plotinus.enneades 2.1.4
ἀλλ̓ αὐτό γ̓ ἐφ̓ ἑαυτοῦ , οὐχ ὡς πρὸς τὸ ζητούμενον , σκεπτέον εἴτε τι ἀπορρεῖ ἐκεῖθεν , ὥστε δεῖσθαι κἀκεῖνα τῆς λεγομένης οὐ κυρίως τροφῆς , ἢ ἅπαξ τὰ ἐκεῖ ταχθέντα κατὰ φύσιν μένοντα οὐδεμίαν πάσχει ἀπορροήν : καὶ πότερον πῦρ μόνον ἢ πλέον τὸ πῦρ καὶ ἔστι τοῖς ἄλλοις αἰωρεῖσθαι καὶ μετεωρίζεσθαι ὑπὸ τοῦ κρατοῦντος . εἰ γάρ τις προσθείη καὶ τὴν κυριωτάτην αἰτίαν , τὴν ψυχήν , μετὰ τῶν οὕτω σωμάτων καθαρῶν καὶ πάντως ἀμεινόνων — ἐπεὶ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις ἐν τοῖς κυρίοις αὐτῶν τὰ ἀμείνω ἐκλέγεται ἡ φύσις — πάγιον ἂν τὴν δόξαν περὶ τοῦ οὐρανοῦ τῆς ἀθανασίας λάβοι . ὀρθῶς γὰρ καὶ Ἀριστοτέλης τὴν φλόγα ζέσιν τινὰ καὶ πῦρ οἷον διὰ κόρον ὑβρίζον : τὸ δὲ ἐκεῖ ὁμαλὸν καὶ ἠρεμαῖον καὶ τῇ τῶν ἄστρων πρόσφορον φύσει . τὸ δὲ δὴ μέγιστον , τὴν ψυχὴν ἐφεξῆς τοῖς ἀρίστοις δυνάμει θαυμαστῇ κειμένην , πῶς ἐκφεύξεταί τι αὐτὴν εἰς τὸ μὴ εἶναι τῶν ἅπαξ ἐν αὐτῇ τεθέντων ; μὴ παντὸς δὲ δεσμοῦ οἴεσθαι κρείττονα εἶναι ἐκ θεοῦ ὡρμημένην , ἀνθρώπων ἀπείρων ἐστὶν αἰτίας τῆς συνεχούσης τὰ πάντα . ἄτοπον γὰρ τὴν καὶ ὁποσονοῦν χρόνον δυνηθεῖσαν συνέχειν μὴ καὶ ἀεὶ ποιεῖν τοῦτο , ὥσπερ βίᾳ τοῦ συνέχειν γεγονότος καὶ τοῦ κατὰ φύσιν ἄλλου ἢ τούτου ὄντος , ὃ ἐν τῇ τοῦ παντός ἐστι φύσει καὶ ἐν τοῖς καλῶς τεθεῖσιν , ἢ ὄντος τινὸς τοῦ βιασομένου καὶ διαλύσοντος τὴν σύστασιν καὶ οἷον βασιλείας τινὸς καὶ ἀρχῆς καταλύσοντος τὴν ψυχῆς φύσιν . τό τε μήποτε ἄρξασθαι — ἄτοπον γὰρ καὶ ἤδη εἴρηται — πίστιν καὶ περὶ τοῦ μέλλοντος ἔχει . διὰ τί γὰρ ἔσται , ὅτε καὶ οὐκ ἤδη ; οὐ γὰρ ἐκτέτριπται τὰ στοιχεῖα , ὥσπερ ξύλα καὶ τὰ τοιαῦτα : μενόντων δ̓ ἀεὶ καὶ τὸ πᾶν μένει . καὶ εἰ μεταβάλλοι ἀεί , τὸ πᾶν μένει : μένει γὰρ καὶ ἡ τῆς μεταβολῆς αἰτία . ἡ δὲ μετάνοια τῆς ψυχῆς ὅτι κενόν ἐστι δέδεικται , ὅτι ἄπονος καὶ ἀβλαβὴς ἡ διοίκησις : καὶ εἰ πᾶν οἷόν τε σῶμα ἀπολέσθαι , οὐδὲν ἂν ἀλλοιότερον αὐτῇ γίνοιτο .
