plotinus.enneades 5.8.3
ἔστιν οὖν καὶ ἐν τῇ φύσει λόγος κάλλους ἀρχέτυπος τοῦ ἐν σώματι , τοῦ δ̓ ἐν τῇ φύσει ὁ ἐν τῇ ψυχῇ καλλίων , παῤ οὗ καὶ ὁ ἐν τῇ φύσει . ἐναργέστατός γε μὴν ὁ ἐν σπουδαίᾳ ψυχῇ καὶ ἤδη προιὼν κάλλει : κοσμήσας γὰρ τὴν ψυχὴν καὶ φῶς παρασχὼν ἀπὸ φωτὸς μείζονος πρώτως κάλλους ὄντος συλλογίζεσθαι ποιεῖ αὐτὸς ἐν ψυχῇ ὤν , οἷός ἐστιν ὁ πρὸ αὐτοῦ ὁ οὐκέτι ἐγγιγνόμενος οὐδ̓ ἐν ἄλλῳ , ἀλλ̓ ἐν αὑτῷ . διὸ οὐδὲ λόγος ἐστίν , ἀλλὰ ποιητὴς τοῦ πρώτου λόγου κάλλους ἐν ὕλῃ ψυχικῇ ὄντος : νοῦς δὲ οὗτος , ὁ ἀεὶ νοῦς καὶ οὐ ποτὲ νοῦς , ὅτι μὴ ἐπακτὸς αὑτῷ . τίνα ἂν οὖν εἰκόνα τις αὐτοῦ λάβοι ; πᾶσα γὰρ ἔσται ἐκ χείρονος . ἀλλὰ γὰρ δεῖ τὴν εἰκόνα ἐκ νοῦ γενέσθαι , ὥστε μὴ δἰ εἰκόνος , ἀλλ̓ οἷον χρυσοῦ παντὸς χρυσόν τινα δεῖγμα λαβεῖν , καὶ εἰ μὴ καθαρὸς εἴη ὁ ληφθείς , καθαίρειν αὐτὸν ἢ ἔργῳ ἢ λόγῳ δεικνύντας , ὡς οὐ πᾶν τοῦτό ἐστι χρυσός , ἀλλὰ τουτὶ τὸ ἐν τῷ ὄγκῳ μόνον : οὕτω καὶ ἐνταῦθα ἀπὸ νοῦ τοῦ ἐν ἡμῖν κεκαθαρμένου , εἰ δὲ βούλει , ἀπὸ τῶν θεῶν , οἷός ἐστιν ὁ ἐν αὐτοῖς νοῦς . σεμνοὶ μὲν γὰρ πάντες θεοὶ καὶ καλοὶ καὶ τὸ κάλλος αὐτῶν ἀμήχανον . ἀλλὰ τί ἐστι δἰ ὃ τοιοῦτοί εἰσιν ; ἢ νοῦς , καὶ ὅτι μᾶλλον νοῦς ἐνεργῶν ἐν αὐτοῖς ὥστε ὁρᾶσθαι . οὐ γὰρ δὴ ὅτι αὐτῶν καλὰ τὰ σώματα — καὶ γὰρ οἷς ἐστι σώματα , οὐ τοῦτό ἐστιν αὐτοῖς τὸ εἶναι θεοῖς — ἀλλὰ κατὰ τὸν νοῦν καὶ οὗτοι θεοί . καλοὶ δὴ οἱ θεοί . οὐ γὰρ δὴ ποτὲ μὲν φρονοῦσι , ποτὲ δὲ ἀφραίνουσιν , ἀλλ̓ ἀεὶ φρονοῦσιν ἐν ἀπαθεῖ τῷ νῷ καὶ στασίμῳ καὶ καθαρῷ καὶ ἴσασι πάντα καὶ γινώσκουσιν οὐ τὰ ἀνθρώπεια , ἀλλὰ τὰ ἑαυτῶν καὶ ὅσα νοῦς ὁρᾷ . τῶν δὲ θεῶν οἱ μὲν ἐν οὐρανῷ ὄντες , σχολὴ γὰρ αὐτοῖς , θεῶνται ἀεί , οἷον δὲ πόρρωθεν τὰ ἐν ἐκείνῳ αὖ τῷ οὐρανῷ ὑπεροχῇ τῆς ἑαυτῶν κεφαλῆς : οἱ δὲ ἐν ἐκείνῳ ὄντες , ὅσοις οἴκησις ἐπ’ αὐτοῦ καὶ ἐν αὐτῷ , ἐν παντὶ οἰκοῦντες τῷ ἐκεῖ οὐρανῶ . πάντα γὰρ ἐκεῖ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ οὐρανὸς καὶ θάλασσα καὶ ζῷα καὶ φυτὰ καὶ ἄνθρωποι , πᾶν οὐράνιον ἐκείνου τοῦ οὐρανοῦ . οἱ δὲ θεοὶ οἱ ἐν αὐτῷ οὐκ ἀπαξιοῦντες ἀνθρώπους οὐδ̓ ἄλλο τι τῶν ἐκεῖ , ὅτι τῶν ἐκεῖ , πᾶσαν μὲν διεξίασι τὴν ἐκεῖ χώραν καὶ τὸν τόπον ἀναπαυόμενοι .
