plotinus.enneades 6.7.30
ἀλλὰ εἰ δεῖ τῷ ἀγαθῷ τὴν ἡδονὴν μεμῖχθαι καὶ μὴ τέλειόν ἐστι τὸ ζῆν , εἴ τις τὰ θεῖα θεῷτο καὶ μάλιστα τὴν τούτων ἀρχήν , νῦν ἰδεῖν ἐφαπτομένους τοῦ ἀγαθοῦ πάντως προσήκει . τὸ μὲν οὖν οἴεσθαι τὸ ἀγαθὸν ἔκ τε τοῦ νοῦ ὡς ὑποκειμένου ἔκ τε τοῦ πάθους τῆς ψυχῆς , ὃ γίνεται ἐκ τοῦ φρονεῖν , οὐ τὸ τέλος οὐδ̓ αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν τὸ συναμφότερόν ἐστι τιθέντος , ἀλλὰ νοῦς ἂν εἴη τὸ ἀγαθόν , ἡμεῖς δὲ χαίροντες τῷ τὸ ἀγαθὸν ἔχειν : καὶ εἴη ἂν αὕτη τις δόξα περὶ ἀγαθοῦ . ἑτέρα δὲ εἴη ἂν παρὰ ταύτην , ἣ μίξασα τῷ νῷ τὴν ἡδονὴν ὡς ἕν τι ἐξ ἀμφοῖν ὑποκείμενον τοῦτο τίθεται εἶναι , ἵν̓ ἡμεῖς τὸν τοιοῦτον νοῦν κτησάμενοι ἢ καὶ ἰδόντες τὸ ἀγαθὸν ἔχωμεν : τὸ γὰρ ἔρημον καὶ μόνον οὔτε γενέσθαι οὔτε αἱρετὸν εἶναι δυνατὸν ὡς ἀγαθόν . πῶς ἂν οὖν μιχθείη νοῦς ἡδονῇ εἰς μίαν συντέλειαν φύσεως ; ὅτι μὲν οὖν τὴν σώματος ἡδονὴν οὐκ ἄν τις οἰηθείη νῷ δυνατὴν εἶναι μίγνυσθαι , παντὶ δήπου δῆλον : ἀλλ̓ οὐδ̓ ὅσαι χαραὶ ψυχῆς ἂν ἄλογοι γένοιντο . ἀλλ̓ ἐπειδὴ πάσῃ ἐνεργείᾳ καὶ διαθέσει δὲ καὶ ζωῇ ἕπεσθαι δεῖ οἷον καὶ συνεῖναι τὸ ἐπιθέον , καθ̓ ὃ τῇ μέν ἐστι κατὰ φύσιν ἰούσῃ τὸ ἐμποδίζον καί τι τοῦ ἐναντίου παραμεμιγμένον , ὃ οὐκ ἐᾷ τὴν ζωὴν ἑαυτῆς εἶναι , τῇ δὲ καθαρὸν καὶ εἰλικρινὲς τὸ ἐνέργημα καὶ ἡ ζωὴ ἐν διαθέσει φαιδρᾷ , τὴν τοιαύτην τοῦ νοῦ κατάστασιν ἀσμενιστὴν καὶ αἱρετωτάτην εἶναι τιθέμενοι ἡδονῇ μεμῖχθαι λέγουσιν ἀπορίᾳ οἰκείας προσηγορίας , οἷα ποιοῦσι καὶ τὰ ἄλλα ὀνόματα παῤ ἡμῖν ἀγαπώμενα μεταφέροντες , τὸ μεθυσθεὶς ἐπὶ τοῦ νέκταρος καὶ ἐπὶ δαῖτα καὶ ἑστίασιν καὶ τὸ ʽμείδησεν δὲ πατὴῤ οἱ ποιηταὶ καὶ ἄλλα τοιαῦτα μυρία . ἔστι γὰρ καὶ τὸ ἄσμενον ὄντως ἐκεῖ καὶ τὸ ἀγαπητότατον καὶ τὸ ποθεινότατον , οὐ γινόμενον οὐδ̓ ἐν κινήσει , αἴτιον δὲ τὸ ἐπιχρῶσαν αὐτὰ καὶ ἐπιλάμψαν καὶ φαιδρῦναν . διὸ καὶ ἀλήθειαν τῷ μίγματι προστίθησι καὶ τὸ μετρῆσον πρὸ αὐτοῦ ποιεῖ καὶ ἡ συμμετρία καὶ τὸ κάλλος ἐπὶ τῷ μίγματι ἐκεῖθέν φησιν εἰς τὸ καλὸν ἐλήλυθεν : ὥστε κατὰ τοῦτο ἂν ἡμεῖς καὶ ἐν τούτῳ μοίρας . τὸ δὲ ὄντως ὀρεκτὸν ἡμῖν ἄλλως μὲν ἡμεῖς αὑτοῖς εἰς τὸ βέλτιστον ἑαυτῶν ἀνάγοντες ἑαυτούς , τοῦτο δὴ τὸ σύμμετρον καὶ καλὸν καὶ εἶδος σύνθετον καὶ ζωὴν ἐναργῆ καὶ νοερὰν καὶ καλήν .
