plato-philosophy.timaeus 22
οἷ δὴ Σόλων ἔφη πορευθεὶς σφόδρα τε γενέσθαι παρʼ αὐτοῖς ἔντιμος , καὶ δὴ καὶ τὰ παλαιὰ ἀνερωτῶν ποτε τοὺς μάλιστα περὶ ταῦτα τῶν ἱερέων ἐμπείρους , σχεδὸν οὔτε αὑτὸν οὔτε ἄλλον Ἕλληνα οὐδένα οὐδὲν ὡς ἔπος εἰπεῖν εἰδότα περὶ τῶν τοιούτων ἀνευρεῖν . καί ποτε προαγαγεῖν βουληθεὶς αὐτοὺς περὶ τῶν ἀρχαίων εἰς λόγους , τῶν τῇδε τὰ ἀρχαιότατα λέγειν ἐπιχειρεῖν , περὶ Φορωνέως τε τοῦ πρώτου λεχθέντος καὶ Νιόβης , καὶ μετὰ τὸν κατακλυσμὸν αὖ περὶ Δευκαλίωνος καὶ Πύρρας ὡς διεγένοντο μυθολογεῖν , καὶ τοὺς ἐξ αὐτῶν γενεαλογεῖν , καὶ τὰ τῶν ἐτῶν ὅσα ἦν οἷς ἔλεγεν πειρᾶσθαι διαμνημονεύων τοὺς χρόνους ἀριθμεῖν · καί τινα εἰπεῖν τῶν ἱερέων εὖ μάλα παλαιόν · ὦ Σόλων , Σόλων , Ἕλληνες ἀεὶ παῖδές ἐστε , γέρων δὲ Ἕλλην οὐκ ἔστιν . ἀκούσας οὖν , πῶς τί τοῦτο λέγεις ; φάναι.νέοι ἐστέ , εἰπεῖν , τὰς ψυχὰς πάντες · οὐδεμίαν γὰρ ἐν αὐταῖς ἔχετε διʼ ἀρχαίαν ἀκοὴν παλαιὰν δόξαν οὐδὲ μάθημα χρόνῳ πολιὸν οὐδέν . τὸ δὲ τούτων αἴτιον τόδε . πολλαὶ κατὰ πολλὰ φθοραὶ γεγόνασιν ἀνθρώπων καὶ ἔσονται , πυρὶ μὲν καὶ ὕδατι μέγισται , μυρίοις δὲ ἄλλοις ἕτεραι βραχύτεραι . τὸ γὰρ οὖν καὶ παρʼ ὑμῖν λεγόμενον , ὥς ποτε Φαέθων Ἡλίου παῖς τὸ τοῦ πατρὸς ἅρμα ζεύξας διὰ τὸ μὴ δυνατὸς εἶναι κατὰ τὴν τοῦ πατρὸς ὁδὸν ἐλαύνειν τά τʼ ἐπὶ γῆς συνέκαυσεν καὶ αὐτὸς κεραυνωθεὶς διεφθάρη , τοῦτο μύθου μὲν σχῆμα ἔχον λέγεται , τὸ δὲ ἀληθές ἐστι τῶν περὶ γῆν κατʼ οὐρανὸν ἰόντων παράλλαξις καὶ διὰ μακρῶν χρόνων γιγνομένη τῶν ἐπὶ γῆς πυρὶ πολλῷ φθορά . τότε οὖν ὅσοι κατʼ ὄρη καὶ ἐν ὑψηλοῖς τόποις καὶ ἐν ξηροῖς οἰκοῦσιν μᾶλλον διόλλυνται τῶν ποταμοῖς καὶ θαλάττῃ προσοικούντων · ἡμῖν δὲ ὁ Νεῖλος εἴς τε τἆλλα σωτὴρ καὶ τότε ἐκ ταύτης τῆς ἀπορίας σῴζει λυόμενος . ὅταν δʼ αὖ θεοὶ τὴν γῆν ὕδασιν καθαίροντες κατακλύζωσιν , οἱ μὲν ἐν τοῖς ὄρεσιν διασῴζονται βουκόλοι νομῆς τε , οἱ δʼ ἐν ταῖς παρʼ ὑμῖν πόλεσιν εἰς τὴν θάλατταν ὑπὸ τῶν ποταμῶν φέρονται · κατὰ δὲ τήνδε χώραν οὔτε τότε οὔτε ἄλλοτε ἄνωθεν ἐπὶ τὰς ἀρούρας ὕδωρ ἐπιρρεῖ , τὸ δʼ ἐναντίον κάτωθεν πᾶν ἐπανιέναι πέφυκεν .
Lemmas: οἷ δή Σόλων φημί πορεύω σφόδρα τε γίγνομαι παρά αὐτός ἔντιμος , καί δή καί ὁ παλαιός ἀνερωτάω ποτέ ὁ μάλα περί οὗτος ὁ ἱερεύς ἔμπειρος , σχεδόν οὔτε ἑαυτοῦ οὔτε ἄλλος Ἕλλην οὐδείς οὐδείς ὡς ἔπος λέγω οἶδα περί ὁ τοιοῦτος ἀνευρίσκω . καί ποτέ προάγω βούλομαι αὐτός περί ὁ ἀρχαῖος εἰς λόγος , ὁ τῇδε ὁ ἀρχαῖος λέγω ἐπιχειρέω , περί Φορωνεύς τε ὁ πρῶτος λέγω καί Νιόβη , καί μετά ὁ κατακλυσμός αὖ περί Δευκαλίων καί Πύρρα ὡς διαγίγνομαι μυθολογέω , καί ὁ ἐκ αὐτός γενεαλογέω , καί ὁ ὁ ἔτος ὅσος εἰμί ὅς λέγω πειράω διαμνημονεύω ὁ χρόνος ἀριθμέω · καί τις λέγω ὁ ἱερεύς εὖ μάλα παλαιός · ὦ Σόλων , Σόλων , Ἕλλην ἀεί παῖς εἰμί , γέρων δέ Ἕλλην οὐ εἰμί . ἀκούω οὖν , πῶς τίς οὗτος λέγω ; φάναι.νέοι εἰμί , λέγω , ὁ ψυχή πᾶς · οὐδείς γάρ ἐν αὐτός ἔχω διά ἀρχαῖος ἀκοή παλαιός δόξα οὐδέ μάθημα χρόνος πολιός οὐδείς . ὁ δέ οὗτος αἴτιος ὅδε . πολύς κατά πολύς φθορά γίγνομαι ἄνθρωπος καί εἰμί , πῦρ μέν καί ὕδωρ μέγας , μυρίος δέ ἄλλος ἕτερος βραχύς . ὁ γάρ οὖν καί παρά σύ λέγω , ὡς ποτέ Φαέθων Ἥλιος παῖς ὁ ὁ πατήρ ἅρμα ζεύγνυμι διά ὁ μή δυνατός εἰμί κατά ὁ ὁ πατήρ ὁδός ἐλαύνω ὁ τε ἐπί γῆ συγκαίω καί αὐτός κεραυνόω διαφθείρω , οὗτος μῦθος μέν σχῆμα ἔχω λέγω , ὁ δέ ἀληθής εἰμί ὁ περί γῆ κατά οὐρανός ἔρχομαι παράλλαξις καί διά μακρός χρόνος γίγνομαι ὁ ἐπί γῆ πῦρ πολύς φθορά . τότε οὖν ὅσος κατά ὄρος καί ἐν ὑψηλός τόπος καί ἐν ξηρός οἰκέω μάλα διόλλυμι ὁ ποταμός καί θάλασσα προσοικέω · ἐγώ δέ ὁ Νεῖλος εἰς τε ἄλλος σωτήρ καί τότε ἐκ οὗτος ὁ ἀπορία σῴζω λύω . ὅταν δέ αὖ θεός ὁ γῆ ὕδωρ καθαίρω κατακλύζω , ὁ μέν ἐν ὁ ὄρος διασῴζω βούκολος νομή τε , ὁ δέ ἐν ὁ παρά σύ πόλις εἰς ὁ θάλασσα ὑπό ὁ ποταμός φέρω · κατά δέ ὅδε χώρα οὔτε τότε οὔτε ἄλλοτε ἄνωθεν ἐπί ὁ ἄρουρα ὕδωρ ἐπιρρέω , ὁ δέ ἐναντίος κάτωθεν πᾶς ἐπανέρχομαι φύω .