plotinus.enneades 4.8.7
διττῆς δὲ φύσεως ταύτης οὔσης , τῆς μὲν νοητῆς , τῆς δὲ αἰσθητῆς , ἄμεινον μὲν ψυχῇ ἐν τῷ νοητῷ εἶναι , ἀνάγκη γε μὴν ἔχει καὶ τοῦ αἰσθητοῦ μεταλαμβάνειν τοιαύτην φύσιν ἐχούσῃ , καὶ οὐκ ἀγανακτητέον αὐτήν , εἰ μὴ πάντα ἐστὶ τὸ κρεῖττον , μέσην τάξιν ἐν τοῖς οὖσιν ἐπισχοῦσαν , θείας μὲν μοίρας οὖσαν , ἐν ἐσχάτῳ δὲ τοῦ νοητοῦ οὖσαν , ὡς ὅμορον οὖσαν τῇ αἰσθητῇ φύσει διδόναι μέν τι τούτῳ τῶν παῤ αὑτῆς , ἀντιλαμβάνειν δὲ καὶ παῤ αὐτοῦ , εἰ μὴ μετὰ τοῦ αὑτῆς ἀσφαλοῦς διακοσμοῖ , προθυμίᾳ δὲ πλείονι εἰς τὸ εἴσω δύοιτο μὴ μείνασα ὅλη μεθ̓ ὅλης , ἄλλως τε καὶ δυνατὸν αὐτῇ πάλιν ἐξαναδῦναι ἱστορίαν ὧν ἐνταῦθα εἶδέ τε καὶ ἔπαθε προσλαβούσῃ καὶ μαθούσῃ , οἷον ἄρα ἐστὶν ἐκεῖ εἶναι καὶ τῇ παραθέσει τῶν οἷον ἐναντίων σαφέστερον τὰ ἀμείνω μαθούσῃ . γνῶσις γὰρ ἐναργεστέρα τἀγαθοῦ ἡ τοῦ κακοῦ πεῖρα οἷς ἡ δύναμις ἀσθενεστέρα , ἢ ὥστε ἐπιστήμῃ τὸ κακὸν πρὸ πείρας γνῶναι . ὥσπερ δὲ ἡ νοερὰ διέξοδος κατάβασίς ἐστιν εἰς ἔσχατον τὸ χεῖρον — οὐ γὰρ ἔνι εἰς τὸ ἐπέκεινα ἀναβῆναι , ἀλλ̓ ἀνάγκη ἐνεργήσασαν ἐξ ἑαυτῆς καὶ μὴ δυνηθεῖσαν μεῖναι ἐφ̓ ἑαυτῆς φύσεως δὴ ἀνάγκῃ καὶ νόμῳ μέχρι ψυχῆς ἐλθεῖν : τέλος γὰρ αὐτῇ τοῦτο : ταύτῃ δὲ τὸ ἐφεξῆς παραδοῦναι αὐτὴν πάλιν ἀναδραμοῦσαν — οὕτως καὶ ψυχῆς ἐνέργεια : τὸ μὲν μετ̓ αὐτὴν τὰ τῇδε , τὸ δὲ πρὸ αὐτῆς ἡ θέα τῶν ὄντων , ταῖς μὲν παρὰ μέρος καὶ χρόνῳ γιγνομένου τοῦ τοιούτου καὶ ἐν τῷ χείρονι γιγνομένης ἐπιστροφῆς πρὸς τὰ ἀμείνω , τῇ δὲ λεγομένῃ τοῦ παντὸς εἶναι τὸ μηδ̓ ἐν τῷ χείρονι ἔργῳ γεγονέναι , ἀπαθεῖ δὲ κακῶν οὔσῃ θεωρίᾳ τε περινοεῖν τὰ ὑπ’ αὐτὴν ἐξηρτῆσθαί τε τῶν πρὸ αὐτῆς ἀεί , ᾗ ἅμα δυνατὸν καὶ ἄμφω , λαμβανούσῃ μὲν ἐκεῖθεν , χορηγούσῃ δὲ ἅμα ἐνταῦθα , ἐπείπερ ἀμήχανον ἦν μὴ καὶ τούτων ἐφάπτεσθαι ψυχῇ οὔσῃ .
Lemmas: δισσός δέ φύσις οὗτος εἰμί , ὁ μέν νοητός , ὁ δέ αἰσθητός , ἀγαθός μέν ψυχή ἐν ὁ νοητός εἰμί , ἀνάγκη γε μήν ἔχω καί ὁ αἰσθητός μεταλαμβάνω τοιοῦτος φύσις ἔχω , καί οὐ ἀγανακτητέον αὐτός , εἰ μή πᾶς εἰμί ὁ κρατύς , μέσος τάξις ἐν ὁ εἰμί ἐπέχω , θεῖος μέν μοῖρα εἰμί , ἐν ἔσχατος δέ ὁ νοητός εἰμί , ὡς ὅμορος εἰμί ὁ αἰσθητός φύσις δίδωμι μέν τις οὗτος ὁ παρά ἑαυτοῦ , ἀντιλαμβάνω δέ καί παρά αὐτός , εἰ μή μετά ὁ ἑαυτοῦ ἀσφαλής διακοσμέω , προθυμία δέ πολύς εἰς ὁ εἴσω δύω μή μένω ὅλος μετά ὅλος , ἄλλος τε καί δυνατός αὐτός πάλιν ἐξαναδύομαι ἱστορία ὅς ἐνταῦθα ὁράω τε καί πάσχω προσλαμβάνω καί μανθάνω , οἷος ἄρα εἰμί ἐκεῖ εἰμί καί ὁ παράθεσις ὁ οἷος ἐναντίος σαφής ὁ ἀγαθός μανθάνω . γνῶσις γάρ ἐναργής ἀγαθός ὁ ὁ κακός πεῖρα ὅς ὁ δύναμις ἀσθενής , ἤ ὥστε ἐπιστήμη ὁ κακός πρό πεῖρα γιγνώσκω . ὥσπερ δέ ὁ νοερός διέξοδος κατάβασις εἰμί εἰς ἔσχατος ὁ κακός — οὐ γάρ ἔνειμι εἰς ὁ ἐπέκεινα ἀναβαίνω , ἀλλά ἀνάγκη ἐνεργέω ἐκ ἑαυτοῦ καί μή δύναμαι μένω ἐπί ἑαυτοῦ φύσις δή ἀνάγκη καί νόμος μέχρι ψυχή ἔρχομαι : τέλος γάρ αὐτός οὗτος : οὗτος δέ ὁ ἐφεξῆς παραδίδωμι αὐτός πάλιν ἀνατρέχω — οὕτως καί ψυχή ἐνέργεια : ὁ μέν μετά αὐτός ὁ τῇδε , ὁ δέ πρό αὐτός ὁ θέα ὁ εἰμί , ὁ μέν παρά μέρος καί χρόνος γίγνομαι ὁ τοιοῦτος καί ἐν ὁ κακός γίγνομαι ἐπιστροφή πρός ὁ ἀγαθός , ὁ δέ λέγω ὁ πᾶς εἰμί ὁ μηδέ ἐν ὁ κακός ἔργον γίγνομαι , ἀπαθής δέ κακός εἰμί θεωρία τε περινοέω ὁ ὑπό αὐτός ἐξαρτάω τε ὁ πρό αὐτός ἀεί , ὅς ἅμα δυνατός καί ἄμφω , λαμβάνω μέν ἐκεῖθεν , χορηγέω δέ ἅμα ἐνταῦθα , ἐπεί ἀμήχανος εἰμί μή καί οὗτος ἐφάπτω ψυχή εἰμί .