plato-philosophy.timaeus 47
τὰ μὲν οὖν τῶν ὀμμάτων συμμεταίτια πρὸς τὸ σχεῖν τὴν δύναμιν ἣν νῦν εἴληχεν εἰρήσθω · τὸ δὲ μέγιστον αὐτῶν εἰς ὠφελίαν ἔργον , διʼ ὃ θεὸς αὔθʼ ἡμῖν δεδώρηται , μετὰ τοῦτο ῥητέον . ὄψις δὴ κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον αἰτία τῆς μεγίστης ὠφελίας γέγονεν ἡμῖν , ὅτι τῶν νῦν λόγων περὶ τοῦ παντὸς λεγομένων οὐδεὶς ἄν ποτε ἐρρήθη μήτε ἄστρα μήτε ἥλιον μήτε οὐρανὸν ἰδόντων . νῦν δʼ ἡμέρα τε καὶ νὺξ ὀφθεῖσαι μῆνές τε καὶ ἐνιαυτῶν περίοδοι καὶ ἰσημερίαι καὶ τροπαὶ μεμηχάνηνται μὲν ἀριθμόν , χρόνου δὲ ἔννοιαν περί τε τῆς τοῦ παντὸς φύσεως ζήτησιν ἔδοσαν · ἐξ ὧν ἐπορισάμεθα φιλοσοφίας γένος , οὗ μεῖζον ἀγαθὸν οὔτʼ ἦλθεν οὔτε ἥξει ποτὲ τῷ θνητῷ γένει δωρηθὲν ἐκ θεῶν . λέγω δὴ τοῦτο ὀμμάτων μέγιστον ἀγαθόν · τἆλλα δὲ ὅσα ἐλάττω τί ἂν ὑμνοῖμεν , ὧν ὁ μὴ φιλόσοφος τυφλωθεὶς ὀδυρόμενος ἂν θρηνοῖ μάτην ; ἀλλὰ τούτου λεγέσθω παρʼ ἡμῶν αὕτη ἐπὶ ταῦτα αἰτία , θεὸν ἡμῖν ἀνευρεῖν δωρήσασθαί τε ὄψιν , ἵνα τὰς ἐν οὐρανῷ τοῦ νοῦ κατιδόντες περιόδους χρησαίμεθα ἐπὶ τὰς περιφορὰς τὰς τῆς παρʼ ἡμῖν διανοήσεως , συγγενεῖς ἐκείναις οὔσας , ἀταράκτοις τεταραγμένας , ἐκμαθόντες δὲ καὶ λογισμῶν κατὰ φύσιν ὀρθότητος μετασχόντες , μιμούμενοι τὰς τοῦ θεοῦ πάντως ἀπλανεῖς οὔσας , τὰς ἐν ἡμῖν πεπλανημένας καταστησαίμεθα . φωνῆς τε δὴ καὶ ἀκοῆς πέρι πάλιν ὁ αὐτὸς λόγος , ἐπὶ ταὐτὰ τῶν αὐτῶν ἕνεκα παρὰ θεῶν δεδωρῆσθαι . λόγος τε γὰρ ἐπʼ αὐτὰ ταῦτα τέτακται , τὴν μεγίστην συμβαλλόμενος εἰς αὐτὰ μοῖραν , ὅσον τʼ αὖ μουσικῆς φωνῇ χρήσιμον πρὸς ἀκοὴν ἕνεκα ἁρμονίας ἐστὶ δοθέν . ἡ δὲ ἁρμονία , συγγενεῖς ἔχουσα φορὰς ταῖς ἐν ἡμῖν τῆς ψυχῆς περιόδοις , τῷ μετὰ νοῦ προσχρωμένῳ Μούσαις οὐκ ἐφʼ ἡδονὴν ἄλογον καθάπερ νῦν εἶναι δοκεῖ χρήσιμος , ἀλλʼ ἐπὶ τὴν γεγονυῖαν ἐν ἡμῖν ἀνάρμοστον ψυχῆς περίοδον εἰς κατακόσμησιν καὶ συμφωνίαν ἑαυτῇ σύμμαχος ὑπὸ Μουσῶν δέδοται · καὶ ῥυθμὸς αὖ διὰ τὴν ἄμετρον ἐν ἡμῖν καὶ χαρίτων ἐπιδεᾶ γιγνομένην ἐν τοῖς πλείστοις ἕξιν ἐπίκουρος ἐπὶ ταὐτὰ ὑπὸ τῶν αὐτῶν ἐδόθη . τὰ μὲν οὖν παρεληλυθότα τῶν εἰρημένων πλὴν βραχέων ἐπιδέδεικται τὰ διὰ νοῦ δεδημιουργημένα · δεῖ δὲ καὶ τὰ διʼ ἀνάγκης γιγνόμενα τῷ λόγῳ παραθέσθαι .