plotinus.enneades 1.6.3
γινώσκει δὲ αὐτὸ ἡ ἐπ’ αὐτὸ δύναμις τεταγμένη , ἧς οὐδὲν κυριώτερον εἰς κρίσιν τῶν ἑαυτῆς , ὅταν καὶ ἡ ἄλλη συνεπικρίνῃ ψυχή . τάχα δὲ καὶ αὐτὴ λέγει συναρμόττουσα τῷ παῤ αὐτῇ εἴδει κἀκείνῳ πρὸς τὴν κρίσιν χρωμένη ὥσπερ κανόνι τοῦ εὐθέος . πῶς δὲ συμφωνεῖ τὸ περὶ σῶμα τῷ πρὸ σώματος ; πῶς δὲ τὴν ἔξω οἰκίαν τῷ ἔνδον οἰκίας εἴδει ὁ οἰκοδομικος συναρμόσας καλὴν εἶναι λέγει ; ἢ ὅτι ἐστὶν ἡ ἔξω , εἰ χωρίσειας τοὺς λίθους , τὸ ἔνδον εἶδος μερισθὲν τῷ ἔξω ὕλης ὄγκῳ , ἀμερὲς ὂν ἐν πολλοῖς φανταζόμενον . ὅταν οὖν ἡ αἴσθησις τὸ ἐν σώμασιν εἶδος ἴδῃ συνδησάμενον καὶ κρατῆσαν τῆς φύσεως τῆς ἐναντίας ἀμόρφου οὔσης καὶ μορφὴν ἐπὶ ἄλλαις μορφαῖς ἐκπρεπῶς ἐποχουμένην , συνελοῦσα ἀθρόον αὐτὸ τὸ πολλαχῇ ἀνήνεγκέ τε καὶ εἰσήγαγεν εἰς τὸ εἴσω ἀμερὲς ἤδη καὶ ἔδωκε τῷ ἔνδον σύμφωνον καὶ συναρμόττον καὶ φίλον : οἷα ἀνδρὶ ἀγαθῷ προσηνὲς ἐπιφαινόμενον ἀρετῆς ἴχνος ἐν νέῳ συμφωνοῦν τῷ ἀληθεῖ τῷ ἔνδον . τὸ δὲ τῆς χρόας κάλλος ἁπλοῦν μορφῇ καὶ κρατήσει τοῦ ἐν ὕλῃ σκοτεινοῦ , παρουσίᾳ φωτὸς ἀσωμάτου καὶ λόγου καὶ εἴδους ὄντος . ὅθεν καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ παρὰ τὰ ἄλλα σώματα καλόν , ὅτι τάξιν εἴδους πρὸς τὰ ἄλλα στοιχεῖα ἔχει , ἄνω μὲν τῇ θέσει , λεπτότατον δὲ τῶν ἄλλων σωμάτων , ὡς ἐγγὺς ἂν τοῦ ἀσωμάτου , μόνον δὲ αὐτὸ οὐκ εἰσδεχόμενον τὰ ἄλλα : τὰ δὲ ἄλλα δέχεται αὐτό . θερμαίνεται γὰρ ἐκεῖνα , οὐ ψύχεται δὲ τοῦτο , κέχρωσταί τε πρώτως , τὰ δὲ ἄλλα παρὰ τούτου τὸ εἶδος τῆς χρόας λαμβάνει . λάμπει οὖν καὶ στίλβει , ὡς ἂν εἶδος ὄν . τὸ δὲ μὴ κρατούμενον ἐξίτηλον τῷ φωτὶ γινόμενον οὐκέτι καλόν , ὡς ἂν τοῦ εἴδους τῆς χρόας οὐ μετέχον ὅλου . αἱ δὲ ἁρμονίαι αἱ ἐν ταῖς φωναῖς ἀφανεῖς τὰς φανερὰς ποιήσασαι καὶ ταύτῃ τὴν ψυχὴν σύνεσιν τοῦ καλοῦ λαβεῖν ἐποίησαν , ὡς ἐν ἄλλῳ τὸ αὐτὸ δείξασαι . παρακολουθεῖ δὲ ταῖς αἰσθηταῖς μετρεῖσθαι ἀριθμοῖς ἐν λόγῳ οὐ παντί , ἀλλ̓ ὃς ἂν ᾖ δουλεύων εἰς ποίησιν εἴδους εἴς τὸ κρατεῖν . καὶ περὶ μὲν τῶν ἐν αἰσθήσει καλῶν , ἃ δὴ εἴδωλα καὶ σκιαί , οἷον ἐκδραμοῦσαι εἰς ὕλην ἐλθοῦσαι ἐκόσμησάν τε καὶ διεπτόησαν φανεῖσαι , τοσαῦτα .
