plato-philosophy.timaeus 51
ταὐτὸν οὖν καὶ τῷ τὰ τῶν πάντων ἀεί τε ὄντων κατὰ πᾶν ἑαυτοῦ πολλάκις ἀφομοιώματα καλῶς μέλλοντι δέχεσθαι πάντων ἐκτὸς αὐτῷ προσήκει πεφυκέναι τῶν εἰδῶν . διὸ δὴ τὴν τοῦ γεγονότος ὁρατοῦ καὶ πάντως αἰσθητοῦ μητέρα καὶ ὑποδοχὴν μήτε γῆν μήτε ἀέρα μήτε πῦρ μήτε ὕδωρ λέγωμεν , μήτε ὅσα ἐκ τούτων μήτε ἐξ ὧν ταῦτα γέγονεν · ἀλλʼ ἀνόρατον εἶδός τι καὶ ἄμορφον , πανδεχές , μεταλαμβάνον δὲ ἀπορώτατά πῃ τοῦ νοητοῦ καὶ δυσαλωτότατον αὐτὸ λέγοντες οὐ ψευσόμεθα . καθʼ ὅσον δʼ ἐκ τῶν προειρημένων δυνατὸν ἐφικνεῖσθαι τῆς φύσεως αὐτοῦ , τῇδʼ ἄν τις ὀρθότατα λέγοι · πῦρ μὲν ἑκάστοτε αὐτοῦ τὸ πεπυρωμένον μέρος φαίνεσθαι , τὸ δὲ ὑγρανθὲν ὕδωρ , γῆν τε καὶ ἀέρα καθʼ ὅσον ἂν μιμήματα τούτων δέχηται . λόγῳ δὲ δὴ μᾶλλον τὸ τοιόνδε διοριζομένους περὶ αὐτῶν διασκεπτέον · ἆρα ἔστιν τι πῦρ αὐτὸ ἐφʼ ἑαυτοῦ καὶ πάντα περὶ ὧν ἀεὶ λέγομεν οὕτως αὐτὰ καθʼ αὑτὰ ὄντα ἕκαστα , ἢ ταῦτα ἅπερ καὶ βλέπομεν , ὅσα τε ἄλλα διὰ τοῦ σώματος αἰσθανόμεθα , μόνα ἐστὶν τοιαύτην ἔχοντα ἀλήθειαν , ἄλλα δὲ οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτα οὐδαμῇ οὐδαμῶς , ἀλλὰ μάτην ἑκάστοτε εἶναί τί φαμεν εἶδος ἑκάστου νοητόν , τὸ δʼ οὐδὲν ἄρʼ ἦν πλὴν λόγος ; οὔτε οὖν δὴ τὸ παρὸν ἄκριτον καὶ ἀδίκαστον ἀφέντα ἄξιον φάναι διισχυριζόμενον ἔχειν οὕτως , οὔτʼ ἐπὶ λόγου μήκει πάρεργον ἄλλο μῆκος ἐπεμβλητέον · εἰ δέ τις ὅρος ὁρισθεὶς μέγας διὰ βραχέων φανείη , τοῦτο μάλιστα ἐγκαιριώτατον γένοιτʼ ἄν . ὧδε οὖν τήν γʼ ἐμὴν αὐτὸς τίθεμαι ψῆφον . εἰ μὲν νοῦς καὶ δόξα ἀληθής ἐστον δύο γένη , παντάπασιν εἶναι καθʼ αὑτὰ ταῦτα , ἀναίσθητα ὑφʼ ἡμῶν εἴδη , νοούμενα μόνον · εἰ δʼ , ὥς τισιν φαίνεται , δόξα ἀληθὴς νοῦ διαφέρει τὸ μηδέν , πάνθʼ ὁπόσʼ αὖ διὰ τοῦ σώματος αἰσθανόμεθα θετέον βεβαιότατα . δύο δὴ λεκτέον ἐκείνω , διότι χωρὶς γεγόνατον ἀνομοίως τε ἔχετον . τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν διὰ διδαχῆς , τὸ δʼ ὑπὸ πειθοῦς ἡμῖν ἐγγίγνεται · καὶ τὸ μὲν ἀεὶ μετʼ ἀληθοῦς λόγου , τὸ δὲ ἄλογον · καὶ τὸ μὲν ἀκίνητον πειθοῖ , τὸ δὲ μεταπειστόν · καὶ τοῦ μὲν πάντα ἄνδρα μετέχειν φατέον , νοῦ δὲ θεούς , ἀνθρώπων δὲ γένος βραχύ τι .