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ὁ ὄμμα συμμεταίτιος πρός ὁ ἔχω ὁ δύναμις ὅς νῦν λαγχάνω λέγω · ὁ δέ μέγας αὐτός εἰς ὠφέλεια ἔργον , διά ὅς θεός αὐτός ἐγώ δωρέω , μετά οὗτος λέγω . ὄψις δή κατά ὁ ἐμός λόγος αἴτιος ὁ μέγας ὠφέλεια γίγνομαι ἐγώ , ὅτι ὁ νῦν λόγος περί ὁ πᾶς λέγω οὐδείς ἄν ποτέ λέγω μήτε ἄστρον μήτε ἥλιος μήτε οὐρανός ὁράω . νῦν δέ ἡμέρα τε καί νύξ ὁράω μείς τε καί ἐνιαυτός περίοδος καί ἰσημερία καί τροπή μηχανάομαι μέν ἀριθμός , χρόνος δέ ἔννοια περί τε ὁ ὁ πᾶς φύσις ζήτησις δίδωμι · ἐκ ὅς πορίζω φιλοσοφία γένος , ὅς μέγας ἀγαθός οὔτε ἔρχομαι οὔτε ἥκω ποτέ ὁ θνητός γένος δωρέω ἐκ θεός . λέγω δή οὗτος ὄμμα μέγας ἀγαθός · ἄλλος δέ ὅσος ἐλαχύς τίς ἄν ὑμνέω , ὅς ὁ μή φιλόσοφος τυφλόω ὀδύρομαι ἄν θρηνέω μάτην ; ἀλλά οὗτος λέγω παρά ἐγώ οὗτος ἐπί οὗτος αἰτία , θεός ἐγώ ἀνευρίσκω δωρέω τε ὄψις , ἵνα ὁ ἐν οὐρανός ὁ νόος καθοράω περίοδος χράω ἐπί ὁ περιφορά ὁ ὁ παρά ἐγώ διανόησις , συγγενής ἐκεῖνος εἰμί , ἀτάρακτος ταράσσω , ἐκμανθάνω δέ καί λογισμός κατά φύσις ὀρθότης μετέχω , μιμέομαι ὁ ὁ θεός πάντως ἀπλανής εἰμί , ὁ ἐν ἐγώ πλανάω καθίστημι . φωνή τε δή καί ἀκοή περί πάλιν ὁ αὐτός λόγος , ἐπί αὐτός ὁ αὐτός ἕνεκα παρά θεός δωρέω . λόγος τε γάρ ἐπί αὐτός οὗτος τάσσω , ὁ μέγας συμβάλλω εἰς αὐτός μοῖρα , ὅσος τε αὖ μουσικός φωνή χρήσιμος πρός ἀκοή ἕνεκα ἁρμονία εἰμί δίδωμι . ὁ δέ ἁρμονία , συγγενής ἔχω φορά ὁ ἐν ἐγώ ὁ ψυχή περίοδος , ὁ μετά νόος προσχράομαι Μοῦσα οὐ ἐπί ἡδονή ἄλογος καθά νῦν εἰμί δοκέω χρήσιμος , ἀλλά ἐπί ὁ γίγνομαι ἐν ἐγώ ἀνάρμοστος ψυχή περίοδος εἰς κατακόσμησις καί συμφωνία ἑαυτοῦ σύμμαχος ὑπό Μοῦσα δίδωμι · καί ῥυθμός αὖ διά ὁ ἄμετρος ἐν ἐγώ καί χάρις ἐπιδεής γίγνομαι ἐν ὁ πολύς ἕξις ἐπίκουρος ἐπί αὐτός ὑπό ὁ αὐτός δίδωμι . ὁ μέν οὖν παρέρχομαι ὁ λέγω πλήν βραχύς ἐπιδείκνυμι ὁ διά νόος δημιουργέω · δέω δέ καί ὁ διά ἀνάγκη γίγνομαι ὁ λόγος παρατίθημι .