plotinus.enneades 1.4.7
διὰ τί οὖν ὁ εὐδαιμονῶν ταῦτα ἐθέλει παρεῖναι καὶ τὰ ἐναντία ἀπωθεῖται ; ἢ φήσομεν οὐχ ὅτι πρὸς τὸ εὐδαιμονεῖν εἰσφέρεταί τινα μοῖραν , ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς τὸ εἶναι : τὰ δ̓ ἐναντία τούτων ἢ πρὸς τὸ μὴ εἶναι ἢ ὅτι ἐνοχλεῖ τῷ τέλει παρόντα , οὐχ ὡς ἀφαιρούμενα αὐτό , ἀλλ̓ ὅτι ὁ ἔχων τὸ ἄριστον αὐτὸ μόνον βούλεται ἔχειν , οὐκ ἄλλο τι μετ̓ αὐτοῦ , ὃ ὅταν παρῇ , οὐκ ἀφῄρηται μὲν ἐκεῖνο , ἔστι δ̓ ὅμως κἀκείνου ὄντος . ὅλως δὲ οὐκ , εἴ τι ὁ εὐδαίμων μὴ ἐθέλοι , παρείη δὲ τοῦτο , ἤδη παραιρεῖταί τι τῆς εὐδαιμονίας : ἢ οὕτω γε καθ̓ ἑκάστην τὴν ἡμέραν μεταπίπτοι ἂν καὶ ἐκπίπτοι τῆς εὐδαιμονίας : οἷον εἰ καὶ παῖδα ἀποβάλοι ἢ καὶ ὁτιοῦν τῶν κτημάτων . καὶ μυρία ἂν εἴη ἃ οὐ κατὰ γνώμην ἐκβάντα οὐδέν τι παρακινεῖ τοῦ παρόντος τέλους αὐτῷ . ἀλλὰ τὰ μεγάλα , φασί , καὶ οὐ τὰ τυχόντα . τί δ̓ ἂν εἴη τῶν ἀνθρωπίνων μέγα , ὥστ̓ ἂν μὴ καταφρονηθῆναι ὑπὸ τοῦ ἀναβεβηκότος πρὸς τὸ ἀνωτέρω ἁπάντων τούτων καὶ οὐδενὸς ἔτι τῶν κάτω ἐξηρτημένου ; διὰ τί γὰρ τὰς μὲν εὐτυχίας , ἡλικαιοῦν ἂν ὦσιν , οὐ μεγάλα ἡγεῖται , οἷον βασιλείας καὶ πόλεων καὶ ἐθνῶν ἀρχάς , οὐδὲ οἰκίσεις καὶ κτίσεις πόλεων , οὐδ̓ εἰ ὑπ’ αὐτοῦ γίγνοιντο , ἐκπτώσεις δὲ ἀρχῶν καὶ πόλεως αὑτοῦ κατασκαφὴν ἡγήσεταί τι εἶναι μέγα ; εἰ δὲ δὴ καὶ κακὸν μέγα ἢ ὅλως κακὸν , γέλοιος ἂν εἴη τοῦ δόγματος καὶ οὐκ ἂν ἔτι σπουδαῖος εἴη ξύλα καὶ λίθους καὶ νὴ Δία θανάτους θνητῶν μέγα ἡγούμενος , ᾧ φαμεν δεῖν δόγμα παρεῖναι περὶ θανάτου τὸ ἄμεινον ζωῆς τῆς μετὰ σώματος εἶναι . αὐτὸς δὲ εἰ τυθείη , κακὸν οἰήσεται αὑτῷ τὸν θάνατον , ὅτι παρὰ βωμοῖς τέθνηκεν ; ἀλλ̓ εἰ μὴ ταφείη , πάντως που καὶ ὑπὲρ γῆς καὶ ὑπὸ γῆν τεθὲν τὸ σῶμα σαπείη . εἰ δ̓ ὅτι μὴ πολυδαπάνως , ἀλλ̓ ἀνωνύμως τέθαπται οὐκ ἀξιωθεὶς ὑψηλοῦ μνήματος , τῆς μικρολογίας . ἀλλ̓ εἰ αἰχμάλωτος ἄγοιτο , πάρ τοί ἐστιν ὁδὸς ἐξιέναι , εἰ μὴ εἴη εὐδαιμονεῖν . εἰ δὲ οἰκεῖοι αὐτῷ αἰχμάλωτοι , οἷον ἑλκόμενοι υἱοὶ καὶ θυγατέρες — τί οὖν , φήσομεν , εἰ ἀποθνήσκοι μηδὲν τοιοῦτον ἑωρακώς ; ἆῤ ἂν οὕτως δόξης ἔχοι ἀπιών , ὡς μὴ ἂν τούτων ἐνδεχομένων γενέσθαι ; ἀλλ̓ ἄτοπος ἂν εἴη . οὐκ ἂν οὖν δοξάσειεν , ὡς ἐνδέχεται τοιαύταις τύχαις τοὺς οἰκείους περιπεσεῖν ; ἆῤ οὖν διὰ τὸ οὕτως ἂν δοξάσαι ὡς καὶ γενησομένου ἂν οὐκ εὐδαίμων ; ἢ καὶ δοξάζων οὕτως εὐδαίμων : ὥστε καὶ γινομένου . ἐνθυμοῖτο γὰρ ἄν , ὡς ἡ τοῦδε τοῦ παντὸς φύσις τοιαύτη , οἵαν καὶ τὰ τοιαῦτα φέρειν καὶ ἕπεσθαι χρή . καὶ πολλοὶ δὴ καὶ ἄμεινον αἰχμάλωτοι γενόμενοι πράξουσι . καὶ ἐπ’ αὐτοῖς δὲ βαρυνομένοις ἀπελθεῖν : ἢ μένοντες ἢ εὐλόγως μένουσι καὶ οὐδὲν δεινὸν ἢ ἀλόγως μένοντες , δέον μή , αὑτοῖς αἴτιοι . οὐ γὰρ δὴ διὰ τὴν τῶν ἄλλων ἄνοιαν οἰκείων ὄντων αὐτὸς ἐν κακῷ ἔσται καὶ εἰς ἄλλων εὐτυχίας καὶ δυστυχίας ἀναρτήσεται .
Lemmas: διά τίς οὖν ὁ εὐδαιμονέω οὗτος ἐθέλω πάρειμι καί ὁ ἐναντίος ἀπωθέω ; ἤ φημί οὐ ὅτι πρός ὁ εὐδαιμονέω εἰσφέρω τις μοῖρα , ἀλλά μάλα πρός ὁ εἰμί : ὁ δέ ἐναντίος οὗτος ἤ πρός ὁ μή εἰμί ἤ ὅτι ἐνοχλέω ὁ τέλος πάρειμι , οὐ ὡς ἀφαιρέω αὐτός , ἀλλά ὅτι ὁ ἔχω ὁ ἀγαθός αὐτός μόνος βούλομαι ἔχω , οὐ ἄλλος τις μετά αὐτός , ὅς ὅταν παρέρχομαι , οὐ ἀφαιρέω μέν ἐκεῖνος , εἰμί δέ ὅμως ἐκεῖνος εἰμί . ὅλος δέ οὐ , εἰ τις ὁ εὐδαίμων μή ἐθέλω , πάρειμι δέ οὗτος , ἤδη παραιρέω τις ὁ εὐδαιμονία : ἤ οὕτως γε κατά ἕκαστος ὁ ἡμέρα μεταπίπτω ἄν καί ἐκπίπτω ὁ εὐδαιμονία : οἷος εἰ καί παῖς ἀποβάλλω ἤ καί ὁστισοῦν ὁ κτῆμα . καί μυρίος ἄν εἰμί ὅς οὐ κατά γνώμη ἐκβαίνω οὐδείς τις παρακινέω ὁ πάρειμι τέλος αὐτός . ἀλλά ὁ μέγας , φημί , καί οὐ ὁ τυγχάνω . τίς δέ ἄν εἰμί ὁ ἀνθρώπινος μέγας , ὥστε ἄν μή καταφρονέω ὑπό ὁ ἀναβαίνω πρός ὁ ἀνώτερος ἅπας οὗτος καί οὐδείς ἔτι ὁ κάτω ἐξαρτάω ; διά τίς γάρ ὁ μέν εὐτυχία , ηλικαιω ἄν εἰμί , οὐ μέγας ἡγέομαι , οἷος βασιλεία καί πόλις καί ἔθνος ἀρχή , οὐδέ οἴκισις καί κτίσις πόλις , οὐδέ εἰ ὑπό αὐτός γίγνομαι , ἔκπτωσις δέ ἀρχή καί πόλις ἑαυτοῦ κατασκαφή ἡγέομαι τις εἰμί μέγας ; εἰ δέ δή καί κακός μέγας ἤ ὅλος κακός , γέλοιος ἄν εἰμί ὁ δόγμα καί οὐ ἄν ἔτι σπουδαῖος εἰμί ξύλον καί λίθος καί νή Ζεύς θάνατος θνητός μέγας ἡγέομαι , ὅς φημί δέω δόγμα πάρειμι περί θάνατος ὁ ἀγαθός ζωή ὁ μετά σῶμα εἰμί . αὐτός δέ εἰ θύω , κακός οἴομαι ἑαυτοῦ ὁ θάνατος , ὅτι παρά βωμός θνῄσκω ; ἀλλά εἰ μή θάπτω , πάντως που καί ὑπέρ γῆ καί ὑπό γῆ τίθημι ὁ σῶμα σήπω . εἰ δέ ὅτι μή πολυδάπανος , ἀλλά ἀνώνυμος θάπτω οὐ ἀξιόω ὑψηλός μνῆμα , ὁ μικρολογία . ἀλλά εἰ αἰχμάλωτος ἄγω , παρά σύ εἰμί ὁδός ἐξέρχομαι , εἰ μή εἰμί εὐδαιμονέω . εἰ δέ οἰκεῖος αὐτός αἰχμάλωτος , οἷος ἕλκω υἱός καί θυγάτηρ — τίς οὖν , φημί , εἰ ἀποθνῄσκω μηδείς τοιοῦτος ὁράω ; ἆρα ἄν οὕτως δόξα ἔχω ἀπέρχομαι , ὡς μή ἄν οὗτος ἐνδέχομαι γίγνομαι ; ἀλλά ἄτοπος ἄν εἰμί . οὐ ἄν οὖν δοξάζω , ὡς ἐνδέχομαι τοιοῦτος τύχη ὁ οἰκεῖος περιπίπτω ; ἆρα οὖν διά ὁ οὕτως ἄν δοξάζω ὡς καί γίγνομαι ἄν οὐ εὐδαίμων ; ἤ καί δοξάζω οὕτως εὐδαίμων : ὥστε καί γίγνομαι . ἐνθυμέομαι γάρ ἄν , ὡς ὁ ὅδε ὁ πᾶς φύσις τοιοῦτος , οἷος καί ὁ τοιοῦτος φέρω καί ἕπομαι χρή . καί πολύς δή καί ἀγαθός αἰχμάλωτος γίγνομαι πράσσω . καί ἐπί αὐτός δέ βαρύνω ἀπέρχομαι : ἤ μένω ἤ εὔλογος μένω καί οὐδείς δεινός ἤ ἄλογος μένω , δέω μή , ἑαυτοῦ αἴτιος . οὐ γάρ δή διά ὁ ὁ ἄλλος ἄνοια οἰκεῖος εἰμί αὐτός ἐν κακός εἰμί καί εἰς ἄλλος εὐτυχία καί δυστυχία ἀναρτάω .