plotinus.enneades 4.7.10
ὅτι δὲ τῇ θειοτέρᾳ φύσει συγγενὴς ἡ ψυχὴ καὶ τῇ ἀιδίῳ , δῆλον μὲν ποιεῖ καὶ τὸ μὴ σῶμα αὐτὴν δεδεῖχθαι . καὶ μὴν οὐδὲ σχῆμα ἔχει οὐδὲ χρῶμα ἀναφής τε . οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶνδε ἔστι δεικνύναι . ὁμολογουμένου δὴ ἡμῖν παντὸς τοῦ θείου καὶ τοῦ ὄντως ὄντος ζωῇ ἀγαθῇ κεχρῆσθαι καὶ ἔμφρονι , σκοπεῖν δεῖ τὸ μετὰ τοῦτο ἀπὸ τῆς ἡμετέρας ψυχῆς , οἷόν ἐστι τὴν φύσιν . λάβωμεν δὲ ψυχὴν μὴ τὴν ἐν σώματι ἐπιθυμίας ἀλόγους καὶ θυμοὺς προσλαβοῦσαν καὶ πάθη ἄλλα ἀναδεξαμένην , ἀλλὰ τὴν ταῦτα ἀποτριψαμένην καὶ καθ̓ ὅσον οἷόν τε μὴ κοινωνοῦσαν τῷ σώματι . ἥτις καὶ δῆλον ποιεῖ , ὡς προσθῆκαι τὰ κακὰ τῇ ψυχῇ καὶ ἄλλοθεν , καθηραμένῃ δὲ αὐτῇ ἐνυπάρχει τὰ ἄριστα , φρόνησις καὶ ἡ ἄλλη ἀρετή , οἰκεῖα ὄντα . εἰ οὖν τοιοῦτον ἡ ψυχή , ὅταν ἐφ̓ ἑαυτὴν ἀνέλθῃ , πῶς οὐ τῆς φύσεως ἐκείνης , οἵαν φαμὲν τὴν τοῦ θείου καὶ ἀιδίου παντὸς εἶναι ; φρόνησις γὰρ καὶ ἀρετὴ ἀληθὴς θεῖα ὄντα οὐκ ἂν ἐγγένοιτο φαύλῳ τινὶ καὶ θνητῷ πράγματι , ἀλλ̓ ἀνάγκη θεῖον τὸ τοιοῦτον εἶναι , ἅτε θείων μετὸν αὐτῷ , διὰ συγγένειαν καὶ τὸ ὁμοούσιον . διὸ καὶ ὅστις τοιοῦτος ἡμῶν ὀλίγον ἂν παραλλάττοι τῶν ἄνω τῇ ψυχῇ αὐτῇ μόνον τοῦτο , ὅσον ἐστὶν ἐν σώματι , ἐλαττούμενος . διὸ καί , εἰ πᾶς ἄνθρωπος τοιοῦτος ἦν , ἢ πλῆθός τι τοιαύταις ψυχαῖς κεχρημένον , οὐδεὶς οὕτως ἦν ἄπιστος , ὡς μὴ πιστεύειν τὸ τῆς ψυχῆς αὐτοῖς πάντη ἀθάνατον εἶναι . νῦν δὲ πολλαχοῦ λελωβημένην τὴν ἐν τοῖς πλείστοις ψυχὴν ὁρῶντες οὔτε ὡς περὶ θείου οὔτε ὡς περὶ ἀθανάτου χρήματος διανοοῦνται . δεῖ δὲ τὴν φύσιν ἑκάστου σκοπεῖσθαι εἰς τὸ καθαρὸν αὐτοῦ ἀφορῶντα , ἐπείπερ τὸ προστεθὲν ἐμπόδιον ἀεὶ πρὸς γνῶσιν τοῦ ᾧ προσετέθη γίγνεται . σκόπει δὴ ἀφελών , μᾶλλον δὲ ὁ ἀφελὼν ἑαυτὸν ἰδέτω καὶ πιστεύσει ἀθάνατος εἶναι , ὅταν ἑαυτὸν θεάσηται ἐν τῷ νοητῷ καὶ ἐν τῷ καθαρῷ γεγενημένον . ὄψεται γὰρ νοῦν ὁρῶντα οὐκ αἰσθητόν τι οὐδὲ τῶν