plotinus.enneades 5.8.7
τοῦτο δὴ τὸ πᾶν ; ἐπείπερ συγχωροῦμεν παῤ ἄλλου αὐτὸ εἶναι καὶ τοιοῦτον εἶναι , ἆρα οἰωμεθα τὸν ποιητὴν αὐτοῦ ἐπινοῆσαι παῤ αὑτῷ γῆν καὶ ταύτην ἐν μέσῳ δεῖν στῆναι , εἶτα ὕδωρ καὶ ἐπὶ τῇ γῇ τοῦτο καὶ τὰ ἄλλα ἐν τάξει μέχρι τοῦ οὐρανοῦ , εἶτα ζῷα πάντα καὶ τούτοις μορφὰς τοιαύτας ἑκάστῳ , ὅσαι νῦν εἰσι , καὶ τὰ ἔνδον ἑκάστοις σπλάγχνα καὶ τὰ ἔξω μέρη , εἶτα διατιθέντα ἕκαστα παῤ αὑτῷ οὕτως ἐπιχειρεῖν τῷ ἔργῳ ; ἀλλ̓ οὔτε ἡ ἐπίνοια δυνατὴ ἡ τοιαύτη : πόθεν γὰρ ἐπῆλθεν οὐπώποτε ἑωρακότι ; οὔτε ἐξ ἄλλου λαβόντι δυνατὸν ἦν ἐργάσασθαι , ὅπως νῦν οἱ δημιουργοὶ ποιοῦσι χερσὶ καὶ ὀργάνοις χρώμενοι : ὕστερον γὰρ καὶ χεῖρες καὶ πόδες . λείπεται τοίνυν εἶναι μὲν πάντα ἐν ἄλλῳ , οὐδενὸς δὲ μεταξὺ ὄντος τῇ ἐν τῷ ὄντι πρὸς ἄλλο γειτονείᾳ οἷον ἐξαίφνης ἀναφανῆναι ἴνδαλμα καὶ εἰκόνα ἐκείνου εἴτε αὐτόθεν εἴτε ψυχῆς διακονησαμένης — διαφέρει γὰρ οὐδὲν ἐν τῷ παρόντι — ἢ ψυχῆς τινος . ἀλλ̓ οὖν ἐκεῖθεν ἦν σύμπαντα ταῦτα , καὶ καλλιόνως ἐκεῖ : τὰ γὰρ τῇδε μέμικται , καὶ οὐκ ἐκεῖνα μέμικται . ἀλλ̓ οὖν εἴδεσι κατέσχηται ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος : πρῶτον μὲν ἡ ὕλη τοῖς τῶν στοιχείων εἴδεσιν , εἶτα ἐπὶ εἴδεσιν εἴδη ἄλλα , εἶτα πάλιν ἕτερα : ὅθεν καὶ χαλεπὸν εὑρεῖν τὴν ὕλην ὑπὸ πολλοῖς εἴδεσι κρυφθεῖσαν . ἐπεὶ δὲ καὶ αὕτη εἶδός τι ἔσχατον , πᾶν εἶδος τόδε καὶ πάντα εἴδη : τὸ γὰρ παράδειγμα εἶδος ἦν : ἐποίει τόδε ἀψοφητί , ὅτι πᾶν τὸ ποιῆσαν καὶ οὐσία καὶ εἶδος : διὸ ἄπονος καὶ οὕτως ἡ δημιουργία . καὶ παντὸς δὲ ἦν , ὡς ἂν πᾶν . οὐ τοίνυν ἦν τὸ ἐμποδίζον , καὶ νῦν δὲ ἐπικρατεῖ καίτοι ἄλλων ἄλλοις ἐμποδίων γινομένων : ἀλλ̓ οὐκ αὐτῇ οὐδὲ νῦν : μένει γὰρ ὡς πᾶν . δοκεῖ δέ μοι , ὅτι καί , εἰ ἡμεῖς ἀρχέτυπα καὶ οὐσία καὶ εἴδη ἅμα καὶ τὸ εἶδος τὸ ποιοῦν ἐνταῦθα ἦν ἡμῶν οὐσία , ἐκράτησεν ἂν ἄνευ πόνων ἡ ἡμετέρα δημιουργία , καίτοι καὶ ἄνθρωπος δημιουργεῖ εἶδος αὑτοῦ ἄλλο ὅ ἐστι γενόμενος . ἀπέστη γὰρ τοῦ εἶναι τὸ πᾶν νῦν ἄνθρωπος γενόμενος : παυσάμενος δὲ τοῦ ἄνθρωπος εἶναι ʽμετεωροπορεἶ φησι ʽκαὶ πάντα τὸν κόσμον διοικεἶ : γενόμενος γὰρ τοῦ ὅλου τὸ ὅλον ποιεῖ . ἀλλ̓ οὗ χάριν ὁ λόγος , ὅτι ἔχεις μὲν σὺ αἰτίαν εἰπεῖν δἰ ἣν ἐν μέσῳ ἡ γῆ καὶ διὰ τί στρογγύλη καὶ ὁ λοξὸς διὰ τί ὡδί , ἐκεῖ δὲ οὔ , διότι οὕτως ἐχρῆν , διὰ τοῦτο οὕτω βεβούλευται , ἀλλ̓ ὅτι οὕτως ἔχει ὡς ἔστι , διὰ τοῦτο καὶ ταῦτα ἔχει καλῶς : οἷον εἰ πρὸ τοῦ συλλογισμοῦ τῆς αἰτίας τὸ συμπέρασμα , οὐ παρὰ τῶν προτάσεων : οὐδὲ γὰρ ἐξ ἀκολουθίας οὐδ̓ ἐξ ἐπινοίας , ἀλλὰ πρὸ ἀκολουθίας καὶ πρὸ ἐπινοίας : ὕστερα γὰρ ταῦτα πάντα , καὶ λόγος καὶ ἀπόδειξις καὶ πίστις . ἐπεὶ γὰρ ἀρχή , αὐτόθεν πάντα ταῦτα καὶ ὧδε : καὶ τὸ μὴ ζητεῖν αἰτίας ἀρχῆς οὕτω καλῶς λέγεται , καὶ τῆς τοιαύτης ἀρχῆς τῆς τελείας , ἥτις ταὐτὸν τῷ τέλει : ἥτις δὲ ἀρχὴ καὶ τέλος , αὕτη τὸ πᾶν ὁμοῦ καὶ ἀνελλιπής .
Lemmas: οὗτος δή ὁ πᾶς ; ἐπεί συγχωρέω παρά ἄλλος αὐτός εἰμί καί τοιοῦτος εἰμί , ἆρα οἴομαι ὁ ποιητής αὐτός ἐπινοέω παρά ἑαυτοῦ γῆ καί οὗτος ἐν μέσος δέω ἵστημι , εἶτα ὕδωρ καί ἐπί ὁ γῆ οὗτος καί ὁ ἄλλος ἐν τάξις μέχρι ὁ οὐρανός , εἶτα ζῷον πᾶς καί οὗτος μορφή τοιοῦτος ἕκαστος , ὅσος νῦν εἰμί , καί ὁ ἔνδον ἕκαστος σπλάγχνον καί ὁ ἔξω μέρος , εἶτα διατίθημι ἕκαστος παρά ἑαυτοῦ οὕτως ἐπιχειρέω ὁ ἔργον ; ἀλλά οὔτε ὁ ἐπίνοια δυνατός ὁ τοιοῦτος : πόθεν γάρ ἐπέρχομαι οὐπώποτε ὁράω ; οὔτε ἐκ ἄλλος λαμβάνω δυνατός εἰμί ἐργάζομαι , ὅπως νῦν ὁ δημιουργός ποιέω χείρ καί ὄργανον χράω : ὕστερον γάρ καί χείρ καί πούς . λείπω τοίνυν εἰμί μέν πᾶς ἐν ἄλλος , οὐδείς δέ μεταξύ εἰμί ὁ ἐν ὁ εἰμί πρός ἄλλος γειτονεία οἷος ἐξαίφνης ἀναφαίνω ἴνδαλμα καί εἰκών ἐκεῖνος εἴτε αὐτόθεν εἴτε