plato-philosophy.timaeus 69
διὸ δὴ χρὴ δύʼ αἰτίας εἴδη διορίζεσθαι , τὸ μὲν ἀναγκαῖον , τὸ δὲ θεῖον , καὶ τὸ μὲν θεῖον ἐν ἅπασιν ζητεῖν κτήσεως ἕνεκα εὐδαίμονος βίου , καθʼ ὅσον ἡμῶν ἡ φύσις ἐνδέχεται , τὸ δὲ ἀναγκαῖον ἐκείνων χάριν , λογιζόμενον ὡς ἄνευ τούτων οὐ δυνατὰ αὐτὰ ἐκεῖνα ἐφʼ οἷς σπουδάζομεν μόνα κατανοεῖν οὐδʼ αὖ λαβεῖν οὐδʼ ἄλλως πως μετασχεῖν . ὅτʼ οὖν δὴ τὰ νῦν οἷα τέκτοσιν ἡμῖν ὕλη παράκειται τὰ τῶν αἰτίων γένη διυλισμένα , ἐξ ὧν τὸν ἐπίλοιπον λόγον δεῖ συνυφανθῆναι , πάλιν ἐπʼ ἀρχὴν ἐπανέλθωμεν διὰ βραχέων , ταχύ τε εἰς ταὐτὸν πορευθῶμεν ὅθεν δεῦρο ἀφικόμεθα , καὶ τελευτὴν ἤδη κεφαλήν τε τῷ μύθῳ πειρώμεθα ἁρμόττουσαν ἐπιθεῖναι τοῖς πρόσθεν . ὥσπερ γὰρ οὖν καὶ κατʼ ἀρχὰς ἐλέχθη , ταῦτα ἀτάκτως ἔχοντα ὁ θεὸς ἐν ἑκάστῳ τε αὐτῷ πρὸς αὑτὸ καὶ πρὸς ἄλληλα συμμετρίας ἐνεποίησεν , ὅσας τε καὶ ὅπῃ δυνατὸν ἦν ἀνάλογα καὶ σύμμετρα εἶναι . τότε γὰρ οὔτε τούτων , ὅσον μὴ τύχῃ , τι μετεῖχεν , οὔτε τὸ παράπαν ὀνομάσαι τῶν νῦν ὀνομαζομένων ἀξιόλογον ἦν οὐδέν , οἷον πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ εἴ τι τῶν ἄλλων · ἀλλὰ πάντα ταῦτα πρῶτον διεκόσμησεν , ἔπειτʼ ἐκ τούτων πᾶν τόδε συνεστήσατο , ζῷον ἓν ζῷα ἔχον τὰ πάντα ἐν ἑαυτῷ θνητὰ ἀθάνατά τε . καὶ τῶν μὲν θείων αὐτὸς γίγνεται δημιουργός , τῶν δὲ θνητῶν τὴν γένεσιν τοῖς ἑαυτοῦ γεννήμασιν δημιουργεῖν προσέταξεν . οἱ δὲ μιμούμενοι , παραλαβόντες ἀρχὴν ψυχῆς ἀθάνατον , τὸ μετὰ τοῦτο θνητὸν σῶμα αὐτῇ περιετόρνευσαν ὄχημά τε πᾶν τὸ σῶμα ἔδοσαν ἄλλο τε εἶδος ἐν αὐτῷ ψυχῆς προσῳκοδόμουν τὸ θνητόν , δεινὰ καὶ ἀναγκαῖα ἐν ἑαυτῷ παθήματα ἔχον , πρῶτον μὲν ἡδονήν , μέγιστον κακοῦ δέλεαρ , ἔπειτα λύπας , ἀγαθῶν φυγάς , ἔτι δʼ αὖ θάρρος καὶ φόβον , ἄφρονε συμβούλω , θυμὸν δὲ δυσπαραμύθητον , ἐλπίδα δʼ εὐπαράγωγον · αἰσθήσει δὲ ἀλόγῳ καὶ ἐπιχειρητῇ παντὸς ἔρωτι συγκερασάμενοι ταῦτα , ἀναγκαίως τὸ θνητὸν γένος συνέθεσαν . καὶ διὰ ταῦτα δὴ σεβόμενοι μιαίνειν τὸ θεῖον , ὅτι μὴ πᾶσα ἦν ἀνάγκη , χωρὶς ἐκείνου κατοικίζουσιν εἰς ἄλλην τοῦ σώματος οἴκησιν τὸ θνητόν , ἰσθμὸν καὶ ὅρον διοικοδομήσαντες τῆς τε κεφαλῆς καὶ τοῦ στήθους , αὐχένα μεταξὺ τιθέντες , ἵνʼ εἴη χωρίς . ἐν δὴ τοῖς στήθεσιν καὶ τῷ καλουμένῳ θώρακι τὸ τῆς ψυχῆς θνητὸν γένος ἐνέδουν .
