plotinus.enneades 2.9.4
εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι , οὐχ ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει : εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι , τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν . πότε δὲ ἐσφάλη ; εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου , μένει κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη : εἰ δὲ ἤρξατο , διὰ τί οὐ πρὸ τοῦ ; ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσαί φαμεν τὴν ποιοῦσαν , ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσαι . εἰ δὲ ἔνευσε , τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ : εἰ δὲ ἐπελάθετο , πῶς δημιουργεῖ ; πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ ; εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ , οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν . οὐδὲ γάρ , εἰ ἀμυδρῶς ἔχει , οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ , ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ . διὰ τί γὰρ ἂν οὐκ ἐθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν ; τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι ; γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο , καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα . ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ φύσει ἦν τὸ ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν , πῶς ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε ; πότε δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν ; εἰ γὰρ μετέγνω , τί ἀναμένει ; εἰ δὲ οὔπω , οὐκ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη . εἰ δὲ τὰς καθ̓ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει , ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλαι πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε κακῶν : ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι . οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ : τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ , εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ , ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου . ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου ; τί γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ ; ἢ τίς γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν ; τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὑτῷ ; ἄλλος δὲ ἥλιος μετ̓ ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς ;
Lemmas: εἰ δέ οἷος πτερορρυέω ὁ ψυχή φημί ποιέω , οὐ ὁ ὁ πᾶς οὗτος πάσχω : εἰ δέ σφάλλω αὐτός φημί , ὁ σφάλμα λέγω ὁ αἰτία . πότε δέ σφάλλω ; εἰ μέν γάρ ἐκ ἀίδιος , μένω κατά ὁ αὐτός λόγος σφάλλω : εἰ δέ ἄρχω , διά τίς οὐ πρό ὁ ; ἐγώ δέ οὐ νεύω φημί ὁ ποιέω , ἀλλά μάλα μή νεύω . εἰ δέ νεύω , ὁ ἐπιλανθάνω δηλονότι ὁ ἐκεῖ : εἰ δέ ἐπιλανθάνω , πῶς δημιουργέω ; πόθεν γάρ ποιέω ἤ ἐκ ὅς ὁράω ἐκεῖ ; εἰ δέ ἐκεῖνος μιμνῄσκω ποιέω , οὐδέ ὅλος νεύω . οὐδέ γάρ , εἰ ἀμυδρός ἔχω , οὐ μάλα νεύω ἐκεῖ , ἵνα μή ἀμυδρός ὁράω . διά τίς γάρ ἄν οὐ ἐθέλω ἔχω ὅστις μνήμη ἐπανέρχομαι ; τίς γάρ ἄν ἑαυτοῦ καί λογίζομαι γίγνομαι ἐκ ὁ κοσμοποιέω ; γέλοιος γάρ ὁ ἵνα τιμάω , καί μεταφέρω ἀπό ὁ ἀγαλματοποιός ὁ ἐνταῦθα . ἐπεί καί εἰ διάνοια ποιέω καί μή ἐν ὁ φύσις εἰμί ὁ ποιέω καί ὁ δύναμις ὁ ποιέω εἰμί , πῶς ἄν κόσμος ὅδε ποιέω ; πότε δέ καί φθείρω αὐτός ; εἰ γάρ μεταγιγνώσκω , τίς ἀναμένω ; εἰ δέ οὔπω , οὐ ἄν μεταγιγνώσκω ἔτι ἤδη ἐθίζω καί ὁ χρόνος προσφιλής γίγνομαι . εἰ δέ ὁ κατά ἕκαστος ψυχή ἀναμένω , ἤδη δέω μηκέτι ἔρχομαι εἰς γένεσις πάλαι πειράω ἐν ὁ πρότερος γένεσις ὁ τῇδε κακός : ὥστε ἤδη ἄν ἐπιλείπω ἔρχομαι . οὐδέ ὁ κακός γίγνομαι ὅδε ὁ κόσμος δίδωμι ὁ πολύς εἰμί ἐν αὐτός δυσχερής : οὗτος γάρ ἀξίωμα μέγας εἰμί περιτίθημι αὐτός , εἰ ἀξιόω ὁ αὐτός εἰμί ὁ νοητός , ἀλλά μή εἰκών ἐκεῖνος . ἤ τίς ἄν γίγνομαι ἄλλος καλός εἰκών ἐκεῖνος ; τίς γάρ ἄλλος πῦρ ἀγαθός ὁ ἐκεῖ πῦρ παρά ὁ ἐνταῦθα πῦρ ; ἤ τίς γῆ ἄλλος παρά οὗτος μετά ὁ ἐκεῖ γῆ ; τίς δέ σφαῖρα ἀκριβής ἤ εὔτακτος ὁ φορά μετά ὁ ἐκεῖ ὁ κόσμος ὁ νοητός περιοχή ἐν ἑαυτοῦ ; ἄλλος δέ ἥλιος μετά ἐκεῖνος πρό οὗτος ὁ ὁράω τίς ;