plotinus.enneades 6.9.5
ὅστις οἴεται τὰ ὄντα τύχῃ καὶ τῷ αὐτομάτω διοικεῖσθαι καὶ σωματικαῖς συνέχεσθαι αἰτίαις , οὑτος πόρρω ἀπελήλαται καὶ θεοῦ καὶ ἐννοίας . ἑνός , καὶ ὁ λόγος οὐ πρὸς τούτους , ἀλλὰ πρὸς τοὺς ἄλλην φύσιν παρὰ τὰ σώματα τιθεμένους καὶ ἀνιόντας ἐπὶ ψυχήν . καὶ δεῖ δὴ τούτους φύσιν ψυχῆς κατανενοηκέναι τά τε ἄλλα καὶ ὡς παρὰ νοῦ ἐστι καὶ λόγου παρὰ τούτου κοινωνήσασα ἀρετὴν ἴσχει : μετὰ δὲ ταῦτα νοῦν λαβεῖν ἕτερον τοῦ λογιζομένου καὶ λογιστικοῦ καλουμένου , καὶ τοὺς λογισμοὺς ἤδη οἷον ἐν διαστάσει καὶ κινήσει , καὶ τὰς ἐπιστήμας λόγους ἐν ψυχῇ τὰς τοιαύτας ἐν φανερῷ ἤδη γεγονυίας τῷ ἐν τῇ ψυχῇ γεγονέναι τὸν νοῦν τῶν ἐπιστημῶν αἴτιον : καὶ νοῦν ἰδόντα οἷον αἰσθητὸν τῷ ἀντιληπτὸν εἶναι ἐπαναβεβηκότα τῇ ψυχῇ καὶ πατέρα αὐτῆς ὄντα κόσμον νοητόν , νοῦν ἥσυχον καὶ ἀτρεμῆ κίνησιν φατέον πάντα ἔχοντα ἐν αὑτῷ καὶ πάντα ὄντα , πλῆθος ἀδιάκριτον καὶ αὖ διακεκριμένον : οὔτε γὰρ διακέκριται ὡς οἱ λόγοι οἱ ἤδη καθ̓ ἓν νοούμενοι , οὔτε συγκέχυται τὰ ἐν αὐτῷ . πρόεισι γὰρ ἕκαστον χωρίς : οἷον καὶ ἐν ταῖς ἐπιστήμαις πάντων ἐν ἀμερεῖ ὄντων ὅμως ἐστὶν ἕκαστον χωρὶς αὐτῶν . τοῦτο οὖν τὸ ὁμοῦ πλῆθος , ὁ κόσμος ὁ νοητός , ἔστι μὲν πρὸς τῷ πρώτῳ , καί φησιν αὐτὸ ὁ λόγος ἐξ ἀνάγκης εἶναι , εἴπερ τις καὶ ψυχὴν εἶναι : τοῦτο δὲ κυριώτερον ψυχῆς : οὐ μέντοι πρῶτον , ὅτι μὴ ἓν μηδὲ ἁπλοῦν : ἁπλοῦν δὲ τὸ ἓν καὶ ἡ πάντων ἀρχή . τὸ δὴ πρὸ τοῦ ἐν τοῖς οὖσι τιμιωτάτου , εἴπερ δεῖ τι πρὸ νοῦ εἶναι ἓν μὲν εἶναι βουλομένου , οὐκ ὄντος δὲ ἕν , ἑνοειδοῦς δέ , ὅτι αὐτῷ μὴ διεσκέδασται ὁ νοῦς , ἀλλὰ σύνεστιν ἑαυτῷ ὄντως οὐ διαρτήσας ἑαυτὸν τῷ πλησίον μετὰ τὸ ἓν εἶναι , ἀποστῆναι δέ πως τοῦ ἑνὸς τολμήσας — τὸ δὴ πρὸ τούτου θαῦμα τὸ ἕν , ὃ μὴ ὄν ἐστιν , ἵνα μὴ καὶ ἐνταῦθα κατ̓ ἄλλου τὸ ἕν , ᾧ ὄνομα μὲν κατ̓ ἀλήθειαν οὐδὲν προσῆκον , εἴπερ δὲ δεῖ ὀνομάσαι , κοινῶς ἂν λεχθείη προσηκόντως ἕν , οὐχ ὡς ἄλλο , εἶτα ἕν , χαλεπὸν μὲν γνωσθῆναι διὰ τοῦτο , γιγνωσκόμενον δὲ μᾶλλον τῷ ἀπ̓ αὐτοῦ γεννήματι , τῇ οὐσίᾳ : καὶ ἄγει εἰς οὐσίαν νοῦν , καὶ αὐτοῦ ἡ φύσις τοιαύτη , ὡς πηγὴν τῶν ἀρίστων εἶναι καὶ δύναμιν γεννῶσαν τὰ ὄντα μένουσαν ἐν ἑαυτῇ καὶ οὐκ ἐλαττουμένην οὐδ̓ ἐν τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτῆς οὖσαν , ὅτι καὶ πρὸ τούτων , ὀνομάζομεν ἓν ἐξ ἀνάγκης τῷ σημαίνειν ἀλλήλοις αὐτὴν τῷ ὀνόματι εἰς ἔννοιαν ἀμέριστον ἄγοντες καὶ τὴν ψυχὴν ἑνοῦν θέλοντες , οὐχ οὕτως ἓν λέγοντες καὶ ἀμερές , ὡς σημεῖον ἢ μονάδα λέγοντες : τὸ γὰρ οὕτως ἓν ποσοῦ ἀρχή , ὃ οὐκ ἂν ὑπέστη μὴ προούσης οὐσίας καὶ τοῦ πρὸ οὐσίας : οὔκουν δεῖ ἐνταῦθα βάλλειν τὴν διάνοιαν , ἀλλὰ ταῦτα ὁμοιῶσαι ἐκείνοις ἐν ἀναλογίαις τῷ ἁπλῷ καὶ τῇ φυγῇ τοῦ πλήθους καὶ τοῦ μερισμοῦ .
Lemmas: ὅστις οἴομαι ὁ εἰμί τύχη καί ὁ αὐτόματος διοικέω καί σωματικός συνέχω αἰτία , οὗτος πρόσω ἀπελαύνω καί θεός καί ἔννοια . εἷς , καί ὁ λόγος οὐ πρός οὗτος , ἀλλά πρός ὁ ἄλλος φύσις παρά ὁ σῶμα τίθημι καί ἀνέρχομαι ἐπί ψυχή . καί δέω δή οὗτος φύσις ψυχή κατανοέω ὁ τε ἄλλος καί ὡς παρά νόος εἰμί καί λόγος παρά οὗτος κοινωνέω ἀρετή ἴσχω : μετά δέ οὗτος νόος λαμβάνω ἕτερος ὁ λογίζομαι καί λογιστικός καλέω , καί ὁ λογισμός ἤδη οἷος ἐν διάστασις καί κίνησις , καί ὁ ἐπιστήμη λόγος ἐν ψυχή ὁ τοιοῦτος ἐν φανερός ἤδη γίγνομαι ὁ ἐν ὁ ψυχή γίγνομαι ὁ νόος ὁ ἐπιστήμη αἴτιος : καί νόος ὁράω οἷος αἰσθητός ὁ ἀντιληπτός εἰμί ἐπαναβαίνω ὁ ψυχή καί πατήρ αὐτός εἰμί κόσμος νοητός , νόος ἥσυχος καί ἀτρεμής κίνησις φημί πᾶς ἔχω ἐν ἑαυτοῦ καί πᾶς εἰμί , πλῆθος ἀδιάκριτος καί αὖ διακρίνω : οὔτε γάρ διακρίνω ὡς ὁ λόγος ὁ ἤδη κατά εἷς νοέω , οὔτε συγχέω ὁ ἐν αὐτός . πρόειμι γάρ ἕκαστος χωρίς : οἷος καί ἐν ὁ ἐπιστήμη πᾶς ἐν ἀμερής εἰμί ὅμως εἰμί ἕκαστος χωρίς αὐτός . οὗτος οὖν ὁ ὁμοῦ πλῆθος , ὁ κόσμος ὁ νοητός , εἰμί μέν πρός ὁ πρῶτος , καί φημί αὐτός ὁ λόγος ἐκ ἀνάγκη εἰμί , εἴπερ τις καί ψυχή εἰμί : οὗτος δέ κύριος ψυχή : οὐ μέντοι πρῶτος , ὅτι μή εἷς μηδέ ἁπλόος : ἁπλόος δέ ὁ εἷς καί ὁ πᾶς ἀρχή . ὁ δή πρό ὁ ἐν ὁ εἰμί τίμιος , εἴπερ δέω τις πρό νόος εἰμί εἷς μέν εἰμί βούλομαι , οὐ εἰμί δέ εἷς , ἑνοειδής δέ , ὅτι αὐτός μή διασκεδάννυμι ὁ νόος , ἀλλά σύνειμι ἑαυτοῦ ὄντως οὐ διαρτάω ἑαυτοῦ ὁ πλησίος μετά ὁ εἷς εἰμί , ἀφίστημι δέ πως ὁ εἷς τολμάω — ὁ δή πρό οὗτος θαῦμα ὁ εἷς , ὅς μή εἰμί εἰμί , ἵνα μή καί ἐνταῦθα κατά ἄλλος ὁ εἷς , ὅς ὄνομα μέν κατά ἀλήθεια οὐδείς προσήκω , εἴπερ δέ δέω ὀνομάζω , κοινός ἄν λέγω προσηκόντως εἷς , οὐ ὡς ἄλλος , εἶτα εἷς , χαλεπός μέν γιγνώσκω διά οὗτος , γιγνώσκω δέ γε ὁ ἀπό αὐτός γέννημα , ὁ οὐσία : καί ἄγω εἰς οὐσία νόος , καί αὐτός ὁ φύσις τοιοῦτος , ὡς πηγή ὁ ἀγαθός εἰμί καί δύναμις γεννάω ὁ εἰμί μένω ἐν ἑαυτοῦ καί οὐ ἐλασσόω οὐδέ ἐν ὁ γίγνομαι ὑπό αὐτός εἰμί , ὅτι καί πρό οὗτος , ὀνομάζω εἷς ἐκ ἀνάγκη ὁ σημαίνω ἀλλήλων αὐτός ὁ ὄνομα εἰς ἔννοια ἀμέριστος ἄγω καί ὁ ψυχή ἑνόω ἐθέλω , οὐ οὕτως εἷς λέγω καί ἀμερής , ὡς σημεῖον ἤ μονάς λέγω : ὁ γάρ οὕτως εἷς πός ἀρχή , ὅς οὐ ἄν ὑφίστημι μή προέρχομαι οὐσία καί ὁ πρό οὐσία : οὔκουν δέω ἐνταῦθα βάλλω ὁ διάνοια , ἀλλά οὗτος ὁμοιόω ἐκεῖνος ἐν ἀναλογία ὁ ἁπλόος καί ὁ φυγή ὁ πλῆθος καί ὁ μερισμός .