plotinus.enneades 3.2.8
λοιπὸν δὴ ζητεῖν ὅπῃ καλῶς ταῦτα , καὶ ὡς τάξεως μετέχει , ἢ ὅπῃ μὴ κακῶς . παντὸς δὴ ζῴου τὰ μὲν ἄνω , πρόσωπον καὶ κεφαλή , καλλίω , τὰ δὲ μέσα καὶ κάτω οὐκ ἴσα : ἄνθρωποι δὲ ἐν μέσῳ καὶ κάτω , ἄνω δὲ οὐρανὸς καὶ οἱ ἐν αὐτῷ θεοί : καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ κόσμου θεοὶ καὶ οὐρανὸς πᾶς κύκλῳ , γῆ δὲ οἷα κέντρον καὶ ὡς ἕν τι τῶν ἄστρων . θαυμάζεται δὲ ἐν ἀνθρώποις ἀδικία , ὅτι ἄνθρωπον ἀξιοῦσιν ἐν τῷ παντὶ τὸ τίμιον εἶναι ὡς οὐδενὸς ὄντος σοφωτέρου . τὸ δὲ κεῖται ἐν μέσῳ θεῶν καὶ θηρίων καὶ ῥέπει ἐπ’ ἄμφω καὶ ὁμοιοῦνται οἱ μὲν τῷ ἑτέρῳ , οἱ δὲ τῷ ἑτέρῳ , οἱ δὲ μεταξύ εἰσιν , οἱ πολλοί . οἱ δὴ κακυνθέντες εἰς τὸ ἐγγὺς ζῴων ἀλόγων καὶ θηρίων ἰέναι ἕλκουσι τοὺς μέσους καὶ βιάζονται : οἱ δὲ βελτίους μέν εἰσι τῶν βιαζομένων , κρατοῦνταί γε μὴν ὑπὸ τῶν χειρόνων ᾗ εἰσι χείρους καὶ αὐτοὶ καὶ οὐκ εἰσὶν ἀγαθοὶ οὐδὲ παρεσκεύασαν αὑτοὺς μὴ παθεῖν . εἰ οὖν παῖδες ἀσκήσαντες μὲν τὰ σώματα , τὰς δὲ ψυχὰς ὑπ’ ἀπαιδευσίας τούτων χείρους γινόμενοι ἐν πάλῃ κρατοῖεν τῶν μήτε τὰ σώματα μήτε τὰς ψυχὰς πεπαιδευμένων καὶ τὰ σιτία αὐτῶν ἁρπάζοιεν καὶ τὰ ἱμάτια αὐτῶν τὰ ἁβρὰ λαμβάνοιεν , τί ἂν τὸ πρᾶγμα ἢ γέλως εἴη ; ἢ πῶς οὐκ ὀρθὸν καὶ τὸν νομοθέτην συγχωρεῖν ταῦτα μὲν πάσχειν ἐκείνους δίκην ἀργίας καὶ τρυφῆς διδόντας , εἰ ἀποδεδειγμένων γυμνασίων αὐτοῖς οἱ δ̓ ὑπ’ ἀργίας καὶ τοῦ ζῆν μαλακῶς καὶ ἀνειμένως περιεῖδον ἑαυτοὺς ἄρνας καταπιανθέντας λύκων ἁρπαγὰς εἶναι ; τοῖς δὲ ταῦτα ποιοῦσι πρώτη μὲν δίκη τὸ λύκοις εἶναι καὶ κακοδαίμοσιν ἀνθρώποις : εἶτα αὐτοῖς καὶ κεῖται ἃ παθεῖν χρεὼν τοὺς τοιούτους : οὐ γὰρ ἔστη ἐνταῦθα κακοῖς γενομένοις ἀποθανεῖν , ἀλλὰ τοῖς ἀεὶ προτέροις ἕπεται ὅσα κατὰ λόγον καὶ φύσιν , χείρω τοῖς χείροσι , τοῖς δὲ ἀμείνοσι τὰ ἀμείνω . ἀλλ̓ οὐ παλαίστρα τὰ τοιαῦτα : παιδιὰ γὰρ ἐκεῖ . ἔδει γὰρ μειζόνων τῶν παίδων μετὰ ἀνοίας ἀμφοτέρων γινομένων ἀμφοτέρους μὲν ζώννυσθαι ἤδη καὶ ὅπλα ἔχειν καὶ ἡ θέα καλλίων ἢ κατὰ πάλας γυμνάζοντι : νῦν δὲ οἱ μὲν ἄοπλοι , οἱ δὲ ὁπλισθέντες κρατοῦσιν . ἔνθα οὐ θεὸν ἔδει ὑπὲρ τῶν ἀπολέμων αὐτὸν μάχεσθαι : σώζεσθαι γὰρ ἐκ πολέμων φησὶ δεῖν ὁ νόμος ἀνδριζομένους , ἀλλ̓ οὐκ εὐχομένους : οὐδὲ γὰρ κομίζεσθαι καρποὺς εὐχομένους , ἀλλὰ γῆς ἐπιμελουμένους , οὐδέ γε ὑγιαίνειν μὴ ὑγιείας ἐπιμελουμένους : οὐδ̓ ἀγανακτεῖν δεῖ , εἰ τοῖς φαύλοις πλείους γίνοιντο καρποὶ ἢ ὅλως αὐτοῖς γεωργοῦσιν ἢ ἄμεινον . ἔπειτα γελοῖον τὰ μὲν ἄλλα πάντα τὰ κατὰ τὸν βίον γνώμῃ τῇ ἑαυτῶν πράττειν , κἂν μὴ ταύτῃ πράττωσιν , ᾗ θεοῖς φίλα , σώζεσθαι δὲ μόνον παρὰ θεῶν οὐδὲ ταῦτα ποιήσαντας , δἰ ὧν κελεύουσιν αὐτοὺς οἱ θεοὶ σώζεσθαι . καὶ τοίνυν οἱ θάνατοι αὐτοῖς βελτίους ἢ τὸ οὕτως ξῶντας εἶναι , ὅπως ζῆν αὐτοὺς οὐκ ἐθέλουσιν οἱ ἐν τῷ παντὶ νόμοι : ὥστε τῶν ἐναντίων γιγνομένων , εἰρήνης ἐν ἀνοίαις καὶ κακίαις πάσαις φυλαττομένης , ἀμελῶς ἂν ἔσχε τὰ τῆς προνοίας ἐώσης κρατεῖν οὕτως τὰ χείρω . ἄρχουσι δὲ οἱ κακοὶ ἀρχομένων ἀνανδρίᾳ : τοῦτο γὰρ δίκαιον , καὶ οὐκ ἐκεῖνο .
Lemmas: λοιπός δή ζητέω ὅπῃ καλός οὗτος , καί ὡς τάξις μετέχω , ἤ ὅπῃ μή κακός . πᾶς δή ζῷον ὁ μέν ἄνω , πρόσωπον καί κεφαλή , καλός , ὁ δέ μέσος καί κάτω οὐ ἴσος : ἄνθρωπος δέ ἐν μέσος καί κάτω , ἄνω δέ οὐρανός καί ὁ ἐν αὐτός θεός : καί ὁ πολύς ὁ κόσμος θεός καί οὐρανός πᾶς κύκλος , γῆ δέ οἷος κέντρον καί ὡς εἷς τις ὁ ἄστρον . θαυμάζω δέ ἐν ἄνθρωπος ἀδικία , ὅτι ἄνθρωπος ἀξιόω ἐν ὁ πᾶς ὁ τίμιος εἰμί ὡς οὐδείς εἰμί σοφός . ὁ δέ κεῖμαι ἐν μέσος θεός καί θηρίον καί ῥέπω ἐπί ἄμφω καί ὁμοιόω ὁ μέν ὁ ἕτερος , ὁ δέ ὁ ἕτερος , ὁ δέ μεταξύ εἰμί , ὁ πολύς . ὁ δή κακύνω εἰς ὁ ἐγγύς ζῷον ἄλογος καί θηρίον ἔρχομαι ἕλκω ὁ μέσος καί βιάζω : ὁ δέ ἀγαθός μέν εἰμί ὁ βιάζω , κρατέω γε μήν ὑπό ὁ κακός