plotinus.enneades 6.4.14
ἀλλ̓ εἰ ἡ αὐτὴ ἑκασταχοῦ ψυχή , πῶς ἰδία ἑκάστου ; καὶ πῶς ἡ μὲν ἀγαθή , ἡ δὲ κακή ; ἢ ἐξαρκεῖ καὶ ἑκάστῳ καὶ πάσας ψυχὰς ἔχει καὶ πάντας νοῦς . καὶ γὰρ ἕν ἐστι καὶ ἄπειρον αὖ καὶ πάντα ὁμοῦ καὶ ἕκαστον ἔχει διακεκριμένον καὶ αὖ οὐ διακριθὲν χωρίς : πῶς γὰρ ἂν καὶ ἄπειρον ; ἢ οὕτω λέγοιτο , ὅτι ὁμοῦ πάντα ἔχει , πᾶσαν ζωὴν καὶ πᾶσαν ψυχὴν καὶ νοῦν ἅπαντα . ἕκαστον δὲ αὐτῶν οὐ πέρασιν ἀφώρισται : διὰ τοῦτο αὖ καὶ ἕν . οὐ γὰρ δὴ μίαν ζωὴν ἔδει αὐτὸ ἔχειν , ἀλλ̓ ἄπειρον , καὶ αὖ μίαν καὶ τὴν μίαν οὕτω μίαν , ὅτι πάσας ὁμοῦ οὐ συμφορηθείσας εἰς ἕν , ἀλλ̓ ἀφ̓ ἑνὸς ἀρξαμένας καὶ μενούσας ὅθεν ἤρξαντο , μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἤρξαντο , ἀλλ̓ οὕτως εἶχον ἀεί : οὐδὲν γὰρ γινόμενον ἐκεῖ : οὐδὲ μεριζόμενον τοίνυν , ἀλλὰ δοκεῖ μερίζεσθαι τῷ λαβόντι . τὸ δὲ ἐκεῖ τὸ ἔκπαλαι καὶ ἐξ ἀρχῆς : τὸ δὲ γινόμενον πελάζει καὶ συνάπτεσθαι δοκεῖ καὶ ἐξήρτηται ἐκείνου . ἡμεῖς δέ — τίνες δὲ ἡμεῖς ; ἆρα ἐκεῖνο ἢ τὸ πελάζον καὶ τὸ γινόμενον ἐν χρόνῳ ; ἢ καὶ πρὸ τοῦ ταύτην τὴν γένεσιν γενέσθαι ἦμεν ἐκεῖ ἄνθρωποι ἄλλοι ὄντες καί τινες καὶ θεοί , ψυχαὶ καθαραὶ καὶ νοῦς συνημμένος τῇ ἁπάσῃ οὐσίᾳ , μέρη ὄντες τοῦ νοητοῦ οὐκ ἀφωρισμένα οὐδ̓ ἀποτετμημένα , ἀλλ̓ ὄντες τοῦ ὅλου : οὐδὲ γὰρ οὐδὲ νῦν ἀποτετμήμεθα . ἀλλὰ γὰρ νῦν ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ προσελήλυθεν ἄνθρωπος ἄλλος εἶναι θέλων καὶ εὑρὼν ἡμᾶς : ἦμεν γὰρ τοῦ παντὸς οὐκ ἔξω : περιέθηκεν ἑαυτὸν ἡμῖν καὶ προσέθηκεν ἑαυτὸν ἐκείνῳ τῷ ἀνθρώπῳ τῷ ὃς ἦν ἕκαστος ἡμῶν τότε — οἷον εἰ φωνῆς οὔσης μιᾶς καὶ λόγου ἑνὸς ἄλλος ἄλλοθεν παραθεὶς τὸ οὖς ἀκούσειε καὶ δέξαιτο καὶ γένοιτο κατ̓ ἐνέργειαν ἀκοή τις ἔχουσα τὸ ἐνεργοῦν εἰς αὐτὴν παρόν — καὶ γεγενήμεθα τὸ συνάμφω , καὶ οὐ θάτερον , ὃ πρότερον ἦμεν , καὶ θάτερόν ποτε , ὃ ὕστερον προσεθέμεθα ἀργήσαντος τοῦ προτέρου ἐκείνου καὶ ἄλλον τρόπον οὐ παρόντος .
