plotinus.enneades 6.4.16
ἀλλ̓ εἰ ἐκείνη ἡ φύσις οὐκ ἂν γένοιτο κακὴ καὶ οὗτος τρόπος ψυχῆς εἰς σῶμα ἰούσης καὶ παρούσης , τίς ἡ κάθοδος ἡ ἐν περιόδοις καὶ ἄνοδος αὖ καὶ αἱ δίκαι καὶ αἱ εἰς ἄλλων ζῴων σώματα εἰσκρίσεις ; ταῦτα γὰρ παρὰ τῶν πάλαι περὶ ψυχῆς ἄριστα πεφιλοσοφηκότων παρειλήφαμεν , οἷς πειρᾶσθαι προσήκει σύμφωνον ἢ μὴ διάφωνόν γε ἐπιδεῖξαι τὸν νῦν προκείμενον λόγον . ἐπειδὴ τοίνυν τὸ μεταλαμβάνειν ἐκείνης τῆς φύσεως ἦν οὐ τὸ ἐλθεῖν ἐκείνην εἰς τὰ τῇδε ἀποστᾶσαν ἑαυτῆς , ἀλλὰ τὸ τήνδε ἐν ἐκείνῃ γίνεσθαι καὶ μεταλαβεῖν , δῆλον ὅτι ὃ λέγουσιν ἐκεῖνοι ἥκειν λεκτέον εἶναι τὴν σώματος φύσιν ἐκεῖ γενέσθαι καὶ μεταλαβεῖν ζωῆς καὶ ψυχῆς καὶ ὅλως οὐ τοπικῶς τὸ ἥκειν , ἀλλ̓ ὅστις τρόπος τῆς τοιαύτης κοινωνίας : ὥστε τὸ μὲν κατελθεῖν τό ἐν σώματι γενέσθαι , ὥς φαμεν ψυχὴν ἐν σώματι γενέσθαι , τὸ τούτῳ δοῦναί τι παῤ αὑτῆς , οὐκ ἐκείνου γενέσθαι , τὸ δ̓ ἀπελθεῖν τὸ μηδαμῇ τὸ σῶμα ἐπικοινωνεῖν αὐτῆς : τάξιν δὲ εἶναι τῆς τοιαύτης κοινωνίας τοῖς τοῦδε τοῦ παντὸς μέρεσι , τὴν δὲ οἷον ἐν ἐσχάτῳ τῷ νοητῷ τόπῳ πλεονάκις διδόναι ἑαυτῆς ἅτε πλησίον τῇ δυνάμει οὖσαν καὶ ἐν βραχυτέροις διαστήμασι φύσεως τῆς τοιαύτης νόμῳ : κακὸν δὲ εἶναι τὴν τοιαύτην κοινωνίαν καὶ ἀγαθὸν τὴν ἀπαλλαγήν . διὰ τί ; ὅτι , κἂν μὴ τοῦδε ᾖ , ἀλλ̓ οὖν ψυχὴ τοῦδε λεγομένη ὁπωσοῦν μερική πως ἐκ τοῦ παντὸς γίνεται : ἡ γὰρ ἐνέργεια αὐτῆς οὐκέτι πρὸς τὸ ὅλον καίπερ τοῦ ὅλου οὔσης , ὥσπερ ἂν εἰ ἐπιστήμης ὅλης οὔσης κατά τι θεώρημα ὁ ἐπιστήμων ἐνεργοῖ : τὸ δ̓ ἀγαθὸν αὐτῷ ἦν οὐ κατά τι τῆς ἐπιστήμης , ἀλλὰ κατὰ τὴν πᾶσαν ἣν ἔχει . καὶ τοίνυν αὕτη τοῦ παντὸς οὖσα κόσμου νοητοῦ καὶ ἐν τῷ ὅλῳ τὸ μέρος ἀποκρύπτουσα οἷον ἐξέθορεν ἐκ τοῦ παντὸς εἰς μέρος , εἰς ὃ ἐνείργει ἑαυτὴν μέρος ὄν , οἷον εἰ πῦρ πᾶν καίειν δυνάμενον μικρόν τι καίειν ἀναγκάζοιτο καίτοι πᾶσαν