plotinus.enneades 2.3.16
ἀλλὰ τί τὸ μικτὸν καὶ τί τὸ μὴ καὶ τί τὸ χωριστὸν καὶ ἀχώριστον , ὅταν ἐν σώματι ᾖ , καὶ ὅλως τί τὸ ζῷον ἀρχὴν ἑτέραν ὕστερον λαβοῦσι ζητητέον : οὐ γὰρ ἅπαντες τὴν αὐτὴν δόξαν ἔσχον περὶ τούτου . νῦν δὲ ἔτι λέγωμεν πῶς τὸ κατὰ λόγον ψυχῆς διοικούσης τὸ πᾶν εἴπομεν . πότερον γὰρ ἕκαστα οἷον ἐπ’ εὐθείας ποιοῦσα , ἄνθρωπον , εἶτα ἵππον καὶ ἄλλο ζῷον καὶ δὴ καὶ θηρία , πῦρ δὲ καὶ γῆν πρότερον , εἶτα συμπεσόντα ταῦτα ἰδοῦσα καὶ φθείροντα ἄλληλα ἢ καὶ ὠφελοῦντα τὴν συμπλοκὴν τὴν ἐκ τούτων ἰδοῦσα μόνον καὶ τὰ ὕστερον συμβαίνοντα ἀεὶ γίγνεσθαι οὐδὲν ἔτι συμβαλλομένη πρὸς τὰ ἐφεξῆς , ἀλλ̓ ἢ μόνον ζῴων γενέσεις τῶν ἐξ ἀρχῆς πάλιν ποιοῦσα καὶ τοῖς πάθεσι τοῖς δἰ ἀλλήλων αὐτὰ συγχωροῦσα ; ἢ αἰτίαν λέγοντες καὶ τῶν οὕτω γινομένων , ὅτι παῤ αὐτῆς γενόμενα τὰ ἐφεξῆς ἐργάζεται ; ἢ καὶ τὸ τόδε τι παθεῖν ἤ τι ποιῆσαι ἔχει ὁ λόγος οὐκ εἰκῇ οὐδὲ κατ̓ ἐπιτυχίαν οὐδὲ τῶνδε γιγνομένων , ἀλλ̓ ἐξ ἀνάγκης οὕτως . ἆῤ οὖν τῶν λόγων αὐτὰ ποιούντων ; ἢ ὄντων μὲν τῶν λόγων , οὐχ ὡς ποιούντων δέ , ἀλλ̓ ὡς εἰδότων , μᾶλλον δὲ τῆς ψυχῆς τῆς τοὺς λόγους τοὺς γεννητικοὺς ἐχούσης εἰδυίας τὰ ἐκ τῶν ἔργων συμβαίνοντα αὐτῆς ἁπάντων : τῶν γὰρ αὐτῶν συμπιπτόντων καὶ περιεστηκότων τὰ αὐτὰ πάντως προσήκει ἀποτελεῖσθαι : ἃ δὴ παραλαβοῦσα ἢ προιδοῦσα ἡ ψυχὴ ἐπὶ τούτοις τὰ ἐφεξῆς περαίνει καὶ συνείρει . προηγούμενα οὖν καὶ ἐπακολουθοῦντα πάντως καὶ πάλιν ἐπὶ τούτοις τὰ ἐφεξῆς προηγούμενα , ὡς ἐκ τῶν παρόντων : ὅθεν ἴσως ἀεὶ χείρω τὰ ἐφεξῆς : οἷον ἄνδρες ἄλλοι πάλαι , νῦν δ̓ ἄλλοι , τῷ μεταξὺ καὶ ἀεὶ ἀναγκαίῳ τῶν λόγων εἰκόντων τοῖς τῆς ὕλης παθήμασι . συνορῶσα οὖν ἀεὶ ἄλλα , τὰ δ̓ ἄλλα , καὶ παρακολουθοῦσα τοῖς τῶν αὐτῆς ἔργων παθήμασι τὸν βίον τοιοῦτον ἔχει καὶ οὐκ ἀπήλλακται τῆς ἐπὶ τῷ ἔργῳ φροντίδος τέλος ἐπιθεῖσα τῷ ποιήματι καὶ ὅπως ἕξει καλῶς καὶ εἰς ἀεὶ ἅπαξ μηχανησαμένη , οἷα δέ τις γεωργὸς σπείρας ἢ καὶ φυτεύσας ἀεὶ διορθοῦται , ὅσα χειμῶνες ἔβλαψαν ὑέτιοι ἢ κρυμῶν συνέχεια ἢ ἀνέμων ζάλαι . ἀλλ̓ εἰ ταῦτα ἄτοπα , ἐκεῖνο δεῖ λέγειν , ὅτι ἤδη ἔγνωσται ἢ καὶ κεῖται ἐν τοῖς λόγοις καὶ ἡ φθορὰ καὶ τὰ ἀπὸ κακίας ἔργα . ἀλλ̓ εἰ τοῦτο , καὶ τὰς κακίας τοὺς λόγους ποιεῖν φήσομεν , καίτοι ἐν ταῖς τέχναις καὶ τοῖς λόγοις αὐτῶν οὐκ ἔνι ἁμαρτία οὐδὲ παρὰ τὴν τέχνην οὐδ̓ ἡ φθορὰ τοῦ κατὰ τέχνην . ἀλλ̓ ἐνταῦθά τις ἐρεῖ μὴ εἶναι μηδὲν παρὰ φύσιν μηδὲ κακὸν τῷ ὅλῳ : ἀλλ̓ ὅμως τὸ χεῖρον καὶ τὸ βέλτιον συγχωρήσεται . τί οὖν , εἰ τῷ ὅλῳ καὶ τὸ χεῖρον συνεργόν , καὶ οὐ δεῖ πάντα καλὰ εἶναι ; ἐπεὶ καὶ τὰ ἐναντία συντελεῖ καὶ οὐκ ἄνευ τούτων κόσμος : καὶ γὰρ ἐπὶ τῶν καθ̓ ἕκαστα ζῴων οὕτως : καὶ τὰ μὲν βελτίω ἀναγκάζει καὶ πλάττει ὁ λόγος , ὅσα δὲ μὴ τοιαῦτα , δυνάμει κεῖται ἐν τοῖς λόγοις , ἐνεργείᾳ δὲ ἐν τοῖς γενομένοις , οὐδὲν ἔτι δυναμένης ἐκείνης ποιεῖν οὐδ̓ ἀνακινεῖν τοὺς λόγους ἤδη τῆς ὕλης τῷ σεισμῷ τῷ ἐκ τῶν προηγουμένων λόγων καὶ τὰ παῤ αὐτῆς ποιούσης χείρω , κρατουμένης δ̓ αὖ οὐδὲν ἧττον πρὸς τὰ βελτίω : ὥστε ἓν ἐκ πάντων ἄλλως ἑκατέρως γινομένων καὶ ἄλλως αὖ ἐν τοῖς λόγοις .
Lemmas: ἀλλά τίς ὁ μικτός καί τίς ὁ μή καί τίς ὁ χωριστός καί ἀχώριστος , ὅταν ἐν σῶμα εἰμί , καί ὅλος τίς ὁ ζῷον ἀρχή ἕτερος ὕστερον λαμβάνω ζητέω : οὐ γάρ ἅπας ὁ αὐτός δόξα ἔχω περί οὗτος . νῦν δέ ἔτι λέγω πῶς ὁ κατά λόγος ψυχή διοικέω ὁ πᾶς λέγω . πότερος γάρ ἕκαστος οἷος ἐπί εὐθεῖα ποιέω , ἄνθρωπος , εἶτα ἵππος καί ἄλλος ζῷον καί δή καί θηρίον , πῦρ δέ καί γῆ πρότερος , εἶτα συμπίπτω οὗτος ὁράω καί φθείρω ἀλλήλων ἤ καί ὠφελέω ὁ συμπλοκή ὁ ἐκ οὗτος ὁράω μόνος καί ὁ ὕστερον συμβαίνω ἀεί γίγνομαι οὐδείς ἔτι συμβάλλω πρός ὁ ἐφεξῆς , ἀλλά ἤ μόνος ζῷον γένεσις ὁ ἐκ ἀρχή πάλιν ποιέω καί ὁ πάθος ὁ διά ἀλλήλων αὐτός συγχωρέω ; ἤ αἰτία λέγω καί ὁ οὕτως γίγνομαι , ὅτι παρά αὐτός γίγνομαι ὁ ἐφεξῆς ἐργάζομαι ; ἤ καί ὁ ὅδε τις πάσχω ἤ τις ποιέω ἔχω ὁ λόγος οὐ εἰκῇ οὐδέ κατά ἐπιτυχία