plotinus.enneades 5.1.1
Τί ποτε ἄρα ἐστὶ τὸ πεποιηκὸς τὰς ψυχὰς πατρὸς θεοῦ ἐπιλαθέσθαι , καὶ μοίρας ἐκεῖθεν οὔσας καὶ ὅλως ἐκείνου ἀγνοῆσαι καὶ ἑαυτὰς καὶ ἐκεῖνον ; ἀρχὴ μὲν οὖν αὐταῖς τοῦ κακοῦ ἡ τόλμα καὶ ἡ γένεσις καὶ ἡ πρώτη ἑτερότης καὶ τὸ βουληθῆναι δὲ ἑαυτῶν εἶναι . τῷ δὴ αὐτεξουσίῳ ἐπειδήπερ ἐφάνησαν ἡσθεῖσαι πολλῷ τῷ κινεῖσθαι παῤ αὑτῶν κεχρημέναι , τὴν ἐναντίαν δραμοῦσαι καὶ πλείστην ἀπόστασιν πεποιημέναι ἠγνόησαν καὶ ἑαυτὰς ἐκεῖθεν εἶναι : ὥσπερ παῖδες εὐθὺς ἀποσπασθέντες ἀπὸ πατέρων καὶ πολὺν χρόνον πόρρω τραφέντες ἀγνοοῦσι καὶ ἑαυτοὺς καὶ πατέρας . οὔτ̓ οὖν ἔτι ἐκεῖνον οὔτε ἑαυτὰς ὁρῶσαι , ἀτιμάσασαι ἑαυτὰς ἀγνοίᾳ τοῦ γένους , τιμήσασαι τἆλλα καὶ πάντα μᾶλλον ἢ ἑαυτὰς θαυμάσασαι καὶ πρὸς αὐτὰ . ἐκπλαγεῖσαι καὶ ἀγασθεῖσαι καὶ ἐξηρτημέναι τούτων ἀπέρρηξαν ὡς οἷόν τε ἑαυτὰς ὧν ἀπεστράφησαν ἀτιμάσασαι : ὥστε συμβαίνει τῆς παντελοῦς ἀγνοίας ἐκείνου ἡ τῶνδε τιμὴ καὶ . ἡ ἑαυτῶν ἀτιμία εἶναι αἰτία . ἅμα γὰρ διώκεται ἄλλο καὶ θαυμάζεται καὶ τὸ θαυμάζον καὶ διῶκον ὁμολογεῖ χεῖρον εἶναι : χεῖρον δὲ αὑτό τι θέμενον γιγνομένων καὶ ἀπολλυμένων ἀτιμότατόν τε καὶ θνητότατον πάντων ὧν τιμᾷ ὑπολαμβάνον οὔτε θεοῦ φύσιν οὔτε δύναμιν ἄν ποτε ἐν θυμῷ βάλοιτο . διὸ δεῖ διττὸν γίνεσθαι τὸν λόγον πρὸς τοὺς οὕτω διακειμένους , εἴπερ τις ἐπιστρέψοι αὐτοὺς εἰς τὰ ἐναντία καὶ τὰ πρῶτα καὶ ἀνάγοι μέχρι τοῦ ἀκροτάτου καὶ ἑνὸς καὶ πρώτου . τίς οὖν ἑκάτερος ; ὁ μὲν δεικνὺς τὴν ἀτιμίαν τῶν νῦν ψυχῇ τιμωμένων , ὃν ἐν ἄλλοις δίιμεν ἐπὶ πλέον , ὁ δὲ διδάσκων καὶ ἀναμιμνήσκων τὴν ψυχὴν οἷον τοῦ γένους καὶ τῆς ἀξίας , ὃς πρότερός ἐστιν ἐκείνου καὶ σαφηνισθεὶς κἀκεῖνον δηλώσει : περὶ οὗ νῦν λεκτέον , ἐγγὺς γὰρ οὗτος τοῦ ζητουμένου καὶ πρὸ ἔργου πρὸς ἐκεῖνον . τὸ γὰρ ζητοῦν ἐστι ψυχή , καὶ τί ὂν ζητεῖ γνωστέον αὐτῇ , ἵνα αὑτὴν πρότερον μάθῃ , εἰ δύναμιν ἔχει τοῦ τὰ τοιαῦτα ζητεῖν , καὶ εἰ ὄμμα τοιοῦτον ἔχει , οἷον ἰδεῖν , καὶ εἰ προσήκει ζητεῖν . εἰ μὲν γὰρ ἀλλότρια , τί δεῖ ; εἰ δὲ συγγενῆ , καὶ προσήκει καὶ δύναται εὑρεῖν .