Lemmas: διό δή χρή δύο αἰτία εἶδος διορίζω , ὁ μέν ἀναγκαῖος , ὁ δέ θεῖος , καί ὁ μέν θεῖος ἐν ἅπας ζητέω κτῆσις ἕνεκα εὐδαίμων βίος , κατά ὅσος ἐγώ ὁ φύσις ἐνδέχομαι , ὁ δέ ἀναγκαῖος ἐκεῖνος χάριν , λογίζομαι ὡς ἄνευ οὗτος οὐ δυνατός αὐτός ἐκεῖνος ἐπί ὅς σπουδάζω μόνος κατανοέω οὐδέ αὖ λαμβάνω οὐδέ ἄλλος πως μετέχω . ὅτε οὖν δή ὁ νῦν οἷος τέκτων ἐγώ ὕλη παράκειμαι ὁ ὁ αἴτιος γένος διυλίζω , ἐκ ὅς ὁ ἐπίλοιπος λόγος δέω συνυφαίνω , πάλιν ἐπί ἀρχή ἐπανέρχομαι διά βραχύς , ταχύς τε εἰς αὐτός πορεύω ὅθεν δεῦρο ἀφικνέομαι , καί τελευτή ἤδη κεφαλή τε ὁ μῦθος πειράω ἁρμόζω ἐπιτίθημι ὁ πρόσθεν . ὥσπερ γάρ οὖν καί κατά ἀρχή λέγω , οὗτος ἄτακτος ἔχω ὁ θεός ἐν ἕκαστος τε αὐτός πρός ἑαυτοῦ καί πρός ἀλλήλων συμμετρία ἐμποιέω , ὅσος τε καί ὅπῃ δυνατός εἰμί ἀνάλογος καί σύμμετρος εἰμί . τότε γάρ οὔτε οὗτος , ὅσος μή τυγχάνω , τις μετέχω , οὔτε ὁ παράπαν ὀνομάζω ὁ νῦν ὀνομάζω ἀξιόλογος εἰμί οὐδείς , οἷος πῦρ καί ὕδωρ καί εἰ τις ὁ ἄλλος · ἀλλά πᾶς οὗτος πρῶτος διακοσμέω , ἔπειτα ἐκ οὗτος πᾶς ὅδε συνίστημι , ζῷον εἷς ζῷον ἔχω ὁ πᾶς ἐν ἑαυτοῦ θνητός ἀθάνατος τε . καί ὁ μέν θεῖος αὐτός γίγνομαι δημιουργός , ὁ δέ θνητός ὁ γένεσις ὁ ἑαυτοῦ γέννημα δημιουργέω προστάσσω . ὁ δέ μιμέομαι , παραλαμβάνω ἀρχή ψυχή ἀθάνατος , ὁ μετά οὗτος θνητός σῶμα αὐτός περιτορνεύω ὄχημα τε πᾶς ὁ σῶμα δίδωμι ἄλλος τε εἶδος ἐν αὐτός ψυχή προσοικοδομέω ὁ θνητός , δεινός καί ἀναγκαῖος ἐν ἑαυτοῦ πάθημα ἔχω , πρῶτος μέν ἡδονή , μέγας κακός δέλεαρ , ἔπειτα λύπη , ἀγαθός φυγάς , ἔτι δέ αὖ θάρσος καί φόβος , ἄφρων σύμβουλος , θυμός δέ δυσπαραμύθητος , ἐλπίς δέ εὐπαράγωγος · αἴσθησις δέ ἄλογος καί ἐπιχειρητής πᾶς ἔρως συγκεράννυμι οὗτος , ἀναγκαῖος ὁ θνητός γένος συντίθημι . καί διά οὗτος δή σέβω μιαίνω ὁ θεῖος , ὅτι μή πᾶς εἰμί ἀνάγκη , χωρίς ἐκεῖνος κατοικίζω εἰς ἄλλος ὁ σῶμα οἴκησις ὁ θνητός , ἰσθμός καί ὅρος διοικοδομέω ὁ τε κεφαλή καί ὁ στῆθος , αὐχήν μεταξύ τίθημι , ἵνα εἰμί χωρίς . ἐν δή ὁ στῆθος καί ὁ καλέω θώραξ ὁ ὁ ψυχή θνητός γένος ἐνδέω .