plotinus.enneades 5.3.15
ἀλλὰ πῶς παρασχών ; ἢ τῷ ἔχειν ἢ μὴ ἔχειν . ἀλλ̓ ἃ μὴ ἔχει πῶς παρέσχεν ; ἀλλ̓ εἰ μὲν ἔχων , οὐχ ἁπλοῦς : εἰ δὲ μὴ ἔχων , πῶς ἐξ αὐτοῦ τὸ πλῆθος ; ἓν μὲν γὰρ ἐξ αὐτοῦ ἁπλοῦν τάχ̓ ἄν τις δοίη — καίτοι καὶ τοῦτο ζητηθείη ἄν , πῶς ἐκ τοῦ πάντη ἑνός : ἀλλ̓ ὅμως δὲ ἔστιν εἰπεῖν οἷον ἐκ φωτὸς τὴν ἐξ αὐτοῦ περίλαμψιν — πῶς δὲ πολλά ; ἢ οὐ ταὐτὸν ἔμελλε τὸ ἐξ ἐκείνου ἐκείνῳ : εἰ οὖν μὴ ταὐτὸν , οὐδέ γε βέλτιον : τί γὰρ ἂν τοῦ ἑνὸς βέλτιον ἢ ἐπέκεινα ὅλως ; χεῖρον ἄρα : τοῦτο δέ ἐστιν ἐνδεέστερον . τί οὖν ἐνδεέστερον τοῦ ἑνός ; ἢ τὸ μὴ ἕν : πολλὰ ἄρα : ἐφιέμενον δὲ ὅμως τοῦ ἑνός : ἓν ἄρα πολλά . πᾶν γὰρ τὸ μὴ ἓν τῷ ἓν σώζεται καὶ ἔστιν ὅπερ ἔστι τούτῳ : μὴ γὰρ ἓν γενόμενον , κἂν ἐκ πολλῶν ᾖ , οὔπω ʽἐστὶν̓ ἂν εἴποι τις αὐτό : κἂν ἕκαστον ἔχῃ λέγειν τις ὅ ἐστι , τῷ ἓν ἕκαστον αὐτῶν εἶναι λέγει καὶ τῷ αὐτῷ ἔτι . τὸ δὲ μὴ πολλὰ ἔχον ἐν ἑαυτῷ ἤδη οὐ μετουσίᾳ ἑνὸς ἕν , ἀλλ̓ αὐτὸ ἕν , οὐ κατ̓ ἄλλου , ἀλλ̓ ὅτι τοῦτο , παῤ οὗ πως καὶ τὰ ἄλλα , τὰ μὲν τῷ ἐγγύς , τὰ δὲ τῷ πόρρω . ἐπειδὴ τὸ μὲν ταὐτὸ καὶ ὅτι μετ̓ αὐτὸ δῆλον ποιεῖ τῷ τὸ πλῆθος αὐτοῦ ἓν πανταχοῦ εἶναι : καὶ γὰρ πλῆθος ὂν ὅμως ἐν τῷ αὐτῷ καὶ διακρῖναι οὐκ ἂν ἔχοις , ὅτι ὁμοῦ πάντα : ἐπεὶ καὶ ἕκαστον τῶν ἐξ αὐτοῦ , ἕως ζωῆς μετέχει , ἓν πολλά : ἀδυνατεῖ γὰρ δεῖξαι αὑτὸ ἓν πάντα . αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο ἓν πάντα , ὅτι μεγάλη ἀρχή : ἀρχὴ γὰρ ἓν ὄντως καὶ ἀληθῶς ἕν : τὸ δὲ μετὰ τὴν ἀρχὴν ὧδέ πως ἐπιβρίσαντος τοῦ ἑνὸς πάντα μετέχον τοῦ ἓν καὶ ὁτιοῦν αὐτοῦ πάντα αὖ καὶ ἕν . τίνα οὖν πάντα ; ἢ ὧν ἀρχὴ ἐκεῖνο . πῶς δὲ ἐκεῖνο ἀρχὴ τῶν πάντων ; ἆρα , ὅτι αὐτὰ σώζει ἓν ἕκαστον