plotinus.enneades 6.2.22
καὶ ᾐνιγμένως Πλάτωνι τὸ ʽᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ παντελεῖ ζῴῳ οἷαί τε ἔνεισι καὶ ὅσαι καθορᾆ . ἐπεὶ καὶ ψυχὴ μετὰ νοῦν , καθ̓ ὅσον ψυχὴ ἔχουσα ἐν αὑτῇ , ἐν τῷ πρὸ αὑτῆς βέλτιον καθορᾷ : καὶ ὁ νοῦς ἡμῶν ἔχων ἐν τῷ πρὸ αὑτοῦ βέλτιον καθορᾷ : ἐν μὲν γὰρ αὑτῷ καθορᾷ μόνον , ἐν δὲ τῷ πρὸ αὑτοῦ καὶ καθορᾷ , ὅτι καθορᾷ . ὁ δὴ νοῦς οὗτος , ὅν φαμεν καθορᾶν , οὐκ ἀπαλλαγεὶς τοῦ πρὸ αὐτοῦ ἐξ αὐτοῦ ὤν , ἅτε ὢν ἐξ ἑνὸς πολλὰ καὶ τὴν τοῦ θατέρου φύσιν συνοῦσαν ἔχων , εἷς πολλὰ γίνεται . εἷς δὲ νοῦς τὰ πολλὰ ὢν καὶ τοὺς πολλοὺς νοῦς ποιεῖ ἐξ ἀνάγκης τῆς τοιαύτης . ὅλως δὲ οὐκ ἔστι τὸ ἓν ἀριθμῷ λαβεῖν καὶ ἄτομον : ὅ τι γὰρ ἂν λάβῃς , εἶδος : ἄνευ γὰρ ὕλης . διὸ καὶ τοῦτο αἰνιττόμενος ὁ Πλάτων εἰς ἄπειρά φησι κατακερματίζεσθαι τὴν οὐσίαν . ἕως μὲν γὰρ εἰς ἄλλο εἶδος , οἷον ἐκ γένους , οὔπω ἄπειρον : περατοῦται γὰρ τοῖς γεννηθεῖσιν εἴδεσι : τὸ δ̓ ἔσχατον εἶδος , ὃ μὴ διαιρεῖται εἰς εἴδη , μᾶλλον ἄπειρον . καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ʽτότε δὲ ἤδη εἰς τὸ ἄπειρον μεθέντα ἐᾶν χαίρειν̓ . ἀλλ̓ ὅσον μὲν ἐπ’ αὐτοῖς , ἄπειρα : τῷ δὲ ἑνὶ περιληφθέντα εἰς ἀριθμὸν ἔρχεται ἤδη . νοῦς μὲν οὖν ἔχει τὸ μεθ̓ ἑαυτὸν ψυχήν , ὥστε ἐν ἀριθμῷ εἶναι καὶ ψυχὴν μέχρι τοῦ ἐσχάτου αὐτῆς , τὸ δὲ ἔσχατον αὐτῆς ἤδη ἄπειρον παντάπασι . καὶ ἔστι νοῦς μὲν ὁ τοιοῦτος μέρος , καίπερ τὰ πάντα ἔχων , καὶ ὁ πᾶς καὶ οἱ αὐτοῦ μέρη ἐνεργείᾳ ὄντα αὐτοῦ ὄντος μέρους , ψυχὴ δὲ μέρος μέρους , ἀλλ̓ ὡς ἐνέργεια ἐξ αὐτοῦ : ὅτε μὲν γὰρ ἐν αὑτῷ ἐνεργεῖ , τὰ ἐνεργούμενα οἱ ἄλλοι νοῖ , ὅτε δὲ ἐξ αὑτοῦ , ψυχή . ψυχῆς δὲ ἐνεργούσης ὡς γένους ἢ εἴδους αἱ ἄλλαι ψυχαὶ ὡς εἴδη : καὶ τούτων αἱ ἐνέργειαι διτταί . ἡ μὲν γὰρ πρὸς τὸ ἄνω νοῦς , ἡ δὲ πρὸς τὸ κάτω αἱ ἄλλαι δυνάμεις κατὰ λόγον : ἡ δὲ ἐσχάτη ὕλης ἤδη ἐφαπτομένη καὶ μορφοῦσα καὶ τὸ κάτω αὐτῆς τὸ ἄλλο πᾶν οὐ κωλύει εἶναι ἄνω . ἢ καὶ τὸ κάτω λεγόμενον αὐτῆς ἴνδαλμά ἐστιν αὐτῆς , οὐκ ἀποτετμημένον δέ , ἀλλ̓ ὡς τὰ ἐν τοῖς κατόπτροις , ἕως ἂν τὸ ἀρχέτυπον παρῇ ἔξω . δεῖ δὲ λαβεῖν , πῶς τὸ ἔξω . καὶ μέχρι τοῦ πρὸ τοῦ εἰδώλου ὁ νοητὸς κόσμος ἅπας τέλειος ἐκ πάντων νοητῶν , ὥσπερ ὅδε μίμημα ὢν ἐκείνου , καθ̓ ὅσον οἷόν τε ἀποσώζειν εἰκόνα ζῴου , ζῷον αὐτό , ὡς τὸ γεγραμμένον ἢ τὸ ἐν ὕδατι φάντασμα τοῦ πρὸ ὕδατος καὶ γραφῆς δοκοῦντος εἶναι . τὸ δὲ μίμημα τὸ ἐν γραφῇ καὶ ὕδατι οὐ τοῦ συναμφοτέρου , ἀλλὰ τοῦ ἑτέρου τοῦ μορφωθέντος ὑπὸ θατέρου . νοητοῦ τοίνυν εἰκὼν ἔχουσα ἰνδάλματα οὐ τοῦ πεποιηκότος , ἀλλὰ τῶν περιεχομένων ἐν τῷ πεποιηκότι , ὧν καὶ ἄνθρωπος καὶ ἄλλο πᾶν ζῷον : ζῷον δὲ καὶ τοῦτο καὶ τὸ πεποιηκός , ἄλλως ἑκάτερον καὶ ἄμφω ἐν νοητῷ .
Lemmas: καί ᾐνιγμένως Πλάτων ὁ ἕπερ οὖν νόος ἔνειμι ἰδέα ἐν ὁ παντελής ζῷον οἷος τε ἔνειμι καί ὅσος καθοράω . ἐπεί καί ψυχή μετά νόος , κατά ὅσος ψυχή ἔχω ἐν ἑαυτοῦ , ἐν ὁ πρό ἑαυτοῦ ἀγαθός καθοράω : καί ὁ νόος ἐγώ ἔχω ἐν ὁ πρό ἑαυτοῦ ἀγαθός καθοράω : ἐν μέν γάρ ἑαυτοῦ καθοράω μόνος , ἐν δέ ὁ πρό ἑαυτοῦ καί καθοράω , ὅτι καθοράω . ὁ δή νόος οὗτος , ὅς φημί καθοράω , οὐ ἀπαλλάσσω ὁ πρό αὐτός ἐκ αὐτός εἰμί , ἅτε εἰμί ἐκ εἷς πολύς καί ὁ ὁ ἕτερος φύσις σύνειμι ἔχω , εἷς πολύς γίγνομαι . εἷς δέ νόος ὁ πολύς εἰμί καί ὁ πολύς νόος ποιέω ἐκ ἀνάγκη ὁ τοιοῦτος . ὅλος δέ οὐ εἰμί ὁ εἷς ἀριθμός λαμβάνω καί ἄτομος : ὅς τις γάρ ἄν λαμβάνω , εἶδος : ἄνευ γάρ ὕλη . διό καί οὗτος αἰνίσσομαι ὁ Πλάτων εἰς ἄπειρος φημί κατακερματίζω ὁ οὐσία . ἕως μέν γάρ εἰς ἄλλος εἶδος , οἷος ἐκ γένος , οὔπω ἄπειρος : περατόω γάρ ὁ γεννάω εἶδος : ὁ δέ ἔσχατος εἶδος , ὅς μή διαιρέω εἰς εἶδος , μάλα ἄπειρος . καί οὗτος εἰμί ὁ ἵημι δέ ἤδη εἰς ὁ ἄπειρος μεθίημι ἐάω χαίρω . ἀλλά ὅσος μέν ἐπί αὐτός , ἄπειρος : ὁ δέ εἷς περιλαμβάνω εἰς ἀριθμός ἔρχομαι ἤδη . νόος μέν οὖν ἔχω ὁ μετά ἑαυτοῦ ψυχή , ὥστε ἐν ἀριθμός εἰμί καί ψυχή μέχρι ὁ ἔσχατος αὐτός , ὁ δέ ἔσχατος αὐτός ἤδη ἄπειρος παντάπασι . καί εἰμί νόος μέν ὁ τοιοῦτος μέρος , καίπερ ὁ πᾶς ἔχω , καί ὁ πᾶς καί ὁ αὐτός μέρος ἐνέργεια εἰμί αὐτός εἰμί μέρος , ψυχή δέ μέρος μέρος , ἀλλά ὡς ἐνέργεια ἐκ αὐτός : ὅτε μέν γάρ ἐν ἑαυτοῦ ἐνεργέω , ὁ ἐνεργέω ὁ ἄλλος νόος , ὅτε δέ ἐκ ἑαυτοῦ , ψυχή . ψυχή δέ ἐνεργέω ὡς γένος ἤ εἶδος ὁ ἄλλος ψυχή ὡς εἶδος : καί οὗτος ὁ ἐνέργεια δισσός . ὁ μέν γάρ πρός ὁ ἄνω νόος , ὁ δέ πρός ὁ κάτω ὁ ἄλλος δύναμις κατά λόγος : ὁ δέ ἔσχατος ὕλη ἤδη ἐφάπτω καί μορφόω καί ὁ κάτω αὐτός ὁ ἄλλος πᾶς οὐ κωλύω εἰμί ἄνω . ἤ καί ὁ κάτω λέγω αὐτός ἴνδαλμα εἰμί αὐτός , οὐ ἀποτέμνω δέ , ἀλλά ὡς ὁ ἐν ὁ κάτοπτρον , ἕως ἄν ὁ ἀρχέτυπος παρέρχομαι ἔξω . δέω δέ λαμβάνω , πῶς ὁ ἔξω . καί μέχρι ὁ πρό ὁ εἴδωλον ὁ νοητός κόσμος ἅπας τέλειος ἐκ πᾶς νοητός , ὥσπερ ὅδε μίμημα εἰμί ἐκεῖνος , κατά ὅσος οἷος τε ἀποσῴζω εἰκών ζῷον , ζῷον αὐτός , ὡς ὁ γράφω ἤ ὁ ἐν ὕδωρ φάντασμα ὁ πρό ὕδωρ καί γραφή δοκέω εἰμί . ὁ δέ μίμημα ὁ ἐν γραφή καί ὕδωρ οὐ ὁ συναμφότεροι , ἀλλά ὁ ἕτερος ὁ μορφόω ὑπό ἕτερος . νοητός τοίνυν εἰκών ἔχω ἴνδαλμα οὐ ὁ ποιέω , ἀλλά ὁ περιέχω ἐν ὁ ποιέω , ὅς καί ἄνθρωπος καί ἄλλος πᾶς ζῷον : ζῷον δέ καί οὗτος καί ὁ ποιέω , ἄλλος ἑκάτερος καί ἄμφω ἐν νοητός .