plotinus.enneades 4.8.2
ὥστε ἡμῖν συμβαίνει περὶ τῆς ἡμετέρας ψυχῆς παῤ αὐτοῦ μαθεῖν ζητήσασιν ἐξ ἀνάγκης ἐφάπτεσθαι καὶ περὶ ψυχῆς ὅλως ζητῆσαι , πῶς ποτε κοινωνεῖν σώματι πέφυκε , καὶ περὶ κόσμου φύσεως οἷόν τινα δεῖ αὐτὸν τίθεσθαι , ἐν ᾧ ψυχὴ ἐνδιαιτᾶται ἑκοῦσα εἴτε ἀναγκασθεῖσα εἴτε τις ἄλλος τρόπος : καὶ περὶ ποιητοῦ δὲ εἴτε ὀρθῶς εἴτε ὡς ἡμέτεραι ψυχαὶ οὖσαι ἴσως , ἃς ἔδει σώματα διοικούσας χείρω δἰ αὐτῶν εἴσω πολὺ δῦναι , εἴπερ ἔμελλον κρατήσειν , σκεδασθέντος μὲν ἂν ἑκάστου καὶ πρὸς τὸν οἰκεῖον τόπον φερομένου — ἐν δὲ τῷ παντὶ πάντα ἐν οἰκείῳ κατὰ φύσιν κεῖται — πολλῆς δὲ καὶ ὀχλώδους προνοίας δεομένων , ἅτε πολλῶν τῶν ἀλλοτρίων αὐτοῖς προσπιπτόντων ἀεί τε ἐνδείᾳ συνεχομένων καὶ πάσης βοηθείας ὡς ἐν πολλῇ δυσχερείᾳ δεομένων . τὸ δὲ τέλειόν τε ὂν καὶ ἱκανὸν καὶ αὔταρκες καὶ οὐδὲν ἔχον αὑτῷ παρὰ φύσιν βραχέος οἷον κελεύσματος δεῖται : καὶ ὡς πέφυκε ψυχὴ ἐθέλειν , ταύτῃ καὶ ἀεὶ ἔχει οὔτε ἐπιθυμίας ἔχουσα οὔτε πάσχουσα : οὐδὲν γὰρ ἄπεισιν οὐδὲ πρόσεισι . διὸ καί φησι καὶ τὴν ἡμετέραν , εἰ μετ̓ ἐκείνης γένοιτο τελείας , τελειωθεῖσαν καὶ αὐτὴν μετεωροπορεῖν καὶ πάντα τὸν κόσμον διοικεῖν , ὅτε μὴ ἀφίσταται εἰς τὸ μὴ ἐντὸς εἶναι τῶν σωμάτων μηδέ τινος εἶναι , τότε καὶ αὐτὴν ὥσπερ τὴν τοῦ παντὸς συνδιοικήσειν ῥᾳδίως τὸ πᾶν , ὡς οὐ κακὸν ὂν ψυχῇ ὁπωσοῦν σώματι παρέχειν τὴν τοῦ εἶναι δύναμιν , ὅτε μὴ πᾶσα πρόνοια τοῦ χείρονος ἀφαιρεῖ τὸ ἐν τῷ ἀρίστῳ τὸ προνοοῦν μένειν . διττὴ γὰρ ἐπιμέλεια παντός , τοῦ μὲν καθόλου κελεύσει κοσμοῦσα ἀπράγμονι ἐπιστασίᾳ βασιλικῇ , τοῦ δὲ καθέκαστα ἤδη αὐτουργῷ τινι ποιήσει συναφῇ τῇ πρὸς τὸ πραττόμενον τὸ πρᾶττον τοῦ πραττομένου τῆς φύσεως ἀναπιμπλᾶσα . τῆς δὲ θείας ψυχῆς τοῦτον τὸν τρόπον τὸν οὐρανὸν ἅπαντα διοικεῖν ἀεὶ λεγομένης , ὑπερεχούσης μὲν τῷ κρείττονι , δύναμιν δὲ τὴν ἐσχάτην εἰς τὸ εἴσω πεμπούσης , αἰτίαν μὲν ὁ θεὸς οὐκ ἂν ἔτι λέγοιτο ἔχειν