plotinus.enneades 5.3.11
διὸ καὶ ὁ νοῦς οὗτος πολύς , ὅταν τὸ ἐπέκεινα ἐθέλῃ νοεῖν . νοεῖ μὲν οὖν αὐτὸ ἐκεῖνο , ἀλλ̓ ἐπιβάλλειν θέλων ὡς ἁπλῷ ἔξεισιν ἄλλο ἀεὶ λαμβάνων ἐν αὑτῷ πληθυνόμενον : ὥστε ὥρμησε μὲν ἐπ’ αὐτὸ οὐχ ὡς νοῦς , ἀλλ̓ ὡς ὄψις οὔπω ἰδοῦσα , ἐξῆλθε δὲ ἔχουσα ὅπερ αὐτὴ ἐπλήθυνεν : ὥστε ἄλλου μὲν ἐπεθύμησεν ἀορίστως ἔχουσα ἐπ’ αὐτῇ φάντασμά τι , ἐξῆλθε δὲ ἄλλο λαβοῦσα ἐν αὑτῇ αὐτὸ πολὺ ποιήσασα . καὶ γὰρ αὖ ἔχει τύπον τοῦ ὁράματος , ἢ οὐ παρεδέξατο ἐν αὑτῇ γενέσθαι : οὗτος δὲ πολὺς ἐξ ἑνὸς ἐγένετο , καὶ οὕτως γνοὺς εἶδεν αὐτό , καὶ τότε ἐγένετο ἰδοῦσα ὄψις . τοῦτο δὲ ἤδη νοῦς , ὅτε ἔχει καὶ ὡς νοῦς ἔχει : πρὸ δὲ τούτου ἔφεσις μόνον καὶ ἀτύπωτος ὄψις . οὗτος οὖν ὁ νοῦς ἐπέβαλε μὲν ἐκείνῳ , λαβὼν δὲ ἐγένετο νοῦς , ἀεὶ δὲ ἐνδιαθέμενος καὶ γενόμενος καὶ νοῦς καὶ οὐσία καὶ νόησις , ὅτε ἐνόησε : πρὸ γὰρ τούτου οὐ νόησις ἦν τὸ νοητὸν οὐκ ἔχων , οὐδὲ νοῦς οὔπω νοήσας . τὸ δὲ πρὸ τούτων ἡ ἀρχὴ τούτων , οὐχ ὡς ἐνυπάρχουσα : τὰ γὰρ ἀφ̓ οὗ οὐκ ἐνυπάρχει , ἀλλ̓ ἐξ ὧν : ἀφ̓ οὗ δὲ ἕκαστον , οὐχ ἕκαστον , ἀλλ̓ ἕτερον ἁπάντων . οὐ τοίνυν ἕν τι τῶν πάντων , ἀλλὰ πρὸ πάντων , ὥστε καὶ πρὸ νοῦ : καὶ γὰρ αὖ νοῦ ἐντὸς τὰ πάντα : ὥστε καὶ ταύτῃ πρὸ νοῦ , καὶ εἰ τὰ μετ̓ αὐτὸν δὲ τὴν τάξιν ἔχοι τὴν τῶν πάντων , καὶ ταύτῃ πρὸ πάντων . οὐ δεῖ δή , πρὸ ὧν ἐστι , τούτων ἕν τι εἶναι , οὐδὲ νοῦν αὐτὸν προσερεῖς : οὐδὲ τἀγαθὸν οὖν , εἰ σημαίνοι ἕν τι τῶν πάντων τἀγαθόν , ʽοὐδὲ τοῦτὀ : εἰ δὲ τὸ πρὸ πάντων , ἔστω οὕτως ὠνομασμένον . εἰ οὖν νοῦς , ὅτι πολύς ἐστι , καὶ τὸ νοεῖν αὐτὸν οἷον παρεμπεσόν , κἂν ἐξ αὐτοῦ ᾖ , πληθύνει , δεῖ τὸ πάντη ἁπλοῦν καὶ πρῶτον ἁπάντων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι . καὶ γὰρ εἰ νοήσει , οὐκ ἐπέκεινα νοῦ , ἀλλὰ νοῦς ἔσται : ἀλλὰ εἰ νοῦς ἔσται , καὶ αὐτὸ πλῆθος ἔσται .
