plotinus.enneades 2.9.6
τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι , παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας ; εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη , ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ , καὶ ἀντιτύπους , ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων , ἀλλὰ μὴ αὐτά πω τὰ ὄντα θεωρῇ , κενολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως : ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων σαφῶς τῶν Ἑλλήνων καὶ ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας . ὅλως γὰρ αὐτοῖς τὰ μὲν παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται , τὰ δέ , ὅσα καινοτομοῦσιν , ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται , ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται . ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν ᾅδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν . καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι , τὸ ὂν καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν , ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται : εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ʽᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ , τοσαύτας καὶ τόδε ὁ ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν.ʼ οἱ δὲ οὐ συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὑτῷ πάντα τὰ ὄντα , τὸν δὲ νοῦν ἕτερον παῤ αὐτὸν θεωροῦντα , τὸν δὲ διανοούμενον — πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα — καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός . καὶ ὅλως τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες , ἐκείνου δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή . καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες , δέον ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ μετὰ τὸ πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος καὶ νοῦ τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν πρώτην φύσιν . ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον : διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας , ἀλλ̓ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς λέγουσι παῤ ἐκείνων λαμβάνοντας , ψυχῆς ἀθανασίαν , νοητὸν κόσμον , θεὸν τὸν πρῶτον , τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν , τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ̓ αὐτοῦ , τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν : ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν . οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων : οὐδ̓ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ αὑτῶν ἐν συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν , ἀλλ̓ αὐτὰ παῤ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα , ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν , εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως , πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας , οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν , λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι . ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται , τά τε ὕστερον τούτοις παῤ ἐκείνων ληφθέντα , προσθήκας δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα , ἔν τε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ καὶ τὴν πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες , ἅπερ καὶ τοῖς ἐν μέρει .
