plotinus.enneades 5.3.17
τί οὖν ἐστι κρεῖττον ζωῆς ἐμφρονεστάτης καὶ ἀπταίστου καὶ ἀναμαρτήτου καὶ νοῦ πάντα ἔχοντος καὶ ζωῆς πάσης καὶ νοῦ παντός ; ἐὰν οὖν λέγωμεν ʽτὸ ποιῆσαν ταῦτἀ , καὶ πῶς ποιῆσαν ; κἂν μὴ φανῇ τι κρεῖττον , οὐκ ἄπεισιν ὁ λογισμὸς ἐπ’ ἄλλο , ἀλλὰ στήσεται αὐτοῦ . ἀλλὰ δεῖ ἀναβῆναι διά τε ἄλλα πολλὰ καὶ ὅτι τούτῳ τὸ αὔταρκες ἐκ πάντων ἔξω ἐστίν : ἕκαστον δὲ αὐτῶν δηλονότι ἐνδεές : καὶ ὅτι ἕκαστον τοῦ αὐτοῦ ἑνὸς μετείληφε καὶ μετέχει ἑνός , οὐκ αὐτὸ ἕν . τί οὖν τὸ οὗ μετέχει , ὃ ποιεῖ αὐτὸ καὶ εἶναι καὶ ὁμοῦ τὰ πάντα ; ἀλλ̓ εἰ ποιεῖ ἕκαστον εἶναι καὶ τῇ ἑνὸς παρουσίᾳ αὔταρκες τὸ πλῆθος αὐτοῦ καὶ αὐτό , δηλονότι ποιητικὸν οὐσίας καὶ αὐταρκείας ἐκεῖνο αὐτὸ οὐκ ὂν οὐσία , ἀλλ̓ ἐπέκεινα ταύτης καὶ ἐπέκεινα αὐταρκείας . ἀρκεῖ οὖν ταῦτα λέγοντας ἀπαλλαχθῆναι ; ἢ ἔτι ἡ ψυχὴ ὠδίνει καὶ μᾶλλον . ἴσως οὖν χρὴ αὐτὴν ἤδη γεννῆσαι ἀίξασαν πρὸς αὐτὸ πληρωθεῖσαν ὠδίνων . οὐ μὴν ἀλλὰ πάλιν ἐπᾳστέον , εἴ ποθέν τινα πρὸς τὴν ὠδῖνα ἐπῳδὴν εὕροιμεν . τάχα δὲ καὶ ἐκ τῶν ἤδη λεχθέντων , εἰ πολλάκις τις ἐπᾴδοι , γένοιτο . τίς οὖν ὥσπερ καινὴ ἐπῳδὴ ἄλλη ; ἐπιθέουσα γὰρ πᾶσι τοῖς ἀληθέσι καὶ ὧν μετέχομεν ἀληθῶν ὅμως ἐκφεύγει , εἴ τις βούλοιτο εἰπεῖν καὶ διανοηθῆναι , ἐπείπερ δεῖ τὴν διάνοιαν , ἵνα τι εἴπῃ , ἄλλο καὶ ἄλλο λαβεῖν : οὕτω γὰρ καὶ διέξοδος : ἐν δὲ πάντη ἁπλῷ διέξοδος τίς ἐστιν ; ἀλλ̓ ἀρκεῖ κἂν νοερῶς ἐφάψασθαι : ἐφαψάμενον δέ , ὅτε ἐφάπτεται , πάντη μηδὲν μήτε δύνασθαι μήτε σχολὴν ἄγειν λέγειν , ὕστερον δὲ περὶ αὐτοῦ συλλογίζεσθαι . τότε δὲ χρὴ ἑωρακέναι πιστεύειν , ὅταν ἡ ψυχὴ ἐξαίφνης φῶς λάβῃ : τοῦτο γὰρ παῤ αὐτοῦ καὶ αὐτός : καὶ τότε χρὴ νομίζειν παρεῖναι , ὅταν ᾥσπερ θεὸς ἄλλος εἰς οἶκον καλοῦντός τινος ἐλθὼν φωτίσῃ : ἢ μηδ̓ ἐλθὼν οὐκ ἐφώτισεν . οὕτω τοι καὶ ψυχὴ ἀφώτιστος ἀθέατος ἐκείνου : φωτισθεῖσα δὲ ἔχει , ὃ ἐζήτει , καὶ τοῦτο τὸ τέλος τἀληθινὸν ψυχῇ , ἐφάψασθαι φωτὸς ἐκείνου καὶ αὐτῷ αὐτὸ θεάσασθαι , οὐκ ἄλλῳ φωτί , ἀλλ̓ αὐτῷ , δἰ οὗ καὶ ὁρᾷ . δἰ οὗ γὰρ ἐφωτίσθη , τοῦτό ἐστιν , ὃ δεῖ θεάσασθαι : οὐδὲ γὰρ ἥλιον διὰ φωτὸς ἄλλου . πῶς ἂν οὖν τοῦτο γένοιτο ; ἄφελε πάντα .
