ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
plotinus.enneades 1.4.1
Τὸ εὖ ζῆν καὶ τὸ εὐδαιμονεῖν ἐν τῷ αὐτῷ τιθέμενοι καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις ἆρα τούτων μεταδώσομεν ; εἰ γὰρ ἔστιν αὐτοῖς ᾗ πεφύκασιν ἀνεμποδίστως διεξάγειν , κἀκεῖνα τί κωλύει ἐν εὐζωίᾳ λέγειν εἶναι ; καὶ γὰρ εἴτε ἐν εὐπαθείᾳ τὴν εὐζωίαν τις θήσεται , εἴτε ἐν ἔργῳ οἰκείῳ τελουμένῳ , κατ̓ ἄμφω καὶ τοῖς ἄλλοις ζῴοις ὑπάρξει . καὶ γὰρ εὐπαθεῖν ἐνδέχοιτο ἂν καὶ ἐν τῷ κατὰ φύσιν ἔργῳ εἶναι : οἷον καὶ τὰ μουσικὰ τῶν ζῴων ὅσα τοῖς τε ἄλλοις εὐπαθεῖ καὶ δὴ καὶ ᾅδοντα ᾗ πέφυκε καὶ ταύτῃ αἱρετὴν αὑτοῖς τὴν ζωὴν ἔχει . καὶ τοίνυν καὶ εἰ τέλος τι τὸ εὐδαιμονεῖν τιθέμεθα , ὅπερ ἐστὶν ἔσχατον τῆς ἐν φύσει ὀρέξεως , καὶ ταύτῃ ἂν αὐτοῖς μεταδοίημεν τοῦ εὐδαιμονεῖν εἰς ἔσχατον ἀφικνουμένων , εἰς ὃ ἐλθοῦσιν ἵσταται ἡ ἐν αὐτοῖς φύσις πᾶσαν ζωὴν αὑτῆς διεξελθοῦσα καὶ πληρώσασα ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος . εἰ δέ τις δυσχεραίνει τὸ τῆς εὐδαιμονίας καταφέρειν εἰς τὰ ζῷα τὰ ἄλλα — οὕτω γὰρ ἂν καὶ τοῖς ἀτιμοτάτοις αὐτῶν μεταδώσειν : μεταδώσειν δὲ καὶ τοῖς φυτοῖς ζῶσι καὶ αὐτοῖς καὶ ζωὴν ἐξελιττομένην εἰς τέλος ἔχουσι — πρῶτον μὲν ἄτοπος εἶναι οὐ δόξει μὴ ζῆν εὖ τὰ ἄλλα ζῷα λέγων , ὅτι μὴ πολλοῦ ἄξια αὐτῷ δοκεῖ εἶναι ; τοῖς δὲ φυτοῖς οὐκ ἀναγκάζοιτο ἂν διδόναι ὃ τοῖς ἅπασι ζῴοις δίδωσιν , ὅτι μὴ αἴσθησις πάρεστιν αὐτοῖς . εἴη δ̓ ἄν τις ἴσως καὶ ὁ διδοὺς τοῖς φυτοῖς , εἴπερ καὶ τὸ ζῆν : ζωὴ δὲ ἡ μὲν εὖ ἂν εἴη , ἡ δὲ τοὐναντίον : οἷον ἔστι καὶ ἐπὶ φυτῶν εὐπαθεῖν καὶ μή , καὶ καρπὸν αὖ φέρειν καὶ μὴ φέρειν . εἰ μὲν οὖν ἡδονὴ τὸ τέλος καὶ ἐν τούτῳ τὸ εὖ ζῆν , ἄτοπος ὁ ἀφαιρούμενος τὰ ἄλλα ζῷα τὸ εὖ ζῆν : καὶ εἰ ἀταραξία δὲ εἴη , ὡσαύτως : καὶ εἰ τὸ κατὰ φύσιν ζῆν δὲ λέγοιτο τὸ εὖ ζῆν εἶναι .
Lemmas: ὁ εὖ ζάω καί ὁ εὐδαιμονέω ἐν ὁ αὐτός τίθημι καί ὁ ἄλλος ζῷον ἆρα οὗτος μεταδίδωμι ; εἰ γάρ εἰμί αὐτός ᾗ φύω ἀνεμπόδιστος διεξάγω , ἐκεῖνος τίς κωλύω ἐν εὐζωΐα λέγω εἰμί ; καί γάρ εἴτε ἐν εὐπάθεια ὁ εὐζωΐα τις τίθημι , εἴτε ἐν ἔργον οἰκεῖος τελέω , κατά ἄμφω καί ὁ ἄλλος ζῷον ὑπάρχω . καί γάρ εὐπαθέω ἐνδέχομαι ἄν καί ἐν ὁ κατά φύσις ἔργον εἰμί : οἷος καί ὁ μουσικός ὁ ζῷον ὅσος ὁ τε ἄλλος εὐπαθέω καί δή καί ἀείδω ᾗ φύω καί ταύτῃ αἱρετός ἑαυτοῦ ὁ ζωή ἔχω . καί τοίνυν καί εἰ τέλος τις ὁ εὐδαιμονέω τίθημι , ὅς εἰμί ἔσχατος ὁ ἐν φύσις ὄρεξις , καί οὗτος ἄν αὐτός μεταδίδωμι ὁ εὐδαιμονέω εἰς ἔσχατος ἀφικνέομαι , εἰς ὅς ἔρχομαι ἵστημι ὁ ἐν αὐτός φύσις πᾶς ζωή ἑαυτοῦ διεξέρχομαι καί πληρόω ἐκ ἀρχή εἰς τέλος . εἰ δέ τις δυσχεραίνω ὁ ὁ εὐδαιμονία καταφέρω εἰς ὁ ζῷον ὁ ἄλλος — οὕτως γάρ ἄν καί ὁ ἄτιμος αὐτός μεταδίδωμι : μεταδίδωμι δέ καί ὁ φυτόν ζάω καί αὐτός καί ζωή ἐξελίσσω εἰς τέλος ἔχω — πρῶτος μέν ἄτοπος εἰμί οὐ δοκέω μή ζάω εὖ ὁ ἄλλος ζῷον λέγω , ὅτι μή πολύς ἄξιος αὐτός δοκέω εἰμί ; ὁ δέ φυτόν οὐ ἀναγκάζω ἄν δίδωμι ὅς ὁ ἅπας ζῷον δίδωμι , ὅτι μή αἴσθησις πάρειμι αὐτός . εἰμί δέ ἄν τις ἴσως καί ὁ δίδωμι ὁ φυτόν , εἴπερ καί ὁ ζάω : ζωή δέ ὁ μέν εὖ ἄν εἰμί , ὁ δέ ἐναντίος : οἷος εἰμί καί ἐπί φυτόν εὐπαθέω καί μή , καί καρπός αὖ φέρω καί μή φέρω . εἰ μέν οὖν ἡδονή ὁ τέλος καί ἐν οὗτος ὁ εὖ ζάω , ἄτοπος ὁ ἀφαιρέω ὁ ἄλλος ζῷον ὁ εὖ ζάω : καί εἰ ἀταραξία δέ εἰμί , ὡσαύτως : καί εἰ ὁ κατά φύσις ζάω δέ λέγω ὁ εὖ ζάω εἰμί .
plotinus.enneades 1.4.5
ἀλγηδόνες δ̓ ἔτι καὶ νόσοι καὶ τὰ ἄλλως κωλύοντα ἐνεργεῖν ; εἰ δὲ δὴ μηδ̓ ἑαυτῷ παρακολουθοῖ ; γένοιτο γὰρ ἂν καὶ ἐκ φαρμάκων καί τινων νόσων . πῶς δὴ ἐν τούτοις ἅπασι τὸ ζῆν εὖ καὶ τὸ εὐδαιμονεῖν ἂν ἔχοι ; πενίας γὰρ καὶ ἀδοξίας ἐατέον . καίτοι καὶ πρὸς ταῦτα ἄν τις ἀποβλέψας ἐπιστήσειε καὶ πρὸς τὰς πολυθρυλλήτους αὖ μάλιστα Πριαμικὰς τύχας : ταῦτα γὰρ εἰ καὶ φέροι καὶ ῥᾳδίως φέροι , ἀλλ̓ οὐ βουλητά γε ἦν αὐτῷ : δεῖ δὲ βουλητὸν τὸν εὐδαίμονα βίον εἶναι : ἐπεὶ οὐδὲ τοῦτον εἶναι τὸν σπουδαῖον , ψυχὴν τοιάνδε , μὴ συναριθμεῖσθαι δ̓ αὐτοῦ τῇ οὐσίᾳ τὴν σώματος φύσιν . ἑτοίμως γὰρ τοῦτο φαῖεν ἂν λαμβάνειν , ἕως ἂν αἱ τοῦ σώματος πείσεις πρὸς αὐτὸν ἀναφέρωνται καὶ αὖ καὶ αἱ αἱρέσεις καὶ φυγαὶ διὰ τοῦτο γίγνωνται αὐτῷ . ἡδονῆς δὲ συναριθμουμένης τῷ εὐδαίμονι βίῳ πῶς ἂν λυπηρὸν διὰ τύχας καὶ ὀδύνας ἔχων εὐδαίμων εἴη , ὅτῳ ταῦτα σπουδαίῳ ὄντι γίγνοιτο ; ἀλλὰ θεοῖς μὲν ἡ τοιαύτη διάθεσις εὐδαίμων καὶ αὐτάρκης , ἀνθρώποις δὲ προσθήκην τοῦ χείρονος λαβοῦσι περὶ ὅλον χρὴ τὸ γενόμενον τὸ εὔδαιμον ζητεῖν , ἀλλὰ μὴ περὶ μέρος , ὅτι ἐκ θατέρου κακῶς ἔχοντος ἀναγκάζοιτο ἂν καὶ θάτερον ἐμποδίζεσθαι πρὸς τὰ αὑτοῦ , ὅτι μὴ καὶ τὰ τοῦ ἑτέρου καλῶς ἔχει . ἢ ἀπορρήξαντα δεῖ σῶμα ἢ καὶ αἴσθησιν τὴν σώματος οὕτω τὸ αὔταρκες ζητεῖν πρὸς τὸ εὐδαιμονεῖν ἔχειν .
Lemmas: ἀλγηδών δέ ἔτι καί νόσος καί ὁ ἄλλος κωλύω ἐνεργέω ; εἰ δέ δή μηδέ ἑαυτοῦ παρακολουθέω ; γίγνομαι γάρ ἄν καί ἐκ φάρμακον καί τις νόσος . πῶς δή ἐν οὗτος ἅπας ὁ ζάω εὖ καί ὁ εὐδαιμονέω ἄν ἔχω ; πενία γάρ καί ἀδοξία ἐάω . καίτοι καί πρός οὗτος ἄν τις ἀποβλέπω ἐφίστημι καί πρός ὁ πολυθρύλλητος αὖ μάλα Πριαμικός τύχη : οὗτος γάρ εἰ καί φέρω καί ῥᾴδιος φέρω , ἀλλά οὐ βουλητός γε εἰμί αὐτός : δέω δέ βουλητός ὁ εὐδαίμων βίος εἰμί : ἐπεί οὐδέ οὗτος εἰμί ὁ σπουδαῖος , ψυχή τοιόσδε , μή συναριθμέω δέ αὐτός ὁ οὐσία ὁ σῶμα φύσις . ἑτοῖμος γάρ οὗτος φημί ἄν λαμβάνω , ἕως ἄν ὁ ὁ σῶμα πεῖσις πρός αὐτός ἀναφέρω καί αὖ καί ὁ αἵρεσις καί φυγή διά οὗτος γίγνομαι αὐτός . ἡδονή δέ συναριθμέω ὁ εὐδαίμων βίος πῶς ἄν λυπηρός διά τύχη καί ὀδύνη ἔχω εὐδαίμων εἰμί , ὅστις οὗτος σπουδαῖος εἰμί γίγνομαι ; ἀλλά θεός μέν ὁ τοιοῦτος διάθεσις εὐδαίμων καί αὐτάρκης , ἄνθρωπος δέ προσθήκη ὁ κακός λαμβάνω περί ὅλος χρή ὁ γίγνομαι ὁ εὐδαίμων ζητέω , ἀλλά μή περί μέρος , ὅτι ἐκ ἕτερος κακός ἔχω ἀναγκάζω ἄν καί ἕτερος ἐμποδίζω πρός ὁ ἑαυτοῦ , ὅτι μή καί ὁ ὁ ἕτερος καλός ἔχω . ἤ ἀπορρήγνυμι δέω σῶμα ἤ καί αἴσθησις ὁ σῶμα οὕτως ὁ αὐτάρκης ζητέω πρός ὁ εὐδαιμονέω ἔχω .