Lemmas: τίς ποτέ ἄρα εἰμί ὁ ποιέω ὁ ψυχή πατήρ θεός ἐπιλανθάνω , καί μοῖρα ἐκεῖθεν εἰμί καί ὅλος ἐκεῖνος ἀγνοέω καί ἑαυτοῦ καί ἐκεῖνος ; ἀρχή μέν οὖν αὐτός ὁ κακός ὁ τόλμα καί ὁ γένεσις καί ὁ πρῶτος ἑτερότης καί ὁ βούλομαι δέ ἑαυτοῦ εἰμί . ὁ δή αὐτεξούσιος ἐπειδή φαίνω ἥδομαι πολύς ὁ κινέω παρά ἑαυτοῦ χράω , ὁ ἐναντίος τρέχω καί πολύς ἀπόστασις ποιέω ἀγνοέω καί ἑαυτοῦ ἐκεῖθεν εἰμί : ὥσπερ παῖς εὐθύς ἀποσπάω ἀπό πατήρ καί πολύς χρόνος πρόσω τρέφω ἀγνοέω καί ἑαυτοῦ καί πατήρ . οὔτε οὖν ἔτι ἐκεῖνος οὔτε ἑαυτοῦ ὁράω , ἀτιμάζω ἑαυτοῦ ἄγνοια ὁ γένος , τιμάω ἄλλος καί πᾶς μάλα ἤ ἑαυτοῦ θαυμάζω καί πρός αὐτός . ἐκπλήσσω καί ἀγάζω καί ἐξαρτάω οὗτος ἀπορρήγνυμι ὡς οἷος τε ἑαυτοῦ ὅς ἀποστρέφω ἀτιμάζω : ὥστε συμβαίνω ὁ παντελής ἄγνοια ἐκεῖνος ὁ ὅδε τιμή καί . ὁ ἑαυτοῦ ἀτιμία εἰμί αἴτιος . ἅμα γάρ διώκω ἄλλος καί θαυμάζω καί ὁ θαυμάζω καί διώκω ὁμολογέω κακός εἰμί : κακός δέ ἑαυτοῦ τις τίθημι γίγνομαι καί ἀπόλλυμι ἄτιμος τε καί θνητός πᾶς ὅς τιμάω ὑπολαμβάνω οὔτε θεός φύσις οὔτε δύναμις ἄν ποτέ ἐν θυμός βάλλω . διό δέω δισσός γίγνομαι ὁ λόγος πρός ὁ οὕτως διάκειμαι , εἴπερ τις ἐπιστρέφω αὐτός εἰς ὁ ἐναντίος καί ὁ πρῶτος καί ἀνάγω μέχρι ὁ ἄκρος καί εἷς καί πρῶτος . τίς οὖν ἑκάτερος ; ὁ μέν δείκνυμι ὁ ἀτιμία ὁ νῦν ψυχή τιμάω , ὅς ἐν ἄλλος δίειμι ἐπί πολύς , ὁ δέ διδάσκω καί ἀναμιμνῄσκω ὁ ψυχή οἷος ὁ γένος καί ὁ ἀξία , ὅς πρότερος εἰμί ἐκεῖνος καί σαφηνίζω ἐκεῖνος δηλόω : περί ὅς νῦν λεκτέος , ἐγγύς γάρ οὗτος ὁ ζητέω καί πρό ἔργον πρός ἐκεῖνος . ὁ γάρ ζητέω εἰμί ψυχή , καί τίς εἰμί ζητέω γνωστέος αὐτός , ἵνα ἑαυτοῦ πρότερος μανθάνω , εἰ δύναμις ἔχω ὁ ὁ τοιοῦτος ζητέω , καί εἰ ὄμμα τοιοῦτος ἔχω , οἷος ὁράω , καί εἰ προσήκω ζητέω . εἰ μέν γάρ ἀλλότριος , τίς δέω ; εἰ δέ συγγενής , καί προσήκω καί δύναμαι εὑρίσκω .