plotinus.enneades 5.5.12
χρὴ δὲ βλέπειν ᾧ ἕκαστα δεῖ αἰσθάνεσθαι , ὀφθαλμοῖς μὲν ἄλλα , ὠσὶ δὲ ἕτερα , καὶ τὰ ἄλλα ὡσαύτως : καὶ τῷ νῷ πιστεύειν ἄλλα ὁρᾶν , καὶ μὴ τὸ νοεῖν ἀκούειν νομίζειν ἢ ὁρᾶν , ὥσπερ ἂν εἰ τοῖς ὠσὶν ἐπιτάττοιεν βλέπειν , καὶ τὰς φωνὰς οὐκ εἶναι , ὅτι μὴ ὁρῶνται . χρὴ δὲ ἐννοεῖν , ὡς εἰσὶν ἐπιλελησμένοι οὗ καὶ ἐξ ἀρχῆς εἰς νῦν ποθοῦσι καὶ ἐφίενται αὐτοῦ . πάντα γὰρ ὀρέγεται ἐκείνου καὶ ἐφίεται αὐτοῦ φύσεως ἀνάγκῃ , ὥσπερ ἀπομεμαντευμένα , ὡς ἄνευ αὐτοῦ οὐ δύναται εἶναι . καὶ τοῦ μὲν καλοῦ ἤδη οἷον εἰδόσι καὶ ἐγρηγορόστν ἡ ἀντίληψις καὶ τὸ θάμβος καὶ τοῦ ἔρωτος ἡ ἔγερσις , τὸ δ̓ ἀγαθὸν ἅτε πάλαι παρὸν εἰς ἔφεσιν σύμφυτον καὶ κοιμωμένοις πάρεστι καὶ οὐ θαμβεῖ ποτε ἰδόντας , ὅτι σύνεστιν ἀεὶ καὶ οὐ ποτὲ ἡ ἀνάμνησις : οὐ μὴν ὁρῶσιν αὐτό , ὅτι κοιμωμένοις πάρεστι . τοῦ δὲ καλοῦ ὁ ἔρως , ὅταν παρῇ , ὀδύνας δίδωσιν , ὅτι δεῖ ἰδόντας ἐφίεσθαι . δεύτερος ὢν οὗτος ὁ ἔρως καὶ ἤδη συνιέντων μᾶλλον δεύτερον μηνύει τὸ καλὸν εἶναι : ἡ δὲ ἀρχαιοτέρα τούτου καὶ ἀναίσθητος ἔφεσις ἀρχαιότερόν φησι καὶ τἀγαθὸν εἶναι καὶ πρότερον τούτου . καὶ οἴονται δὲ τἀγαθὸν λαβόντες ἀρκεῖν αὑτοῖς ἅπαντες : εἰς γὰρ τὸ τέλος ἀφῖχθαι : τὸ δὲ καλὸν οὔτε πάντες εἶδον , γενόμενόν τε αὑτῷ οἴονται εἶναι , ἀλλ̓ οὐκ αὐτοῖς , οἷα καὶ τὸ τῇδε κάλλος : τοῦ γὰρ ἔχοντος τὸ κάλλος εἶναι . καὶ καλοῖς εἶναι δοκεῖν ἀρκεῖ , κἂν μὴ ὦσι : τὸ δ̓ ἀγαθὸν οὐ δόξῃ ἐθέλουσιν ἔχειν . ἀντιποιοῦνται γὰρ μάλιστα τοῦ πρώτου καὶ φιλονεικοῦσι καὶ ἐρίζουσι τῷ καλῷ , ὡς καὶ αὐτῷ γεγονότι ὥσπερ αὐτοί : οἷον εἴ τις ὕστερος ἀπὸ βασιλέως τῷ μετὰ βασιλέα εἰς ἀξίωσιν ἴσην βούλοιτο ἰέναι , ὡς ἀφ̓ ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ ἐκείνῳ γεγενημένος , ἀγνοῶν ὡς ἀνήρτηται μὲν καὶ αὐτὸς εἰς βασιλέα , ἔστι δὲ ἐκεῖνος πρὸ αὐτοῦ . ἀλλ̓ οὖν ἡ τῆς πλάνης αἰτία τὸ μετέχειν ἄμφω τοῦ αὐτοῦ καὶ πρότερον τὸ ἓν ἀμφοτέρων εἶναι , καὶ ὅτι κἀκεῖ τὸ μὲν ἀγαθὸν αὐτὸ οὐ δεῖται τοῦ καλοῦ , τὸ δὲ καλὸν ἐκείνου . καὶ ἔστι δὲ τὸ μὲν ἤπιον καὶ προσηνὲς καὶ ἁβρότερον καί , ὡς ἐθέλει τις , παρὸν αὐτῷ : τὸ δὲ θάμβος ἔχει καὶ ἔκπληξιν καὶ συμμιγῆ τῷ ἀλγύνοντι τὴν ἡδονήν . καὶ γὰρ αὖ καὶ ἕλκει ἀπὸ τοῦ ἀγαθοῦ τοὺς οὐκ εἰδότας , ὥσπερ ἀπὸ πατρὸς τὸ ἐρώμενον : νεώτερον γάρ : τὸ δὲ πρεσβύτερον οὐ χρόνῳ , ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ , ὃ καὶ τὴν δύναμιν προτέραν ἔχει : πᾶσαν γὰρ ἔχει : τὸ γὰρ μετ̓ αὐτὸ οὐ πᾶσαν , ἀλλ̓ ὅση μετ̓ αὐτὸν καὶ ἀπ̓ αὐτοῦ , ὥστε ἐκεῖνος καὶ ταύτης κύριος , οὐ δεηθεὶς οὗτος τῶν ἐξ αὐτοῦ γενομένων , ἀλλὰ πᾶν καὶ ὅλον ἀφεὶς τὸ γενόμενον , ὅτι μὴ ἐδεῖτο μηδὲν αὐτοῦ , ἀλλ̓ ἔστιν ὁ αὐτός , οἷος καὶ πρὶν τοῦτο γεννῆσαι . ἐπεὶ οὐδ̓ ἂν ἐμέλησεν αὐτῷ μὴ γενομένου : ἐπεὶ οὐδ̓ εἰ ἄλλῳ δυνατὸν ἦν γενέσθαι ἐξ αὐτοῦ , ἐφθόνησεν ἄν : νῦν δὲ οὐκ ἔστιν οὐδὲν γενέσθαι : οὐδὲν γάρ ἐστιν ὃ μὴ γέγονε γενομένων τῶν πάντων . αὐτὸς δὲ οὐκ ἦν τὰ πάντα , ἵν̓ ἂν ἐδεήθη αὐτῶν , ὑπερβεβηκὼς δὲ τὰ πάντα οἷός τε ἦν καὶ ποιεῖν αὐτὰ καὶ ἐφ̓ ἑαυτῶν ἐᾶσαι εἶναι αὐτὸς ὑπὲρ αὐτὰ ὤν .
Lemmas: χρή δέ βλέπω ὅς ἕκαστος δέω αἰσθάνομαι , ὀφθαλμός μέν ἄλλος , οὖς δέ ἕτερος , καί ὁ ἄλλος ὡσαύτως : καί ὁ νόος πιστεύω ἄλλος ὁράω , καί μή ὁ νοέω ἀκούω νομίζω ἤ ὁράω , ὥσπερ ἄν εἰ ὁ οὖς ἐπιτάσσω βλέπω , καί ὁ φωνή οὐ εἰμί , ὅτι μή ὁράω . χρή δέ ἐννοέω , ὡς εἰμί ἐπιλανθάνω ὅς καί ἐκ ἀρχή εἰς νῦν ποθέω καί ἐφίημι αὐτός . πᾶς γάρ ὀρέγω ἐκεῖνος καί ἐφίημι αὐτός φύσις ἀνάγκη , ὥσπερ ἀπομαντεύομαι , ὡς ἄνευ αὐτός οὐ δύναμαι εἰμί . καί ὁ μέν καλός ἤδη οἷος οἶδα καί ἐγείρω ὁ ἀντίληψις καί ὁ θάμβος καί ὁ ἔρως ὁ ἔγερσις , ὁ δέ ἀγαθός ἅτε πάλαι πάρειμι εἰς ἔφεσις σύμφυτος καί κοιμάω πάρειμι καί οὐ θαμβέω ποτέ ὁράω , ὅτι σύνειμι ἀεί καί οὐ ποτέ ὁ ἀνάμνησις : οὐ μήν ὁράω αὐτός , ὅτι κοιμάω πάρειμι . ὁ δέ καλός ὁ ἔρως , ὅταν παρέρχομαι , ὀδύνη