plotinus.enneades 1.8.4
σωμάτων δὴ φύσις , καθόσον μετέχει ὕλης , κακὸν ἂν εἴη : ἔχει μὲν γὰρ εἶδός τι οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορᾷ τῇ παῤ αὐτῶν ἀτάκτῳ ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα , ψυχὴ δὲ καθ̓ ἑαυτὴν μὲν οὐ κακὴ οὐδ̓ αὖ πᾶσα κακή . ἀλλὰ τίς ἡ κακή ; οἷόν , φησι , δουλωσαμένη μὲν ᾧ πέφυκε κακία ψυχῆς ἐγγίνεσθαι , ὡς τοῦ ἀλόγου τῆς ψυχῆς εἴδους τὸ κακὸν δεχομένου , ἀμετρίαν καὶ ὑπερβολὴν καὶ ἔλλειψιν , ἐξ ὧν καὶ ἀκολασία καὶ δειλία καὶ ἡ ἄλλη ψυχῆς κακία , ἀκούσια παθήματα , δόξας ψευδεῖς ἐμποιοῦντα κακά τε νομίζειν καὶ ἀγαθὰ ἃ φεύγει τε καὶ διώκει . ἀλλὰ τί τὸ πεποιηκὸς τὴν κακίαν ταύτην καὶ πῶς εἰς ἀρχὴν ἐκείνην καὶ αἰτίαν ἀνάξεις ; ἢ πρῶτον μὲν οὐκ ἔξω ὕλης οὐδὲ καθ̓ αὑτὴν ἡ ψυχὴ ἡ τοιαύτη . μέμικται οὖν ἀμετρίᾳ καὶ ἄμοιρος εἴδους τοῦ κοσμοῦντος καὶ εἰς μέτρον ἄγοντος : σώματι γὰρ ἐγκέκραται ὕλην ἔχοντι . ἔπειτα δὲ καὶ τὸ λογιζόμενον εἰ βλάπτοιτο , ὁρᾶν κωλύεται καὶ τοῖς πάθεσι καὶ τῷ ἐπισκοτεῖσθαι τῇ ὕλῃ καὶ πρὸς ὕλην νενευκέναι καὶ ὅλως οὐ πρὸς οὐσίαν , ἀλλὰ πρὸς γένεσιν ὁρᾶν , ἧς ἀρχὴ ἡ ὕλης φύσις οὕτως οὖσα κακὴ ὡς καὶ τὸ μήπω ἐν αὐτῇ , μόνον δὲ βλέψαν εἰς αὐτήν , ἀναπιμπλάναι κακοῦ ἑαυτῆς . ἄμοιρος γὰρ παντελῶς οὖσα ἀγαθοῦ καὶ στέρησις τούτου καὶ ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιοῖ ἑαυτῇ πᾶν ὅ τι ἂν αὐτῆς προσάψηται ὁπωσοῦν . ἡ μὲν οὖν τελεία καὶ πρὸς νοῦν νεύουσα ψυχὴ ἀεὶ καθαρὰ καὶ ὕλην ἀπέστραπται καὶ τὸ ἀόριστον ἅπαν καὶ τὸ ἄμετρον καὶ κακὸν οὔτε ὁρᾷ οὔτε πελάζει : καθαρὰ οὖν μένει ὁρισθεῖσα νῷ παντελῶς . ἡ δὲ μὴ μείνασα τοῦτο , ἀλλ̓ ἐξ αὑτῆς προελθοῦσα τῷ μὴ τελείῳ μηδὲ πρώτῳ οἷον ἴνδαλμα ἐκείνης τῷ ἐλλείμματι καθόσον ἐνέλιπεν ἀοριστίας πληρωθεῖσα σκότος ὁρᾷ καὶ ἔχει ἤδη ὕλην βλέπουσα εἰς ὃ μὴ βλέπει , ὡς λεγόμεθα ὁρᾶν καὶ τὸ σκότος .
Lemmas: σῶμα δή φύσις , καθόσον μετέχω ὕλη , κακός ἄν εἰμί : ἔχω μέν γάρ εἶδος τις οὐ ἀληθινός στερέω τε ζωή φθείρω τε ἀλλήλων φορά ὁ παρά αὐτός ἄτακτος ἐμπόδιος τε ψυχή πρός ὁ αὐτός ἐνέργεια φεύγω τε οὐσία ἀεί ῥέω , ψυχή δέ κατά ἑαυτοῦ μέν οὐ κακός οὐδέ αὖ πᾶς κακός . ἀλλά τίς ὁ κακός ; οἷος , φημί , δουλόω μέν ὅς φύω κακία ψυχή ἐγγίγνομαι , ὡς ὁ ἄλογος ὁ ψυχή εἶδος ὁ κακός δέχομαι , ἀμετρία καί ὑπερβολή καί ἔλλειψις , ἐκ ὅς καί ἀκολασία καί δειλία καί ὁ ἄλλος ψυχή κακία , ἀκούσιος πάθημα , δόξα ψευδής ἐμποιέω κακός τε νομίζω καί ἀγαθός ὅς φεύγω τε καί διώκω . ἀλλά τίς ὁ ποιέω ὁ κακία οὗτος καί πῶς εἰς ἀρχή ἐκεῖνος καί αἰτία ἀνάσσω ; ἤ πρῶτος μέν οὐ ἔξω ὕλη οὐδέ κατά ἑαυτοῦ ὁ ψυχή ὁ τοιοῦτος . μείγνυμι οὖν ἀμετρία καί ἄμοιρος εἶδος ὁ κοσμέω καί εἰς μέτρον ἄγω : σῶμα γάρ ἐγκεράννυμι ὕλη ἔχω . ἔπειτα δέ καί ὁ λογίζομαι εἰ βλάπτω , ὁράω κωλύω καί ὁ πάθος καί ὁ ἐπισκοτέω ὁ ὕλη καί πρός ὕλη νεύω καί ὅλος οὐ πρός οὐσία , ἀλλά πρός γένεσις ὁράω , ὅς ἀρχή ὁ ὕλη φύσις οὕτως εἰμί κακός ὡς καί ὁ μήπω ἐν αὐτός , μόνος δέ βλέπω εἰς αὐτός , ἀναπίμπλημι κακός ἑαυτοῦ . ἄμοιρος γάρ παντελής εἰμί ἀγαθός καί στέρησις οὗτος καί ἄκρατος ἔλλειψις ἐξομοιόω ἑαυτοῦ πᾶς ὅς τις ἄν αὐτός προσάπτω ὁπωσοῦν . ὁ μέν οὖν τέλειος καί πρός νόος νεύω ψυχή ἀεί καθαρός καί ὕλη ἀποστρέφω καί ὁ ἀόριστος ἅπας καί ὁ ἄμετρος καί κακός οὔτε ὁράω οὔτε πελάζω : καθαρός οὖν μένω ὁρίζω νόος παντελής . ὁ δέ μή μένω οὗτος , ἀλλά ἐκ ἑαυτοῦ προέρχομαι ὁ μή τέλειος μηδέ πρῶτος οἷος ἴνδαλμα ἐκεῖνος ὁ ἔλλειμμα καθόσον ἐλλείπω ἀοριστία πληρόω σκότος ὁράω καί ἔχω ἤδη ὕλη βλέπω εἰς ὅς μή βλέπω , ὡς λέγω ὁράω καί ὁ σκότος .