plotinus.enneades 6.7.4
πάλιν οὖν πρὸς ταύτην τὴν ἀπορίαν ἄνωθεν ληπτέον τὸν ἄνθρωπον ὅστις ἐκεῖνός ἐστιν . ἴσως δὲ πρότερον . χρὴ τὸν τῇδε ἄνθρωπον ὅστις ποτ̓ ἐστὶν εἰπεῖν , μή ποτε οὐδὲ τοῦτον ἀκριβῶς εἰδότες ὡς ἔχοντες τοῦτον ἐκεῖνον ζητοῦμεν . φανείη δ̓ ἂν ἴσως τισὶν ὁ αὐτὸς οὗτός τε κἀκεῖνος ἑ??ʼναι . ἀρχὴ δὲ τῆς σκέψεως ἐντεῦθεν : ἆρα ὁ ἄνθρωπος οὗτος λόγος ἐστὶ ψυχῆς ἕτερος τῆς τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ποιούσης καὶ ζῆν αὐτὸν καὶ λογίζεσθαι παρεχομένης ; ἢ ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη ὁ ἄνθρωπός ἐστιν ; ἢ ἡ τῷ σώματι τῷ τοιῷδε ψυχὴ προσχρωμένη ; ἀλλ̓ εἰ μὲν ζῷον λογικὸν ὁ ἄνθρωπος , ζῷον δὲ τὸ ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος , οὐκ ἂν εἴη ὁ λόγος οὗτος τῇ ψυχῇ ὁ αὐτός . ἀλλ̓ εἰ τὸ ἐκ ψυχῆς λογικῆς καὶ σώματος ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου , πῶς ἂν εἴη ὑπόστασις ἀίδιος , τούτου τοῦ λόγου τοῦ τοιούτου ἀνθρώπου γινομένου , ὅταν σῶμα καὶ ψυχὴ συνέλθῃ ; ἔσται γὰρ ὁ λόγος οὗτος δηλωτικὸς τοῦ ἐσομένου , οὐχ οἷος ὅν φαμεν αὐτοάνθρωπος , ἀλλὰ μᾶλλον ἐοικὼς ὅρῳ , καὶ τοιούτῳ οἵῳ μηδὲ δηλωτικῷ τοῦ τί ἦν εἶναι . οὐδὲ γὰρ εἴδους ἐστὶ τοῦ ἐνύλου , ἀλλὰ τὸ συναμφότερον δηλῶν , ὃ ἔστιν ἤδη : εἰ δὲ τοῦτο , οὔπω εὕρηται ὁ ἄνθρωπος : ἦν γὰρ ὁ κατὰ τὸν λόγον . εἰ δέ τις λέγοι ʽτὸν λόγον δεῖ τὸν τῶν τοιούτων εἶναι συναμφότερόν τι , τόδε ἐν τῷδἐ , καθ̓ ὅ ἐστιν ἕκαστον οὐκ ἀξιοῖ λέγειν : χρὴ δέ , εἰ καὶ ὅτι μάλιστα τῶν ἐνύλων εἰδῶν καὶ μετὰ ὕλης τοὺς λόγους χρὴ λέγειν , ἀλλὰ τὸν λόγον αὐτὸν τὸν πεποιηκότα , οἷον τὸν ἄνθρωπον , λαμβάνειν καὶ μάλιστα , ὅσοι τὸ τί ἦν εἶναι ἀξιοῦσιν ἐφ̓ ἑκάστου ὁρίζεσθαι , ὅταν κυρίως ὁρίζωνται . τί οὖν ἐστι τὸ εἶναι ἀνθρώπῳ ; τοῦτο δ̓ ἐστί , τί ἐστι τὸ πεποιηκὸς τοῦτον τὸν ἄνθρωπον ἐνυπάρχον , οὐ χωριστόν ; ἆῤ οὖν αὐτὸς ὁ λόγος ζῷόν ἐστι λογικὸν ἢ τὸ συναμφότερον , αὐτὸς δέ τις ποιητικὸς ζῴου λογικοῦ ; τίς ὢν αὐτός ; ἢ τὸ ζῷον ἀντὶ ζωῆς λογικῆς ἐν τῷ λόγῳ . ζωὴ τοίνυν λογικὴ ὁ ἄνθρωπος . ἆῤ οὖν ζωὴ ἄνευ ψυχῆς ; ἢ γὰρ ἡ ψυχὴ παρέξεται τὴν ζωὴν τὴν λογικὴν καὶ ἔσται ὁ ἄνθρωπος ἐνέργεια ψυχῆς καὶ οὐκ οὐσία , ἢ ἡ ψυχὴ ὁ ἄνθρωπος ἔσται . ἀλλ̓ εἰ ἡ ψυχὴ ἡ λογικὴ ὁ ἄνθρωπος ἔσται , ὅταν εἰς ἄλλο ζῷον ἴῃ ἡ ψυχή , πῶς οὐκ ἄνθρωπος ;