ᾗ εἰμί κακός καί αὐτός καί οὐ εἰμί ἀγαθός οὐδέ παρασκευάζω ἑαυτοῦ μή πάσχω . εἰ οὖν παῖς ἀσκέω μέν ὁ σῶμα , ὁ δέ ψυχή ὑπό ἀπαιδευσία οὗτος κακός γίγνομαι ἐν πάλη κρατέω ὁ μήτε ὁ σῶμα μήτε ὁ ψυχή παιδεύω καί ὁ σιτίον αὐτός ἁρπάζω καί ὁ ἱμάτιον αὐτός ὁ ἁβρός λαμβάνω , τίς ἄν ὁ πρᾶγμα ἤ γέλως εἰμί ; ἤ πῶς οὐ ὀρθός καί ὁ νομοθέτης συγχωρέω οὗτος μέν πάσχω ἐκεῖνος δίκη ἀργία καί τρυφή δίδωμι , εἰ ἀποδείκνυμι γυμνάσιον αὐτός ὁ δέ ὑπό ἀργία καί ὁ ζάω μαλακός καί ἀνειμένως περιοράω ἑαυτοῦ ἀρήν καταπιαίνω λύκων ἁρπαγή εἰμί ; ὁ δέ οὗτος ποιέω πρῶτος μέν δίκη ὁ λύκος εἰμί καί κακοδαίμων ἄνθρωπος : εἶτα αὐτός καί κεῖμαι ὅς πάσχω χρεών ὁ τοιοῦτος : οὐ γάρ ἵστημι ἐνταῦθα κακός γίγνομαι ἀποθνῄσκω , ἀλλά ὁ ἀεί πρότερος ἕπομαι ὅσος κατά λόγος καί φύσις , κακός ὁ κακός , ὁ δέ ἀγαθός ὁ ἀγαθός . ἀλλά οὐ παλαίστρα ὁ τοιοῦτος : παιδιά γάρ ἐκεῖ . δέω γάρ μέγας ὁ παῖς μετά ἄνοια ἀμφότερος γίγνομαι ἀμφότερος μέν ζώννυμι ἤδη καί ὅπλον ἔχω καί ὁ θέα καλός ἤ κατά πάλη γυμνάζω : νῦν δέ ὁ μέν ἄοπλος , ὁ δέ ὁπλίζω κρατέω . ἔνθα οὐ θεός δέω ὑπέρ ὁ ἀπόλεμος αὐτός μάχομαι : σῴζω γάρ ἐκ πόλεμος φημί δέω ὁ νόμος ἀνδρίζω , ἀλλά οὐ εὔχομαι : οὐδέ γάρ κομίζω καρπός εὔχομαι , ἀλλά γῆ ἐπιμελέομαι , οὐδέ γε ὑγιαίνω μή ὑγίεια ἐπιμελέομαι : οὐδέ ἀγανακτέω δέω , εἰ ὁ φαῦλος πολύς γίγνομαι καρπός ἤ ὅλος αὐτός γεωργέω ἤ ἀγαθός . ἔπειτα γέλοιος ὁ μέν ἄλλος πᾶς ὁ κατά ὁ βίος γνώμη ὁ ἑαυτοῦ πράσσω , ἐάν μή οὗτος πράσσω , ᾗ θεός φίλος , σῴζω δέ μόνος παρά θεός οὐδέ οὗτος ποιέω , διά ὅς κελεύω αὐτός ὁ θεός σῴζω . καί τοίνυν ὁ θάνατος αὐτός ἀγαθός ἤ ὁ οὕτως ξέω εἰμί , ὅπως ζάω αὐτός οὐ ἐθέλω ὁ ἐν ὁ πᾶς νόμος : ὥστε ὁ ἐναντίος γίγνομαι , εἰρήνη ἐν ἄνοια καί κακία πᾶς φυλάσσω , ἀμελής ἄν ἔχω ὁ ὁ πρόνοια ἐάω κρατέω οὕτως ὁ κακός . ἄρχω δέ ὁ κακός ἄρχω ἀνανδρία : οὗτος γάρ δίκαιος , καί οὐ ἐκεῖνος .