plotinus.enneades 5.5.13
ἔδει δὲ καὶ τἀγαθὸν αὐτὸν ὄντα καὶ μὴ ἀγαθὸν μὴ ἔχειν ἐν ἑαυτῷ μηδέν , ἐπεὶ μηδὲ ἀγαθόν . ὃ γὰρ ἕξει , ἢ ἀγαθὸν ἔχει ἢ οὐκ ἀγαθόν : ἀλλ̓ οὔτε ἐν τῷ ἀγαθῷ τῷ κυρίως καὶ πρώτως ἀγαθῷ τὸ μὴ ἀγαθόν , οὔτε τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὸ ἀγαθόν . εἰ οὖν μήτε τὸ οὐκ ἀγαθὸν μήτε τὸ ἀγαθὸν ἔχει , οὐδὲν ἔχει : εἰ οὐδὲν ἔχει , μόνον καὶ ἔρημον τῶν ἄλλων ἐστίν . εἰ οὖν τὰ ἄλλα ἢ ἀγαθά ἐστι καὶ οὐ τἀγαθὸν ἢ οὐκ ἀγαθά ἐστιν , οὐδέτερα δὲ τούτων ἔχει , οὐδὲν ἔχων τῷ μηδὲν ἔχειν ἐστὶ τὸ ἀγαθόν . εἰ δ̓ ἄρα τις ὁτιοῦν αὐτῷ προστίθησιν , ἢ οὐσίαν ἢ νοῦν ἢ καλόν , τῇ προσθήκῃ ἀφαιρεῖται αὐτοῦ τἀγαθὸν εἶναι . πάντα ἄρα ἀφελὼν καὶ οὐδὲν περὶ αὐτοῦ εἰπὼν οὐδέ τι ψευσάμενος , ὡς ἔστι παῤ αὐτῷ , εἴασε τὸ ἔστιν οὐδὲν καταμαρτυρήσας τῶν οὐ παρόντων , οἷον οἱ μὴ ἐπιστήμῃ τοὺς ἐπαίνους ποιούμενοι , οἳ ἐλαττοῦσι τὴν τῶν ἐπαινουμένων δόξαν προστιθέντες αὐτοῖς ἃ τῆς ἀξίας αὐτῶν ἐστιν ἐλάττω , ἀποροῦντες ἀληθεῖς εἰπεῖν περὶ τῶν ὑποκειμένων προσώπων τοὺς λόγους . καὶ οὖν καὶ ἡμεῖς μηδὲν τῶν ὑστέρων καὶ τῶν ἐλαττόνων προστιθῶμεν , ἀλλ̓ ὡς ὑπὲρ ταῦτα ἰὼν ἐκεῖνος τούτων αἴτιος ᾖ , ἀλλὰ μὴ αὐτὸς ταῦτα . καὶ γὰρ αὖ φύσις ἀγαθοῦ οὐ πάντα εἶναι οὐδ̓ αὖ ἕν τι τῶν πάντων : εἴη γὰρ ἂν ὑπὸ ἓν καὶ ταὐτὸν τοῖς ἅπασιν , ὑπὸ δὲ ταὐτὸν ὂν τοῖς πᾶσι διαφέροι ἂν τῷ ἰδίῳ μόνον καὶ διαφορᾷ καὶ προσθήκῃ . ἔσται τοίνυν δύο , οὐχ ἕν , ὧν τὸ μὲν οὐκ ἀγαθόν , τὸ κοινόν , τὸ δὲ ἀγαθόν : μικτὸν ἄρα ἔσται ἐξ ἀγαθοῦ καὶ οὐκ ἀγαθοῦ : οὐκ ἄρα καθαρῶς ἀγαθὸν οὐδὲ πρώτως , ἀλλ̓ ἐκεῖνο ἂν εἴη πρώτως , οὗ μετέχον παρὰ τὸ κοινὸν γεγένηται ἀγαθόν . μεταλήψει μὲν δὴ αὐτὸ ἀγαθόν , οὗ δὲ μετέλαβεν οὐδὲν τῶν πάντων : οὐδὲν ἄρα τῶν πάντων τὸ ἀγαθόν . ἀλλ̓ εἰ ἐν αὐτῷ τοῦτο τὸ ἀγαθόν — διαφορὰ γάρ , καθ̓ ἣν τοῦτο τὸ σύνθετον ἦν ἀγαθόν — δεῖ αὐτὸ παῤ ἄλλου εἶναι : ἦν δὲ αὐτὸ ἁπλοῦν καὶ μόνον ἀγαθόν : πολλῷ ἄρα τὸ ἀφ̓ οὗ μόνον ἀγαθόν . τὸ ἄρα πρώτως καὶ τἀγαθὸν ὑπέρ τε πάντα τὰ ὄντα ἀναπέφανται ἡμῖν καὶ μόνον ἀγαθὸν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ , ἀλλὰ ἀμιγὲς πάντων καὶ ὑπὲρ πάντα καὶ αἴτιον τῶν πάντων . οὐ γὰρ δὴ ἐκ κακοῦ τὸ καλὸν οὐδὲ τὰ ὄντα οὐδ̓ αὖ ἐξ ἀδιαφόρων : κρεῖττον γὰρ τὸ ποιοῦν τοῦ ποιουμένου : τελειότερον γάρ .
