plotinus.enneades 5.1.9
Ἀναξαγόρας δὲ νοῦν καθαρὸν καὶ ἀμιγῆ λέγων ἁπλοῦν καὶ αὐτὸς τίθεται τὸ πρῶτον καὶ χωριστὸν τὸ ἕν , τὸ δ̓ ἀκριβὲς δἰ ἀρχαιότητα παρῆκε . καὶ Ἡράκλειτος δὲ τὸ ἓν οἶδεν ἀίδιον καὶ νοητόν : τὰ γὰρ σώματα γίνεται ἀεὶ καὶ ῥέοντα . τῷ δὲ Ἐμπεδοκλεῖ τὸ μὲν νεῖκος ʽ??ʼαιρεῖ , ἡ δὲ φιλία τὸ ἕν : ἀσώματον δὲ καὶ αὐτος τοῦτο : τὰ δὲ στοιχεῖα ὡς ὕλη . Ἀριστοτέλης δὲ ὕστερον χωριστὸν μὲν τὸ πρῶτον καὶ νοητόν , νοεῖν δὲ αὐτὸ ἑαυτὸ λέγων πάλιν αὖ οὐ τὸ πρῶτον ποιεῖ : πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα νοητὰ ποιῶν καὶ τοσἁ??ʼτα , ὁπόσαι ἐν οὐρανῷ σφαῖραι , ἵν̓ ἕκαστον ἑκάστην κινῇ , ἄλλον τρόπον λέγει τὰ ἐν τοῖς νοητοῖς ἢ Πλάτων , τὸ εὔλογον οὐκ ἔχων ἀνάγκην τιθέμενος . ἐπιστήσειε δ̓ ἄν τις εἰ καὶ εὐλόγως : εὐλογώτερον γὰρ πάσας πρὸς μίαν σύνταξιν συντελούσας πρὸς ἓν καὶ τὸ πρῶτον βλέπειν . ζητήσειε δ̓ ἄν τις τὰ πολλὰ νοητὰ εἰ ἐξ ἑνός ἐστιν αὐτῷ τοῦ πρώτου ἢ πολλαὶ αἱ ἐν τοῖς νοητοῖς ἀρχαί : καὶ εἰ μὲν ἐξ ἑνός , ἀνάλογον δηλονότι ἕξει ὡς ἐν τοῖς αἰσθητοῖς αἱ σφαῖραι ἄλλης ἄλλην περιεχούσης , μιᾶς δὲ τῆς ἔξω κρατούσης : ὥστε περιέχοι ἂν κἀκεῖ τὸ πρῶτον καὶ κόσμος νοητὸς ἔσται καὶ ὥσπερ ἐνταῦθα αἱ σφαῖραι οὐ κεναί , ἀλλὰ μεστὴ ἄστρων ἡ πρώτη , αἱ δὲ ἔχουσιν ἄστρα , οὕτω κἀκεῖ τὰ κινοῦντα πολλὰ ἐν αὑτοῖς ἕξει καὶ τὰ ἀληθέστερα ἐκεῖ . εἰ δ̓ ἕκαστον ἀρχή , κατὰ συντυχίαν αἱ ἀρχαὶ ἔσονται : καὶ διὰ τί συνέσονται καὶ πρὸς ἓν ἔργον τὴν τοῦ παντὸς οὐρανοῦ συμφωνίαν ὁμονοήσουσιν ; πῶς δὲ ἴσα πρὸς τὰ νοητὰ καὶ κινοῦντα τὰ ἐν οὐρανῷ αἰσθητά ; πῶς δὲ καὶ πολλὰ οὕτως ἀσώματα ὄντα ὕλης οὐ χωριζούσης ; ὥστε τῶν ἀρχαίων οἱ μάλιστα συντασσόμενοι τοῖς Πυθαγόρου καὶ τῶν μετ̓ αὐτὸν καὶ Φερεκύδου δὲ περὶ ταύτην μὲν ἔσχον τὴν φύσιν : ἀλλ̓ οἱ μὲν ἐξειργάσαντο ἐν τοῖς αὑτῶν λόγοις , οἱ δὲ οὐκ ἐν λόγοις , ἀλλ̓ ἐν ἀγράφοις ἐδείκνυον συνουσίας ἢ ὅλως ἀφεῖσαν .
