plotinus.enneades 4.4.17
ἀλλὰ πῶς οὐ καὶ ἐν ἡμῖν οὕτως αἱ νοήσεις αἱ τῆς ψυχῆς καὶ οἱ λόγοι , ἀλλ̓ ἐνταῦθα ἐν χρόνοις τὸ ὕστερον καὶ αἰ ζητήσεις ὡδί ; ἆῤ ὅτι πολλὰ ἃ ἄρχει καὶ κινεῖται , καὶ οὐχ ἓν κρατεῖ ; ἢ καὶ ὅτι ἄλλο καὶ ἄλλο πρὸς τὴν χρείαν καὶ πρὸς τὸ παρὸν οὐχ ὡρισμένον ἐν αὑτῷ , ἀλλὰ πρὸς τὸ ἄλλο ἀεὶ καὶ ἄλλο ἔξω : ὅθεν ἄλλο τὸ βούλευμα καὶ πρὸς καιρόν , ὅτε ἡ χρεία πάρεστι . καὶ συμβέβηκεν ἔξωθεν τουτί , εἶτα τουτί . καὶ γὰρ τῷ πολλὰ ἄρχειν ἀνάγκη πολλὰς καὶ τὰς φαντασίας εἶναι καὶ ἐπικτήτους καὶ καινὰς ἄλλου ἄλλῳ καὶ ἐμποδίους τοῖς αὐτοῦ ἑκάστου κινήμασι καὶ ἐνεργήμασιν . ὅταν γὰρ τὸ ἐπιθυμητικὸν κινηθῇ , ἦλθεν ἡ φαντασία τούτου οἷον αἴσθησις ἀπαγγελτικὴ καὶ μηνυτικὴ τοῦ πάθους ἀπαιτοῦσα συνέπεσθαι καὶ ἐκπορίζειν τὸ ἐπιθυμούμενον : τὸ δὲ ἐξ ἀνάγκης ἐν ἀπόρῳ συνεπόμενον καὶ πορίζον ἢ καὶ ἀντιτεῖνον γίνεται . καὶ ὁ θυμὸς δὲ εἰς ἄμυναν παρακαλῶν τὰ αὐτὰ ποιεῖ κινηθεὶς καὶ αἱ τοῦ σώματος χρεῖαι , καὶ τὰ πάθη ἄλλα ποιεῖ ἄλλα δοξάζειν : καὶ ἡ ἄγνοια δὲ τῶν ἀγαθῶν , καὶ τὸ μὴ ἔχειν ὅ τι εἴπῃ πάντη ἀγομένη , καὶ ἐκ τοῦ μίγματος τούτων ἄλλα . ἀλλ̓ εἰ καὶ τὸ βέλτιστον αὐτὸ ἄλλα δοξάζει ; ἢ τοῦ κοινοῦ ἡ ἀπορία καὶ ἡ ἀλλοδοξία : ἐκ δὲ τοῦ βελτίστου ὁ λόγος ὁ ὀρθὸς εἰς τὸ κοινὸν δοθεὶς τῷ εἶναι ἐν τῷ μίγματι , οὐ τῇ αὐτοῦ φύσει ἀσθενής , ἀλλ̓ οἷον ἐν πολλῷ θορύβῳ ἐκκλησίας ὁ ἄριστος τῶν συμβούλων εἰπὼν οὐ κρατεῖ , ἀλλ̓ οἱ χείρονες τῶν θορυβούντων καὶ βοώντων , ὁ δὲ κάθηται ἡσυχῇ οὐδὲν δυνηθείς , ἡττηθεὶς δὲ τῷ θορύβῳ τῶν χειρόνων . καὶ ἔστιν ἐν μὲν τῷ φαυλοτάτῳ ἀνδρὶ τὸ κοινὸν καὶ ἐκ πάντων ὁ ἄνθρωπος κατὰ πολιτείαν τινὰ φαύλην : ἐν δὲ τῷ μέσῳ , ἐν ᾗ πόλει κἂν χρηστόν τι κρατήσειε δημοτικῆς πολιτείας οὐκ ἀκράτου οὔσης : ἐν δὲ τῷ βελτίονι ἀριστοκρατικὸν τὸ τῆς ζωῆς φεύγοντος ἤδη τὸ κοινὸν τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῖς ἀμείνοσιν διδόντος : ἐν δὲ τῷ ἀρίστῳ , τῷ χωρίζοντι , ἓν τὸ ἄρχον , καὶ παρὰ τούτου εἰς τὰ ἄλλα ἡ τάξις : οἷον διττῆς πόλεως οὔσης , τῆς μὲν ἄνω , τῆς δὲ τῶν κάτω , κατὰ τὰ ἄνω κοσμουμένης . ἀλλ̓ ὅτι γε ἐν τῇ τοῦ παντὸς ψυχῇ τὸ ἓν καὶ ταὐτὸν καὶ ὁμοίως , ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ἄλλως , καὶ δἰ ἅ , εἴρηται . ταῦτα μὲν οὖν ταύτῃ .
Lemmas: ἀλλά πῶς οὐ καί ἐν ἐγώ οὕτως ὁ νόησις ὁ ὁ ψυχή καί ὁ λόγος , ἀλλά ἐνταῦθα ἐν χρόνος ὁ ὕστερον καί ὁ ζήτησις ὡδί ; ἆρα ὅτι πολύς ὅς ἄρχω καί κινέω , καί οὐ εἷς κρατέω ; ἤ καί ὅτι ἄλλος καί ἄλλος πρός ὁ χρεία καί πρός ὁ πάρειμι οὐ ὁρίζω ἐν ἑαυτοῦ , ἀλλά πρός ὁ ἄλλος ἀεί καί ἄλλος ἔξω : ὅθεν ἄλλος ὁ βούλευμα καί πρός καιρός , ὅτε ὁ χρεία πάρειμι . καί συμβαίνω ἔξωθεν οὗτος , εἶτα οὗτος . καί γάρ ὁ πολύς ἄρχω ἀνάγκη πολύς καί ὁ φαντασία εἰμί καί ἐπίκτητος καί καινός ἄλλος ἄλλος καί ἐμπόδιος ὁ αὐτός ἕκαστος κίνημα καί ἐνέργημα . ὅταν γάρ ὁ ἐπιθυμητικός κινέω , ἔρχομαι ὁ φαντασία οὗτος οἷος αἴσθησις ἀπαγγελτικός καί μηνυτικός ὁ πάθος ἀπαιτέω συνέπομαι καί ἐκπορίζω ὁ ἐπιθυμέω : ὁ δέ ἐκ ἀνάγκη ἐν ἄπορος συνέπομαι καί πορίζω ἤ καί ἀντιτείνω γίγνομαι . καί ὁ θυμός δέ εἰς ἄμυνα παρακαλέω ὁ αὐτός ποιέω κινέω καί ὁ ὁ σῶμα χρεία , καί ὁ πάθος ἄλλος ποιέω ἄλλος δοξάζω : καί ὁ ἄγνοια δέ ὁ ἀγαθός , καί ὁ μή ἔχω ὅς τις λέγω πάντῃ ἄγω , καί ἐκ ὁ μίγμα οὗτος ἄλλος . ἀλλά εἰ καί ὁ ἀγαθός αὐτός ἄλλος δοξάζω ; ἤ ὁ κοινός ὁ ἀπορία καί ὁ ἀλλοδοξία : ἐκ δέ ὁ ἀγαθός ὁ λόγος ὁ ὀρθός εἰς ὁ κοινός δίδωμι ὁ εἰμί ἐν ὁ μίγμα , οὐ ὁ αὐτός φύσις ἀσθενής , ἀλλά οἷος ἐν πολύς θόρυβος ἐκκλησία ὁ ἀγαθός ὁ σύμβουλος λέγω οὐ κρατέω , ἀλλά ὁ κακός ὁ θορυβέω καί βοάω , ὁ δέ κάθημαι ἡσυχῇ οὐδείς δύναμαι , ἡσσάομαι δέ ὁ θόρυβος ὁ κακός . καί εἰμί ἐν μέν ὁ φαῦλος ἀνήρ ὁ κοινός καί ἐκ πᾶς ὁ ἄνθρωπος κατά πολιτεία τις φαῦλος : ἐν δέ ὁ μέσος , ἐν ὅς πόλις ἄν χρηστός τις κρατέω δημοτικός πολιτεία οὐ ἄκρατος εἰμί : ἐν δέ ὁ ἀγαθός ἀριστοκρατικός ὁ ὁ ζωή φεύγω ἤδη ὁ κοινός ὁ ἄνθρωπος καί ὁ ἀγαθός δίδωμι : ἐν δέ ὁ ἀγαθός , ὁ χωρίζω , εἷς ὁ ἄρχω , καί παρά οὗτος εἰς ὁ ἄλλος ὁ τάξις : οἷον δισσός πόλις εἰμί , ὁ μέν ἄνω , ὁ δέ ὁ κάτω , κατά ὁ ἄνω κοσμέω . ἀλλά ὅτι γε ἐν ὁ ὁ πᾶς ψυχή ὁ εἷς καί αὐτός καί ὅμοιος , ἐν δέ ὁ ἄλλος ἄλλος , καί διά ὅς , λέγω . οὗτος μέν οὖν ταύτῃ .