plotinus.enneades 3.2.3
καὶ οὐκ ἄν τις εἰκότως οὐδὲ τούτῳ μέμψαιτο ὡς οὐ καλῷ ἢ τῶν μετὰ σώματος οὐκ ἀρίστῳ , οὐδ̓ αὖ τὸν αἴτιον τοῦ εἶναι αὐτῷ αἰτιάσαιτο πρῶτον μὲν ἐξ ἀνάγκης ὄντος αὐτοῦ καὶ οὐκ ἐκ λογισμοῦ γενομένου , ἀλλὰ φύσεως ἀμείνονος γεννώσης κατὰ φύσιν ὅμοιον ἑαυτῇ : ἔπειτα οὐδ̓ εἰ λογισμὸς εἴη ὁ ποιήσας , αἰσχυνεῖται τῷ ποιηθέντι : ὅλον γάρ τι ἐποίησε πάγκαλον καὶ αὔταρκες καὶ φίλον αὑτῷ καὶ τοῖς μέρεσι τοῖς αὑτοῦ τοῖς τε κυριωτέροις καὶ τοῖς ἐλάττοσιν ὡς αὑτῷ προσφόροις . ὁ τοίνυν ἐκ τῶν μερῶν τὸ ὅλον αἰτιώμενος ἄτοπος ἂν εἴη τῆς αἰτίας : τά τε γὰρ μέρη πρὸς αὐτὸ τὸ ὅλον δεῖ σκοπεῖν , εἰ σύμφωνα καὶ ἁρμόττοντα ἐκείνῳ , τό τε ὅλον σκοπούμενον μὴ πρὸς μέρη ἄττα σμικρὰ βλέπειν . τοῦτο γὰρ οὐ τὸν κόσμον αἰτιωμένου , ἀλλά τινα τῶν αὐτοῦ χωρὶς λαβόντος , οἷον εἰ παντὸς ζῴου τρίχα ἢ τῶν χαμαὶ δάκτυλον ἀμελήσας τὸν πάντα ἄνθρωπον , δαιμονίαν τινὰ ὄψιν , βλέποι , ἢ νὴ Δία τὰ ἄλλα ζῷα ἀφεὶς τὸ εὐτελέστατον λαμβάνοι , ἢ τὸ ὅλον γένος παρείς , οἷον τὸ ἀνθρώπου , Θερσίτην εἰς μέσον ἄγοι . ἐπεὶ οὖν τὸ γενόμενον ὁ κόσμος ἐστὶν ὁ σύμπας , τοῦτον θεωρῶν τάχ̓ ἂν ἀκούσαις παῤ αὐτοῦ , ὡς ἐμὲ πεποίηκε θεὸς κἀγὼ ἐκεῖθεν ἐγενόμην τέλειος ἐκ πάντων ζῴων καὶ ἱκανὸς ἐμαυτῷ καὶ αὐτάρκης οὐδενὸς δεόμενος , ὅτι πάντα ἐν ἐμοὶ καὶ φυτὰ καὶ ζῷα καὶ συμπάντων τῶν γεννητῶν φύσις καὶ θεοὶ πολλοὶ καὶ δαιμόνων δῆμοι καὶ ψυχαὶ ἀγαθαὶ καὶ ἄνθρωποι ἀρετῇ εὐδαίμονες . οὐ γὰρ δὴ γῆ μὲν κεκόσμηται φυτοῖς τε πᾶσι καὶ ζῴοις παντοδαποῖς καὶ μέχρι θαλάττης ψυχῆς ἦλθε δύναμις , ἀὴρ δὲ πᾶς καὶ αἰθὴρ καὶ οὐρανὸς σύμπας ψυχῆς ἄμοιρος , ἀλλ̓ ἐκεῖ ψυχαὶ ἀγαθαὶ πᾶσαι , ἄστροις ζῆν διδοῦσαι καὶ τῇ εὐτάκτῳ οὐρανοῦ καὶ ἀιδίῳ περιφορᾷ νοῦ μιμήσει κύκλῳ φερομένῃ ἐμφρόνως περὶ ταὐτὸν ἀεί : οὐδὲν γὰρ ἔξω ζητεῖ . πάντα δὲ τὰ ἐν ἐμοὶ ἐφίεται μὲν τοῦ ἀγαθοῦ , τυγχάνει δὲ κατὰ δύναμιν τὴν ἑαυτῶν ἕκαστα : ἐξήρτηται γὰρ πᾶς μὲν οὐρανὸς ἐκείνου , πᾶσα δὲ ἐμὴ ψυχὴ καὶ οἱ ἐν μέρεσιν ἐμοῖς θεοί , καὶ τὰ ζῷα δὲ πάντα καὶ τὰ φυτὰ καὶ εἴ τι ἄψυχον δοκεῖ εἶναι ἐν ἐμοί . καὶ τὰ μὲν τοῦ εἶναι μετέχειν δοκεῖ μόνον , τὰ δὲ τοῦ ζῆν , τὰ δὲ μᾶλλον ἐν τῷ αἰσθάνεσθαι , τὰ δὲ ἤδη λόγον ἔχει , τὰ δὲ πᾶσαν ζωήν . οὐ γὰρ τὰ ἴσα ἀπαιτεῖν δεῖ τοῖς μὴ ἴσοις : οὐδὲ γὰρ δακτύλων τὸ βλέπειν , ἀλλὰ ὀφθαλμῶν τοῦτο , δακτύλου δὲ ἄλλο , τὸ εἶναι οἶμαι δακτύλῳ καὶ τὸ αὑτοῦ ἔχειν .