Lemmas: αὐτός οὖν καί ὁ ὁ ὁ πᾶς ἀεί τε εἰμί κατά πᾶς ἑαυτοῦ πολλάκις ἀφομοίωμα καλός μέλλω δέχομαι πᾶς ἐκτός αὐτός προσήκω φύω ὁ εἶδος . διό δή ὁ ὁ γίγνομαι ὁρατός καί πάντως αἰσθητός μήτηρ καί ὑποδοχή μήτε γῆ μήτε ἀήρ μήτε πῦρ μήτε ὕδωρ λέγω , μήτε ὅσος ἐκ οὗτος μήτε ἐκ ὅς οὗτος γίγνομαι · ἀλλά ἀνόρατος εἶδος τις καί ἄμορφος , πανδεχής , μεταλαμβάνω δέ ἄπορος πη ὁ νοητός καί δυσάλωτος αὐτός λέγω οὐ ψεύδω . κατά ὅσος δέ ἐκ ὁ προλέγω δυνατός ἐφικνέομαι ὁ φύσις αὐτός , τῇδε ἄν τις ὀρθός λέγω · πῦρ μέν ἑκάστοτε αὐτός ὁ πυρόω μέρος φαίνω , ὁ δέ ὑγραίνω ὕδωρ , γῆ τε καί ἀήρ κατά ὅσος ἄν μίμημα οὗτος δέχομαι . λόγος δέ δή μάλα ὁ τοιόσδε διορίζω περί αὐτός διασκεπτέον · ἆρα εἰμί τις πῦρ αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ καί πᾶς περί ὅς ἀεί λέγω οὕτως αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί ἕκαστος , ἤ οὗτος ὅς καί βλέπω , ὅσος τε ἄλλος διά ὁ σῶμα αἰσθάνομαι , μόνος εἰμί τοιοῦτος ἔχω ἀλήθεια , ἄλλος δέ οὐ εἰμί παρά οὗτος οὐδαμῇ οὐδαμῶς , ἀλλά μάτην ἑκάστοτε εἰμί τίς φημί εἶδος ἕκαστος νοητός , ὁ δέ οὐδείς ἄρα εἰμί πλήν λόγος ; οὔτε οὖν δή ὁ πάρειμι ἄκριτος καί ἀδίκαστος ἀφίημι ἄξιος φημί διισχυρίζομαι ἔχω οὕτως , οὔτε ἐπί λόγος μῆκος πάρεργος ἄλλος μῆκος ἐπεμβλητέον · εἰ δέ τις ὅρος ὁρίζω μέγας διά βραχύς φαίνω , οὗτος μάλα ἐγκαίριος γίγνομαι ἄν . ὧδε οὖν ὁ γε ἐμός αὐτός τίθημι ψῆφος . εἰ μέν νόος καί δόξα ἀληθής εἰμί δύο γένος , παντάπασι εἰμί κατά ἑαυτοῦ οὗτος , ἀναίσθητος ὑπό ἐγώ εἶδος , νοέω μόνος · εἰ δέ , ὡς τις φαίνω , δόξα ἀληθής νόος διαφέρω ὁ μηδείς , πᾶς ὁπόσος αὖ διά ὁ σῶμα αἰσθάνομαι τίθημι βέβαιος . δύο δή λεκτέος ἐκεῖνος , διότι χωρίς γίγνομαι ἀνόμοιος τε ἔχω . ὁ μέν γάρ αὐτός διά διδαχή , ὁ δέ ὑπό πειθώ ἐγώ ἐγγίγνομαι · καί ὁ μέν ἀεί μετά ἀληθής λόγος , ὁ δέ ἄλογος · καί ὁ μέν ἀκίνητος πειθώ , ὁ δέ μεταπειστός · καί ὁ μέν πᾶς ἀνήρ μετέχω φημί , νόος δέ θεός , ἄνθρωπος δέ γένος βραχύς τις .