plotinus.enneades 3.6.13
ἔτι δὲ κἀκεῖνο ἐπιστῆσαι αὐτοὺς προσήκει , πῶς λέγουσι φεύγειν αὐτὴν τὸ εἶδος : πῶς γὰρ ἂν λίθους καὶ πέτρας φύγοι τὰ περιλαβόντα αὐτήν ; οὐ γὰρ δὴ ποτὲ μὲν φεύγειν , ποτὲ δὲ μὴ φεύγειν φήσουσιν . εἰ γὰρ βουλήσει αὑτῆς φεύγει , διὰ τί οὐκ ἀεί ; εἰ δὲ ἀνάγκῃ μένει , οὐκ ἔστιν ὅτε οὐκ ἐν εἴδει τινί ἐστιν . ἀλλὰ τοῦ μὴ τὸ αὐτὸ εἶδος ἀεὶ ἴσχειν ἑκάστην ὕλην ζητητέον τὴν αἰτίαν , καὶ ἐν τοῖς εἰσιοῦσι μᾶλλον . πῶς οὖν λέγεται φεύγειν ; ἢ τῇ αὐτῇ φύσει καὶ ἀεί ; τοῦτο δὲ τί ἂν εἴη ἢ μηδέποτε αὑτῆς ἐξισταμένην οὕτως ἔχειν τὸ εἶδος ὡς μηδέποτε ἔχειν : ἢ ὅ τι χρήσονται τῷ ὑπ’ αὐτοῦ λεγομένῳ οὐχ ἕξουσιν . ʽἡ δὲ ὑποδοχὴ καὶ τιθήνη γενέσεως ἁπάσης.ʼ εἰ γὰρ ὑποδοχὴ καὶ τιθήνη , ἡ δὲ γένεσις ἄλλο αὐτῆς , τὸ δὲ ἀλλοιούμενον ἐν τῇ γενέσει , πρὸ γενέσεως οὖσα εἴη ἂν καὶ πρὸ ἀλλοιώσεως : ἡ δὲ ὑποδοχὴ καὶ ἔτι ἡ τιθήνη τηρεῖ ὃ ἔστιν ἀπαθῆ οὖσαν , καὶ τὸ ʽἐν ᾧ ἐγγινόμενον ἕκαστον φαντάζεται καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἔξεισἰ καὶ χώραν εἶναι καὶ ἕδραν . καὶ τὸ λεγόμενον δὲ καὶ εὐθυνόμενον ὡς τόπον εἰδῶν λέγοντος οὐ πάθος λέγει περὶ ἐκεῖνο , ἀλλὰ τρόπον ἕτερον ζητεῖ . τίς οὖν οὗτος ; ἐπειδὴ τὴν λεγομένην ταύτην φύσιν οὐδὲν δεῖ εἶναι τῶν ὄντων , ἀλλ̓ ἅπασαν ἐκπεφευγέναι τὴν τῶν ὄντων οὐσίαν καὶ πάντη ἑτέραν — λόγοι γὰρ ἐκεῖνα καὶ ὄντως ὄντες — ἀνάγκη δὴ αὐτὴν τῷ ἑτέρῳ τούτῳ φυλάττουσαν αὑτῆς ἣν εἴληχε σωτηρίαν μὴ μόνον τῶν ὄντων ἄδεκτον εἶναι , ἀλλὰ καί , εἴ τι μίμημα αὐτῶν , καὶ τούτου ἄμοιρον εἰς οἰκείωσιν εἶναι . οὕτω γὰρ ἂν ἑτέρα πάντη : ἢ εἶδός τι εἰσοικισαμένη μετ̓ ἐκείνου ἄλλο γενομένη ἀπώλεσε τὸ ἑτέρα εἶναι καὶ χώρα πάντων καὶ οὐδενὸς ὅτου οὐχ ὑποδοχή . ἀλλὰ δεῖ καὶ εἰσιόντων τὴν αὐτὴν μένειν καὶ ἐξιόντων ἀπαθῆ , ἵνα καὶ εἰσίῃ τι ἀεὶ εἰς αὐτὴν καὶ ἐξίῃ . εἴσεισι δὴ τὸ εἰσιὸν εἴδωλον ὂν καὶ εἰς οὐκ ἀληθινὸν οὐκ ἀληθές . ἆῤ οὖν ἀληθῶς ; καὶ πῶς , ᾧ μηδαμῶς θέμις ἀληθείας μετέχειν διὰ τὸ ψεῦδος εἶναι ; ἆῤ οὖν ψευδῶς εἰς ψεῦδος ἔρχεται καὶ παραπλήσιον γίνεται οἷον καὶ εἰς τὸ κάτοπτρον ἐνορᾶται τὰ εἴδωλα τῶν ἐνορωμένων καὶ ἕως ἐνορᾷ ἐκεῖνα ; καὶ γὰρ εἰ ἐνταῦθα ἀνέλοις τὰ ὄντα , οὐδὲν ἂν οὐδένα χρόνον φανείη τῶν νῦν ἐν αἰσθητῷ ὁρωμένων . τὸ μὲν οὖν κάτοπτρον ἐνταῦθα καὶ αὐτὸ ὁρᾶται : ἔστι γὰρ καὶ αὐτὸ εἶδός τι : ἐκεῖ δὲ οὐδὲν εἶδος ὂν αὐτὸ μὲν οὐχ ὁρᾶται : ἔδει γὰρ αὐτὸ πρότερον καθ̓ αὑτὸ ὁρᾶσθαι : ἀλλὰ τοιοῦτόν τι πάσχει , οἷον καὶ ὁ ἀὴρ φωτισθεὶς ἀφανής ἐστι καὶ τότε , ὅτι καὶ ἄνευ τοῦ φωτισθῆναι οὐχ ἑωρᾶτο . ταύτῃ οὖν τὰ μὲν ἐν τοῖς κατόπτροις οὐ πιστεύεται εἶναι ἢ ᾗττον , ὅτι ὁρᾶται τὸ ἐν ᾧ ἐστι καὶ μένει μὲν αὐτό , τὰ δὲ ἀπέρχεται : ἐν δὲ τῇ ὕλῃ οὐχ ὁρᾶται αὐτὴ οὔτε ἔχουσα οὔτε ἄνευ ἐκείνων . εἰ δέ γε ἦν μένειν τὰ ἀφ̓ ὧν πληροῦται τὰ κάτοπτρα καὶ αὐτὰ μὴ ἑωρᾶτο , οὐκ ἂν μὴ εἶναι ἀληθινὰ ἠπιστήθη τὰ ἐνορώμενα . εἰ μὲν οὖν ἔστι τι ἐν τοῖς κατόπτροις , καὶ ἐν τῇ ὕλῃ οὕτω τὰ αἰσθητὰ ἔστω : εἰ δὲ μὴ ἔστι , φαίνεται δὲ εἶναι , κἀκεῖ φατέον φαίνεσθαι ἐπὶ τῆς ὕλης αἰτιωμένους τῆς φαντάσεως τὴν τῶν ὄντων ὑπόστασιν , ἧς τὰ μὲν ὄντα ὄντως ἀεὶ μεταλαμβάνει , τὰ δὲ μὴ ὄντα μὴ ὄντως , ἐπείπερ οὐ δεῖ οὕτως ἔχειν αὐτὰ ὡς εἶχεν ἂν τοῦ ὄντος μὴ ὄντος , εἰ ἦν αὐτά .
Lemmas: ἔτι δέ ἐκεῖνος ἐφίστημι αὐτός προσήκω , πῶς λέγω φεύγω αὐτός ὁ εἶδος : πῶς γάρ ἄν λίθος καί πέτρα φεύγω ὁ περιλαμβάνω αὐτός ; οὐ γάρ δή ποτέ μέν φεύγω , ποτέ δέ μή φεύγω φημί . εἰ γάρ βούλησις ἑαυτοῦ φεύγω , διά τίς οὐ ἀεί ; εἰ δέ ἀνάγκη μένω , οὐ εἰμί ὅτε οὐ ἐν εἶδος τις εἰμί . ἀλλά ὁ μή ὁ αὐτός εἶδος ἀεί ἴσχω ἕκαστος ὕλη ζητέω ὁ αἰτία , καί ἐν ὁ εἰσέρχομαι μάλα . πῶς οὖν λέγω φεύγω ; ἤ ὁ αὐτός φύσις καί ἀεί ; οὗτος δέ τίς ἄν εἰμί ἤ μηδέποτε ἑαυτοῦ ἐξίστημι οὕτως ἔχω ὁ εἶδος ὡς μηδέποτε ἔχω : ἤ ὅς τις χράω ὁ ὑπό αὐτός λέγω οὐ ἔχω . ὅς δέ ὑποδοχή καί τιθήνη γένεσις ἁπάσης.