plotinus.enneades 6.6.13
τὸ δὴ ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου γενέσθαι τὴν νόησιν τοῦ ἑνὸς τοῦ ὑποκειμένου καὶ τοῦ ἐν αἰσθήσει ἀνθρώπου ὄντος ἢ ἄλλου ὁτουοῦν ζῴου ἢ καὶ λίθου πῶς ἂν εἴη εὔλογον , ἄλλου μὲν ὄντος τοῦ φανέντος , ἄλλου δὲ καὶ οὐ ταὐτοῦ ὄντος τοῦ ἕν ; οὐ γὰρ ἂν καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ ἀνθρώπου τὸ ἓν ἡ διάνοια κατηγόρει . ἔπειτα , ὥσπερ ἐπὶ τοῦ δεξιοῦ καὶ τῶν τοιούτων οὐ μάτην κινουμένη , ἀλλ̓ ὁρῶσα θέσιν διάφορον ἔλεγε τὸ ὡδί , οὑτωσί τι ἐνταῦθα ὁρῶσα λέγει ἕν : οὐ γὰρ δὴ κενὸν πάθημα καὶ ἐπὶ μηδενὶ τὸ ἓν λέγει . οὐ γὰρ διότι μόνον καὶ οὐκ ἄλλο : καὶ γὰρ ἐν τῷ ʽκαὶ οὐκ ἄλλὀ ἄλλο ἓν λέγει : ἔπειτα τὸ ἄλλο καὶ τὸ ἕτερον ὕστερον . μὴ γὰρ ἐρείσασα πρὸς ἓν οὔτε ἄλλο ἐρεῖ ἡ διάνοια οὔτε ἕτερον , τό τε μόνον ὅταν λέγῃ , ἓν μόνον λέγει : ὥστε τὸ ἓν λέγει πρὸ τοῦ μόνον . ἔπειτα τὸ λέγον , πρὶν εἰπεῖν περὶ ἄλλου ἕν , ἐστὶν ἓν καὶ περὶ οὗ λέγει , πρὶν εἰπεῖν ἢ νοῆσαί τινα περὶ αὐτοῦ , ἐστὶν ἕν . ἢ γὰρ ἓν ἢ πλείω ἑνὸς καὶ πολλά : καὶ εἰ πολλά , ἀνάγκη προυπάρχειν ἕν . ἐπεὶ καὶ ὅταν πλῆθος λέγῃ , πλείω ἑνὸς λέγει , καὶ στρατόν , πολλοὺς ὡπλισμένους καὶ εἰς ἓν συντεταγμένους νοεῖ : κἂν πλῆθος ὂν οὐκ ἐᾷ πλῆθος εἶναι ἡ διάνοια , δῆλόν που καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ ἢ διδοῦσα τὸ ἕν , ὃ μὴ ἔχει τὸ πλῆθος , ἢ ὀξέως τὸ ἓν τὸ ἐκ τῆς τάξεως ἰδοῦσα τὴν τοῦ πολλοῦ φύσιν συνήγαγεν εἰς ἕν : οὐδὲ γὰρ οὐδ̓ ἐνταῦθα τὸ ἓν ψεύδεται , ὥσπερ καὶ ἐπὶ οἰκίας τὸ ἐκ πολλῶν λίθων ἕν , μᾶλλον μέντοι τὸ ἓν ἐπὶ οἰκίας . εἰ οὖν μᾶλλον ἐπὶ τοῦ συνεχοῦς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ μὴ μεριστοῦ , δῆλον ὅτι ὄντος τινὸς φύσεως τοῦ ἑνὸς καὶ ὑφεστώσης . οὐ γὰρ οἷόν τε ἐν τοῖς μὴ οὖσι τὸ μᾶλλον εἶναι , ἀλλ̓ ὥσπερ τὴν οὐσίαν κατηγοροῦντες καθ̓ ἑκάστου τῶν αἰσθητῶν , κατηγοροῦντες δὲ καὶ κατὰ τῶν νοητῶν , κυριώτερον κατὰ τῶν νοητῶν τὴν κατηγορίαν ποιούμεθα ἐν τοῖς οὖσι τὸ μᾶλλον καὶ κυριώτερον τιθέντες , καὶ τὸ ὂν μᾶλλον ἐν οὐσίᾳ καὶ αἰσθητῇ ἢ ἐν τοῖς ἄλλοις γένεσιν , οὕτω καὶ τὸ ἓν μᾶλλον καὶ κυριώτερον ἔν τε τοῖς αἰσθητοῖς αὐτοῖς διάφορον κατὰ τὸ μᾶλλον καὶ ἐν τοῖς νοητοῖς ὁρῶντας εἶναι κατὰ πάντας τοὺς τρόπους , εἰς ἀναφορὰν μέντοι ἑνὸς εἶναι φατέον . ὥσπερ δὲ ἡ οὐσία καὶ τὸ εἶναι νοητὸν καὶ οὐκ αἰσθητόν ἐστι , κἂν μετέχῃ τὸ αἰσθητὸν αὐτῶν , οὕτω καὶ τὸ ἓν περὶ αἰσθητὸν μὲν ἂν κατὰ μετοχὴν θεωροῖτο , νοητὸν μέντοι καὶ νοητῶς ἡ διάνοια αὐτὸ λαμβάνει : ὥστε ἀπ̓ ἄλλου ἄλλο νοεῖ , ὃ οὐχ ὁρᾷ : προῄδει ἄρα . εἰ δὲ προῄδει , ὂν τόδε τι ταὐτὸν τῷ ὄν , καὶ ὅταν τι ἕν , ἓν αὖ λέγει : ὥσπερ ὅταν τινὲς δύο καὶ ὅταν τινὰς πολλούς . εἰ τοίνυν μήτε τι νοῆσαι ἔστιν ἄνευ τοῦ ἓν ἢ τοῦ δύο ἤ τινος ἀριθμοῦ , πῶς οἷόν τε ἄνευ οὗ οὐχ οἷόν τέ τι νοῆσαι ἢ εἰπεῖν μὴ εἶναι ; οὗ γὰρ μὴ ὄντος μηδ̓ ὁτιοῦν δύναται νοῆσαι ἢ εἰπεῖν λέγειν μὴ εἶναι ἀδύνατον : ἀλλ̓ οὗ χρεία πανταχοῦ πρὸς παντὸς νοήματος ἢ λόγου γένεσιν προυπάρχειν δεῖ καὶ λόγου καὶ νοήσεως : οὕτω γὰρ ἂν πρὸς τὴν τούτων γένεσιν παραλαμβάνοιτο . εἰ δὲ καὶ εἰς οὐσίας ἑκάστης ὑπόστασιν — οὐδὲν γὰρ ὄν , ὃ μὴ ἕν — καὶ πρὸ οὐσίας ἂν εἴη καὶ γεννῶν τὴν οὐσίαν . διὸ καὶ ἓν ὄν , ἀλλ̓ οὐκ ὄν , εἶτα ἕν : ἐν μὲν γὰρ τῷ ὂν καὶ ἓν πολλὰ ἂν εἴη , ἐν δὲ τῷ ἓν οὐκ ἔνι τὸ ὄν , εἰ μὴ καὶ ποιήσειεν αὐτὸ προσνεῦσαν αὐτοῦ τῇ γενέσει . καὶ τὸ τοῦτο δὲ οὐ κενόν : ὑπόστασιν γὰρ δεικνυμένην λέγει ἀντὶ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ καὶ παρουσίαν τινά , οὐσίαν ἢ ἄλλο τι τῶν ὄντων : ὥστε τὸ τοῦτο σημαίνοι ἂν οὐ κενόν τι οὐδ̓ ἐστὶ πάθημα της διανοίας ἐπὶ μηδενὶ ὄντι , ἀλλ̓ ἔστι πρᾶγμα ὑποκείμενον , ὥσπερ εἰ καὶ τὸ ἴδιον αὐτοῦ τινος ὄνομα λέγοι .
Lemmas: ὁ δή ἀπό ὁ ὑπόκειμαι γίγνομαι ὁ νόησις ὁ εἷς ὁ ὑπόκειμαι καί ὁ ἐν αἴσθησις ἄνθρωπος εἰμί ἤ ἄλλος ὅστις ζῷον ἤ καί λίθος πῶς ἄν εἰμί εὔλογος , ἄλλος μέν εἰμί ὁ φαίνω , ἄλλος δέ καί οὐ αὐτός εἰμί ὁ εἷς ; οὐ γάρ ἄν καί ἐπί ὁ μή ἄνθρωπος ὁ εἷς ὁ διάνοια κατηγορέω . ἔπειτα , ὥσπερ ἐπί ὁ δεξιός καί ὁ τοιοῦτος οὐ μάτην κινέω , ἀλλά ὁράω θέσις διάφορος λέγω ὁ ὡδί , οὕτως τις ἐνταῦθα ὁράω λέγω εἷς : οὐ γάρ δή κενός πάθημα καί ἐπί μηδείς ὁ εἷς λέγω . οὐ γάρ διότι μόνος καί οὐ ἄλλος : καί γάρ ἐν ὁ ὅς οὐ ἄλλος ἄλλος εἷς λέγω : ἔπειτα ὁ ἄλλος καί ὁ ἕτερος ὕστερον . μή γάρ ἐρείδω πρός εἷς οὔτε ἄλλος λέγω ὁ διάνοια οὔτε ἕτερος , ὁ τε μόνος ὅταν λέγω , εἷς μόνος λέγω : ὥστε ὁ εἷς λέγω πρό ὁ μόνος . ἔπειτα ὁ λέγω , πρίν λέγω περί ἄλλος εἷς , εἰμί εἷς καί περί ὅς λέγω , πρίν λέγω ἤ νοέω τις περί αὐτός , εἰμί εἷς . ἤ γάρ εἷς ἤ πολύς εἷς καί πολύς : καί εἰ πολύς , ἀνάγκη προυπάρχω εἷς . ἐπεί καί ὅταν πλῆθος λέγω , πολύς εἷς λέγω , καί στρατός , πολύς ὁπλίζω καί εἰς εἷς συντάσσω νοέω : ἐάν πλῆθος εἰμί οὐ ἐάω πλῆθος εἰμί ὁ διάνοια , δῆλος που καί ἐνταῦθα ποιέω ἤ δίδωμι ὁ εἷς , ὅς μή ἔχω ὁ πλῆθος , ἤ ὀξύς ὁ εἷς ὁ ἐκ ὁ τάξις ὁράω ὁ ὁ πολύς φύσις συνάγω εἰς εἷς : οὐδέ γάρ οὐδέ ἐνταῦθα ὁ εἷς ψεύδω , ὥσπερ καί ἐπί οἰκία ὁ ἐκ πολύς λίθος εἷς , μάλα μέντοι ὁ εἷς ἐπί οἰκία . εἰ οὖν μάλα ἐπί ὁ συνεχής καί μάλα ἐπί ὁ μή μεριστός , δῆλος ὅτι εἰμί τις φύσις ὁ εἷς καί ὑφίστημι . οὐ γάρ οἷος τε ἐν ὁ μή εἰμί ὁ μάλα εἰμί , ἀλλά ὥσπερ ὁ οὐσία κατηγορέω κατά ἕκαστος ὁ αἰσθητός , κατηγορέω δέ καί κατά ὁ νοητός , κύριος κατά ὁ νοητός ὁ κατηγορία ποιέω ἐν ὁ εἰμί ὁ μάλα καί κύριος τίθημι , καί ὁ εἰμί μάλα ἐν οὐσία καί αἰσθητός ἤ ἐν ὁ ἄλλος γένεσις , οὕτως καί ὁ εἷς μάλα καί κύριος ἐν τε ὁ αἰσθητός αὐτός διάφορος κατά ὁ μάλα καί ἐν ὁ νοητός ὁράω εἰμί κατά πᾶς ὁ τρόπος , εἰς ἀναφορά μέντοι εἷς εἰμί φημί . ὥσπερ δέ ὁ οὐσία καί ὁ εἰμί νοητός καί οὐ αἰσθητός εἰμί , ἐάν μετέχω ὁ αἰσθητός αὐτός , οὕτως καί ὁ εἷς περί αἰσθητός μέν ἄν κατά μετοχή θεωρέω , νοητός μέντοι καί νοητός ὁ διάνοια αὐτός λαμβάνω : ὥστε ἀπό ἄλλος ἄλλος νοέω , ὅς οὐ ὁράω : πρόοιδα ἄρα . εἰ δέ πρόοιδα , εἰμί ὅδε τις αὐτός ὁ εἰμί , καί ὅταν τις εἷς , εἷς αὖ λέγω : ὥσπερ ὅταν τις δύο καί ὅταν τις πολύς . εἰ τοίνυν μήτε τις νοέω εἰμί ἄνευ ὁ εἷς ἤ ὁ δύο ἤ τις ἀριθμός , πῶς οἷος τε ἄνευ ὅς οὐ οἷος τε τις νοέω ἤ λέγω μή εἰμί ; ὅς γάρ μή εἰμί μηδέ ὁστισοῦν δύναμαι νοέω ἤ λέγω λέγω μή εἰμί ἀδύνατος : ἀλλά ὅς χρεία πανταχοῦ πρός πᾶς νόημα ἤ λόγος γένεσις προυπάρχω δέω καί λόγος καί νόησις : οὕτως γάρ ἄν πρός ὁ οὗτος γένεσις παραλαμβάνω . εἰ δέ καί εἰς οὐσία ἕκαστος ὑπόστασις — οὐδείς γάρ εἰμί , ὅς μή εἷς — καί πρό οὐσία ἄν εἰμί καί γεννάω ὁ οὐσία . διό καί εἷς εἰμί , ἀλλά οὐ εἰμί , εἶτα εἷς : ἐν μέν γάρ ὁ εἰμί καί εἷς πολύς ἄν εἰμί , ἐν δέ ὁ εἷς οὐ ἔνειμι ὁ εἰμί , εἰ μή καί ποιέω αὐτός προσνέω αὐτός ὁ γένεσις . καί ὁ οὗτος δέ οὐ κενός : ὑπόστασις γάρ δείκνυμι λέγω ἀντί ὁ ὄνομα αὐτός καί παρουσία τις , οὐσία ἤ ἄλλος τις ὁ εἰμί : ὥστε ὁ οὗτος σημαίνω ἄν οὐ κενός τις οὐδέ εἰμί πάθημα ὁ διάνοια ἐπί μηδείς εἰμί , ἀλλά εἰμί πρᾶγμα ὑπόκειμαι , ὥσπερ εἰ καί ὁ ἴδιος αὐτός τις ὄνομα λέγω .