plotinus.enneades 6.4.12
ὥσπερ δὲ φωνῆς οὔσης κατὰ τὸν ἀέρα πολλάκις καὶ λόγου ἐν τῇ φωνῇ οὖς μὲν παρὸν ἐδέξατο καὶ ᾔσθετο καὶ εἰ ἕτερον θείης μεταξὺ τῆς ἐρημίας , ἦλθε καὶ πρὸς αὐτὸ ὁ λόγος καὶ ἡ φωνή , μᾶλλον δὲ τὸ οὖς ἦλθε πρὸς τὸν λόγον , καὶ ὀφθαλμοὶ πολλοὶ τὸ αὐτὸ εἶδον καὶ πάντες ἐπλήσθησαν τῆς θέας καίτοι ἐν ἀφωρισμένῳ τοῦ θεάματος κειμένου , ὅτι ὁ μὲν ὀφθαλμός , τὸ δὲ οὖς ἦν , οὕτω τοι καὶ τὸ δυνάμενον ψυχὴν ἔχειν ἕξει καὶ ἄλλο αὖ καὶ ἕτερον ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ . ἦν δὲ ἡ φωνὴ πανταχοῦ τοῦ ἀέρος οὐ μία μεμερισμένη , ἀλλὰ μία πανταχοῦ ὅλη , καὶ τὸ τῆς ὄψεως δέ , εἰ παθὼν ὁ ἀὴρ τὴν μορφὴν ἔχοι , ἔχει οὐ μεμερισμένην : οὗ γὰρ ἂν ὄψις τεθῇ , ἔχει ἐκεῖ τὴν μορφήν . ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὐ πᾶσα δόξα συγχωρεῖ , εἰρήσθω δ̓ οὖν δἰ ἐκεῖνο , ὅτι ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς ἡ μετάληψις . τὸ δὲ ἐπὶ τῆς φωνῆς ἐναργέστερον , ὡς ἐν παντὶ τῷ ἀέρι ὅλον τὸ εἶδός ἐστιν : οὐ γὰρ ἂν ἤκουσε πᾶς τὸ αὐτὸ μὴ ἑκασταχοῦ ὅλου ὄντος τοῦ φωνηθέντος λόγου καὶ ἑκάστης ἀκοῆς τὸ πᾶν ὁμοίως δεδεγμένης . εἰ δὲ μηδ̓ ἐνταῦθα ἡ ὅλη φωνὴ καθ̓ ὅλον τὸν ἀέρα παρατέταται , ὡς τόδε μὲν τὸ μέρος αὐτῆς τῷδε συνεζεῦχθαι τῷ μέρει , τόδε δὲ τῷδε συμμεμερίσθαι , τί δεῖ ἀπιστεῖν , εἰ ψυχὴ μὴ παρατέταται συμμεριζομένη , ἀλλὰ πανταχοῦ οὗ ἂν παρῇ πάρεστι καὶ ἔστὶ πανταχοῦ τοῦ παντὸς οὐ μεμερισμένη ; καὶ γενομένη μὲν ἐν σώμασιν , οἷς ἂν γένοιτο , ἀνάλογον ἕξει τῇ ἤδη ἐν τῷ ἀέρι φωνηθείσῃ φωνῇ , πρὸ δὲ τῶν σωμάτων τῷ φωνοῦντι καὶ φωνήσοντι : καίτοι καὶ γενομένη ἐν σώματι οὐδ̓ ὣς ἀπέστη τοῦ κατὰ τὸν φωνοῦντα εἶναι , ὅστις φωνῶν καὶ ἔχει τὴν φωνὴν καὶ δίδωσι . τὰ μὲν οὖν τῆς φωνῆς ταυτότητα μὲν οὐκ ἔχει τοῖς πρὸς ἃ εἴληπται , ἔχει δ̓ οὖν ὁμοιότητα κατά τι : τὰ δὲ τῆς ψυχῆς ἅτε φύσεως ὄντα τῆς ἑτέρας δεῖ λαμβάνειν ὡς οὐκ ὄντος αὐτῆς τοῦ μὲν ἐν σώμασι , τοῦ δὲ ἐφ̓ ἑαυτοῦ , ἀλλὰ ὅλου ἐν αὑτῷ καὶ ἐν πολλοῖς αὖ φανταζομένου . καὶ αὖ ἦλθεν ἄλλο εἰς τὸ λαβεῖν ψυχήν , ἐξ ἀφανοῦς αὖ καὶ τοῦτο ἔχει , ὅπερ ἦν καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις . οὐδὲ γὰρ οὕτω προητοίμαστο , ὥστε μέρος αὐτῆς ὡδὶ κείμενον εἰς τοῦτο ἐλθεῖν , ἀλλὰ τὸ λεγόμενον ἥκειν ἦν ἐν παντὶ ἐν ἑαυτῷ καὶ ἔστιν ἐν ἑαυτῷ καίτοι δοκοῦν ἐνταῦθα ἐλθεῖν . πῶς γὰρ καὶ ἦλθεν ; εἰ οὖν μὴ ἦλθεν , ὤφθη δὲ νῦν παροῦσα , καὶ παροῦσα οὐ τῷ ἀναμεῖναι τὸ μεταληψόμενον , δηλονότι οὖσα ἐφ̓ ἑαυτῆς πάρεστι καὶ τούτῳ . εἰ δ̓ οὖσα ἐφ̓ ἑαυτῆς τούτῳ πάρεστι , τοῦτο ἦλθε πρὸς αὐτήν . εἰ δὲ τοῦτο ἔξω ὂν τοῦ ὄντως ὄντος ἦλθε πρὸς τὸ ὄντως ὄν , καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τῆς ζωῆς κόσμῳ , ἦν δὲ ὁ κόσμος ὁ τῆς ζωῆς ἐφ̓ ἑαυτοῦ , καὶ πᾶς δὴ ἦν ἐφ̓ ἑαυτοῦ οὐ διειλημμένος εἰς τὸν ἑαυτοῦ ὄγκον : οὐδὲ γὰρ ὄγκος ἦν : καὶ τὸ ἐληλυθὸς δὴ οὐκ εἰς ὄγκον ἦλθε . μετέλαβεν ἄρα αὐτοῦ οὐ μέρος ὅλου . ἀλλὰ κἂν ἄλλο ἥκῃ εἰς τὸν τοιοῦτον κόσμον , ὅλου αὐτοῦ μεταλήψεται . ὁμοίως ἄρα , εἰ λέγοιτο ἐκεῖνος ἐν τούτοις ὅλος , ἐν παντὶ ἑκάστῳ ἔσται . καὶ πανταχοῦ ἄρα ὁ αὐτὸς εἷς ἀριθμῷ οὐ μεμερισμένος , ἀλλ̓ ὅλος ἔσται .
Lemmas: ὥσπερ δέ φωνή εἰμί κατά ὁ ἀήρ πολλάκις καί λόγος ἐν ὁ φωνή οὖς μέν πάρειμι δέχομαι καί αἰσθάνομαι καί εἰ ἕτερος τίθημι μεταξύ ὁ ἐρημία , ἔρχομαι καί πρός αὐτός ὁ λόγος καί ὁ φωνή , μάλα δέ ὁ οὖς ἔρχομαι πρός ὁ λόγος , καί ὀφθαλμός πολύς ὁ αὐτός ὁράω καί πᾶς πίμπλημι ὁ θέα καίτοι ἐν ἀφορίζω ὁ θέαμα κεῖμαι , ὅτι ὁ μέν ὀφθαλμός , ὁ δέ οὖς εἰμί , οὕτως τοι καί ὁ δύναμαι ψυχή ἔχω ἔχω καί ἄλλος αὖ καί ἕτερος ἀπό ὁ αὐτός . εἰμί δέ ὁ φωνή πανταχοῦ ὁ ἀήρ οὐ εἷς μερίζω , ἀλλά εἷς πανταχοῦ ὅλος , καί ὁ ὁ ὄψις δέ , εἰ πάσχω ὁ ἀήρ ὁ μορφή ἔχω , ἔχω οὐ μερίζω : οὗ γάρ ἄν ὄψις τίθημι , ἔχω ἐκεῖ ὁ μορφή . ἀλλά οὗτος μέν οὐ πᾶς δόξα συγχωρέω , λέγω δέ οὖν διά ἐκεῖνος , ὅτι ἀπό ὁ αὐτός εἷς ὁ μετάληψις . ὁ δέ ἐπί ὁ φωνή