plotinus.enneades 1.8.5
ἀλλ̓ εἰ ἡ ἔλλειψις τοῦ ἀγαθοῦ αἰτία τοῦ ὁρᾶν καὶ συνεῖναι τῷ σκότει , τὸ κακὸν εἴη ἂν ἐν τῇ ἐλλείψει τῇ ψυχῇ καὶ πρῶτον — δεύτερον δὲ ἔσται τὸ σκότος — καὶ ἡ φύσις τοῦ κακοῦ οὐκέτι ἐν τῇ ὕλῃ , ἀλλὰ καὶ πρὸ τῆς ὕλης . ἢ οὐκ ἐν τῇ ὁπωσοῦν ἐλλείψει , ἀλλ̓ ἐν τῇ παντελεῖ τὸ κακόν : τὸ γοῦν ἐλλεῖπον ὀλίγον τοῦ ἀγαθοῦ οὐ κακόν , δύναται γὰρ καὶ τέλειον εἶναι ὡς πρὸς φύσιν τὴν αὑτοῦ . ἀλλ̓ ὅταν παντελῶς ἐλλείπῃ , ὅπερ ἐστὶν ἡ ὕλη , τοῦτο τὸ ὄντως κακὸν μηδεμίαν ἔχον ἀγαθοῦ μοῖραν . οὐδὲ γὰρ τὸ εἶναι ἔχει ἡ ὕλη , ἵνα ἀγαθοῦ ταύτῃ μετεῖχεν , ἀλλ̓ ὁμώνυμον αὐτῇ τὸ εἶναι , ὡς ἀληθὲς εἶναι λέγειν αὐτὴν μὴ εἶναι . ἡ οὖν ἔλλειψις ἔχει μὲν τὸ μὴ ἀγαθὸν εἶναι , ἡ δὲ παντελὴς τὸ κακόν : ἡ δὲ πλείων τὸ πεσεῖν εἰς τὸ κακὸν δύνασθαι καὶ ἤδη κακόν . τῷ χρὴ τὸ κακὸν νοεῖσθαι μὴ τόδε τὸ κακόν , οἷον ἀδικίαν ἢ ἄλλην τινὰ κακίαν , ἀλλ̓ ἐκεῖνο ὃ οὐδὲν μέν πω τούτων , ταῦτα δὲ οἷον εἴδη ἐκείνου προσθήκαις εἰδοποιούμενα : οἷον ἐν μὲν ψυχῇ πονηρίαν καὶ ταύτης αὖ εἴδη ἢ ὕλῃ περὶ ἥν , ἢ τοῖς μέρεσι τῆς ψυχῆς , ἢ τῷ τὸ μὲν οἷον ὁρᾶν εἶναι , τὸ δὲ ὁρμᾶν ἢ πάσχειν . εἰ δέ τις θεῖτο καὶ τὰ ἔξω ψυχῆς κακὰ εἶναι , πῶς ἐπ’ ἐκείνην τὴν φύσιν ἀνάξει , οἷον νόσον , , πενίαν ; ἢ νόσον μὲν ἔλλειψιν καὶ ὑπερβολὴν σωμάτων ἐνύλων τάξιν καὶ μέτρον οὐκ ἀνεχομένων , αἶσχος δὲ ὕλην οὐ κρατηθεῖσαν εἴδει , πενίαν δὲ ἔνδειαν καὶ στέρησιν ὧν ἐν χρείᾳ ἐσμὲν διὰ τὴν ὕλην ᾗ συνεζεύγμεθα φύσιν ἔχουσαν χρησμοσύνην εἶναι . εἰ δὴ ταῦτα ὀρθῶς λέγεται , οὐ θετέον ἡμᾶς ἀρχὴν κακῶν εἶναι κακοὺς παῤ αὑτῶν ὄντας , ἀλλὰ πρὸ ἡμῶν ταῦτα : ἃ δ̓ ἂν ἀνθρώπους κατάσχῃ , κατέχειν οὐχ ἑκόντας , ἀλλ̓ εἶναι μὲν ἀποφυγὴν κακῶν τῶν ἐν τῇ ψυχῇ τοῖς δυνηθεῖσι , πάντας δὲ οὐ δύνασθαι . θέσις δὲ ὕλης παρούσης τοῖς αἰσθητοῖς τὸ κακὸν μὴ παρεῖναι τὴν κακίαν ἣν ἄνθρωποι ἔχουσιν , ὅτι μηδὲ ἀνθρώποις ἅπασι : κρατεῖν γὰρ αὐτῆς — ἀμείνους δέ , οἷς μὴ πάρεστι — καὶ τούτῳ κρατεῖν δὲ τῷ μὴ ἐνύλῳ ἐν αὐτοῖς ὄντι .
