plato-philosophy.timaeus 90
καθάπερ εἴπομεν πολλάκις , ὅτι τρία τριχῇ ψυχῆς ἐν ἡμῖν εἴδη κατῴκισται , τυγχάνει δὲ ἕκαστον κινήσεις ἔχον , οὕτω κατὰ ταὐτὰ καὶ νῦν ὡς διὰ βραχυτάτων ῥητέον ὅτι τὸ μὲν αὐτῶν ἐν ἀργίᾳ διάγον καὶ τῶν ἑαυτοῦ κινήσεων ἡσυχίαν ἄγον ἀσθενέστατον ἀνάγκη γίγνεσθαι , τὸ δʼ ἐν γυμνασίοις ἐρρωμενέστατον · διὸ φυλακτέον ὅπως ἂν ἔχωσιν τὰς κινήσεις πρὸς ἄλληλα συμμέτρους . τὸ δὲ δὴ περὶ τοῦ κυριωτάτου παρʼ ἡμῖν ψυχῆς εἴδους διανοεῖσθαι δεῖ τῇδε , ὡς ἄρα αὐτὸ δαίμονα θεὸς ἑκάστῳ δέδωκεν , τοῦτο ὃ δή φαμεν οἰκεῖν μὲν ἡμῶν ἐπʼ ἄκρῳ τῷ σώματι , πρὸς δὲ τὴν ἐν οὐρανῷ συγγένειαν ἀπὸ γῆς ἡμᾶς αἴρειν ὡς ὄντας φυτὸν οὐκ ἔγγειον ἀλλὰ οὐράνιον , ὀρθότατα λέγοντες · ἐκεῖθεν γάρ , ὅθεν ἡ πρώτη τῆς ψυχῆς γένεσις ἔφυ , τὸ θεῖον τὴν κεφαλὴν καὶ ῥίζαν ἡμῶν ἀνακρεμαννὺν ὀρθοῖ πᾶν τὸ σῶμα . τῷ μὲν οὖν περὶ τὰς ἐπιθυμίας ἢ περὶ φιλονικίας τετευτακότι καὶ ταῦτα διαπονοῦντι σφόδρα πάντα τὰ δόγματα ἀνάγκη θνητὰ ἐγγεγονέναι , καὶ παντάπασιν καθʼ ὅσον μάλιστα δυνατὸν θνητῷ γίγνεσθαι , τούτου μηδὲ σμικρὸν ἐλλείπειν , ἅτε τὸ τοιοῦτον ηὐξηκότι · τῷ δὲ περὶ φιλομαθίαν καὶ περὶ τὰς ἀληθεῖς φρονήσεις ἐσπουδακότι καὶ ταῦτα μάλιστα τῶν αὑτοῦ γεγυμνασμένῳ φρονεῖν μὲν ἀθάνατα καὶ θεῖα , ἄνπερ ἀληθείας ἐφάπτηται , πᾶσα ἀνάγκη που , καθʼ ὅσον δʼ αὖ μετασχεῖν ἀνθρωπίνῃ φύσει ἀθανασίας ἐνδέχεται , τούτου μηδὲν μέρος ἀπολείπειν , ἅτε δὲ ἀεὶ θεραπεύοντα τὸ θεῖον ἔχοντά τε αὐτὸν εὖ κεκοσμημένον τὸν δαίμονα σύνοικον ἑαυτῷ , διαφερόντως εὐδαίμονα εἶναι . θεραπεία δὲ δὴ παντὶ παντὸς μία , τὰς οἰκείας ἑκάστῳ τροφὰς καὶ κινήσεις ἀποδιδόναι . τῷ δʼ ἐν ἡμῖν θείῳ συγγενεῖς εἰσιν κινήσεις αἱ τοῦ παντὸς διανοήσεις καὶ περιφοραί · ταύταις δὴ συνεπόμενον ἕκαστον δεῖ , τὰς περὶ τὴν γένεσιν ἐν τῇ κεφαλῇ διεφθαρμένας ἡμῶν περιόδους ἐξορθοῦντα διὰ τὸ καταμανθάνειν τὰς τοῦ παντὸς ἁρμονίας τε καὶ περιφοράς , τῷ κατανοουμένῳ τὸ κατανοοῦν ἐξομοιῶσαι κατὰ τὴν ἀρχαίαν φύσιν , ὁμοιώσαντα δὲ τέλος ἔχειν τοῦ προτεθέντος ἀνθρώποις ὑπὸ θεῶν ἀρίστου βίου πρός τε τὸν παρόντα καὶ τὸν ἔπειτα χρόνον . καὶ δὴ καὶ τὰ νῦν ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς παραγγελθέντα διεξελθεῖν περὶ τοῦ παντὸς μέχρι γενέσεως ἀνθρωπίνης σχεδὸν ἔοικε τέλος ἔχειν . τὰ γὰρ ἄλλα ζῷα ᾗ γέγονεν αὖ , διὰ βραχέων ἐπιμνηστέον , ὃ μή τις ἀνάγκη μηκύνειν · οὕτω γὰρ ἐμμετρότερός τις ἂν αὑτῷ δόξειεν περὶ τοὺς τούτων λόγους εἶναι . τῇδʼ οὖν τὸ τοιοῦτον ἔστω λεγόμενον .
