plotinus.enneades 6.8.14
ἔτι δὲ ὁρᾶν δεῖ καὶ ταύτῃ : ἕκαστον τῶν λεγομένων εἶναι ἢ ταὐτόν ἐστι τῷ εἶναι αὑτοῦ , ἢ ἕτερον : οἷον ἄνθρωπος ὅδε ἕτερος , καὶ τὸ ἀνθρώπῳ εἶναι ἄλλο : μετέχει γε μὴν ὁ ἄνθρωπος τοῦ ὅ ἐστιν ἀνθρώπῳ εἶναι . ψυχὴ δὲ καὶ τὸ ψυχῇ εἶναι ταὐτόν , εἰ ἁπλοῦν ψυχὴ καὶ μὴ κατ̓ ἄλλου , καὶ ἄνθρωπος αὐτὸ καὶ τὸ ἀνθρώπῳ εἶναι καὶ τὸ μὲν ἂν κατὰ τύχην γένοιτο , ὅτῳ ἕτερον τὸ ἀνθρώπῳ εἶναι , τὸ δὲ ἀνθρώπῳ εἶναι οὐκ ἂν γένοιτο κατὰ τύχην : τοῦτο δέ ἐστι παῤ αὑτοῦ ἄνθρωπος αὐτό . εἰ δὴ τὸ ἀνθρώπῳ εἶναι παῤ αὑτοῦ καὶ οὐ κατὰ τύχην τοῦτο οὐδὲ συμβέβηκε , πῶς ἂν τὸ ὑπὲρ το ἄνθρωπος αὐτό , τὸ γεννητικὸν τοῦ ἀνθρώπου αὐτὸ καὶ οὗ τὰ ὄντα πάντα , κατὰ τύχην ἂν λέγοιτο , φύσις ἁπλουστέρα τοῦ ἄνθρωπον εἶναι καὶ τοῦ ὅλως τὸ ὂν εἶναι ; εἰ πρὸς τὸ ἁπλοῦν ἰόντι οὐκ ἔστι συναναφέρειν τὴν τύχην : ὥστε καὶ εἰς τὸ ἁπλούστατον ἀδύνατον ἀναβαίνειν τὴν τύχην . ἔτι δὲ κἀκεῖνο ἀναμνησθῆναι προσήκει ἤδη που εἰρημένον , ὡς ἕκαστον τῶν κατ̓ ἀλήθειαν ὄντων καὶ ὑπ’ ἐκείνης τῆς φύσεως ἐλθόντων εἰς ὑπόστασιν , καὶ εἴ τι δὲ ἐν τοῖς αἰσθητοῖς τοιοῦτον , τῷ ἀπ̓ ἐκείνων τοιοῦτον : λέγω δὲ τὸ τοιοῦτον τὸ σὺν αὐτῶν τῇ οὐσίᾳ ἔχειν καὶ τῆς ὑποστάσεως τὴν αἰτίαν , ὥστε τὸν ὕστερον θεατὴν ἑκάστου ἔχειν εἰπεῖν , διὸ ἕκαστον τῶν ἐνυπαρχόντων , οἷον διὰ τί ὀφθαλμὸς καὶ διὰ τί πόδες τοῖσδε τοιοίδε , καὶ τὴν αἰτίαν συναπογεννῶσαν ἕκαστον μέρος ἑκάστου εἶναι καὶ διάλληλα τὰ μέρη εἶναι . διὰ τί πόδες εἰς μῆκος ; ὅτι καὶ τόδε τοιόνδε καὶ ὅτι πρόσωπον τοιόνδε , καὶ πόδες τοιοίδε : καὶ ὅλως ἡ πρὸς ἄλληλα πάντων συμφωνία ἀλλήλοις αἰτία : καὶ τὸ διὰ τί τόδε , ὅτι τοῦτ̓ ἔστι τὸ ἀνθρώπῳ εἶναι : ὥστε ἓν καὶ τὸ αὐτὸ τὸ εἶναι καὶ τὸ αἴτιον . ταῦτα δὲ ἐκ μιᾶς πηγῆς οὕτως ἦλθεν οὐ λελογισμένης , ἀλλὰ παρεχούσης ὅλον ἀθρόον τὸ διὰ τί καὶ τὸ εἶναι . πηγὴ οὖν τοῦ εἶναι καὶ τοῦ διὰ τί εἶναι ὁμοῦ ἄμφω διδοῦσα : ἀλλὰ οἷα τὰ γινόμενα πολὺ ἀρχετυπώτερον καὶ ἀληθέστερον καὶ μᾶλλον ἢ κατ̓ ἐκεῖνα πρὸς τὸ βέλτιον τὸ ἀφ̓ οὗ ταῦτα . εἰ οὖν μηδὲν εἰκῆ μηδὲ κατὰ τύχην μηδὲ τὸ ʽσυνέβη γὰρ οὕτωσ̓ τῶν ὅσα τὰς αἰτίας ἐν αὑτοῖς ἔχει , ἔχει δὲ τὰ ἐξ αὐτοῦ ἅπαντα , λόγου ὢν καὶ αἰτίας καὶ οὐσίας αἰτιώδους πατήρ , ἃ δὴ πάντα πόρρω ὑπάρχει τύχης , εἴη ἂν ἀρχὴ καὶ οἷον παράδειγμα τῶν ὅσα μὴ κεκοινώνηκε τύχῃ , τὸ ὄντως καὶ τὸ πρῶτον , ἀμιγὲς τύχαις καὶ αὐτομάτῳ καὶ συμβάσει , αἴτιον ἑαυτοῦ καὶ παῤ αὑτοῦ καὶ δἰ αὑτὸν αὐτός : καὶ γὰρ πρώτως αὐτὸς καὶ ὑπερόντως αὐτός .