δίδωμι , ὅτι δέω ὁράω ἐφίημι . δεύτερος εἰμί οὗτος ὁ ἔρως καί ἤδη συνίημι μάλα δεύτερος μηνύω ὁ καλός εἰμί : ὁ δέ ἀρχαῖος οὗτος καί ἀναίσθητος ἔφεσις ἀρχαῖος φημί καί ἀγαθός εἰμί καί πρότερος οὗτος . καί οἴομαι δέ ἀγαθός λαμβάνω ἀρκέω ἑαυτοῦ ἅπας : εἰς γάρ ὁ τέλος ἀφικνέομαι : ὁ δέ καλός οὔτε πᾶς ὁράω , γίγνομαι τε ἑαυτοῦ οἴομαι εἰμί , ἀλλά οὐ αὐτός , οἷος καί ὁ τῇδε κάλλος : ὁ γάρ ἔχω ὁ κάλλος εἰμί . καί καλός εἰμί δοκέω ἀρκέω , ἐάν μή εἰμί : ὁ δέ ἀγαθός οὐ δόξα ἐθέλω ἔχω . ἀντιποιέω γάρ μάλα ὁ πρῶτος καί φιλονεικέω καί ἐρίζω ὁ καλός , ὡς καί αὐτός γίγνομαι ὥσπερ αὐτός : οἷος εἰ τις ὕστερος ἀπό βασιλεύς ὁ μετά βασιλεύς εἰς ἀξίωσις ἴσος βούλομαι ἔρχομαι , ὡς ἀπό εἷς καί ὁ αὐτός ἐκεῖνος γίγνομαι , ἀγνοέω ὡς ἀναρτέομαι μέν καί αὐτός εἰς βασιλεύς , εἰμί δέ ἐκεῖνος πρό αὐτός . ἀλλά οὖν ὁ ὁ πλάνη αἰτία ὁ μετέχω ἄμφω ὁ αὐτός καί πρότερος ὁ εἷς ἀμφότερος εἰμί , καί ὅτι ἐκεῖ ὁ μέν ἀγαθός αὐτός οὐ δέω ὁ καλός , ὁ δέ καλός ἐκεῖνος . καί εἰμί δέ ὁ μέν ἤπιος καί προσηνής καί ἁβρός καί , ὡς ἐθέλω τις , πάρειμι αὐτός : ὁ δέ θάμβος ἔχω καί ἔκπληξις καί συμμιγής ὁ ἀλγύνω ὁ ἡδονή . καί γάρ αὖ καί ἕλκω ἀπό ὁ ἀγαθός ὁ οὐ οἶδα , ὥσπερ ἀπό πατήρ ὁ ἐράω : νέος γάρ : ὁ δέ πρέσβυς οὐ χρόνος , ἀλλά ὁ ἀληθής , ὅς καί ὁ δύναμις πρότερος ἔχω : πᾶς γάρ ἔχω : ὁ γάρ μετά αὐτός οὐ πᾶς , ἀλλά ὅσος μετά αὐτός καί ἀπό αὐτός , ὥστε ἐκεῖνος καί οὗτος κύριος , οὐ δέω οὗτος ὁ ἐκ αὐτός γίγνομαι , ἀλλά πᾶς καί ὅλος ἀφίημι ὁ γίγνομαι , ὅτι μή δέω μηδείς αὐτός , ἀλλά εἰμί ὁ αὐτός , οἷος καί πρίν οὗτος γεννάω . ἐπεί οὐδέ ἄν μέλω αὐτός μή γίγνομαι : ἐπεί οὐδέ εἰ ἄλλος δυνατός εἰμί γίγνομαι ἐκ αὐτός , φθονέω ἄν : νῦν δέ οὐ εἰμί οὐδείς γίγνομαι : οὐδείς γάρ εἰμί ὅς μή γίγνομαι γίγνομαι ὁ πᾶς . αὐτός δέ οὐ εἰμί ὁ πᾶς , ἵνα ἄν δέω αὐτός , ὑπερβαίνω δέ ὁ πᾶς οἷος τε εἰμί καί ποιέω αὐτός καί ἐπί ἑαυτοῦ ἐάω εἰμί αὐτός ὑπέρ αὐτός εἰμί .