plotinus.enneades 3.8.11
ἔτι δὲ καὶ ὧδε : ἐπεὶ γὰρ ὁ νοῦς ἐστιν ὄψις τις καὶ ὄψις ὁρῶσα , δύναμις ἔσται εἰς ἐνέργειαν ἐλθοῦσα . ἔσται τοίνυν τὸ μὲν ὕλη , τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ , οἷον καὶ ἡ κατ̓ ἐνέργειαν ὅρασις ὕλη δὲ ἐν νοητοῖς . ἐπεὶ καὶ ἡ ὅρασις ἡ κατ̓ ἐνέργειαν διττὸν ἔχει : πρὶν γοῦν ἰδεῖν ἓν ἦν . τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε καὶ τὰ δύο ἕν . τῇ μὲν οὖν ὁράσει ἡ πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ καὶ ἡ οἷον τελείωσις , τῇ δὲ τοῦ νοῦ ὄψει τὸ ἀγαθὸν τὸ πληροῦν . εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ ἀγαθόν , τί ἔδει ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν ὅλως ; τὰ μὲν γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν ἐνέργειαν , τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται : διὸ οὐδὲν ἔσται αὐτῷ ἢ αὐτό . φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι προσνόει : ἐὰν γάρ τι προσθῇς , ὅσῳ προσέθηκας ὁτιοῦν , ἐνδεὲς ποιήσεις . διὸ οὐδὲ τὸ νοεῖν , ἵνα καὶ μὴ ἄλλο , καὶ ποιήσῃς δύο , νοῦν καὶ ἀγαθόν . ὁ μὲν γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ , τὸ δ̓ ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου : ὅθεν καὶ τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται καὶ τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ , τοῦ μὲν εἴδους τοῦ ἐπ’ αὐτῷ παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ ἥκοντος ἀγαθοειδῆ ποιοῦντος . οἷον δὲ ἐνορᾶται ἐπ’ αὐτῷ ἴχνος τοῦ ἀγαθοῦ , τοιοῦτον τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει τὸ ἀληθινὸν ἐκείνου ἐνθυμηθέντα ἐκ τοῦ ἐπὶ τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους . τὸ μὲν οὖν ἐπ’ αὐτῷ ἴχνος αὑτοῦ τῷ νῷ ἐνορῶντι ἔδωκεν ἔχειν : ὥστε ἐν μὲν τῷ νῷ ἡ ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ τυγχάνων , ἐκεῖ δὲ οὔτε ἐφιέμενος : τίνος γάρ ; οὔτε τυγχάνων : οὐδὲ γὰρ ἐφίετο . οὐ τοίνυν οὐδὲ νοῦς : ἔφεσις γὰρ καὶ ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ . τοῦ δὴ νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ πάντων καλλίστου , ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾷ κειμένου καὶ τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν , οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών , καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίᾳ κειμένου , ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ̓ ἄμετρον ἐν αὐτῷ , ζῶντος ζωὴν μακαρίαν , θάμβος μὲν ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον καὶ ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα καὶ αὐτοῦ γενόμενον ἕνα . ὡς δὴ ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ , οὕτω χρὴ καὶ τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς ἄρα ὁ τοιοῦτον ὑποστήσας ζητεῖν , ἢ ποῦ ἢ πῶς , ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν , κόρον καλὸν καὶ παῤ αὐτοῦ γενόμενον κόρον . πάντως τοι οὔτε νοῦς ἐκεῖνος οὔτε κόρος , ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου : μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος , δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι : ἃ πλησίον μέν ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ νοεῖν οὐδὲν δεομένου , πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν καὶ νόησιν ἔχει , ὅτι πρώτως ἔχει . τὸ δὲ πρὸ αὐτῶν οὔτε δεῖται οὔτε ἔχει : ἢ οὐκ ἂν τὸ ἀγαθὸν ἦν .