Lemmas: ἀλλά εἰ ὁ αὐτός ἑκασταχοῦ ψυχή , πῶς ἴδιος ἕκαστος ; καί πῶς ὁ μέν ἀγαθός , ὁ δέ κακός ; ἤ ἐξαρκέω καί ἕκαστος καί πᾶς ψυχή ἔχω καί πᾶς νόος . καί γάρ εἷς εἰμί καί ἄπειρος αὖ καί πᾶς ὁμοῦ καί ἕκαστος ἔχω διακρίνω καί αὖ οὐ διακρίνω χωρίς : πῶς γάρ ἄν καί ἄπειρος ; ἤ οὕτως λέγω , ὅτι ὁμοῦ πᾶς ἔχω , πᾶς ζωή καί πᾶς ψυχή καί νόος ἅπας . ἕκαστος δέ αὐτός οὐ πέρας ἀφορίζω : διά οὗτος αὖ καί εἷς . οὐ γάρ δή εἷς ζωή δέω αὐτός ἔχω , ἀλλά ἄπειρος , καί αὖ εἷς καί ὁ εἷς οὕτως εἷς , ὅτι πᾶς ὁμοῦ οὐ συμφορέω εἰς εἷς , ἀλλά ἀπό εἷς ἄρχω καί μένω ὅθεν ἄρχω , μάλα δέ οὐδέ ἄρχω , ἀλλά οὕτως ἔχω ἀεί : οὐδείς γάρ γίγνομαι ἐκεῖ : οὐδέ μερίζω τοίνυν , ἀλλά δοκέω μερίζω ὁ λαμβάνω . ὁ δέ ἐκεῖ ὁ ἔκπαλαι καί ἐκ ἀρχή : ὁ δέ γίγνομαι πελάζω καί συνάπτω δοκέω καί ἐξαρτάω ἐκεῖνος . ἐγώ δέ — τίς δέ ἐγώ ; ἆρα ἐκεῖνος ἤ ὁ πελάζω καί ὁ γίγνομαι ἐν χρόνος ; ἤ καί πρό ὁ οὗτος ὁ γένεσις γίγνομαι εἰμί ἐκεῖ ἄνθρωπος ἄλλος εἰμί καί τις καί θεός , ψυχή καθαρός καί νόος συνάπτω ὁ ἅπας οὐσία , μέρος εἰμί ὁ νοητός οὐ ἀφορίζω οὐδέ ἀποτέμνω , ἀλλά εἰμί ὁ ὅλος : οὐδέ γάρ οὐδέ νῦν ἀποτέμνω . ἀλλά γάρ νῦν ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος προσέρχομαι ἄνθρωπος ἄλλος εἰμί ἐθέλω καί εὑρίσκω ἐγώ : εἰμί γάρ ὁ πᾶς οὐ ἔξω : περιτίθημι ἑαυτοῦ ἐγώ καί προστίθημι ἑαυτοῦ ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ὁ ὅς εἰμί ἕκαστος ἐγώ τότε — οἷος εἰ φωνή εἰμί εἷς καί λόγος εἷς ἄλλος ἄλλοθεν παρατίθημι ὁ οὖς ἀκούω καί δέχομαι καί γίγνομαι κατά ἐνέργεια ἀκοή τις ἔχω ὁ ἐνεργέω εἰς αὐτός πάρειμι — καί γίγνομαι ὁ συνάμφω , καί οὐ ἕτερος , ὅς πρότερος εἰμί , καί ἕτερος ποτέ , ὅς ὕστερον προστίθημι ἀργέω ὁ πρότερος ἐκεῖνος καί ἄλλος τρόπος οὐ πάρειμι .