ψυχή διακονέω — διαφέρω γάρ οὐδείς ἐν ὁ πάρειμι — ἤ ψυχή τις . ἀλλά οὖν ἐκεῖθεν εἰμί σύμπας οὗτος , καί καλός ἐκεῖ : ὁ γάρ τῇδε μείγνυμι , καί οὐ ἐκεῖνος μείγνυμι . ἀλλά οὖν εἶδος κατέχω ἐκ ἀρχή εἰς τέλος : πρῶτος μέν ὁ ὕλη ὁ ὁ στοιχεῖον εἶδος , εἶτα ἐπί εἶδος εἶδος ἄλλος , εἶτα πάλιν ἕτερος : ὅθεν καί χαλεπός εὑρίσκω ὁ ὕλη ὑπό πολύς εἶδος κρύπτω . ἐπεί δέ καί οὗτος εἶδος τις ἔσχατος , πᾶς εἶδος ὅδε καί πᾶς εἶδος : ὁ γάρ παράδειγμα εἶδος εἰμί : ποιέω ὅδε ἀψοφητί , ὅτι πᾶς ὁ ποιέω καί οὐσία καί εἶδος : διό ἄπονος καί οὕτως ὁ δημιουργία . καί πᾶς δέ εἰμί , ὡς ἄν πᾶς . οὐ τοίνυν εἰμί ὁ ἐμποδίζω , καί νῦν δέ ἐπικρατέω καίτοι ἄλλος ἄλλος ἐμπόδιος γίγνομαι : ἀλλά οὐ αὐτός οὐδέ νῦν : μένω γάρ ὡς πᾶς . δοκέω δέ ἐγώ , ὅτι καί , εἰ ἐγώ ἀρχέτυπος καί οὐσία καί εἶδος ἅμα καί ὁ εἶδος ὁ ποιέω ἐνταῦθα εἰμί ἐγώ οὐσία , κρατέω ἄν ἄνευ πόνος ὁ ἡμέτερος δημιουργία , καίτοι καί ἄνθρωπος δημιουργέω εἶδος ἑαυτοῦ ἄλλος ὅς εἰμί γίγνομαι . ἀφίστημι γάρ ὁ εἰμί ὁ πᾶς νῦν ἄνθρωπος γίγνομαι : παύω δέ ὁ ἄνθρωπος εἰμί ʽμετεωροπορευς φημί ὅς πᾶς ὁ κόσμος διοικέω : γίγνομαι γάρ ὁ ὅλος ὁ ὅλος ποιέω . ἀλλά ὅς χάριν ὁ λόγος , ὅτι ἔχω μέν σύ αἰτία λέγω διά ὅς ἐν μέσος ὁ γῆ καί διά τίς στρογγύλος καί ὁ λοξός διά τίς ὡδί , ἐκεῖ δέ οὐ , διότι οὕτως χρή , διά οὗτος οὕτως βουλεύω , ἀλλά ὅτι οὕτως ἔχω ὡς εἰμί , διά οὗτος καί οὗτος ἔχω καλός : οἷον εἰ πρό ὁ συλλογισμός ὁ αἰτία ὁ συμπέρασμα , οὐ παρά ὁ πρότασις : οὐδέ γάρ ἐκ ἀκολουθία οὐδέ ἐκ ἐπίνοια , ἀλλά πρό ἀκολουθία καί πρό ἐπίνοια : ὕστερος γάρ οὗτος πᾶς , καί λόγος καί ἀπόδειξις καί πίστις . ἐπεί γάρ ἀρχή , αὐτόθεν πᾶς οὗτος καί ὧδε : καί ὁ μή ζητέω αἰτία ἀρχή οὕτως καλός λέγω , καί ὁ τοιοῦτος ἀρχή ὁ τέλειος , ὅστις αὐτός ὁ τέλος : ὅστις δέ ἀρχή καί τέλος , οὗτος ὁ πᾶς ὁμοῦ καί ἀνελλιπής .