plotinus.enneades 3.7.11
δεῖ δὴ ἀναγαγεῖν ἡμᾶς αὐτοὺς πάλιν εἰς ἐκείνην τὴν διάθεσιν , ἣν ἐπὶ τοῦ αἰῶνος ἐλέγομεν εἶναι , τὴν ἀτρεμῆ ἐκείνην καὶ ὁμοῦ πᾶσαν καὶ ἄπειρον ἤδη ζωὴν καὶ ἀκλινῆ πάντη καὶ ἐν ἑνὶ καὶ πρὸς ἓν ἑστῶσαν : χρόνος δὲ οὔπω ἦν , ἢ ἐκείνοις γε οὐκ ἦν , γενησόμενον δὲ λόγῳ καὶ φύσει τοῦ ὑστέρου . τούτων δὴ οὖν ἡσυχίαν ἀγόντων ἐν αὑτοῖς , ὅπως δὴ πρῶτον ἐξέπεσε χρόνος , τὰς μὲν Μούσας οὔπω τότε οὔσας οὐκ ἄν τις ἴσως καλοῖ εἰπεῖν τοῦτο : ἀλλ̓ ἴσως εἴπερ ἦσαν καὶ αἱ Μοῦσαι τότε : αὐτὸν δ̓ ἄν τις τάχα τὸν γενόμενον χρόνον , ὅπως ἐστὶν ἐκφανεὶς καὶ γενόμενος . λέγοι δ̓ ἂν περὶ αὑτοῦ ὧδέ πως : ὡς πρότερον πρὶν τὸ πρότερον δὴ τοῦτο γεννῆσαι καὶ τοῦ ὑστέρου δεηθῆναι σὺν αὐτῷ ἐν τῷ ὄντι ἀνεπαύετο χρόνος οὐκ ὤν , ἀλλ̓ ἐν ἐκείνῳ καὶ αὐτὸς ἡσυχίαν ἦγε . φύσεως δὲ πολυπράγμονος καὶ ἄρχειν αὑτῆς βουλομένης καὶ εἶναι αὑτῆς καὶ τὸ πλέον τοῦ παρόντος ζητεῖν ἑλομένης ἐκινήθη μὲν αὐτή , ἐκινήθη δὲ καὶ αὐτός , καὶ εἰς τὸ ἔπειτα ἀεὶ καὶ τὸ ὕστερον καὶ οὐ ταὐτόν , ἀλλ̓ ἕτερον , εἶθ̓ ἕτερον , κινούμενοι μῆκός τι τῆς πορείας ποιησάμενοι αἰῶνος εἰκόνα τὸν χρόνον εἰργάσμεθα . ἐπεὶ γὰρ ψυχῆς ἦν τις δύναμις οὐχ ἥσυχος , τὸ δ̓ ἐκεῖ ὁρώμενον ἀεὶ μεταφέρειν εἰς ἄλλο βουλομένη , τὸ μὲν ἀθρόον αὐτῇ πᾶν παρεῖναι οὐκ ἤθελεν : ὥσπερ δ̓ ἐκ σπέρματος ἡσύχου ἐξελίττων αὑτὸν ὁ λόγος διέξοδον εἰς πολύ , ὡς οἴεται , ποιεῖ ἀφανίζων τὸ πολὺ τῷ μερισμῷ καὶ ἀνθ̓ ἑνὸς ἐν αὑτῷ οὐκ ἐν αὑτῷ τὸ ἓν δαπανῶν εἰς μῆκος ἀσθενέστερον πρόεισιν , οὕτω δὴ καὶ αὐτὴ κόσμον ποιοῦσα αἰσθητὸν μιμήσει ἐκείνου κινούμενον κίνησιν οὐ τὴν ἐκεῖ , ὁμοίαν δὲ τῇ ἐκεῖ καὶ ἐθέλουσαν εἰκόνα ἐκείνης εἶναι , πρῶτον μὲν ἑαυτὴν ἐχρόνωσεν ἀντὶ τοῦ αἰῶνος τοῦτον