plotinus.enneades 5.8.11
εἰ δέ τις ἡμῶν ἀδυνατῶν ἑαυτὸν ὁρᾶν , ὑπ’ ἐκείνου τοῦ θεοῦ ἐπὰν καταληφθεὶς εἰς τὸ ἰδεῖν προφέρῃ τὸ θέαμα , ἑαυτὸν προφέρει καὶ εἰκόνα αὑτοῦ καλλωπισθεῖσαν βλέπει . ἀφεὶς δὲ τὴν εἰκόνα καίπερ καλὴν οὖσαν εἰς ἓν αὑτῷ ἐλθὼν καὶ μηκέτι σχίσας ἓν ὁμοῦ πάντα ἐστὶ μετ̓ ἐκείνου τοῦ θεοῦ ἀψοφητὶ παρόντος , καὶ ἔστι μετ̓ αὐτοῦ ὅσον δύναται καὶ θέλει . εἰ δὲ ἐπιστραφείη εἰς δύο , καθαρὸς μὲν ὢν ἐφεξῆς ἐστιν αὐτῷ , ὥστε αὐτῷ παρεῖναι ἐκείνως πάλιν , εἰ πάλιν ἐπ’ αὐτὸν στρέφοι . ἐν δὲ τῇ ἐπιστροφῇ κέρδος τοῦτ̓ ἔχει : ἀρχόμενος αἰσθάνεται αὑτοῦ , ἕως ἕτερός ἐστι : δραμὼν δὲ εἰς τὸ εἴσω ἔχει πᾶν , καὶ ἀφεὶς τὴν αἴσθησιν εἰς τοὐπίσω τοῦ ἕτερος εἶναι φόβῳ εἷς ἐστιν ἐκεῖ : κἂν ἐπιθυμήσῃ ὡς ἕτερον ὂν ἰδεῖν , ἔξω αὑτὸν ποιεῖ . δεῖ δὲ καταμανθάνοντα μὲν ἔν τινι τύπῳ αὐτοῦ μένοντα μετὰ τοῦ ζητεῖν γνωματεύειν αὐτόν , εἰς οἷον δὲ εἴσεισιν οὕτω μαθόντα καὶ πίστιν , ὡς ἐπὶ χρῆμα μακαριστὸν εἴσεισιν , ἤδη αὑτὸν δοῦναι εἰς τὸ εἴσω καὶ γενέσθαι ἀντὶ ὁρῶντος ἤδη θέαμα ἑτέρου θεωμένου οἷος ἐκεῖθεν ἥκει ἐκλάμποντα τοῖς νοήμασι . πῶς οὖν ἔσται τις ἐν καλῷ μὴ ὁρῶν αὐτό ; ἢ ὁρῶν αὐτὸ ὡς ἕτερον οὐδέπω ἐν καλῷ , γενόμενος δὲ αὐτὸ οὕτω μάλιστα ἐν καλῷ . εἰ οὖν ὅρασις τοῦ ἔξω , ὅρασιν μὲν οὐ δεῖ εἶναι ἢ οὕτως , ὡς ταὐτὸν τῷ ὁρατῷ : τοῦτο δὲ οἷον σύνεσις καὶ συναίσθησις αὑτοῦ εὐλαβουμένου μὴ τῷ μᾶλλον αἰσθάνεσθαι θέλειν ἑαυτοῦ ἀποστῆναι . δεῖ δὲ κακεῖνο ἐνθυμεῖσθαι , ὡς τῶν μὲν κακῶν αἱ αἰσθήσεις τὰς πληγὰς ἔχουσι μείζους , ἥττους δὲ τὰς γνώσεις τῇ πληγῇ ἐκκρουομένας : νόσος γὰρ μᾶλλον ἔκπληξιν , ὑγίεια δὲ ἠρέμα συνοῦσα μᾶλλον ἂν σύνεσιν δοίη αὑτῆς : προίζει γὰρ ἅτε οἰκεῖον καὶ ἑνοῦται : ἡ δ̓ ἐστὶν ἀλλότριον καὶ οὐκ οἰκεῖον καὶ ταύτῃ διάδηλος τῷ σφόδρα ἕτερον ἡμῶν εἶναι δοκεῖν : τὰ δὲ ἡμῶν καὶ ἡμεῖς ἀναίσθητοι . οὕτως δ̓ ὄντες μάλιστα πάντων ἐσμὲν αὑτοῖς συνετοὶ τὴν ἐπιστήμην ἡμῶν καὶ ἡμᾶς ἓν πεποιηκότες . κἀκεῖ τοίνυν , ὅτε μάλιστα ἴσμεν κατὰ νοῦν , ἀγνοεῖν δοκοῦμεν τῆς αἰσθήσεως ἀναμένοντες τὸ πάθος , ἥ φησι μὴ ἑωρακέναι : οὐ γὰρ εἶδεν οὐδ̓ ἂν τὰ τοιαῦτά ποτε ἴδοι . τὸ οὖν ἀπιστοῦν ἡ αἴσθησίς ἐστιν , ὁ δὲ ἄλλος ἐστὶν ὁ ἰδών : ἤ , εἰ ἀπιστοῖ κἀκεῖνος , οὐδ̓ ἂν αὑτὸν πιστεύσειεν εἶναι : οὐδὲ γὰρ οὐδ̓ αὐτὸς δύναται ἔξω θεὶς ἑαυτὸν ὡς αἰσθητὸν ὄντα ὀφθαλμοῖς τοῖς τοῦ σώματος βλέπειν .
