plotinus.enneades 6.7.25
ὁ μὲν οὖν Πλάτων ἡδονὴν τῷ τέλει μιγνὺς καὶ τὸ ἀγαθὸν οὐχ ἁπλοῦν οὐδὲ ἐν νῷ μόνῳ τιθέμενος , ὡς ἐν τῷ Φιλήβῳ γέγραπται , τάχα ἂν αἰσθόμενος ταύτης τῆς ἀπορίας οὔτε παντάπασιν ἐπὶ τὸ ἡδὺ τίθεσθαι τὸ ἀγαθὸν ἐτράπετο , ὀρθῶς ποιῶν , οὔτε τὸν νοῦν ἀνήδονον ὄντα ᾠήθη δεῖν θέσθαι ἀγαθὸν τὸ κινοῦν ἐν αὐτῷ οὐχ ὁρῶν . τάχα δὲ οὐ ταύτῃ , ἀλλ̓ ὅτι ἠξίου τὸ ἀγαθὸν ἔχον φύσιν ἐν αὑτῷ τοιαύτην δεῖν ἐξ ἀνάγκης χαρτὸν εἶναι , τό τε ἐφετὸν τῷ τυγχάνοντι πάντως ἔχειν τὸ χαίρειν , ὥστε , ᾧ μὴ τὸ χαίρειν , ἀγαθὸν μηδὲ εἶναι , καὶ ὥστε , εἰ τὸ χαίρειν τῷ ἐφιεμένῳ , τῷ πρώτῳ μὴ εἶναι : ὥστε μηδὲ τὸ ἀγαθόν . καὶ οὐκ ἄτοπον τοῦτο : αὐτὸς γὰρ οὐ τὸ πρῶτον ἀγαθὸν ἐζήτει , τὸ δὲ ἡμῶν , καὶ ὅλως ἑτέρου ὄντος ἐστὶν αὐτῷ ἕτερον ὂν αὐτοῦ , ἐλλιποῦς ὄντος αὐτοῦ καὶ ἴσως συνθέτου : ὅθεν καὶ τὸ ἔρημον καὶ μόνον μηδὲν ἔχειν ἀγαθόν , ἀλλ̓ εἶναι ἑτέρως καὶ μειζόνως . ἐφετὸν μὲν οὖν δεῖ τὸ ἀγαθὸν εἶναι , οὐ μέντοι τῷ ἐφετὸν εἶναι ἀγαθὸν γίνεσθαι , ἀλλὰ τῷ ἀγαθὸν εἶναι ἐφετὸν γίνεσθαι . ἆῤ οὖν τῷ μὲν ἐσχάτῳ ἐν τοῖς οὖσι τὸ πρὸ αὐτοῦ , καὶ ἀεὶ ἡ ἀνάβασις τὸ ὑπὲρ ἕκαστον διδοῦσα ἀγαθὸν εἶναι τῷ ὑπ’ αὐτῷ , εἰ ἡ ἀνάβασις οὐκ ἐξίσταιτο τοῦ ἀνὰ λόγον , ἀλλὰ ἐπὶ μεῖζον ἀεὶ προχωροῖ ; τότε δὲ στήσεται ἐπ’ ἐσχάτῳ , μεθ̓ ὃ οὐδὲν ἔστιν εἰς τὸ ἄνω λαβεῖν , καὶ τοῦτο τὸ πρῶτον καὶ τὸ ὄντως καὶ τὸ μάλιστα κυρίως ἔσται , καὶ αἴτιον δὲ καὶ τοῖς ἄλλοις . τῇ μὲν γὰρ ὕλῃ τὸ εἶδος — εἰ γὰρ αἴσθησιν λάβοι , ἀσπάσαιτ̓ ἄν . τῷ δὲ σώματι ψυχή — καὶ γὰρ οὐδ̓ ἂν εἴη οὐδ̓ ἂν σώζοιτο : ψυχῇ δὲ ἀρετή . ἤδη δὲ καὶ ἀνωτέρω νοῦς καὶ ἐπὶ τούτῳ ἣν δή φαμεν πρώτην φύσιν . καὶ δὴ καὶ τούτων ἕκαστον ποιεῖν τι εἰς τὰ ὧν ἀγαθά ἐστι , τὰ μὲν τάξιν καὶ κόσμον , τὰ δ̓ ἤδη ζωήν , τὰ δὲ φρονεῖν καὶ ζῆν εὖ , τῷ δὲ νῷ τὸ ἀγαθόν , ὅ φαμεν καὶ εἰς τοῦτον ἥκειν , καὶ ὅτι ἐνέργεια ἐξ αὐτοῦ , καὶ ὅτι καὶ νῦν δίδωσι φῶς λεγόμενον : ὃ δὴ τί ποτ̓ ἐστίν , ὕστερον .
