plotinus.enneades 4.4.45
ἐκ δὴ τῶν εἰρημένων ἁπάντων ἐκεῖνο φανερόν , ὅτι , ὡς ἕκαστον τῶν ἐν τῷ παντὶ ἔχει φύσεως καὶ διαθέσεως , οὕτω τοι συντελεῖ εἰς τὸ πᾶν καὶ πάσχει καὶ ποιεῖ , καθάπερ ἐφ̓ ἑκάστου ζῴου ἕκαστον τῶν μερῶν , ὡς ἔχει φύσεως καὶ κατασκευῆς , οὕτω πρὸς τὸ ὅλον συντελεῖ καὶ ὑπουργεῖ καὶ τάξεως καὶ χρείας ἠξίωται : δίδωσι δὲ τὸ παῤ αὑτοῦ καὶ δέχεται τὰ παρὰ τῶν ἄλλων , ὅσων αὐτοῦ δεκτικὴ ἡ φύσις , καὶ οἷον συναίσθησις παντὸς πρὸς πᾶν , καὶ εἰ ἕκαστον δὲ τῶν μερῶν καὶ ζῷον ἦν , εἶχεν ἂν καὶ ζῴου ἔργα ἕτερα ὄντα τῶν τοῦ μέρους . καὶ δὴ κἀκεῖνο ἀναφαίνεται , ὅπως τὸ καθ̓ ἡμᾶς ἔχει , ὡς ποιοῦντές τι καὶ ἡμεῖς ἐν τῷ παντὶ οὐ μόνον ὅσα σῶμα πρὸς σῶμα καὶ πάσχον αὖ τὰ τοιαῦτα ἔτι καὶ τὴν ἄλλην αὑτῶν φύσιν εἰσφερόμεθα συναφθέντες τοῖς συγγενέσιν οἷς ἔχομεν πρὸς τὰ συγγενῆ τῶν ἔξω : καὶ δὴ καὶ ψυχαῖς ἡμῶν καὶ διαθέσεσι συναφεῖς γινόμενοι , μᾶλλον δὲ ὄντες , πρός τε τὰ ἐφεξῆς ἐν τῷ δαιμονίῳ τόπῳ καὶ τὰ ἐπέκεινα αὐτῶν οὐκ ἔστιν ὅπως λανθάνομεν ὁποῖοί τινες ἐσμέν . οὐ τοίνυν οὐδὲ τὰ αὐτὰ πάντες δίδομεν οὐδὲ ταὐτὸν δεχόμεθα : ὃ γὰρ μὴ ἔχομεν πῶς ἂν μεταδοίημεν ἄλλῳ , οἷον ἀγαθόν ; οὐδ̓ αὖ τῷ μὴ δεκτικῷ ἀγαθοῦ ἀγαθόν τι κομιούμεθα . τὴν οὖν αὑτοῦ τις κακίαν συνάψας ἐγνώσθη τε ὅς ἐστι καὶ κατὰ τὴν αὐτοῦ φύσιν ὤσθη εἰς ὃ ἔχει , καὶ ἐντεῦθεν ἀπαλλαγεὶς εἰς ἄλλον τοιοῦτον τόπον φύσεως ὁλκαῖς . τῷ δὲ ἀγαθῷ αἵ τε λήψεις αἵ τε δόσεις καὶ αἱ μεταθέσεις ἄλλαι , ὥσπερ ἐκ μηρίνθων ὁλκαῖς τισι φύσεως μετατιθεμένων . οὕτω θαυμαστῶς ἔχει δυνάμεως καὶ τάξεως τόδε τὸ πᾶν γινομένων ἁπάντων ἀψόφῳ κελεύθῳ κατὰ δίκην , ἣν οὐκ ἔστι φυγεῖν οὐδενί , ἧς ἐπαίει μὲν ὁ φαῦλος οὐδέν , ἄγεται δὲ οὐκ εἰδὼς οἷ δεῖ ἐν τῷ παντὶ φέρεσθαι : ὁ δ̓ ἀγαθὸς καὶ οἶδε , καὶ οὗ δεῖ ἄπεισι , καὶ γινώσκει πρὶν ἀπιέναι οὗ ἀνάγκη αὐτῷ ἐλθόντι οἰκεῖν , καὶ εὔελπίς ἐστιν , ὡς μετὰ θεῶν ἔσοιτο . ἐν μὲν γὰρ ὀλίγῳ ζῴῳ σμικραὶ τῶν