plotinus.enneades 6.9.11
τοῦτο δὴ ἐθέλον δηλοῦν τὸ τῶν μυστηρίων τῶνδε ἐπίταγμα , τὸ μὴ ἐκφέρειν εἰς μὴ μεμυημένους , ὡς οὐκ ἔκφορον ἐκεῖνο ὂν ἀπεῖπε δηλοῦν πρὸς ἄλλον τὸ θεῖον , ὅτῳ μὴ καὶ αὐτῷ ἰδεῖν εὐτύχηται . ἐπεὶ τοίνυν δύο οὐκ ἦν , ἀλλ̓ ἓν ἦν αὐτὸς ὁ ἰδὼν πρὸς τὸ ἑωραμένον , ὡς ἂν μὴ ἑωραμένον , ἀλλ̓ ἡνωμένον , ὃς ἐγένετο ὅτε ἐκείνῳ ἐμίγνυτο εἰ μεμνῷτο , ἔχοι ἂν παῤ ἑαυτῷ ἐκείνου εἰκόνα . ἦν δὲ ἓν καὶ αὐτὸς διαφορὰν ἐν αὑτῷ οὐδεμίαν πρὸς ἑαυτὸν ἔχων οὔτε κατὰ ἄλλα : οὐ γάρ τι ἐκινεῖτο παῤ αὐτῷ , οὐ θυμός , οὐκ ἐπιθυμία ἄλλου παρῆν αὐτῷ ἀναβεβηκότι , ἀλλ̓ οὐδὲ λόγος οὐδέ τις νόησις οὐδ̓ ὅλως αὐτός , εἰ δεῖ καὶ τοῦτο λέγειν : ἀλλ̓ ὥσπερ ἁρπασθεὶς ἢ ἐνθουσιάσας ἡσυχῆ ἐν ἐρήμῳ καταστάσει γεγένηται ἀτρεμεῖ τῇ αὐτοῦ οὐσίᾳ οὐδαμοῦ ἀποκλίνων οὐδὲ περὶ αὑτὸν στρεφόμενος , ἑστὼς πάντη καὶ οἷον στάσις γενόμενος : οὐδὲ τῶν καλῶν , ἀλλὰ καὶ τὸ καλὸν ἤδη ὑπερθέων , ὑπερβὰς ἤδη καὶ τὸν τῶν ἀρετῶν χορόν , ὥσπερ τις εἰς τὸ εἴσω τοῦ ἀδύτου εἰσδὺς εἰς τοὐπίσω καταλιπὼν τὰ ἐν τῷ ναῷ ἀγάλματα , ἃ ἐξελθόντι τοῦ ἀδύτου πάλιν γίνεται πρῶτα μετὰ τὸ ἔνδον θέαμα καὶ τὴν ἐκεῖ συνουσίαν πρὸς οὐκ ἄγαλμα οὐδ̓ εἰκόνα , ἀλλ̓ αὐτό : ἃ δὴ γίνεται δεύτερα θεάματα . τὸ δὲ ἴσως ἦν οὐ θέαμα , ἀλλὰ ἄλλος τρόπος τοῦ ἰδεῖν , ἔκστασις καὶ ἅπλωσις καὶ ἐπίδοσις αὑτοῦ καὶ ἔφεσις πρὸς ἁφὴν καὶ στάσις καὶ περινόησις πρὸς ἐφαρμογήν , εἴπερ τις τὸ ἐν τῷ ἀδύτῳ θεάσεται . εἰ δ̓ ἄλλως βλέποι , οὐδὲν αὐτῷ πάρεστι . ταῦτα μὲν οὖν μιμήματα , καὶ τοῖς οὖν σοφοῖς τῶν προφητῶν αἰνίττεται , ὅπως θεὸς ἐκεῖνος ὁρᾶται : σοφὸς δὲ ἱερεὺς τὸ αἴνιγμα συνιεὶς ἀληθινὴν ἂν ποιοῖτο ἐκεῖ γενόμενος τοῦ ἀδύτου τὴν θέαν . καὶ μὴ γενόμενος δὲ τὸ ἄδυτον τοῦτο ἀόρατόν τι χρῆμα νομίσας καὶ πηγὴν καὶ ἀρχὴν εἰδήσει , ὡς ἀρχῇ ἀρχὴν ὁρᾷ , καὶ συγγίνεται καὶ τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον , οὐδὲν παραλιπὼν τῶν θείων ὅσα δύναται