Lemmas: ἔτι δέ καί ὧδε : ἐπεί γάρ ὁ νόος εἰμί ὄψις τις καί ὄψις ὁράω , δύναμις εἰμί εἰς ἐνέργεια ἔρχομαι . εἰμί τοίνυν ὁ μέν ὕλη , ὁ δέ εἶδος αὐτός , οἷος καί ὁ κατά ἐνέργεια ὅρασις ὕλη δέ ἐν νοητός . ἐπεί καί ὁ ὅρασις ὁ κατά ἐνέργεια δισσός ἔχω : πρίν γοῦν ὁράω εἷς εἰμί . ὁ οὖν εἷς δύο γίγνομαι καί ὁ δύο εἷς . ὁ μέν οὖν ὅρασις ὁ πλήρωσις παρά ὁ αἰσθητός καί ὁ οἷος τελείωσις , ὁ δέ ὁ νόος ὄψις ὁ ἀγαθός ὁ πληρόω . εἰ γάρ αὐτός ὁ ἀγαθός , τίς δέω ὁράω ἤ ἐνεργέω ὅλος ; ὁ μέν γάρ ἄλλος περί ὁ ἀγαθός καί διά ὁ ἀγαθός ἔχω ὁ ἐνέργεια , ὁ δέ ἀγαθός οὐδείς δέω : διό οὐδείς εἰμί αὐτός ἤ αὐτός . φθέγγομαι οὖν ὁ ἀγαθός μηδείς ἔτι προσνοέω : ἐάν γάρ τις προστίθημι , ὅσος προστίθημι ὁστισοῦν , ἐνδεής ποιέω . διό οὐδέ ὁ νοέω , ἵνα καί μή ἄλλος , καί ποιέω δύο , νόος καί ἀγαθός . ὁ μέν γάρ νόος ὁ ἀγαθός , ὁ δέ ἀγαθός οὐ δέω ἐκεῖνος : ὅθεν καί τυγχάνω ὁ ἀγαθός ἀγαθοειδής γίγνομαι καί τελειόω παρά ὁ ἀγαθός , ὁ μέν εἶδος ὁ ἐπί αὐτός παρά ὁ ἀγαθός ἥκω ἀγαθοειδής ποιέω . οἷος δέ ἐνοράω ἐπί αὐτός ἴχνος ὁ ἀγαθός , τοιοῦτος ὁ ἀρχέτυπος ἐννοέω προσήκω ὁ ἀληθινός ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι ἐκ ὁ ἐπί ὁ νόος ἐπιθέω ἴχνος . ὁ μέν οὖν ἐπί αὐτός ἴχνος ἑαυτοῦ ὁ νόος ἐνοράω δίδωμι ἔχω : ὥστε ἐν μέν ὁ νόος ὁ ἔφεσις καί ἐφίημι ἀεί καί ἀεί τυγχάνω , ἐκεῖ δέ οὔτε ἐφίημι : τίς γάρ ; οὔτε τυγχάνω : οὐδέ γάρ ἐφίημι . οὐ τοίνυν οὐδέ νόος : ἔφεσις γάρ καί ἐν οὗτος καί σύννευσις πρός ὁ εἶδος αὐτός . ὁ δή νόος καλός εἰμί καί πᾶς καλός , ἐν φώς καθαρός καί αὐγή καθαρός κεῖμαι καί ὁ ὁ εἰμί περιλαμβάνω φύσις , ὅς καί ὁ καλός οὗτος κόσμος σκιά καί εἰκών , καί ἐν πᾶς ἀγλαία κεῖμαι , ὅτι μηδείς ἀνόητος μηδέ σκοτεινός μηδέ ἄμετρος ἐν αὐτός , ζάω ζωή μακάριος , θάμβος μέν ἄν ἔχω ὁ ὁράω καί οὗτος καί ὡς χρή εἰς αὐτός εἰσδύνω καί αὐτός γίγνομαι εἷς . ὡς δή ὁ ἀναβλέπω εἰς ὁ οὐρανός καί ὁ ὁ ἄστρον φέγγος ὁράω ὁ ποιέω ἐνθυμέομαι καί ζητέω , οὕτως χρή καί ὁ νοητός κόσμος ὅς θεάομαι καί ἐνοράω καί θαυμάζω ὁ ἐκεῖνος ποιητής τίς ἄρα ὁ τοιοῦτος ὑφίστημι ζητέω , ἤ ποῦ ἤ πῶς , ὁ τοιοῦτος παῖς γεννάω νόος , κόρος καλός καί παρά αὐτός γίγνομαι κόρος . πάντως τοι οὔτε νόος ἐκεῖνος οὔτε κόρος , ἀλλά καί πρό νόος καί κόρος : μετά γάρ αὐτός νόος καί κόρος , δέω καί κορέννυμι καί νοέω : ὅς πλησίον μέν εἰμί ὁ ἀνενδεής καί ὁ νοέω οὐδείς δέω , πλήρωσις δέ ἀληθινός καί νόησις ἔχω , ὅτι πρῶτος ἔχω . ὁ δέ πρό αὐτός οὔτε δέω οὔτε ἔχω : ἤ οὐ ἄν ὁ ἀγαθός εἰμί .