μερῶν αἱ μεταβολαὶ καὶ συναισθήσεις καὶ οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ τὰ μέρη ζῷα εἶναι , εἰ μή που ἐπὶ βραχὺ ἔν τισιν : ἐν δὲ τῷ ἐν ᾧ διαστάσεις τε τοσαῦται καὶ ἕκαστον τῶν ἐν αὐτῷ χάλασιν ἔχει καὶ ζῷά ἐστι πολλά , τὰς κινήσεις δεῖ καὶ τὰς μεταστάσεις μείζους εἶναι . ὁρῶμεν δὲ καὶ ἥλιον καὶ σελήνην καὶ τὰ ἄλλα ἄστρα ἐν τάξει μετατιθέμενα καὶ μετακινούμενα . οὐ τοίνυν ἄλογον οὐδὲ τὰς ψυχὰς μετατίθεσθαι μὴ τὸ αὐτὸ ἀεὶ ἦθος σωζομένας , ταττομένας δὲ ἀνάλογον ὧν ἔπαθον καὶ ποιοῦσι τάξιν , οἷον κεφαλῆς , τὰς δὲ οἷον ποδῶν λαβούσας , πρὸς τὸ πᾶν σύμφωνον : ἔχει γὰρ καὶ αὐτὸ διαφορὰς πρὸς τὸ ἄμεινόν τε καὶ χεῖρον . ἡ δ̓ ἂν μήτε τὸ ἄμεινον τὸ ἐνταῦθα αἱρῆται , μήτε τοῦ χείρονος μετέχουσα ᾖ , ἄλλον τόπον καὶ καθαρὸν ἠλλάξατο τοῦτον , ὃν εἵλετο , λαβοῦσα . αἱ δὲ κολάσεις ὥσπερ νενοσηκότων μερῶν , τῶν μὲν ἐπιστύψεις φαρμάκοις , τῶν δὲ ἐξαιρέσεις ἢ καὶ ἀλλοιώσεις , ἵνα ὑγιαίνῃ τὸ πᾶν ἑκάστου διατιθεμένου οὗ δεῖ : τὸ δ̓ ὑγιεινὸν τοῦ παντὸς ἀλλοιουμένου , τοῦ δὲ ἐξαιρουμένου ἐντεῦθεν , ὡς ἐνθαδὶ νοσοῦντος , οὗ δὲ μὴ νοσήσει τιθεμένου .
Lemmas: ἐκ δή ὁ λέγω ἅπας ἐκεῖνος φανερός , ὅτι , ὡς ἕκαστος ὁ ἐν ὁ πᾶς ἔχω φύσις καί διάθεσις , οὕτως τοι συντελέω εἰς ὁ πᾶς καί πάσχω καί ποιέω , καθά ἐπί ἕκαστος ζῷον ἕκαστος ὁ μέρος , ὡς ἔχω φύσις καί κατασκευή , οὕτως πρός ὁ ὅλος συντελέω καί ὑπουργέω καί τάξις καί χρεία ἀξιόω : δίδωμι δέ ὁ παρά ἑαυτοῦ καί δέχομαι ὁ παρά ὁ ἄλλος , ὅσος αὐτός δεκτικός ὁ φύσις , καί οἷος συναίσθησις πᾶς πρός πᾶς , καί εἰ ἕκαστος δέ ὁ μέρος καί ζῷον εἰμί , ἔχω ἄν καί ζῷον ἔργον ἕτερος εἰμί ὁ ὁ μέρος . καί δή ἐκεῖνος ἀναφαίνω , ὅπως ὁ κατά ἐγώ ἔχω , ὡς ποιέω τις καί ἐγώ ἐν ὁ πᾶς οὐ μόνος ὅσος σῶμα πρός σῶμα καί πάσχω αὖ ὁ τοιοῦτος ἔτι καί ὁ ἄλλος ἑαυτοῦ φύσις εἰσφέρω συνάπτω ὁ συγγενής ὅς ἔχω πρός ὁ συγγενής ὁ ἔξω : καί δή καί ψυχή ἐγώ καί διάθεσις συναφής