Lemmas: δέω δέ καί ἀγαθός αὐτός εἰμί καί μή ἀγαθός μή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ μηδείς , ἐπεί μηδέ ἀγαθός . ὅς γάρ ἔχω , ἤ ἀγαθός ἔχω ἤ οὐ ἀγαθός : ἀλλά οὔτε ἐν ὁ ἀγαθός ὁ κύριος καί πρῶτος ἀγαθός ὁ μή ἀγαθός , οὔτε ὁ ἀγαθός ἔχω ὁ ἀγαθός . εἰ οὖν μήτε ὁ οὐ ἀγαθός μήτε ὁ ἀγαθός ἔχω , οὐδείς ἔχω : εἰ οὐδείς ἔχω , μόνος καί ἐρῆμος ὁ ἄλλος εἰμί . εἰ οὖν ὁ ἄλλος ἤ ἀγαθός εἰμί καί οὐ ἀγαθός ἤ οὐ ἀγαθός εἰμί , οὐδέτερος δέ οὗτος ἔχω , οὐδείς ἔχω ὁ μηδείς ἔχω εἰμί ὁ ἀγαθός . εἰ δέ ἄρα τις ὁστισοῦν αὐτός προστίθημι , ἤ οὐσία ἤ νόος ἤ καλός , ὁ προσθήκη ἀφαιρέω αὐτός ἀγαθός εἰμί . πᾶς ἄρα ἀφαιρέω καί οὐδείς περί αὐτός λέγω οὐδέ τις ψεύδω , ὡς εἰμί παρά αὐτός , ἐάω ὁ εἰμί οὐδείς καταμαρτυρέω ὁ οὐ πάρειμι , οἷος ὁ μή ἐπιστήμη ὁ ἔπαινος ποιέω , ὅς ἐλασσόω ὁ ὁ ἐπαινέω δόξα προστίθημι αὐτός ὅς ὁ ἀξία αὐτός εἰμί ἐλαχύς , ἀπορέω ἀληθής λέγω περί ὁ ὑπόκειμαι πρόσωπον ὁ λόγος . καί οὖν καί ἐγώ μηδείς ὁ ὕστερος καί ὁ ἐλαχύς προστίθημι , ἀλλά ὡς ὑπέρ οὗτος ἔρχομαι ἐκεῖνος οὗτος αἴτιος εἰμί , ἀλλά μή αὐτός οὗτος . καί γάρ αὖ φύσις ἀγαθός οὐ πᾶς εἰμί οὐδέ αὖ εἷς τις ὁ πᾶς : εἰμί γάρ ἄν ὑπό εἷς καί αὐτός ὁ ἅπας , ὑπό δέ αὐτός εἰμί ὁ πᾶς διαφέρω ἄν ὁ ἴδιος μόνος καί διαφορά καί προσθήκη . εἰμί τοίνυν δύο , οὐ εἷς , ὅς ὁ μέν οὐ ἀγαθός , ὁ κοινός , ὁ δέ ἀγαθός : μικτός ἄρα εἰμί ἐκ ἀγαθός καί οὐ ἀγαθός : οὐ ἄρα καθαρός ἀγαθός οὐδέ πρῶτος , ἀλλά ἐκεῖνος ἄν εἰμί πρῶτος , ὅς μετέχω παρά ὁ κοινός γίγνομαι ἀγαθός . μετάληψις μέν δή αὐτός ἀγαθός , ὅς δέ μεταλαμβάνω οὐδείς ὁ πᾶς : οὐδείς ἄρα ὁ πᾶς ὁ ἀγαθός . ἀλλά εἰ ἐν αὐτός οὗτος ὁ ἀγαθός — διαφορά γάρ , κατά ὅς οὗτος ὁ σύνθετος εἰμί ἀγαθός — δέω αὐτός παρά ἄλλος εἰμί : εἰμί δέ αὐτός ἁπλόος καί μόνος ἀγαθός : πολύς ἄρα ὁ ἀπό ὅς μόνος ἀγαθός . ὁ ἄρα πρῶτος καί ἀγαθός ὑπέρ τε πᾶς ὁ εἰμί ἀναφαίνω ἐγώ καί μόνος ἀγαθός καί οὐδείς ἔχω ἐν ἑαυτοῦ , ἀλλά ἀμιγής πᾶς καί ὑπέρ πᾶς καί αἴτιος ὁ πᾶς . οὐ γάρ δή ἐκ κακός ὁ καλός οὐδέ ὁ εἰμί οὐδέ αὖ ἐκ ἀδιάφορος : κρατύς γάρ ὁ ποιέω ὁ ποιέω : τέλειος γάρ .