Lemmas: Ἀναξαγόρας δέ νόος καθαρός καί ἀμιγής λέγω ἁπλόος καί αὐτός τίθημι ὁ πρῶτος καί χωριστός ὁ εἷς , ὁ δέ ἀκριβής διά ἀρχαιότης παρίημι . καί Ἡράκλειτος δέ ὁ εἷς οἶδα ἀίδιος καί νοητός : ὁ γάρ σῶμα γίγνομαι ἀεί καί ῥέω . ὁ δέ Ἐμπεδοκλῆς ὁ μέν νεῖκος ʽ??ʼαιρεω , ὁ δέ φιλία ὁ εἷς : ἀσώματος δέ καί αὐτός οὗτος : ὁ δέ στοιχεῖον ὡς ὕλη . Ἀριστοτέλης δέ ὕστερον χωριστός μέν ὁ πρῶτος καί νοητός , νοέω δέ αὐτός ἑαυτοῦ λέγω πάλιν αὖ οὐ ὁ πρῶτος ποιέω : πολύς δέ καί ἄλλος νοητός ποιέω καί τοσἁ??ʼτα , ὁπόσος ἐν οὐρανός σφαῖρα , ἵνα ἕκαστος ἕκαστος κινέω , ἄλλος τρόπος λέγω ὁ ἐν ὁ νοητός ἤ Πλάτων , ὁ εὔλογος οὐ ἔχω ἀνάγκη τίθημι . ἐφίστημι δέ ἄν τις εἰ καί εὔλογος : εὔλογος γάρ πᾶς πρός εἷς σύνταξις συντελέω πρός εἷς καί ὁ πρῶτος βλέπω . ζητέω δέ ἄν τις ὁ πολύς νοητός εἰ ἐκ εἷς εἰμί αὐτός ὁ πρῶτος ἤ πολύς ὁ ἐν ὁ νοητός ἀρχή : καί εἰ μέν ἐκ εἷς , ἀνάλογος δηλονότι ἔχω ὡς ἐν ὁ αἰσθητός ὁ σφαῖρα ἄλλος ἄλλος περιέχω , εἷς δέ ὁ ἔξω κρατέω : ὥστε περιέχω ἄν ἐκεῖ ὁ πρῶτος καί κόσμος νοητός εἰμί καί ὥσπερ ἐνταῦθα ὁ σφαῖρα οὐ κενός , ἀλλά μεστός ἄστρον ὁ πρῶτος , ὁ δέ ἔχω ἄστρον , οὕτως ἐκεῖ ὁ κινέω πολύς ἐν ἑαυτοῦ ἔχω καί ὁ ἀληθής ἐκεῖ . εἰ δέ ἕκαστος ἀρχή , κατά συντυχία ὁ ἀρχή εἰμί : καί διά τίς σύνειμι καί πρός εἷς ἔργον ὁ ὁ πᾶς οὐρανός συμφωνία ὁμονοέω ; πῶς δέ ἴσος πρός ὁ νοητός καί κινέω ὁ ἐν οὐρανός αἰσθητός ; πῶς δέ καί πολύς οὕτως ἀσώματος εἰμί ὕλη οὐ χωρίζω ; ὥστε ὁ ἀρχαῖος ὁ μάλα συντάσσω ὁ Πυθαγόρας καί ὁ μετά αὐτός καί Φερεκύδης δέ περί οὗτος μέν ἔχω ὁ φύσις : ἀλλά ὁ μέν ἐξεργάζομαι ἐν ὁ ἑαυτοῦ λόγος , ὁ δέ οὐ ἐν λόγος , ἀλλά ἐν ἄγραφος δείκνυμι συνουσία ἤ ὅλος ἀφίημι .