Lemmas: ἔτι δέ ὁράω δέω καί ταύτῃ : ἕκαστος ὁ λέγω εἰμί ἤ αὐτός εἰμί ὁ εἰμί ἑαυτοῦ , ἤ ἕτερος : οἷος ἄνθρωπος ὅδε ἕτερος , καί ὁ ἄνθρωπος εἰμί ἄλλος : μετέχω γε μήν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὅς εἰμί ἄνθρωπος εἰμί . ψυχή δέ καί ὁ ψυχή εἰμί αὐτός , εἰ ἁπλόος ψυχή καί μή κατά ἄλλος , καί ἄνθρωπος αὐτός καί ὁ ἄνθρωπος εἰμί καί ὁ μέν ἄν κατά τύχη γίγνομαι , ὅστις ἕτερος ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ὁ δέ ἄνθρωπος εἰμί οὐ ἄν γίγνομαι κατά τύχη : οὗτος δέ εἰμί παρά ἑαυτοῦ ἄνθρωπος αὐτός . εἰ δή ὁ ἄνθρωπος εἰμί παρά ἑαυτοῦ καί οὐ κατά τύχη οὗτος οὐδέ συμβαίνω , πῶς ἄν ὁ ὑπέρ ὁ ἄνθρωπος αὐτός , ὁ γεννητικός ὁ ἄνθρωπος αὐτός καί ὅς ὁ εἰμί πᾶς , κατά τύχη ἄν λέγω , φύσις ἁπλόος ὁ ἄνθρωπος εἰμί καί ὁ ὅλος ὁ εἰμί εἰμί ; εἰ πρός ὁ ἁπλόος ἔρχομαι οὐ εἰμί συναναφέρω ὁ τύχη : ὥστε καί εἰς ὁ ἁπλόος ἀδύνατος ἀναβαίνω ὁ τύχη . ἔτι δέ ἐκεῖνος ἀναμιμνῄσκω προσήκω ἤδη που λέγω , ὡς ἕκαστος ὁ κατά ἀλήθεια εἰμί καί ὑπό ἐκεῖνος ὁ φύσις ἔρχομαι εἰς ὑπόστασις , καί εἰ τις δέ ἐν ὁ αἰσθητός τοιοῦτος , ὁ ἀπό ἐκεῖνος τοιοῦτος : λέγω δέ ὁ τοιοῦτος ὁ σύν αὐτός ὁ οὐσία ἔχω καί ὁ ὑπόστασις ὁ αἰτία , ὥστε ὁ ὕστερον θεατής ἕκαστος ἔχω λέγω , διό ἕκαστος ὁ ἐνυπάρχω , οἷος διά τίς ὀφθαλμός καί διά τίς πούς ὅδε τοιόσδε , καί ὁ αἰτία συναπογεννάω ἕκαστος μέρος ἕκαστος εἰμί καί διάλληλος ὁ μέρος εἰμί . διά τίς πούς εἰς μῆκος ; ὅτι καί ὅδε τοιόσδε καί ὅτι πρόσωπον τοιόσδε , καί πούς τοιόσδε : καί ὅλος ὁ πρός ἀλλήλων πᾶς συμφωνία ἀλλήλων αἴτιος : καί ὁ διά τίς ὅδε , ὅτι οὗτος εἰμί ὁ ἄνθρωπος εἰμί : ὥστε εἷς καί ὁ αὐτός ὁ εἰμί καί ὁ αἴτιος . οὗτος δέ ἐκ εἷς πηγή οὕτως ἔρχομαι οὐ λογίζομαι , ἀλλά παρέχω ὅλος ἀθρόος ὁ διά τίς καί ὁ εἰμί . πηγή οὖν ὁ εἰμί καί ὁ διά τίς εἰμί ὁμοῦ ἄμφω δίδωμι : ἀλλά οἷος ὁ γίγνομαι πολύς ἀρχέτυπος καί ἀληθής καί μάλα ἤ κατά ἐκεῖνος πρός ὁ ἀγαθός ὁ ἀπό ὅς οὗτος . εἰ οὖν μηδείς εἰκῇ μηδέ κατά τύχη μηδέ ὁ συμβαίνω γάρ οὐτάω ὁ ὅσος ὁ αἰτία ἐν ἑαυτοῦ ἔχω , ἔχω δέ ὁ ἐκ αὐτός ἅπας , λόγος εἰμί καί αἰτία καί οὐσία αἰτιώδης πατήρ , ὅς δή πᾶς πρόσω ὑπάρχω τύχη , εἰμί ἄν ἀρχή καί οἷος παράδειγμα ὁ ὅσος μή κοινωνέω τύχη , ὁ ὄντως καί ὁ πρῶτος , ἀμιγής τύχη καί αὐτόματος καί σύμβασις , αἴτιος ἑαυτοῦ καί παρά ἑαυτοῦ καί διά ἑαυτοῦ αὐτός : καί γάρ πρῶτος αὐτός καί ὑπερόντως αὐτός .