plutarchus.adversus-colotem-1107d-1127e 11
πῶς οὖν ἀπολείπουσι φύσιν καὶ ψυχὴν καὶ ζῷον ; ὡς ὅρκον ὡς εὐχὴν ὡς θυσίαν ὡς προσκύνησιν , ῥήματι καὶ λόγῳ καὶ τῷ φάναι καὶ προσποιεῖσθαι καὶ ὀνομάζειν , ἃ ταῖς ἀρχαῖς καὶ τοῖς δόγμασιν ἀναιροῦσιν . εἰ δὲ δὴ τὸ πεφυκὸς αὐτὸ φύσιν καὶ τὸ γεγονὸς γένεσιν ὀνομάζουσιν , ὥσπερ οἱ ξυλείαν τὰ ξύλα καὶ συμφωνίαν καλοῦντες ἐκφορικῶς τὰ συμφωνοῦντα , πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ τοιαῦτα προβάλλειν ἐρωτήματα τῷ Ἐμπεδοκλεῖ ; τί κόπτομεν φησὶν ἡμᾶς αὐτούς , σπουδάζοντες ὑπὲρ ἡμῶν αὐτῶν καὶ ὀρεγόμενοί τινων πραγμάτων καὶ φυλαττόμενοί τινα πράγματα ; οὔτε γὰρ ἡμεῖς ἐσμεν οὔτʼ ἄλλοις χρώμενοι ζῶμεν ἀλλὰ θάρρει , φαίη τις ἄν , ὦ φίλον Κωλωτάριον , οὐδείς σε κωλύει σπουδάζειν ὑπὲρ σεαυτοῦ , διδάσκων ὅτι Κωλώτου φύσις αὐτὸς ὁ Κωλώτης ἐστὶν ἄλλο δʼ οὐδέν , οὐδὲ χρῆσθαι τοῖς πράγμασι τὰ δὲ πράγματα ὑμῖν ἡδοναὶ εἰσιν ὑποδεικνύων , ὡς οὐκ ἔστιν ἀμήτων φύσις οὐδʼ ὀσμῶν οὐδὲ πλησιάσεως , ἄμητες δʼ εἰσὶ καὶ μύρα καὶ γυναῖκες ὁ γραμματικός , τό βίην Ἡρακληείηνʼ αὐτὸν εἶναι τὸν Ἡρακλέα , ἀναιρεῖ τὸν Ἡρακλέα , οὐδʼ οἱ τὰς συμφωνίας καὶ τὰς δοκώσεις ἐκφορὰς μόνον εἶναι φάσκοντες οὐχὶ καὶ φθόγγους καὶ δοκοὺς ὑπάρχειν λέγουσιν · ὅπου καὶ ψυχὴν τινες ἀναιροῦντες καὶ φρόνησιν οὔτε τὸ ζῆν ἀναιρεῖν οὔτε τὸ φρονεῖν δοκοῦσιν . Ἐπικούρου δὲ λέγοντος ἡ τῶν ὄντων φύσις σώματά ἐστι καὶ τόπος , πότερον οὕτως ἀκούομεν , ὡς ἄλλο τι τὴν φύσιν παρὰ τὰ ὄντα βουλομένου λέγειν , ἢ τὰ ὄντα δηλοῦντος ἕτερον δὲ μηδέν ; ὥσπερ ἀμέλει καὶ κενοῦ φύσιν αὐτὸ τὸ κενόν , καὶ νὴ Δία τὸ πᾶν παντὸς φύσιν ὀνομάζειν εἴωθε . κἂν εἴ τις ἔροιτο τί λέγεις , ὦ Ἐπίκουρε , τὸ μέν τι κενὸν εἶναι τὸ δὲ φύσιν κενοῦ ; μὰ Δία φήσει , νενόμισται δέ πως ἡ τοιαύτη τῶν ὀνομάτων ὁμιλία , νόμῳ δʼ ἐπίφημι καὶ αὐτὸς τί οὖν ἕτερον ὁ Ἐμπεδοκλῆς πεποίηκε νὴ Δία διδάξας , ὅτι φύσις παρὰ τὸ φυόμενον οὐδέν ἐστιν οὐδὲ θάνατος παρὰ , τὸ θνῆσκον ; ἀλλʼ ὥσπερ οἱ ποιηταὶ πολλάκις ἀνειδωλοποιοῦντες λέγουσιν ἐν δʼ Ἔρις , ἐν δὲ Κυδοιμὸς ὁμίλεον , ἐν δʼ ὀλοὴ Κήρ , οὕτω γένεσίν τινα καὶ φθορὰν καλοῦσιν οἱ πολλοὶ ἐπὶ τοῖς συνισταμένοις καὶ διαλυομένοις . τοσοῦτον ἐδέησε τοῦ κινεῖν τὰ ὄντα καὶ μάχεσθαι τοῖς φαινομένοις , ὥστε μηδὲ τὴν φωνὴν ἐκβαλεῖν ἐκ τῆς συνηθείας , ἀλλʼ ὅσον εἰς τὰ πράγματα βλάπτουσαν ἀπάτην παρεῖχεν ἀφελὼν , αὖθις ἀποδοῦναι τοῖς ὀνόμασι τὸ νενομισμένον ἐν τούτοις οἱ δʼ ὅ τι κεν κατὰ φῶτα μιγὲν φῶς αἰθέρος ἵκῃ ἢ κατὰ θηρῶν ἀγροτέρων γένος ἢ κατὰ θάμνων ἠὲ κατʼ οἰωνῶν , τότε μὲν τὸν γενέσθαι · εὖτε δʼ ἀποκρινθῶσι , τὸ δʼ αὖ δυσδαίμονα πότμον είκαίως καλέουσι νόμῳ δʼ ἐπίφημι καὶ αὐτός . ἃ ὁ Κωλώτης παραθέμενος οὐ συνεῖδεν , ὅτι φῶτας μὲν καὶ θῆρας καὶ θάμνους καὶ οἰωνοὺς ὁ Ἐμπεδοκλῆς οὐκ ἀνῄρηκεν , ἅ γέ φησι μιγνυμένων τῶν στοιχείων ἀποτελεῖσθαι τοὺς δὲ τῇ συγκρίσει ταύτῃ καὶ διακρίσει φύσιν τινὰ καὶ πότμον δυσδαίμονα καὶ θάνατον ἀλοίτην ἐπικατηγοροῦντας , σφάλλονται διδάξας , οὐκ ἀφείλετο τὸ χρῆσθαι ταῖς εἰθισμέναις φωναῖς περὶ αὐτῶν .
Lemmas: πῶς οὖν ἀπολείπω φύσις καί ψυχή καί ζῷον ; ὡς ὅρκος ὡς εὐχή ὡς θυσία ὡς προσκύνησις , ῥῆμα καί λόγος καί ὁ φημί καί προσποιέω καί ὀνομάζω , ὅς ὁ ἀρχή καί ὁ δόγμα ἀναιρέω . εἰ δέ δή ὁ φύω αὐτός φύσις καί ὁ γίγνομαι γένεσις ὀνομάζω , ὥσπερ ὁ ξυλεία ὁ ξύλον καί συμφωνία καλέω ἐκφορικός ὁ συμφωνέω , πόθεν ἐπέρχομαι αὐτός τοιοῦτος προβάλλω ἐρώτημα ὁ Ἐμπεδοκλῆς ; τίς κόπτω φημί ἐγώ αὐτός , σπουδάζω ὑπέρ ἐγώ αὐτός καί ὀρέγω τις πρᾶγμα καί φυλάσσω τις πρᾶγμα ; οὔτε γάρ ἐγώ εἰμί οὔτε ἄλλος χράω ζάω ἀλλά θαρσέω , φημί τις ἄν , ὦ φίλος Κωλωτάριος , οὐδείς σύ κωλύω σπουδάζω ὑπέρ σεαυτοῦ , διδάσκω ὅτι Κωλώτης φύσις αὐτός ὁ Κωλώτης εἰμί ἄλλος δέ οὐδείς , οὐδέ χράω ὁ πρᾶγμα ὁ δέ πρᾶγμα σύ ἡδονή εἰμί ὑποδείκνυμι , ὡς οὐ εἰμί ἄμητος φύσις οὐδέ ὀσμή οὐδέ πλησίασις , ἄμης δέ εἰμί καί μύρον καί γυνή ὁ γραμματικός , ὁ βία Ἡρακλεία αὐτός εἰμί ὁ Ἡρακλῆς , ἀναιρέω ὁ Ἡρακλῆς , οὐδέ ὁ ὁ συμφωνία καί ὁ δόκωσις ἐκφορά μόνος εἰμί φάσκω οὐ καί φθόγγος καί δοκός ὑπάρχω λέγω · ὅπου καί ψυχή τις ἀναιρέω καί φρόνησις οὔτε ὁ ζάω ἀναιρέω οὔτε ὁ φρονέω δοκέω . Ἐπίκουρος δέ λέγω ὁ ὁ εἰμί φύσις σῶμα εἰμί καί τόπος , πότερος οὕτως ἀκούω , ὡς ἄλλος τις ὁ φύσις παρά ὁ εἰμί βούλομαι λέγω , ἤ ὁ εἰμί δηλόω ἕτερος δέ μηδείς ; ὥσπερ ἀμέλει καί κενός φύσις αὐτός ὁ κενός , καί νή Ζεύς ὁ πᾶς πᾶς φύσις ὀνομάζω εἴωθα . ἄν εἰ τις ἔρομαι τίς λέγω , ὦ Ἐπίκουρος , ὁ μέν τις κενός εἰμί ὁ δέ φύσις κενός ; μά Ζεύς φημί , νομίζω δέ πως ὁ τοιοῦτος ὁ ὄνομα ὁμιλία , νόμος δέ ἐπίφημι καί αὐτός τίς οὖν ἕτερος ὁ Ἐμπεδοκλῆς ποιέω νή Ζεύς διδάσκω , ὅτι φύσις παρά ὁ φύω οὐδείς εἰμί οὐδέ θάνατος παρά , ὁ θνῄσκω ; ἀλλά ὥσπερ ὁ ποιητής πολλάκις ἀνειδωλοποιέω λέγω ἐν δέ Ἔρις , ἐν δέ Κυδοιμός ὁμιλέω , ἐν δέ ὀλοός Κήρ , οὕτως γένεσις τις καί φθορά καλέω ὁ πολύς ἐπί ὁ συνίστημι καί διαλύω . τοσοῦτος δέω ὁ κινέω ὁ εἰμί καί μάχομαι ὁ φαίνω , ὥστε μηδέ ὁ φωνή ἐκβάλλω ἐκ ὁ συνήθεια , ἀλλά ὅσος εἰς ὁ πρᾶγμα βλάπτω ἀπάτη παρέχω ἀφαιρέω , αὖθις ἀποδίδωμι ὁ ὄνομα ὁ νομίζω ἐν οὗτος ὁ δέ ὁ τίς ἄν κατά φώς μείγνυμι φάος αἰθήρ ἱκνέομαι ἤ κατά θήρ ἀγρότερος γένος ἤ κατά θάμνος ἤ κατά οἰωνός , τότε μέν ὁ γίγνομαι · εὖτε δέ ἀποκρίνω , ὁ δέ αὖ δυσδαίμων πότμος ἵημι καλέω νόμος δέ ἐπίφημι καί αὐτός . ὅς ὁ Κωλώτης παρατίθημι οὐ συνοράω , ὅτι φώς μέν καί θήρ καί θάμνος καί οἰωνός ὁ Ἐμπεδοκλῆς οὐ ἀναιρέω , ὅς γε φημί μείγνυμι ὁ στοιχεῖον ἀποτελέω ὁ δέ ὁ σύγκρισις οὗτος καί διάκρισις φύσις τις καί πότμος δυσδαίμων καί θάνατος ἀλοίτης ἐπικατηγορέω , σφάλλω διδάσκω , οὐ ἀφαιρέω ὁ χράω ὁ ἐθίζω φωνή περί αὐτός .