plotinus.enneades 2.9.17
καίτοι , εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος φύσιν , διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ , καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν εἰπεῖν χείρονα , ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν , σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν , ψυχὰς ἐν τάξει , ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας καὶ τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας , ὡς τῷ μεγέθει τὸ γενόμενον τῷ ἀμερεῖ τῷ τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι : τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ . καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος , εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο τι διοικοῦσαν , καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης . ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ , ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης , δούσης δὲ ἑτέρῳ , ὅτι μὴ θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι , ἔχειν , εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα , οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμου τοσοῦτον διδόντας τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως , ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι μετέχειν κάλλους : ὃ καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ . εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι , μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα : ἀλλ̓ οὕτως οὐδὲ αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα : οὐδὲ θεωρίας τοίνυν : οὐδὲ θεὸν τοίνυν . καὶ γὰρ διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα . εἰ οὖν μὴ ταῦτα , οὐδὲ ἐκεῖνα : μετ̓ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά . ἀλλ̓ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους , καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες , ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι . ἀλλ̓ εἰδέναι δεῖ , ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο , εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν , ἀλλ̓ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλὸν κακῶς διατεθέντες : ἔπειτα , ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ παντί : εἶθ̓ ὅτι ἔστι τὰ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν μέρει , οἷα δαιμόνων , ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι , ὡς ἐκεῖθεν , καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν , οὐκ ἐχόμενον τούτων , ἀλλ̓ ἀπὸ τούτων ἐπ’ ἐκεῖνα ἰόντα , μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις : καὶ εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά , σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν : εἰ δὲ τὰ ἔνδον φαῦλα , τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι . μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τὰ ἔνδον : οὐ γὰρ τὸ ἔξω πᾶν καλὸν κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον . οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν . εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας , αἰσχροὺς δὲ τἄνδον , οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι , ἀλλ̓ ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς : εἰ δ̓ ἄρα , τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι : πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος . τῷ δὲ παντὶ καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον ; καὶ μὴν οἷς μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις , τούτοις τάχ̓ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο , ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι , τῷ δὲ παντὶ οὐκ ἦν ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προιόντι καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα . πόθεν γάρ ; πάντα γὰρ εἶχεν . ἀλλ̓ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις . εἰ δ̓ ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο , ἀλλ̓ οὐ κακόν τι .
Lemmas: καίτοι , εἰ καί μισέω αὐτός ἐπέρχομαι ὁ ὁ σῶμα φύσις , διότι ἀκούω Πλάτων πολύς μέμφομαι ὁ σῶμα οἷος ἐμπόδιος παρέχω ὁ ψυχή , καί πᾶς ὁ σωματικός φύσις λέγω κακός , χρή οὗτος περιαιρέω ὁ διάνοια ὁράω ὁ λοιπός , σφαῖρα νοητός ὁ ἐπί ὁ κόσμος εἶδος ἐμπεριέχω , ψυχή ἐν τάξις , ἄνευ ὁ σῶμα μέγεθος δίδωμι καί ὁ νοητός εἰς διάστασις προάγω , ὡς ὁ μέγεθος ὁ γίγνομαι ὁ ἀμερής ὁ ὁ παράδειγμα εἰς δύναμις ἐξισόω : ὁ γάρ ἐκεῖ μέγας ἐν δύναμις ἐνταῦθα ἐν ὄγκος . καί εἴτε κινέω οὗτος ὁ σφαῖρα βούλομαι νοέω περιάγω ὑπό θεός δύναμις ἀρχή καί μέσος καί τέλος ὁ πᾶς ἔχω , εἴτε ἵστημι ὡς οὔπω καί ἄλλος τις διοικέω , καλός ἄν ἔχω εἰς ἔννοια ὁ ὅδε ὁ πᾶς ψυχή διοικέω . ἐντίθημι δέ ἤδη καί ὁ σῶμα αὐτός , ὡς οὐδείς ἄν πάσχω , δίδωμι δέ ἕτερος , ὅτι μή θέμις φθόνος ἐν ὁ θεός εἰμί , ἔχω , εἰ τις δύναμαι λαμβάνω ἕκαστος , οὕτως αὐτός διανοέω κατά κόσμος τοσοῦτος δίδωμι ὁ ὁ κόσμος ψυχή δύναμις , ὅσος ὁ σῶμα φύσις οὐ καλός εἰμί ποιέω ὅσος εἰμί αὐτός καλλύνω μετέχω κάλλος : ὅς καί αὐτός ὁ ψυχή θεῖος εἰμί κινέω . εἰ μή ἄρα αὐτός φημί μή κινέω , μηδέ διάφορος αἰσχρός καί καλός ὁράω σῶμα : ἀλλά οὕτως οὐδέ αἰσχρός καί καλός ἐπιτήδευμα οὐδέ καλός μάθημα : οὐδέ θεωρία τοίνυν : οὐδέ θεός τοίνυν . καί γάρ διά ὁ πρῶτος οὗτος . εἰ οὖν μή οὗτος , οὐδέ ἐκεῖνος : μετά ἐκεῖνος τοίνυν οὗτος καλός . ἀλλά ὅταν λέγω καταφρονέω ὁ τῇδε κάλλος , καλός ἄν ποιέω ὁ ἐν παῖς καί γυνή καταφρονέω , ὡς μή εἰς ἀκολασία ἡσσάομαι . ἀλλά οἶδα δέω , ὅτι οὐ ἄν σεμνύνω , εἰ αἰσχρός καταφρονέω , ἀλλά ὅτι καταφρονέω πρότερος λέγω καλός κακός διατίθημι : ἔπειτα , ὅτι οὐ αὐτός κάλλος ἐπί μέρος καί ὅλος καί πᾶς καί πᾶς : εἶτα ὅτι εἰμί ὁ τοιοῦτος κάλλος καί ἐν αἰσθητός καί ὁ ἐν μέρος , οἷος δαίμων , ὡς θαυμάζω ὁ ποιέω καί πιστεύω , ὡς ἐκεῖθεν , καί ἐντεῦθεν ἀμήχανος ὁ ἐκεῖ κάλλος λέγω , οὐ ἔχω οὗτος , ἀλλά ἀπό οὗτος ἐπί ἐκεῖνος ἔρχομαι , μή λοιδορέω δέ οὗτος : καί εἰ μέν καί ὁ ἔνδον καλός , σύμφωνος ἀλλήλων εἰμί λέγω : εἰ δέ ὁ ἔνδον φαῦλος , ὁ ἀγαθός ἐλασσόω . μήποτε δέ οὐδέ εἰμί ὄντως τις καλός εἰμί ὁ ἔξω αἰσχρός εἰμί ὁ ἔνδον : οὐ γάρ ὁ ἔξω πᾶς καλός κρατέω εἰμί ὁ ἔνδον . ὁ δέ λέγω καλός ἔνδον αἰσχρός ψεῦδος καί ὁ ἔξω κάλλος ἔχω . εἰ δέ τις φημί ὁράω καλός ὄντως εἰμί , αἰσχρός δέ ἔνδον , οἴομαι μέν αὐτός μή ὁράω , ἀλλά ἄλλος εἰμί νομίζω ὁ καλός : εἰ δέ ἄρα , ὁ αἰσχρός αὐτός ἐπίκτητος εἰμί καλός ὁ φύσις εἰμί : πολύς γάρ ἐνθάδε ὁ κώλυμα εἰμί ἔρχομαι εἰς τέλος . ὁ δέ πᾶς καλός εἰμί τίς ἐμπόδιος εἰμί εἰμί καλός καί ἔνδον ; καί μήν ὅς μή ὁ τέλειος ἀποδίδωμι ἐκ ἀρχή ὁ φύσις , οὗτος τάχα ἄν οὐ ἔρχομαι εἰς τέλος γίγνομαι , ὥστε καί φαῦλος ἐνδέχομαι γίγνομαι , ὁ δέ πᾶς οὐ εἰμί ποτέ παῖς ὡς ἀτελής εἰμί οὐδέ προσγίγνομαι αὐτός προέρχομαι καί προστίθημι εἰς σῶμα . πόθεν γάρ ; πᾶς γάρ ἔχω . ἀλλά οὐδέ εἰς ψυχή πλάσσω ἄν τις . εἰ δέ ἄρα οὗτος τις αὐτός χαρίζω , ἀλλά οὐ κακός τις .