Lemmas: ἀλλά εἰ δέω ὁ ἀγαθός ὁ ἡδονή μείγνυμι καί μή τέλειος εἰμί ὁ ζάω , εἰ τις ὁ θεῖος θεάομαι καί μάλα ὁ οὗτος ἀρχή , νῦν ὁράω ἐφάπτω ὁ ἀγαθός πάντως προσήκω . ὁ μέν οὖν οἴομαι ὁ ἀγαθός ἐκ τε ὁ νόος ὡς ὑπόκειμαι ἐκ τε ὁ πάθος ὁ ψυχή , ὅς γίγνομαι ἐκ ὁ φρονέω , οὐ ὁ τέλος οὐδέ αὐτός ὁ ἀγαθός ὁ συναμφότεροι εἰμί τίθημι , ἀλλά νόος ἄν εἰμί ὁ ἀγαθός , ἐγώ δέ χαίρω ὁ ὁ ἀγαθός ἔχω : καί εἰμί ἄν οὗτος τις δόξα περί ἀγαθός . ἕτερος δέ εἰμί ἄν παρά οὗτος , ὅς μείγνυμι ὁ νόος ὁ ἡδονή ὡς εἷς τις ἐκ ἄμφω ὑπόκειμαι οὗτος τίθημι εἰμί , ἵνα ἐγώ ὁ τοιοῦτος νόος κτάομαι ἤ καί ὁράω ὁ ἀγαθός ἔχω : ὁ γάρ ἐρῆμος καί μόνος οὔτε γίγνομαι οὔτε αἱρετός εἰμί δυνατός ὡς ἀγαθός . πῶς ἄν οὖν μείγνυμι νόος ἡδονή εἰς εἷς συντέλεια φύσις ; ὅτι μέν οὖν ὁ σῶμα ἡδονή οὐ ἄν τις οἴομαι νόος δυνατός εἰμί μείγνυμι , πᾶς δήπου δῆλος : ἀλλά οὐδέ ὅσος χαρά ψυχή ἄν ἄλογος γίγνομαι . ἀλλά ἐπειδή πᾶς ἐνέργεια καί διάθεσις δέ καί ζωή ἕπομαι δέω οἷος καί σύνειμι ὁ ἐπιθέω , κατά ὅς ὁ μέν εἰμί κατά φύσις ἔρχομαι ὁ ἐμποδίζω καί τις ὁ ἐναντίος παραμείγνυμι , ὅς οὐ ἐάω ὁ ζωή ἑαυτοῦ εἰμί , ὁ δέ καθαρός καί εἰλικρινής ὁ ἐνέργημα καί ὁ ζωή ἐν διάθεσις φαιδρός , ὁ τοιοῦτος ὁ νόος κατάστασις ἀσμενιστός καί αἱρετός εἰμί τίθημι ἡδονή μείγνυμι λέγω ἀπορία οἰκεῖος προσηγορία , οἷος ποιέω καί ὁ ἄλλος ὄνομα παρά ἐγώ ἀγαπάω μεταφέρω , ὁ μεθύσκω ἐπί ὁ νέκταρ καί ἐπί δαίς καί ἑστίασις καί ὁ μειδάω δέ πατήρ ὁ ποιητής καί ἄλλος τοιοῦτος μυρίος . εἰμί γάρ καί ὁ ἄσμενος ὄντως ἐκεῖ καί ὁ ἀγαπητός καί ὁ ποθεινός , οὐ γίγνομαι οὐδέ ἐν κίνησις , αἴτιος δέ ὁ ἐπιχρώννυμι αὐτός καί ἐπιλάμπω καί φαιδρύνω . διό καί ἀλήθεια ὁ μίγμα προστίθημι καί ὁ μετρέω πρό αὐτός ποιέω καί ὁ συμμετρία καί ὁ κάλλος ἐπί ὁ μίγμα ἐκεῖθεν φημί εἰς ὁ καλός ἔρχομαι : ὥστε κατά οὗτος ἄν ἐγώ καί ἐν οὗτος μοῖρα . ὁ δέ ὄντως ὀρεκτός ἐγώ ἄλλος μέν ἐγώ ἑαυτοῦ εἰς ὁ ἀγαθός ἑαυτοῦ ἀνάγω ἑαυτοῦ , οὗτος δή ὁ σύμμετρος καί καλός καί εἶδος σύνθετος καί ζωή ἐναργής καί νοερός καί καλός .