plotinus.enneades 5.1.7
εἰκόνα δὲ ἐκείνου εἶναι λέγομεν τὸν νοῦν : δεῖ γὰρ σαφέστερον λέγειν : πρῶτον μέν , ὅτι δεῖ πως εἶναι ἐκείνου τὸ γεννώμενον καὶ ἀποσώζειν πολλὰ αὐτοῦ καὶ εἶναι ὁμοιότητα πρὸς αὐτό , ὥσπερ καὶ τὸ φῶς τοῦ ἡλίου . ἀλλ̓ οὐ νοῦς ἐκεῖνο . πῶς οὖν νοῦν γεννᾷ ; ἢ ὅτι τῇ ἐπιστροφῇ πρὸς αὑτὸ ἑώρα : ἡ δὲ ὅρασις αὕτη νοῦς . τὸ γὰρ καταλαμβάνον ἄλλο ἢ αἴσθησις ἢ νοῦς : αἴσθησιν γραμμὴν καὶ τὰ ἄλλα . ἀλλ̓ ὁ κύκλος τοιοῦτος οἷος μερίζεσθαι : τοῦτο δὲ οὐχ οὕτως . ἢ καὶ ἐνταῦθα ἓν μέν , ἀλλὰ τὸ ἓν δύναμις πάντων . ὧν οὖν ἐστι δύναμις , ταῦτα ἀπὸ τῆς δυνάμεως οἷον σχιζομένη ἡ νόησις καθορᾷ . ἢ οὐκ ἂν ἦν νοῦς . ἐπεὶ καὶ παῤ αὑτοῦ ἔχει ἤδη οἷον συναίσθησιν τῆς δυνάμεως , ὅτι δύναται οὐσίαν αὐτὸς γεννᾶν δἰ αὑτὸν καὶ ὁρίζειν τὸ εἶναι αὑτῷ τῇ παῤ ἐκείνου δυνάμει , καὶ ὅτι οἷον μέρος ἕν τι τῶν ἐκείνου καὶ ἐξ ἐκείνου ἡ οὐσία καὶ ῥώννυται παῤ ἐκείνου καὶ τελειοῦται εἰς οὐσίαν παῤ ἐκείνου καὶ ἐξ ἐκείνου . ὁρᾷ δὲ αὑτῷ ἐκεῖθεν οἷον μεριστῷ ἐξ ἀμερίστου καὶ τὸ ζῆν καὶ τὸ νοεῖν καὶ πάντα , ὅτι ἐκεῖνο μηδὲν τῶν πάντων : ταύτῃ γὰρ πάντα ἐξ ἐκείνου , ὅτι μή τινι μορφῇ κατείχετο ἐκεῖνο : μόνον γὰρ ἓν ἐκεῖνο . καὶ ὁ μὲν πάντα ἐν τοῖς οὖσιν ἂν ἦν . διὰ τοῦτο ἐκεῖνο οὐδὲν μὲν τῶν ἐν τῷ νῷ , ἐξ αὐτοῦ δὲ πάντα . διὸ καὶ οὐσίαι ταῦτα : ὥρισται γὰρ ἤδη καὶ οἷον μορφὴν ἕκαστον ἔχει : τὸ δὲ ὂν δεῖ οὐκ ἐν ἀορίστῳ οἷον θεωρεῖσθαι , ἀλλ̓ ὅρῳ πεπῆχθαι καὶ στάσει : στάσις δὲ τοῖς νοητοῖς ὁρισμὸς καὶ μορφή , οἷς καὶ τὴν ὑπόστασιν λαμβάνει . ταύτης τοι γενεᾶς ὁ νοῦς οὗτος ἄξιος τοῦ καθαρωτάτου μηδ̓ ἄλλοθεν ἢ ἐκ τῆς πρώτης ἀρχῆς φῦναι , γενόμενον δὲ ἤδη τὰ ὄντα πάντα σὺν αὑτῷ γεννῆσαι , πᾶν μὲν τὸ τῶν ἰδεῶν κάλλος , πάντας δὲ θεοὺς νοητούς : πλήρη δὲ ὄντα ὧν ἐγέννησε καὶ ὥσπερ καταπιόντα πάλιν τῷ ἐν αὑτῷ ἔχειν μηδὲ ἐκπεσεῖν