plotinus.enneades 1.4.8
τὸ δὲ τῶν ἀλγηδόνων αὐτοῦ , ὅταν σφοδραὶ ὦσιν , ἕως δύναται φέρειν , οἴσει : εἰ δὲ ὑπερβάλλουσιν , ἐξοίσουσι . καὶ οὐκ ἐλεεινὸς ἔσται ἐν τῷ ἀλγεῖν , ἀλλὰ τὸ αὐτοῦ ἐν τῷ ἔνδον φέγγος , οἷον ἐν λαμπτῆρι φῶς πολλοῦ ἔξωθεν πνέοντος ἐν πολλῇ ζάλῃ ἀνέμων καὶ χειμῶνι . ἀλλ̓ εἰ μὴ παρακολουθοῖ , ἢ παρατείνοι τὸ ἀλγεῖν ἐπὶ τοσοῦτον αἰρόμενον , ὥστε ἐν τῷ σφοδρῷ ὅμως μὴ ἀποκτιννύναι ; ἀλλ̓ εἰ μὲν παρατείνοι , τί χρὴ ποιεῖν βουλεύσεται : οὐ γὰρ ἀφῄρηται τὸ αὐτεξούσιον ἐν τούτοις . χρὴ δὲ εἰδέναι , ὡς οὐχ , οἷα τοῖς ἄλλοις φαίνεται , τοιαῦτα καὶ τῷ σπουδαίῳ φανεῖται ἕκαστα , καὶ οὐ μέχρι τοῦ εἴσω ἕκαστα οὔτε τὰ ἄλλα , οὔτε ἀλγεινὰ οὔτε λυπηρά , ὅταν περὶ ἄλλους τὰ ἀλγεινά : ἀσθένεια γὰρ εἴη ψυχῆς ἡμετέρας . καὶ τοῦτο μαρτυρεῖ , ὅταν λανθάνειν ἡμᾶς κέρδος ἡγώμεθα καὶ ἀποθανόντων ἡμῶν , εἰ γίγνοιτο , κέρδος εἶναι τιθεμένων καὶ οὐ τὸ ἐκείνων ἔτι σκοπουμένων , ἀλλὰ τὸ αὑτῶν , ὅπως μὴ λυποίμεθα . τοῦτο δὲ ἡμετέρα ἤδη ἀσθένεια , ἣν δεῖ περιαιρεῖν , ἀλλὰ μὴ ἐῶντας φοβεῖσθαι μὴ γένηται . εἰ δέ τις λέγοι οὕτως ἡμᾶς πεφυκέναι , ὥστε ἀλγεῖν ἐπὶ ταῖς τῶν οἰκείων συμφοραῖς , γιγνωσκέτω , ὅτι οὐ πάντες οὕτω , καὶ ὅτι τῆς ἀρετῆς τὸ κοινὸν τῆς φύσεως πρὸς τὸ ἄμεινον ἄγειν καὶ πρὸς τὸ κάλλιον παρὰ τοὺς πολλούς : κάλλιον δὲ τὸ μὴ ἐνδιδόναι τοῖς νομιζομένοις τῇ κοινῇ φύσει δεινοῖς εἶναι . οὐ γὰρ ἰδιωτικῶς δεῖ , ἀλλ̓ οἷον ἀθλητὴν μέγαν διακεῖσθαι τὰς τῆς τύχης πληγὰς ἀμυνόμενον , γινώσκοντα μέν , ὅτι τινὶ φύσει τὰ τοιαῦτα οὐκ ἀρεστά , τῇ δὲ αὑτοῦ φύσει οἰστά , οὐχ ὡς δεινά , ἀλλ̓ ὡς παισὶ φοβερά . ταῦτ̓ οὖν ἤθελεν ; ἢ καὶ πρὸς τὰ μὴ θελητά , ὅταν παρῇ , ἀρετὴν καὶ πρὸς ταῦτα ἔχει δυσκίνητον καὶ δυσπαθῆ τὴν ψυχὴν παρέχουσαν .
Lemmas: ὁ δέ ὁ ἀλγηδών αὐτός , ὅταν σφοδρός εἰμί , ἕως δύναμαι φέρω , φέρω : εἰ δέ ὑπερβάλλω , ἐκφέρω . καί οὐ ἐλεεινός εἰμί ἐν ὁ ἀλγέω , ἀλλά ὁ αὐτός ἐν ὁ ἔνδον φέγγος , οἷος ἐν λαμπτήρ φάος πολύς ἔξωθεν πνέω ἐν πολύς ζάλη ἄνεμος καί χειμών . ἀλλά εἰ μή παρακολουθέω , ἤ παρατείνω ὁ ἀλγέω ἐπί τοσοῦτος ἀείρω , ὥστε ἐν ὁ σφοδρός ὅμως μή ἀποκτείνω ; ἀλλά εἰ μέν παρατείνω , τίς χρή ποιέω βουλεύω : οὐ γάρ ἀφαιρέω ὁ αὐτεξούσιος ἐν οὗτος . χρή δέ οἶδα , ὡς οὐ , οἷος ὁ ἄλλος φαίνω , τοιοῦτος καί ὁ σπουδαῖος φαίνω ἕκαστος , καί οὐ μέχρι ὁ εἴσω ἕκαστος οὔτε ὁ ἄλλος , οὔτε ἀλγεινός οὔτε λυπηρός , ὅταν περί ἄλλος ὁ ἀλγεινός : ἀσθένεια γάρ εἰμί ψυχή ἡμέτερος . καί οὗτος μαρτυρέω , ὅταν λανθάνω ἐγώ κέρδος ἡγέομαι καί ἀποθνῄσκω ἐγώ , εἰ γίγνομαι , κέρδος εἰμί τίθημι καί οὐ ὁ ἐκεῖνος ἔτι σκοπέω , ἀλλά ὁ ἑαυτοῦ , ὅπως μή λυπέω . οὗτος δέ ἡμέτερος ἤδη ἀσθένεια , ὅς δέω περιαιρέω , ἀλλά μή ἐάω φοβέω μή γίγνομαι . εἰ δέ τις λέγω οὕτως ἐγώ φύω , ὥστε ἀλγέω ἐπί ὁ ὁ οἰκεῖος συμφορά , γιγνώσκω , ὅτι οὐ πᾶς οὕτως , καί ὅτι ὁ ἀρετή ὁ κοινός ὁ φύσις πρός ὁ ἀγαθός ἄγω καί πρός ὁ καλός παρά ὁ πολύς : καλός δέ ὁ μή ἐνδίδωμι ὁ νομίζω ὁ κοινός φύσις δεινός εἰμί . οὐ γάρ ἰδιωτικός δέω , ἀλλά οἷος ἀθλητής μέγας διάκειμαι ὁ ὁ τύχη πληγή ἀμύνω , γιγνώσκω μέν , ὅτι τις φύσις ὁ τοιοῦτος οὐ ἀρεστός , ὁ δέ ἑαυτοῦ φύσις οἰστός , οὐ ὡς δεινός , ἀλλά ὡς παῖς φοβερός . οὗτος οὖν ἐθέλω ; ἤ καί πρός ὁ μή θελητός , ὅταν παρέρχομαι , ἀρετή καί πρός οὗτος ἔχω δυσκίνητος καί δυσπαθής ὁ ψυχή παρέχω .
plotinus.enneades 1.4.9
ἀλλ̓ ὅταν μὴ παρακολουθῇ βαπτισθεὶς ἢ νόσοις ἢ μάγων τέχναις ; ἀλλ̓ εἰ μὲν φυλάξουσιν αὐτὸν σπουδαῖον εἶναι οὕτως ἔχοντα καὶ οἷα ἐν ὕπνῳ κοιμώμενον , τί κωλύει εὐδαίμονα αὐτὸν εἶναι ; ἐπεὶ οὐδὲ ἐν τοῖς ὕπνοις ἀφαιροῦνται τῆς εὐδαιμονίας αὐτόν , οὐδ̓ ὑπὸ λόγον ποιοῦνται τὸν χρόνον τοῦτον , ὡς μὴ πάντα τὸν βίον εὐδαιμονεῖν λέγειν : εἰ δὲ μὴ σπουδαῖον φήσουσιν , οὐ περὶ τοῦ σπουδαίου ἔτι τὸν λόγον ποιοῦνται . ἡμεῖς δὲ ὑποθέμενοι σπουδαῖον , εἰ εὐδαιμονεῖ , ἕως ἂν ᾖ σπουδαῖος , ζητοῦμεν . ἀλλ̓ ἔστω σπουδαῖός , φασι : μὴ αἰσθανόμενος μηδ̓ ἐνεργῶν κατ̓ ἀρετήν , πῶς ἂν εὐδαίμων εἴη ; ἀλλ̓ εἰ μὲν μὴ αἰσθάνοιτο ὅτι ὑγιαίνει , ὑγιαίνει οὐδὲν ἧττον , καὶ εἰ μὴ ὅτι καλός , οὐδὲν ἧττον καλός : εἰ δὲ ὅτι σοφὸς μὴ αἰσθάνοιτο , ἧττον σοφὸς ἂν εἴη ; εἰ μή πού τις λέγοι , ὡς ἐν τῇ σοφίᾳ δεῖ τὸ αἰσθάνεσθαι καὶ παρακολουθεῖν αὑτῷ παρεῖναι : ἐν γὰρ τῇ κατ̓ ἐνέργειαν σοφίᾳ καὶ τὸ εὐδαιμονεῖν παρεῖναι . ἐπακτοῦ μὲν οὖν ὄντος τοῦ φρονεῖν καὶ τῆς σοφίας λέγοι ἄν τι ἴσως ὁ λόγος οὗτος : εἰ δ̓ ἡ τῆς σοφίας ὑπόστασις ἐν οὐσίᾳ τινί , μᾶλλον δὲ ἐν τῇ οὐσίᾳ , οὐκ ἀπόλωλε δὲ αὕτη ἡ οὐσία ἔν τε τῷ κοιμωμένῳ καὶ ὅλως ἐν τῷ λεγομένῳ μὴ παρακολουθεῖν ἑαυτῷ , καὶ ἔστιν ἡ τῆς οὐσίας αὖ ἐνέργεια ἐν αὐτῷ καὶ ἡ τοιαύτη ἄυπνος ἐνέργεια , ἐνεργοῖ μὲν ἂν καὶ τότε ὁ σπουδαῖος ᾗ τοιοῦτος : λανθάνοι δ̓ ἂν αὕτη ἡ ἐνέργεια οὐκ αὐτὸν πάντα , ἀλλά τι μέρος αὐτοῦ : οἷον καὶ τῆς φυτικῆς ἐνεργείας ἐνεργούσης οὐκ ἔρχεται εἰς τὸν ἄλλον ἄνθρωπον ἡ τῆς τοιαύτης ἐνεργείας ἀντίληψις τῷ αἰσθητικῷ , καί , εἴπερ ἦμεν τὸ φυτικὸν ἡμῶν , ἡμεῖς ἂν ἐνεργοῦντες ἦμεν : νῦν δὲ τοῦτο μὲν οὐκ ἐσμέν , ἡ δὲ τοῦ νοοῦντος ἐνέργεια : ὥστε ἐνεργοῦντος ἐκείνου ἐνεργοῖμεν ἂν ἡμεῖς .
Lemmas: ἀλλά ὅταν μή παρακολουθέω βαπτίζω ἤ νόσος ἤ μάγος τέχνη ; ἀλλά εἰ μέν φυλάσσω αὐτός σπουδαῖος εἰμί οὕτως ἔχω καί οἷος ἐν ὕπνος κοιμάω , τίς κωλύω εὐδαίμων αὐτός εἰμί ; ἐπεί οὐδέ ἐν ὁ ὕπνος ἀφαιρέω ὁ εὐδαιμονία αὐτός , οὐδέ ὑπό λόγος ποιέω ὁ χρόνος οὗτος , ὡς μή πᾶς ὁ βίος εὐδαιμονέω λέγω : εἰ δέ μή σπουδαῖος φημί , οὐ περί ὁ σπουδαῖος ἔτι ὁ λόγος ποιέω . ἐγώ δέ ὑποτίθημι σπουδαῖος , εἰ εὐδαιμονέω , ἕως ἄν εἰμί σπουδαῖος , ζητέω . ἀλλά εἰμί σπουδαῖος , φημί : μή αἰσθάνομαι μηδέ ἐνεργέω κατά ἀρετή , πῶς ἄν εὐδαίμων εἰμί ; ἀλλά εἰ μέν μή αἰσθάνομαι ὅτι ὑγιαίνω , ὑγιαίνω οὐδείς ἥσσων , καί εἰ μή ὅτι καλός , οὐδείς ἥσσων καλός : εἰ δέ ὅτι σοφός μή αἰσθάνομαι , ἥσσων σοφός ἄν εἰμί ; εἰ μή που τις λέγω , ὡς ἐν ὁ σοφία δέω ὁ αἰσθάνομαι καί παρακολουθέω ἑαυτοῦ πάρειμι : ἐν γάρ ὁ κατά ἐνέργεια σοφία καί ὁ εὐδαιμονέω πάρειμι . ἐπακτός μέν οὖν εἰμί ὁ φρονέω καί ὁ σοφία λέγω ἄν τις ἴσως ὁ λόγος οὗτος : εἰ δέ ὁ ὁ σοφία ὑπόστασις ἐν οὐσία τις , μάλα δέ ἐν ὁ οὐσία , οὐ ἀπόλλυμι δέ οὗτος ὁ οὐσία ἐν τε ὁ κοιμάω καί ὅλος ἐν ὁ λέγω μή παρακολουθέω ἑαυτοῦ , καί εἰμί ὁ ὁ οὐσία αὖ ἐνέργεια ἐν αὐτός καί ὁ τοιοῦτος ἄυπνος ἐνέργεια , ἐνεργέω μέν ἄν καί τότε ὁ σπουδαῖος ᾗ τοιοῦτος : λανθάνω δέ ἄν οὗτος ὁ ἐνέργεια οὐ αὐτός πᾶς , ἀλλά τις μέρος αὐτός : οἷος καί ὁ φυτικός ἐνέργεια ἐνεργέω οὐ ἔρχομαι εἰς ὁ ἄλλος ἄνθρωπος ὁ ὁ τοιοῦτος ἐνέργεια ἀντίληψις ὁ αἰσθητικός , καί , εἴπερ εἰμί ὁ φυτικός ἐγώ , ἐγώ ἄν ἐνεργέω εἰμί : νῦν δέ οὗτος μέν οὐ εἰμί , ὁ δέ ὁ νοέω ἐνέργεια : ὥστε ἐνεργέω ἐκεῖνος ἐνεργέω ἄν ἐγώ .
plotinus.enneades 1.4.11
εἰ δέ τινες μηδὲ ζῆν λέγοιεν τὸν τοιοῦτον , ζῆν μὲν αὐτὸν φήσομεν , λανθάνειν δ̓ αὐτοὺς τὴν εὐδαιμονίαν τοῦ τοιούτου , ὥσπερ καὶ τὸ ζῆν . εἰ δὲ μὴ πείθοιντο , ἀξιώσομεν αὐτοὺς ὑποθεμένους τὸν ζῶντα καὶ τὸν σπουδαῖον οὕτω ζητεῖν , εἰ εὐδαίμων , μηδὲ τὸ ζῆν αὐτοῦ ἐλαττώσαντας τὸ εὖ ζῆν ζητεῖν εἰ πάρεστι μηδὲ ἀνελόντας τὸν ἄνθρωπον περὶ εὐδαιμονίας ἀνθρώπου ζητεῖν μηδὲ τὸν σπουδαῖον συγχωρήσαντας εἰς τὸ εἴσω ἐπεστράφθαι ἐν ταῖς ἔξωθεν ἐνεργείαις αὐτὸν ζητεῖν μηδὲ ὅλως τὸ βουλητὸν αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔξω . οὕτω γὰρ ἂν οὐδὲ ὑπόστασις εὐδαιμονίας εἴη , εἰ τὰ ἔξω βουλητὰ λέγοις καὶ τὸν σπουδαῖον βούλεσθαι ταῦτα . ἐθέλοι γὰρ ἂν καὶ πάντας ἀνθρώπους εὖ πράττειν καὶ μηδὲν τῶν κακῶν περὶ μηδένα εἶναι : ἀλλὰ μὴ γινομένων ὅμως εὐδαίμων . εἰ δέ τις παράλογον ἂν αὐτὸν ποιήσειν φήσει , εἰ ταῦτα ἐθελήσει — μὴ γὰρ οἷόν τε τὰ κακὰ μὴ εἶναι — δῆλον ὅτι συγχωρήσει ἡμῖν ἐπιστρέφουσιν αὐτοῦ τὴν βούλησιν εἰς τὸ εἴσω .