ʼ εἰ γάρ ὑποδοχή καί τιθήνη , ὁ δέ γένεσις ἄλλος αὐτός , ὁ δέ ἀλλοιόω ἐν ὁ γένεσις , πρό γένεσις εἰμί εἰμί ἄν καί πρό ἀλλοίωσις : ὁ δέ ὑποδοχή καί ἔτι ὁ τιθήνη τηρέω ὅς εἰμί ἀπαθής εἰμί , καί ὁ εἰμί ὅς ἐγγίγνομαι ἕκαστος φαντάζω καί πάλιν ἐκεῖθεν ἐξέρχομαι καί χώρα εἰμί καί ἕδρα . καί ὁ λέγω δέ καί εὐθύνω ὡς τόπος εἶδος λέγω οὐ πάθος λέγω περί ἐκεῖνος , ἀλλά τρόπος ἕτερος ζητέω . τίς οὖν οὗτος ; ἐπειδή ὁ λέγω οὗτος φύσις οὐδείς δέω εἰμί ὁ εἰμί , ἀλλά ἅπας ἐκφεύγω ὁ ὁ εἰμί οὐσία καί πάντῃ ἕτερος — λόγος γάρ ἐκεῖνος καί ὄντως εἰμί — ἀνάγκη δή αὐτός ὁ ἕτερος οὗτος φυλάσσω ἑαυτοῦ ὅς λαγχάνω σωτηρία μή μόνος ὁ εἰμί ἄδεκτος εἰμί , ἀλλά καί , εἰ τις μίμημα αὐτός , καί οὗτος ἄμοιρος εἰς οἰκείωσις εἰμί . οὕτως γάρ ἄν ἕτερος πάντῃ : ἤ εἶδος τις εἰσοικίζω μετά ἐκεῖνος ἄλλος γίγνομαι ἀπόλλυμι ὁ ἕτερος εἰμί καί χώρα πᾶς καί οὐδείς ὅστις οὐ ὑποδοχή . ἀλλά δέω καί εἰσέρχομαι ὁ αὐτός μένω καί ἐξέρχομαι ἀπαθής , ἵνα καί εἰσέρχομαι τις ἀεί εἰς αὐτός καί ἐξέρχομαι . εἰσέρχομαι δή ὁ εἴσειμι εἴδωλον εἰμί καί εἰς οὐ ἀληθινός οὐ ἀληθής . ἆρα οὖν ἀληθής ; καί πῶς , ὅς μηδαμῶς θέμις ἀλήθεια μετέχω διά ὁ ψεῦδος εἰμί ; ἆρα οὖν ψευδής εἰς ψεῦδος ἔρχομαι καί παραπλήσιος γίγνομαι οἷος καί εἰς ὁ κάτοπτρον ἐνοράω ὁ εἴδωλον ὁ ἐνοράω καί ἕως ἐνοράω ἐκεῖνος ; καί γάρ εἰ ἐνταῦθα ἀναιρέω ὁ εἰμί , οὐδείς ἄν οὐδείς χρόνος φαίνω ὁ νῦν ἐν αἰσθητός ὁράω . ὁ μέν οὖν κάτοπτρον ἐνταῦθα καί αὐτός ὁράω : εἰμί γάρ καί αὐτός εἶδος τις : ἐκεῖ δέ οὐδείς εἶδος εἰμί αὐτός μέν οὐ ὁράω : δέω γάρ αὐτός πρότερος κατά ἑαυτοῦ ὁράω : ἀλλά τοιοῦτος τις πάσχω , οἷος καί ὁ ἀήρ φωτίζω ἀφανής εἰμί καί τότε , ὅτι καί ἄνευ ὁ φωτίζω οὐ ὁράω . ταύτῃ οὖν ὁ μέν ἐν ὁ κάτοπτρον οὐ πιστεύω εἰμί ἤ κακός , ὅτι ὁράω ὁ ἐν ὅς εἰμί καί μένω μέν αὐτός , ὁ δέ ἀπέρχομαι : ἐν δέ ὁ ὕλη οὐ ὁράω αὐτός οὔτε ἔχω οὔτε ἄνευ ἐκεῖνος . εἰ δέ γε εἰμί μένω ὁ ἀπό ὅς πληρόω ὁ κάτοπτρον καί αὐτός μή ὁράω , οὐ ἄν μή εἰμί ἀληθινός ἐπίσταμαι ὁ ἐνοράω . εἰ μέν οὖν εἰμί τις ἐν ὁ κάτοπτρον , καί ἐν ὁ ὕλη οὕτως ὁ αἰσθητός εἰμί : εἰ δέ μή εἰμί , φαίνω δέ εἰμί , ἐκεῖ φημί φαίνω ἐπί ὁ ὕλη αἰτιάομαι ὁ φάντασις ὁ ὁ εἰμί ὑπόστασις , ὅς ὁ μέν εἰμί ὄντως ἀεί μεταλαμβάνω , ὁ δέ μή εἰμί μή ὄντως , ἐπεί οὐ δέω οὕτως ἔχω αὐτός ὡς ἔχω ἄν ὁ εἰμί μή εἰμί , εἰ εἰμί αὐτός .