plotinus.enneades 3.3.5
γίνεται τοίνυν ἡ πρόνοια ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος κατιοῦσα ἄνωθεν οὐκ ἴση οἷον κατ̓ ἀριθμόν , ἀλλὰ κατὰ ἀναλογίαν ἄλλη ἐν ἄλλῳ τόπῳ , ὥσπερ ἐπὶ ζῴου ἑνὸς εἰς ἔσχατον ἐξ ἀρχῆς ἠρτημένου ἑκάστου τὸ οἰκεῖον ἔχοντος , τοῦ μὲν βελτίονος τὸ βέλτιον τῆς ἐνεργείας , τοῦ δὲ πρὸς τὸ κάτω ἤδη , ἐνεργοῦντός τε αὐτοῦ καὶ πάσχοντος τὰ ὅσα αὐτῷ οἰκεῖα παθήματα πρὸς αὐτό τε καὶ πρὸς τὴν σύνταξιν τὴν πρὸς ἄλλο . καὶ δὴ καὶ οὑτωσὶ πληγέντα οὕτως ἐφθέγξατο τὰ φωνήεντα , τὰ δὲ σιωπῇ πάσχει καὶ κινεῖται τὰ ἀκόλουθα , καὶ ἐκ τῶν φθόγγων ἁπάντων καὶ ἐκ τῶν παθημάτων καὶ ἐνεργημάτων μία τοῦ ζῴου οἷον φωνὴ καὶ ζωὴ καὶ βίος . καὶ γὰρ καὶ τὰ μόρια διάφορα ὄντα καὶ διάφορον τὴν ἐνέργειαν ἔχοντα : ἄλλο γὰρ ποιοῦσι πόδες , ὀφθαλμοὶ δ̓ ἄλλο , διάνοια δὲ ἄλλο καὶ νοῦς ἄλλο . ἓν δὲ ἐκ πάντων καὶ πρόνοια μία : εἱμαρμένη δὲ ἀπὸ τοῦ χείρονος ἀρξαμένη , τὸ δὲ ὑπεράνω πρόνοια μόνον . τὰ μὲν γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ τῷ νοητῷ πάντα λόγος καὶ ὑπὲρ λόγον : νοῦς γὰρ καὶ ψυχὴ καθαρά : τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ὅσον μὲν ἔρχεται ἐκεῖθεν πρόνοια καὶ ὅσον ἐν ψυχῇ καθαρᾷ καὶ ὅσον ἐντεῦθεν εἰς τὰ ζῷα . ἔρχεται δὲ μεριζόμενος ὁ λόγος οὐκ ἴσα ὅθεν οὐδὲ ἴσα ποιεῖ , ὥσπερ καὶ ἐν ζῴῳ ἑκάστῳ . τὸ δὲ ἐντεῦθεν ἤδη ἀκόλουθα μὲν τὰ δρώμενα καὶ προνοίᾳ ἑπόμενα , εἴ τις δρῴη θεοῖς φίλα : ἦν γὰρ θεοφιλὴς ὁ λόγος ὁ προνοίας . συνείρεται μὲν οὖν καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἔργων , πεποίηται δὲ οὐ προνοίᾳ , ἀλλὰ γενόμενα ἢ παρὰ ἀνθρώπων ἢ παρὰ ὁτουοῦν ἢ ζῴου ἢ ἀψύχου ʽτὰ γενόμενἀ , εἴ τι ἐφεξῆς τούτοις χρηστόν , πάλιν κατείληπται προνοίᾳ , ὡς πανταχοῦ ἀρετὴν κρατεῖν καὶ μετατιθεμένων καὶ διορθώσεως τυγχανόντων τῶν ἡμαρτημένων , οἷον ἐν ἑνὶ σώματι ὑγιείας δοθείσης κατὰ πρόνοιαν τοῦ ζῴου γενομένης τομῆς ἢ ὅλως τραύματος πάλιν ἐφεξῆς ὁ λόγος ὁ διοικῶν συνάπτοι καὶ συνάγοι καὶ ἰῷτο καὶ διορθοῖτο τὸ πονῆσαν . ὥστε τὰ κακὰ ἑπόμενα εἶναι , ἐξ ἀνάγκης δέ : καὶ γὰρ παῤ ἡμῶν κατ̓ αἰτίας οὐχ ὑπὸ τῆς προνοίας ἠναγκασμένων , ἀλλ̓ ἐξ αὐτῶν συναψάντων μὲν τοῖς τῆς προνοίας καὶ ἀπὸ προνοίας ἔργοις , τὸ δὲ ἐφεξῆς συνεῖραι κατὰ βούλησιν ἐκείνης οὐ δυνηθέντων , ἀλλὰ κατὰ τὴν τῶν πραξάντων ἢ κατὰ ἄλλο τι τῶν ἐν τῷ παντὶ μηδ̓ αὐτοῦ κατὰ πρόνοιαν πεπραχότος ἢ πεποιηκότος τι ἐν ἡμῖν πάθος . οὐ γὰρ τὸ αὐτὸ ποιεῖ πᾶν προσελθὸν παντί , ἀλλὰ τὸ αὐτὸ πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο πρὸς ἄλλο : οἷον καὶ τὸ τῆς Ἑλένης κάλλος πρὸς μὲν τὸν Πάριν ἄλλο εἰργάζετο , Ἰδομενεὺς δὲ ἔπαθεν οὐ τὸ αὐτό : καὶ ἀκόλαστος ἀκολάστῳ , καλὸς καλῷ συμπεσὼν ἄλλο , ὁ δὲ σώφρων καλὸς ἄλλο πρὸς σώφρονα τοιοῦτον καὶ πρὸς ἀκόλαστον ἄλλο ὁ αὐτός , ὁ δ̓ ἀκόλαστος πρὸς αὐτὸν ἄλλο . καὶ παρὰ μὲν τοῦ ἀκολάστου τὸ πραχθὲν οὔτε ὑπὸ προνοίας οὔτε κατὰ πρόνοιαν , τὸ δὲ ὑπὸ τοῦ σώφρονος ἔργον οὐχ ὑπὸ προνοίας μέν , ὅτι ὑπ’ αὐτοῦ , κατὰ πρόνοιαν δέ : σύμφωνον γὰρ τῷ λόγῳ , ὥσπερ καὶ ὃ ὑγιεινῶς πράξειεν ἄν τις αὐτὸς πράξας κατὰ λόγον τὸν τοῦ ἰατροῦ . τοῦτο γὰρ καὶ ὁ ἰατρὸς παρὰ τῆς τέχνης ἐδίδου εἴς τε τὸ ὑγιαῖνον εἴς τε τὸ κάμνον . ὃ δ̓ ἄν τις μὴ ὑγιεινῶς ποιῇ , αὐτός τε ποιεῖ καὶ παρὰ τὴν πρόνοιαν τοῦ ἰατροῦ εἰργάσατο .
Lemmas: γίγνομαι τοίνυν ὁ πρόνοια ἐκ ἀρχή εἰς τέλος κατέρχομαι ἄνωθεν οὐ ἴσος οἷος κατά ἀριθμός , ἀλλά κατά ἀναλογία ἄλλος ἐν ἄλλος τόπος , ὥσπερ ἐπί ζῷον εἷς εἰς ἔσχατος ἐκ ἀρχή ἀρτάω ἕκαστος ὁ οἰκεῖος ἔχω , ὁ μέν ἀγαθός ὁ ἀγαθός ὁ ἐνέργεια , ὁ δέ πρός ὁ κάτω ἤδη , ἐνεργέω τε αὐτός καί πάσχω ὁ ὅσος αὐτός οἰκεῖος πάθημα πρός αὐτός τε καί πρός ὁ σύνταξις ὁ πρός ἄλλος . καί δή καί οὕτως πλήσσω οὕτως φθέγγομαι ὁ φωνήεις , ὁ δέ σιωπή πάσχω καί κινέω ὁ ἀκόλουθος , καί ἐκ ὁ φθόγγος ἅπας καί ἐκ ὁ πάθημα καί ἐνέργημα εἷς ὁ ζῷον οἷος φωνή καί ζωή καί βίος . καί γάρ καί ὁ μόριον διάφορος εἰμί καί διάφορος ὁ ἐνέργεια ἔχω : ἄλλος γάρ ποιέω πούς , ὀφθαλμός δέ ἄλλος , διάνοια δέ ἄλλος καί νόος ἄλλος . εἷς δέ ἐκ πᾶς καί πρόνοια εἷς : μείρομαι δέ ἀπό ὁ κακός ἄρχω , ὁ δέ ὑπεράνω πρόνοια μόνος . ὁ μέν γάρ ἐν ὁ κόσμος ὁ νοητός πᾶς λόγος καί ὑπέρ λόγος : νόος γάρ καί ψυχή καθαρός : ὁ δέ ἐντεῦθεν ἤδη ὅσος μέν ἔρχομαι ἐκεῖθεν πρόνοια καί ὅσος ἐν ψυχή καθαρός καί ὅσος ἐντεῦθεν εἰς ὁ ζῷον . ἔρχομαι δέ μερίζω ὁ λόγος οὐ ἴσος ὅθεν οὐδέ ἴσος ποιέω , ὥσπερ καί ἐν ζῷον ἕκαστος . ὁ δέ ἐντεῦθεν ἤδη ἀκόλουθος μέν ὁ δράω καί πρόνοια ἕπομαι , εἰ τις δράω θεός φίλος : εἰμί γάρ θεοφιλής ὁ λόγος ὁ πρόνοια . συλλέγω μέν οὖν καί ὁ τοιοῦτος ὁ ἔργον , ποιέω δέ οὐ πρόνοια , ἀλλά γίγνομαι ἤ παρά ἄνθρωπος ἤ παρά ὅστις ἤ ζῷον ἤ ἄψυχος ὅς γίγνομαι , εἰ τις ἐφεξῆς οὗτος χρηστός , πάλιν καταλαμβάνω πρόνοια , ὡς πανταχοῦ ἀρετή κρατέω καί μετατίθημι καί διόρθωσις τυγχάνω ὁ ἁμαρτάνω , οἷος ἐν εἷς σῶμα ὑγίεια δίδωμι κατά πρόνοια ὁ ζῷον γίγνομαι τομή ἤ ὅλος τραῦμα πάλιν ἐφεξῆς ὁ λόγος ὁ διοικέω συνάπτω καί συνάγω καί ἰάομαι καί διορθόω ὁ πονέω . ὥστε ὁ κακός ἕπομαι εἰμί , ἐκ ἀνάγκη δέ : καί γάρ παρά ἐγώ κατά αἰτία οὐ ὑπό ὁ πρόνοια ἀναγκάζω , ἀλλά ἐκ αὐτός συνάπτω μέν ὁ ὁ πρόνοια καί ἀπό πρόνοια ἔργον , ὁ δέ ἐφεξῆς συνείρω κατά βούλησις ἐκεῖνος οὐ δύναμαι , ἀλλά κατά ὁ ὁ πράσσω ἤ κατά ἄλλος τις ὁ ἐν ὁ πᾶς μηδέ αὐτός κατά πρόνοια πράσσω ἤ ποιέω τις ἐν ἐγώ πάθος . οὐ γάρ ὁ αὐτός ποιέω πᾶς προσέρχομαι πᾶς , ἀλλά ὁ αὐτός πρός ἄλλος καί ἄλλος πρός ἄλλος : οἷος καί ὁ ὁ Ἑλένη κάλλος πρός μέν ὁ Πάρις ἄλλος ἐργάζομαι , Ἰδομενεύς δέ πάσχω οὐ ὁ αὐτός : καί ἀκόλαστος ἀκόλαστος , καλός καλός συμπίπτω ἄλλος , ὁ δέ σώφρων καλός ἄλλος πρός σώφρων τοιοῦτος καί πρός ἀκόλαστος ἄλλος ὁ αὐτός , ὁ δέ ἀκόλαστος πρός αὐτός ἄλλος . καί παρά μέν ὁ ἀκόλαστος ὁ πράσσω οὔτε ὑπό πρόνοια οὔτε κατά πρόνοια , ὁ δέ ὑπό ὁ σώφρων ἔργον οὐ ὑπό πρόνοια μέν , ὅτι ὑπό αὐτός , κατά πρόνοια δέ : σύμφωνος γάρ ὁ λόγος , ὥσπερ καί ὅς ὑγιεινός πράσσω ἄν τις αὐτός πράσσω κατά λόγος ὁ ὁ ἰατρός . οὗτος γάρ καί ὁ ἰατρός παρά ὁ τέχνη δίδωμι εἰς τε ὁ ὑγιαίνω εἰς τε ὁ κάμνω . ὅς δέ ἄν τις μή ὑγιεινός ποιέω , αὐτός τε ποιέω καί παρά ὁ πρόνοια ὁ ἰατρός ἐργάζομαι .