Lemmas: εἰ δέ τις μηδέ ζάω λέγω ὁ τοιοῦτος , ζάω μέν αὐτός φημί , λανθάνω δέ αὐτός ὁ εὐδαιμονία ὁ τοιοῦτος , ὥσπερ καί ὁ ζάω . εἰ δέ μή πείθω , ἀξιόω αὐτός ὑποτίθημι ὁ ζάω καί ὁ σπουδαῖος οὕτως ζητέω , εἰ εὐδαίμων , μηδέ ὁ ζάω αὐτός ἐλασσόω ὁ εὖ ζάω ζητέω εἰ πάρειμι μηδέ ἀναιρέω ὁ ἄνθρωπος περί εὐδαιμονία ἄνθρωπος ζητέω μηδέ ὁ σπουδαῖος συγχωρέω εἰς ὁ εἴσω ἐπιστρέφω ἐν ὁ ἔξωθεν ἐνέργεια αὐτός ζητέω μηδέ ὅλος ὁ βουλητός αὐτός ἐν ὁ ἔξω . οὕτως γάρ ἄν οὐδέ ὑπόστασις εὐδαιμονία εἰμί , εἰ ὁ ἔξω βουλητός λέγω καί ὁ σπουδαῖος βούλομαι οὗτος . ἐθέλω γάρ ἄν καί πᾶς ἄνθρωπος εὖ πράσσω καί μηδείς ὁ κακός περί μηδείς εἰμί : ἀλλά μή γίγνομαι ὅμως εὐδαίμων . εἰ δέ τις παράλογος ἄν αὐτός ποιέω φημί , εἰ οὗτος ἐθέλω — μή γάρ οἷος τε ὁ κακός μή εἰμί — δῆλος ὅτι συγχωρέω ἐγώ ἐπιστρέφω αὐτός ὁ βούλησις εἰς ὁ εἴσω .
plotinus.enneades 1.4.12
τὸ δὲ ἡδὺ τῷ βίῳ τῷ τοιούτῳ ὅταν ἀπαιτῶσιν , οὐ τὰς τῶν ἀκολάστων οὐδὲ τὰς τοῦ σώματος ἡδονὰς ἀξιώσουσι παρεῖναι — αὗται γὰρ ἀδύνατοι παρεῖναι καὶ τὸ εὐδαιμονεῖν ἀφανιοῦσιν — οὐδὲ μὴν τὰς περιχαρείας — διὰ τί γάρ ; — ἀλλὰ τὰς συνούσας παρουσίᾳ ἀγαθῶν οὐκ ἐν κινήσεσιν οὔσας , οὐδὲ γινομένας τοίνυν : ἤδη γὰρ τὰ ἀγαθὰ πάρεστι , καὶ αὐτὸς αὑτῷ πάρεστι , καὶ ἕστηκε τὸ ἡδὺ καὶ τὸ ἵλεων τοῦτο . ἵλεως δὲ ὁ σπουδαῖος ἀεὶ καὶ κατάστασις ἥσυχος καὶ ἀγαπητὴ ἡ διάθεσις , ἣν οὐδὲν τῶν λεγομένων κακῶν παρακινεῖ , εἴπερ σπουδαῖος . εἰ δέ τις ἄλλο εἶδος ἡδονῆς περὶ τὸν σπουδαῖον βίον ζητεῖ , οὐ τὸν σπουδαῖον βίον ζητεῖ .
Lemmas: ὁ δέ ἡδύς ὁ βίος ὁ τοιοῦτος ὅταν ἀπαιτέω , οὐ ὁ ὁ ἀκόλαστος οὐδέ ὁ ὁ σῶμα ἡδονή ἀξιόω πάρειμι — οὗτος γάρ ἀδύνατος πάρειμι καί ὁ εὐδαιμονέω ἀφανίζω — οὐδέ μήν ὁ περιχάρεια — διά τίς γάρ ; — ἀλλά ὁ σύνειμι παρουσία ἀγαθός οὐ ἐν κίνησις εἰμί , οὐδέ γίγνομαι τοίνυν : ἤδη γάρ ὁ ἀγαθός πάρειμι , καί αὐτός ἑαυτοῦ πάρειμι , καί ἵστημι ὁ ἡδύς καί ὁ ἵλαος οὗτος . ἵλαος δέ ὁ σπουδαῖος ἀεί καί κατάστασις ἥσυχος καί ἀγαπητός ὁ διάθεσις , ὅς οὐδείς ὁ λέγω κακός παρακινέω , εἴπερ σπουδαῖος . εἰ δέ τις ἄλλος εἶδος ἡδονή περί ὁ σπουδαῖος βίος ζητέω , οὐ ὁ σπουδαῖος βίος ζητέω .
plotinus.enneades 1.4.13
οὐδ̓ αἱ ἐνέργειαι δὲ διὰ τὰς τύχας ἐμποδίζοιντ̓ ἄν , ἀλλὰ ἄλλαι ἂν κατ̓ ἄλλας γίγνοιντο τύχας , πᾶσαι δὲ ὅμως καλαὶ καὶ καλλίους ἴσως ὅσῳ περιστατικαί . αἱ δὲ κατὰ τὰς θεωρίας ἐνέργειαι αἱ μὲν καθ̓ ἕκαστα τάχα ἂν οἷον ἃς ζητήσας ἂν καὶ σκεψάμενος προφέροι : τὸ δὲ μέγιστον μάθημα πρόχειρον ἀεὶ καὶ μετ̓ αὐτοῦ καὶ τοῦτο μᾶλλον , κἂν ἐν τῷ Φαλάριδος ταύρῳ λεγομένῳ ᾖ , ὃ μάτην λέγεται ἡδὺ δὶς ἢ καὶ πολλάκις λεγόμενον . ἐκεῖ μὲν γὰρ τὸ φθεγξάμενον τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ ἐν τῷ ἀλγεῖν ὑπάρχον , ἐνταῦθα δὲ τὸ μὲν ἀλγοῦν ἄλλο , τὸ δὲ ἄλλο , ὃ συνὸν ἑαυτῷ , ἕως ἂν ἐξ ἀνάγκης συνῇ , οὐκ ἀπολελείψεται τῆς τοῦ ἀγαθοῦ ὅλου θέας .
Lemmas: οὐδέ ὁ ἐνέργεια δέ διά ὁ τύχη ἐμποδίζω ἄν , ἀλλά ἄλλος ἄν κατά ἄλλος γίγνομαι τύχη , πᾶς δέ ὅμως καλός καί καλός ἴσως ὅσος περιστατικός . ὁ δέ κατά ὁ θεωρία ἐνέργεια ὁ μέν κατά ἕκαστος τάχα ἄν οἷος ὅς ζητέω ἄν καί σκοπέω προφέρω : ὁ δέ μέγας μάθημα πρόχειρος ἀεί καί μετά αὐτός καί οὗτος μάλα , ἐάν ἐν ὁ Φάλαρις ταῦρος λέγω εἰμί , ὅς μάτην λέγω ἡδύς δίς ἤ καί πολλάκις λέγω . ἐκεῖ μέν γάρ ὁ φθέγγομαι οὗτος αὐτός εἰμί ὁ ἐν ὁ ἀλγέω ὑπάρχω , ἐνταῦθα δέ ὁ μέν ἀλγέω ἄλλος , ὁ δέ ἄλλος , ὅς σύνειμι ἑαυτοῦ , ἕως ἄν ἐκ ἀνάγκη συνέρχομαι , οὐ ἀπολείπω ὁ ὁ ἀγαθός ὅλος θέα .
plotinus.enneades 1.4.14
τὸ δὲ μὴ συναμφότερον εἶναι τὸν ἄνθρωπον καὶ μάλιστα τὸν σπουδαῖον μαρτυρεῖ καὶ ὁ χωρισμὸς ὁ ἀπὸ τοῦ σώματος καὶ ἡ τῶν λεγομένων ἀγαθῶν τοῦ σώματος καταφρόνησις . τὸ δὲ καθόσον ἀξιοῦν τὸ ζῷον τὴν εὐδαιμονίαν εἶναι γελοῖον εὐζωίας τῆς εὐδαιμονίας οὔσης , ἣ περὶ ψυχὴν συνίσταται , ἐνεργείας ταύτης οὔσης καὶ ψυχῆς οὐ πάσης — οὐ γὰρ δὴ τῆς φυτικῆς , ἵν̓ ἂν καὶ ἐφήψατο σώματος : οὐ γὰρ δὴ τὸ εὐδαιμονεῖν τοῦτο ἦν σώματος μέγεθος καὶ εὐεξία — οὐδ̓ αὖ ἐν τῷ αἰσθάνεσθαι εὖ , ἐπεὶ καὶ κινδυνεύσουσιν αἱ τούτων πλεονεξίαι βαρύνασαι πρὸς αὑτὰς φέρειν τὸν ἄνθρωπον . ἀντισηκώσεως δὲ οἷον ἐπὶ θάτερα πρὸς τὰ ἄριστα γενομένης μινύθειν καὶ χείρω τὰ σώματα ποιεῖν , ἵνα δεικνύοιτο οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἄλλος ἂν ἢ τὰ ἔξω . ὁ δὲ τῶν τῇδε ἄνθρωπος ἔστω καὶ καλὸς καὶ μέγας καὶ πλούσιος καὶ πάντων ἀνθρώπων ἄρχων ὡς ἂν ὢν τοῦδε τοῦ τόπου , καὶ οὐ φθονητέον αὐτῷ τῶν τοιούτων ἠπατημένῳ . περὶ δὲ σοφὸν ταῦτα ἴσως μὲν ἂν οὐδὲ τὴν ἀρχὴν γένοιτο , γενομένων δὲ ἐλαττώσει αὐτός , εἴπερ αὑτοῦ κήδεται . καὶ ἐλαττώσει μὲν καὶ μαρανεῖ ἀμελείᾳ τὰς τοῦ σώματος πλεονεξίας , ἀρχὰς δὲ ἀποθήσεται . σώματος δὲ ὑγίειαν φυλάττων οὐκ ἄπειρος νόσων εἶναι παντάπασι βουλήσεται : οὐδὲ μὴν οὐδὲ ἄπειρος εἶναι ἀλγηδόνων , ἀλλὰ καὶ μὴ γινομένων νέος ὢν μαθεῖν βουλήσεται , ἤδη δὲ ἐν γήρᾳ ὢν οὔτε ταύτας οὔτε ἡδονὰς ἐνοχλεῖν οὐδέ τι τῶν τῇδε οὔτε προσηνὲς οὔτε ἐναντίον , ἵνα μὴ πρὸς τὸ σῶμα βλέπῃ . γινόμενος δὲ ἐν ἀλγηδόσι τὴν πρὸς ταύτας αὐτῷ πεπορισμένην δύναμιν ἀντιτάξει οὔτε προσθήκην ἐν ταῖς ἡδοναῖς καὶ ὑγιείαις καὶ ἀπονίαις πρὸς τὸ εὐδαιμονεῖν λαμβάνων οὔτε ἀφαίρεσιν ἢ ἐλάττωσιν ταύτης ἐν τοῖς ἐναντίοις τούτων . τοῦ γὰρ ἐναντίου μὴ προστιθέντος τῷ αὐτῷ πῶς ἂν τὸ ἐναντίον ἀφαιροῖ ;
Lemmas: ὁ δέ μή συναμφότεροι εἰμί ὁ ἄνθρωπος καί μάλα ὁ σπουδαῖος μαρτυρέω καί ὁ χωρισμός ὁ ἀπό ὁ σῶμα καί ὁ ὁ λέγω ἀγαθός ὁ σῶμα καταφρόνησις . ὁ δέ καθόσον ἀξιόω ὁ ζῷον ὁ εὐδαιμονία εἰμί γέλοιος εὐζωΐα ὁ εὐδαιμονία εἰμί , ὅς περί ψυχή συνίστημι , ἐνέργεια οὗτος εἰμί καί ψυχή οὐ πᾶς — οὐ γάρ δή ὁ φυτικός , ἵνα ἄν καί ἐφάπτω σῶμα : οὐ γάρ δή ὁ εὐδαιμονέω οὗτος εἰμί σῶμα μέγεθος καί εὐεξία — οὐδέ αὖ ἐν ὁ αἰσθάνομαι εὖ , ἐπεί καί κινδυνεύω ὁ οὗτος πλεονεξία βαρύνω πρός ἑαυτοῦ φέρω ὁ ἄνθρωπος . ἀντισήκωσις δέ οἷος ἐπί ἕτερος πρός ὁ ἀγαθός γίγνομαι μινύθω καί κακός ὁ σῶμα ποιέω , ἵνα δείκνυμι οὗτος ὁ ἄνθρωπος ἄλλος ἄν ἤ ὁ ἔξω . ὁ δέ ὁ τῇδε ἄνθρωπος εἰμί καί καλός καί μέγας καί πλούσιος καί πᾶς ἄνθρωπος ἄρχω ὡς ἄν εἰμί ὅδε ὁ τόπος , καί οὐ φθονητέον αὐτός ὁ τοιοῦτος ἀπατάω . περί δέ σοφός οὗτος ἴσως μέν ἄν οὐδέ ὁ ἀρχή γίγνομαι , γίγνομαι δέ ἐλασσόω αὐτός , εἴπερ ἑαυτοῦ κήδω . καί ἐλασσόω μέν καί μαραίνω ἀμέλεια ὁ ὁ σῶμα πλεονεξία , ἀρχή δέ ἀποτίθημι . σῶμα δέ ὑγίεια φυλάσσω οὐ ἄπειρος νόσος εἰμί παντάπασι βούλομαι : οὐδέ μήν οὐδέ ἄπειρος εἰμί ἀλγηδών , ἀλλά καί μή γίγνομαι νέος εἰμί μανθάνω βούλομαι , ἤδη δέ ἐν γῆρας εἰμί οὔτε οὗτος οὔτε ἡδονή ἐνοχλέω οὐδέ τις ὁ τῇδε οὔτε προσηνής οὔτε ἐναντίος , ἵνα μή πρός ὁ σῶμα βλέπω . γίγνομαι δέ ἐν ἀλγηδών ὁ πρός οὗτος αὐτός πορίζω δύναμις ἀντιτάσσω οὔτε προσθήκη ἐν ὁ ἡδονή καί ὑγίεια καί ἀπονία πρός ὁ εὐδαιμονέω λαμβάνω οὔτε ἀφαίρεσις ἤ ἐλάττωσις οὗτος ἐν ὁ ἐναντίος οὗτος . ὁ γάρ ἐναντίος μή προστίθημι ὁ αὐτός πῶς ἄν ὁ ἐναντίος ἀφαιρέω ;