θνητῶν τούτων , ἀλλ̓ ἀιδίῳ τὸ ἀίδιον κατανοοῦντα , πάντα ʽτἂ ἐν τῷ νοητῷ , κόσμον καὶ αὐτὸν νοητὸν καὶ φωτεινὸν γεγενημένον , ἀληθείᾳ καταλαμπόμενον τῇ παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ , ὃ πᾶσιν ἐπιλάμπει τοῖς νοητοῖς ἀλήθειαν ὡς πολλάκις αὐτῷ δόξαι τοῦτο δὴ καλῶς εἰρῆσθαι : χαίρετ̓ ἐγὼ δ̓ ὑμῖν θεὸς ἄμβροτος πρὸς τὸ θεῖον ἀναβὰς καὶ τὴν πρὸς αὐτὸ ὁμοιότητα ἀτενίσας . εἰ δ̓ ἡ κάθαρσις ποιεῖ ἐν γνώσει τῶν ἀρίστων εἶναι , καὶ αἱ ἐπιστῆμαι ἔνδον οὖσαι ἀναφαίνονται , αἳ δὴ καὶ ὄντως ἐπιστῆμαί εἰσιν . οὐ γὰρ δὴ ἔξω που δραμοῦσα ἡ ψυχὴ σωφροσύνην καθορᾷ καὶ δικαιοσύνην , ἀλλ̓ αὐτὴ παῤ αὑτῇ ἐν τῇ κατανοήσει ἑαυτῆς καὶ τοῦ ὃ πρότερον ην ὥσπερ ἀγάλματα ἐν αὑτῇ ἱδρυμένα ὁρῶσα οἷον ὑπὸ χρόνου ἰοῦ πεπληρωμένα καθαρὰ ποιησαμένη : οἷον εἰ χρυσὸς ἔμψυχος εἴη , εἶτα ἀποκρουσάμενος ὅσον γεηρὸν ἐν αὐτῷ , ἐν ἀγνοίᾳ πρότερον ἑαυτοῦ ὤν , ὅτι μὴ χρυσὸν ἑώρα , τότε δὴ αὑτὸν ἤδη τοῦ χρήματος θαυμάσειεν ὁρῶν μεμονωμένον , καὶ ὡς οὐδὲν ἄρα ἔδει αὐτῷ κάλλους ἐπακτοῦ ἐνθυμοῖτο , αὐτὸς κρατιστεύων , εἴ τις αὐτὸν ἐφ̓ ἑαυτοῦ ἐῴη εἶναι .
Lemmas: ὅτι δέ ὁ θεῖος φύσις συγγενής ὁ ψυχή καί ὁ ἀίδιος , δῆλος μέν ποιέω καί ὁ μή σῶμα αὐτός δείκνυμι . καί μήν οὐδέ σχῆμα ἔχω οὐδέ χρῶμα ἀναφής τε . οὐ μήν ἀλλά καί ἐκ ὅδε εἰμί δείκνυμι . ὁμολογέω δή ἐγώ πᾶς ὁ θεῖος καί ὁ ὄντως εἰμί ζωή ἀγαθός χράω καί ἔμφρων , σκοπέω δέω ὁ μετά οὗτος ἀπό ὁ ἡμέτερος ψυχή , οἷος εἰμί ὁ φύσις . λαμβάνω δέ ψυχή μή ὁ ἐν σῶμα ἐπιθυμία ἄλογος καί θυμός προσλαμβάνω καί πάθος ἄλλος ἀναδέχομαι , ἀλλά ὁ οὗτος ἀποτρίβω καί κατά ὅσος οἷος τε μή κοινωνέω ὁ σῶμα . ὅστις καί δῆλος ποιέω , ὡς προσθήκη ὁ κακός ὁ ψυχή καί ἄλλοθεν , καθαίρω δέ αὐτός ἐν-ὑπάρχω ὁ ἀγαθός , φρόνησις καί ὁ ἄλλος ἀρετή , οἰκεῖος εἰμί . εἰ οὖν τοιοῦτος ὁ ψυχή , ὅταν ἐπί ἑαυτοῦ ἀνέρχομαι , πῶς οὐ ὁ φύσις ἐκεῖνος , οἷος φημί ὁ ὁ θεῖος καί ἀίδιος πᾶς εἰμί ; φρόνησις γάρ καί ἀρετή ἀληθής θεῖος εἰμί οὐ ἄν ἐγγίγνομαι φαῦλος τις καί θνητός πρᾶγμα , ἀλλά ἀνάγκη θεῖος ὁ τοιοῦτος εἰμί , ἅτε θεῖος μέτειμι αὐτός , διά συγγένεια καί ὁ ὁμοούσιος . διό καί ὅστις τοιοῦτος ἐγώ ὀλίγος ἄν παραλλάσσω ὁ ἄνω ὁ ψυχή αὐτός μόνος οὗτος , ὅσος εἰμί ἐν σῶμα , ἐλασσόω . διό καί , εἰ πᾶς ἄνθρωπος τοιοῦτος εἰμί , ἤ πλῆθος τις τοιοῦτος ψυχή χράω , οὐδείς οὕτως εἰμί ἄπιστος , ὡς μή πιστεύω ὁ ὁ ψυχή αὐτός πάντῃ ἀθάνατος εἰμί . νῦν δέ πολλαχοῦ λωβάομαι ὁ ἐν ὁ πολύς ψυχή ὁράω οὔτε ὡς περί θεῖος οὔτε ὡς περί ἀθάνατος χρῆμα διανοέω . δέω δέ ὁ φύσις ἕκαστος σκοπέω εἰς ὁ καθαρός αὐτός ἀφοράω , ἐπεί ὁ προστίθημι ἐμπόδιος ἀεί πρός γνῶσις ὁ ὅς προστίθημι γίγνομαι . σκοπέω δή ἀφαιρέω , μάλα δέ ὁ ἀφαιρέω ἑαυτοῦ ὁράω καί πιστεύω ἀθάνατος εἰμί , ὅταν ἑαυτοῦ θεάομαι ἐν ὁ νοητός καί ἐν ὁ καθαρός γίγνομαι . ὁράω γάρ νόος ὁράω οὐ αἰσθητός τις οὐδέ ὁ θνητός οὗτος , ἀλλά ἀίδιος ὁ ἀίδιος κατανοέω , πᾶς ὅς ἐν ὁ νοητός , κόσμος καί αὐτός νοητός καί φωτεινός γίγνομαι , ἀλήθεια καταλάμπω ὁ παρά ὁ ἀγαθός , ὅς πᾶς ἐπιλάμπω ὁ νοητός ἀλήθεια ὡς πολλάκις αὐτός δοκέω οὗτος δή καλός λέγω : χαίρω ἐγώ δέ σύ θεός ἄμβροτος πρός ὁ θεῖος ἀναβαίνω καί ὁ πρός αὐτός ὁμοιότης ἀτενίζω . εἰ δέ ὁ κάθαρσις ποιέω ἐν γνῶσις ὁ ἀγαθός εἰμί , καί ὁ ἐπιστήμη ἔνδον εἰμί ἀναφαίνω , ὅς δή καί ὄντως ἐπιστήμη εἰμί . οὐ γάρ δή ἔξω που τρέχω ὁ ψυχή σωφροσύνη καθοράω καί δικαιοσύνη , ἀλλά αὐτός παρά ἑαυτοῦ ἐν ὁ κατανόησις ἑαυτοῦ καί ὁ ὅς πρότερος εἰμί ὥσπερ ἄγαλμα ἐν ἑαυτοῦ ἱδρύω ὁράω οἷος ὑπό χρόνος ἰός πληρόω καθαρός ποιέω : οἷος εἰ χρυσός ἔμψυχος εἰμί , εἶτα ἀποκρούω ὅσος γεηρός ἐν αὐτός , ἐν ἄγνοια πρότερος ἑαυτοῦ εἰμί , ὅτι μή χρυσός ὁράω , τότε δή ἑαυτοῦ ἤδη ὁ χρῆμα θαυμάζω ὁράω μονόω , καί ὡς οὐδείς ἄρα δέω αὐτός κάλλος ἐπακτός ἐνθυμέομαι , αὐτός κρατιστεύω , εἰ τις αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ ἐάω εἰμί .