αὐτῶν ποιήσασα εἶναι ; ἢ καὶ ὅτι ὑπέστησεν αὐτά . πῶς δή ; ἢ τῷ πρότερον ἔχειν αὐτά . ἀλλ̓ εἴρηται , ὅτι πλῆθος οὕτως ἔσται . ἀλλ̓ ἆρα οὕτως εἶχεν ὡς μὴ διακεκριμένα , τὰ δ̓ ἐν τῷ δευτέρῳ διεκέκριτο τῷ λόγῳ ; ἐνέργεια γὰρ ἤδη : τὸ δὲ δύναμις πάντων . ἀλλὰ τίς ὁ τρόπος τῆς δυνάμεως ; οὐ γὰρ ὡς ἡ ὕλη δυνάμει λέγεται , ὅτι δέχεται : πάσχει γάρ : ἀλλ̓ οὕτως ἀντιτεταγμένως τῷ ποιεῖν . πῶς οὖν ποιεῖ ἃ μὴ ἔχει ; οὐ γὰρ ὡς ἔτυχε οὐδ̓ ἐνθυμηθεὶς ὃ ποιήσει , ποιήσει ὅμως . εἴρηται μὲν οὖν , ὅτι , εἴ τι ἐκ τοῦ ἑνός , ἄλλο δεῖ παῤ αὐτό : ἄλλο δὲ ὂν οὐχ ἕν : τοῦτο γὰρ ἦν ἐκεῖνο . εἰ δὲ μὴ ἕν , δύο δέ , ἀνάγκη ἤδη καὶ πλῆθος εἶναι : καὶ γὰρ ἕτερον καὶ ταὐτὸν ἤδη καὶ ποιὸν καὶ τὰ ἄλλα . καὶ ὅτι μὲν δὴ μὴ ἓν τὸ ἐκείνου , δεδειγμένον ἂν εἴη : ὅτι δὲ πλῆθος καὶ πλῆθος τοιοῦτον , οἷον ἐν τῷ μετ̓ αὐτὸ θεωρεῖται , ἀπορῆσαι ἄξιον : καὶ ἡ ἀνάγκη δὲ τοῦ μετ̓ αὐτὸ ἔτι ζητητέα .
Lemmas: ἀλλά πῶς παρέχω ; ἤ ὁ ἔχω ἤ μή ἔχω . ἀλλά ὅς μή ἔχω πῶς παρέχω ; ἀλλά εἰ μέν ἔχω , οὐ ἁπλόος : εἰ δέ μή ἔχω , πῶς ἐκ αὐτός ὁ πλῆθος ; εἷς μέν γάρ ἐκ αὐτός ἁπλόος τάχα ἄν τις δίδωμι — καίτοι καί οὗτος ζητέω ἄν , πῶς ἐκ ὁ πάντῃ εἷς : ἀλλά ὅμως δέ εἰμί λέγω οἷος ἐκ φώς ὁ ἐκ αὐτός περίλαμψις — πῶς δέ πολύς ; ἤ οὐ αὐτός μέλλω ὁ ἐκ ἐκεῖνος ἐκεῖνος : εἰ οὖν μή αὐτός , οὐδέ γε ἀγαθός : τίς γάρ ἄν ὁ εἷς ἀγαθός ἤ ἐπέκεινα ὅλος ; κακός ἄρα : οὗτος δέ εἰμί ἐνδεής . τίς οὖν ἐνδεής ὁ εἷς ; ἤ ὁ μή εἷς : πολύς ἄρα : ἐφίημι δέ ὅμως ὁ εἷς : εἷς ἄρα πολύς . πᾶς γάρ ὁ μή εἷς ὁ εἷς σῴζω καί εἰμί ὅς εἰμί οὗτος : μή γάρ εἷς γίγνομαι , ἐάν ἐκ πολύς εἰμί , οὔπω εἰμί ἄν λέγω τις αὐτός : ἐάν ἕκαστος ἔχω λέγω τις ὅς εἰμί , ὁ εἷς ἕκαστος