plotinus.enneades 1.4.4
εἰ μὲν οὖν τὴν τελείαν ζωὴν ἔχειν οἷός τε ἄνθρωπος , καὶ ἄνθρωπος ὁ ταύτην ἔχων τὴν ζωὴν εὐδαίμων . εἰ δὲ μή , ἐν θεοῖς ἄν τις τὸ εὐδαιμονεῖν θεῖτο , εἰ ἐν ἐκείνοις μόνοις ἡ τοιαύτη ζωή . ἐπειδὴ τοίνυν φαμὲν εἶναι καὶ ἐν ἀνθρώποις τὸ εὐδαιμονεῖν , σκεπτέον πῶς ἔστι τοῦτο . λέγω δὲ ὧδε : ὅτι μὲν οὖν ἔχει τελείαν ζωὴν ἄνθρωπος οὐ τὴν αἰσθητικὴν μόνον ἔχων , ἀλλὰ καὶ λογισμὸν καὶ νοῦν ἀληθινόν , δῆλον καὶ ἐξ ἄλλων . ἀλλ̓ ἆρά γε ὡς ἄλλος ὢν ἄλλο τοῦτο ἔχει ; ἢ οὐδ̓ ἐστὶν ὅλως ἄνθρωπος μὴ οὐ καὶ τοῦτο ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ ἔχων , ὃ δὴ καί φαμεν εὐδαίμονα εἶναι . ἀλλ̓ ὡς μέρος αὐτοῦ τοῦτο φήσομεν ἐν αὐτῷ τὸ εἶδος τῆς ζωῆς τὸ τέλειον εἶναι ; ἢ τὸν μὲν ἄλλον ἄνθρωπον μέρος τι τοῦτο ἔχειν δυνάμει ἔχοντα , τὸν δὲ εὐδαίμονα ἤδη , ὃς δὴ καὶ ἐνεργείᾳ ἐστι τοῦτο καὶ μεταβέβηκε πρὸς τὸ αὐτὸ εἶναι τοῦτο : περικεῖσθαι δ̓ αὐτῷ τὰ ἄλλα ἤδη , ἃ δὴ οὐδὲ μέρη αὐτοῦ ἄν τις θεῖτο οὐκ ἐθέλοντι περικείμενα : ἦν δ̓ ἂν αὐτοῦ κατὰ βούλησιν συνηρτημένα . τούτῳ τοίνυν τί ποτ̓ ἐστὶ τὸ ἀγαθόν ; ἢ αὐτὸς αὑτῷ ὅπερ ἔχει : τὸ δὲ ἐπέκεινα αἴτιον τοῦ ἐν αὐτῷ καὶ ἄλλως ἀγαθόν , αὐτῷ παρὸν ἄλλως . μαρτύριον δὲ τοῦ τοῦτο εἶναι τὸ μὴ ἄλλο ζητεῖν τὸν οὕτως ἔχοντα . τί γὰρ ἂν καὶ ζητήσειε ; τῶν μὲν γὰρ χειρόνων οὐδέν , τῷ δὲ ἀρίστῳ σύνεστιν . αὐτάρκης οὖν ὁ βίος τῷ οὕτω ζωὴν ἔχοντι . κἂν σπουδαῖος ᾖ , αὐτάρκης εἰς εὐδαιμονίαν καὶ εἰς κτῆσιν ἀγαθοῦ : οὐδὲν γὰρ ἔστιν ἀγαθὸν ὃ μὴ ἔχει . ἀλλ̓ ὃ ζητεῖ ὡς ἀναγκαῖον ζητεῖ , καὶ οὐχ αὑτῷ , ἀλλά τινι τῶν αὑτοῦ . σώματι γὰρ προσηρτημένῳ ζητεῖ : κἂν ζῶντι δὲ σώματι , τὰ αὑτοῦ ζῶντι τούτῳ , οὐχ ἃ τοιούτου τοῦ ἀνθρώπου ἐστί . καὶ γινώσκει ταῦτα καὶ δίδωσιν ἃ δίδωσιν οὐδὲν τῆς αὑτοῦ παραιρούμενος ζωῆς . οὐδ̓ ἐν τύχαις τοίνυν ἐναντίαις ἐλαττώσεται εἰς τὸ εὐδαιμονεῖν : μένει γὰρ καὶ ὣς ἡ τοιαύτη ζωή : ἀποθνησκόντων τε οἰκείων καὶ φίλων οἶδε τὸν θάνατον ὅ τι ἐστίν , ἴσασι δὲ καὶ οἱ πάσχοντες σπουδαῖοι ὄντες . οἰκεῖοι δὲ καὶ προσήκοντες τοῦτο πάσχοντες κὰν λυπῶσιν , οὐκ αὐτόν , τὸ δ̓ ἐν αὐτῷ νοῦν οὐκ ἔχον , οὗ τὰς λύπας οὐ δέξεται .