ψυχὴ ἔχειν . καὶ πρὸ τῆς θέας τὸ λοιπὸν ἐκ τῆς θέας ἀπαιτεῖ : τὸ δὲ λοιπὸν τῷ ὑπερβάντι πάντα τὸ ὅ ἐστι πρὸ πάντων . οὐ γὰρ δὴ εἰς τὸ πάντη μὴ ὂν ἥξει ἡ ψυχῆς φύσις , ἀλλὰ κάτω μὲν βᾶσα εἰς κακὸν ἥξει , καὶ οὕτως εἰς μὴ ὄν , οὐκ εἰς τὸ παντελὲς μὴ ὄν : τὴν ἐναντίαν δὲ δραμοῦσα ἥξει οὐκ εἰς ἄλλο , ἀλλ̓ εἰς ἑαυτήν , καὶ οὕτως οὐκ ἐν ἄλλῳ οὖσα ἐν οὐδενί ἐστιν , ἀλλ̓ ἐν αὑτῇ : τὸ δ̓ ἐν αὑτῇ μόνῃ καὶ οὐκ ἐν τῷ ὄντι ἐν ἐκείνῳ : γίνεται γὰρ καὶ αὐτός τις οὐκ οὐσία , ἀλλ̓ ἐπέκεινα οὐσίας ταύτῃ , ᾗ προσομιλεῖ . εἴ τις οὖν τοῦτο αὑτὸν γενόμενον ἴδοι , ἔχει ὁμοίωμα ἐκείνου αὑτόν , καὶ εἰ ἀφ̓ αὑτοῦ μεταβαίνοι ὡς εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον , τέλος ἂν ἔχοι τῆς πορείας . ἐκπίπτων δὲ τῆς θέας πάλιν ἐγείρας ἀρετὴν τὴν ἐν αὑτῷ καἰ κατανοήσας ἑαυτὸν πάντη κεκοσμημένον πάλιν κουφισθήσεται δἰ ἀρετῆς ἐπὶ νοῦν ἰὼν καὶ διὰ σοφίας ἐπ’ αὐτό . καὶ οὗτος θεῶν καὶ ἀνθρώπων θείων καὶ εὐδαιμόνων βίος , ἀπαλλαγὴ τῶν ἄλλων τῶν τῇδε , βίος ἀνήδονος τῶν τῇδε , φυγὴ μόνου πρὸς μόνον .
Lemmas: οὗτος δή ἐθέλω δηλόω ὁ ὁ μυστήριον ὅδε ἐπίταγμα , ὁ μή ἐκφέρω εἰς μή μυέω , ὡς οὐ ἔκφορος ἐκεῖνος εἰμί ἀπολέγω δηλόω πρός ἄλλος ὁ θεῖος , ὅστις μή καί αὐτός ὁράω εὐτυχέω . ἐπεί τοίνυν δύο οὐ εἰμί , ἀλλά εἷς εἰμί αὐτός ὁ ὁράω πρός ὁ ὁράω , ὡς ἄν μή ὁράω , ἀλλά ἑνόω , ὅς γίγνομαι ὅτε ἐκεῖνος μείγνυμι εἰ μιμνῄσκω , ἔχω ἄν παρά ἑαυτοῦ ἐκεῖνος εἰκών . εἰμί δέ εἷς καί αὐτός διαφορά ἐν ἑαυτοῦ οὐδείς πρός ἑαυτοῦ ἔχω οὔτε κατά ἄλλος : οὐ γάρ τις κινέω παρά αὐτός , οὐ θυμός , οὐ ἐπιθυμία ἄλλος πάρειμι αὐτός ἀναβαίνω , ἀλλά οὐδέ λόγος οὐδέ τις νόησις οὐδέ ὅλος αὐτός , εἰ δέω καί οὗτος λέγω : ἀλλά ὥσπερ ἁρπάζω ἤ ἐνθουσιάζω ἡσυχῆ ἐν ἐρῆμος κατάστασις γίγνομαι ἀτρεμής ὁ αὐτός οὐσία οὐδαμοῦ ἀποκλίνω οὐδέ περί ἑαυτοῦ στρέφω , ἵστημι πάντῃ καί οἷος στάσις γίγνομαι : οὐδέ ὁ καλός , ἀλλά καί ὁ καλός ἤδη ὑπερθέω , ὑπερβαίνω ἤδη καί ὁ ὁ ἀρετή χορός , ὥσπερ τις εἰς ὁ εἴσω ὁ ἄδυτον εἰσδύνω εἰς ὀπίσω καταλείπω ὁ ἐν ὁ ναός ἄγαλμα , ὅς ἐξέρχομαι ὁ ἄδυτον πάλιν γίγνομαι πρῶτος μετά ὁ ἔνδον θέαμα καί ὁ ἐκεῖ συνουσία πρός οὐ ἄγαλμα οὐδέ εἰκών , ἀλλά αὐτός : ὅς δή γίγνομαι δεύτερος θέαμα . ὁ δέ ἴσως εἰμί οὐ θέαμα , ἀλλά ἄλλος τρόπος ὁ ὁράω , ἔκστασις καί ἅπλωσις καί ἐπίδοσις ἑαυτοῦ καί ἔφεσις πρός ἁφή καί στάσις καί περινόησις πρός ἐφαρμογή , εἴπερ τις ὁ ἐν ὁ ἄδυτος θεάομαι . εἰ δέ ἄλλος βλέπω , οὐδείς αὐτός πάρειμι . οὗτος μέν οὖν μίμημα , καί ὁ οὖν σοφός ὁ προφήτης αἰνίσσομαι , ὅπως θεός ἐκεῖνος ὁράω : σοφός δέ ἱερεύς ὁ αἴνιγμα συνίημι ἀληθινός ἄν ποιέω ἐκεῖ γίγνομαι ὁ ἄδυτος ὁ θέα . καί μή γίγνομαι δέ ὁ ἄδυτος οὗτος ἀόρατος τις χρῆμα νομίζω καί πηγή καί ἀρχή ὁράω , ὡς ἀρχή ἀρχή ὁράω , καί συγγίγνομαι καί ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος , οὐδείς παραλείπω ὁ θεῖος ὅσος δύναμαι ψυχή ἔχω . καί πρό ὁ θέα ὁ λοιπός ἐκ ὁ θέα ἀπαιτέω : ὁ δέ λοιπός ὁ ὑπερβαίνω πᾶς ὁ ὅς εἰμί πρό πᾶς . οὐ γάρ δή εἰς ὁ πάντῃ μή εἰμί ἥκω ὁ ψυχή φύσις , ἀλλά κάτω μέν βαίνω εἰς κακός ἥκω , καί οὕτως εἰς μή εἰμί , οὐ εἰς ὁ παντελής μή εἰμί : ὁ ἐναντίος δέ τρέχω ἥκω οὐ εἰς ἄλλος , ἀλλά εἰς ἑαυτοῦ , καί οὕτως οὐ ἐν ἄλλος εἰμί ἐν οὐδείς εἰμί , ἀλλά ἐν ἑαυτοῦ : ὁ δέ ἐν ἑαυτοῦ μόνος καί οὐ ἐν ὁ εἰμί ἐν ἐκεῖνος : γίγνομαι γάρ καί αὐτός τις οὐ οὐσία , ἀλλά ἐπέκεινα οὐσία οὗτος , ὅς προσομιλέω . εἰ τις οὖν οὗτος ἑαυτοῦ γίγνομαι ὁράω , ἔχω ὁμοίωμα ἐκεῖνος ἑαυτοῦ , καί εἰ ἀπό ἑαυτοῦ μεταβαίνω ὡς εἰκών πρός ἀρχέτυπος , τέλος ἄν ἔχω ὁ πορεία . ἐκπίπτω δέ ὁ θέα πάλιν ἐγείρω ἀρετή ὁ ἐν ἑαυτοῦ εἰ κατανοέω ἑαυτοῦ πάντῃ κοσμέω πάλιν κουφίζω διά ἀρετή ἐπί νόος ἔρχομαι καί διά σοφία ἐπί αὐτός . καί οὗτος θεός καί ἄνθρωπος θεῖος καί εὐδαίμων βίος , ἀπαλλαγή ὁ ἄλλος ὁ τῇδε , βίος ἀνήδονος ὁ τῇδε , φυγή μόνος πρός μόνος .