Lemmas: ὁ δέ ἄλλος ὑπόστασις τίς χρή λέγω ὅς εἰσάγω , παροίκησις καί ἀντίτυπος καί μετάνοια ; εἰ μέν γάρ ψυχή οὗτος λέγω πάθος , ὅταν ἐν μετάνοια εἰμί , καί ἀντίτυπος , ὅταν οἷος εἰκών ὁ εἰμί , ἀλλά μή αὐτός πω ὁ εἰμί θεωρέω , κενολογέω εἰμί εἰς σύστασις ὁ ἴδιος αἵρεσις : ὡς γάρ ὁ ἀρχαῖος Ἑλληνικός οὐ ἅπτω οὗτος σκευωρέομαι οἶδα σαφής ὁ Ἕλλην καί ἄτυφος λέγω ἀνάβασις ἐκ ὁ σπήλαιον καί κατά βραχύς εἰς θέα ἀληθής μάλα καί μάλα προέρχομαι . ὅλος γάρ αὐτός ὁ μέν παρά ὁ Πλάτων λαμβάνω , ὁ δέ , ὅσος καινοτομέω , ἵνα ἴδιος φιλοσοφία τίθημι , οὗτος ἔξω ὁ ἀλήθεια εὑρίσκω . ἐπεί καί ὁ δίκη καί ὁ ποταμός ὁ ἐν ᾅδης καί ὁ μετενσωμάτωσις ἐκεῖθεν . καί ἐπί ὁ νοητός δέ πλῆθος ποιέω , ὁ εἰμί καί ὁ νόος καί ὁ δημιουργός ἄλλος καί ὁ ψυχή , ἐκ ὁ ἐν ὁ Τίμαιος λέγω λαμβάνω : λέγω γάρ αὐτός ἕπερ οὖν νόος ἔνειμι ἰδέα ἐν ὁ ὅς εἰμί ζῷον καθοράω , τοσοῦτος καί ὅδε ὁ ποιέω ὁ πᾶς διανοέω σχεῖν ὁ δέ οὐ συνίημι ὁ μέν λαμβάνω ἐν ἡσυχία ἔχω ἐν ἑαυτοῦ πᾶς ὁ εἰμί , ὁ δέ νόος ἕτερος παρά αὐτός θεωρέω , ὁ δέ διανοέω — πολλάκις δέ αὐτός ἀντί ὁ διανοέω ψυχή εἰμί ὁ δημιουργέω — καί κατά Πλάτων οὗτος οἴομαι εἰμί ὁ δημιουργός ἀφίστημι ὁ οἶδα τίς ὁ δημιουργός . καί ὅλος ὁ τρόπος ὁ δημιουργία καί ἄλλος πολύς καταψεύδομαι αὐτός καί πρός ὁ κακός ἕλκω ὁ δόξα ὁ ἀνήρ ὡς αὐτός μέν ὁ νοητός φύσις κατανοέω , ἐκεῖνος δέ καί ὁ ἄλλος ὁ μακάριος ἀνήρ μή . καί πλῆθος νοητός ὀνομάζω ὁ ἀκριβής ἐξευρίσκω δοκέω οἴομαι αὐτός ὁ πλῆθος ὁ νοητός φύσις ὁ αἰσθητός καί ἐλαχύς εἰς ὁμοιότης ἄγω , δέω ἐκεῖ ὁ ὡς ὅτι μάλα ὀλίγος εἰς ἀριθμός διώκω καί ὁ μετά ὁ πρῶτος ὁ πᾶς ἀποδίδωμι ἀπαλλάσσω ἐκεῖνος ὁ πᾶς εἰμί καί νόος ὁ πρῶτος καί οὐσία καί ὅσος ἄλλος καλός μετά ὁ πρῶτος φύσις . ψυχή δέ εἶδος τρίτος : διαφορά δέ ψυχή ἐν πάθος ἤ ἐν φύσις ἰχνεύω μηδείς ὁ θεῖος ἀνήρ διασύρω , ἀλλά εὐμενής δέχομαι ὁ ἐκεῖνος ὡς παλαιός καί ὅς καλός λέγω παρά ἐκεῖνος λαμβάνω , ψυχή ἀθανασία , νοητός κόσμος , θεός ὁ πρῶτος , ὁ ὁ ψυχή δέω φεύγω ὁ πρός ὁ σῶμα ὁμιλία , ὁ χωρισμός ὁ ἀπό αὐτός , ὁ ἐκ γένεσις φεύγω εἰς οὐσία : οὗτος γάρ κεῖμαι παρά ὁ Πλάτων σαφής οὕτως λέγω καλός ποιέω . ὅς ἐθέλω διαφωνέω φθόνος οὐδείς λέγω : οὐδέ ἐν ὁ ὁ Ἕλλην διασύρω καί ὑβρίζω ὁ ἑαυτοῦ ἐν σύστασις παρά ὁ ἀκούω ποιέω , ἀλλά αὐτός παρά αὐτός δείκνυμι ὀρθός ἔχω , ὅσος ἴδιος αὐτός δοκέω παρά ὁ ἐκεῖνος δόξα λέγω , εὐμενής καί φιλόσοφος αὐτός ὁ δόξα τίθημι αὐτός καί ὅς ἐναντιόομαι δίκαιος , πρός ὁ ἀληθής βλέπω , οὐ ὁ εὐδοκίμησις θηράω ἐκ ὁ ἀνήρ κρίνω ἐκ παλαιός οὐ παρά φαῦλος ἀνήρ ἀγαθός εἰμί ψέγω , λέγω ἑαυτοῦ ἐκεῖνος ἀγαθός εἰμί . ἐπεί ὁ γε λέγω ὁ παλαιός περί ὁ νοητός πολύς ἀγαθός καί πεπαιδευμένως λέγω καί ὁ μή ἐξαπατάω ὁ ἐπιθέω εἰς ἄνθρωπος ἀπάτη ῥᾴδιος γιγνώσκω , ὁ τε ὕστερον οὗτος παρά ἐκεῖνος λαμβάνω , προσθήκη δέ τις οὐδείς προσήκω λαμβάνω , ἐν τε ὅς ἐναντιόομαι ἐθέλω γένεσις καί φθορά εἰσάγω παντελής καί μέμφομαι ὅδε ὁ πᾶς καί ὁ πρός ὁ σῶμα κοινωνία ὁ ψυχή αἰτιάομαι καί ὁ διοικέω ὅδε ὁ πᾶς ψέγω καί εἰς αὐτός ἄγω ὁ δημιουργός ὁ ψυχή καί ὁ αὐτός πάθος δίδωμι , ὅς καί ὁ ἐν μέρος .