plato-philosophy.timaeus 26
οὐ μὴν ἐβουλήθην παραχρῆμα εἰπεῖν · διὰ χρόνου γὰρ οὐχ ἱκανῶς ἐμεμνήμην . ἐνενόησα οὖν ὅτι χρεὼν εἴη με πρὸς ἐμαυτὸν πρῶτον ἱκανῶς πάντα ἀναλαβόντα λέγειν οὕτως . ὅθεν ταχὺ συνωμολόγησά σοι τὰ ἐπιταχθέντα χθές , ἡγούμενος , ὅπερ ἐν ἅπασι τοῖς τοιοῖσδε μέγιστον ἔργον , λόγον τινὰ πρέποντα τοῖς βουλήμασιν ὑποθέσθαι , τούτου μετρίως ἡμᾶς εὐπορήσειν . οὕτω δή , καθάπερ ὅδʼ εἶπεν , χθές τε εὐθὺς ἐνθένδε ἀπιὼν πρὸς τούσδε ἀνέφερον αὐτὰ ἀναμιμνῃσκόμενος , ἀπελθών τε σχεδόν τι πάντα ἐπισκοπῶν τῆς νυκτὸς ἀνέλαβον . ὡς δή τοι , τὸ λεγόμενον , τὰ παίδων μαθήματα θαυμαστὸν ἔχει τι μνημεῖον . ἐγὼ γὰρ ἃ μὲν χθὲς ἤκουσα , οὐκ ἂν οἶδʼ εἰ δυναίμην ἅπαντα ἐν μνήμῃ πάλιν λαβεῖν · ταῦτα δὲ ἃ πάμπολυν χρόνον διακήκοα , παντάπασι θαυμάσαιμʼ ἂν εἴ τί με αὐτῶν διαπέφευγεν . ἦν μὲν οὖν μετὰ πολλῆς ἡδονῆς καὶ παιδιᾶς τότε ἀκουόμενα , καὶ τοῦ πρεσβύτου προθύμως με διδάσκοντος , ἅτʼ ἐμοῦ πολλάκις ἐπανερωτῶντος , ὥστε οἷον ἐγκαύματα ἀνεκπλύτου γραφῆς ἔμμονά μοι γέγονεν · καὶ δὴ καὶ τοῖσδε εὐθὺς ἔλεγον ἕωθεν αὐτὰ ταῦτα , ἵνα εὐποροῖεν λόγων μετʼ ἐμοῦ . νῦν οὖν , οὗπερ ἕνεκα πάντα ταῦτα εἴρηται , λέγειν εἰμὶ ἕτοιμος , ὦ Σώκρατες , μὴ μόνον ἐν κεφαλαίοις ἀλλʼ ὥσπερ ἤκουσα καθʼ ἕκαστον · τοὺς δὲ πολίτας καὶ τὴν πόλιν ἣν χθὲς ἡμῖν ὡς ἐν μύθῳ διῄεισθα σύ , νῦν μετενεγκόντες ἐπὶ τἀληθὲς δεῦρο θήσομεν ὡς ἐκείνην τήνδε οὖσαν , καὶ τοὺς πολίτας οὓς διενοοῦ φήσομεν ἐκείνους τοὺς ἀληθινοὺς εἶναι προγόνους ἡμῶν , οὓς ἔλεγεν ὁ ἱερεύς . πάντως ἁρμόσουσι καὶ οὐκ ἀπᾳσόμεθα λέγοντες αὐτοὺς εἶναι τοὺς ἐν τῷ τότε ὄντας χρόνῳ . κοινῇ δὲ διαλαμβάνοντες ἅπαντες πειρασόμεθα τὸ πρέπον εἰς δύναμιν οἷς ἐπέταξας ἀποδοῦναι . σκοπεῖν οὖν δὴ χρή , ὦ Σώκρατες , εἰ κατὰ νοῦν ὁ λόγος ἡμῖν οὗτος , ἤ τινα ἔτʼ ἄλλον ἀντʼ αὐτοῦ ζητητέον .
Lemmas: οὐ μήν βούλομαι παραχρῆμα λέγω · διά χρόνος γάρ οὐ ἱκανός μιμνῄσκω . ἐννοέω οὖν ὅτι χρεών εἰμί ἐγώ πρός ἐμαυτοῦ πρῶτος ἱκανός πᾶς ἀναλαμβάνω λέγω οὕτως . ὅθεν ταχύς συνομολογέω σύ ὁ ἐπιτάσσω χθές , ἡγέομαι , ὅς ἐν ἅπας ὁ τοιόσδε μέγας ἔργον , λόγος τις πρέπω ὁ βούλημα ὑποτίθημι , οὗτος μέτριος ἐγώ εὐπορέω . οὕτως δή , καθά ὅδε λέγω , χθές τε εὐθύς ἐνθένδε ἀπέρχομαι πρός ὅδε ἀναφέρω αὐτός ἀναμιμνῄσκω , ἀπέρχομαι τε σχεδόν τις πᾶς ἐπισκοπέω ὁ νύξ ἀναλαμβάνω . ὡς δή τοι , ὁ λέγω , ὁ παῖς μάθημα θαυμαστός ἔχω τις μνημεῖον . ἐγώ γάρ ὅς μέν χθές ἀκούω , οὐ ἄν οἶδα εἰ δύναμαι ἅπας ἐν μνήμη πάλιν λαμβάνω · οὗτος δέ ὅς πάμπολυς χρόνος διακούω , παντάπασι θαυμάζω ἄν εἰ τις ἐγώ αὐτός διαφεύγω . εἰμί μέν οὖν μετά πολύς ἡδονή καί παιδιά τότε ἀκούω , καί ὁ πρεσβύτης πρόθυμος ἐγώ διδάσκω , ὅστε ἐγώ πολλάκις ἐπανερωτάω , ὥστε οἷος ἔγκαυμα ἀνέκπλυτος γραφή ἔμμονος ἐγώ γίγνομαι · καί δή καί ὅδε εὐθύς λέγω ἕωθεν αὐτός οὗτος , ἵνα εὐπορέω λόγος μετά ἐγώ . νῦν οὖν , ὅς ἕνεκα πᾶς οὗτος λέγω , λέγω εἰμί ἑτοῖμος , ὦ Σωκράτης , μή μόνος ἐν κεφάλαιος ἀλλά ὥσπερ ἀκούω κατά ἕκαστος · ὁ δέ πολίτης καί ὁ πόλις ὅς χθές ἐγώ ὡς ἐν μῦθος δίειμι σύ , νῦν μεταφέρω ἐπί ἀληθής δεῦρο τίθημι ὡς ἐκεῖνος ὅδε εἰμί , καί ὁ πολίτης ὅς διανοέομαι φημί ἐκεῖνος ὁ ἀληθινός εἰμί πρόγονος ἐγώ , ὅς λέγω ὁ ἱερεύς . πάντως ἁρμόζω καί οὐ ἀπᾴδω λέγω αὐτός εἰμί ὁ ἐν ὁ τότε εἰμί χρόνος . κοινῇ δέ διαλαμβάνω ἅπας πειράω ὁ πρέπω εἰς δύναμις ὅς ἐπιτάσσω ἀποδίδωμι . σκοπέω οὖν δή χρή , ὦ Σωκράτης , εἰ κατά νόος ὁ λόγος ἐγώ οὗτος , ἤ τις ἔτι ἄλλος ἀντί αὐτός ζητέω .