plotinus.enneades 5.3.13
διὸ καὶ ἄρρητον τῇ ἀληθείᾳ : ὅ τι γὰρ ἂν εἴπῃς , τὶ ἐρεῖς . ἀλλὰ τὸ ἐπέκεινα πάντων καὶ ἐπέκεινα τοῦ σεμνοτάτου νοῦ ἐν τοῖς πᾶσι μόνον ἀληθὲς ὂν οὔτε τὶ τῶν πάντων , οὔτε ὄνομα αὐτοῦ , ὅτι μηδὲν κατ̓ αὐτοῦ : ἀλλ̓ ὡς ἐνδέχεται , ἡμῖν αὐτοῖς σημαίνειν ἐπιχειροῦμεν περὶ αὐτοῦ . ἀλλ̓ ὅταν ἀπορῶμεν ʽἀναίσθητον οὖν ἑαυτοῦ καὶ οὐδὲ παρακολουθοῦν ἑαυτῷ οὐδὲ οἶδεν αὑτὄ , ἐκεῖνο χρὴ ἐνθυμεῖσθαι , ὅτι ταῦτα λέγοντες ἑαυτοὺς περιτρέπομεν ἐπὶ τὰ ἐναντία . πολὺ γὰρ αὐτὸ ποιοῦμεν γνωστόν , καὶ γνῶσιν ποιοῦντες καὶ διδόντες νοεῖν δεῖσθαι τοῦ νοεῖν ποιοῦμεν : κἂν σὺν αὐτῷ τὸ νοεῖν ᾖ , περιττὸν ἔσται αὐτῷ τὸ νοεῖν . κινδυνεύει γὰρ ὅλως τὸ νοεῖν πολλῶν εἰς αὐτὸ συνελθόντων συναίσθησις εἶναι τοῦ ὅλου , ὅταν αὐτό τι ἑαυτὸ νοῇ : ὃ δὴ καὶ κυρίως ἐστὶ νοεῖν : ἓν δὲ ἕκαστον αὐτό τί ἐστι καὶ οὐδὲν ζητεῖ . εἰ δὲ τοῦ ἔξω ἔσται ἡ νόησις , ἐνδεές τε ἔσται καὶ οὐ κυρίως τὸ νοεῖν . τὸ δὲ πάντη ἁπλοῦν καὶ αὔταρκες ὄντως οὐδὲν δεῖται : τὸ δὲ δευτέρως αὔταρκες , δεόμενον δὲ ἑαυτοῦ , τοῦτο δεῖται τοῦ νοεῖν ἑαυτό : καὶ τὸ ἐνδεὲς πρὸς αὑτὸ ὂν τῷ ὅλῳ πεποίηκε τὸ αὔταρκες ἱκανὸν ἐξ ἁπάντων γενόμενον , συνὸν ἑαυτῷ , καὶ εἰς αὑτὸ νοοῦν . ἐπεὶ καὶ ἡ συναίσθησις πολλοῦ τινος αἴσθησίς ἐστι : καὶ μαρτυρεῖ καὶ τοὔνομα . καὶ ἡ νόησις προτέρα οὖσα εἴσω εἰς αὑτὸν ἐπιστρέφει δηλονότι πολὺν ὄντα : καὶ γὰρ ἐὰν αὐτὸ τοῦτο μόνον εἴπῃ ʽὂν εἰμἴ , ὡς ἐξευρὸν λέγει καὶ εἰκότως λέγει , τὸ γὰρ ὂν πολύ ἐστιν : ἐπεί , ὅταν εἰς ἁπλοῦν ἐπιβάλῃ καὶ εἴπῃ ʽὂν εἰμἴ , οὐκ ἔτυχεν οὔθ̓ ἑαυτοῦ οὔτε τοῦ ὄντος . οὐ γὰρ ὡς λίθον λέγει τὸ ὄν , ὅταν ἀληθεύῃ , ἀλλ̓ εἴρηκε μιᾷ ῥήσει πολλά . τὸ γὰρ εἶναι τοῦτο , ὅπερ ὄντως εἶναι καὶ μὴ ἴχνος ἔχον τοῦ ὄντος λέγεται , ὃ οὐδὲ ὂν διὰ τοῦτο λέγοιτ̓ ἄν , ὥσπερ εἰκὼν πρὸς ἀρχέτυπον , πολλὰ ἔχει . τί οὖν ; ἕκαστον αὐτῶν οὐ νοηθήσεται ; ἢ ἔρημον καὶ μόνον ἐὰν ἐθελήσῃς λαβεῖν , οὐ νοήσεις : ἀλλ̓ αὐτὸ τὸ εἶναι ἐν αὑτῷ πολύ ἐστι , κἂν ἄλλο τι εἴπῃς , ἔχει τὸ εἶναι . εἰ δὲ τοῦτο , εἴ τι ἔστιν ἁπλούστατον ἁπάντων , οὐχ ἕξει νόησιν αὑτοῦ : εἰ γὰρ ἕξει , τὸ πολὺ εἶναι ἕξει . οὔτ̓ οὖν αὑτὸ νοεῖ , οὔτε ἐστὶ νόησις αὐτοῦ .
