plotinus.enneades 6.6.12
ἀλλ̓ εἰ καὶ τὸ ἓν καὶ τὴν μονάδα μὴ ὑπόστασιν λέγοι ἔχειν : οὐδὲν γὰρ ἕν , ὃ μὴ τὶ ἕν : πάθημα δέ τι τῆς ψυχῆς πρὸς ἕκαστον τῶν ὄντων , πρῶτον μὲν τί κωλύει , καὶ ὅταν λέγῃ ὄν , πάθημα λέγειν εἶναι τῆς ψυχῆς καὶ μηδὲν εἶναι ὄν ; εἰ δ̓ ὅτι νύττει τοῦτο καὶ πλήττει καὶ φαντασίαν περὶ ὄντος ποιεῖ , νυττομένην καὶ φαντασίαν λαμβάνουσαν τὴν ψυχὴν καὶ περὶ τὸ ἓν ὁρῶμεν . ἔπειτα πότερα καὶ τὸ πάθημα καὶ τὸ νόημα τῆς ψυχῆς ἓν ἢ πλῆθος ; ἀλλ̓ ὅταν λέγωμεν μὴ ἕν , ἐκ μὲν τοῦ πράγματος αὐτοῦ οὐκ ἔχομεν τὸ ἕν . φαμὲν γὰρ οὐκ εἶναι ἐν αὐτῷ τὸ ἕν : ἔχομεν ἄρα ἕν , καὶ ἔστιν ἐν ψυχῇ ἄνευ τοῦ τὶ ἕν . ἀλλ̓ ἔχομεν τὸ ἓν ἐκ τῶν ἔξωθεν λαβόντες τινὰ νόησιν καί τινα τύπον , οἷον ἐννόημα ἐκ τοῦ πράγματος . οἱ μὲν γὰρ τῶν λεγομένων παῤ αὐτοῖς ἐννοημάτων ἓν εἶδος τὸ τῶν ἀριθμῶν καὶ τοῦ ἑνὸς τιθέντες ὑποστάσεις ἂν τοιαύτας τιθεῖεν , εἴπερ τι τῶν τοιούτων ἐν ὑποστάσει , πρὸς οὓς περὶ αὐτῶν καιρίως ἂν λέγοιτο : ἀλλ̓ οὔκ , εἰ τοιοῦτον οἷον ὕστερον ἀπὸ τῶν πραγμάτων λέγοιεν γεγονέναι ἐν ἡμῖν πάθημα ἢ νόημα , οἷον καὶ τὸ τοῦτο καὶ τὸ τὶ καὶ δὴ καὶ ὄχλον καὶ ἑορτὴν καὶ στρατὸν καὶ πλῆθος . καὶ γάρ , ὥσπερ τὸ πλῆθος παρὰ τὰ πράγματα τὰ πολλὰ λεγόμενα οὐδέν ἐστιν , οὐδ̓ ἡ ἑορτὴ παρὰ τοὺς συναχθέντας καὶ εὐθυμουμένους ἐπὶ ἱεροῖς , οὕτως οὐδὲ τὸ ἓν μόνον τὶ καὶ ἀπηρημωμένον τῶν ἄλλων νοοῦμεν , ὅταν λέγωμεν ἕν . πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα τοιαῦτα εἶναι , οἷον καὶ δεξιὸν καὶ τὸ ἄνω καὶ τὰ ἀντικείμενα τούτοις . τί γὰρ ἂν εἴη πρὸς ὑπόστασιν ἐπὶ δεξιοῦ ἢ ὅτι μὲν ὡδί , ὁ δ̓ ὡδὶ ἕστηκεν ἢ κάθηται ; καὶ δὴ καὶ ἐπὶ τοῦ ἄνω ὡσαύτως , τὸ μὲν τοιαύτην θέσιν καὶ ἐν τούτῳ τοῦ παντὸς μᾶλλον , ὃ λέγομεν ἄνω , τὸ δὲ τὸ λεγόμενον κάτω . πρὸς δὴ τὰ τοιαῦτα πρῶτον μὲν ἐκεῖνο λεκτέον , ὡς ὑπόστασίς τις τῶν εἰρημένων ἐν ἑκάστῳ τούτων , οὐ μέντοι ἡ αὐτὴ ἐπὶ πάντων , οὔτε αὐτῶν πρὸς ἄλληλα οὔτε πρὸς τὸ ἓν ἁπάντων . χωρὶς μέντοι πρὸς ἕκαστον τῶν λεχθέντων ἐπιστατέον .
