plotinus.enneades 3.7.6
ἐπειδὴ δὲ ἡ τοιαύτη φύσις οὕτω παγκάλη καὶ ἀίδιος περὶ τὸ ἓν καὶ ἀπ̓ ἐκείνου καὶ πρὸς ἐκεῖνο , οὐδὲν ἐκβαίνουσα ἀπ̓ αὐτοῦ , μένουσα δὲ ἀεὶ περὶ ἐκεῖνο καὶ ἐν ἐκείνῳ καὶ ζῶσα κατ̓ ἐκεῖνο , εἴρηταί τε , ὡς ἐγὼ οἶμαι , τοῦτο τῷ Πλάτωνι καλῶς καὶ βαθείᾳ τῇ γνώμῃ καὶ οὐκ ἄλλως , τοῦτο δὴ τὸ μένοντος αἰῶνος ἐν ἑνί : ἵνα μὴ μόνον ᾖ αὐτὸς αὑτὸν εἰς ἓν πρὸς ἑαυτὸν ἄγων , ἀλλ̓ ᾖ περὶ τὸ ἓν τοῦ ὄντος ζωὴ ὡσαύτως . τοῦτο δὴ ὃ ζητοῦμεν , καὶ τὸ οὕτω μένον αἰών ἐστι . τὸ γὰρ τοῦτο καὶ οὕτω μένον καὶ αὐτὸ τὸ μένον ὅ ἐστιν ἐνέργεια ζωῆς μενούσης παῤ αὑτῆς πρὸς ἐκεῖνο καὶ ἐν ἐκείνῳ καὶ οὔτε τὸ εἶναι οὔτε τὸ ζῆν ψευδομένη ἔχοι ἂν τὸ αἰὼν εἶναι . τὸ γὰρ ἀληθῶς εἶναί ἐστι τὸ οὐδέποτε μὴ εἶναι οὐδ̓ ἄλλως εἶναι : τοῦτο δὲ ὡσαύτως εἶναι : τοῦτο δὲ ἀδιαφόρως εἶναι . οὐκ ἔχει οὖν ὁτιοῦν ἄλλο καὶ ἄλλο , οὐδ̓ ἄρα διαστήσεις , οὐδ̓ ἐξελίξεις , οὐδὲ προάξεις , οὐδὲ παρατενεῖς , οὐδ̓ ἄρα οὔτε πρότερον αὐτοῦ οὔτε τι ὕστερον λαβεῖν ἔχεις . εἰ οὖν μήτε πρότερον μήτε ὕστερον περὶ αὐτό , τὸ δ̓ ἐστὶν ἀληθέστατον τῶν περὶ αὐτὸ καὶ αὐτό , καὶ οὕτως δέ , ὅτι ἐστὶν ὡς οὐσία ἢ τὸ ζῆν , πάλιν αὖ ἥκει ἡμῖν τοῦτο , ὃ δὴ λέγομεν , ὁ αἰών . ὅταν δὲ τὸ ἀεὶ λέγωμεν καὶ τὸ οὐ ποτὲ μὲν ὄν , ποτὲ δὲ μὴ ὄν , ἡμῖν ἕνεκα τῆς σαφηνείας δεῖ νομίζειν λέγεσθαι : ἐπεὶ τό γε ἀεὶ τάχ̓ ἂν οὐ κυρίως λεγόμενον , ἀλλὰ ληφθὲν εἰς δήλωσιν τοῦ ἀφθάρτου πλανῷ ἂν τὴν ψυχὴν εἰς ἔκβασιν τοῦ πλείονος καὶ ἔτι ὡς μὴ ἐπιλείψοντός ποτε . τὸ δὲ ἴσως βέλτιον ἦν μόνον τὸ ὂν λέγειν . ἀλλ̓ ὥσπερ τὸ ὂν ἀρκοῦν ὄνομα τῇ οὐσίᾳ , ἐπειδὴ καὶ τὴν γένεσιν οὐσίαν ἐνόμιζον , ἐδεήθησαν πρὸς τὸ μαθεῖν καὶ προσθήκης τοῦ ἀεί . οὐ γὰρ ἄλλο μέν ἐστιν ὄν , ἄλλο δὲ τὸ ἀεὶ ὄν , ὥσπερ οὐδ̓ ἄλλο μὲν φιλόσοφος , ἄλλο δὲ ὁ ἀληθινός : ἀλλ̓ ὅτι τὸ ὑποδυόμενον ἦν φιλοσοφίαν , ἡ προσθήκη τοῦ ἀληθινοῦ ἐγένετο . οὕτω καὶ τῷ ὄντι τὸ ἀεὶ καὶ τὸ ὂν τῷ ἀεί , ὥστε λέγεσθαι ἀεὶ ὄν : διὸ ληπτέον τὸ ἀεὶ οἷον ἀληθῶς ὂν λέγεσθαι καὶ συναιρετέον τὸ ἀεὶ εἰς ἀδιάστατον δύναμιν τὴν οὐδὲν δεομένην οὐδενὸς μεθ̓ ὃ ἤδη ἔχει : ἔχει δὲ τὸ πᾶν . πᾶν οὖν ὂν καὶ κατὰ πᾶν οὐκ ἐνδεὲς καὶ οὐ ταύτῃ μὲν πλῆρες , ἄλλῃ δὲ ἐλλεῖπον ἡ τοιαύτη φύσις . τὸ γὰρ ἐν χρόνῳ , κἂν τέλειον ᾖ , ὡς δοκεῖν , οἷον σῶμά τι ἱκανὸν ψυχῇ τέλειον , δεόμενον καὶ τοῦ ἔπειτα , ἐλλεῖπον τῷ χρόνῳ , οὗ δεῖται : ὥστε σὺν ἐκείνῳ , εἰ παρείη αὐτῷ καὶ συνθέοι , ὂν ἀτελὲς ταύτῃ ὂν ὁμωνύμως ἂν τέλειον λέγοιτο . ὅτῳ δὲ ὑπάρχει μηδὲ τοῦ ἔπειτα δεῖσθαι μήτε εἰς χρόνον ἄλλον μεμετρημένον μήτε τὸν ἄπειρον καὶ ἀπείρως ἐσόμενον , ἀλλ̓ ὅπερ δεῖ εἶναι , τοῦτο ἔχειν , τοῦτό ἐστιν οὗ ἡ ἔννοια ἐπορέγεται , ᾧ τὸ εἶναι οὐκ ἐκ τοῦ τοσοῦδε , ἀλλὰ πρὸ τοῦ τοσοῦδε . ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ μηδὲ τοσῷδε ὄντι πάντη μηδενὸς ἐφάπτεσθαι τοσοῦδε , ἵνα μὴ ἡ ζωὴ αυτοῦ μερισθεῖσα τὸ καθαρῶς ἀμερὲς αὐτοῦ ἀνέλῃ , ἀλλ̓ ᾖ καὶ τῇ ζωῇ ἀμερὲς καὶ τῇ οὐσίᾳ . τὸ δ̓ ʽἀγαθὸς ἦν̓ ἀναφέρει εἰς ἔννοιαν τοῦ παντὸς σημαῖνον τῷ ἐπέκεινα παντὸς τὸ μὴ ἀπὸ χρόνου τινός : ὥστε μηδὲ τὸν κόσμον ἀρχήν τινα χρονικὴν εἰληφέναι τῆς αἰτίας τοῦ εἶναι αὐτῷ τὸ πρότερον παρεχούσης . ἀλλ̓ ὅμως δηλώσεως χάριν τοῦτο εἰπὼν μέμφεται ὕστερον καὶ τούτῳ τῷ ὀνόματι ὡς οὐδ̓ αὐτοῦ ὀρθῶς πάντη λεγομένου ἐπὶ τῶν τὸν λεγόμενον καὶ νοούμενον αἰῶνα εἰληχότων .
Lemmas: ἐπειδή δέ ὁ τοιοῦτος φύσις οὕτως πάγκαλος καί ἀίδιος περί ὁ εἷς καί ἀπό ἐκεῖνος καί πρός ἐκεῖνος , οὐδείς ἐκβαίνω ἀπό αὐτός , μένω δέ ἀεί περί ἐκεῖνος καί ἐν ἐκεῖνος καί ζάω κατά ἐκεῖνος , λέγω τε , ὡς ἐγώ οἴομαι , οὗτος ὁ Πλάτων καλός καί βαθύς ὁ γνώμη καί οὐ ἄλλος , οὗτος δή ὁ μένω αἰών ἐν εἷς : ἵνα μή μόνος εἰμί αὐτός ἑαυτοῦ εἰς εἷς πρός ἑαυτοῦ ἄγω , ἀλλά εἰμί περί ὁ εἷς ὁ εἰμί ζωή ὡσαύτως . οὗτος δή ὅς ζητέω , καί ὁ οὕτως μένω αἰών εἰμί . ὁ γάρ οὗτος καί οὕτως μένω καί αὐτός ὁ μένω ὅς εἰμί ἐνέργεια ζωή μένω παρά ἑαυτοῦ πρός ἐκεῖνος καί ἐν ἐκεῖνος καί οὔτε ὁ εἰμί οὔτε ὁ ζάω ψεύδω ἔχω ἄν ὁ αἰών εἰμί . ὁ γάρ ἀληθής εἰμί εἰμί ὁ οὐδέποτε μή εἰμί οὐδέ ἄλλος εἰμί : οὗτος δέ ὡσαύτως εἰμί : οὗτος δέ ἀδιάφορος εἰμί . οὐ ἔχω οὖν ὁστισοῦν ἄλλος καί ἄλλος , οὐδέ ἄρα διίστημι , οὐδέ ἐξελίσσω , οὐδέ προάγω , οὐδέ παρατείνω , οὐδέ ἄρα οὔτε πρότερος αὐτός οὔτε