Lemmas: διό καί ὁ νόος οὗτος πολύς , ὅταν ὁ ἐπέκεινα ἐθέλω νοέω . νοέω μέν οὖν αὐτός ἐκεῖνος , ἀλλά ἐπιβάλλω ἐθέλω ὡς ἁπλόος ἔξεστι ἄλλος ἀεί λαμβάνω ἐν ἑαυτοῦ πληθύνω : ὥστε ὁρμάω μέν ἐπί αὐτός οὐ ὡς νόος , ἀλλά ὡς ὄψις οὔπω ὁράω , ἐξέρχομαι δέ ἔχω ὅς αὐτός πληθύνω : ὥστε ἄλλος μέν ἐπιθυμέω ἀόριστος ἔχω ἐπί αὐτός φάντασμα τις , ἐξέρχομαι δέ ἄλλος λαμβάνω ἐν ἑαυτοῦ αὐτός πολύς ποιέω . καί γάρ αὖ ἔχω τύπος ὁ ὅραμα , ἤ οὐ παραδέχομαι ἐν ἑαυτοῦ γίγνομαι : οὗτος δέ πολύς ἐκ εἷς γίγνομαι , καί οὕτως γιγνώσκω ὁράω αὐτός , καί τότε γίγνομαι ὁράω ὄψις . οὗτος δέ ἤδη νόος , ὅτε ἔχω καί ὡς νόος ἔχω : πρό δέ οὗτος ἔφεσις μόνος καί ἀτύπωτος ὄψις . οὗτος οὖν ὁ νόος ἐπιβάλλω μέν ἐκεῖνος , λαμβάνω δέ γίγνομαι νόος , ἀεί δέ ἐνδιατίθημι καί γίγνομαι καί νόος καί οὐσία καί νόησις , ὅτε νοέω : πρό γάρ οὗτος οὐ νόησις εἰμί ὁ νοητός οὐ ἔχω , οὐδέ νόος οὔπω νοέω . ὁ δέ πρό οὗτος ὁ ἀρχή οὗτος , οὐ ὡς ἐνυπάρχω : ὁ γάρ ἀπό ὅς οὐ ἐν-ὑπάρχω , ἀλλά ἐκ ὅς : ἀπό ὅς δέ ἕκαστος , οὐ ἕκαστος , ἀλλά ἕτερος ἅπας . οὐ τοίνυν εἷς τις ὁ πᾶς , ἀλλά πρό πᾶς , ὥστε καί πρό νόος : καί γάρ αὖ νόος ἐντός ὁ πᾶς : ὥστε καί ταύτῃ πρό νόος , καί εἰ ὁ μετά αὐτός δέ ὁ τάξις ἔχω ὁ ὁ πᾶς , καί ταύτῃ πρό πᾶς . οὐ δέω δή , πρό ὅς εἰμί , οὗτος εἷς τις εἰμί , οὐδέ νόος αὐτός προσλέγω : οὐδέ ἀγαθός οὖν , εἰ σημαίνω εἷς τις ὁ πᾶς ἀγαθός , ʽοὐδὲ οὗτος : εἰ δέ ὁ πρό πᾶς , εἰμί οὕτως ὀνομάζω . εἰ οὖν νόος , ὅτι πολύς εἰμί , καί ὁ νοέω αὐτός οἷος παρεμπίπτω , ἐάν ἐκ αὐτός εἰμί , πληθύνω , δέω ὁ πάντῃ ἁπλόος καί πρῶτος ἅπας ἐπέκεινα νόος εἰμί . καί γάρ εἰ νοέω , οὐ ἐπέκεινα νόος , ἀλλά νόος εἰμί : ἀλλά εἰ νόος εἰμί , καί αὐτός πλῆθος εἰμί .