Lemmas: καθά λέγω πολλάκις , ὅτι τρεῖς τριχῆ ψυχή ἐν ἐγώ εἶδος κατοικίζω , τυγχάνω δέ ἕκαστος κίνησις ἔχω , οὕτως κατά αὐτός καί νῦν ὡς διά βραχύς λέγω ὅτι ὁ μέν αὐτός ἐν ἀργία διάγω καί ὁ ἑαυτοῦ κίνησις ἡσυχία ἄγω ἀσθενής ἀνάγκη γίγνομαι , ὁ δέ ἐν γυμνάσιον ἐρρωμένος · διό φυλάσσω ὅπως ἄν ἔχω ὁ κίνησις πρός ἀλλήλων σύμμετρος . ὁ δέ δή περί ὁ κύριος παρά ἐγώ ψυχή εἶδος διανοέω δέω τῇδε , ὡς ἄρα αὐτός δαίμων θεός ἕκαστος δίδωμι , οὗτος ὅς δή φημί οἰκέω μέν ἐγώ ἐπί ἄκρος ὁ σῶμα , πρός δέ ὁ ἐν οὐρανός συγγένεια ἀπό γῆ ἐγώ ἀείρω ὡς εἰμί φυτόν οὐ ἔγγειος ἀλλά οὐράνιος , ὀρθός λέγω · ἐκεῖθεν γάρ , ὅθεν ὁ πρῶτος ὁ ψυχή γένεσις φύω , ὁ θεῖος ὁ κεφαλή καί ῥίζα ἐγώ ἀνακρεμάννυμι ὀρθόω πᾶς ὁ σῶμα . ὁ μέν οὖν περί ὁ ἐπιθυμία ἤ περί φιλονικία τευτάζω καί οὗτος διαπονέω σφόδρα πᾶς ὁ δόγμα ἀνάγκη θνητός ἐγγίγνομαι , καί παντάπασι κατά ὅσος μάλα δυνατός θνητός γίγνομαι , οὗτος μηδέ μικρός ἐλλείπω , ἅτε ὁ τοιοῦτος αὐξάνω · ὁ δέ περί φιλομαθία καί περί ὁ ἀληθής φρόνησις σπουδάζω καί οὗτος μάλα ὁ ἑαυτοῦ γυμνάζω φρονέω μέν ἀθάνατος καί θεῖος , ἐάν ἀλήθεια ἐφάπτω , πᾶς ἀνάγκη που , κατά ὅσος δέ αὖ μετέχω ἀνθρώπινος φύσις ἀθανασία ἐνδέχομαι , οὗτος μηδείς μέρος ἀπολείπω , ἅτε δέ ἀεί θεραπεύω ὁ θεῖος ἔχω τε αὐτός εὖ κοσμέω ὁ δαίμων σύνοικος ἑαυτοῦ , διαφερόντως εὐδαίμων εἰμί . θεραπεία δέ δή πᾶς πᾶς εἷς , ὁ οἰκεῖος ἕκαστος τροφή καί κίνησις ἀποδίδωμι . ὁ δέ ἐν ἐγώ θεῖος συγγενής εἰμί κίνησις ὁ ὁ πᾶς διανόησις καί περιφορά · οὗτος δή συνέπομαι ἕκαστος δέω , ὁ περί ὁ γένεσις ἐν ὁ κεφαλή διαφθείρω ