plotinus.enneades 3.6.15
ἐπὶ μὲν οὖν τῶν τὸ πῦρ ἐξ ἡλίου περὶ αὑτὰ συναγόντων ἅτε παρὰ αἰσθητοῦ πυρὸς λαμβανόντων τὴν περὶ αὐτὰ γιγνομένην ἔξαψιν τὸ αἰσθητοῖς εἶναι καὶ αὐτοῖς ὑπάρχει : διὸ καὶ φαίνεται , ὅτι ἔξω τὰ συνιστάμενα καὶ ἐφεξῆς καὶ πλησίον καὶ ἅπτεται καὶ πέρατα δύο : ὁ δ̓ ἐπὶ τῆς ὕλης λόγος ἄλλον ἔχει τρόπον τὸ ἔξω . ἡ γὰρ ἑτερότης τῆς φύσεως ἀρκεῖ οὐδὲν πέρατος διπλοῦ δεομένη , ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον παντὸς πέρατος ἀλλοτρία τῇ ἑτερότητι τῆς οὐσίας καὶ οὐδαμῇ συγγενείᾳ τὸ ἀμιγὲς ἔχουσα . καὶ τὸ αἴτιον τοῦ μένειν ἐφ̓ αὑτῆς τοῦτο , ὅτι οὔτε τὸ εἰσιὸν ἀπολαύει αὐτῆς , οὔτ̓ αὐτὴ τοῦ εἰσιόντος , ἀλλ̓ ὥσπερ αἱ δόξαι καὶ αἱ φαντασίαι ἐν ψυχῇ οὐ κέκρανται , ἀλλ̓ ἄπεισι πάλιν ἑκάστη ὡς οὖσα ὃ ἔστι μόνη οὐδὲν ἐφέλκουσα οὐδὲ καταλείπουσα , ὅτι μὴ ἐμέμικτο , καὶ τὸ ἔξω , οὐχ ὅτι ἐπέκειτο , καὶ ἐφ̓ ᾧ ἐστιν οὐχ ὁράσει ἕτερον , ἀλλ̓ ὁ λόγος φησίν . ἐνταῦθα μὲν οὖν οἷον εἴδωλον ἡ φαντασία οὐκ εἰδώλου τὴν φύσιν οὔσης τῆς ψυχῆς , καίπερ πολλὰ δοκοῦσα ἄγειν καὶ ὅπῃ θέλει ἄγειν , χρῆται μὲν αὐτῇ οὐδὲν ἧττον ὡς ὕλῃ ἢ ἀνάλογον , οὐ μέντοι ἔκρυψε ταῖς παῤ αὐτῆς ἐνεργείαις πολλάκις ἐξωθουμένη οὐδὲ ἐποίησεν αὐτὴν οὐδ̓ εἰ μετὰ πάσης ἔλθοι κεκρύφθαι καὶ τοιαύτην φαντάζεσθαι : ἔχει γὰρ ἐν αὑτῇ ἐνεργείας καὶ λόγους ἐναντίους , οἷς ἀπωθεῖται τὰ προσιόντα . ἡ δὲ — ἀσθενεστέρα γάρ ἐστιν ὡς πρὸς δύναμιν πολλῷ ψυχῆς καὶ ἔχει οὐδὲν τῶν ὄντων οὔτ̓ ἀληθὲς οὔτ̓ αὖ οἰκεῖον ψεῦδος — οὐκ ἔχει δἰ ὅτου φανῇ ἐρημία πάντων οὖσα , ἀλλὰ γίνεται μὲν αἰτία ἄλλοις τοῦ φαίνεσθαι , οὐ δύναται δὲ εἰπεῖν οὐδὲ τοῦτο , ὡς ἐγὼ ἐνταῦθα . ἀλλ̓ εἴ ποτε ἐξεύροι αὐτὴν λόγος βαθύς τις ἐξ ἄλλων ὄντων , ὡς ἄρα ἐστί τι ἀπολελειμμένον πάντων τῶν ὄντων καὶ τῶν ὕστερον δοξάντων εἶναι , ἑλκόμενον εἰς πάντα καὶ ἀκολουθοῦν ὡς δόξαι καὶ αὖ οὐκ ἀκολουθοῦν .