plotinus.enneades 1.4.15
ἀλλ̓ εἰ δύο εἶεν σοφοί , τῷ δὲ ἑτέρῳ παρείη ὅσα κατὰ φύσιν λέγεται , τῷ δὲ τὰ ἐναντία , ἴσον φήσομεν τὸ εὐδαιμονεῖν αὐτοῖς παρεῖναι ; φήσομεν , εἴπερ ἐπίσης σοφοί . εἰ δὲ καλὸς τὸ σῶμα ὁ ἕτερος καὶ πάντα τὰ ἄλλα ὅσα μὴ πρὸς σοφίαν μηδὲ ὅλως πρὸς ἀρετὴν καὶ τοῦ ἀρίστου θέαν καὶ τὸ ἄριστον εἶναι , τί τοῦτο ἂν εἴη ; ἐπεὶ οὐδ̓ αὐτὸς ὁ ταῦτα ἔχων σεμνυνεῖται ὡς μᾶλλον εὐδαίμων τοῦ μὴ ἔχοντος : οὐδὲ γὰρ ἂν πρὸς αὐλητικὸν τέλος ἡ τούτων πλεονεξία συμβάλλοιτο . ἀλλὰ γὰρ θεωροῦμεν τὸν εὐδαίμονα μετὰ τῆς ἡμετέρας ἀσθενείας φρικτὰ καὶ δεινὰ νομίζοντες , ἃ μὴ ἂν ὁ εὐδαίμων νομίσειεν : ἢ οὔπω οὔτε σοφὸς οὔτε εὐδαίμων εἴη μὴ τὰς περὶ τούτων φαντασίας ἁπάσας ἀλλαξάμενος καὶ οἷον ἄλλος παντάπασι γενόμενος πιστεύσας ἑαυτῷ , ὅτι μηδέν ποτε κακὸν ἕξει : οὕτω γὰρ καὶ ἀδεὴς ἔσται περὶ πάντα ἢ δειλαίνων περί τινα οὐ τέλειος πρὸς ἀρετήν , ἀλλὰ ἥμισύς τις ἔσται . ἐπεὶ καὶ τὸ ἀπροαίρετον αὐτῷ καὶ τὸ γινόμενον πρὸ κρίσεως δέος κἄν ποτε πρὸς ἄλλοις ἔχοντι γένηται , προσελθὼν ὁ σοφὸς ἀπώσεται καὶ τὸν ἐν αὑτῷ κινηθέντα οἷον πρὸς λύπας παῖδα καταπαύσει ἢ ἀπειλῇ ἢ λόγῳ : ἀπειλῇ δὲ ἀπαθεῖ , οἷον εἰ ἐμβλέψαντος σεμνὸν μόνον παῖς ἐκπλαγείη . οὐ μὴν διὰ ταῦτα ἄφιλος οὐδὲ ἀγνώμων ὁ τοιοῦτος : τοιοῦτος γὰρ καὶ περὶ αὑτὸν καὶ ἐν τοῖς ἑαυτοῦ . ἀποδιδοὺς οὖν ὅσα αὐτῷ καὶ τοῖς φίλοις φίλος ἂν εἴη μάλιστα μετὰ τοῦ νοῦν ἔχειν .
Lemmas: ἀλλά εἰ δύο εἰμί σοφός , ὁ δέ ἕτερος πάρειμι ὅσος κατά φύσις λέγω , ὁ δέ ὁ ἐναντίος , ἴσος φημί ὁ εὐδαιμονέω αὐτός πάρειμι ; φημί , εἴπερ ἐπίσης σοφός . εἰ δέ καλός ὁ σῶμα ὁ ἕτερος καί πᾶς ὁ ἄλλος ὅσος μή πρός σοφία μηδέ ὅλος πρός ἀρετή καί ὁ ἀγαθός θέα καί ὁ ἀγαθός εἰμί , τίς οὗτος ἄν εἰμί ; ἐπεί οὐδέ αὐτός ὁ οὗτος ἔχω σεμνύνω ὡς μάλα εὐδαίμων ὁ μή ἔχω : οὐδέ γάρ ἄν πρός αὐλητικός τέλος ὁ οὗτος πλεονεξία συμβάλλω . ἀλλά γάρ θεωρέω ὁ εὐδαίμων μετά ὁ ἡμέτερος ἀσθένεια φρικτός καί δεινός νομίζω , ὅς μή ἄν ὁ εὐδαίμων νομίζω : ἤ οὔπω οὔτε σοφός οὔτε εὐδαίμων εἰμί μή ὁ περί οὗτος φαντασία ἅπας ἀναλάζομαι καί οἷος ἄλλος παντάπασι γίγνομαι πιστεύω ἑαυτοῦ , ὅτι μηδείς ποτέ κακός ἔχω : οὕτως γάρ καί ἀδεής εἰμί περί πᾶς ἤ δειλαίνω περί τις οὐ τέλειος πρός ἀρετή , ἀλλά ἥμισυς τις εἰμί . ἐπεί καί ὁ ἀπροαίρετος αὐτός καί ὁ γίγνομαι πρό κρίσις δέος ἐάν ποτέ πρός ἄλλος ἔχω γίγνομαι , προσέρχομαι ὁ σοφός ἀπωθέω καί ὁ ἐν ἑαυτοῦ κινέω οἷος πρός λύπη παῖς καταπαύω ἤ ἀπειλή ἤ λόγος : ἀπειλή δέ ἀπαθής , οἷος εἰ ἐμβλέπω σεμνός μόνος παῖς ἐκπλάσσω . οὐ μήν διά οὗτος ἄφιλος οὐδέ ἀγνώμων ὁ τοιοῦτος : τοιοῦτος γάρ καί περί ἑαυτοῦ καί ἐν ὁ ἑαυτοῦ . ἀποδίδωμι οὖν ὅσος αὐτός καί ὁ φίλος φίλος ἄν εἰμί μάλα μετά ὁ νόος ἔχω .
plotinus.enneades 1.4.16
εἰ δέ τις μὴ ἐνταῦθα ἐν τῷ νῷ τούτῳ ἄρας θήσει τὸν σπουδαῖον , κατάγοι δὲ πρὸς τύχας καὶ ταύτας φοβήσεται περὶ αὐτὸν γενέσθαι , οὔτε σπουδαῖον τηρήσει , οἷον ἀξιοῦμεν εἶναι , ἀλλ̓ ἐπιεικῆ ἄνθρωπον καὶ μικτὸν ἐξ ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ διδοὺς μικτὸν βίον ἔκ τινος ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ ἀποδώσει τῷ τοιούτῳ , καὶ οὐ ῥᾴδιον γενέσθαι . ὃς εἰ καὶ γένοιτο , οὐκ ἂν ὀνομάζεσθαι εὐδαίμων εἴη ἄξιος οὐκ ἔχων τὸ μέγα οὔτε ἐν ἀξίᾳ σοφίας οὔτε ἐν καθαρότητι ἀγαθοῦ . οὐκ ἔστιν οὖν ἐν τῷ κοινῷ εὐδαιμόνως ζῆν . ὀρθῶς γὰρ καὶ Πλάτων ἐκεῖθεν ἄνωθεν τὸ ἀγαθὸν ἀξιοῖ λαμβάνειν καὶ πρὸς ἐκεῖνο βλέπειν τὸν μέλλοντα σοφὸν καὶ εὐδαίμονα ἔσεσθαι καὶ ἐκείνῳ ὁμοιοῦσθαι καὶ κατ̓ ἐκεῖνο ζῆν . τοῦτο οὖν δεῖ ἔχειν μόνον πρὸς τὸ τέλος , τὰ δ̓ ἄλλα , ὡς ἂν καὶ τόπους μεταβάλλοι οὐκ ἐκ τῶν τόπων προσθήκην πρὸς τὸ εὐδαιμονεῖν ἔχων , ἀλλ̓ ὡς στοχαζόμενος καὶ τῶν ἄλλων περικεχυμένων αὐτόν , οἷον εἰ ὡδὶ κατακείσεται ἢ ὡδί , διδοὺς μὲν τούτῳ ὅσα πρὸς τὴν χρείαν καὶ δύναται , αὐτὸς δὲ ὢν ἄλλος οὐ κωλυόμενος καὶ τοῦτον ἀφεῖναι , καὶ ἀφήσων δὲ ἐν καιρῷ φύσεως , κύριος δὲ καὶ αὐτὸς ὢν τοῦ βουλεύσασθαι περὶ τούτου . ὥστε αὐτῷ τὰ ἔργα τὰ μὲν πρὸς εὐδαιμονίαν συντείνοντα ἔσται , τὰ δὲ οὐ τοῦ τέλους χάριν καὶ ὅλως οὐκ αὐτοῦ ἀλλὰ τοῦ προσεζευγμένου , οὗ φροντιεῖ καὶ ἀνέξεται , ἕως δυνατόν , οἱονεὶ μουσικὸς λύρας , ἕως οἷόν τε χρῆσθαι : εἰ δὲ μή , ἄλλην ἀλλάξεται , ἢ ἀφήσει τὰς λύρας χρήσεις καὶ τοῦ εἰς λύραν ἐνεργεῖν ἀφέξεται ἄλλο ἔργον ἄνευ λύρας ἔχων καὶ κειμένην πλησίον περιόψεται ᾅδων ἄνευ ὀργάνων . καὶ οὐ μάτην αὐτῷ ἐξ ἀρχῆς τὸ ὄργανον ἐδόθη : ἐχρήσατο γὰρ αὐτῷ ἤδη πολλάκις .
Lemmas: εἰ δέ τις μή ἐνταῦθα ἐν ὁ νόος οὗτος ἀείρω τίθημι ὁ σπουδαῖος , κατάγω δέ πρός τύχη καί οὗτος φοβέω περί αὐτός γίγνομαι , οὔτε σπουδαῖος τηρέω , οἷος ἀξιόω εἰμί , ἀλλά ἐπιεικής ἄνθρωπος καί μικτός ἐκ ἀγαθός καί κακός δίδωμι μικτός βίος ἐκ τις ἀγαθός καί κακός ἀποδίδωμι ὁ τοιοῦτος , καί οὐ ῥᾴδιος γίγνομαι . ὅς εἰ καί γίγνομαι , οὐ ἄν ὀνομάζω εὐδαίμων εἰμί ἄξιος οὐ ἔχω ὁ μέγας οὔτε ἐν ἀξία σοφία οὔτε ἐν καθαρότης ἀγαθός . οὐ εἰμί οὖν ἐν ὁ κοινός εὐδαίμων ζάω . ὀρθός γάρ καί Πλάτων ἐκεῖθεν ἄνωθεν ὁ ἀγαθός ἀξιόω λαμβάνω καί πρός ἐκεῖνος βλέπω ὁ μέλλω σοφός καί εὐδαίμων εἰμί καί ἐκεῖνος ὁμοιόω καί κατά ἐκεῖνος ζάω . οὗτος οὖν δέω ἔχω μόνος πρός ὁ τέλος , ὁ δέ ἄλλος , ὡς ἄν καί τόπος μεταβάλλω οὐ ἐκ ὁ τόπος προσθήκη πρός ὁ εὐδαιμονέω ἔχω , ἀλλά ὡς στοχάζομαι καί ὁ ἄλλος περιχέω αὐτός , οἷος εἰ ὡδί κατάκειμαι ἤ ὡδί , δίδωμι μέν οὗτος ὅσος πρός ὁ χρεία καί δύναμαι , αὐτός δέ εἰμί ἄλλος οὐ κωλύω καί οὗτος ἀφίημι , καί ἀφίημι δέ ἐν καιρός φύσις , κύριος δέ καί αὐτός εἰμί ὁ βουλεύω περί οὗτος . ὥστε αὐτός ὁ ἔργον ὁ μέν πρός εὐδαιμονία συντείνω εἰμί , ὁ δέ οὐ ὁ τέλος χάριν καί ὅλος οὐ αὐτός ἀλλά ὁ προσζεύγνυμαι , ὅς φροντίζω καί ἀνέχω , ἕως δυνατός , οἱονεί μουσικός λύρα , ἕως οἷος τε χράω : εἰ δέ μή , ἄλλος ἀλλάσσω , ἤ ἀφίημι ὁ λύρα χρῆσις καί ὁ εἰς λύρα ἐνεργέω ἀπέχω ἄλλος ἔργον ἄνευ λύρα ἔχω καί κεῖμαι πλησίον περιοράω ἀείδω ἄνευ ὄργανον . καί οὐ μάτην αὐτός ἐκ ἀρχή ὁ ὄργανον δίδωμι : χράω γάρ αὐτός ἤδη πολλάκις .
plotinus.enneades 1.5.1
Εἰ τὸ εὐδαιμονεῖν ἐπίδοσιν τῷ χρόνῳ λαμβάνει τοῦ εὐδαιμονεῖν ἀεὶ κατὰ τὸ ἐνεστὸς λαμβανομένου ; οὐδὲ γὰρ ἡ μνήμη τοῦ εὐδαιμονῆσαι ποιοῖ ἄν τι , οὐδ̓ ἐν τῷ λέγειν , ἀλλ̓ ἐν τῷ διακεῖσθαί πως τὸ εὐδαιμονεῖν . ἡ δὲ διάθεσις ἐν τῳ παρεῖναι καὶ ἡ ἐνέργεια τῆς ζωῆς .
