plotinus.enneades 4.8.1
Πολλάκις ἐγειρόμενος εἰς ἐμαυτὸν ἐκ τοῦ σώματος καὶ γινόμενος τῶν μὲν ἄλλων ἔξω , ἐμαυτοῦ δὲ εἴσω , θαυμαστὸν ἡλίκον ὁρῶν κάλλος , καὶ τῆς κρείττονος μοίρας πιστεύσας τότε μάλιστα εἶναι , ζωήν τε ἀρίστην ἐνεργήσας καὶ τῷ θείῳ εἰς ταὐτὸν γεγενημένος καὶ ἐν αὐτῷ ἱδρυθεὶς εἰς ἐνέργειαν ἐλθὼν ἐκείνην ὑπὲρ πᾶν τε ἄλλο νοητὸν ἐμαυτὸν ἱδρύσας , μετὰ ταύτην τὴν ἐν τῷ θείῳ στάσιν εἰς λογισμὸν ἐκ νοῦ καταβὰς ἀπορῶ , πῶς ποτε καὶ νῦν καταβαίνω , καὶ ὅπως ποτέ μοι ἔνδον ἡ ψυχὴ γεγένηται τοῦ σώματος τοῦτο οὖσα , οἷον ἐφάνη καθ̓ ἑαυτήν , καίπερ οὖσα ἐν σώματι . ὁ μὲν γὰρ Ἡράκλειτος , ὃς ἡμῖν παρακελεύεται ζητεῖν τοῦτο , ἀμοιβάς τε ἀναγκαίας τιθέμενος ἐκ τῶν ἐναντίων , ὁδόν τε ἄνω καὶ κάτω εἰπὼν καὶ ʽμεταβάλλον ἀναπαύεταἰ καὶ ʽκάματός ἐστι τοῖς αὐτοῖς μοχθεῖν καὶ ἄρχεσθαἰ εἰκάζειν δοκεῖ ἀμελήσας σαφῆ ἡμῖν ποιῆσαι τὸν λόγον , ὡς δέον ἴσως παῤ αὑτοῖς ζητεῖν , ὥσπερ καὶ αὐτὸς ζητήσας εὗρεν . Ἐμπεδοκλῆς τε εἰπὼν ἁμαρτανούσαις νόμον εἶναι ταῖς ψυχαῖς πεσεῖν ἐνταῦθα καὶ αὐτὸς φυγὰς θεόθεν γενόμενος ἥκειν πίσυνος μαινομένῳ νείκει τοσοῦτον παρεγύμνου , ὅσον καὶ Πυθαγόρας , οἶμαι , καὶ οἱ ἀπ̓ ἐκείνου ᾐνίττοντο περί τε τούτου περί τε πολλῶν ἄλλων . τῷ δὲ παρῆν καὶ διὰ ποίησιν οὐ σαφεῖ εἶναι . λείπεται δὴ ἡμῖν ὁ θεῖος Πλάτων , ὃς πολλά τε καὶ καλὰ περὶ ψυχῆς εἶπε περί τε ἀφίξεως αὐτῆς πολλαχῇ εἴρηκεν ἐν τοῖς αὑτοῦ λόγοις , ὥστε ἐλπίδα ἡμῖν εἶναι λαβεῖν παῤ αὐτοῦ σαφές τι . τί οὖν λέγει ὁ φιλόσοφος οὗτος ; οὐ ταὐτὸν λέγων πανταχῇ φανεῖται , ἵνα ἄν τις ἐκ ῥᾳδίας τὸ τοῦ ἀνδρὸς βούλημα εἶδεν , ἀλλὰ τὸ αἰσθητὸν πᾶν πανταχοῦ ἀτιμάσας καὶ τὴν πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν τῆς ψυχῆς μεμψάμενος ἐν δεσμῷ τε εἶναι καὶ τεθάφθαι ἐν αὐτῷ τὴν ψυχὴν λέγει , καὶ τὸν ἐν ἀπορρήτοις