διώκω οὐ ὁ πρᾶγμα ὁ λόγος ἁπλῶς φημί πᾶς ἀναιρέω ὁ εἷς εἰμί ὑποτίθημι ὁ Παρμενίδης . ὁ δέ ἀναιρέω μέν οὐδέτερος φύσις , ἑκάτερος δέ ἀποδίδωμι ὁ προσήκω εἰς μέν ὁ ὁ εἷς καί εἰμί ἰδέα τίθημι ὁ νοητός , εἰμί μέν ὡς ἀίδιος καί ἄφθαρτος εἷς δέ ὁμοιότης πρός ἑαυτοῦ καί ὁ μή δέχομαι διαφορά προσαγορεύω , εἰς δέ ὁ ἄτακτος καί φέρω ὁ αἰσθητός ὅς καί κριτήριον ὁράω εἰμί . ἠμέν Ἀλήθεια εὐπειθής ἀτρεκής ἦτορ ὁ νοητός καί κατά αὐτός ἔχω ὡσαύτως ἅπτω , ἠδέ βροτός δόξα ὅς οὐ ἔνειμι πίστις ἀληθής διά ὁ παντοδαπός μεταβολή καί πάθος καί ἀνομοιότης δέχομαι ὁμιλέω πρᾶγμα . καίτοι πῶς ἄν ἀπολείπω αἴσθησις καί δόξα , αἰσθητός μή ἀπολείπω μηδέ δοξαστός , οὐ εἰμί λέγω . ἀλλά ὅτι ὁ μέν ὄντως εἰμί προσήκω διαμένω ἐν ὁ εἰμί , οὗτος δέ νῦν μέν εἰμί νῦν δέ οὐ εἰμί ἐξίστημι δέ ἀεί καί μεταλλάσσω ὁ φύσις , ἕτερος οἴομαι μάλα ἤ ὁ ἐκεῖνος ὁ εἰμί · ἀεί δέω προσηγορία . εἰμί οὖν ὁ περί ὁ εἰμί ὡς εἷς εἰμί λόγος οὐ ἀναίρεσις ὁ πολύς καί αἰσθητός , ἀλλά δήλωσις αὐτός ὁ πρός ὁ νοητός διαφορά · ὅς ἔτι μάλα ἐνδείκνυμι Πλάτων ὁ περί ὁ εἶδος πραγματεία καί αὐτός ἀντίληψις ὁ Κωλώτης παρέχω .