Lemmas: γιγνώσκω δέ αὐτός ὁ ἐπί αὐτός δύναμις τάσσω , ὅς οὐδείς κύριος εἰς κρίσις ὁ ἑαυτοῦ , ὅταν καί ὁ ἄλλος συνεπικρίνω ψυχή . τάχα δέ καί αὐτός λέγω συναρμόζω ὁ παρά αὐτός εἶδος ἐκεῖνος πρός ὁ κρίσις χράω ὥσπερ κανών ὁ εὐθύς . πῶς δέ συμφωνέω ὁ περί σῶμα ὁ πρό σῶμα ; πῶς δέ ὁ ἔξω οἰκία ὁ ἔνδον οἰκία εἶδος ὁ οἰκοδομικός συναρμόζω καλός εἰμί λέγω ; ἤ ὅτι εἰμί ὁ ἔξω , εἰ χωρίζω ὁ λίθος , ὁ ἔνδον εἶδος μερίζω ὁ ἔξω ὕλη ὄγκος , ἀμερής εἰμί ἐν πολύς φαντάζω . ὅταν οὖν ὁ αἴσθησις ὁ ἐν σῶμα εἶδος ὁράω συνδέω καί κρατέω ὁ φύσις ὁ ἐναντίος ἄμορφος εἰμί καί μορφή ἐπί ἄλλος μορφή ἐκπρεπής ἐποχέομαι , συναιρέω ἀθρόος αὐτός ὁ πολλαχῆ ἀναφέρω τε καί εἰσάγω εἰς ὁ εἴσω ἀμερής ἤδη καί δίδωμι ὁ ἔνδον σύμφωνος καί συναρμόζω καί φίλος : οἷος ἀνήρ ἀγαθός προσηνής ἐπιφαίνω ἀρετή ἴχνος ἐν νέος συμφωνέω ὁ ἀληθής ὁ ἔνδον . ὁ δέ ὁ χροιά κάλλος ἁπλόος μορφή καί κράτησις ὁ ἐν ὕλη σκοτεινός , παρουσία φώς ἀσώματος καί λόγος καί εἶδος εἰμί . ὅθεν καί ὁ πῦρ αὐτός παρά ὁ ἄλλος σῶμα καλός , ὅτι τάξις εἶδος πρός ὁ ἄλλος στοιχεῖον ἔχω , ἄνω μέν ὁ θέσις , λεπτός δέ ὁ ἄλλος σῶμα , ὡς ἐγγύς ἄν ὁ ἀσώματος , μόνος δέ αὐτός οὐ εἰσδέχομαι ὁ ἄλλος : ὁ δέ ἄλλος δέχομαι αὐτός . θερμαίνω γάρ ἐκεῖνος , οὐ ψύχω δέ οὗτος , χρώζω τε πρῶτος , ὁ δέ ἄλλος παρά οὗτος ὁ εἶδος ὁ χροιά λαμβάνω . λάμπω οὖν καί στίλβω , ὡς ἄν εἶδος εἰμί . ὁ δέ μή κρατέω ἐξίτηλος ὁ φώς γίγνομαι οὐκέτι καλός , ὡς ἄν ὁ εἶδος ὁ χροιά οὐ μετέχω ὅλος . ὁ δέ ἁρμονία ὁ ἐν ὁ φωνή ἀφανής ὁ φανερός ποιέω καί οὗτος ὁ ψυχή σύνεσις ὁ καλός λαμβάνω ποιέω , ὡς ἐν ἄλλος ὁ αὐτός δείκνυμι . παρακολουθέω δέ ὁ αἰσθητός μετρέω ἀριθμός ἐν λόγος οὐ πᾶς , ἀλλά ὅς ἄν εἰμί δουλεύω εἰς ποίησις εἶδος εἰς ὁ κρατέω . καί περί μέν ὁ ἐν αἴσθησις καλός , ὅς δή εἴδωλον καί σκιά , οἷος ἐκτρέχω εἰς ὕλη ἔρχομαι κοσμέω τε καί διαπτοέω φαίνω , τοσοῦτος .