τοῦ τὴν ψυχὴν τοῦ παντὸς ἐν χείρονι πεποιηκέναι , ἥ τε ψυχὴ οὐκ ἀπεστέρηται τοῦ κατὰ φύσιν ἐξ ἀιδίου τοῦτ̓ ἔχουσα καὶ ἕξουσα ἀεί , ὃ μὴ οἷόν τε παρὰ φύσιν αὐτῇ εἶναι : ὅπερ διηνεκῶς αὐτῇ ἀεὶ ὑπάρχει οὔποτε ἀρξάμενον . τάς τε τῶν ἀστέρων ψυχὰς τὸν αὐτὸν τρόπον πρὸς τὸ σῶμα ἔχειν λέγων , ὥσπερ τὸ πᾶν — ἐντίθησι γὰρ καὶ τούτων τὰ σώματα εἰς τὰς τῆς ψυχῆς περιφοράς — ἀποσώζοι ἂν καὶ τὴν περὶ τούτους πρέπουσαν εὐδαιμονίαν . δύο γὰρ ὄντων δἰ ἃ δυσχεραίνεται ἡ ψυχῆς πρὸς σώματα κοινωνία , ὅτι τε ἐμπόδιον πρὸς τὰς νοήσεις γίγνεται , καὶ ὅτι ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ λυπῶν πίμπλησιν αὐτήν , οὐδέτερον τούτων ἂν γένοιτο ψυχῇ , ἥτις μὴ εἰς τὸ εἴσω ἔδυ τοῦ σώματος , μηδέ τινός ἐστι , μηδὲ ἐκείνου ἐγένετο , ἀλλ̓ ἐκεῖνο αὐτῆς , ἔστι τε τοιοῦτον , οἷον μήτε τινὸς δεῖσθαι , μήτε τινὶ ἐλλείπειν : ὥστε μηδὲ τὴν ψυχὴν ἐπιθυμιῶν πίμπλασθαι ἢ φόβων . οὐδὲν γὰρ δεινὸν μήποτε περὶ σώματος προσδοκήσῃ τοιούτου , οὔτε τις ἀσχολία νεῦσιν ποιοῦσα κάτω ἀπάγει τῆς κρείττονος καὶ μακαρίας θέας , ἀλλ̓ ἔστιν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις ἀπράγμονι δυνάμει τόδε τὸ πᾶν κοσμοῦσα .
Lemmas: ὥστε ἐγώ συμβαίνω περί ὁ ἡμέτερος ψυχή παρά αὐτός μανθάνω ζητέω ἐκ ἀνάγκη ἐφάπτω καί περί ψυχή ὅλος ζητέω , πῶς ποτέ κοινωνέω σῶμα φύω , καί περί κόσμος φύσις οἷος τις δέω αὐτός τίθημι , ἐν ὅς ψυχή ἐνδιαιτάομαι ἑκών εἴτε ἀναγκάζω εἴτε τις ἄλλος τρόπος : καί περί ποιητής δέ εἴτε ὀρθός εἴτε ὡς ἡμέτερος ψυχή εἰμί ἴσως , ὅς δέω σῶμα διοικέω κακός διά αὐτός εἴσω πολύς δύω , εἴπερ μέλλω κρατέω , σκεδάννυμι μέν ἄν ἕκαστος καί πρός ὁ οἰκεῖος τόπος φέρω — ἐν δέ ὁ πᾶς πᾶς ἐν οἰκεῖος κατά φύσις κεῖμαι — πολύς δέ καί ὀχλώδης πρόνοια δέω , ἅτε πολύς ὁ ἀλλότριος αὐτός προσπίπτω ἀεί τε ἔνδεια συνέχω καί πᾶς βοήθεια ὡς ἐν πολύς δυσχέρεια δέω . ὁ δέ τέλειος τε εἰμί καί ἱκανός καί αὐτάρκης καί