Lemmas: εἰ μέν οὖν ὁ τέλειος ζωή ἔχω οἷος τε ἄνθρωπος , καί ἄνθρωπος ὁ οὗτος ἔχω ὁ ζωή εὐδαίμων . εἰ δέ μή , ἐν θεός ἄν τις ὁ εὐδαιμονέω θέω , εἰ ἐν ἐκεῖνος μόνος ὁ τοιοῦτος ζωή . ἐπειδή τοίνυν φημί εἰμί καί ἐν ἄνθρωπος ὁ εὐδαιμονέω , σκοπέω πῶς εἰμί οὗτος . λέγω δέ ὧδε : ὅτι μέν οὖν ἔχω τέλειος ζωή ἄνθρωπος οὐ ὁ αἰσθητικός μόνος ἔχω , ἀλλά καί λογισμός καί νόος ἀληθινός , δῆλος καί ἐκ ἄλλος . ἀλλά ἆρα γε ὡς ἄλλος εἰμί ἄλλος οὗτος ἔχω ; ἤ οὐδέ εἰμί ὅλος ἄνθρωπος μή οὐ καί οὗτος ἤ δύναμις ἤ ἐνέργεια ἔχω , ὅς δή καί φημί εὐδαίμων εἰμί . ἀλλά ὡς μέρος αὐτός οὗτος φημί ἐν αὐτός ὁ εἶδος ὁ ζωή ὁ τέλειος εἰμί ; ἤ ὁ μέν ἄλλος ἄνθρωπος μέρος τις οὗτος ἔχω δύναμις ἔχω , ὁ δέ εὐδαίμων ἤδη , ὅς δή καί ἐνέργεια εἰμί οὗτος καί μεταβαίνω πρός ὁ αὐτός εἰμί οὗτος : περίκειμαι δέ αὐτός ὁ ἄλλος ἤδη , ὅς δή οὐδέ μέρος αὐτός ἄν τις θέω οὐ ἐθέλω περίκειμαι : εἰμί δέ ἄν αὐτός κατά βούλησις συναρτάω . οὗτος τοίνυν τίς ποτέ εἰμί ὁ ἀγαθός ; ἤ αὐτός ἑαυτοῦ ὅς ἔχω : ὁ δέ ἐπέκεινα αἴτιος ὁ ἐν αὐτός καί ἄλλος ἀγαθός , αὐτός πάρειμι ἄλλος . μαρτύριον δέ ὁ οὗτος εἰμί ὁ μή ἄλλος ζητέω ὁ οὕτως ἔχω . τίς γάρ ἄν καί ζητέω ; ὁ μέν γάρ κακός οὐδείς , ὁ δέ ἀγαθός σύνειμι . αὐτάρκης οὖν ὁ βίος ὁ οὕτως ζωή ἔχω . ἐάν σπουδαῖος εἰμί , αὐτάρκης εἰς εὐδαιμονία καί εἰς κτῆσις ἀγαθός : οὐδείς γάρ εἰμί ἀγαθός ὅς μή ἔχω . ἀλλά ὅς ζητέω ὡς ἀναγκαῖος ζητέω , καί οὐ ἑαυτοῦ , ἀλλά τις ὁ ἑαυτοῦ . σῶμα γάρ προσαρτάω ζητέω : ἐάν ζάω δέ σῶμα , ὁ ἑαυτοῦ ζάω οὗτος , οὐ ὅς τοιοῦτος ὁ ἄνθρωπος εἰμί . καί γιγνώσκω οὗτος καί δίδωμι ὅς δίδωμι οὐδείς ὁ ἑαυτοῦ παραλέγω ζωή . οὐδέ ἐν τύχη τοίνυν ἐναντίος ἐλασσόω εἰς ὁ εὐδαιμονέω : μένω γάρ καί ὡς ὁ τοιοῦτος ζωή : ἀποθνῄσκω τε οἰκεῖος καί φίλος οἶδα ὁ θάνατος ὅς τις εἰμί , οἶδα δέ καί ὁ πάσχω σπουδαῖος εἰμί . οἰκεῖος δέ καί προσήκω οὗτος πάσχω κάν λυπέω , οὐ αὐτός , ὁ δέ ἐν αὐτός νόος οὐ ἔχω , ὅς ὁ λύπη οὐ δέχομαι .