εἰς ὕλην μηδὲ τραφῆναι παρὰ τῇ Ῥέᾳ , ὡς τὰ μυστήρια καὶ οἱ μῦθοι οἱ περὶ θεῶν αἰνίττονται Κρόνον μὲν θεὸν σοφώτατον πρὸ τοῦ Διὸς γενέσθαι ἃ γεννᾷ πάλιν ἐν ἑαυτῷ ἔχειν , ᾗ καὶ πλήρης καὶ νοῦς ἐν κόρῳ : μετὰ δὲ ταῦτά φασι Δία γεννᾶν κόρον ἤδη ὄντα : ψυχὴν γὰρ γεννᾷ νοῦς , νοῦς ὢν τέλειος . καὶ γὰρ τέλειον ὄντα γεννᾶν ἔδει , καὶ μὴ δύναμιν οὖσαν τοσαύτην ἄγονον εἶναι . κρεῖττον δὲ οὐχ οἷόν τε ἦν εἶναι οὐδ̓ ἐνταῦθα τὸ γεννώμενον , ἀλλ̓ ἔλαττον ὂν εἴδωλον εἶναι αὐτοῦ , ἀόριστον μὲν ὡσαύτως , ὁριζόμενον δὲ ὑπὸ τοῦ γεννήσαντος καὶ οἷον εἰδοποιούμενον . νοῦ δὲ γέννημα λόγος τις καὶ ὑπόστασις τὸ διανοούμενον : τοῦτο δ̓ ἐστὶ τὸ περὶ νοῦν κινούμενον καὶ νοῦ φῶς καὶ ἴχνος ἐξηρτημένον ἐκείνου , κατὰ θάτερα μὲν συνηγμένον ἐκείνῳ καὶ ταύτῃ ἀποπιμπλάμενον καὶ ἀπολαῦον καὶ μεταλαμβάνον αὐτοῦ καὶ νοοῦν , κατὰ θάτερα δὲ ἐφαπτόμενον τῶν μετ̓ αὐτό , μᾶλλον δὲ γεννῶν καὶ αὐτό , ἃ ψυχῆς ἀνάγκη εἶναι χείρονα : περὶ ὧν ὕστερον λεκτέον καὶ μέχρι τούτων τὰ θεῖα .
Lemmas: εἰκών δέ ἐκεῖνος εἰμί λέγω ὁ νόος : δέω γάρ σαφής λέγω : πρῶτος μέν , ὅτι δέω πως εἰμί ἐκεῖνος ὁ γεννάω καί ἀποσῴζω πολύς αὐτός καί εἰμί ὁμοιότης πρός αὐτός , ὥσπερ καί ὁ φάος ὁ ἥλιος . ἀλλά οὐ νόος ἐκεῖνος . πῶς οὖν νόος γεννάω ; ἤ ὅτι ὁ ἐπιστροφή πρός ἑαυτοῦ ὁράω : ὁ δέ ὅρασις οὗτος νόος . ὁ γάρ καταλαμβάνω ἄλλος ἤ αἴσθησις ἤ νόος : αἴσθησις γραμμή καί ὁ ἄλλος . ἀλλά ὁ κύκλος τοιοῦτος οἷος μερίζω : οὗτος δέ οὐ οὕτως . ἤ καί ἐνταῦθα εἷς μέν , ἀλλά ὁ εἷς δύναμις πᾶς . ὅς οὖν εἰμί δύναμις , οὗτος ἀπό ὁ δύναμις οἷος σχίζω ὁ νόησις καθοράω . ἤ οὐ ἄν εἰμί νόος . ἐπεί καί παρά ἑαυτοῦ ἔχω ἤδη οἷος συναίσθησις ὁ δύναμις , ὅτι δύναμαι οὐσία αὐτός γεννάω διά ἑαυτοῦ καί ὁρίζω ὁ εἰμί ἑαυτοῦ ὁ παρά ἐκεῖνος δύναμις , καί ὅτι οἷος μέρος εἷς τις ὁ ἐκεῖνος καί ἐκ ἐκεῖνος ὁ οὐσία καί ῥώννυμι παρά ἐκεῖνος καί τελειόω εἰς οὐσία παρά ἐκεῖνος καί ἐκ ἐκεῖνος . ὁράω δέ ἑαυτοῦ ἐκεῖθεν οἷος μεριστός ἐκ ἀμέριστος καί ὁ ζάω καί ὁ νοέω καί πᾶς , ὅτι ἐκεῖνος μηδείς ὁ πᾶς : ταύτῃ γάρ πᾶς ἐκ ἐκεῖνος , ὅτι μή τις μορφή κατέχω ἐκεῖνος : μόνος γάρ εἷς ἐκεῖνος . καί ὁ μέν πᾶς ἐν ὁ εἰμί ἄν εἰμί . διά οὗτος ἐκεῖνος οὐδείς μέν ὁ ἐν ὁ νόος , ἐκ αὐτός δέ πᾶς . διό καί οὐσία οὗτος : ὁρίζω γάρ ἤδη καί οἷος μορφή ἕκαστος ἔχω : ὁ δέ εἰμί δέω οὐ ἐν ἀόριστος οἷος θεωρέω , ἀλλά ὅρος πήγνυμι καί στάσις : στάσις δέ ὁ νοητός ὁρισμός καί μορφή , ὅς καί ὁ ὑπόστασις λαμβάνω . οὗτος τοι γενεά ὁ νόος οὗτος ἄξιος ὁ καθαρός μηδέ ἄλλοθεν ἤ ἐκ ὁ πρῶτος ἀρχή φύω , γίγνομαι δέ ἤδη ὁ εἰμί πᾶς σύν ἑαυτοῦ γεννάω , πᾶς μέν ὁ ὁ ἰδέα κάλλος , πᾶς δέ θεός νοητός : πλήρης δέ εἰμί ὅς γεννάω καί ὥσπερ καταπίνω πάλιν ὁ ἐν ἑαυτοῦ ἔχω μηδέ ἐκπίπτω εἰς ὕλη μηδέ τρέφω παρά ὁ Ῥέα , ὡς ὁ μυστήριον καί ὁ μῦθος ὁ περί θεός αἰνίσσομαι Κρόνος μέν θεός σοφός πρό ὁ Ζεύς γίγνομαι ὅς γεννάω πάλιν ἐν ἑαυτοῦ ἔχω , ᾗ καί πλήρης καί νόος ἐν κόρος : μετά δέ οὗτος φημί Ζεύς γεννάω κόρος ἤδη εἰμί : ψυχή γάρ γεννάω νόος , νόος εἰμί τέλειος . καί γάρ τέλειος εἰμί γεννάω δέω , καί μή δύναμις εἰμί τοσοῦτος ἄγονος εἰμί . κρατύς δέ οὐ οἷος τε εἰμί εἰμί οὐδέ ἐνταῦθα ὁ γεννάω , ἀλλά ἐλαχύς εἰμί εἴδωλον εἰμί αὐτός , ἀόριστος μέν ὡσαύτως , ὁρίζω δέ ὑπό ὁ γεννάω καί οἷος εἰδοποιέω . νόος δέ γέννημα λόγος τις καί ὑπόστασις ὁ διανοέω : οὗτος δέ εἰμί ὁ περί νόος κινέω καί νόος φάος καί ἴχνος ἐξαρτάω ἐκεῖνος , κατά ἕτερος μέν σύνειμι ἐκεῖνος καί ταύτῃ ἀποπίμπλημι καί ἀπολαύω καί μεταλαμβάνω αὐτός καί νοέω , κατά ἕτερος δέ ἐφάπτω ὁ μετά αὐτός , μάλα δέ γεννάω καί αὐτός , ὅς ψυχή ἀνάγκη εἰμί κακός : περί ὅς ὕστερον λεκτέος καί μέχρι οὗτος ὁ θεῖος .