ἐναργής , ὡς ἐν πᾶς ὁ ἀήρ ὅλος ὁ εἶδος εἰμί : οὐ γάρ ἄν ἀκούω πᾶς ὁ αὐτός μή ἑκασταχοῦ ὅλος εἰμί ὁ φωνέω λόγος καί ἕκαστος ἀκοή ὁ πᾶς ὅμοιος δέχομαι . εἰ δέ μηδέ ἐνταῦθα ὁ ὅλος φωνή κατά ὅλος ὁ ἀήρ παρατείνω , ὡς ὅδε μέν ὁ μέρος αὐτός ὅδε συζεύγνυμι ὁ μέρος , ὅδε δέ ὅδε συμμερίζω , τίς δέω ἀπιστέω , εἰ ψυχή μή παρατείνω συμμερίζω , ἀλλά πανταχοῦ ὅς ἄν παρέρχομαι πάρειμι καί εἰμί πανταχοῦ ὁ πᾶς οὐ μερίζω ; καί γίγνομαι μέν ἐν σῶμα , ὅς ἄν γίγνομαι , ἀνάλογος ἔχω ὁ ἤδη ἐν ὁ ἀήρ φωνέω φωνή , πρό δέ ὁ σῶμα ὁ φωνέω καί φωνέω : καίτοι καί γίγνομαι ἐν σῶμα οὐδέ ὡς ἀφίστημι ὁ κατά ὁ φωνέω εἰμί , ὅστις φωνέω καί ἔχω ὁ φωνή καί δίδωμι . ὁ μέν οὖν ὁ φωνή ταυτότης μέν οὐ ἔχω ὁ πρός ὅς λαμβάνω , ἔχω δέ οὖν ὁμοιότης κατά τις : ὁ δέ ὁ ψυχή ἅτε φύσις εἰμί ὁ ἕτερος δέω λαμβάνω ὡς οὐ εἰμί αὐτός ὁ μέν ἐν σῶμα , ὁ δέ ἐπί ἑαυτοῦ , ἀλλά ὅλος ἐν ἑαυτοῦ καί ἐν πολύς αὖ φαντάζω . καί αὖ ἔρχομαι ἄλλος εἰς ὁ λαμβάνω ψυχή , ἐκ ἀφανής αὖ καί οὗτος ἔχω , ὅς εἰμί καί ἐν ὁ ἄλλος . οὐδέ γάρ οὕτως προετοιμάζω , ὥστε μέρος αὐτός ὡδί κεῖμαι εἰς οὗτος ἔρχομαι , ἀλλά ὁ λέγω ἥκω εἰμί ἐν πᾶς ἐν ἑαυτοῦ καί εἰμί ἐν ἑαυτοῦ καίτοι δοκέω ἐνταῦθα ἔρχομαι . πῶς γάρ καί ἔρχομαι ; εἰ οὖν μή ἔρχομαι , ὁράω δέ νῦν πάρειμι , καί πάρειμι οὐ ὁ ἀναμένω ὁ μεταλαμβάνω , δηλονότι εἰμί ἐπί ἑαυτοῦ πάρειμι καί οὗτος . εἰ δέ εἰμί ἐπί ἑαυτοῦ οὗτος πάρειμι , οὗτος ἔρχομαι πρός αὐτός . εἰ δέ οὗτος ἔξω εἰμί ὁ ὄντως εἰμί ἔρχομαι πρός ὁ ὄντως εἰμί , καί γίγνομαι ἐν ὁ ὁ ζωή κόσμος , εἰμί δέ ὁ κόσμος ὁ ὁ ζωή ἐπί ἑαυτοῦ , καί πᾶς δή εἰμί ἐπί ἑαυτοῦ οὐ διαλαμβάνω εἰς ὁ ἑαυτοῦ ὄγκος : οὐδέ γάρ ὄγκος εἰμί : καί ὁ ἔρχομαι δή οὐ εἰς ὄγκος ἔρχομαι . μεταλαμβάνω ἄρα αὐτός οὐ μέρος ὅλος . ἀλλά ἐάν ἄλλος ἥκω εἰς ὁ τοιοῦτος κόσμος , ὅλος αὐτός μεταλαμβάνω . ὅμοιος ἄρα , εἰ λέγω ἐκεῖνος ἐν οὗτος ὅλος , ἐν πᾶς ἕκαστος εἰμί . καί πανταχοῦ ἄρα ὁ αὐτός εἷς ἀριθμός οὐ μερίζω , ἀλλά ὅλος εἰμί .