Lemmas: καί οὐ ἄν τις ἔοικα οὐδέ οὗτος μέμφομαι ὡς οὐ καλός ἤ ὁ μετά σῶμα οὐ ἀγαθός , οὐδέ αὖ ὁ αἴτιος ὁ εἰμί αὐτός αἰτιάομαι πρῶτος μέν ἐκ ἀνάγκη εἰμί αὐτός καί οὐ ἐκ λογισμός γίγνομαι , ἀλλά φύσις ἀγαθός γεννάω κατά φύσις ὅμοιος ἑαυτοῦ : ἔπειτα οὐδέ εἰ λογισμός εἰμί ὁ ποιέω , αἰσχύνω ὁ ποιέω : ὅλος γάρ τις ποιέω πάγκαλος καί αὐτάρκης καί φίλος ἑαυτοῦ καί ὁ μέρος ὁ ἑαυτοῦ ὁ τε κύριος καί ὁ ἐλαχύς ὡς ἑαυτοῦ πρόσφορος . ὁ τοίνυν ἐκ ὁ μέρος ὁ ὅλος αἰτιάομαι ἄτοπος ἄν εἰμί ὁ αἰτία : ὁ τε γάρ μέρος πρός αὐτός ὁ ὅλος δέω σκοπέω , εἰ σύμφωνος καί ἁρμόζω ἐκεῖνος , ὁ τε ὅλος σκοπέω μή πρός μέρος τις μικρός βλέπω . οὗτος γάρ οὐ ὁ κόσμος αἰτιάομαι , ἀλλά τις ὁ αὐτός χωρίς λαμβάνω , οἷος εἰ πᾶς ζῷον θρίξ ἤ ὁ χαμαί δάκτυλος ἀμελέω ὁ πᾶς ἄνθρωπος , δαιμόνιος τις ὄψις , βλέπω , ἤ νή Ζεύς ὁ ἄλλος ζῷον ἀφίημι ὁ εὐτελής λαμβάνω , ἤ ὁ ὅλος γένος παρίημι , οἷος ὁ ἄνθρωπος , Θερσίτης εἰς μέσος ἄγω . ἐπεί οὖν ὁ γίγνομαι ὁ κόσμος εἰμί ὁ σύμπας , οὗτος θεωρέω τάχα ἄν ἀκούω παρά αὐτός , ὡς ἐγώ ποιέω θεός ἐγώ ἐκεῖθεν γίγνομαι τέλειος ἐκ πᾶς ζῷον καί ἱκανός ἐμαυτοῦ καί αὐτάρκης οὐδείς δέω , ὅτι πᾶς ἐν ἐγώ καί φυτόν καί ζῷον καί σύμπας ὁ γεννητής φύσις καί θεός πολύς καί δαίμων δῆμος καί ψυχή ἀγαθός καί ἄνθρωπος ἀρετή εὐδαίμων . οὐ γάρ δή γῆ μέν κοσμέω φυτόν τε πᾶς καί ζῷον παντοδαπός καί μέχρι θάλασσα ψυχή ἔρχομαι δύναμις , ἀήρ δέ πᾶς καί αἰθήρ καί οὐρανός σύμπας ψυχή ἄμοιρος , ἀλλά ἐκεῖ ψυχή ἀγαθός πᾶς , ἄστρον ζάω δίδωμι καί ὁ εὔτακτος οὐρανός καί ἀίδιος περιφορά νόος μίμησις κύκλος φέρω ἔμφρων περί αὐτός ἀεί : οὐδείς γάρ ἔξω ζητέω . πᾶς δέ ὁ ἐν ἐγώ ἐφίημι μέν ὁ ἀγαθός , τυγχάνω δέ κατά δύναμις ὁ ἑαυτοῦ ἕκαστος : ἐξαρτάω γάρ πᾶς μέν οὐρανός ἐκεῖνος , πᾶς δέ ἐμός ψυχή καί ὁ ἐν μέρος ἐμός θεός , καί ὁ ζῷον δέ πᾶς καί ὁ φυτόν καί εἰ τις ἄψυχος δοκέω εἰμί ἐν ἐγώ . καί ὁ μέν ὁ εἰμί μετέχω δοκέω μόνος , ὁ δέ ὁ ζάω , ὁ δέ μάλα ἐν ὁ αἰσθάνομαι , ὁ δέ ἤδη λόγος ἔχω , ὁ δέ πᾶς ζωή . οὐ γάρ ὁ ἴσος ἀπαιτέω δέω ὁ μή ἴσος : οὐδέ γάρ δάκτυλος ὁ βλέπω , ἀλλά ὀφθαλμός οὗτος , δάκτυλος δέ ἄλλος , ὁ εἰμί οἴομαι δάκτυλος καί ὁ ἑαυτοῦ ἔχω .