plotinus.enneades 2.9.14
μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ . ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες , οὐ μόνον τὴν ψυχήν , ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω , τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι , εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα , ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται . εἰ δὲ μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν , ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα ; ὥστε οἷς σεμνοτέρους αὑτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι , τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι . καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες αὑτοὺς λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ ἔλεγον ἂν ὀρθῶς , καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι : νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς , οἳ τὰς παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι , τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν , ὡς οὐχ αἱ νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις . δηλοῦς δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν . γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου , καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο , ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι , ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος , ἢ μένοντος ἔνδον . ἀλλ̓ εἰ μὲν ἔτι μένοντος , πῶς ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι ; εἰ δὲ ἐξελήλυθε , διὰ τί ; τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν ; ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου . ἦν ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος . ἔπειτα , εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι , διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ ; εἰ δὲ γενομένου αἰτίου , τί δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν ; τὸ γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι . γελοῖον δὲ τὸ ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν . ἀλλὰ γάρ , ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν , δῆλον : τούτου γὰρ ἕνεκα οὐκ ἧττον καὶ τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν . τὰ δ̓ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ , ὡς τὸ μὲν παῤ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται , τὸ σεμνόν , οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσαν , τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ μετὰ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσαν : τὰ δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν . τὸ δὲ παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκευάσθαι διὰ πάντων , οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι .
Lemmas: μάλα δέ αὐτός καί ἄλλος ποιέω οὐ ἀκήρατος ὁ ἐκεῖ . ὅταν γάρ ἐπῳδή γράφω ὡς πρός ἐκεῖνος λέγω , οὐ μόνος ὁ ψυχή , ἀλλά καί ὁ ἐπάνω , τίς ποιέω ἤ γοητεία καί θέλξις καί πεῖσις λέγω καί λόγος ὑπακούω καί ἄγω , εἰ τις ἐγώ τεχνικός λέγω ὅδε καί οὕτως μέλος καί ἦχος καί πρόσπνευσις καί σιγμός ὁ φωνή καί ὁ ἄλλος , ὅσος ἐκεῖ μαγεύω γράφω . εἰ δέ μή βούλομαι οὗτος λέγω , ἀλλά πῶς φωνή ὁ ἀσώματος ; ὥστε ὅς σεμνός ἑαυτοῦ ὁ λόγος ποιέω φαίνω , οὗτος λανθάνω ἑαυτοῦ ὁ σεμνός ἐκεῖνος ἀφαιρέω . καθαίρω δέ νόσος λέγω ἑαυτοῦ λέγω μέν ἄν σωφροσύνη καί κόσμιος δίαιτα λέγω ἄν ὀρθός , καθά ὁ φιλόσοφος λέγω : νῦν δέ ὑφίστημι ὁ νόσος δαιμόνιος εἰμί καί οὗτος ἐξαιρέω λόγος φάσκω δύναμαι καί ἐπαγγέλλω σεμνός μέν ἄν εἰμί δοκέω παρά ὁ πολύς , ὅς ὁ παρά ὁ μάγος δύναμις θαυμάζω , ὁ μέντοι εὖ φρονέω οὐ ἄν πείθω , ὡς οὐ ὁ νόσος ὁ αἰτία ἔχω ἤ κάματος ἤ πλησμονή ἤ ἔνδεια ἤ σῆψις καί ὅλος μεταβολή ἤ ἔξωθεν ὁ ἀρχή ἤ ἔνδοθεν λαμβάνω . δηλόω δέ καί ὁ θεραπεία αὐτός . γαστήρ γάρ ῥέω ἤ φάρμακον δίδωμι διαχωρέω κάτω εἰς ὁ ἔξω ὁ νόσημα καί αἷμα ἀφαιρέω , καί ἔνδεια δέ ἰάομαι , ἤ πεινέω ὁ δαιμόνιον καί ὁ φάρμακον ποιέω τήκω , ποτέ δέ ἀθρόος ἐξέρχομαι , ἤ μένω ἔνδον . ἀλλά εἰ μέν ἔτι μένω , πῶς ἔνδον εἰμί οὐ νοσέω ἔτι ; εἰ δέ ἐξέρχομαι , διά τίς ; τίς γάρ αὐτός πάσχω ; ἤ ὅτι τρέφω ὑπό ὁ νόσος . εἰμί ἄρα ὁ νόσος ἕτερος εἰμί ὁ δαίμων . ἔπειτα , εἰ οὐδείς εἰμί αἴτιος εἰσέρχομαι , διά τίς οὐ ἀεί νοσέω ; εἰ δέ γίγνομαι αἴτιος , τίς δέω ὁ δαίμων πρός ὁ νοσέω ; ὁ γάρ αἴτιος ὁ πυρετός αὐτάρκης εἰμί ἐργάζομαι . γέλοιος δέ ὁ ἅμα ὁ αἴτιος γίγνομαι καί εὐθύς ὥσπερ παρυφίστημι ὁ αἴτιος ὁ δαιμόνιον ἑτοῖμος εἰμί . ἀλλά γάρ , ὅπως καί οὗτος λέγω αὐτός καί ὅστις χάριν , δῆλος : οὗτος γάρ ἕνεκα οὐ ἥσσων καί οὗτος ὁ δαιμόνιον μιμνῄσκω . ὁ δέ ἄλλος σύ καταλείπω ἀναγιγνώσκω ἐπισκοπέω καί θεωρέω ἐκεῖνος πανταχοῦ , ὡς ὁ μέν παρά ἐγώ εἶδος φιλοσοφία μεταδιώκω πρός ὁ ἄλλος ἅπας ἀγαθός καί ὁ ἁπλότης ὁ ἦθος μετά ὁ φρονέω καθαρός ἐνδείκνυμι , ὁ σεμνός , οὐ ὁ αὔθαδες μεταδιώκω , ὁ θαρσαλέος μετά λόγος καί μετά ἀσφάλεια πολύς καί εὐλάβεια καί πολύς περιωπή ἔχω : ὁ δέ ἄλλος ὁ τοιοῦτος παραβάλλω . ὁ δέ παρά ὁ ἄλλος ἐναντίος κατασκευάζω διά πᾶς , οὐδείς γάρ ἄν πολύς περί αὐτός λέγω ἐγώ ἄν πρέπω .