plotinus.enneades 1.1.5
ἀλλὰ τὸ ζῷον ἢ τὸ σῶμα δεῖ λέγειν τὸ τοιόνδε , ἢ τὸ κοινόν , ἢ ἕτερόν τι τρίτον ἐξ ἀμφοῖν γεγενημένον . ὅπως δ̓ ἂν ἔχῃ , ἤτοι ἀπαθῆ δεῖ τὴν ψυχὴν φυλάττειν αὐτὴν αἰτίαν γενομένην ἄλλῳ τοῦ τοιούτου , ἢ συμπάσχειν καὶ αὐτήν : καὶ ἢ ταὐτὸν πάσχουσαν πάθημα πάσχειν , ἢ ὅμοιόν τι , οἷον ἄλλως μὲν τὸ ζῷον ἐπιθυμεῖν , ἄλλως δὲ τὸ ἐπιθυμητικὸν ἐνεργεῖν ἢ πάσχειν . τὸ μὲν οὖν σῶμα τὸ τοιόνδε ὕστερον ἐπισκεπτέον : τὸ δὲ συναμφότερον οἷον λυπεῖσθαι πῶς ; ἆρα , ὅτι τοῦ σώματος οὑτωσὶ διατεθέντος καὶ μέχρις αἰσθήσεως διελθόντος τοῦ πάθους τῆς αἰσθήσεως εἰς ψυχὴν τελευτώσης ; ἀλλ̓ ἡ αἴσθησις οὔπω δῆλον πῶς . ἀλλ̓ ὅταν ἡ λύπη ἀρχὴν ἀπὸ δόξης καὶ κρίσεως λάβῃ τοῦ κακόν τι παρεῖναι ἢ αὐτῷ ἤ τινι τῶν οἰκείων , εἶτ̓ ἐντεῦθεν τροπὴ λυπηρὰ ἐπὶ τὸ σῶμα καὶ ὅλως ἐπὶ πᾶν τὸ ζῷον γένηται ; ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς δόξης οὔπω δῆλον τίνος , τῆς ψυχῆς ἢ τοῦ συναμφοτέρου : εἶτα ἡ μὲν δόξα ἡ περὶ τὸ κακὸν τὸ τῆς λύπης οὐκ ἔχει πάθος : καὶ γὰρ δυνατὸν τῆς δόξης παρούσης μὴ πάντως ἐπιγίνεσθαι τὸ λυπεῖσθαι , μηδ̓ αὖ τὸ ὀργίζεσθαι δόξης τοῦ ὀλιγωρεῖσθαι γενομένης , μηδ̓ αὖ ἀγαθοῦ δόξης κινεῖσθαι τὴν ὄρεξιν . πῶς οὖν κοινὰ ταῦτα ; ἤ , ὅτι καὶ ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἐπιθυμητικοῦ καὶ ὁ θυμὸς τοῦ θυμικοῦ καὶ ὅλως τοῦ ὀρεκτικοῦ ἡ ἐπί τι ἔκτασις ; ἀλλ̓ οὕτως οὐκέτι κοινὰ ἔσται , ἀλλὰ τῆς ψυχῆς μόνης , ἢ καὶ τοῦ σώματος , ὅτι δεῖ αἷμα καὶ χολὴν ζέσαι καί πως διατεθὲν τὸ σῶμα τὴν ὄρεξιν κινῆσαι , οἷον ἐπὶ ἀφροδισίων . ἡ δὲ τοῦ ἀγαθοῦ ὄρεξις μὴ κοινὸν πάθημα ἀλλὰ ψυχῆς ἔσται , ὥσπερ καὶ ἄλλα , καὶ οὐ πάντα τῷ κοινῷ δίδωσιν ὁ λόγος . ἀλλὰ ὀρεγομένου ἀφροδισίων τοῦ ἀνθρώπου ἔσται μὲν ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐπιθυμῶν , ἔσται δὲ ἄλλως καὶ τὸ ἐπιθυμητικὸν ἐπιθυμοῦν . καὶ πῶς ; ἆρα ἄρξει μὲν ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐπιθυμίας , ἐπακολουθήσει δὲ τὸ ἐπιθυμητικόν ; ἀλλὰ πῶς ὅλως ἐπεθύμησεν ὁ ἄνθρωπος μὴ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ κεκινημένου ; ἀλλ̓ ἄρξει τὸ ἐπιθυμητικόν . ἀλλὰ τοῦ σώματος μὴ πρότερον οὑτωσὶ διατεθέντος πόθεν ἄρξεται ;