Lemmas: ὁ μέν οὖν Πλάτων ἡδονή ὁ τέλος μείγνυμι καί ὁ ἀγαθός οὐ ἁπλόος οὐδέ ἐν νόος μόνος τίθημι , ὡς ἐν ὁ Φίληβος γράφω , τάχα ἄν αἰσθάνομαι οὗτος ὁ ἀπορία οὔτε παντάπασι ἐπί ὁ ἡδύς τίθημι ὁ ἀγαθός τρέπω , ὀρθός ποιέω , οὔτε ὁ νόος ἀνήδονος εἰμί οἴομαι δέω τίθημι ἀγαθός ὁ κινέω ἐν αὐτός οὐ ὁράω . τάχα δέ οὐ ταύτῃ , ἀλλά ὅτι ἀξιόω ὁ ἀγαθός ἔχω φύσις ἐν ἑαυτοῦ τοιοῦτος δέω ἐκ ἀνάγκη χαρτός εἰμί , ὁ τε ἐφετός ὁ τυγχάνω πάντως ἔχω ὁ χαίρω , ὥστε , ὅς μή ὁ χαίρω , ἀγαθός μηδέ εἰμί , καί ὥστε , εἰ ὁ χαίρω ὁ ἐφίημι , ὁ πρῶτος μή εἰμί : ὥστε μηδέ ὁ ἀγαθός . καί οὐ ἄτοπος οὗτος : αὐτός γάρ οὐ ὁ πρῶτος ἀγαθός ζητέω , ὁ δέ ἐγώ , καί ὅλος ἕτερος εἰμί εἰμί αὐτός ἕτερος εἰμί αὐτός , ἐλλιπής εἰμί αὐτός καί ἴσως σύνθετος : ὅθεν καί ὁ ἐρῆμος καί μόνος μηδείς ἔχω ἀγαθός , ἀλλά εἰμί ἕτερος καί μέγας . ἐφετός μέν οὖν δέω ὁ ἀγαθός εἰμί , οὐ μέντοι ὁ ἐφετός εἰμί ἀγαθός γίγνομαι , ἀλλά ὁ ἀγαθός εἰμί ἐφετός γίγνομαι . ἆρα οὖν ὁ μέν ἔσχατος ἐν ὁ εἰμί ὁ πρό αὐτός , καί ἀεί ὁ ἀνάβασις ὁ ὑπέρ ἕκαστος δίδωμι ἀγαθός εἰμί ὁ ὑπό αὐτός , εἰ ὁ ἀνάβασις οὐ ἐξίστημι ὁ ἀνά λόγος , ἀλλά ἐπί μέγας ἀεί προχωρέω ; τότε δέ ἵστημι ἐπί ἔσχατος , μετά ὅς οὐδείς εἰμί εἰς ὁ ἄνω λαμβάνω , καί οὗτος ὁ πρῶτος καί ὁ ὄντως καί ὁ μάλα κύριος εἰμί , καί αἴτιος δέ καί ὁ ἄλλος . ὁ μέν γάρ ὕλη ὁ εἶδος — εἰ γάρ αἴσθησις λαμβάνω , ἀσπάζομαι ἄν . ὁ δέ σῶμα ψυχή — καί γάρ οὐδέ ἄν εἰμί οὐδέ ἄν σῴζω : ψυχή δέ ἀρετή . ἤδη δέ καί ἀνώτερος νόος καί ἐπί οὗτος ὅς δή φημί πρῶτος φύσις . καί δή καί οὗτος ἕκαστος ποιέω τις εἰς ὁ ὅς ἀγαθός εἰμί , ὁ μέν τάξις καί κόσμος , ὁ δέ ἤδη ζωή , ὁ δέ φρονέω καί ζάω εὖ , ὁ δέ νόος ὁ ἀγαθός , ὅς φημί καί εἰς οὗτος ἥκω , καί ὅτι ἐνέργεια ἐκ αὐτός , καί ὅτι καί νῦν δίδωμι φάος λέγω : ὅς δή τίς ποτέ εἰμί , ὕστερον .