Lemmas: ἀλλά αὐτός γε ἐπί ἑαυτοῦ , οὐ ὡς πρός ὁ ζητέω , σκοπέω εἴτε τις ἀπορρέω ἐκεῖθεν , ὥστε δέω ἐκεῖνος ὁ λέγω οὐ κύριος τροφή , ἤ ἅπαξ ὁ ἐκεῖ τάσσω κατά φύσις μένω οὐδείς πάσχω ἀπορροή : καί πότερος πῦρ μόνος ἤ πολύς ὁ πῦρ καί εἰμί ὁ ἄλλος αἰωρέω καί μετεωρίζω ὑπό ὁ κρατέω . εἰ γάρ τις προστίθημι καί ὁ κύριος αἰτία , ὁ ψυχή , μετά ὁ οὕτως σῶμα καθαρός καί πάντως ἀγαθός — ἐπεί καί ἐν ὁ ἄλλος ζῷον ἐν ὁ κύριος αὐτός ὁ ἀγαθός ἐκλέγω ὁ φύσις — πάγιος ἄν ὁ δόξα περί ὁ οὐρανός ὁ ἀθανασία λαμβάνω . ὀρθός γάρ καί Ἀριστοτέλης ὁ φλόξ ζέσις τις καί πῦρ οἷος διά κόρος ὑβρίζω : ὁ δέ ἐκεῖ ὁμαλός καί ἠρεμαῖος καί ὁ ὁ ἄστρον πρόσφορος φύσις . ὁ δέ δή μέγας , ὁ ψυχή ἐφεξῆς ὁ ἀγαθός δύναμις θαυμαστός κεῖμαι , πῶς ἐκφεύγω τις αὐτός εἰς ὁ μή εἰμί ὁ ἅπαξ ἐν αὐτός τίθημι ; μή πᾶς δέ δεσμός οἴομαι κρατύς εἰμί ἐκ θεός ὁρμάω , ἄνθρωπος ἄπειρος εἰμί αἰτία ὁ συνέχω ὁ πᾶς . ἄτοπος γάρ ὁ καί ὁπόσος χρόνος δύναμαι συνέχω μή καί ἀεί ποιέω οὗτος , ὥσπερ βία ὁ συνέχω γίγνομαι καί ὁ κατά φύσις ἄλλος ἤ οὗτος εἰμί , ὅς ἐν ὁ ὁ πᾶς εἰμί φύσις καί ἐν ὁ καλός τίθημι , ἤ εἰμί τις ὁ βιάζω καί διαλύω ὁ σύστασις καί οἷος βασιλεία τις καί ἀρχή καταλύω ὁ ψυχή φύσις . ὁ τε μήποτε ἄρχω — ἄτοπος γάρ καί ἤδη λέγω — πίστις καί περί ὁ μέλλω ἔχω . διά τίς γάρ εἰμί , ὅτε καί οὐ ἤδη ; οὐ γάρ ἐκτρίβω ὁ στοιχεῖον , ὥσπερ ξύλον καί ὁ τοιοῦτος : μένω δέ ἀεί καί ὁ πᾶς μένω . καί εἰ μεταβάλλω ἀεί , ὁ πᾶς μένω : μένω γάρ καί ὁ ὁ μεταβολή αἴτιος . ὁ δέ μετάνοια ὁ ψυχή ὅτι κενός εἰμί δείκνυμι , ὅτι ἄπονος καί ἀβλαβής ὁ διοίκησις : καί εἰ πᾶς οἷος τε σῶμα ἀπόλλυμι , οὐδείς ἄν ἀλλοῖος αὐτός γίγνομαι .