Lemmas: ἀλλά ὁ ζῷον ἤ ὁ σῶμα δέω λέγω ὁ τοιόσδε , ἤ ὁ κοινός , ἤ ἕτερος τις τρίτος ἐκ ἄμφω γίγνομαι . ὅπως δέ ἄν ἔχω , ἤτοι ἀπαθής δέω ὁ ψυχή φυλάσσω αὐτός αἰτία γίγνομαι ἄλλος ὁ τοιοῦτος , ἤ συμπάσχω καί αὐτός : καί ἤ αὐτός πάσχω πάθημα πάσχω , ἤ ὅμοιος τις , οἷος ἄλλος μέν ὁ ζῷον ἐπιθυμέω , ἄλλος δέ ὁ ἐπιθυμητικός ἐνεργέω ἤ πάσχω . ὁ μέν οὖν σῶμα ὁ τοιόσδε ὕστερον ἐπισκοπέω : ὁ δέ συναμφότεροι οἷος λυπέω πῶς ; ἆρα , ὅτι ὁ σῶμα οὕτως διατίθημι καί μέχρι αἴσθησις διέρχομαι ὁ πάθος ὁ αἴσθησις εἰς ψυχή τελευτάω ; ἀλλά ὁ αἴσθησις οὔπω δῆλος πῶς . ἀλλά ὅταν ὁ λύπη ἀρχή ἀπό δόξα καί κρίσις λαμβάνω ὁ κακός τις πάρειμι ἤ αὐτός ἤ τις ὁ οἰκεῖος , εἶτα ἐντεῦθεν τροπή λυπηρός ἐπί ὁ σῶμα καί ὅλος ἐπί πᾶς ὁ ζῷον γίγνομαι ; ἀλλά καί ὁ ὁ δόξα οὔπω δῆλος τίς , ὁ ψυχή ἤ ὁ συναμφότεροι : εἶτα ὁ μέν δόξα ὁ περί ὁ κακός ὁ ὁ λύπη οὐ ἔχω πάθος : καί γάρ δυνατός ὁ δόξα πάρειμι μή πάντως ἐπιγίγνομαι ὁ λυπέω , μηδέ αὖ ὁ ὀργίζω δόξα ὁ ὀλιγωρέω γίγνομαι , μηδέ αὖ ἀγαθός δόξα κινέω ὁ ὄρεξις . πῶς οὖν κοινός οὗτος ; ἤ , ὅτι καί ὁ ἐπιθυμία ὁ ἐπιθυμητικός καί ὁ θυμός ὁ θυμικός καί ὅλος ὁ ὀρεκτικός ὁ ἐπί τις ἔκτασις ; ἀλλά οὕτως οὐκέτι κοινός εἰμί , ἀλλά ὁ ψυχή μόνος , ἤ καί ὁ σῶμα , ὅτι δέω αἷμα καί χολή ζέω καί πως διατίθημι ὁ σῶμα ὁ ὄρεξις κινέω , οἷος ἐπί ἀφροδίσιος . ὁ δέ ὁ ἀγαθός ὄρεξις μή κοινός πάθημα ἀλλά ψυχή εἰμί , ὥσπερ καί ἄλλος , καί οὐ πᾶς ὁ κοινός δίδωμι ὁ λόγος . ἀλλά ὀρέγω ἀφροδίσιος ὁ ἄνθρωπος εἰμί μέν ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐπιθυμέω , εἰμί δέ ἄλλος καί ὁ ἐπιθυμητικός ἐπιθυμέω . καί πῶς ; ἆρα ἄρχω μέν ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐπιθυμία , ἐπακολουθέω δέ ὁ ἐπιθυμητικός ; ἀλλά πῶς ὅλος ἐπιθυμέω ὁ ἄνθρωπος μή ὁ ἐπιθυμητικός κινέω ; ἀλλά ἄρχω ὁ ἐπιθυμητικός . ἀλλά ὁ σῶμα μή πρότερος οὕτως διατίθημι πόθεν ἄρχω ;