οὐδέ ὅδε γίγνομαι , ἀλλά ἐκ ἀνάγκη οὕτως . ἆρα οὖν ὁ λόγος αὐτός ποιέω ; ἤ εἰμί μέν ὁ λόγος , οὐ ὡς ποιέω δέ , ἀλλά ὡς οἶδα , μάλα δέ ὁ ψυχή ὁ ὁ λόγος ὁ γεννητικός ἔχω οἶδα ὁ ἐκ ὁ ἔργον συμβαίνω αὐτός ἅπας : ὁ γάρ αὐτός συμπίπτω καί περιίστημι ὁ αὐτός πάντως προσήκω ἀποτελέω : ὅς δή παραλαμβάνω ἤ προοράω ὁ ψυχή ἐπί οὗτος ὁ ἐφεξῆς περαίνω καί συνείρω . προηγέομαι οὖν καί ἐπακολουθέω πάντως καί πάλιν ἐπί οὗτος ὁ ἐφεξῆς προηγέομαι , ὡς ἐκ ὁ πάρειμι : ὅθεν ἴσως ἀεί κακός ὁ ἐφεξῆς : οἷος ἀνήρ ἄλλος πάλαι , νῦν δέ ἄλλος , ὁ μεταξύ καί ἀεί ἀναγκαῖος ὁ λόγος εἴκω ὁ ὁ ὕλη πάθημα . συνοράω οὖν ἀεί ἄλλος , ὁ δέ ἄλλος , καί παρακολουθέω ὁ ὁ αὐτός ἔργον πάθημα ὁ βίος τοιοῦτος ἔχω καί οὐ ἀπαλλάσσω ὁ ἐπί ὁ ἔργον φροντίς τέλος ἐπιτίθημι ὁ ποίημα καί ὅπως ἔχω καλός καί εἰς ἀεί ἅπαξ μηχανάομαι , οἷος δέ τις γεωργός σπείρω ἤ καί φυτεύω ἀεί διορθόω , ὅσος χειμών βλάπτω ὑέτιος ἤ κρυμός συνέχεια ἤ ἄνεμος ζάλη . ἀλλά εἰ οὗτος ἄτοπος , ἐκεῖνος δέω λέγω , ὅτι ἤδη γιγνώσκω ἤ καί κεῖμαι ἐν ὁ λόγος καί ὁ φθορά καί ὁ ἀπό κακία ἔργον . ἀλλά εἰ οὗτος , καί ὁ κακία ὁ λόγος ποιέω φημί , καίτοι ἐν ὁ τέχνη καί ὁ λόγος αὐτός οὐ ἔνειμι ἁμαρτία οὐδέ παρά ὁ τέχνη οὐδέ ὁ φθορά ὁ κατά τέχνη . ἀλλά ἐνταῦθα τις λέγω μή εἰμί μηδείς παρά φύσις μηδέ κακός ὁ ὅλος : ἀλλά ὅμως ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός συγχωρέω . τίς οὖν , εἰ ὁ ὅλος καί ὁ κακός συνεργός , καί οὐ δέω πᾶς καλός εἰμί ; ἐπεί καί ὁ ἐναντίος συντελέω καί οὐ ἄνευ οὗτος κόσμος : καί γάρ ἐπί ὁ κατά ἕκαστος ζῷον οὕτως : καί ὁ μέν ἀγαθός ἀναγκάζω καί πλάσσω ὁ λόγος , ὅσος δέ μή τοιοῦτος , δύναμις κεῖμαι ἐν ὁ λόγος , ἐνέργεια δέ ἐν ὁ γίγνομαι , οὐδείς ἔτι δύναμαι ἐκεῖνος ποιέω οὐδέ ἀνακινέω ὁ λόγος ἤδη ὁ ὕλη ὁ σεισμός ὁ ἐκ ὁ προηγέομαι λόγος καί ὁ παρά αὐτός ποιέω κακός , κρατέω δέ αὖ οὐδείς ἥσσων πρός ὁ ἀγαθός : ὥστε εἷς ἐκ πᾶς ἄλλος ἑκάτερος γίγνομαι καί ἄλλος αὖ ἐν ὁ λόγος .