Lemmas: πάλιν οὖν πρός οὗτος ὁ ἀπορία ἄνωθεν λαμβάνω ὁ ἄνθρωπος ὅστις ἐκεῖνος εἰμί . ἴσως δέ πρότερος . χρή ὁ τῇδε ἄνθρωπος ὅστις ποτέ εἰμί λέγω , μή ποτέ οὐδέ οὗτος ἀκριβής οἶδα ὡς ἔχω οὗτος ἐκεῖνος ζητέω . φαίνω δέ ἄν ἴσως τις ὁ αὐτός οὗτος τε ἐκεῖνος ἑ??ʼναι . ἀρχή δέ ὁ σκέψις ἐντεῦθεν : ἆρα ὁ ἄνθρωπος οὗτος λόγος εἰμί ψυχή ἕτερος ὁ ὁ ἄνθρωπος οὗτος ποιέω καί ζάω αὐτός καί λογίζομαι παρέχω ; ἤ ὁ ψυχή ὁ τοιοῦτος ὁ ἄνθρωπος εἰμί ; ἤ ὁ ὁ σῶμα ὁ τοιόσδε ψυχή προσχράομαι ; ἀλλά εἰ μέν ζῷον λογικός ὁ ἄνθρωπος , ζῷον δέ ὁ ἐκ ψυχή καί σῶμα , οὐ ἄν εἰμί ὁ λόγος οὗτος ὁ ψυχή ὁ αὐτός . ἀλλά εἰ ὁ ἐκ ψυχή λογικός καί σῶμα ὁ λόγος ὁ ἄνθρωπος , πῶς ἄν εἰμί ὑπόστασις ἀίδιος , οὗτος ὁ λόγος ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος γίγνομαι , ὅταν σῶμα καί ψυχή συνέρχομαι ; εἰμί γάρ ὁ λόγος οὗτος δηλωτικός ὁ εἰμί , οὐ οἷος ὅς φημί αὐτοάνθρωπος , ἀλλά μάλα ἔοικα ὅρος , καί τοιοῦτος οἷος μηδέ δηλωτικός ὁ τίς εἰμί εἰμί . οὐδέ γάρ εἶδος εἰμί ὁ ἔνυλος , ἀλλά ὁ συναμφότεροι δηλόω , ὅς εἰμί ἤδη : εἰ δέ οὗτος , οὔπω εὑρίσκω ὁ ἄνθρωπος : εἰμί γάρ ὁ κατά ὁ λόγος . εἰ δέ τις λέγω ὅς λόγος δέω ὁ ὁ τοιοῦτος εἰμί συναμφότεροι τις , ὅδε ἐν ὅδε , κατά ὅς εἰμί ἕκαστος οὐ ἀξιόω λέγω : χρή δέ , εἰ καί ὅτι μάλα ὁ ἔνυλος εἶδος καί μετά ὕλη ὁ λόγος χρή λέγω , ἀλλά ὁ λόγος αὐτός ὁ ποιέω , οἷος ὁ ἄνθρωπος , λαμβάνω καί μάλα , ὅσος ὁ τίς εἰμί εἰμί ἀξιόω ἐπί ἕκαστος ὁρίζω , ὅταν κύριος ὁρίζω . τίς οὖν εἰμί ὁ εἰμί ἄνθρωπος ; οὗτος δέ εἰμί , τίς εἰμί ὁ ποιέω οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἐνυπάρχω , οὐ χωριστός ; ἆρα οὖν αὐτός ὁ λόγος ζῷον εἰμί λογικός ἤ ὁ συναμφότεροι , αὐτός δέ τις ποιητικός ζῷον λογικός ; τίς εἰμί αὐτός ; ἤ ὁ ζῷον ἀντί ζωή λογικός ἐν ὁ λόγος . ζωή τοίνυν λογικός ὁ ἄνθρωπος . ἆρα οὖν ζωή ἄνευ ψυχή ; ἤ γάρ ὁ ψυχή πάρειμι ὁ ζωή ὁ λογικός καί εἰμί ὁ ἄνθρωπος ἐνέργεια ψυχή καί οὐ οὐσία , ἤ ὁ ψυχή ὁ ἄνθρωπος εἰμί . ἀλλά εἰ ὁ ψυχή ὁ λογικός ὁ ἄνθρωπος εἰμί , ὅταν εἰς ἄλλος ζῷον ἔρχομαι ὁ ψυχή , πῶς οὐ ἄνθρωπος ;