plotinus.enneades 3.2.7
πρῶτον τοίνυν ληπτέον , ὡς τὸ καλῶς ἐν τῷ μικτῷ ζητοῦντας χρὴ μὴ πάντη ἀπαιτεῖν ἀλλ̓ ὅσον τὸ καλῶς ἐν τῷ ἀμίκτῳ ἔχει , μηδ̓ ἐν δευτέροις ζητεῖν τὰ πρῶτα , ἀλλ̓ ἐπειδὴ καὶ σῶμα ἔχει , συγχωρεῖν καὶ παρὰ τούτου ἰέναι εἰς τὸ πᾶν , ἐπαινεῖν δὲ παρὰ τοῦ λόγου ὅσον ἠδύνατο δέξασθαι τὸ μῖγμα , εἰ μηδὲν τούτου ἐλλείπει : οἷον , εἴ τις ἐσκόπει τὸν ἄνθρωπον τὸν αἰσθητὸν ὅστις κάλλιστος , οὐκ ἂν δήπου τῷ ἐν νῷ ἀνθρώπῳ ἠξίωσε τὸν αὐτὸν εἶναι , ἀλλ̓ ἐκεῖνο ἀποδεδέχθαι τοῦ ποιητοῦ , εἰ ὅμως ἐν σαρξὶ καὶ νεύροις καὶ ὀστέοις ὄντα κατέλαβε τῷ λόγῳ , ὥστε καὶ ταῦτα καλλῦναι καὶ τὸν λόγον δυνηθῆναι ἐπανελθεῖν τῇ ὕλῃ . ταῦτα τοίνυν ὑποθέμενον χρὴ προιέναι τὸ ἐντεῦθεν ἐπὶ τὰ ἐπιζητούμενα : τάχα γὰρ ἂν ἐν τούτοις τὸ θαυμαστὸν ἂν εὕροιμεν τῆς προνοίας καὶ τῆς δυνάμεως , παῤ οὗ ὑπέστη τὸ πᾶν τόδε . ὅσα μὲν οὖν ἔργα ψυχῶν , ἃ δὴ ἐν αὐταῖς ἵσταται ταῖς ἐργαζομέναις τὰ χείρω , οἷον ὅσα κακαὶ ψυχαὶ ἄλλας ἔβλαψαν καὶ ὅσα ἀλλήλας αἱ κακαί , εἰ μὴ καὶ τοῦ κακὰς ὅλως αὐτὰς εἶναι τὸ προνοοῦν αἰτιῷτο , ἀπαιτεῖν λόγον οὐδὲ εὐθύνας προσήκει αἰτίαν ἑλομένῃ διδόντας : εἴρηται γὰρ ὅτι ἔδει καὶ ψυχὰς κινήσεις οἰκείας ἔχειν καὶ ὅτι οὐ ψυχαὶ μόνον , ἀλλὰ ζῷα ἤδη , καὶ δὴ καὶ οὐδὲν θαυμαστὸν οὔσας ὅ εἰσιν ἀκόλουθον βίον ἔχειν : οὐδὲ γάρ , ὅτι κόσμος ἦν , ἐληλύθασιν , ἀλλὰ πρὸ κόσμου τὸ κόσμου εἶναι εἶχον καὶ ἐπιμελεῖσθαι καὶ ὑφιστάναι καὶ διοικεῖν καὶ ποιεῖν ὅστις τρόπος , εἴτε ἐφεστῶσαι καὶ διδοῦσαί τι παῤ αὑτῶν εἴτε κατιοῦσαι εἴτε αἱ μὲν οὕτως , αἱ δ̓ οὕτως : οὐ γὰρ ἂν τὰ νῦν περὶ τούτων , ἀλλ̓ ὅτι , ὅπως πότ̓ ἂν ᾖ , τήν γε πρόνοιαν ἐπὶ τούτοις οὐ μεμπτέον . ἀλλ̓ ὅταν πρὸς τοὺς ὑπεναντίους τὴν παράθεσιν τῶν κακῶν τις θεωρῇ , πένητας ἀγαθοὺς καὶ πονηροὺς πλουσίους καὶ πλεονεκτοῦντας ἐν οἷς ἔχειν δεῖ ἀνθρώπους ὄντας τοὺς χείρους καὶ κρατοῦντας καὶ αὐτῶν καὶ τὰ ἔθνη καὶ τὰς πόλεις ; ἆῤ οὖν , ὅτι μὴ μέχρι γῆς φθάνει ; ἀλλὰ τῶν ἄλλων γινομένων λόγῳ μαρτύριον τοῦτο καὶ μέχρι γῆς ἰέναι : καὶ γὰρ ζῷα καὶ φυτὰ καὶ λόγου καὶ ψυχῆς καὶ ζωῆς μεταλαμβάνει . ἀλλὰ φθάνουσα οὐ κρατεῖ . ἀλλὰ ζῴου ἑνὸς ὄντος τοῦ παντὸς ὅμοιον ἂν γένοιτο , εἴ τις κεφαλὴν μὲν ἀνθρώπου καὶ πρόσωπον ὑπὸ φύσεως καὶ λόγου γίγνεσθαι λέγοι κρατοῦντος , τὸ δὲ λοιπὸν ἄλλαις ἀναθείη αἰτίαις , τύχαις ἢ ἀνάγκαις , καὶ φαῦλα διὰ τοῦτο ἢ δἰ ἀδυναμίαν φύσεως γεγονέναι . ἀλλ̓ οὔτε ὅσιον οὔτε εὐσεβὲς ἐνδόντας τὸ μὴ καλῶς ταῦτα ἔχειν καταμέμφεσθαι τῷ ποιήματι .
Lemmas: πρῶτος τοίνυν λαμβάνω , ὡς ὁ καλός ἐν ὁ μικτός ζητέω χρή μή πάντῃ ἀπαιτέω ἀλλά ὅσος ὁ καλός ἐν ὁ ἄμικτος ἔχω , μηδέ ἐν δεύτερος ζητέω ὁ πρῶτος , ἀλλά ἐπειδή καί σῶμα ἔχω , συγχωρέω καί παρά οὗτος ἔρχομαι εἰς ὁ πᾶς , ἐπαινέω δέ παρά ὁ λόγος ὅσος δύναμαι δέχομαι ὁ μῖγμα , εἰ μηδείς οὗτος ἐλλείπω : οἷος , εἰ τις σκοπέω ὁ ἄνθρωπος ὁ αἰσθητός ὅστις καλός , οὐ ἄν δήπου ὁ ἐν νόος ἄνθρωπος ἀξιόω ὁ αὐτός εἰμί , ἀλλά ἐκεῖνος ἀποδέχομαι ὁ ποιητής , εἰ ὅμως ἐν σάρξ καί νεῦρον καί ὀστέον εἰμί καταλαμβάνω ὁ λόγος , ὥστε καί οὗτος καλλύνω καί ὁ λόγος δύναμαι ἐπανέρχομαι ὁ ὕλη . οὗτος τοίνυν ὑποτίθημι χρή προίημι ὁ ἐντεῦθεν ἐπί ὁ ἐπιζητέω : τάχα γάρ ἄν ἐν οὗτος ὁ θαυμαστός ἄν εὑρίσκω ὁ πρόνοια καί ὁ δύναμις , παρά ὅς ὑφίστημι ὁ πᾶς ὅδε . ὅσος μέν οὖν ἔργον ψυχή , ὅς δή ἐν αὐτός ἵστημι ὁ ἐργάζομαι ὁ κακός , οἷος ὅσος κακός ψυχή ἄλλος βλάπτω καί ὅσος ἀλλήλων ὁ κακός , εἰ μή καί ὁ κακός ὅλος αὐτός εἰμί ὁ προνοέω αἰτιάομαι , ἀπαιτέω λόγος οὐδέ εὔθυνα προσήκω αἰτία αἱρέω δίδωμι : λέγω γάρ ὅτι δέω καί ψυχή κίνησις οἰκεῖος ἔχω καί ὅτι οὐ ψυχή μόνος , ἀλλά ζῷον ἤδη , καί δή καί οὐδείς θαυμαστός εἰμί ὅς εἰμί ἀκόλουθος βίος ἔχω : οὐδέ γάρ , ὅτι κόσμος εἰμί , ἔρχομαι , ἀλλά πρό κόσμος ὁ κόσμος εἰμί ἔχω καί ἐπιμελέομαι καί ὑφίστημι καί διοικέω καί ποιέω ὅστις τρόπος , εἴτε ἐφίστημι καί δίδωμι τις παρά ἑαυτοῦ εἴτε κατέρχομαι εἴτε ὁ μέν οὕτως , ὁ δέ οὕτως : οὐ γάρ ἄν ὁ νῦν περί οὗτος , ἀλλά ὅτι , ὅπως πότε ἄν εἰμί , ὁ γε πρόνοια ἐπί οὗτος οὐ μεμπτέος . ἀλλά ὅταν πρός ὁ ὑπεναντίος ὁ παράθεσις ὁ κακός τις θεωρέω , πένης ἀγαθός καί πονηρός πλούσιος καί πλεονεκτέω ἐν ὅς ἔχω δέω ἄνθρωπος εἰμί ὁ κακός καί κρατέω καί αὐτός καί ὁ ἔθνος καί ὁ πόλις ; ἆρα οὖν , ὅτι μή μέχρι γῆ φθάνω ; ἀλλά ὁ ἄλλος γίγνομαι λόγος μαρτύριον οὗτος καί μέχρι γῆ ἔρχομαι : καί γάρ ζῷον καί φυτόν καί λόγος καί ψυχή καί ζωή μεταλαμβάνω . ἀλλά φθάνω οὐ κρατέω . ἀλλά ζῷον εἷς εἰμί ὁ πᾶς ὅμοιος ἄν γίγνομαι , εἰ τις κεφαλή μέν ἄνθρωπος καί πρόσωπον ὑπό φύσις καί λόγος γίγνομαι λέγω κρατέω , ὁ δέ λοιπός ἄλλος ἀνατίθημι αἰτία , τύχη ἤ ἀνάγκη , καί φαῦλος διά οὗτος ἤ διά ἀδυναμία φύσις γίγνομαι . ἀλλά οὔτε ὅσιος οὔτε εὐσεβής ἐνδίδωμι ὁ μή καλός οὗτος ἔχω καταμέμφομαι ὁ ποίημα .