plotinus.enneades 2.9.18
ἀλλ̓ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς λόγους φεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας , τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ . τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν εἴη , ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων , τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ , τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος , ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος , τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ , ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται , οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο , ὁ δὲ σοφώτερος εἶναι οἴοιτο καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν , ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως , ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει , εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖ ταῦτα δυσχεραίνων ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν λίθων . δεῖ δὲ μένειν μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης . ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν , ἥλιον δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ ; φαύλους μὲν οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν , ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ μὴ σώματα ὄντας , ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς , ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν σώματι τῷ ὅλῳ . ἔστι δὲ τοῦτο τὸ μὴ κρούειν , μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις , μηδ̓ εἴ τι σκληρόν , ταράττεσθαι . ἐκείνη μὲν οὖν οὐ πλήττεται : οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ : ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ̓ ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους , τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας . ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ̓ ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν τῶν ἄστρων , εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις : τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει . οὐδέ , εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι , πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίγνοιτο , οὐδ̓ ὅτι αὑτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι , τοῖς δὲ μή , ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν : ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου . ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι , μηδὲ ταὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ θεῖν , ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει . διὰ τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων φύσιν , ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν .
Lemmas: ἀλλά ἴσως φημί ἐκεῖνος μέν ὁ λόγος φεύγω ὁ σῶμα ποιέω πρόσωθεν μισέω , ὁ δέ ἡμέτερος κατέχω ὁ ψυχή πρός αὐτός . οὗτος δέ ὅμοιος ἄν εἰμί , ὥσπερ ἄν εἰ δύο οἶκος καλός ὁ αὐτός οἰκέω , ὁ μέν ψέγω ὁ κατασκευή καί ὁ ποιέω καί μένω οὐ ἥσσων ἐν αὐτός , ὁ δέ μή ψέγω , ἀλλά ὁ ποιέω τεχνικός ποιέω λέγω , ὁ δέ χρόνος ἀναμένω ἕως ἄν ἥκω , ἐν ὅς ἀπαλλάσσω , ὅς μηκέτι οἶκος δέω , ὁ δέ σοφός εἰμί οἴομαι καί ἑτοῖμος ἐξέρχομαι , ὅτι οἶδα λέγω ἐκ λίθος ἄψυχος ὁ τοῖχος καί ξύλον συνίστημι καί πολύς δέω ὁ ἀληθινός οἴκησις , ἀγνοέω ὅτι ὁ μή φέρω ὁ ἀναγκαῖος διαφέρω , εἴπερ καί μή ποιέω οὗτος δυσχεραίνω ἀγαπάω ἡσυχῇ ὁ κάλλος ὁ λίθος . δέω δέ μένω μέν ἐν οἶκος σῶμα ἔχω κατασκευάζω ὑπό ψυχή ἀδελφή ἀγαθός πολύς δύναμις εἰς ὁ δημιουργέω ἄπονος ἔχω . ἤ ἀδελφός μέν καί ὁ φαῦλος ἀξιόω προσεννέπω , ἥλιος δέ καί ὁ ἐν ὁ οὐρανός ἀπαξιόω ἀδελφός λέγω οὐδέ ὁ κόσμος ψυχή στόμα μαίνομαι ; φαῦλος μέν οὖν εἰμί οὐ θεμιτός εἰς συγγένεια συνάπτω , ἀγαθός δέ γίγνομαι καί μή σῶμα εἰμί , ἀλλά ψυχή ἐν σῶμα καί οὕτως οἰκέω δύναμαι ἐν αὐτός , ὡς ἐγγύς εἰμί οἴκησις ψυχή ὁ πᾶς ἐν σῶμα ὁ ὅλος . εἰμί δέ οὗτος ὁ μή κρούω , μηδέ ὑπακούω ὁ ἔξωθεν προσπίπτω ἡδύς ἤ ὁράω , μηδέ εἰ τις σκληρός , ταράσσω . ἐκεῖνος μέν οὖν οὐ πλήσσω : οὐ γάρ ἔχω ὑπό ὁ : ἐγώ δέ ἐνθάδε εἰμί ἀρετή ὁ πληγή ἀπωθέω ἄν ἤδη ὑπό μέγεθος γνώμη ὁ μέν ἐλαχύς , ὁ δέ οὐδέ πλήσσω ὑπό ἰσχύς γίγνομαι . ἐγγύς δέ γίγνομαι ὁ ἄπληκτος μιμέομαι ἄν ὁ ὁ σύμπας ψυχή καί ὁ ὁ ἄστρον , εἰς ἐγγύτης δέ ὁμοιότης ἔρχομαι σπεύδω ἄν πρός ὁ αὐτός καί ὁ αὐτός ἄν ἐν θέα καί ἐγώ εἰμί ἅτε καλός καί αὐτός παρασκευάζω φύσις καί ἐπιμέλεια : ὁ δέ ἐκ ἀρχή ὑπάρχω . οὐδέ , εἰ μόνος λέγω θεωρέω δύναμαι , πολύς ἄν θεωρέω αὐτός γίγνομαι , οὐδέ ὅτι ἑαυτοῦ φημί εἰμί ἐξέρχομαι ἀποθνῄσκω , ὁ δέ μή , ἀεί ὁ οὐρανός κοσμέω : ἀπειρία γάρ ἄν ὁ ἔξω ὅς τις ποτέ εἰμί οὗτος ἄν λέγω καί ὁ ὅς τρόπος ψυχή πᾶς ἐπιμελέομαι ὁ ὅλος ὁ ἄψυχος . ἔξεστι οὖν καί μή φιλοσωματέω καί καθαρός γίγνομαι καί ὁ θάνατος καταφρονέω καί ὁ ἀγαθός οἶδα ἐκεῖνος διώκω καί ὁ ἄλλος ὁ δύναμαι διώκω καί διώκω ἀεί μή φθονέω ὡς οὐ διώκω , μηδέ αὐτός πάσχω ὁ οἴομαι ὁ ἄστρον μή θέω , ὅτι αὐτός ὁ αἴσθησις ἵστημι αὐτός λέγω . διά οὗτος γάρ καί αὐτός οὐ οἴομαι ὁ ἔξω βλέπω ὁ ὁ ἄστρον φύσις , ὅτι οὐ ὁράω ὁ ψυχή αὐτός ἔξωθεν εἰμί .