ποιήσασα ἔπειτα δὲ καὶ τῷ γενομένῳ ἔδωκε δουλεύειν χρόνῳ ἐν χρόνῳ αὐτὸν πάντα ποιήσασα εἶναι τὰς τούτου διεξόδους ἁπάσας ἐν αὐτῷ περιλαβοῦσα : ἐν ἐκείνῃ γὰρ κινούμενος : οὐ γάρ τις αὐτῷ τοῦδε τοῦ παντὸς τόπος ἢ ψυχή : καὶ ἐν τῷ ἐκείνης αὖ ἐκινεῖτο χρόνῳ . τὴν γὰρ ἐνέργειαν αὑτῆς παρεχομένη ἄλλην μετ̓ ἄλλην , εἶθ̓ ἑτέραν πάλιν ἐφεξῆς , ἐγέννα τε μετὰ τῆς ἐνεργείας τὸ ἐφεξῆς καὶ συμπροῄει μετὰ διανοίας ἑτέρας μετ̓ ἐκείνην τὸ μὴ πρότερον ὄν , ὅτι οὔθ̓ ἡ διάνοια ἐνεργηθεῖσα ἦν οὔθ̓ ἡ νῦν ζωὴ ὁμοία τῇ πρὸ αὐτῆς . ἅμα οὖν ζωὴ ἄλλη καὶ τῷ ἄλλη χρόνον εἶχεν ἄλλον . διάστασις οὖν ζωῆς χρόνον εἶχε καὶ τὸ πρόσω ἀεὶ τῆς ζωῆς χρόνον ἔχει ἀεὶ καὶ ἡ παρελθοῦσα ζωὴ χρόνον ἔχει παρεληλυθότα . εἰ οὖν χρόνον τις λέγοι ψυχῆς ἐν κινήσει μεταβατικῇ ἐξ ἄλλου εἰς ἄλλον βίον ζωὴν εἶναι , ἆῤ ἂν δοκοῖ τι λέγειν ; εἰ γὰρ αἰών ἐστι ζωὴ ἐν στάσει καὶ τῷ αὐτῷ καὶ ὡσαύτως καὶ ἄπειρος ἤδη , εἰκόνα δὲ δεῖ τοῦ αἰῶνος τὸν χρόνον εἶναι , ὥσπερ καὶ τόδε τὸ πᾶν ἔχει πρὸς ἐκεῖνο , ἀντὶ μὲν ζωῆς τῆς ἐκεῖ ἄλλην δεῖ ζωὴν τὴν τῆσδε τῆς δυνάμεως τῆς ψυχῆς ὥσπερ ὁμώνυμον λέγειν εἶναι καὶ ἀντὶ κινήσεως νοερᾶς ψυχῆς τινος μέρους κίνησιν , ἀντὶ δὲ ταυτότητος καὶ τοῦ ὡσαύτως καὶ μένοντος τὸ μὴ μένον ἐν τῷ αὐτῷ , ἄλλο δὲ καὶ ἄλλο ἐνεργοῦν , ἀντὶ δὲ ἀδιαστάτου καὶ ἑνὸς εἴδωλον τοῦ ἑνὸς τὸ ἐν συνεχείᾳ ἕν , ἀντὶ δὲ ἀπείρου ἤδη καὶ ὅλου τὸ εἰς ἄπειρον πρὸς τὸ ἐφεξῆς ἀεί , ἀντὶ δὲ ἀθρόου ὅλου τὸ κατὰ μέρος ἐσόμενον καὶ ἀεὶ ἐσόμενον ὅλον . οὕτω γὰρ μιμήσεται τὸ ἤδη ὅλον καὶ ἀθρόον καὶ ἄπειρον ἤδη , εἰ ἐθελήσει ἀεὶ προσκτώμενον εἶναι ἐν τῷ εἶναι : καὶ γὰρ τὸ εἶναι οὕτω τὸ ἐκείνου μιμήσεται . δεῖ δὲ οὐκ ἔξωθεν τῆς ψυχῆς λαμβάνειν τὸν χρόνον , ὥσπερ οὐδὲ τὸν αἰῶνα ἐκεῖ ἔξω τοῦ ὄντος , οὐδ̓ αὖ παρακολούθημα οὐδ̓ ὕστερον , ὥσπερ οὐδ̓ ἐκεῖ , ἀλλ̓ ἐνορώμενον καὶ ἐνόντα καὶ συνόντα , ὥσπερ κἀκεῖ ὁ αἰών .