γίγνομαι , μάλα δέ εἰμί , πρός τε ὁ ἐφεξῆς ἐν ὁ δαιμόνιος τόπος καί ὁ ἐπέκεινα αὐτός οὐ εἰμί ὅπως λανθάνω ὁποῖος τις εἰμί . οὐ τοίνυν οὐδέ ὁ αὐτός πᾶς δίδωμι οὐδέ αὐτός δέχομαι : ὅς γάρ μή ἔχω πῶς ἄν μεταδίδωμι ἄλλος , οἷος ἀγαθός ; οὐδέ αὖ ὁ μή δεκτικός ἀγαθός ἀγαθός τις κομίζω . ὁ οὖν ἑαυτοῦ τις κακία συνάπτω γιγνώσκω τε ὅς εἰμί καί κατά ὁ αὐτός φύσις ὠθέω εἰς ὅς ἔχω , καί ἐντεῦθεν ἀπαλλάσσω εἰς ἄλλος τοιοῦτος τόπος φύσις ὁλκή . ὁ δέ ἀγαθός ὁ τε λῆψις ὁ τε δόσις καί ὁ μετάθεσις ἄλλος , ὥσπερ ἐκ μήρινθος ὁλκή τις φύσις μετατίθημι . οὕτως θαυμαστός ἔχω δύναμις καί τάξις ὅδε ὁ πᾶς γίγνομαι ἅπας ἄψοφος κέλευθος κατά δίκη , ὅς οὐ εἰμί φεύγω οὐδείς , ὅς ἐπαίω μέν ὁ φαῦλος οὐδείς , ἄγω δέ οὐ οἶδα οἷ δέω ἐν ὁ πᾶς φέρω : ὁ δέ ἀγαθός καί οἶδα , καί οὗ δέω ἀπέρχομαι , καί γιγνώσκω πρίν ἀπέρχομαι οὗ ἀνάγκη αὐτός ἔρχομαι οἰκέω , καί εὔελπις εἰμί , ὡς μετά θεός εἰμί . ἐν μέν γάρ ὀλίγος ζῷον μικρός ὁ μέρος ὁ μεταβολή καί συναίσθησις καί οὐ εἰμί ἐν αὐτός ὁ μέρος ζῷον εἰμί , εἰ μή που ἐπί βραχύς ἐν τις : ἐν δέ ὁ ἐν ὅς διάστασις τε τοσοῦτος καί ἕκαστος ὁ ἐν αὐτός χάλασις ἔχω καί ζῷον εἰμί πολύς , ὁ κίνησις δέω καί ὁ μετάστασις μέγας εἰμί . ὁράω δέ καί ἥλιος καί σελήνη καί ὁ ἄλλος ἄστρον ἐν τάξις μετατίθημι καί μετακινέω . οὐ τοίνυν ἄλογος οὐδέ ὁ ψυχή μετατίθημι μή ὁ αὐτός ἀεί ἦθος σῴζω , τάσσω δέ ἀνάλογος ὅς πάσχω καί ποιέω τάξις , οἷος κεφαλή , ὁ δέ οἷος πούς λαμβάνω , πρός ὁ πᾶς σύμφωνος : ἔχω γάρ καί αὐτός διαφορά πρός ὁ ἀγαθός τε καί κακός . ὁ δέ ἐάν μήτε ὁ ἀγαθός ὁ ἐνταῦθα αἱρέω , μήτε ὁ κακός μετέχω εἰμί , ἄλλος τόπος καί καθαρός ἀλλάσσω οὗτος , ὅς αἱρέω , λαμβάνω . ὁ δέ κόλασις ὥσπερ νοσέω μέρος , ὁ μέν ἐπίστυψις φάρμακον , ὁ δέ ἐξαίρεσις ἤ καί ἀλλοίωσις , ἵνα ὑγιαίνω ὁ πᾶς ἕκαστος διατίθημι ὅς δέω : ὁ δέ ὑγιεινός ὁ πᾶς ἀλλοιόω , ὁ δέ ἐξαιρέω ἐντεῦθεν , ὡς ἐνθαδί νοσέω , ὅς δέ μή νοσέω τίθημι .