λεγόμενον λόγον μέγαν εἶναι , ὃς ἐν φρουρᾷ τὴν ψυχήν φησιν εἶναι : καὶ τὸ σπήλαιον αὐτῷ , ὥσπερ Ἐμπεδοκλεῖ τὸ ἄντρον , τόδε τὸ πᾶν δοκεῖ μοι λέγειν , ὅπου γε λύσιν τῶν δεσμῶν καὶ ἄνοδον ἐκ τοῦ σπηλαίου τῇ ψυχῇ φησιν εἶναι τὴν πρὸς τὸ νοητὸν πορείαν . ἐν δὲ Φαίδρῳ πτερορρύησιν αἰτίαν τῆς ἐνταῦθα ἀφίξεως : καὶ περίοδοι αὐτῷ ἀνελθοῦσαν πάλιν φέρουσι τῇδε , καὶ κρίσεις δὲ καταπέμπουσιν ἄλλας ἐνταῦθα καὶ κλῆροι καὶ τύχαι καὶ ἀνάγκαι . καὶ ἐν τούτοις ἅπασι μεμψάμενος τὴν τῆς ψυχῆς ἄφιξιν πρὸς σῶμα , ἐν Τιμαίῳ περὶ τοῦδε τοῦ παντὸς λέγων τόν τε κόσμον ἐπαινεῖ καὶ θεὸν λέγει εἶναι εὐδαίμονα τήν τε ψυχὴν παρὰ ἀγαθοῦ τοῦ δημιουργοῦ πρὸς τὸ ἔννουν τόδε τὸ πᾶν εἶναι δεδόσθαι , ἐπειδὴ ἔννουν μὲν αὐτὸ ἔδει εἶναι , ἄνευ δὲ ψυχῆς οὐχ οἷόν τε ἦν τοῦτο γενέσθαι . ἥ τε οὖν ψυχὴ ἡ τοῦ παντὸς τούτου χάριν εἰς αὐτὸ παρὰ τοῦ θεοῦ ἐπέμφθη , ἥ τε ἑκάστου ἡμῶν , πρὸς τὸ τέλειον αὐτὸ εἶναι : ἐπειδὴ ἔδει , ὅσα ἐν νοητῷ κόσμῳ , τὰ αὐτὰ ταῦτα γένη ζῴων καὶ ἐν τῷ αἰσθητῷ ὑπάρχειν .
Lemmas: πολλάκις ἐγείρω εἰς ἐμαυτοῦ ἐκ ὁ σῶμα καί γίγνομαι ὁ μέν ἄλλος ἔξω , ἐμαυτοῦ δέ εἴσω , θαυμαστός ἡλίκος ὁράω κάλλος , καί ὁ κρατύς μοῖρα πιστεύω τότε μάλα εἰμί , ζωή τε ἀγαθός ἐνεργέω καί ὁ θεῖος εἰς αὐτός γίγνομαι καί ἐν αὐτός ἱδρύω εἰς ἐνέργεια ἔρχομαι ἐκεῖνος ὑπέρ πᾶς τε ἄλλος νοητός ἐμαυτοῦ ἱδρύω , μετά οὗτος ὁ ἐν ὁ θεῖος στάσις εἰς λογισμός ἐκ νόος καταβαίνω ἀπορέω , πῶς ποτέ καί νῦν καταβαίνω , καί ὅπως ποτέ ἐγώ ἔνδον ὁ ψυχή γίγνομαι ὁ σῶμα οὗτος εἰμί , οἷος φαίνω κατά ἑαυτοῦ , καίπερ εἰμί ἐν σῶμα . ὁ μέν γάρ Ἡράκλειτος , ὅς ἐγώ παρακελεύομαι ζητέω οὗτος , ἀμοιβή τε ἀναγκαῖος τίθημι ἐκ ὁ ἐναντίος , ὁδός τε ἄνω καί κάτω λέγω καί μεταβάλλω ἀναπαύω καί ʽκάματός εἰμί ὁ αὐτός μοχθέω καί ἄρχω εἰκάζω δοκέω ἀμελέω σαφής ἐγώ ποιέω ὁ λόγος , ὡς δέω ἴσως παρά ἑαυτοῦ ζητέω , ὥσπερ καί αὐτός ζητέω εὑρίσκω . Ἐμπεδοκλῆς τε λέγω ἁμαρτάνω νόμος εἰμί ὁ ψυχή πίπτω ἐνταῦθα καί αὐτός φυγάς θεόθεν γίγνομαι ἥκω πίσυνος μαίνομαι νεῖκος τοσοῦτος παραγυμνόω , ὅσος καί Πυθαγόρας , οἴομαι , καί ὁ ἀπό ἐκεῖνος αἰνίσσομαι περί τε οὗτος περί τε πολύς ἄλλος . ὁ δέ πάρειμι καί διά ποίησις οὐ σαφής εἰμί . λείπω δή ἐγώ ὁ θεῖος Πλάτων , ὅς πολύς τε καί καλός περί ψυχή λέγω περί τε ἄφιξις αὐτός πολλαχῆ λέγω ἐν ὁ ἑαυτοῦ λόγος , ὥστε ἐλπίς ἐγώ εἰμί λαμβάνω παρά αὐτός σαφής τις . τίς οὖν λέγω ὁ φιλόσοφος οὗτος ; οὐ αὐτός λέγω πανταχῇ φαίνω , ἵνα ἄν τις ἐκ ῥᾴδιος ὁ ὁ ἀνήρ βούλημα ὁράω , ἀλλά ὁ αἰσθητός πᾶς πανταχοῦ ἀτιμάζω καί ὁ πρός ὁ σῶμα κοινωνία ὁ ψυχή μέμφομαι ἐν δεσμός τε εἰμί καί θάπτω ἐν αὐτός ὁ ψυχή λέγω , καί ὁ ἐν ἀπόρρητος λέγω λόγος μέγας εἰμί , ὅς ἐν φρουρά ὁ ψυχή φημί εἰμί : καί ὁ σπήλαιον αὐτός , ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς ὁ ἄντρον , ὅδε ὁ πᾶς δοκέω ἐγώ λέγω , ὅπου γε λύσις ὁ δεσμός καί ἄνοδος ἐκ ὁ σπήλαιον ὁ ψυχή φημί εἰμί ὁ πρός ὁ νοητός πορεία . ἐν δέ Φαῖδρος πτερορρύησις αἰτία ὁ ἐνταῦθα ἄφιξις : καί περίοδος αὐτός ἀνέρχομαι πάλιν φέρω τῇδε , καί κρίσις δέ καταπέμπω ἄλλος ἐνταῦθα καί κλῆρος καί τύχη καί ἀνάγκη . καί ἐν οὗτος ἅπας μέμφομαι ὁ ὁ ψυχή ἄφιξις πρός σῶμα , ἐν Τίμαιος περί ὅδε ὁ πᾶς λέγω ὁ τε κόσμος ἐπαινέω καί θεός λέγω εἰμί εὐδαίμων ὁ τε ψυχή παρά ἀγαθός ὁ δημιουργός πρός ὁ ἔννους ὅδε ὁ πᾶς εἰμί δίδωμι , ἐπειδή ἔννους μέν αὐτός δέω εἰμί , ἄνευ δέ ψυχή οὐ οἷος τε εἰμί οὗτος γίγνομαι . ὁ τε οὖν ψυχή ὁ ὁ πᾶς οὗτος χάριν εἰς αὐτός παρά ὁ θεός πέμπω , ὁ τε ἕκαστος ἐγώ , πρός ὁ τέλειος αὐτός εἰμί : ἐπειδή δέω , ὅσος ἐν νοητός κόσμος , ὁ αὐτός οὗτος γένος ζῷον καί ἐν ὁ αἰσθητός ὑπάρχω .