plotinus.enneades 6.7.22
ὅταν οὖν τὸ φῶς τοῦτό τις ἴδῃ , τότε δὴ καὶ κινεῖται ἐπ’ αὐτὰ καὶ τοῦ φωτὸς τοῦ ἐπιθέοντος ἐπ’ αὐτοῖς γλιχόμενος εὐφραίνεται , ὥσπερ καὶ τῶν ἐνταῦθα σωμάτων οὐ τῶν ὑποκειμένων ἐστὶν ὁ ἔρως , ἀλλὰ τοῦ ἐμφανταζομένου κάλλους ἐπ’ αὐτοῖς . ἔστι γὰρ ἕκαστον ὃ ἔστιν ἐφ̓ αὑτοῦ : ἐφετὸν δὲ γίνεται ἐπιχρώσαντος αὐτὸ τοῦ ἀγαθοῦ , ὥσπερ χάριτας δόντος αὐτοῖς καὶ εἰς τὰ ἐφιέμενα ἔρωτας . καὶ τοίνυν ψυχὴ λαβοῦσα εἰς αὑτὴν τὴν ἐκεῖθεν ἀπορροὴν κινεῖται καὶ ἀναβακχεύεται καὶ οἴστρων πίμπλαται καὶ ἔρως γίνεται . πρὸ τοῦ δὲ οὐδὲ πρὸς τὸν νοῦν κινεῖται , καίπερ καλὸν ὄντα : ἀργόν τε γὰρ τὸ κάλλος αὐτοῦ , πρὶν τοῦ ἀγαθοῦ φῶς λάβῃ , ὑπτία τε ἀναπέπτωκεν ἡ ψυχὴ παῤ αὑτῆς καὶ πρὸς πᾶν ἀργῶς ἔχει καὶ παρόντος νοῦ ἐστι πρὸς αὐτὸν νωθής . ἐπειδὰν δὲ ἥκῃ εἰς αὐτὴν ὥσπερ θερμασία ἐκεῖθεν , ῥώννυταί τε καὶ ἐγείρεται καὶ ὄντως πτεροῦται καὶ πρὸς τὸ παρακείμενον καὶ πλησίον καίπερ ἐπτοημένη ὅμως πρὸς ἄλλο οἷον τῇ μνήμῃ μεῖζον κουφίζεται . καὶ ἕως τί ἐστιν ἀνωτέρω τοῦ παρόντος , αἴρεται φύσει ἄνω αἰρομένη ὑπὸ τοῦ δόντος τὸν ἔρωτα . καὶ νοῦν μὲν ὑπεραίρει , οὐ δύναται δὲ ὑπὲρ τὸ ἀγαθὸν δραμεῖν , ὅτι μηδέν ἐστι τὸ ὑπερκείμενον . ἐὰν δὲ μένῃ ἐν νῷ , καλὰ μὲν καὶ σεμνὰ θεᾶται , οὔπω μὴν ὃ ζητεῖ πάντη ἔχει . οἷον γὰρ προσώπῳ πελάζει καλῷ μέν , οὔπω δὲ ὄψιν κινεῖν δυναμένῳ , ᾧ μὴ ἐμπρέπει χάρις ἐπιθέουσα τῷ κάλλει . διὸ καὶ ἐνταῦθα φατέον μᾶλλον τὸ κάλλος τὸ ἐπὶ τῇ συμμετρίᾳ ἐπιλαμπόμενον ἢ τὴν συμμετρίαν εἶναι καὶ τοῦτο εἶναι τὸ ἐράσμιον . διὰ τί γὰρ ἐπὶ μὲν ζῶντος προσώπου μᾶλλον τὸ φέγγος τοῦ καλοῦ , ἴχνος δ̓ ἐπὶ τεθνηκότος καὶ μηπω τοῦ προσώπου ταῖς σαρξὶ καὶ ταῖς συμμετρίαις μεμαρασμένου ; καὶ τῶν ἀγαλμάτων δὲ τὰ ζωτικώτερα καλλίω , κἂν συμμετρότερα τὰ ἕτερα ᾖ : καὶ αἰσχίων ζῶν καλλίων τοῦ ἐν ἀγάλματι καλοῦ ; ἢ ὅτι τοδὶ ἐφετὸν μᾶλλον : τοῦτο δ̓ ὅτι ψυχὴν ἔχει : τοῦτο δ̓ ὅτι ἀγαθοειδέστερον : τοῦτο δέ , ὅτι ἀγαθοῦ ἀμηγέπη φωτὶ κέχρωσται καὶ χρωσθεῖσα ἐγήγερται καὶ ἀνακεκούφισται καὶ ἀνακουφίζει ὃ ἔχει , καὶ ὡς οἷόν τε αὐτῷ ἀγαθοποιεῖ αὐτὸ καὶ ἐγείρει .