Lemmas: ἀλλά εἰ καί ὁ εἷς καί ὁ μονάς μή ὑπόστασις λέγω ἔχω : οὐδείς γάρ εἷς , ὅς μή τίς εἷς : πάθημα δέ τις ὁ ψυχή πρός ἕκαστος ὁ εἰμί , πρῶτος μέν τίς κωλύω , καί ὅταν λέγω εἰμί , πάθημα λέγω εἰμί ὁ ψυχή καί μηδείς εἰμί εἰμί ; εἰ δέ ὅτι νύσσω οὗτος καί πλήσσω καί φαντασία περί εἰμί ποιέω , νύσσω καί φαντασία λαμβάνω ὁ ψυχή καί περί ὁ εἷς ὁράω . ἔπειτα πότερος καί ὁ πάθημα καί ὁ νόημα ὁ ψυχή εἷς ἤ πλῆθος ; ἀλλά ὅταν λέγω μή εἷς , ἐκ μέν ὁ πρᾶγμα αὐτός οὐ ἔχω ὁ εἷς . φημί γάρ οὐ εἰμί ἐν αὐτός ὁ εἷς : ἔχω ἄρα εἷς , καί εἰμί ἐν ψυχή ἄνευ ὁ τίς εἷς . ἀλλά ἔχω ὁ εἷς ἐκ ὁ ἔξωθεν λαμβάνω τις νόησις καί τις τύπος , οἷος ἐννόημα ἐκ ὁ πρᾶγμα . ὁ μέν γάρ ὁ λέγω παρά αὐτός ἐννόημα εἷς εἶδος ὁ ὁ ἀριθμός καί ὁ εἷς τίθημι ὑπόστασις ἄν τοιοῦτος τίθημι , εἴπερ τις ὁ τοιοῦτος ἐν ὑπόστασις , πρός ὅς περί αὐτός καίριος ἄν λέγω : ἀλλά οὐ , εἰ τοιοῦτος οἷος ὕστερον ἀπό ὁ πρᾶγμα λέγω γίγνομαι ἐν ἐγώ πάθημα ἤ νόημα , οἷος καί ὁ οὗτος καί ὁ τίς καί δή καί ὄχλος καί ἑορτή καί στρατός καί πλῆθος . καί γάρ , ὥσπερ ὁ πλῆθος παρά ὁ πρᾶγμα ὁ πολύς λέγω οὐδείς εἰμί , οὐδέ ὁ ἑορτή παρά ὁ συνάγω καί εὐθυμέω ἐπί ἱερόν , οὕτως οὐδέ ὁ εἷς μόνος τίς καί ἀπερημόω ὁ ἄλλος νοέω , ὅταν λέγω εἷς . πολύς δέ καί ἄλλος τοιοῦτος εἰμί , οἷος καί δεξιός καί ὁ ἄνω καί ὁ ἀντίκειμαι οὗτος . τίς γάρ ἄν εἰμί πρός ὑπόστασις ἐπί δεξιός ἤ ὅτι μέν ὡδί , ὁ δέ ὡδί ἵστημι ἤ κάθημαι ; καί δή καί ἐπί ὁ ἄνω ὡσαύτως , ὁ μέν τοιοῦτος θέσις καί ἐν οὗτος ὁ πᾶς μάλα , ὅς λέγω ἄνω , ὁ δέ ὁ λέγω κάτω . πρός δή ὁ τοιοῦτος πρῶτος μέν ἐκεῖνος λεκτέος , ὡς ὑπόστασις τις ὁ λέγω ἐν ἕκαστος οὗτος , οὐ μέντοι ὁ αὐτός ἐπί πᾶς , οὔτε αὐτός πρός ἀλλήλων οὔτε πρός ὁ εἷς ἅπας . χωρίς μέντοι πρός ἕκαστος ὁ λέγω ἐπιστατέον .