plotinus.enneades 6.6.14
πρὸς δὲ τὰ κατὰ τὸ πρός τι λεχθέντα ἄν τις εὐλόγως λέγοι , ὡς οὐκ ἔστι τὸ ἓν τοιοῦτον οἷον ἄλλου παθόντος αὐτὸ μηδὲν παθὸν ἀπολωλεκεναι τὴν αὑτοῦ φύσιν , ἀλλὰ δεῖ , εἰ μέλλοι ἐκ τοῦ ἓν ἐκβῆναι , πεπονθέναι τὴν τοῦ ἑνὸς στέρησιν εἰς δύο ἢ πλείω διαιρεθέν . εἰ οὖν ὁ αὐτὸς ὄγκος διαιρεθεὶς δύο γίνεται οὐκ ἀπολόμενος ὡς ὄγκος , δῆλον , ὅτι παρὰ τὸ ὑποκείμενον ἦν ἐν αὐτῷ προσὸν τὸ ἕν , ὃ ἀπέβαλε τῆς διαιρέσεως αὐτὸ φθειράσης . ὃ δὴ ὁτὲ μὲν τῷ αὐτῷ πάρεστιν , ὁτὲ δὲ ἀπογίνεται , πῶς οὐκ ἐν τοῖς οὖσι τάξομεν , ὅπου ἂν ᾖ ; καὶ συμβεβηκέναι μὲν τούτοις , καθ̓ αὑτὸ δὲ εἶναι , ἔν τε τοῖς αἰσθητοῖς ὅταν φαίνηται ἔν τε τοῖς νοητοῖς , τοῖς μὲν ὑστέροις συμβεβηκός , ἐφ̓ ἑαυτοῦ δὲ ἐν τοῖς νοητοῖς , τῷ πρώτῳ , ὅταν ἕν , εἶτα ὄν . εἰ δέ τις λέγοι , ὡς καὶ τὸ ἓν μηδὲν παθὸν προσελθόντος ἄλλου αὐτῷ οὐκέτι ἕν , ἀλλὰ δύο ἔσται , οὐκ ὀρθῶς ἐρεῖ . οὐ γὰρ τὸ ἓν ἐγένετο δύο , οὔτε ᾧ προσετέθη οὔτε τὸ προστεθέν , ἀλλ̓ ἑκάτερον μένει ἕν , ὥσπερ ἦν : τὰ δὲ δύο κατηγορεῖται κατ̓ ἀμφοῖν , χωρὶς δὲ τὸ ἓν καθ̓ ἑκατέρου μένοντος . οὔκουν τὰ δύο φύσει ἐν σχέσει καὶ ἡ δυάς : ἀλλ̓ εἰ μὲν κατὰ τὴν σύνοδον καὶ τὸ συνόδῳ εἶναι ταὐτὸν τῷ δύο ποιεῖν , τάχ̓ ἂν ἦ ἡ τοιαύτη σχέσις τὰ δύο καὶ ἡ δυάς : νῦν δὲ καὶ ἐν τῷ ἐναντίῳ πάθει θεωρεῖται πάλιν αὖ δυάς : σχισθέντος γὰρ ἑνός τινος γίνεται δύο . οὐ τοίνυν οὔτε σύνοδος οὔτε σχίσις τὰ δύο , ἵν̓ ἂν ἦν σχέσις . ὁ αὐτὸς δὲ λόγος καὶ ἐπὶ παντὸς ἀριθμοῦ . ὅταν γὰρ σχέσις ᾖ ἡ γεννῶσά τι , ἀδύνατον τὴν ἐναντίαν τὸ αὐτὸ γεννᾶν , ὡς τοῦτο εἶναι τὸ πρᾶγμα τὴν σχέσιν . τί οὖν τὸ κύριον αἴτιον ; ἓν μὲν εἶναι τοῦ ἓν παρουσίᾳ , δύο δέ , δυάδος , ὥσπερ καὶ λευκὸν λευκοῦ καὶ καλὸν καλοῦ καὶ δικαίου δίκαιον : ἢ οὐδὲ ταῦτα θετέον εἶναι , ἀλλὰ σχέσεις καὶ ἐν τούτοις αἰτιατέον , ὡς δίκαιον μὲν διὰ τὴν πρὸς τάδε τοιάνδε σχέσιν , καλὸν δέ , ὅτι οὕτω διατιθέμεθα οὐδενὸς ὄντος ἐν αὐτῷ τῷ ὑποκειμένῳ οἵου διαθεῖναι ἡμᾶς οὐδ̓ ἥκοντος ἐπακτοῦ τῷ καλῷ φαινομένῳ . ὅταν τοίνυν ἴδῃς τι ἓν ὃ λέγεις , πάντως δήπου ἐστὶ καὶ μέγα καὶ καλὸν καὶ μυρία ἂν εἴη εἰπεῖν περὶ αὐτοῦ . ὡς οὖν τὸ μέγα καὶ μέγεθός ἐστιν ἐν αὐτῷ καὶ γλυκὺ καὶ πικρὸν καὶ ἄλλαι ποιότητες , διὰ τί οὐχὶ καὶ τὸ ἕν ; οὐ γὰρ δὴ ποιότης μὲν ἔσται πᾶσα ἡτισοῦν , ποσότης δ̓ ἐν τοῖς οὖσιν οὐκ ἔσται , οὐδὲ ποσότης μὲν τὸ συνεχές , τὸ δὲ διωρισμένον οὐκ ἔσται , καίτοι μέτρῳ τὸ συνεχὲς χρῆται τῷ διωρισμένῳ . ὡς οὖν μέγα μεγέθους παρουσίᾳ , οὕτω καὶ ἓν ἑνὸς καὶ δύο δυάδος καὶ τὰ ἄλλα ὡσαύτως . τὸ δὲ ζητεῖν πῶς μεταλαμβάνει κοινὸν πρὸς πάντων τῶν εἰδῶν τὴν ζητουμένην μετάληψιν : φατέον δ̓ ἐν μὲν τοῖς διῃρημένοις ἄλλως θεωρεῖσθαι τὴν δεκάδα ἐνοῦσαν , ἐν δὲ τοῖς συνεχέσιν ἄλλως , ἐν δὲ ταῖς πολλαῖς εἰς ἓν τοσαύταις δυνάμεσιν ἄλλως : καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς ἤδη ἀναβεβηκέναι , ἔτι δὲ ἐκεῖ μηκέτι ἐν ἄλλοις θεωρουμένους , ἀλλ̓ αὐτοὺς ἐφ̓ ἑαυτῶν ὄντας τοὺς ἀληθεστάτους ἀριθμοὺς εἶναι , αὐτοδεκάδα , οὐ δεκάδα τινῶν νοητῶν .
Lemmas: πρός δέ ὁ κατά ὁ πρός τις λέγω ἄν τις εὔλογος λέγω , ὡς οὐ εἰμί ὁ εἷς τοιοῦτος οἷος ἄλλος πάσχω αὐτός μηδείς πάσχω ἀπόλλυμι ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ἀλλά δέω , εἰ μέλλω ἐκ ὁ εἷς ἐκβαίνω , πάσχω ὁ ὁ εἷς στέρησις εἰς δύο ἤ πολύς διαιρέω . εἰ οὖν ὁ αὐτός ὄγκος διαιρέω δύο γίγνομαι οὐ ἀπόλλυμι ὡς ὄγκος , δῆλος , ὅτι παρά ὁ ὑπόκειμαι εἰμί ἐν αὐτός πρόσειμι ὁ εἷς , ὅς ἀποβάλλω ὁ διαίρεσις αὐτός φθείρω . ὅς δή ὅτε μέν ὁ αὐτός πάρειμι , ὅτε δέ ἀπογίγνομαι , πῶς οὐ ἐν ὁ εἰμί τάσσω , ὅπου ἄν εἰμί ; καί συμβαίνω μέν οὗτος , κατά ἑαυτοῦ δέ εἰμί , ἐν τε ὁ αἰσθητός ὅταν φαίνω ἐν τε ὁ νοητός , ὁ μέν ὕστερος συμβαίνω , ἐπί ἑαυτοῦ δέ ἐν ὁ νοητός , ὁ πρῶτος , ὅταν εἷς , εἶτα εἰμί . εἰ δέ τις λέγω , ὡς καί ὁ εἷς μηδείς πάσχω προσέρχομαι ἄλλος αὐτός οὐκέτι εἷς , ἀλλά δύο εἰμί , οὐ ὀρθός λέγω . οὐ γάρ ὁ εἷς γίγνομαι δύο , οὔτε ὅς προστίθημι οὔτε ὁ προστίθημι , ἀλλά ἑκάτερος μένω εἷς , ὥσπερ εἰμί : ὁ δέ δύο κατηγορέω κατά ἄμφω , χωρίς δέ ὁ εἷς κατά ἑκάτερος μένω . οὔκουν ὁ δύο φύσις ἐν σχέσις καί ὁ δυάς : ἀλλά εἰ μέν κατά ὁ σύνοδος καί ὁ σύνοδος εἰμί αὐτός ὁ δύο ποιέω , τάχα ἄν ἠμί ὁ τοιοῦτος σχέσις ὁ δύο καί ὁ δυάς : νῦν δέ καί ἐν ὁ ἐναντίος πάθος θεωρέω πάλιν αὖ δυάς : σχίζω γάρ εἷς τις γίγνομαι δύο . οὐ τοίνυν οὔτε σύνοδος οὔτε σχίσις ὁ δύο , ἵνα ἄν εἰμί σχέσις . ὁ αὐτός δέ λόγος καί ἐπί πᾶς ἀριθμός . ὅταν γάρ σχέσις εἰμί ὁ γεννάω τις , ἀδύνατος ὁ ἐναντίος ὁ αὐτός γεννάω , ὡς οὗτος εἰμί ὁ πρᾶγμα ὁ σχέσις . τίς οὖν ὁ κύριος αἴτιος ; εἷς μέν εἰμί ὁ εἷς παρουσία , δύο δέ , δυάς , ὥσπερ καί λευκός λευκός καί καλός καλός καί δίκαιος δίκαιος : ἤ οὐδέ οὗτος τίθημι εἰμί , ἀλλά σχέσις καί ἐν οὗτος αἰτιατέον , ὡς δίκαιος μέν διά ὁ πρός ὅδε τοιόσδε σχέσις , καλός δέ , ὅτι οὕτως διατίθημι οὐδείς εἰμί ἐν αὐτός ὁ ὑπόκειμαι οἷος διατίθημι ἐγώ οὐδέ ἥκω ἐπακτός ὁ καλός φαίνω . ὅταν τοίνυν ὁράω τις εἷς ὅς λέγω , πάντως δήπου εἰμί καί μέγας καί καλός καί μυρίος ἄν εἰμί λέγω περί αὐτός . ὡς οὖν ὁ μέγας καί μέγεθος εἰμί ἐν αὐτός καί γλυκύς καί πικρός καί ἄλλος ποιότης , διά τίς οὐ καί ὁ εἷς ; οὐ γάρ δή ποιότης μέν εἰμί πᾶς ὅστις , ποσότης δέ ἐν ὁ εἰμί οὐ εἰμί , οὐδέ ποσότης μέν ὁ συνεχής , ὁ δέ διορίζω οὐ εἰμί , καίτοι μέτρον ὁ συνεχής χράω ὁ διορίζω . ὡς οὖν μέγας μέγεθος παρουσία , οὕτως καί εἷς εἷς καί δύο δυάς καί ὁ ἄλλος ὡσαύτως . ὁ δέ ζητέω πῶς μεταλαμβάνω κοινός πρός πᾶς ὁ εἶδος ὁ ζητέω μετάληψις : φημί δέ ἐν μέν ὁ διαλέγω ἄλλος θεωρέω ὁ δεκάς ἔνειμι , ἐν δέ ὁ συνεχής ἄλλος , ἐν δέ ὁ πολύς εἰς εἷς τοσοῦτος δύναμις ἄλλος : καί ἐν ὁ νοητός ἤδη ἀναβαίνω , ἔτι δέ ἐκεῖ μηκέτι ἐν ἄλλος θεωρέω , ἀλλά αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ἀληθής ἀριθμός εἰμί , αὐτοδεκάς , οὐ δεκάς τις νοητός .