Lemmas: δέω δή ἀνάγω ἐγώ αὐτός πάλιν εἰς ἐκεῖνος ὁ διάθεσις , ὅς ἐπί ὁ αἰών λέγω εἰμί , ὁ ἀτρεμής ἐκεῖνος καί ὁμοῦ πᾶς καί ἄπειρος ἤδη ζωή καί ἀκλινής πάντῃ καί ἐν εἷς καί πρός εἷς ἵστημι : χρόνος δέ οὔπω εἰμί , ἤ ἐκεῖνος γε οὐ εἰμί , γίγνομαι δέ λόγος καί φύσις ὁ ὕστερος . οὗτος δή οὖν ἡσυχία ἄγω ἐν ἑαυτοῦ , ὅπως δή πρῶτος ἐκπίπτω χρόνος , ὁ μέν Μοῦσα οὔπω τότε εἰμί οὐ ἄν τις ἴσως καλέω λέγω οὗτος : ἀλλά ἴσως εἴπερ εἰμί καί ὁ Μοῦσα τότε : αὐτός δέ ἄν τις τάχα ὁ γίγνομαι χρόνος , ὅπως εἰμί ἐκφαίνω καί γίγνομαι . λέγω δέ ἄν περί ἑαυτοῦ ὧδε πως : ὡς πρότερος πρίν ὁ πρότερος δή οὗτος γεννάω καί ὁ ὕστερος δέω σύν αὐτός ἐν ὁ εἰμί ἀναπαύω χρόνος οὐ εἰμί , ἀλλά ἐν ἐκεῖνος καί αὐτός ἡσυχία ἄγω . φύσις δέ πολυπράγμων καί ἄρχω ἑαυτοῦ βούλομαι καί εἰμί ἑαυτοῦ καί ὁ πολύς ὁ πάρειμι ζητέω αἱρέω κινέω μέν αὐτός , κινέω δέ καί αὐτός , καί εἰς ὁ ἔπειτα ἀεί καί ὁ ὕστερον καί οὐ αὐτός , ἀλλά ἕτερος , εἶτα ἕτερος , κινέω μῆκος τις ὁ πορεία ποιέω αἰών εἰκών ὁ χρόνος ἐργάζομαι . ἐπεί γάρ ψυχή εἰμί τις δύναμις οὐ ἥσυχος , ὁ δέ ἐκεῖ ὁράω ἀεί μεταφέρω εἰς ἄλλος βούλομαι , ὁ μέν ἀθρόος αὐτός πᾶς πάρειμι οὐ ἐθέλω : ὥσπερ δέ ἐκ σπέρμα ἥσυχος ἐξελίσσω ἑαυτοῦ ὁ λόγος διέξοδος εἰς πολύς , ὡς οἴομαι , ποιέω ἀφανίζω ὁ πολύς ὁ μερισμός καί ἀντί εἷς ἐν ἑαυτοῦ οὐ ἐν ἑαυτοῦ ὁ εἷς δαπανόω εἰς μῆκος ἀσθενής πρόειμι , οὕτως δή καί αὐτός κόσμος ποιέω αἰσθητός μίμησις ἐκεῖνος κινέω κίνησις οὐ ὁ ἐκεῖ , ὅμοιος δέ ὁ ἐκεῖ καί ἐθέλω εἰκών ἐκεῖνος εἰμί , πρῶτος μέν ἑαυτοῦ χρονόω ἀντί ὁ αἰών οὗτος ποιέω