Lemmas: εἰμί οὖν καί ἐν ὁ φύσις λόγος κάλλος ἀρχέτυπος ὁ ἐν σῶμα , ὁ δέ ἐν ὁ φύσις ὁ ἐν ὁ ψυχή καλός , παρά ὅς καί ὁ ἐν ὁ φύσις . ἐναργής γε μήν ὁ ἐν σπουδαῖος ψυχή καί ἤδη προέρχομαι κάλλος : κοσμέω γάρ ὁ ψυχή καί φάος παρέχω ἀπό φώς μέγας πρῶτος κάλλος εἰμί συλλογίζομαι ποιέω αὐτός ἐν ψυχή εἰμί , οἷος εἰμί ὁ πρό αὐτός ὁ οὐκέτι ἐγγίγνομαι οὐδέ ἐν ἄλλος , ἀλλά ἐν ἑαυτοῦ . διό οὐδέ λόγος εἰμί , ἀλλά ποιητής ὁ πρῶτος λόγος κάλλος ἐν ὕλη ψυχικός εἰμί : νόος δέ οὗτος , ὁ ἀεί νόος καί οὐ ποτέ νόος , ὅτι μή ἐπακτός ἑαυτοῦ . τίς ἄν οὖν εἰκών τις αὐτός λαμβάνω ; πᾶς γάρ εἰμί ἐκ κακός . ἀλλά γάρ δέω ὁ εἰκών ἐκ νόος γίγνομαι , ὥστε μή διά εἰκών , ἀλλά οἷος χρυσός πᾶς χρυσός τις δεῖγμα λαμβάνω , καί εἰ μή καθαρός εἰμί ὁ λαμβάνω , καθαίρω αὐτός ἤ ἔργον ἤ λόγος δείκνυμι , ὡς οὐ πᾶς οὗτος εἰμί χρυσός , ἀλλά οὗτος ὁ ἐν ὁ ὄγκος μόνος : οὕτως καί ἐνταῦθα ἀπό νόος ὁ ἐν ἐγώ τίκηκαθαρμι , εἰ δέ βούλομαι , ἀπό ὁ θεός , οἷος εἰμί ὁ ἐν αὐτός νόος . σεμνός μέν γάρ πᾶς θεός καί καλός καί ὁ κάλλος αὐτός ἀμήχανος . ἀλλά τίς εἰμί διά ὅς τοιοῦτος εἰμί ; ἤ νόος , καί ὅτι μάλα νόος ἐνεργέω ἐν αὐτός ὥστε ὁράω . οὐ γάρ δή ὅτι αὐτός καλός ὁ σῶμα — καί γάρ ὅς εἰμί σῶμα , οὐ οὗτος εἰμί αὐτός ὁ εἰμί θεός — ἀλλά κατά ὁ νόος καί οὗτος θεός . καλός δή ὁ θεός . οὐ γάρ δή ποτέ μέν φρονέω , ποτέ δέ ἀφραίνω , ἀλλά ἀεί φρονέω ἐν ἀπαθής ὁ νόος καί στάσιμος καί καθαρός καί οἶδα πᾶς καί γιγνώσκω οὐ ὁ ἀνθρώπειος , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ καί ὅσος νόος ὁράω . ὁ δέ θεός ὁ μέν ἐν οὐρανός εἰμί , σχολή γάρ αὐτός , θεάομαι ἀεί , οἷος δέ πρόσωθεν ὁ ἐν ἐκεῖνος αὖ ὁ οὐρανός ὑπεροχή ὁ ἑαυτοῦ κεφαλή : ὁ δέ ἐν ἐκεῖνος εἰμί , ὅσος οἴκησις ἐπί αὐτός καί ἐν αὐτός , ἐν πᾶς οἰκέω ὁ ἐκεῖ οὐρανός . πᾶς γάρ ἐκεῖ οὐρανός καί ὁ γῆ οὐρανός καί θάλασσα καί ζῷον καί φυτόν καί ἄνθρωπος , πᾶς οὐράνιος ἐκεῖνος ὁ οὐρανός . ὁ δέ θεός ὁ ἐν αὐτός οὐ ἀπαξιόω ἄνθρωπος οὐδέ ἄλλος τις ὁ ἐκεῖ , ὅτι ὁ ἐκεῖ , πᾶς μέν διεξέρχομαι ὁ ἐκεῖ χώρα καί ὁ τόπος ἀναπαύω .