οὐδείς ἔχω ἑαυτοῦ παρά φύσις βραχύς οἷος κέλευθος δέω : καί ὡς φύω ψυχή ἐθέλω , ταύτῃ καί ἀεί ἔχω οὔτε ἐπιθυμία ἔχω οὔτε πάσχω : οὐδείς γάρ ἄπειμι οὐδέ προσέρχομαι . διό καί φημί καί ὁ ἡμέτερος , εἰ μετά ἐκεῖνος γίγνομαι τέλειος , τελειόω καί αὐτός μετεωροπορέω καί πᾶς ὁ κόσμος διοικέω , ὅτε μή ἀφίστημι εἰς ὁ μή ἐντός εἰμί ὁ σῶμα μηδέ τις εἰμί , τότε καί αὐτός ὥσπερ ὁ ὁ πᾶς συνδιοικέω ῥᾴδιος ὁ πᾶς , ὡς οὐ κακός εἰμί ψυχή ὁπωσοῦν σῶμα παρέχω ὁ ὁ εἰμί δύναμις , ὅτε μή πᾶς πρόνοια ὁ κακός ἀφαιρέω ὁ ἐν ὁ ἀγαθός ὁ προνοέω μένω . δισσός γάρ ἐπιμέλεια πᾶς , ὁ μέν καθόλου κέλευσις κοσμέω ἀπράγμων ἐπιστασία βασιλικός , ὁ δέ καθέκαστος ἤδη αὐτουργός τις ποίησις συναφή ὁ πρός ὁ πράσσω ὁ πράσσω ὁ πράσσω ὁ φύσις ἀναπίμπλημι . ὁ δέ θεῖος ψυχή οὗτος ὁ τρόπος ὁ οὐρανός ἅπας διοικέω ἀεί λέγω , ὑπερέχω μέν ὁ κρατύς , δύναμις δέ ὁ ἔσχατος εἰς ὁ εἴσω πέμπω , αἰτία μέν ὁ θεός οὐ ἄν ἔτι λέγω ἔχω ὁ ὁ ψυχή ὁ πᾶς ἐν κακός ποιέω , ὁ τε ψυχή οὐ ἀποστερέω ὁ κατά φύσις ἐκ ἀίδιος οὗτος ἔχω καί ἔχω ἀεί , ὅς μή οἷος τε παρά φύσις αὐτός εἰμί : ὅς διηνεκής αὐτός ἀεί ὑπάρχω οὔποτε ἄρχω . ὁ τε ὁ ἀστήρ ψυχή ὁ αὐτός τρόπος πρός ὁ σῶμα ἔχω λέγω , ὥσπερ ὁ πᾶς — ἐντίθημι γάρ καί οὗτος ὁ σῶμα εἰς ὁ ὁ ψυχή περιφορά — ἀποσῴζω ἄν καί ὁ περί οὗτος πρέπω εὐδαιμονία . δύο γάρ εἰμί διά ὅς δυσχεραίνω ὁ ψυχή πρός σῶμα κοινωνία , ὅτι τε ἐμπόδιος πρός ὁ νόησις γίγνομαι , καί ὅτι ἡδονή καί ἐπιθυμία καί λύπη πίμπλημι αὐτός , οὐδέτερος οὗτος ἄν γίγνομαι ψυχή , ὅστις μή εἰς ὁ εἴσω δύω ὁ σῶμα , μηδέ τις εἰμί , μηδέ ἐκεῖνος γίγνομαι , ἀλλά ἐκεῖνος αὐτός , εἰμί τε τοιοῦτος , οἷος μήτε τις δέω , μήτε τις ἐλλείπω : ὥστε μηδέ ὁ ψυχή ἐπιθυμία πίμπλημι ἤ φόβος . οὐδείς γάρ δεινός μήποτε περί σῶμα προσδοκάω τοιοῦτος , οὔτε τις ἀσχολία νεῦσις ποιέω κάτω ἀπάγω ὁ κρατύς καί μακάριος θέα , ἀλλά εἰμί ἀεί πρός ἐκεῖνος ἀπράγμων δύναμις ὅδε ὁ πᾶς κοσμέω .