ἔπειτα δέ καί ὁ γίγνομαι δίδωμι δουλεύω χρόνος ἐν χρόνος αὐτός πᾶς ποιέω εἰμί ὁ οὗτος διέξοδος ἅπας ἐν αὐτός περιλαμβάνω : ἐν ἐκεῖνος γάρ κινέω : οὐ γάρ τις αὐτός ὅδε ὁ πᾶς τόπος ἤ ψυχή : καί ἐν ὁ ἐκεῖνος αὖ κινέω χρόνος . ὁ γάρ ἐνέργεια ἑαυτοῦ παρέχω ἄλλος μετά ἄλλος , εἶτα ἕτερος πάλιν ἐφεξῆς , γεννάω τε μετά ὁ ἐνέργεια ὁ ἐφεξῆς καί συμπρόειμι μετά διάνοια ἕτερος μετά ἐκεῖνος ὁ μή πρότερος εἰμί , ὅτι οὔτε ὁ διάνοια ἐνεργέω εἰμί οὔτε ὁ νῦν ζωή ὅμοιος ὁ πρό αὐτός . ἅμα οὖν ζωή ἄλλος καί ὁ ἄλλος χρόνος ἔχω ἄλλος . διάστασις οὖν ζωή χρόνος ἔχω καί ὁ πρόσω ἀεί ὁ ζωή χρόνος ἔχω ἀεί καί ὁ παρέρχομαι ζωή χρόνος ἔχω παρέρχομαι . εἰ οὖν χρόνος τις λέγω ψυχή ἐν κίνησις μεταβατικός ἐκ ἄλλος εἰς ἄλλος βίος ζωή εἰμί , ἆρα ἄν δοκέω τις λέγω ; εἰ γάρ αἰών εἰμί ζωή ἐν στάσις καί ὁ αὐτός καί ὡσαύτως καί ἄπειρος ἤδη , εἰκών δέ δέω ὁ αἰών ὁ χρόνος εἰμί , ὥσπερ καί ὅδε ὁ πᾶς ἔχω πρός ἐκεῖνος , ἀντί μέν ζωή ὁ ἐκεῖ ἄλλος δέω ζωή ὁ ὅδε ὁ δύναμις ὁ ψυχή ὥσπερ ὁμώνυμος λέγω εἰμί καί ἀντί κίνησις νοερός ψυχή τις μέρος κίνησις , ἀντί δέ ταυτότης καί ὁ ὡσαύτως καί μένω ὁ μή μένω ἐν ὁ αὐτός , ἄλλος δέ καί ἄλλος ἐνεργέω , ἀντί δέ ἀδιάστατος καί εἷς εἴδωλον ὁ εἷς ὁ ἐν συνέχεια εἷς , ἀντί δέ ἄπειρος ἤδη καί ὅλος ὁ εἰς ἄπειρος πρός ὁ ἐφεξῆς ἀεί , ἀντί δέ ἀθρόος ὅλος ὁ κατά μέρος εἰμί καί ἀεί εἰμί ὅλος . οὕτως γάρ μιμέομαι ὁ ἤδη ὅλος καί ἀθρόος καί ἄπειρος ἤδη , εἰ ἐθέλω ἀεί προσκτάομαι εἰμί ἐν ὁ εἰμί : καί γάρ ὁ εἰμί οὕτως ὁ ἐκεῖνος μιμέομαι . δέω δέ οὐ ἔξωθεν ὁ ψυχή λαμβάνω ὁ χρόνος , ὥσπερ οὐδέ ὁ αἰών ἐκεῖ ἔξω ὁ εἰμί , οὐδέ αὖ παρακολούθημα οὐδέ ὕστερον , ὥσπερ οὐδέ ἐκεῖ , ἀλλά ἐνοράω καί ἔνειμι καί σύνειμι , ὥσπερ ἐκεῖ ὁ αἰών .