plotinus.enneades 2.4.14
ἀλλ̓ ἐκεῖνο ζητητέον , πότερα στέρησις , ἢ περὶ αὐτὴν ἡ στέρησις . ὁ τοίνυν λέγων ὑποκειμένῳ μὲν ἓν ἄμφω , λόγῳ δὲ δύο , δίκαιος ἦν διδάσκειν καὶ τὸν λόγον ἑκατέρου ὅντινα δεῖ ἀποδιδόναι , τῆς μὲν ὕλης ὃς ὁριεῖται αὐτὴν οὐδὲν προσαπτόμενος τῆς στερήσεως , τῆς τε αὖ στερήσεως ὡσαύτως . ἢ γὰρ οὐδέτερον ἐν οὐδετέρῳ τῷ λόγῳ ἢ ἑκάτερον ἐν ἑκατέρῳ ἢ θάτερον ἐν θατέρῳ μόνον ὁποτερονοῦν . εἰ μὲν οὖν ἑκάτερον χωρὶς καὶ οὐκ ἐπιζητεῖ οὐδέτερον , δύο ἔσται ἄμφω καὶ ἡ ὕλη ἕτερον στερήσεως , κἂν συμβεβήκῃ αὐτῇ ἡ στέρησις . δεῖ δὲ ἐν τῷ λόγῳ μηδὲ δυνάμει ἐνορᾶσθαι θάτερον . εἰ δ̓ ὡς ἡ ῥὶς ἡ σιμὴ καὶ τὸ σιμόν , καὶ οὕτω διπλοῦν ἑκάτερον καὶ δύο . εἰ δὲ ὡς τὸ πῦρ καὶ ἡ θερμότης , ἐν μὲν τῷ πυρὶ τῆς θερμότητος οὔσης , ἐν δὲ τῇ θερμότητι οὐ λαμβανομένου τοῦ πυρός , καὶ ἡ ὕλη οὕτω στέρησις , ὡς τὸ πῦρ θερμόν , οἷον εἶδος αὐτῆς ἔσται ἡ στέρησις , τὸ δὲ ὑποκείμενον ἄλλο , ὃ δεῖ τὴν ὕλην εἶναι . καὶ οὐδ̓ οὕτως ἕν . ἆρα οὖν οὕτως ἓν τῷ ὑποκειμένῳ , δύο δὲ τῷ λόγῳ , τῆς στερήσεως οὐ σημαινούσης τι παρεῖναι , ἀλλὰ μὴ παρεῖναι , καὶ οἷον ἀπόφασις ἡ στέρησις τῶν ὄντων : ὥσπερ ἂν εἴ τις λέγοι οὐκ ὄν , οὐ γὰρ προστίθησιν ἡ ἀπόφασις , ἀλλά φησιν οὐκ εἶναι : καὶ οὕτω στέρησις ὡς οὐκ ὄν ; εἰ μὲν οὖν οὐκ ὄν , ὅτι μὴ τὸ ὄν , ἀλλὰ ἄλλο ὄν τι , ἔτι δύο οἱ λόγοι , ὁ μὲν τοῦ ὑποκειμένου ἁπτόμενος , ὁ δὲ τῆς στερήσεως τὴν πρὸς τὰ ἄλλα σχέσιν δηλῶν . ἢ ὁ μὲν τῆς ὕλης πρὸς τὰ ἄλλα καὶ ὁ τοῦ ὑποκειμένου δὲ πρὸς τὰ ἄλλα , ὁ δὲ τῆς στερήσεως εἰ τὸ ἀόριστον αὐτῆς δηλοῖ , τάχα ἂν αὐτὸς αὐτῆς ἐφάπτοιτο : πλὴν ἕν γε ἑκατέρως τῷ ὑποκειμένῳ , λόγῳ δὲ δύο . εἰ μέντοι τῷ ἀορίστῳ εἶναι καὶ ἀπείρῳ εἶναι καὶ ἀποίῳ εἶναι τῇ ὕλῃ ταὐτόν , πῶς ἔτι δύο οἱ λόγοι ;
Lemmas: ἀλλά ἐκεῖνος ζητέω , πότερος στέρησις , ἤ περί αὐτός ὁ στέρησις . ὁ τοίνυν λέγω ὑπόκειμαι μέν εἷς ἄμφω , λόγος δέ δύο , δίκαιος εἰμί διδάσκω καί ὁ λόγος ἑκάτερος ὅστις δέω ἀποδίδωμι , ὁ μέν ὕλη ὅς ὁρίζω αὐτός οὐδείς προσάπτω ὁ στέρησις , ὁ τε αὖ στέρησις ὡσαύτως . ἤ γάρ οὐδέτερος ἐν οὐδέτερος ὁ λόγος ἤ ἑκάτερος ἐν ἑκάτερος ἤ ἕτερος ἐν ἕτερος μόνος ὁπότερος . εἰ μέν οὖν ἑκάτερος χωρίς καί οὐ ἐπιζητέω οὐδέτερος , δύο εἰμί ἄμφω καί ὁ ὕλη ἕτερος στέρησις , ἐάν συμβαίνω αὐτός ὁ στέρησις . δέω δέ ἐν ὁ λόγος μηδέ δύναμις ἐνοράω ἕτερος . εἰ δέ ὡς ὁ ῥίς ὁ σιμός καί ὁ σιμός , καί οὕτως διπλόος ἑκάτερος καί δύο . εἰ δέ ὡς ὁ πῦρ καί ὁ θερμότης , ἐν μέν ὁ πῦρ ὁ θερμότης εἰμί , ἐν δέ ὁ θερμότης οὐ λαμβάνω ὁ πῦρ , καί ὁ ὕλη οὕτως στέρησις , ὡς ὁ πῦρ θερμός , οἷος εἶδος αὐτός εἰμί ὁ στέρησις , ὁ δέ ὑπόκειμαι ἄλλος , ὅς δέω ὁ ὕλη εἰμί . καί οὐδέ οὕτως εἷς . ἆρα οὖν οὕτως εἷς ὁ ὑπόκειμαι , δύο δέ ὁ λόγος , ὁ στέρησις οὐ σημαίνω τις πάρειμι , ἀλλά μή πάρειμι , καί οἷος ἀπόφασις ὁ στέρησις ὁ εἰμί : ὥσπερ ἄν εἰ τις λέγω οὐ εἰμί , οὐ γάρ προστίθημι ὁ ἀπόφασις , ἀλλά φημί οὐ εἰμί : καί οὕτως στέρησις ὡς οὐ εἰμί ; εἰ μέν οὖν οὐ εἰμί , ὅτι μή ὁ εἰμί , ἀλλά ἄλλος εἰμί τις , ἔτι δύο ὁ λόγος , ὁ μέν ὁ ὑπόκειμαι ἅπτω , ὁ δέ ὁ στέρησις ὁ πρός ὁ ἄλλος σχέσις δηλόω . ἤ ὁ μέν ὁ ὕλη πρός ὁ ἄλλος καί ὁ ὁ ὑπόκειμαι δέ πρός ὁ ἄλλος , ὁ δέ ὁ στέρησις εἰ ὁ ἀόριστος αὐτός δηλόω , τάχα ἄν αὐτός αὐτός ἐφάπτω : πλήν εἷς γε ἑκάτερος ὁ ὑπόκειμαι , λόγος δέ δύο . εἰ μέντοι ὁ ἀόριστος εἰμί καί ἄπειρος εἰμί καί ἄποιος εἰμί ὁ ὕλη αὐτός , πῶς ἔτι δύο ὁ λόγος ;