plotinus.enneades 6.9.1
Πάντα τὰ ὄντα τῷ ἑνί ἐστιν ὄντα , ὅσα τε πρώτως ἐστὶν ὄντα , καὶ ὅσα ὁπωσοῦν λέγεται ἐν τοῖς οὖσιν εἶναι . τί γὰρ ἂν καὶ εἴη , εἰ μὴ ἓν εἴη ; ἐπείπερ ἀφαιρεθέντα τοῦ ἓν ὃ λέγεται οὐκ ἔστιν ἐκεῖνα . οὔτε γὰρ στρατὸς ἔσται , εἰ μὴ ἓν ἔστιν , οὔτε χορὸς οὔτε ἀγέλη μὴ ἓν ὄντα . ἀλλ̓ οὐδὲ οἰκία ἢ ναῦς τὸ ἓν οὐκ ἔχοντα , ἐπείπερ ἡ οἰκία ἓν καὶ ἡ ναῦς , ὃ εἰ ἀποβάλοι , οὔτ̓ ἂν ἡ οἰκία ἔτι οἰκία οὔτε ἡ ναῦς . τὰ τοίνυν συνεχῆ μεγέθη , εἰ μὴ τὸ ἓν αὐτοῖς παρείη , οὐκ ἂν εἴη : τμηθέντα γοῦν , καθ̓ ὅσον τὸ ἓν ἀπόλλυσιν , ἀλλάσσει τὸ εἶναι . καὶ δὴ καὶ τὰ τῶν φυτῶν καὶ ζῴων σώματα ἓν ὄντα ἕκαστα εἰ φεύγει τὸ ἓν εἰς πλῆθος θρυπτόμενα , τὴν οὐσίαν αὑτῶν , ἣν εἶχεν , ἀπώλεσεν οὐκέτι ὄντα ἃ ἦν , ἄλλα δὲ γενόμενα καὶ ἐκεῖνα , ὅσα ἕν ἐστι . καὶ ἡ ὑγίεια δέ , ὅταν εἰς ἓν συνταχθῇ τὸ σῶμα , καὶ κάλλος , ὅταν ἡ τοῦ ἑνὸς τὰ μόρια κατάσχῃ φύσις : καὶ ἀρετὴ δὲ ψυχῆς , ὅταν εἰς ἓν καὶ εἰς μίαν ὁμολογίαν ἑνωθῇ . ἆῤ οὖν , ἐπειδὴ ψυχὴ τὰ πάντα εἰς ἓν ἄγει δημιουργοῦσα καὶ πλάττουσα καὶ μορφοῦσα καὶ συντάττουσα , ἐπὶ ταύτην ἐλθόντας δεῖ λέγειν , ὡς αὕτη τὸ ἓν χορηγεῖ καὶ αὕτη ἐστὶ τὸ ἕν ; ἢ ὥσπερ τὰ ἄλλα χορηγοῦσα τοῖς σώμασιν οὐκ ἔστιν αὐτὴ ὃ δίδωσιν , οἷον μορφὴν καὶ εἶδος , ἀλλ̓ ἕτερα αὐτῆς , οὕτω χρή , εἰ καὶ ἓν δίδωσιν , ἕτερον ὂν αὐτῆς νομίζειν αὐτὴν διδόναι καὶ πρὸς τὸ ἓν βλέπουσαν ἓν ἕκαστον ποιεῖν , ὥσπερ καὶ πρὸς ἄνθρωπον ἄνθρωπον , συλλαμβάνουσαν μετὰ τοῦ ἀνθρώπου τὸ ἐν αὐτῷ ἕν . τῶν γὰρ ἓν λεγομένων οὕτως ἕκαστόν ἐστιν ἕν , ὡς ἔχει καὶ ὃ ἔστιν . ὥστε τὰ μὲν ἧττον ὄντα ἧττον ἔχει τὸ ἕν , τὰ δὲ μᾶλλον μᾶλλον . καὶ δὴ καὶ ψυχὴ ἕτερον οὖσα τοῦ ἑνὸς μᾶλλον ἔχει κατὰ τὸν λόγον τοῦ μᾶλλον καὶ ὄντως εἶναι τὸ ἕν , οὐ μὴν αὐτὸ τὸ ἕν : ψυχὴ γὰρ μία καὶ συμβεβηκός πως τὸ ἓν καὶ δύο ταῦτα , ψυχὴ καὶ ἕν , ὥσπερ σῶμα καὶ ἕν . καὶ τὸ μὲν διεστηκός , ὥσπερ χορός , πορρωτάτω τοῦ ἕν , τὸ δὲ συνεχὲς ἐγγυτέρω . ψυχὴ δὲ ἔτι μᾶλλον κοινωνοῦσα καὶ αὐτή . εἰ δ̓ ὅτι ἄνευ τοῦ ἓν εἶναι οὐδ̓ ἂν ψυχὴ εἴη , ταύτῃ εἰς ταὐτόν τις ἄγει ψυχὴν καὶ τὸ ἕν , πρῶτον μὲν καὶ τὰ ἄλλα ἕκαστα μετὰ τοῦ ἓν εἶναι ἔστιν : ἀλλ̓ ὅμως ἕτερον αὐτῶν τὸ ἕν : οὐ γὰρ ταὐτὸν σῶμα καὶ ἕν , ἀλλὰ τὸ σῶμα μετέχει τοῦ ἕν . ἔπειτα δὲ πολλὴ ἡ ψυχὴ καὶ ἡ μία κἂν εἰ μὴ ἐκ μερῶν : πλεῖσται γὰρ δυνάμεις ἐν αὐτῇ , λογίζεσθαι , ὀρέγεσθαι , ἀντιλαμβάνεσθαι , ἃ τῷ ἑνὶ ὥσπερ δεσμῷ συνέχεται . ἐπάγει μὲν δὴ ψυχὴ τὸ ἓν ἓν οὖσα καὶ αὐτὴ ἄλλῳ : πάσχει δὲ τοῦτο καὶ αὐτὴ ὑπ’ ἄλλου .