Lemmas: διό καί ἄρρητος ὁ ἀλήθεια : ὅς τις γάρ ἄν λέγω , τίς λέγω . ἀλλά ὁ ἐπέκεινα πᾶς καί ἐπέκεινα ὁ σεμνός νόος ἐν ὁ πᾶς μόνος ἀληθής εἰμί οὔτε τίς ὁ πᾶς , οὔτε ὄνομα αὐτός , ὅτι μηδείς κατά αὐτός : ἀλλά ὡς ἐνδέχομαι , ἐγώ αὐτός σημαίνω ἐπιχειρέω περί αὐτός . ἀλλά ὅταν ἀφοράω αἰνέω οὖν ἑαυτοῦ καί οὐδέ παρακολουθέω ἑαυτοῦ οὐδέ οἶδα ἑαυτοῦ , ἐκεῖνος χρή ἐνθυμέομαι , ὅτι οὗτος λέγω ἑαυτοῦ περιτρέπω ἐπί ὁ ἐναντίος . πολύς γάρ αὐτός ποιέω γνωστός , καί γνῶσις ποιέω καί δίδωμι νοέω δέω ὁ νοέω ποιέω : ἐάν σύν αὐτός ὁ νοέω εἰμί , περισσός εἰμί αὐτός ὁ νοέω . κινδυνεύω γάρ ὅλος ὁ νοέω πολύς εἰς αὐτός συνέρχομαι συναίσθησις εἰμί ὁ ὅλος , ὅταν αὐτός τις ἑαυτοῦ νοέω : ὅς δή καί κύριος εἰμί νοέω : εἷς δέ ἕκαστος αὐτός τίς εἰμί καί οὐδείς ζητέω . εἰ δέ ὁ ἔξω εἰμί ὁ νόησις , ἐνδεής τε εἰμί καί οὐ κύριος ὁ νοέω . ὁ δέ πάντῃ ἁπλόος καί αὐτάρκης ὄντως οὐδείς δέω : ὁ δέ δεύτερος αὐτάρκης , δέω δέ ἑαυτοῦ , οὗτος δέω ὁ νοέω ἑαυτοῦ : καί ὁ ἐνδεής πρός ἑαυτοῦ εἰμί ὁ ὅλος ποιέω ὁ αὐτάρκης ἱκανός ἐκ ἅπας γίγνομαι , σύνειμι ἑαυτοῦ , καί εἰς ἑαυτοῦ νοέω . ἐπεί καί ὁ συναίσθησις πολύς τις αἴσθησις εἰμί : καί μαρτυρέω καί ὄνομα . καί ὁ νόησις πρότερος εἰμί εἴσω εἰς ἑαυτοῦ ἐπιστρέφω δηλονότι πολύς εἰμί : καί γάρ ἐάν αὐτός οὗτος μόνος λέγω ὕω εἰμί , ὡς ἐξευρίσκω λέγω καί ἔοικα λέγω , ὁ γάρ εἰμί πολύς εἰμί : ἐπεί , ὅταν εἰς ἁπλόος ἐπιβάλλω καί λέγω ὕω εἰμί , οὐ τυγχάνω οὔτε ἑαυτοῦ οὔτε ὁ εἰμί . οὐ γάρ ὡς λίθος λέγω ὁ εἰμί , ὅταν ἀληθεύω , ἀλλά λέγω εἷς ῥῆσις πολύς . ὁ γάρ εἰμί οὗτος , ὅς ὄντως εἰμί καί μή ἴχνος ἔχω ὁ εἰμί λέγω , ὅς οὐδέ εἰμί διά οὗτος λέγω ἄν , ὥσπερ εἰκών πρός ἀρχέτυπος , πολύς ἔχω . τίς οὖν ; ἕκαστος αὐτός οὐ νοέω ; ἤ ἐρῆμος καί μόνος ἐάν ἐθέλω λαμβάνω , οὐ νοέω : ἀλλά αὐτός ὁ εἰμί ἐν ἑαυτοῦ πολύς εἰμί , ἐάν ἄλλος τις λέγω , ἔχω ὁ εἰμί . εἰ δέ οὗτος , εἰ τις εἰμί ἁπλόος ἅπας , οὐ ἔχω νόησις ἑαυτοῦ : εἰ γάρ ἔχω , ὁ πολύς εἰμί ἔχω . οὔτε οὖν ἑαυτοῦ νοέω , οὔτε εἰμί νόησις αὐτός .