Lemmas: εἰ δέ τις ἐγώ ἀδυνατέω ἑαυτοῦ ὁράω , ὑπό ἐκεῖνος ὁ θεός ἐπάν καταλαμβάνω εἰς ὁ ὁράω προφέρω ὁ θέαμα , ἑαυτοῦ προφέρω καί εἰκών ἑαυτοῦ καλλωπίζω βλέπω . ἀφίημι δέ ὁ εἰκών καίπερ καλός εἰμί εἰς εἷς ἑαυτοῦ ἔρχομαι καί μηκέτι σχίζω εἷς ὁμοῦ πᾶς εἰμί μετά ἐκεῖνος ὁ θεός ἀψοφητί πάρειμι , καί εἰμί μετά αὐτός ὅσος δύναμαι καί ἐθέλω . εἰ δέ ἐπιστρέφω εἰς δύο , καθαρός μέν εἰμί ἐφεξῆς εἰμί αὐτός , ὥστε αὐτός πάρειμι ἐκεῖνος πάλιν , εἰ πάλιν ἐπί αὐτός στρέφω . ἐν δέ ὁ ἐπιστροφή κέρδος οὗτος ἔχω : ἄρχω αἰσθάνομαι ἑαυτοῦ , ἕως ἕτερος εἰμί : τρέχω δέ εἰς ὁ εἴσω ἔχω πᾶς , καί ἀφίημι ὁ αἴσθησις εἰς ὀπίσω ὁ ἕτερος εἰμί φόβος εἷς εἰμί ἐκεῖ : ἐάν ἐπιθυμέω ὡς ἕτερος εἰμί ὁράω , ἔξω ἑαυτοῦ ποιέω . δέω δέ καταμανθάνω μέν ἐν τις τύπος αὐτός μένω μετά ὁ ζητέω γνωματεύω αὐτός , εἰς οἷος δέ εἰσέρχομαι οὕτως μανθάνω καί πίστις , ὡς ἐπί χρῆμα μακαριστός εἰσέρχομαι , ἤδη ἑαυτοῦ δίδωμι εἰς ὁ εἴσω καί γίγνομαι ἀντί ὁράω ἤδη θέαμα ἕτερος θεάομαι οἷος ἐκεῖθεν ἥκω ἐκλάμπω ὁ νόημα . πῶς οὖν εἰμί τις ἐν καλός μή ὁράω αὐτός ; ἤ ὁράω αὐτός ὡς ἕτερος οὐδέπω ἐν καλός , γίγνομαι δέ αὐτός οὕτως μάλα ἐν καλός . εἰ οὖν ὅρασις ὁ ἔξω , ὅρασις μέν οὐ δέω εἰμί ἤ οὕτως , ὡς αὐτός ὁ ὁρατός : οὗτος δέ οἷος σύνεσις καί συναίσθησις ἑαυτοῦ εὐλαβέομαι μή ὁ μάλα αἰσθάνομαι ἐθέλω ἑαυτοῦ ἀφίστημι . δέω δέ ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι , ὡς ὁ μέν κακός ὁ αἴσθησις ὁ πληγή ἔχω μέγας , ἥσσων δέ ὁ γνῶσις ὁ πληγή ἐκκρούω : νόσος γάρ μάλα ἔκπληξις , ὑγίεια δέ ἠρέμα σύνειμι μάλα ἄν σύνεσις δίδωμι ἑαυτοῦ : προίζομαι γάρ ἅτε οἰκεῖος καί ἑνόω : ὁ δέ εἰμί ἀλλότριος καί οὐ οἰκεῖος καί οὗτος διάδηλος ὁ σφόδρα ἕτερος ἐγώ εἰμί δοκέω : ὁ δέ ἐγώ καί ἐγώ ἀναίσθητος . οὕτως δέ εἰμί μάλα πᾶς εἰμί ἑαυτοῦ συνετός ὁ ἐπιστήμη ἐγώ καί ἐγώ εἷς ποιέω . ἐκεῖ τοίνυν , ὅτε μάλα οἶδα κατά νόος , ἀγνοέω δοκέω ὁ αἴσθησις ἀναμένω ὁ πάθος , ὅς φημί μή ὁράω : οὐ γάρ ὁράω οὐδέ ἄν ὁ τοιοῦτος ποτέ ὁράω . ὁ οὖν ἀπιστέω ὁ αἴσθησις εἰμί , ὁ δέ ἄλλος εἰμί ὁ ὁράω : ἤ , εἰ ἀπιστέω ἐκεῖνος , οὐδέ ἄν ἑαυτοῦ πιστεύω εἰμί : οὐδέ γάρ οὐδέ αὐτός δύναμαι ἔξω τίθημι ἑαυτοῦ ὡς αἰσθητός εἰμί ὀφθαλμός ὁ ὁ σῶμα βλέπω .