Lemmas: πᾶς ὁ εἰμί ὁ εἷς εἰμί εἰμί , ὅσος τε πρῶτος εἰμί εἰμί , καί ὅσος ὁπωσοῦν λέγω ἐν ὁ εἰμί εἰμί . τίς γάρ ἄν καί εἰμί , εἰ μή εἷς εἰμί ; ἐπεί ἀφαιρέω ὁ εἷς ὅς λέγω οὐ εἰμί ἐκεῖνος . οὔτε γάρ στρατός εἰμί , εἰ μή εἷς εἰμί , οὔτε χορός οὔτε ἀγέλη μή εἷς εἰμί . ἀλλά οὐδέ οἰκίον ἤ ναῦς ὁ εἷς οὐ ἔχω , ἐπεί ὁ οἰκίον εἷς καί ὁ ναῦς , ὅς εἰ ἀποβάλλω , οὔτε ἄν ὁ οἰκίον ἔτι οἰκίον οὔτε ὁ ναῦς . ὁ τοίνυν συνεχής μέγεθος , εἰ μή ὁ εἷς αὐτός πάρειμι , οὐ ἄν εἰμί : τέμνω γοῦν , κατά ὅσος ὁ εἷς ἀπόλλυμι , ἀλλάσσω ὁ εἰμί . καί δή καί ὁ ὁ φυτόν καί ζῷον σῶμα εἷς εἰμί ἕκαστος εἰ φεύγω ὁ εἷς εἰς πλῆθος θρύπτω , ὁ οὐσία ἑαυτοῦ , ὅς ἔχω , ἀπόλλυμι οὐκέτι εἰμί ὅς εἰμί , ἄλλος δέ γίγνομαι καί ἐκεῖνος , ὅσος εἷς εἰμί . καί ὁ ὑγίεια δέ , ὅταν εἰς εἷς συντάσσω ὁ σῶμα , καί κάλλος , ὅταν ὁ ὁ εἷς ὁ μόριον κατέχω φύσις : καί ἀρετή δέ ψυχή , ὅταν εἰς εἷς καί εἰς εἷς ὁμολογία ἑνόω . ἆρα οὖν , ἐπειδή ψυχή ὁ πᾶς εἰς εἷς ἄγω δημιουργέω καί πλήσσω καί μορφόω καί συντάσσω , ἐπί οὗτος ἔρχομαι δέω λέγω , ὡς οὗτος ὁ εἷς χορηγέω καί οὗτος εἰμί ὁ εἷς ; ἤ ὥσπερ ὁ ἄλλος χορηγέω ὁ σῶμα οὐ εἰμί αὐτός ὅς δίδωμι , οἷος μορφή καί εἶδος , ἀλλά ἕτερος αὐτός , οὕτως χρή , εἰ καί εἷς δίδωμι , ἕτερος εἰμί αὐτός νομίζω αὐτός δίδωμι καί πρός ὁ εἷς βλέπω εἷς ἕκαστος ποιέω , ὥσπερ καί πρός ἄνθρωπος ἄνθρωπος , συλλαμβάνω μετά ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐν αὐτός εἷς . ὁ γάρ εἷς λέγω οὕτως ἕκαστος εἰμί εἷς , ὡς ἔχω καί ὅς εἰμί . ὥστε ὁ μέν ἥσσων εἰμί ἥσσων ἔχω ὁ εἷς , ὁ δέ μάλα μάλα . καί δή καί ψυχή ἕτερος εἰμί ὁ εἷς μάλα ἔχω κατά ὁ λόγος ὁ μάλα καί ὄντως εἰμί ὁ εἷς , οὐ μήν αὐτός ὁ εἷς : ψυχή γάρ εἷς καί συμβαίνω πως ὁ εἷς καί δύο οὗτος , ψυχή καί εἷς , ὥσπερ σῶμα καί εἷς . καί ὁ μέν διίστημι , ὥσπερ χορός , πόρρω ὁ εἷς , ὁ δέ συνεχής ἐγγύς . ψυχή δέ ἔτι μάλα κοινωνέω καί αὐτός . εἰ δέ ὅτι ἄνευ ὁ εἷς εἰμί οὐδέ ἄν ψυχή εἰμί , ταύτῃ εἰς αὐτός τις ἄγω ψυχή καί ὁ εἷς , πρῶτος μέν καί ὁ ἄλλος ἕκαστος μετά ὁ εἷς εἰμί εἰμί : ἀλλά ὅμως ἕτερος αὐτός ὁ εἷς : οὐ γάρ αὐτός σῶμα καί εἷς , ἀλλά ὁ σῶμα μετέχω ὁ εἷς . ἔπειτα δέ πολύς ὁ ψυχή καί ὁ εἷς ἄν εἰ μή ἐκ μέρος : πολύς γάρ δύναμις ἐν αὐτός , λογίζομαι , ὀρέγω , ἀντιλαμβάνω , ὅς ὁ εἷς ὥσπερ δεσμός συνέχω . ἐπάγω μέν δή ψυχή ὁ εἷς εἷς εἰμί καί αὐτός ἄλλος : πάσχω δέ οὗτος καί αὐτός ὑπό ἄλλος .