Lemmas: εἰ ὁ εὐδαιμονέω ἐπίδοσις ὁ χρόνος λαμβάνω ὁ εὐδαιμονέω ἀεί κατά ὁ ἐνίστημι λαμβάνω ; οὐδέ γάρ ὁ μνήμη ὁ εὐδαιμονέω ποιέω ἄν τις , οὐδέ ἐν ὁ λέγω , ἀλλά ἐν ὁ διάκειμαι πως ὁ εὐδαιμονέω . ὁ δέ διάθεσις ἐν τις πάρειμι καί ὁ ἐνέργεια ὁ ζωή .
plotinus.enneades 1.5.2
εἰ δ̓ ὅτι ἐφιέμεθα ἀεὶ τοῦ ζῆν καὶ τοῦ ἐνεργεῖν , τὸ τυγχάνειν τοῦ τοιούτου εὐδαιμονεῖν λέγοι μᾶλλον , πρῶτον μὲν οὕτω καὶ ἡ αὔριον εὐδαιμονία μείζων ἔσται καὶ ἡ ἑξῆς ἀεὶ τῆς προτέρας , καὶ οὐκέτι μετρηθήσεται τὸ εὐδαιμονεῖν τῇ ἀρετῇ . ἔπειτα καὶ οἱ θεοὶ νῦν μᾶλλον εὐδαιμονήσουσιν ἢ πρότερον καὶ οὔπω τέλειον καὶ οὐδέποτε τέλειον . ἔπειτα καὶ ἡ ἔφεσις λαβοῦσα τὴν τεῦξιν τὸ παρὸν εἴληφε καὶ ἀεὶ τὸ παρὸν ζητεῖ , ἕως ἂν ᾖ τὸ εὐδαιμονεῖν ἔχειν . ἡ δὲ ἔφεσις τοῦ ζῆν τὸ εἶναι ζητοῦσα τοῦ παρόντος ἂν εἴη , εἰ τὸ εἶναι ἐν τῷ παρόντι . εἰ δὲ τὸ μέλλον καὶ τὸ ἐφεξῆς θέλει , ὃ ἔχει θέλει καὶ ὅ ἐστιν , οὐχ ὃ παρελήλυθεν οὐδ̓ ὃ μέλλει , ἀλλ̓ ὃ ἤδη ἐστὶ τοῦτο εἶναι , οὐ τὸ εἰσαεὶ ζητοῦσα , ἀλλὰ τὸ παρὸν ἤδη εἶναι ἤδη .
Lemmas: εἰ δέ ὅτι ἐφίημι ἀεί ὁ ζάω καί ὁ ἐνεργέω , ὁ τυγχάνω ὁ τοιοῦτος εὐδαιμονέω λέγω μάλα , πρῶτος μέν οὕτως καί ὁ αὔριον εὐδαιμονία μέγας εἰμί καί ὁ ἑξῆς ἀεί ὁ πρότερος , καί οὐκέτι μετρέω ὁ εὐδαιμονέω ὁ ἀρετή . ἔπειτα καί ὁ θεός νῦν μάλα εὐδαιμονέω ἤ πρότερος καί οὔπω τέλειος καί οὐδέποτε τέλειος . ἔπειτα καί ὁ ἔφεσις λαμβάνω ὁ τεῦξις ὁ πάρειμι λαμβάνω καί ἀεί ὁ πάρειμι ζητέω , ἕως ἄν εἰμί ὁ εὐδαιμονέω ἔχω . ὁ δέ ἔφεσις ὁ ζάω ὁ εἰμί ζητέω ὁ πάρειμι ἄν εἰμί , εἰ ὁ εἰμί ἐν ὁ πάρειμι . εἰ δέ ὁ μέλλω καί ὁ ἐφεξῆς ἐθέλω , ὅς ἔχω ἐθέλω καί ὅς εἰμί , οὐ ὅς παρέρχομαι οὐδέ ὅς μέλλω , ἀλλά ὅς ἤδη εἰμί οὗτος εἰμί , οὐ ὁ εἰσαεί ζητέω , ἀλλά ὁ πάρειμι ἤδη εἰμί ἤδη .
plotinus.enneades 1.5.3
τί οὖν ; εἰ πλείονα χρόνον εὐδαιμόνησε καὶ πλείονα χρόνον εἶδε τοῖς ὄμμασι τὸ αὐτό ; εἰ μὲν γὰρ ἐν τῷ πλείονι τὸ ἀκριβέστερον εἶδε , πλέον ἄν τι ὁ χρόνος αὐτῷ εἰργάσατο : εἰ δὲ ὁμοίως διὰ παντὸς εἶδε , τὸ ἴσον καὶ ὁ ἅπαξ θεασάμενος ἔχει .
Lemmas: τίς οὖν ; εἰ πολύς χρόνος εὐδαιμονέω καί πολύς χρόνος ὁράω ὁ ὄμμα ὁ αὐτός ; εἰ μέν γάρ ἐν ὁ πολύς ὁ ἀκριβής ὁράω , πολύς ἄν τις ὁ χρόνος αὐτός ἐργάζομαι : εἰ δέ ὅμοιος διά πᾶς ὁράω , ὁ ἴσος καί ὁ ἅπαξ θεάομαι ἔχω .
plotinus.enneades 1.5.4
ἀλλὰ πλείονα ἅτερος ἥσθη χρόνον . ἀλλὰ τοῦτο οὐκ ἂν ὀρθῶς ἔχοι ἀριθμεῖν εἰς τὸ εὐδαιμονεῖν . εἰ δὲ τὴν ἡδονὴν λέγει τις τὴν ἐνέργειαν τὴν ἀνεμπόδιστον , τὸ αὐτὸ τῷ ζητουμένῳ λέγει . καὶ ἡ ἡδονὴ δὲ ἡ πλείων ἀεὶ τὸ παρὸν μόνον ἔχει , τὸ δὲ παρεληλυθὸς αὐτῆς οἴχεται .
Lemmas: ἀλλά πολύς ἕτερος ἥδομαι χρόνος . ἀλλά οὗτος οὐ ἄν ὀρθός ἔχω ἀριθμέω εἰς ὁ εὐδαιμονέω . εἰ δέ ὁ ἡδονή λέγω τις ὁ ἐνέργεια ὁ ἀνεμπόδιστος , ὁ αὐτός ὁ ζητέω λέγω . καί ὁ ἡδονή δέ ὁ πολύς ἀεί ὁ πάρειμι μόνος ἔχω , ὁ δέ παρέρχομαι αὐτός οἴχομαι .
plotinus.enneades 1.5.5
τί οὖν ; εἰ ὁ μὲν ἐξ ἀρχῆς εὐδαιμόνησεν εἰς τέλος , ὁ δὲ τὸν ὕστερον χρόνον , ὁ δὲ πρότερον εὐδαιμονήσας μετέβαλεν , ἔχουσι τὸ ἴσον ; ἢ ἐνταῦθα ἡ παραβολὴ οὐκ εὐδαιμονούντων γεγένηται πάντων , ἀλλὰ μὴ εὐδαιμονούντων , ὅτε μὴ εὐδαιμόνουν , πρὸς εὐδαιμονοῦντα . εἴ τι οὖν πλέον ἔχει , τοῦτο ἔχει , ὅσον ὁ εὐδαίμων πρὸς οὐκ εὐδαίμονας , ᾧ καὶ συμβαίνει πλεονεκτεῖν αὐτῶν τῷ παρόντι .
Lemmas: τίς οὖν ; εἰ ὁ μέν ἐκ ἀρχή εὐδαιμονέω εἰς τέλος , ὁ δέ ὁ ὕστερον χρόνος , ὁ δέ πρότερος εὐδαιμονέω μεταβάλλω , ἔχω ὁ ἴσος ; ἤ ἐνταῦθα ὁ παραβολή οὐ εὐδαιμονέω γίγνομαι πᾶς , ἀλλά μή εὐδαιμονέω , ὅτε μή εὐδαιμονέω , πρός εὐδαιμονέω . εἰ τις οὖν πολύς ἔχω , οὗτος ἔχω , ὅσος ὁ εὐδαίμων πρός οὐ εὐδαίμων , ὅς καί συμβαίνω πλεονεκτέω αὐτός ὁ πάρειμι .
plotinus.enneades 1.5.6
τί οὖν ὁ κακοδαίμων ; οὐ μᾶλλον κακοδαίμων τῷ πλείονι ; καὶ τὰ ἄλλα δὲ ὅσα δυσχερῆ οὐκ ἐν τῷ πλείονι χρόνῳ πλείονα τὴν συμφορὰν δίδωσιν , οἷον ὀδύναι πολυχρόνιοι καὶ λῦπαι καὶ πάντα τὰ τούτου τοῦ τύπου ; ἀλλ̓ εἰ ταῦτα οὕτω τῷ χρόνῳ τὸ κακὸν ἐπαύξει , διὰ τί οὐ καὶ τὰ ἐναντία καὶ τὸ εὐδαιμονεῖν ὡσαύτως ; ἢ ἐπὶ μὲν τῶν λυπῶν καὶ ὀδυνῶν ἔχοι ἄν τις λέγειν , ὡς προσθήκην ὁ χρόνος δίδωσιν , οἷον τὸ ἐπιμένειν τὴν νόσον : ἕξις γὰρ γίνεται , καὶ κακοῦται μᾶλλον τῷ χρόνῳ τὸ σῶμα . ἐπεί , εἴ γε τὸ αὐτὸ μένοι καὶ μὴ μείζων ἡ βλάβη , καὶ ἐνταῦθα τὸ παρὸν ἀεὶ τὸ λυπηρὸν ἔσται , εἰ μὴ τὸ παρεληλυθὸς προσαριθμοῖ ἀφορῶν εἰς τὸ γενόμενον καὶ μένον ἐπί τε τῆς κακοδαίμονος ἕξεως τὸ κακὸν εἰς τὸν πλείονα χρόνον ἐπιτείνεσθαι αὐξανομένης καὶ τῆς κακίας τῷ ἐμμόνῳ . τῇ γοῦν προσθήκῃ τοῦ μᾶλλον , οὐ τῷ πλείονι τὸ μᾶλλον κακοδαιμονεῖν γίνεται . τὸ δὲ πλεῖον ἴσως οὐχ ἅμα ἐστὶν οὐδὲ δὴ πλεῖον ὅλως λεκτέον τὸ μηκέτι ὂν τῷ ὄντι συναριθμοῦντα . τὸ δὲ τῆς εὐδαιμονίας ὅρον τε καὶ πέρας ἔχει καὶ ταὐτὸν ἀεί . εἰ δέ τις καὶ ἐνταῦθα ἐπίδοσις παρὰ τὸν πλείονα χρόνον , ὥστε μᾶλλον εὐδαιμονεῖν εἰς ἀρετὴν ἐπιδιδόντα μείζονα , οὐ τὴν πολυετῆ εὐδαιμονίαν ἀριθμῶν ἐπαινεῖ , ἀλλὰ τὴν μᾶλλον γενομένην τότε , ὅτε μᾶλλόν ἐστιν .
