plotinus.enneades 1.6.1
Τὸ καλόν ἐστι μὲν ἐν ὄψει πλεῖστον , ἐστι δ̓ ἐν ἀκοαῖς κατά τε λόγων συνθέσεις καὶ ἐν μουσικῇ ἁπάσῃ : καὶ γὰρ μέλη καὶ ῥυθμοί εἰσι καλοί : ἔστι δὲ καὶ προιοῦσι πρὸς τὸ ἄνω ἀπὸ τῆς αἰσθήσεως καὶ ἐπιτηδεύματα καλὰ καὶ πράξεις καὶ ἕξεις καὶ ἐπιστῆμαί τε καὶ τὸ τῶν ἀρετῶν κάλλος . εἰ δέ τι καὶ πρὸ τούτων , αὐτὸ δείξει . τί οὖν δὴ τὸ πεποιηκὸς καὶ τὰ σώματα καλὰ φαντάζεσθαι καὶ τὴν ἀκοὴν ἐπινεύειν ταῖς φωναῖς , ὡς καλαῖς ; καὶ ὅσα ἐφεξῆς ψυχῆς ἔχεται , πῶς ποτε πάντα καλά ; καὶ ἆρά γε ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ καλὰ τὰ πάντα , ἢ ἄλλο μὲν ἐν σώματι ʽτὂ κάλλος , ἄλλο δὲ ἐν ἄλλῳ ; καὶ τίνα ποτὲ ταῦτα ἢ τοῦτο ; τὰ μὲν γὰρ οὐ παῤ αὐτῶν τῶν ὑποκειμένων καλά , οἷον τὰ σώματα , ἀλλὰ μεθέξει , τὰ δὲ καλὰ αὐτά , ὥσπερ ἀρετῆς ἡ φύσις . σώματα μὲν γὰρ τὰ αὐτὰ ὁτὲ μὲν καλά , ὁτὲ δὲ οὐ καλὰ φαίνεται , ὡς ἄλλου ὄντος τοῦ σώματα εἶναι , ἄλλου δὲ τοῦ καλά . τί οὖν ἐστι τοῦτο τὸ παρὸν τοῖς σώμασι ; πρῶτον γὰρ περὶ τούτου σκεπτέον . τί οὖν ἐστιν , ὃ κινεῖ τὰς ὄψεις τῶν θεωμένων καὶ ἐπιστρέφει πρὸς αὑτὸ καὶ ἕλκει καὶ εὐφραίνεσθαι τῇ θέᾳ ποιεῖ ; τοῦτο γὰρ εὑρόντες τάχ̓ ἂν ἐπιβάθρᾳ αὐτῷ χρώμενοι καὶ τὰ ἄλλα θεασαίμεθα . λέγεται μὲν δὴ παρὰ πάντων , ὡς εἰπεῖν , ὡς συμμετρία τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα καὶ πρὸς τὸ ὅλον τό τε τῆς εὐχροίας προστεθὲν τὸ πρὸς τὴν ὄψιν κάλλος ποιεῖ καὶ ἔστιν αὐτοῖς καὶ ὅλως τοῖς ἄλλοις πᾶσι τὸ καλοῖς εἶναι τὸ συμμέτροις καὶ μεμετρημένοις ὑπάρχειν : οἷς ἁπλοῦν οὐδέν , μόνον δὲ τὸ σύνθετον ἐξ ἀνάγκης καλὸν ὑπάρξει : τό τε ὅλον ἔσται καλὸν αὐτοῖς , τὰ δὲ μέρη ἕκαστα οὐχ ἕξει παῤ ἑαυτῶν τὸ καλὰ εἶναι , πρὸς δὲ τὸ ὅλον συντελοῦντα , ἵνα καλὸν ᾖ : καίτοι δεῖ , εἴπερ ὅλον , καὶ τὰ μέρη καλὰ εἶναι : οὐ γὰρ δὴ ἐξ αἰσχρῶν , ἀλλὰ πάντα κατειληφέναι τὸ κάλλος . τά τε χρώματα αὐτοῖς τὰ καλά , οἷον καὶ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς , ἁπλᾶ ὄντα καὶ οὐκ ἐκ συμμετρίας ἔχοντα τὸ κάλλος ἔξω ἔσται τοῦ καλὰ εἶναι . χρυσός τε δὴ πῶς καλόν ; καὶ νυκτὸς ἡ ἀστραπὴ ἢ ἄστρα ὁρᾶσθαι τῷ καλόν ; ἐπί τε τῶν φωνῶν ὡσαύτως τὸ ἁπλοῦν οἰχήσεται , καίτοι ἑκάστου φθόγγου πολλαχῇ τῷ ἐν τῷ ὅλῳ καλῷ καλοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος . ὅταν δὲ δὴ καὶ τῆς αὐτῆς συμμετρίας μενούσης ὁτὲ μὲν καλὸν τὸ αὐτὸ πρόσωπον , ὁτὲ δὲ μὴ φαίνηται , πῶς οὐκ ἄλλο δεῖ ἐπὶ τῷ συμμέτρῳ λέγειν τὸ καλὸν εἶναι , καὶ τὸ σύμμετρον καλὸν εἶναι δἰ ἄλλο ; εἰ δὲ δὴ μεταβαίνοντες καὶ ἐπὶ τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τοὺς λόγους τοὺς καλοὺς τὸ σύμμετρον καὶ ἐπ’ αὐτῶν αἰτιῷντο , τίς ἂν λέγοιτο ἐν ἐπιτηδεύμασι συμμετρία καλοῖς ἢ νόμοις ἢ μαθήμασιν ἢ ἐπιστήμαις ; θεωρήματα μὲν γὰρ σύμμετρα πρὸς ἄλληλα πῶς ἂν εἴη ; εἰ δ̓ ὅτι σύμφωνά ἐστι , καὶ κακῶν ἔσται ὁμολογία τε καὶ συμφωνία . τῷ γὰρ τὴν σωφροσύνην ἠλιθιότητα εἶναι τὸ τὴν δικαιοσύνην γενναίαν εἶναι εὐήθειαν σύμφωνον καὶ συνῳδὸν καὶ ὁμολογεῖ πρὸς ἄλληλα . κάλλος μὲν οὖν ψυχῆς ἀρετὴ πᾶσα καὶ κάλλος ἀληθινώτερον ἢ τὰ πρόσθεν : ἀλλὰ πῶς σύμμετρα ; οὔτε γὰρ ὡς μεγέθη οὔτε ὡς ἀριθμοὶ σύμμετρα καίτοι πλειόνων μερῶν τῆς ψυχῆς ὄντων . ἐν ποίῳ γὰρ λόγῳ ἡ σύνθεσις ἢ ἡ κρᾶσις τῶν μερῶν ἢ τῶν θεωρημάτων ; τὸ δὲ τοῦ νοῦ κάλλος μονουμένου τί ἂν εἴη ;
Lemmas: ὁ καλός εἰμί μέν ἐν ὄψις πολύς , εἰμί δέ ἐν ἀκοή κατά τε λόγος σύνθεσις καί ἐν μουσική ἅπας : καί γάρ μέλος καί ῥυθμός εἰμί καλός : εἰμί δέ καί προέρχομαι πρός ὁ ἄνω ἀπό ὁ αἴσθησις καί ἐπιτήδευμα καλός καί πρᾶξις καί ἕξις καί ἐπιστήμη τε καί ὁ ὁ ἀρετή κάλλος . εἰ δέ τις καί πρό οὗτος , αὐτός δείκνυμι . τίς οὖν δή ὁ ποιέω καί ὁ σῶμα καλός φαντάζω καί ὁ ἀκοή ἐπινεύω ὁ φωνή , ὡς καλός ; καί ὅσος ἐφεξῆς ψυχή ἔχω , πῶς ποτέ πᾶς καλός ; καί ἆρα γε εἷς καί ὁ αὐτός καλός ὁ πᾶς , ἤ ἄλλος μέν ἐν σῶμα εἰμί κάλλος , ἄλλος δέ ἐν ἄλλος ; καί τίς ποτέ οὗτος ἤ οὗτος ; ὁ μέν γάρ οὐ παρά αὐτός ὁ ὑπόκειμαι καλός , οἷος ὁ σῶμα , ἀλλά μετέχω , ὁ δέ καλός αὐτός , ὥσπερ ἀρετή ὁ φύσις . σῶμα μέν γάρ ὁ αὐτός ὅτε μέν καλός , ὅτε δέ οὐ καλός φαίνω , ὡς ἄλλος εἰμί ὁ σῶμα εἰμί , ἄλλος δέ ὁ καλός . τίς οὖν εἰμί οὗτος ὁ πάρειμι ὁ σῶμα ; πρῶτος γάρ περί οὗτος σκοπέω . τίς οὖν εἰμί , ὅς κινέω ὁ ὄψις ὁ θεάομαι καί ἐπιστρέφω πρός ἑαυτοῦ καί ἕλκω καί εὐφραίνω ὁ θέα ποιέω ; οὗτος γάρ εὑρίσκω τάχα ἄν ἐπιβάθρα αὐτός χράω καί ὁ ἄλλος θεάομαι . λέγω μέν δή παρά πᾶς , ὡς λέγω , ὡς συμμετρία ὁ μέρος πρός ἀλλήλων καί πρός ὁ ὅλος ὁ τε ὁ εὔχροια προστίθημι ὁ πρός ὁ ὄψις κάλλος ποιέω καί εἰμί αὐτός καί ὅλος ὁ ἄλλος πᾶς ὁ καλός εἰμί ὁ σύμμετρος καί μετρέω ὑπάρχω : ὅς ἁπλόος οὐδείς , μόνος δέ ὁ σύνθετος ἐκ ἀνάγκη καλός ὑπάρχω : ὁ τε ὅλος εἰμί καλός αὐτός , ὁ δέ μέρος ἕκαστος οὐ ἔχω παρά ἑαυτοῦ ὁ καλός εἰμί , πρός δέ ὁ ὅλος συντελέω , ἵνα καλός εἰμί : καίτοι δέω , εἴπερ ὅλος , καί ὁ μέρος καλός εἰμί : οὐ γάρ δή ἐκ αἰσχρός , ἀλλά πᾶς καταλαμβάνω ὁ κάλλος . ὁ τε χρῶμα αὐτός ὁ καλός , οἷος καί ὁ ὁ ἥλιος φάος , ἁπλόος εἰμί καί οὐ ἐκ συμμετρία ἔχω ὁ κάλλος ἔξω εἰμί ὁ καλός εἰμί . χρυσός τε δή πῶς καλός ; καί νύξ ὁ ἀστραπή ἤ ἄστρον ὁράω ὁ καλός ; ἐπί τε ὁ φωνή ὡσαύτως ὁ ἁπλόος οἴχομαι , καίτοι ἕκαστος φθόγγος πολλαχῆ ὁ ἐν ὁ ὅλος καλός καλός καί αὐτός εἰμί . ὅταν δέ δή καί ὁ αὐτός συμμετρία μένω ὅτε μέν καλός ὁ αὐτός πρόσωπον , ὅτε δέ μή φαίνω , πῶς οὐ ἄλλος δέω ἐπί ὁ σύμμετρος λέγω ὁ καλός εἰμί , καί ὁ σύμμετρος καλός εἰμί διά ἄλλος ; εἰ δέ δή μεταβαίνω καί ἐπί ὁ ἐπιτήδευμα καί ὁ λόγος ὁ καλός ὁ σύμμετρος καί ἐπί αὐτός αἰτιάομαι , τίς ἄν λέγω ἐν ἐπιτήδευμα συμμετρία καλός ἤ νόμος ἤ μάθημα ἤ ἐπιστήμη ; θεώρημα μέν γάρ σύμμετρος πρός ἀλλήλων πῶς ἄν εἰμί ; εἰ δέ ὅτι σύμφωνος εἰμί , καί κακός εἰμί ὁμολογία τε καί συμφωνία . ὁ γάρ ὁ σωφροσύνη ἠλιθιότης εἰμί ὁ ὁ δικαιοσύνη γενναῖος εἰμί εὐήθεια σύμφωνος καί συνῳδός καί ὁμολογέω πρός ἀλλήλων . κάλλος μέν οὖν ψυχή ἀρετή πᾶς καί κάλλος ἀληθινός ἤ ὁ πρόσθεν : ἀλλά πῶς σύμμετρος ; οὔτε γάρ ὡς μέγεθος οὔτε ὡς ἀριθμός σύμμετρος καίτοι πολύς μέρος ὁ ψυχή εἰμί . ἐν ποῖος γάρ λόγος ὁ σύνθεσις ἤ ὁ κρᾶσις ὁ μέρος ἤ ὁ θεώρημα ; ὁ δέ ὁ νόος κάλλος μονόω τίς ἄν εἰμί ;