Lemmas: τίς οὖν εἰμί κρατύς ζωή ἔμφρων καί ἄπταιστος καί ἀναμάρτητος καί νόος πᾶς ἔχω καί ζωή πᾶς καί νόος πᾶς ; ἐάν οὖν λέγω ὅς ποιέω οὗτος , καί πῶς ποιέω ; ἐάν μή φαίνω τις κρατύς , οὐ ἄπειμι ὁ λογισμός ἐπί ἄλλος , ἀλλά ἵστημι αὐτός . ἀλλά δέω ἀναβαίνω διά τε ἄλλος πολύς καί ὅτι οὗτος ὁ αὐτάρκης ἐκ πᾶς ἔξω εἰμί : ἕκαστος δέ αὐτός δηλονότι ἐνδεής : καί ὅτι ἕκαστος ὁ αὐτός εἷς μεταλαμβάνω καί μετέχω εἷς , οὐ αὐτός εἷς . τίς οὖν ὁ ὅς μετέχω , ὅς ποιέω αὐτός καί εἰμί καί ὁμοῦ ὁ πᾶς ; ἀλλά εἰ ποιέω ἕκαστος εἰμί καί ὁ εἷς παρουσία αὐτάρκης ὁ πλῆθος αὐτός καί αὐτός , δηλονότι ποιητικός οὐσία καί αὐτάρκεια ἐκεῖνος αὐτός οὐ εἰμί οὐσία , ἀλλά ἐπέκεινα οὗτος καί ἐπέκεινα αὐτάρκεια . ἀρκέω οὖν οὗτος λέγω ἀπαλλάσσω ; ἤ ἔτι ὁ ψυχή ὠδίνω καί μάλα . ἴσως οὖν χρή αὐτός ἤδη γεννάω ἀίσσω πρός αὐτός πληρόω ὠδίς . οὐ μήν ἀλλά πάλιν ἐπᾳστέον , εἰ ποθεν τις πρός ὁ ὠδίς ἐπῳδή εὑρίσκω . τάχα δέ καί ἐκ ὁ ἤδη λέγω , εἰ πολλάκις τις ἐπαείδω , γίγνομαι . τίς οὖν ὥσπερ καινός ἐπῳδή ἄλλος ; ἐπιθέω γάρ πᾶς ὁ ἀληθής καί ὅς μετέχω ἀληθής ὅμως ἐκφεύγω , εἰ τις βούλομαι λέγω καί διανοέω , ἐπεί δέω ὁ διάνοια , ἵνα τις λέγω , ἄλλος καί ἄλλος λαμβάνω : οὕτως γάρ καί διέξοδος : ἐν δέ πάντῃ ἁπλόος διέξοδος τίς εἰμί ; ἀλλά ἀρκέω ἄν νοερός ἐφάπτω : ἐφάπτω δέ , ὅτε ἐφάπτω , πάντῃ μηδείς μήτε δύναμαι μήτε σχολή ἄγω λέγω , ὕστερον δέ περί αὐτός συλλογίζομαι . τότε δέ χρή ὁράω πιστεύω , ὅταν ὁ ψυχή ἐξαίφνης φάος λαμβάνω : οὗτος γάρ παρά αὐτός καί αὐτός : καί τότε χρή νομίζω πάρειμι , ὅταν ὥσπερ θεός ἄλλος εἰς οἶκος καλέω τις ἔρχομαι φωτίζω : ἤ μηδέ ἔρχομαι οὐ φωτίζω . οὕτως τοι καί ψυχή ἀφώτιστος ἀθέατος ἐκεῖνος : φωτίζω δέ ἔχω , ὅς ζητέω , καί οὗτος ὁ τέλος ἀληθινός ψυχή , ἐφάπτω φώς ἐκεῖνος καί αὐτός αὐτός θεάομαι , οὐ ἄλλος φώς , ἀλλά αὐτός , διά ὅς καί ὁράω . διά ὅς γάρ φωτίζω , οὗτος εἰμί , ὅς δέω θεάομαι : οὐδέ γάρ ἥλιος διά φώς ἄλλος . πῶς ἄν οὖν οὗτος γίγνομαι ; ἀφαιρέω πᾶς .