Lemmas: τίς οὖν ὁ κακοδαίμων ; οὐ μάλα κακοδαίμων ὁ πολύς ; καί ὁ ἄλλος δέ ὅσος δυσχερής οὐ ἐν ὁ πολύς χρόνος πολύς ὁ συμφορά δίδωμι , οἷος ὀδύνη πολυχρόνιος καί λύπη καί πᾶς ὁ οὗτος ὁ τύπος ; ἀλλά εἰ οὗτος οὕτως ὁ χρόνος ὁ κακός ἐπαυξάνω , διά τίς οὐ καί ὁ ἐναντίος καί ὁ εὐδαιμονέω ὡσαύτως ; ἤ ἐπί μέν ὁ λύπη καί ὀδύνη ἔχω ἄν τις λέγω , ὡς προσθήκη ὁ χρόνος δίδωμι , οἷος ὁ ἐπιμένω ὁ νόσος : ἕξις γάρ γίγνομαι , καί κακόω μάλα ὁ χρόνος ὁ σῶμα . ἐπεί , εἰ γε ὁ αὐτός μένω καί μή μέγας ὁ βλάβη , καί ἐνταῦθα ὁ πάρειμι ἀεί ὁ λυπηρός εἰμί , εἰ μή ὁ παρέρχομαι προσαριθμέω ἀφοράω εἰς ὁ γίγνομαι καί μένω ἐπί τε ὁ κακοδαίμων ἕξις ὁ κακός εἰς ὁ πολύς χρόνος ἐπιτείνω αὐξάνω καί ὁ κακία ὁ ἔμμονος . ὁ γοῦν προσθήκη ὁ μάλα , οὐ ὁ πολύς ὁ μάλα κακοδαιμονάω γίγνομαι . ὁ δέ πολύς ἴσως οὐ ἅμα εἰμί οὐδέ δή πολύς ὅλος λεκτέος ὁ μηκέτι εἰμί ὁ εἰμί συναριθμέω . ὁ δέ ὁ εὐδαιμονία ὅρος τε καί πέρας ἔχω καί αὐτός ἀεί . εἰ δέ τις καί ἐνταῦθα ἐπίδοσις παρά ὁ πολύς χρόνος , ὥστε μάλα εὐδαιμονέω εἰς ἀρετή ἐπιδίδωμι μέγας , οὐ ὁ πολυετής εὐδαιμονία ἀριθμός ἐπαινέω , ἀλλά ὁ μάλα γίγνομαι τότε , ὅτε μάλα εἰμί .
plotinus.enneades 1.5.7
ἀλλὰ διὰ τί , εἰ τὸ παρὸν θεωρεῖν δεῖ μόνον καὶ μὴ συναριθμεῖν τῷ γενομένῳ , οὐκ ἐπὶ τοῦ χρόνου τὸ αὐτὸ ποιοῦμεν , ἀλλὰ καὶ τὸν παρεληλυθότα τῷ παρόντι συναριθμοῦντες πλείω λέγομεν ; διὰ τί οὖν οὐχ , ὅσος ὁ χρόνος , τοσαύτην καὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἐροῦμεν ; καὶ διαιροῖμεν ἂν κατὰ τὰς τοῦ χρόνου διαιρέσεις καὶ τὴν εὐδαιμονίαν : καὶ γὰρ αὖ τῷ παρόντι μετροῦντες ἀδιαίρετον αὐτὴν ποιήσομεν . ἢ τὸν μὲν χρόνον ἀριθμεῖν καὶ μηκέτι ὄντα οὐκ ἄτοπον , ἐπείπερ καὶ τῶν γενομένων μέν , μηκέτι δὲ ὄντων , ἀριθμὸν ἂν ποιησαίμεθα , οἷον τῶν τετελευτηκότων : εὐδαιμονίαν δὲ μηκέτι οὖσαν παρεῖναι λέγειν τῆς παρούσης πλείονα ἄτοπον . τὸ μὲν γὰρ εὐδαιμονεῖν συμβεβηκέναι ἀξιοῖ , ὁ δὲ χρόνος ὁ πλείων παρὰ τὸν παρόντα τὸ μηκέτι εἶναι . ὅλως δὲ τοῦ χρόνου τὸ πλέον σκέδασιν βούλεται ἑνός τινος ἐν τῷ παρόντι ὄντος . διὸ καὶ εἰκὼν αἰῶνος εἰκότως λέγεται ἀφανίζειν βουλομένη ἐν τῷ σκιδναμένῳ αὑτῆς τὸ ἐκείνου μένον . ὅθεν κἂν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος ἀφέληται τὸ ἐν ἐκείνῳ μεῖναν καὶ αὑτῆς ποιήσηται , ἀπώλεσεν αὐτό , σωζόμενον τέως ἐκείνῳ τρόπον τινά , ἀπολόμενον δέ , ἐν αὐτῇ εἰ πᾶν γένοιτο . εἴπερ οὖν τὸ εὐδαιμονεῖν κατὰ ζωὴν ἀγαθήν , δηλονότι κατὰ τὴν τοῦ ὄντος αὐτὴν θετέον ζωήν : αὕτη γὰρ ἀρίστη . οὐκ ἄρα ἀριθμητέα χρόνῳ , ἀλλ̓ αἰῶνι : τοῦτο δὲ οὔτε πλέον οὔτε ἔλαττον οὔτε μήκει τινί , ἀλλὰ τὸ τοῦτο καὶ τὸ ἀδιάστατον καὶ τὸ οὐ χρονικὸν εἶναι . οὐ συναπτέον τοίνυν τὸ ὂν τῷ μὴ ὄντι οὐδὲ τῷ αἰῶνι τὸν χρόνον οὐδὲ τὸ χρονικὸν ἀεὶ τῷ αἰωνίῳ οὐδὲ παρεκτατέον τὸ ἀδιάστατον , ἀλλὰ πᾶν ὅλον ληπτέον , εἴ ποτε λαμβάνοις , λαμβάνων οὐ τοῦ χρόνου τὸ ἀδιαίρετον , ἀλλὰ τοῦ αἰῶνος τὴν ζωὴν τὴν οὐκ ἐκ πολλῶν χρόνων , ἀλλὰ τὴν ἐκ παντὸς χρόνου πᾶσαν ὁμοῦ .
Lemmas: ἀλλά διά τίς , εἰ ὁ πάρειμι θεωρέω δέω μόνος καί μή συναριθμέω ὁ γίγνομαι , οὐ ἐπί ὁ χρόνος ὁ αὐτός ποιέω , ἀλλά καί ὁ παρέρχομαι ὁ πάρειμι συναριθμέω πολύς λέγω ; διά τίς οὖν οὐ , ὅσος ὁ χρόνος , τοσοῦτος καί ὁ εὐδαιμονία λέγω ; καί διαιρέω ἄν κατά ὁ ὁ χρόνος διαίρεσις καί ὁ εὐδαιμονία : καί γάρ αὖ ὁ πάρειμι μετρέω ἀδιαίρετος αὐτός ποιέω . ἤ ὁ μέν χρόνος ἀριθμέω καί μηκέτι εἰμί οὐ ἄτοπος , ἐπεί καί ὁ γίγνομαι μέν , μηκέτι δέ εἰμί , ἀριθμός ἄν ποιέω , οἷος ὁ τελευτάω : εὐδαιμονία δέ μηκέτι εἰμί πάρειμι λέγω ὁ πάρειμι πολύς ἄτοπος . ὁ μέν γάρ εὐδαιμονέω συμβαίνω ἀξιόω , ὁ δέ χρόνος ὁ πολύς παρά ὁ πάρειμι ὁ μηκέτι εἰμί . ὅλος δέ ὁ χρόνος ὁ πολύς σκέδασις βούλομαι εἷς τις ἐν ὁ πάρειμι εἰμί . διό καί εἰκών αἰών ἔοικα λέγω ἀφανίζω βούλομαι ἐν ὁ σκίδνημι ἑαυτοῦ ὁ ἐκεῖνος μένω . ὅθεν ἐάν ἀπό ὁ αἰών ἀφαιρέω ὁ ἐν ἐκεῖνος μένω καί ἑαυτοῦ ποιέω , ἀπόλλυμι αὐτός , σῴζω τέως ἐκεῖνος τρόπος τις , ἀπόλλυμι δέ , ἐν αὐτός εἰ πᾶς γίγνομαι . εἴπερ οὖν ὁ εὐδαιμονέω κατά ζωή ἀγαθός , δηλονότι κατά ὁ ὁ εἰμί αὐτός τίθημι ζωή : οὗτος γάρ ἀγαθός . οὐ ἄρα ἀριθμητέος χρόνος , ἀλλά αἰών : οὗτος δέ οὔτε πολύς οὔτε ἐλαχύς οὔτε μῆκος τις , ἀλλά ὁ οὗτος καί ὁ ἀδιάστατος καί ὁ οὐ χρονικός εἰμί . οὐ συναπτέον τοίνυν ὁ εἰμί ὁ μή εἰμί οὐδέ ὁ αἰών ὁ χρόνος οὐδέ ὁ χρονικός ἀεί ὁ αἰώνιος οὐδέ παρεκτατέον ὁ ἀδιάστατος , ἀλλά πᾶς ὅλος λαμβάνω , εἰ ποτέ λαμβάνω , λαμβάνω οὐ ὁ χρόνος ὁ ἀδιαίρετος , ἀλλά ὁ αἰών ὁ ζωή ὁ οὐ ἐκ πολύς χρόνος , ἀλλά ὁ ἐκ πᾶς χρόνος πᾶς ὁμοῦ .
plotinus.enneades 1.5.8
εἰ δέ τις λέγοι τὴν μνήμην τῶν παρεληλυθότων ἐν τῷ ἐνεστηκότι μένουσαν παρέχεσθαι τὸ πλέον τῷ πλείονα χρόνον ἐν τῷ εὐδαιμονεῖν γεγενημένῳ , τί ἂν τὸ τῆς μνήμης λέγοι ; ἢ γὰρ φρονήσεως μνήμην τῆς πρόσθεν γεγενημένης , ὥστε φρονιμώτερον ἂν λέγοι καὶ οὐκ ἂν τηροῖ τὴν ὑπόθεσιν : ἢ τῆς ἡδονῆς τὴν μνήμην , ὥσπερ πολλῆς περιχαρείας δεομένου τοῦ εὐδαίμονος καὶ οὐκ ἀρκουμένου τῇ παρούσῃ . καίτοι τί ἂν ἡδὺ ἡ μνήμη τοῦ ἡδέος ἔχοι ; ὥσπερ ἄν , εἰ μνημονεύοι τις , ὅτι χθὲς ἐπὶ ὄψῳ ἥσθη : ἢ εἰς δέκατον ἔτος , ἔτι ἂν εἴη γελοιότερος : τὸ δὲ τῆς φρονήσεως , ὅτι πέρυσιν ἐφρόνουν .
Lemmas: εἰ δέ τις λέγω ὁ μνήμη ὁ παρέρχομαι ἐν ὁ ἐνίστημι μένω παρέχω ὁ πολύς ὁ πολύς χρόνος ἐν ὁ εὐδαιμονέω γίγνομαι , τίς ἄν ὁ ὁ μνήμη λέγω ; ἤ γάρ φρόνησις μνήμη ὁ πρόσθεν γίγνομαι , ὥστε φρόνιμος ἄν λέγω καί οὐ ἄν τηρέω ὁ ὑπόθεσις : ἤ ὁ ἡδονή ὁ μνήμη , ὥσπερ πολύς περιχάρεια δέω ὁ εὐδαίμων καί οὐ ἀρκέω ὁ πάρειμι . καίτοι τίς ἄν ἡδύς ὁ μνήμη ὁ ἡδύς ἔχω ; ὥσπερ ἄν , εἰ μνημονεύω τις , ὅτι χθές ἐπί ὄψον ἥδομαι : ἤ εἰς δέκατος ἔτος , ἔτι ἄν εἰμί γέλοιος : ὁ δέ ὁ φρόνησις , ὅτι πέρυσι φρονέω .
plotinus.enneades 1.5.9
εἰ δὲ τῶν καλῶν εἴη ἡ μνήμη , πῶς οὐκ ἐνταῦθα λέγοιτο ἄν τι ; ἀλλὰ ἀνθρώπου ἐστὶ τοῦτο ἐλλείποντος τοῖς καλοῖς ἐν τῷ παρόντι καὶ τῷ μὴ ἔχειν νυνὶ ζητοῦντος τὴν μνήμην τῶν γεγενημένων .
Lemmas: εἰ δέ ὁ καλός εἰμί ὁ μνήμη , πῶς οὐ ἐνταῦθα λέγω ἄν τις ; ἀλλά ἄνθρωπος εἰμί οὗτος ἐλλείπω ὁ καλός ἐν ὁ πάρειμι καί ὁ μή ἔχω νυνί ζητέω ὁ μνήμη ὁ γίγνομαι .
plotinus.enneades 1.5.10
ἀλλ̓ ὁ πολὺς χρόνος πολλὰς ποιεῖ καλὰς πράξεις , ὧν ἄμοιρος ὁ πρὸς ὀλίγον εὐδαίμων : εἰ δεῖ λέγειν ὅλως εὐδαίμονα τὸν οὐ διὰ πολλῶν τῶν καλῶν . ἢ ὃς ἐκ πολλῶν τὸ εὐδαιμονεῖν καὶ χρόνων καὶ πράξεων λέγει , ἐκ τῶν μηκέτι ὄντων ἀλλὰ παρεληλυθότων καὶ ἑνός τινος τοῦ παρόντος τὸ εὐδαιμονεῖν συνίστησι . διὸ κατὰ τὸ παρὸν ἐθέμεθα τὸ εὐδαιμονεῖν , εἶτα ἐζητοῦμεν , τὸ μᾶλλον εἰ ἐν πλείονι εὐδαιμονῆσαι μᾶλλόν ἐστι . τοῦτο οὖν ζητητέον , εἰ ταῖς πράξεσι ταῖς πλείοσι πλεονεκτεῖ τὸ ἐν πολλῷ χρόνῳ εὐδαιμονεῖν . πρῶτον μὲν οὖν ἔστι καὶ μὴ ἐν πράξεσι γενόμενον εὐδαιμονεῖν καὶ οὐκ ἔλαττον ἀλλὰ μᾶλλον τοῦ πεπραχότος : ἔπειτα αἱ πράξεις οὐκ ἐξ αὑτῶν τὸ εὖ διδόασιν , ἀλλ̓ αἱ διαθέσεις καὶ τὰς πράξεις καλὰς ποιοῦσι καρποῦταί τε ὁ φρόνιμος τὸ ἀγαθὸν καὶ πράττων , οὐχ ὅτι πράττει οὐδ̓ ἐκ τῶν συμβαινόντων , ἀλλ̓ ἐξ οὗ ἔχει . ἐπεὶ καὶ ἡ σωτηρία τῆς πατρίδος γένοιτο ἂν καὶ παρὰ φαύλου , καὶ τὸ ἐπὶ σωτηρίᾳ τῆς πατρίδος ἡδὺ καὶ ἄλλου πράξαντος γένοιτο ἂν αὐτῷ . οὐ τοίνυν τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν τὴν τοῦ εὐδαίμονος ἡδονήν , ἀλλ̓ ἡ ἕξις καὶ τὴν εὐδαιμονίαν καὶ εἴ τι ἡδὺ δἰ αὐτὴν ποιεῖ . τὸ δὲ ἐν ταῖς πράξεσι τὸ εὐδαιμονεῖν τίθεσθαι ἐν τοῖς ἔξω τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ψυχῆς ἐστι τιθέντος : ἡ γὰρ ἐνέργεια τῆς ψυχῆς ἐν τῷ φρονῆσαι καὶ ἐν ἑαυτῇ ὡδὶ ἐνεργῆσαι . καὶ τοῦτο τὸ εὐδαιμόνως .