αὐτός εἰμί λέγω καί ὁ αὐτός ἔτι . ὁ δέ μή πολύς ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ἤδη οὐ μετουσία εἷς εἷς , ἀλλά αὐτός εἷς , οὐ κατά ἄλλος , ἀλλά ὅτι οὗτος , παρά ὅς πως καί ὁ ἄλλος , ὁ μέν ὁ ἐγγύς , ὁ δέ ὁ πρόσω . ἐπειδή ὁ μέν αὐτός καί ὅτι μετά αὐτός δῆλος ποιέω ὁ ὁ πλῆθος αὐτός εἷς πανταχοῦ εἰμί : καί γάρ πλῆθος εἰμί ὅμως ἐν ὁ αὐτός καί διακρίνω οὐ ἄν ἔχω , ὅτι ὁμοῦ πᾶς : ἐπεί καί ἕκαστος ὁ ἐκ αὐτός , ἕως ζωή μετέχω , εἷς πολύς : ἀδυνατέω γάρ δείκνυμι ἑαυτοῦ εἷς πᾶς . αὐτός δέ ἐκεῖνος εἷς πᾶς , ὅτι μέγας ἀρχή : ἀρχή γάρ εἷς ὄντως καί ἀληθής εἷς : ὁ δέ μετά ὁ ἀρχή ὧδε πως ἐπιβρίθω ὁ εἷς πᾶς μετέχω ὁ εἷς καί ὁστισοῦν αὐτός πᾶς αὖ καί εἷς . τίς οὖν πᾶς ; ἤ ὅς ἀρχή ἐκεῖνος . πῶς δέ ἐκεῖνος ἀρχή ὁ πᾶς ; ἆρα , ὅτι αὐτός σῴζω εἷς ἕκαστος αὐτός ποιέω εἰμί ; ἤ καί ὅτι ὑφίστημι αὐτός . πῶς δή ; ἤ ὁ πρότερος ἔχω αὐτός . ἀλλά λέγω , ὅτι πλῆθος οὕτως εἰμί . ἀλλά ἆρα οὕτως ἔχω ὡς μή διακρίνω , ὁ δέ ἐν ὁ δεύτερος διακρίνω ὁ λόγος ; ἐνέργεια γάρ ἤδη : ὁ δέ δύναμις πᾶς . ἀλλά τίς ὁ τρόπος ὁ δύναμις ; οὐ γάρ ὡς ὁ ὕλη δύναμις λέγω , ὅτι δέχομαι : πάσχω γάρ : ἀλλά οὕτως ἀντιτεταγμένως ὁ ποιέω . πῶς οὖν ποιέω ὅς μή ἔχω ; οὐ γάρ ὡς τυγχάνω οὐδέ ἐνθυμέομαι ὅς ποιέω , ποιέω ὅμως . λέγω μέν οὖν , ὅτι , εἰ τις ἐκ ὁ εἷς , ἄλλος δέω παρά αὐτός : ἄλλος δέ εἰμί οὐ εἷς : οὗτος γάρ εἰμί ἐκεῖνος . εἰ δέ μή εἷς , δύο δέ , ἀνάγκη ἤδη καί πλῆθος εἰμί : καί γάρ ἕτερος καί αὐτός ἤδη καί ποιός καί ὁ ἄλλος . καί ὅτι μέν δή μή εἷς ὁ ἐκεῖνος , δείκνυμι ἄν εἰμί : ὅτι δέ πλῆθος καί πλῆθος τοιοῦτος , οἷος ἐν ὁ μετά αὐτός θεωρέω , ἀπορέω ἄξιος : καί ὁ ἀνάγκη δέ ὁ μετά αὐτός ἔτι ζητέω .