Lemmas: ἀλλά εἰ ὁ ἔλλειψις ὁ ἀγαθός αἴτιος ὁ ὁράω καί σύνειμι ὁ σκότος , ὁ κακός εἰμί ἄν ἐν ὁ ἔλλειψις ὁ ψυχή καί πρῶτος — δεύτερος δέ εἰμί ὁ σκότος — καί ὁ φύσις ὁ κακός οὐκέτι ἐν ὁ ὕλη , ἀλλά καί πρό ὁ ὕλη . ἤ οὐ ἐν ὁ ὁπωσοῦν ἔλλειψις , ἀλλά ἐν ὁ παντελής ὁ κακός : ὁ γοῦν ἐλλείπω ὀλίγος ὁ ἀγαθός οὐ κακός , δύναμαι γάρ καί τέλειος εἰμί ὡς πρός φύσις ὁ ἑαυτοῦ . ἀλλά ὅταν παντελής ἐλλείπω , ὅς εἰμί ὁ ὕλη , οὗτος ὁ ὄντως κακός μηδείς ἔχω ἀγαθός μοῖρα . οὐδέ γάρ ὁ εἰμί ἔχω ὁ ὕλη , ἵνα ἀγαθός οὗτος μετέχω , ἀλλά ὁμώνυμος αὐτός ὁ εἰμί , ὡς ἀληθής εἰμί λέγω αὐτός μή εἰμί . ὁ οὖν ἔλλειψις ἔχω μέν ὁ μή ἀγαθός εἰμί , ὁ δέ παντελής ὁ κακός : ὁ δέ πολύς ὁ πίπτω εἰς ὁ κακός δύναμαι καί ἤδη κακός . τίς χρή ὁ κακός νοέω μή ὅδε ὁ κακός , οἷος ἀδικία ἤ ἄλλος τις κακία , ἀλλά ἐκεῖνος ὅς οὐδείς μέν πω οὗτος , οὗτος δέ οἷος εἶδος ἐκεῖνος προσθήκη εἰδοποιέω : οἷον ἐν μέν ψυχή πονηρία καί οὗτος αὖ εἶδος ἤ ὕλη περί ὅς , ἤ ὁ μέρος ὁ ψυχή , ἤ ὁ ὁ μέν οἷος ὁράω εἰμί , ὁ δέ ὁρμάω ἤ πάσχω . εἰ δέ τις θέω καί ὁ ἔξω ψυχή κακός εἰμί , πῶς ἐπί ἐκεῖνος ὁ φύσις ἀνάσσω , οἷος νόσος , , πενία ; ἤ νόσος μέν ἔλλειψις καί ὑπερβολή σῶμα ἔνυλος τάξις καί μέτρον οὐ ἀνέχω , αἶσχος δέ ὕλη οὐ κρατέω εἶδος , πενία δέ ἔνδεια καί στέρησις ὅς ἐν χρεία εἰμί διά ὁ ὕλη ὅς συζεύγνυμι φύσις ἔχω χρησμοσύνη εἰμί . εἰ δή οὗτος ὀρθός λέγω , οὐ τίθημι ἐγώ ἀρχή κακός εἰμί κακός παρά ἑαυτοῦ εἰμί , ἀλλά πρό ἐγώ οὗτος : ὅς δέ ἄν ἄνθρωπος κατέχω , κατέχω οὐ ἑκών , ἀλλά εἰμί μέν ἀποφυγή κακός ὁ ἐν ὁ ψυχή ὁ δύναμαι , πᾶς δέ οὐ δύναμαι . θέσις δέ ὕλη πάρειμι ὁ αἰσθητός ὁ κακός μή πάρειμι ὁ κακία ὅς ἄνθρωπος ἔχω , ὅτι μηδέ ἄνθρωπος ἅπας : κρατέω γάρ αὐτός — ἀγαθός δέ , ὅς μή πάρειμι — καί οὗτος κρατέω δέ ὁ μή ἔνυλος ἐν αὐτός εἰμί .