Lemmas: ἀλλά ὁ πολύς χρόνος πολύς ποιέω καλός πρᾶξις , ὅς ἄμοιρος ὁ πρός ὀλίγος εὐδαίμων : εἰ δέω λέγω ὅλος εὐδαίμων ὁ οὐ διά πολύς ὁ καλός . ἤ ὅς ἐκ πολύς ὁ εὐδαιμονέω καί χρόνος καί πρᾶξις λέγω , ἐκ ὁ μηκέτι εἰμί ἀλλά παρέρχομαι καί εἷς τις ὁ πάρειμι ὁ εὐδαιμονέω συνίστημι . διό κατά ὁ πάρειμι τίθημι ὁ εὐδαιμονέω , εἶτα ζητέω , ὁ μάλα εἰ ἐν πολύς εὐδαιμονέω μάλα εἰμί . οὗτος οὖν ζητέω , εἰ ὁ πρᾶξις ὁ πολύς πλεονεκτέω ὁ ἐν πολύς χρόνος εὐδαιμονέω . πρῶτος μέν οὖν εἰμί καί μή ἐν πρᾶξις γίγνομαι εὐδαιμονέω καί οὐ ἐλαχύς ἀλλά μάλα ὁ πράσσω : ἔπειτα ὁ πρᾶξις οὐ ἐκ ἑαυτοῦ ὁ εὖ δίδωμι , ἀλλά ὁ διάθεσις καί ὁ πρᾶξις καλός ποιέω καρπόω τε ὁ φρόνιμος ὁ ἀγαθός καί πράσσω , οὐ ὅτι πράσσω οὐδέ ἐκ ὁ συμβαίνω , ἀλλά ἐκ ὅς ἔχω . ἐπεί καί ὁ σωτηρία ὁ πατρίς γίγνομαι ἄν καί παρά φαῦλος , καί ὁ ἐπί σωτηρία ὁ πατρίς ἡδύς καί ἄλλος πράσσω γίγνομαι ἄν αὐτός . οὐ τοίνυν οὗτος εἰμί ὁ ποιέω ὁ ὁ εὐδαίμων ἡδονή , ἀλλά ὁ ἕξις καί ὁ εὐδαιμονία καί εἰ τις ἡδύς διά αὐτός ποιέω . ὁ δέ ἐν ὁ πρᾶξις ὁ εὐδαιμονέω τίθημι ἐν ὁ ἔξω ὁ ἀρετή καί ὁ ψυχή εἰμί τίθημι : ὁ γάρ ἐνέργεια ὁ ψυχή ἐν ὁ φρονέω καί ἐν ἑαυτοῦ ὡδί ἐνεργέω . καί οὗτος ὁ εὐδαίμων .
plotinus.enneades 1.6.2
πάλιν οὖν ἀναλαβόντες λέγωμεν , τί δῆτά ἐστι τὸ ἐν τοῖς σώμασι καλὸν πρῶτον . ἔστι μὲν γάρ τι καὶ ἐπιβολῇ τῇ πρώτῃ αἰσθητὸν γινόμενον καὶ ἡ ψυχὴ ὥσπερ συνεῖσα λέγει καὶ ἐπιγνοῦσα ἀποδέχεται καὶ οἷον συναρμόττεται . πρὸς δὲ τὸ αἰσχρὸν προσβαλοῦσα ἀνίλλεται καὶ ἀρνεῖται καὶ ἀνανεύει ἀπ̓ αὐτοῦ οὐ συμφωνοῦσα καὶ ἀλλοτριουμένη . φαμὲν δή , ὡς τὴν φύσιν οὖσα ὅπερ ἐστὶ καὶ πρὸς τῆς κρείττονος ἐν τοῖς οὖσιν οὐσίας , ὅ τι ἂν ἴδῃ συγγενὲς ἢ ἴχνος τοῦ συγγενοῦς , χαίρει τε καὶ διεπτόηται καὶ ἀναφέρει πρὸς ἑαυτὴν καὶ ἀναμιμνήσκεται ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς . τίς οὖν ὁμοιότης τοῖς τῇδε πρὸς τὰ ἐκεῖ καλά ; καὶ γάρ , εἰ ὁμοιότης , ὅμοια μὲν ἔσται : πῶς δὲ καλὰ κἀκεῖνα καὶ ταῦτα ; μετοχῇ εἴδους φαμὲν ταῦτα . πᾶν μὲν γὰρ τὸ ἄμορφον πεφυκὸς μορφὴν καὶ εἶδος δέχεσθαι ἄμοιρον ἂν λόγου καὶ εἴδους αἰσχρὸν καὶ ἔξω θείου λόγου : καὶ τὸ πάντη αἰσχρὸν τοῦτο . αἰσχρὸν δὲ καὶ τὸ μὴ κρατηθὲν ὑπὸ μορφῆς καὶ λόγου οὐκ ἀνασχομένης τῆς ὕλης τὸ πάντη κατὰ τὸ εἶδος μορφοῦσθαι . προσιὸν οὖν τὸ εἶδος τὸ μὲν ἐκ πολλῶν ἐσόμενον μερῶν ἓν συνθέσει συνέταξέ τε καὶ εἰς μίαν συντέλειαν ἤγαγε καὶ ἓν τῇ ὁμολογίᾳ πεποίηκεν , ἐπείπερ ἓν ἦν αὐτὸ ἕν τε ἔδει τὸ μορφούμενον εἶναι ὡς δυνατὸν αὐτῷ ἐκ πολλῶν ὄντι . ἵδρυται οὖν ἐπ’ αὐτοῦ τὸ κάλλος εἰς ἓν συναχθέντος καὶ τοῖς μέρεσι διδὸν ἑαυτὸ καὶ τοῖς ὅλοις . ὅταν δὲ ἕν τι καὶ ὁμοιομερὲς καταλάβῃ , εἰς ὅλον δίδωσιν ἑαυτό : οἷον ὁτὲ μὲν πάσῃ οἰκίᾳ μετὰ τῶν μερῶν , ὁτὲ δὲ ἑνὶ λίθῳ διδοίη τις φύσις τὸ κάλλος , τῇ δὲ ἡ τέχνη . οὕτω μὲν δὴ καλὸν τὸ σῶμα γίγνεται λόγου ἀπὸ θεῶν ἐλθόντος κοινωνίᾳ .
Lemmas: πάλιν οὖν ἀναλαμβάνω λέγω , τίς δῆτα εἰμί ὁ ἐν ὁ σῶμα καλός πρῶτος . εἰμί μέν γάρ τις καί ἐπιβολή ὁ πρῶτος αἰσθητός γίγνομαι καί ὁ ψυχή ὥσπερ συνίημι λέγω καί ἐπιγιγνώσκω ἀποδέχομαι καί οἷος συναρμόζω . πρός δέ ὁ αἰσχρός προσβάλλω ἀνίλλω καί ἀρνέομαι καί ἀνανεύω ἀπό αὐτός οὐ συμφωνέω καί ἀλλοτριόω . φημί δή , ὡς ὁ φύσις εἰμί ὅς εἰμί καί πρός ὁ κρατύς ἐν ὁ εἰμί οὐσία , ὅς τις ἄν ὁράω συγγενής ἤ ἴχνος ὁ συγγενής , χαίρω τε καί διαπτοέω καί ἀναφέρω πρός ἑαυτοῦ καί ἀναμιμνῄσκω ἑαυτοῦ καί ὁ ἑαυτοῦ . τίς οὖν ὁμοιότης ὁ τῇδε πρός ὁ ἐκεῖ καλός ; καί γάρ , εἰ ὁμοιότης , ὅμοιος μέν εἰμί : πῶς δέ καλός ἐκεῖνος καί οὗτος ; μετοχή εἶδος φημί οὗτος . πᾶς μέν γάρ ὁ ἄμορφος φύω μορφή καί εἶδος δέχομαι ἄμοιρος ἄν λόγος καί εἶδος αἰσχρός καί ἔξω θεῖος λόγος : καί ὁ πάντῃ αἰσχρός οὗτος . αἰσχρός δέ καί ὁ μή κρατέω ὑπό μορφή καί λόγος οὐ ἀνέχω ὁ ὕλη ὁ πάντῃ κατά ὁ εἶδος μορφόω . προσέρχομαι οὖν ὁ εἶδος ὁ μέν ἐκ πολύς εἰμί μέρος εἷς σύνθεσις συντάσσω τε καί εἰς εἷς συντέλεια ἄγω καί εἷς ὁ ὁμολογία ποιέω , ἐπεί εἷς εἰμί αὐτός εἷς τε δέω ὁ μορφόω εἰμί ὡς δυνατός αὐτός ἐκ πολύς εἰμί . ἱδρύω οὖν ἐπί αὐτός ὁ κάλλος εἰς εἷς συνάγω καί ὁ μέρος δίδωμι ἑαυτοῦ καί ὁ ὅλος . ὅταν δέ εἷς τις καί ὁμοιομερής καταλαμβάνω , εἰς ὅλος δίδωμι ἑαυτοῦ : οἷος ὅτε μέν πᾶς οἰκία μετά ὁ μέρος , ὅτε δέ εἷς λίθος δίδωμι τις φύσις ὁ κάλλος , ὁ δέ ὁ τέχνη . οὕτως μέν δή καλός ὁ σῶμα γίγνομαι λόγος ἀπό θεός ἔρχομαι κοινωνία .
plotinus.enneades 1.6.4
περὶ δὲ τῶν προσωτέρω καλῶν , ἃ οὐκέτι αἴσθησις ὁρᾶν εἴληχε , ψυχὴ δὲ ἄνευ ὀργάνων ὁρᾷ καὶ λέγει , ἀναβαίνοντας δεῖ θεάσασθαι καταλιπόντας τὴν αἴσθησιν κάτω περιμένειν . ὥσπερ δὲ ἐπὶ τῶν τῆς αἰσθήσεως καλῶν οὐκ ἦν περὶ αὐτῶν λέγειν τοῖς μήτε ἑωρακόσι μήθ̓ ὡς καλῶν ἀντειλημμένοις , οἷον εἴ τινες ἐξ ἀρχῆς τυφλοὶ γεγονότες , τὸν αὐτὸν τρόπον οὐδὲ περὶ κάλλους ἐπιτηδευμάτων τοῖς μὴ ἀποδεξαμένοις τὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων καὶ ἐπιστημῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων κάλλος , οὐδὲ περὶ ἀρετῆς φέγγους τοῖς μηδὲ φαντασθεῖσιν , ὡς καλὸν τὸ τῆς δικαιοσύνης καὶ σωφροσύνης πρόσωπον , καὶ οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος οὕτω καλά . ἀλλὰ δεῖ ἰδόντας μὲν εἶναι , ὧν ψυχὴ τὰ τοιαῦτα βλέπει , ἰδόντας δὲ ἡσθῆναι καὶ ἔκπληξιν λαβεῖν καὶ πτοηθῆναι πολλῷ μᾶλλον , ἢ ἐν τοῖς πρόσθεν , ἅτε ἀληθινῶν ἤδη ἐφαπτομένους . ταῦτα γὰρ δεῖ τὰ πάθη γενέσθαι περὶ τὸ ὅ τι ἂν ᾖ καλόν , θάμβος καὶ ἔκπληξιν ἡδεῖαν καὶ πόθον καὶ ἔρωτα καὶ πτόησιν μεθ̓ ἡδονῆς . ἔστι δὲ ταῦτα παθεῖν καὶ πάσχουσιν αἱ ψυχαὶ καὶ περὶ τὰ μὴ ὁρώμενα πᾶσαι μέν , ὡς εἰπεῖν , μᾶλλον μέντοι αἱ τούτων ἐρωτικώτεραι , ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων πάντες μὲν ἐρῶσι , κεντοῦνται δὲ οὐκ ἴσα , ἀλλ̓ εἰσὶν οἳ μάλιστα , οἳ καὶ λέγονται ἐρᾶν .