Lemmas: ὅταν οὖν ὁ φάος οὗτος τις ὁράω , τότε δή καί κινέω ἐπί αὐτός καί ὁ φώς ὁ ἐπιθέω ἐπί αὐτός γλίχομαι εὐφραίνω , ὥσπερ καί ὁ ἐνταῦθα σῶμα οὐ ὁ ὑπόκειμαι εἰμί ὁ ἔρως , ἀλλά ὁ ἐμφαντάζομαι κάλλος ἐπί αὐτός . εἰμί γάρ ἕκαστος ὅς εἰμί ἐπί ἑαυτοῦ : ἐφετός δέ γίγνομαι ἐπιχρώννυμι αὐτός ὁ ἀγαθός , ὥσπερ χάρις δίδωμι αὐτός καί εἰς ὁ ἐφίημι ἔρως . καί τοίνυν ψυχή λαμβάνω εἰς ἑαυτοῦ ὁ ἐκεῖθεν ἀπορροή κινέω καί ἀναβακχεύω καί οἶστρος πίμπλημι καί ἔρως γίγνομαι . πρό ὁ δέ οὐδέ πρός ὁ νόος κινέω , καίπερ καλός εἰμί : ἀργός τε γάρ ὁ κάλλος αὐτός , πρίν ὁ ἀγαθός φάος λαμβάνω , ὕπτιος τε ἀναπίπτω ὁ ψυχή παρά ἑαυτοῦ καί πρός πᾶς ἀργός ἔχω καί πάρειμι νόος εἰμί πρός αὐτός νωθής . ἐπειδάν δέ ἥκω εἰς αὐτός ὥσπερ θερμασία ἐκεῖθεν , ῥώννυμι τε καί ἐγείρω καί ὄντως πτερόω καί πρός ὁ παράκειμαι καί πλησίον καίπερ πτοέω ὅμως πρός ἄλλος οἷος ὁ μνήμη μέγας κουφίζω . καί ἕως τίς εἰμί ἀνώτερος ὁ πάρειμι , ἀείρω φύσις ἄνω ἀείρω ὑπό ὁ δίδωμι ὁ ἔρως . καί νόος μέν ὑπεραίρω , οὐ δύναμαι δέ ὑπέρ ὁ ἀγαθός τρέχω , ὅτι μηδείς εἰμί ὁ ὑπέρκειμαι . ἐάν δέ μένω ἐν νόος , καλός μέν καί σεμνός θεάομαι , οὔπω μήν ὅς ζητέω πάντῃ ἔχω . οἷος γάρ πρόσωπον πελάζω καλός μέν , οὔπω δέ ὄψις κινέω δύναμαι , ὅς μή ἐμπρέπω χάρις ἐπιθέω ὁ κάλλος . διό καί ἐνταῦθα φημί μάλα ὁ κάλλος ὁ ἐπί ὁ συμμετρία ἐπιλάμπω ἤ ὁ συμμετρία εἰμί καί οὗτος εἰμί ὁ ἐράσμιος . διά τίς γάρ ἐπί μέν ζάω πρόσωπον μάλα ὁ φέγγος ὁ καλός , ἴχνος δέ ἐπί θνῄσκω καί μήπω ὁ πρόσωπον ὁ σάρξ καί ὁ συμμετρία μαραίνω ; καί ὁ ἄγαλμα δέ ὁ ζωτικός καλός , ἐάν σύμμετρος ὁ ἕτερος εἰμί : καί αἰσχρός ζάω καλός ὁ ἐν ἄγαλμα καλός ; ἤ ὅτι ὅδε ἐφετός μάλα : οὗτος δέ ὅτι ψυχή ἔχω : οὗτος δέ ὅτι ἀγαθοειδής : οὗτος δέ , ὅτι ἀγαθός ἀμήγεπος φώς χρώζω καί χρώννυμι ἐγείρω καί ἀνακουφίζω καί ἀνακουφίζω ὅς ἔχω , καί ὡς οἷος τε αὐτός ἀγαθοποιέω αὐτός καί ἐγείρω .