plotinus.enneades 1.6.6
ἔστι γὰρ δή , ὡς ὁ παλαιὸς λόγος , καὶ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία καὶ πᾶσα ἀρετὴ κάθαρσις καὶ ἡ φρόνησις αὐτή . διὸ καὶ αἱ τελεταὶ ὀρθῶς αἰνίττονται τὸν μὴ κεκαθαρμένον καὶ εἰς ᾅδου κείσεσθαι ἐν βορβόρῳ , ὅτι τὸ μὴ καθαρὸν βορβόρῳ διὰ κάκην φίλον : οἷα δὴ καὶ ὗες , οὐ καθαραὶ τὸ σῶμα , χαίρουσι τῷ τοιούτῳ . τί γὰρ ἂν καὶ εἴη σωφροσύνη ἀληθὴς ἢ τὸ μὴ προσομιλεῖν ἡδοναῖς τοῦ σώματος , φεύγειν δὲ ὡς οὐ καθαρὰς οὐδὲ καθαροῦ ; ἡ δὲ ἀνδρεία ἀφοβία θανάτου . ὁ δέ ἐστι χωρὶς εἶναι τὴν ψυχὴν τοῦ σώματος . οὐ φοβεῖται δὲ τοῦτο , ὃς ἀγαπᾷ μόνος γενέσθαι . μεγαλοψυχία δὲ δὴ ὑπεροψία τῷν τῇδε . ἡ δὲ φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφῇ τῶν κάτω , πρὸς δὲ τὰ ἄνω τὴν ψυχὴν ἄγουσα . γίνεται οὖν ἡ ψυχὴ καθαρθεῖσα εἶδος καὶ λόγος καὶ πάντη ἀσώματος καὶ νοερὰ καὶ ὅλη τοῦ θείου , ὅθεν ἡ πηγὴ τοῦ καλοῦ καὶ τὰ συγγενῆ πάντα τοιαῦτα . ψυχὴ οὖν ἀναχθεῖσα πρὸς νοῦν ἐπὶ τὸ μᾶλλόν ἐστι καλόν . νοῦς δὲ καὶ τὰ παρὰ νοῦ τὸ κάλλος αὐτῇ οἰκεῖον καὶ οὐκ ἀλλότριον , ὅτι τότε ἐστὶν ὄντως μόνον ψυχή . διὸ καὶ λέγεται ὀρθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ καλὸν τὴν ψυχὴν γίνεσθαι ὁμοιωθῆναι εἶναι θεῷ , ὅτι ἐκεῖθεν τὸ καλὸν καὶ ἡ μοῖρα ἡ ἑτέρα τῶν ὄντων . μᾶλλον δὲ τὰ ὄντα ἡ καλλονή ἐστιν , ἡ δὲ ἑτέρα φύσις τὸ αἰσχρόν . τὸ δ̓ αὐτὸ καὶ πρῶτον κακόν , ὥστε κἀκεῖνο ταὐτὸν ἀγαθόν τε καὶ καλόν , ἢ τἀγαθόν τε καὶ καλλονή . ὁμοίως οὖν ζητητέον καλόν τε καὶ ἀγαθὸν καὶ αἰσχρόν τε καὶ κακόν . καὶ τὸ πρῶτον θετέον τὴν καλλονήν , ὅπερ καὶ τἀγαθόν : ἀφ̓ οὗ νοῦς εὐθὺς τὸ καλόν : ψυχὴ δὲ νῷ καλόν : τὰ δὲ ἄλλα ἤδη παρὰ ψυχῆς μορφούσης καλά , τά τε ἐν ταῖς πράξεσι τά τε ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασι . καὶ δὴ καὶ τὰ σώματα , ὅσα οὕτω λέγεται , ψυχὴ ἤδη ποιεῖ : ἅτε γὰρ θεῖον οὖσα καὶ οἷον μοῖρα τοῦ καλοῦ , ὧν ἂν ἐφάψηται καὶ κρατῇ , καλὰ ταῦτα , ὡς δυνατὸν αὐτοῖς μεταλαβεῖν , ποιεῖ .
Lemmas: εἰμί γάρ δή , ὡς ὁ παλαιός λόγος , καί ὁ σωφροσύνη καί ὁ ἀνδρεία καί πᾶς ἀρετή κάθαρσις καί ὁ φρόνησις αὐτός . διό καί ὁ τελετή ὀρθός αἰνίσσομαι ὁ μή καθαρ́νω καί εἰς ᾅδης κεῖμαι ἐν βόρβορος , ὅτι ὁ μή καθαρός βόρβορος διά κάκη φίλος : οἷος δή καί ὕω , οὐ καθαρός ὁ σῶμα , χαίρω ὁ τοιοῦτος . τίς γάρ ἄν καί εἰμί σωφροσύνη ἀληθής ἤ ὁ μή προσομιλέω ἡδονή ὁ σῶμα , φεύγω δέ ὡς οὐ καθαρός οὐδέ καθαρός ; ὁ δέ ἀνδρεία ἀφοβία θάνατος . ὁ δέ εἰμί χωρίς εἰμί ὁ ψυχή ὁ σῶμα . οὐ φοβέω δέ οὗτος , ὅς ἀγαπάω μόνος γίγνομαι . μεγαλοψυχία δέ δή ὑπεροψία τῷν τῇδε . ὁ δέ φρόνησις νόησις ἐν ἀποστροφή ὁ κάτω , πρός δέ ὁ ἄνω ὁ ψυχή ἄγω . γίγνομαι οὖν ὁ ψυχή καθαίρω εἶδος καί λόγος καί πάντῃ ἀσώματος καί νοερός καί ὅλος ὁ θεῖος , ὅθεν ὁ πηγή ὁ καλός καί ὁ συγγενής πᾶς τοιοῦτος . ψυχή οὖν ἀνάγω πρός νόος ἐπί ὁ μάλα εἰμί καλός . νόος δέ καί ὁ παρά νόος ὁ κάλλος αὐτός οἰκεῖος καί οὐ ἀλλότριος , ὅτι τότε εἰμί ὄντως μόνος ψυχή . διό καί λέγω ὀρθός ὁ ἀγαθός καί καλός ὁ ψυχή γίγνομαι ὁμοιόω εἰμί θεός , ὅτι ἐκεῖθεν ὁ καλός καί ὁ μοῖρα ὁ ἕτερος ὁ εἰμί . μάλα δέ ὁ εἰμί ὁ καλλονή εἰμί , ὁ δέ ἕτερος φύσις ὁ αἰσχρός . ὁ δέ αὐτός καί πρῶτος κακός , ὥστε ἐκεῖνος αὐτός ἀγαθός τε καί καλός , ἤ ἀγαθός τε καί καλλονή . ὅμοιος οὖν ζητέω καλός τε καί ἀγαθός καί αἰσχρός τε καί κακός . καί ὁ πρῶτος τίθημι ὁ καλλονή , ὅς καί ἀγαθός : ἀπό ὅς νόος εὐθύς ὁ καλός : ψυχή δέ νόος καλός : ὁ δέ ἄλλος ἤδη παρά ψυχή μορφόω καλός , ὁ τε ἐν ὁ πρᾶξις ὁ τε ἐν ὁ ἐπιτήδευμα . καί δή καί ὁ σῶμα , ὅσος οὕτως λέγω , ψυχή ἤδη ποιέω : ἅτε γάρ θεῖος εἰμί καί οἷος μοῖρα ὁ καλός , ὅς ἄν ἐφάπτω καί κρατέω , καλός οὗτος , ὡς δυνατός αὐτός μεταλαμβάνω , ποιέω .