Lemmas: ἐπί μέν οὖν ὁ ὁ πῦρ ἐκ ἥλιος περί ἑαυτοῦ συνάγω ἅτε παρά αἰσθητός πῦρ λαμβάνω ὁ περί αὐτός γίγνομαι ἔξαψις ὁ αἰσθητός εἰμί καί αὐτός ὑπάρχω : διό καί φαίνω , ὅτι ἔξω ὁ συνιστάω καί ἐφεξῆς καί πλησίος καί ἅπτω καί πέρας δύο : ὁ δέ ἐπί ὁ ὕλη λόγος ἄλλος ἔχω τρόπος ὁ ἔξω . ὁ γάρ ἑτερότης ὁ φύσις ἀρκέω οὐδείς πέρας διπλόος δέω , ἀλλά πολύς μάλα πᾶς πέρας ἀλλότριος ὁ ἑτερότης ὁ οὐσία καί οὐδαμῇ συγγένεια ὁ ἀμιγής ἔχω . καί ὁ αἴτιος ὁ μένω ἐπί ἑαυτοῦ οὗτος , ὅτι οὔτε ὁ εἴσειμι ἀπολαύω αὐτός , οὔτε αὐτός ὁ εἰσέρχομαι , ἀλλά ὥσπερ ὁ δόξα καί ὁ φαντασία ἐν ψυχή οὐ κραίνω , ἀλλά ἀπέρχομαι πάλιν ἕκαστος ὡς εἰμί ὅς εἰμί μόνος οὐδείς ἐφέλκω οὐδέ καταλείπω , ὅτι μή μείγνυμι , καί ὁ ἔξω , οὐ ὅτι ἐπίκειμαι , καί ἐπί ὅς εἰμί οὐ ὅρασις ἕτερος , ἀλλά ὁ λόγος φημί . ἐνταῦθα μέν οὖν οἷος εἴδωλον ὁ φαντασία οὐ εἴδωλον ὁ φύσις εἰμί ὁ ψυχή , καίπερ πολύς δοκέω ἄγω καί ὅπῃ ἐθέλω ἄγω , χράω μέν αὐτός οὐδείς ἥσσων ὡς ὕλη ἤ ἀνάλογος , οὐ μέντοι κρύπτω ὁ παρά αὐτός ἐνέργεια πολλάκις ἐξωθέω οὐδέ ποιέω αὐτός οὐδέ εἰ μετά πᾶς ἔρχομαι κρύπτω καί τοιοῦτος φαντάζω : ἔχω γάρ ἐν ἑαυτοῦ ἐνέργεια καί λόγος ἐναντίος , ὅς ἀπωθέω ὁ προσέρχομαι . ὁ δέ — ἀσθενής γάρ εἰμί ὡς πρός δύναμις πολύς ψυχή καί ἔχω οὐδείς ὁ εἰμί οὔτε ἀληθής οὔτε αὖ οἰκεῖος ψεῦδος — οὐ ἔχω διά ὅστις φαίνω ἐρημία πᾶς εἰμί , ἀλλά γίγνομαι μέν αἰτία ἄλλος ὁ φαίνω , οὐ δύναμαι δέ λέγω οὐδέ οὗτος , ὡς ἐγώ ἐνταῦθα . ἀλλά εἰ ποτέ ἐξευρίσκω αὐτός λόγος βαθύς τις ἐκ ἄλλος εἰμί , ὡς ἄρα εἰμί τις ἀπολείπω πᾶς ὁ εἰμί καί ὁ ὕστερον δοκέω εἰμί , ἕλκω εἰς πᾶς καί ἀκολουθέω ὡς δοκέω καί αὖ οὐ ἀκολουθέω .