τις ὕστερον λαμβάνω ἔχω . εἰ οὖν μήτε πρότερος μήτε ὕστερον περί αὐτός , ὁ δέ εἰμί ἀληθής ὁ περί αὐτός καί αὐτός , καί οὕτως δέ , ὅτι εἰμί ὡς οὐσία ἤ ὁ ζάω , πάλιν αὖ ἥκω ἐγώ οὗτος , ὅς δή λέγω , ὁ αἰών . ὅταν δέ ὁ ἀεί λέγω καί ὁ οὐ ποτέ μέν εἰμί , ποτέ δέ μή εἰμί , ἐγώ ἕνεκα ὁ σαφήνεια δέω νομίζω λέγω : ἐπεί ὁ γε ἀεί τάχα ἄν οὐ κύριος λέγω , ἀλλά λαμβάνω εἰς δήλωσις ὁ ἄφθαρτος πλανάω ἄν ὁ ψυχή εἰς ἔκβασις ὁ πολύς καί ἔτι ὡς μή ἐπιλείπω ποτέ . ὁ δέ ἴσως ἀγαθός εἰμί μόνος ὁ εἰμί λέγω . ἀλλά ὥσπερ ὁ εἰμί ἀρκέω ὄνομα ὁ οὐσία , ἐπειδή καί ὁ γένεσις οὐσία νομίζω , δέω πρός ὁ μανθάνω καί προσθήκη ὁ ἀεί . οὐ γάρ ἄλλος μέν εἰμί εἰμί , ἄλλος δέ ὁ ἀεί εἰμί , ὥσπερ οὐδέ ἄλλος μέν φιλόσοφος , ἄλλος δέ ὁ ἀληθινός : ἀλλά ὅτι ὁ ὑποδύω εἰμί φιλοσοφία , ὁ προσθήκη ὁ ἀληθινός γίγνομαι . οὕτως καί ὁ εἰμί ὁ ἀεί καί ὁ εἰμί ὁ ἀεί , ὥστε λέγω ἀεί εἰμί : διό λαμβάνω ὁ ἀεί οἷος ἀληθής εἰμί λέγω καί συναιρετέον ὁ ἀεί εἰς ἀδιάστατος δύναμις ὁ οὐδείς δέω οὐδείς μετά ὅς ἤδη ἔχω : ἔχω δέ ὁ πᾶς . πᾶς οὖν εἰμί καί κατά πᾶς οὐ ἐνδεής καί οὐ ταύτῃ μέν πλήρης , ἄλλῃ δέ ἐλλείπω ὁ τοιοῦτος φύσις . ὁ γάρ ἐν χρόνος , ἐάν τέλειος εἰμί , ὡς δοκέω , οἷος σῶμα τις ἱκανός ψυχή τέλειος , δέω καί ὁ ἔπειτα , ἐλλείπω ὁ χρόνος , ὅς δέω : ὥστε σύν ἐκεῖνος , εἰ πάρειμι αὐτός καί συνθέω , εἰμί ἀτελής ταύτῃ εἰμί ὁμώνυμος ἄν τέλειος λέγω . ὅστις δέ ὑπάρχω μηδέ ὁ ἔπειτα δέω μήτε εἰς χρόνος ἄλλος μετρέω μήτε ὁ ἄπειρος καί ἄπειρος εἰμί , ἀλλά ὅς δέω εἰμί , οὗτος ἔχω , οὗτος εἰμί ὅς ὁ ἔννοια ἐπορέγω , ὅς ὁ εἰμί οὐ ἐκ ὁ τοσόσδε , ἀλλά πρό ὁ τοσόσδε . πρέπω γάρ αὐτός μηδέ τοσόσδε εἰμί πάντῃ μηδείς ἐφάπτω τοσόσδε , ἵνα μή ὁ ζωή αὐτός μερίζω ὁ καθαρός ἀμερής αὐτός ἀναιρέω , ἀλλά εἰμί καί ὁ ζωή ἀμερής καί ὁ οὐσία . ὁ δέ ἀγαθός ἀπτήν ἀναφέρω εἰς ἔννοια ὁ πᾶς σημαίνω ὁ ἐπέκεινα πᾶς ὁ μή ἀπό χρόνος τις : ὥστε μηδέ ὁ κόσμος ἀρχή τις χρονικός λαμβάνω ὁ αἰτία ὁ εἰμί αὐτός ὁ πρότερος παρέχω . ἀλλά ὅμως δήλωσις χάριν οὗτος λέγω μέμφομαι ὕστερον καί οὗτος ὁ ὄνομα ὡς οὐδέ αὐτός ὀρθός πάντῃ λέγω ἐπί ὁ ὁ λέγω καί νοέω αἰών λαγχάνω .