ἔχον τὴν δύναμιν . ἔστι γὰρ ἡ ψυχὴ χωρὶς πάντη οὖσα ἑκάστη οὐχ ἑκάστη , ὅταν δὲ διακριθῇ οὐ τόπῳ , ἀλλ̓ ἐνεργείᾳ γένηται τὸ καθέκαστον , μοῖρά τίς ἐστιν , οὐ πᾶσα , καίτοι καὶ ὣς πᾶσα τρόπον ἄλλον : οὐδενὶ δὲ ἐπιστατοῦσα πάντη πᾶσα , οἷον δυνάμει τότε μέρος οὖσα . τὸ δὲ εἰς ᾅδου γίνεσθαι , εἰ μὲν ἐν τῷ ἀιδεῖ , τὸ χωρὶς λέγεται : εἰ δέ τινα χείρω τόπον , τί θαυμαστόν ; ἐπεὶ καὶ νῦν οὗ τὸ σῶμα ἡμῶν καὶ ἐν ᾧ τόπῳ κἀκείνη λέγεται ἐκεῖ . ἀλλὰ οὐκ ὄντος ἔτι τοῦ σώματος ; ἢ τὸ εἴδωλον εἰ μὴ ἀποσπασθείη , πῶς οὐκ ἐκεῖ , οὗ τὸ εἴδωλον ; εἰ δὲ παντελῶς λύσειε φιλοσοφία , κἂν ἀπέλθοι τὸ εἴδωλον εἰς τὸν χείρω τόπον μόνον , αὐτὴ δὲ καθαρῶς ἐν τῷ νοητῷ οὐδενὸς ἐξῃρημένου αὐτῆς . τὸ μὲν οὖν ἐκ τοῦ τοιοῦδε εἴδωλον γενόμενον οὕτως : ὅταν δ̓ αὐτὴ οἷον ἐλλάμψῃ πρὸς ἑαυτήν , τῇ νεύσει τῇ ἐπὶ θάτερα πρὸς τὸ ὅλον συνέσταλται καὶ οὐκ ἔστιν ἐνεργείᾳ οὐδ̓ αὖ ἀπόλωλεν . ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ταῦτα : πάλιν δὲ ἀναλαβόντες τὸν ἐξ ἀρχῆς λόγον λέγωμεν .
Lemmas: ἀλλά εἰ ἐκεῖνος ὁ φύσις οὐ ἄν γίγνομαι κακός καί οὗτος τρόπος ψυχή εἰς σῶμα ἔρχομαι καί πάρειμι , τίς ὁ κάθοδος ὁ ἐν περίοδος καί ἄνοδος αὖ καί ὁ δίκη καί ὁ εἰς ἄλλος ζῷον σῶμα εἴσκρισις ; οὗτος γάρ παρά ὁ πάλαι περί ψυχή ἀγαθός φιλοσοφέω παραλαμβάνω , ὅς πειράω προσήκω σύμφωνος ἤ μή διάφωνος γε ἐπιδείκνυμι ὁ νῦν πρόκειμαι λόγος . ἐπειδή τοίνυν ὁ μεταλαμβάνω ἐκεῖνος ὁ φύσις εἰμί οὐ ὁ ἔρχομαι ἐκεῖνος εἰς ὁ τῇδε ἀφίστημι ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ ὅδε ἐν ἐκεῖνος γίγνομαι καί μεταλαμβάνω , δῆλος ὅτι ὅς λέγω ἐκεῖνος ἥκω λεκτέος εἰμί ὁ σῶμα φύσις ἐκεῖ γίγνομαι καί μεταλαμβάνω ζωή καί ψυχή καί ὅλος οὐ τοπικός ὁ ἥκω , ἀλλά ὅστις τρόπος ὁ τοιοῦτος κοινωνία : ὥστε ὁ μέν κατέρχομαι ὁ ἐν σῶμα γίγνομαι , ὡς φημί ψυχή ἐν σῶμα γίγνομαι , ὁ οὗτος δίδωμι τις παρά ἑαυτοῦ , οὐ ἐκεῖνος γίγνομαι , ὁ δέ ἀπέρχομαι ὁ μηδαμῇ ὁ σῶμα ἐπικοινωνέω αὐτός : τάξις δέ εἰμί ὁ τοιοῦτος κοινωνία ὁ ὅδε ὁ πᾶς μέρος , ὁ δέ οἷος ἐν ἔσχατος ὁ νοητός τόπος πλεονάκις δίδωμι ἑαυτοῦ ἅτε πλησίον ὁ δύναμις εἰμί καί ἐν βραχύς διάστημα φύσις ὁ τοιοῦτος νόμος : κακός δέ εἰμί ὁ τοιοῦτος κοινωνία καί ἀγαθός ὁ ἀπαλλαγή . διά τίς ; ὅτι , ἐάν μή ὅδε εἰμί , ἀλλά οὖν ψυχή ὅδε λέγω ὁπωσοῦν μερικός πως ἐκ ὁ πᾶς γίγνομαι : ὁ γάρ ἐνέργεια αὐτός οὐκέτι πρός ὁ ὅλος καίπερ ὁ ὅλος εἰμί , ὥσπερ ἄν εἰ ἐπιστήμη ὅλος εἰμί κατά τις θεώρημα ὁ ἐπιστήμων ἐνεργέω : ὁ δέ ἀγαθός αὐτός εἰμί οὐ κατά τις ὁ ἐπιστήμη , ἀλλά κατά ὁ πᾶς ὅς ἔχω . καί τοίνυν οὗτος ὁ πᾶς εἰμί κόσμος νοητός καί ἐν ὁ ὅλος ὁ μέρος ἀποκρύπτω οἷος ἐκθρῴσκω ἐκ ὁ πᾶς εἰς μέρος , εἰς ὅς ἐνέργω ἑαυτοῦ μέρος εἰμί , οἷος εἰ πῦρ πᾶς καίω δύναμαι μικρός τις καίω ἀναγκάζω καίτοι πᾶς ἔχω ὁ δύναμις . εἰμί γάρ ὁ ψυχή χωρίς πάντῃ εἰμί ἕκαστος οὐ ἕκαστος , ὅταν δέ διακρίνω οὐ τόπος , ἀλλά ἐνέργεια γίγνομαι ὁ καθέκαστος , μοῖρα τις εἰμί , οὐ πᾶς , καίτοι καί ὡς πᾶς τρόπος ἄλλος : οὐδείς δέ ἐπιστατέω πάντῃ πᾶς , οἷος δύναμις τότε μέρος εἰμί . ὁ δέ εἰς ᾅδης γίγνομαι , εἰ μέν ἐν ὁ ἀιδής , ὁ χωρίς λέγω : εἰ δέ τις κακός τόπος , τίς θαυμαστός ; ἐπεί καί νῦν ὅς ὁ σῶμα ἐγώ καί ἐν ὅς τόπος ἐκεῖνος λέγω ἐκεῖ . ἀλλά οὐ εἰμί ἔτι ὁ σῶμα ; ἤ ὁ εἴδωλον εἰ μή ἀποσπάω , πῶς οὐ ἐκεῖ , ὅς ὁ εἴδωλον ; εἰ δέ παντελής λύω φιλοσοφία , ἄν ἀπέρχομαι ὁ εἴδωλον εἰς ὁ κακός τόπος μόνος , αὐτός δέ καθαρός ἐν ὁ νοητός οὐδείς ἐκλέγω αὐτός . ὁ μέν οὖν ἐκ ὁ τοιόσδε εἴδωλον γίγνομαι οὕτως : ὅταν δέ αὐτός οἷος ἐλλάμπω πρός ἑαυτοῦ , ὁ νεῦσις ὁ ἐπί ἕτερος πρός ὁ ὅλος συστέλλω καί οὐ εἰμί ἐνέργεια οὐδέ αὖ ἀπόλλυμι . ἀλλά περί μέν οὗτος οὗτος : πάλιν δέ ἀναλαμβάνω ὁ ἐκ ἀρχή λόγος λέγω .