Lemmas: περί δέ ὁ πρόσω καλός , ὅς οὐκέτι αἴσθησις ὁράω λαγχάνω , ψυχή δέ ἄνευ ὄργανον ὁράω καί λέγω , ἀναβαίνω δέω θεάομαι καταλείπω ὁ αἴσθησις κάτω περιμένω . ὥσπερ δέ ἐπί ὁ ὁ αἴσθησις καλός οὐ εἰμί περί αὐτός λέγω ὁ μήτε ὁράω μήτε ὡς καλός ἀντιλαμβάνω , οἷος εἰ τις ἐκ ἀρχή τυφλός γίγνομαι , ὁ αὐτός τρόπος οὐδέ περί κάλλος ἐπιτήδευμα ὁ μή ἀποδέχομαι ὁ ὁ ἐπιτήδευμα καί ἐπιστήμη καί ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος κάλλος , οὐδέ περί ἀρετή φέγγος ὁ μηδέ φαντάζω , ὡς καλός ὁ ὁ δικαιοσύνη καί σωφροσύνη πρόσωπον , καί οὔτε ἕσπερος οὔτε ἑῷος οὕτως καλός . ἀλλά δέω ὁράω μέν εἰμί , ὅς ψυχή ὁ τοιοῦτος βλέπω , ὁράω δέ ἥδομαι καί ἔκπληξις λαμβάνω καί πτοέω πολύς μάλα , ἤ ἐν ὁ πρόσθεν , ἅτε ἀληθινός ἤδη ἐφάπτω . οὗτος γάρ δέω ὁ πάθος γίγνομαι περί ὁ ὅς τις ἄν εἰμί καλός , θάμβος καί ἔκπληξις ἡδύς καί πόθος καί ἔρως καί πτόησις μετά ἡδονή . εἰμί δέ οὗτος πάσχω καί πάσχω ὁ ψυχή καί περί ὁ μή ὁράω πᾶς μέν , ὡς λέγω , μάλα μέντοι ὁ οὗτος ἐρωτικός , ὥσπερ καί ἐπί ὁ σῶμα πᾶς μέν ἐράω , κεντόω δέ οὐ ἴσος , ἀλλά εἰμί ὅς μάλα , ὅς καί λέγω ἐράω .
plotinus.enneades 1.6.8
τίς οὖν ὁ τρόπος ; τίς μηχανή ; πῶς τις θεάσεται κάλλος ἀμήχανον οἷον ἔνδον ἐν ἁγίοις ἱεροῖς μένον οὐδὲ προιὸν εἰς τὸ ἔξω , ἵνα τις καὶ βέβηλος ἴδῃ ; ἴτω δὴ καὶ συνεπέσθω εἰς τὸ εἴσω ὁ δυνάμενος ἔξω καταλιπὼν ὄψιν ὀμμάτων μηδ̓ ἐπιστρέφων αὑτὸν εἰς τὰς προτέρας ἀγλαίας σωμάτων . ἰδόντα γὰρ δεῖ τὰ ἐν σώμασι καλὰ μήτοι προστρέχειν , ἀλλὰ γνόντα , ὥς εἰσιν εἰκόνες καὶ ἴχνη καὶ σκιαί , φεύγειν πρὸς ἐκεῖνο , οὗ ταῦτα εἰκόνες . εἰ γάρ τις ἐπιδράμοι λαβεῖν βουλόμενος ὡς ἀληθινοῦ , οἷα εἰδώλου καλοῦ ἐφ̓ ὕδατος ὀχουμένου , οὗ λαβεῖν βουληθείς , ὥς πού τις μῦθος , δοκεῖ μοι , αἰνίττεται , δὺς εἰς τὸ κάτω τοῦ ῥεύματος ἀφανὴς ἐγένετο , τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον ὁ ἐχόμενος τῶν καλῶν σωμάτων καὶ μὴ ἀφιεὶς οὐ τῷ σώματι , τῇ δὲ ψυχῇ καταδύσεται εἰς σκοτεινὰ καὶ ἀτερπῆ τῷ νῷ βάθη , ἔνθα τυφλὸς ἐν ᾅδου μένων καὶ ἐνταῦθα κἀκεῖ σκιαῖς συνέσται . φεύγωμεν δὴ φίλην ἐς πατρίδα , ἀληθέστερον ἄν τις παρακελεύοιτο . τίς οὖν ἡ φυγή ; καὶ πῶς ἀναξόμεθα ; οἷον ἀπὸ μάγου Κίρκης φησὶν ἢ Καλυψοῦς Ὀδυσσεὺς αἰνιττόμενος , δοκεῖ μοι , μεῖναι οὐκ ἀρεσθείς , καίτοι ἔχων ἡδονὰς δἰ ὀμμάτων καὶ κάλλει πολλῷ αἰσθητῷ συνών . πατρὶς δὲ ἡμῖν , ὅθενπερ ἤλθομεν , καὶ πατὴρ ἐκεῖ . τίς οὖν ὁ στόλος καὶ ἡ φυγή ; οὐ ποσὶ δεῖ διανύσαι : πανταχοῦ γὰρ φέρουσι πόδες ἐπὶ γῆν ἄλλην ἀπ̓ ἄλλης : οὐδέ σε δεῖ ἵππων ὄχημα ἤ τι θαλάττιον παρασκευάσαι , ἀλλὰ ταῦτα πάντα ἀφεῖναι δεῖ καὶ μὴ βλέπειν , ἀλλ̓ οἷον μύσαντα ὄψιν ἄλλην ἀλλάξασθαι καὶ ἀνεγεῖραι , ἣν ἔχει μὲν πᾶς , χρῶνται δὲ ὀλίγοι .
Lemmas: τίς οὖν ὁ τρόπος ; τίς μηχανή ; πῶς τις θεάομαι κάλλος ἀμήχανος οἷος ἔνδον ἐν ἅγιος ἱερός μένω οὐδέ πρόειμι εἰς ὁ ἔξω , ἵνα τις καί βέβηλος ὁράω ; ἔρχομαι δή καί συνέπομαι εἰς ὁ εἴσω ὁ δύναμαι ἔξω καταλείπω ὄψις ὄμμα μηδέ ἐπιστρέφω ἑαυτοῦ εἰς ὁ πρότερος ἀγλαία σῶμα . ὁράω γάρ δέω ὁ ἐν σῶμα καλός μήτοι προστρέχω , ἀλλά γιγνώσκω , ὡς εἰμί εἰκών καί ἴχνος καί σκιά , φεύγω πρός ἐκεῖνος , ὅς οὗτος εἰκών . εἰ γάρ τις ἐπιτρέχω λαμβάνω βούλομαι ὡς ἀληθινός , οἷος εἴδωλον καλός ἐπί ὕδωρ ὀχέω , ὅς λαμβάνω βούλομαι , ὡς που τις μῦθος , δοκέω ἐγώ , αἰνίσσομαι , δύω εἰς ὁ κάτω ὁ ῥεῦμα ἀφανής γίγνομαι , ὁ αὐτός δή τρόπος ὁ ἔχω ὁ καλός σῶμα καί μή ἀφίημι οὐ ὁ σῶμα , ὁ δέ ψυχή καταδύω εἰς σκοτεινός καί ἀτερπής ὁ νόος βάθος , ἔνθα τυφλός ἐν ᾅδης μένω καί ἐνταῦθα ἐκεῖ σκιά σύνειμι . φεύγω δή φίλος εἰς πατρίς , ἀληθής ἄν τις παρακελεύομαι . τίς οὖν ὁ φυγή ; καί πῶς ἀνάγω ; οἷος ἀπό μάγος Κίρκη φημί ἤ Καλυψώ Ὀδυσσεύς αἰνίσσομαι , δοκέω ἐγώ , μένω οὐ ἀρέσκω , καίτοι ἔχω ἡδονή διά ὄμμα καί κάλλος πολύς αἰσθητός σύνειμι . πατρίς δέ ἐγώ , ὅθεν ἔρχομαι , καί πατήρ ἐκεῖ . τίς οὖν ὁ στόλος καί ὁ φυγή ; οὐ πούς δέω διανύω : πανταχοῦ γάρ φέρω πούς ἐπί γῆ ἄλλος ἀπό ἄλλος : οὐδέ σύ δέω ἵππος ὄχημα ἤ τις θαλάσσιος παρασκευάζω , ἀλλά οὗτος πᾶς ἀφίημι δέω καί μή βλέπω , ἀλλά οἷος μύω ὄψις ἄλλος ἀλλάσσω καί ἀνεγείρω , ὅς ἔχω μέν πᾶς , χράω δέ ὀλίγος .
plotinus.enneades 1.7.1
Ἆῤ ἄν τις ἕτερον εἴποι ἀγαθὸν ἑκάστῳ εἶναι ἢ τὴν κατὰ φύσιν τῆς ζωῆς ἐνέργειαν , καὶ εἴ τι ἐκ πολλῶν εἴη , τούτῳ εἶναι ἀγαθὸν τὴν τοῦ ἀμείνονος ἐν αὐτῷ ἐνέργειαν οἰκείαν καὶ κατὰ φύσιν καὶ μηδὲν ἐλλείπουσαν ; ψυχῆς δὴ ἐνέργεια κατὰ φύσιν ἀγαθὸν αὐτῇ . εἰ δὲ καὶ πρὸς τὸ ἄριστον ἐνεργοῖ ἀρίστη οὖσα , οὐ μόνον πρὸς αὐτὴν τὸ ἀγαθόν , ἀλλὰ καὶ ἁπλῶς τοῦτο τἀγαθὸν ἂν εἴη . εἰ οὖν τι μὴ πρὸς ἄλλο ἐνεργοῖ ἄριστον ὂν τῶν ὄντων καὶ ἐπέκεινα τῶν ὄντων , πρὸς αὐτὸ δὲ τὰ ἄλλα , δῆλον , ὡς τοῦτο ἂν εἴη τὸ ἀγαθόν , δἰ ὃ καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγαθοῦ μεταλαμβάνειν ἔστι : τὰ δὲ ἄλλα διχῶς ἂν ἔχοι , ὅσα οὕτω τὸ ἀγαθόν , καὶ τῷ πρὸς αὐτὸ ὡμοιῶσθαι καὶ τῷ πρὸς αὐτὸ τὴν ἐνέργειαν ποιεῖσθαι . εἰ οὖν ἔφεσις καὶ ἐνέργεια πρὸς τὸ ἄριστον ἀγαθόν , δεῖ τὸ ἀγαθὸν μὴ πρὸς ἄλλο βλέπον μηδ̓ ἐφιέμενον ἄλλου ἐν ἡσύχῳ οὖσαν πηγὴν καὶ ἀρχὴν ἐνεργειῶν κατὰ φύσιν οὖσαν καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθοειδῆ ποιοῦσαν οὐ τῇ πρὸς ἐκεῖνα ἐνεργείᾳ — ἐκεῖνα γὰρ πρὸς αὐτήν — οὐ τῇ ἐνεργείᾳ οὐδὲ τῇ νοήσει τἀγαθὸν εἶναι , ἀλλ̓ αὐτῇ μονῇ τἀγαθὸν εἶναι . καὶ γὰρ ὅτι ἐπέκεινα οὐσίας , ἐπέκεινα καὶ ἐνεργείας καὶ ἐπέκεινα νοῦ καὶ νοήσεως . καὶ γὰρ αὖ τοῦτο δεῖ τἀγαθὸν τίθεσθαι , εἰς ὃ πάντα ἀνήρτηται , αὐτὸ δὲ εἰς μηδέν : οὕτω γὰρ καὶ ἀληθὲς τὸ οὗ πάντα ἐφίεται . δεῖ οὖν μένειν αὐτό , πρὸς αὐτὸ : δὲ ἐπιστρέφειν πάντα , ὥσπερ κύκλον πρὸς κέντρον , ἀφ̓ οὗ πᾶσαι γραμμαί . καὶ παράδειγμα ὁ ἥλιος ὥσπερ κέντρον ὢν πρὸς τὸ φῶς τὸ παῤ αὐτοῦ ἀνηρτημένον πρὸς αὐτόν : πανταχοῦ γοῦν μετ̓ αὐτοῦ καὶ οὐκ ἀποτέτμηται , κἂν ἀποτεμεῖν ἐθελήσῃς ἐπὶ θάτερα , πρὸς τὸν ἥλιόν ἐστι τὸ φῶς .
Lemmas: ἄρ ἄν τις ἕτερος λέγω ἀγαθός ἕκαστος εἰμί ἤ ὁ κατά φύσις ὁ ζωή ἐνέργεια , καί εἰ τις ἐκ πολύς εἰμί , οὗτος εἰμί ἀγαθός ὁ ὁ ἀγαθός ἐν αὐτός ἐνέργεια οἰκεῖος καί κατά φύσις καί μηδείς ἐλλείπω ; ψυχή δή ἐνέργεια κατά φύσις ἀγαθός αὐτός . εἰ δέ καί πρός ὁ ἄριστον ἐνεργέω ἀγαθός εἰμί , οὐ μόνος πρός αὐτός ὁ ἀγαθός , ἀλλά καί ἁπλῶς οὗτος ἀγαθός ἄν εἰμί . εἰ οὖν τις μή πρός ἄλλος ἐνεργέω ἀγαθός εἰμί ὁ εἰμί καί ἐπέκεινα ὁ εἰμί , πρός αὐτός δέ ὁ ἄλλος , δῆλος , ὡς οὗτος ἄν εἰμί ὁ ἀγαθός , διά ὅς καί ὁ ἄλλος ἀγαθός μεταλαμβάνω εἰμί : ὁ δέ ἄλλος διχῶς ἄν ἔχω , ὅσος οὕτως ὁ ἀγαθός , καί ὁ πρός αὐτός ὁμοιόω καί ὁ πρός αὐτός ὁ ἐνέργεια ποιέω . εἰ οὖν ἔφεσις καί ἐνέργεια πρός ὁ ἀγαθός ἀγαθός , δέω ὁ ἀγαθός μή πρός ἄλλος βλέπω μηδέ ἐφίημι ἄλλος ἐν ἥσυχος εἰμί πηγή καί ἀρχή ἐνέργεια κατά φύσις εἰμί καί ὁ ἄλλος ἀγαθοειδής ποιέω οὐ ὁ πρός ἐκεῖνος ἐνέργεια — ἐκεῖνος γάρ πρός αὐτός — οὐ ὁ ἐνέργεια οὐδέ ὁ νόησις ἀγαθός εἰμί , ἀλλά αὐτός μονή ἀγαθός εἰμί . καί γάρ ὅτι ἐπέκεινα οὐσία , ἐπέκεινα καί ἐνέργεια καί ἐπέκεινα νόος καί νόησις . καί γάρ αὖ οὗτος δέω ἀγαθός τίθημι , εἰς ὅς πᾶς ἀναρτέομαι , αὐτός δέ εἰς μηδείς : οὕτως γάρ καί ἀληθής ὁ ὅς πᾶς ἐφίημι . δέω οὖν μένω αὐτός , πρός αὐτός : δέ ἐπιστρέφω πᾶς , ὥσπερ κύκλος πρός κέντρον , ἀπό ὅς πᾶς γραμμή . καί παράδειγμα ὁ ἥλιος ὥσπερ κέντρον εἰμί πρός ὁ φάος ὁ παρά αὐτός ἀναρτάω πρός αὐτός : πανταχοῦ γοῦν μετά αὐτός καί οὐ ἀποτέμνω , ἐάν ἀποτέμνω ἐθέλω ἐπί ἕτερος , πρός ὁ ἥλιος εἰμί ὁ φάος .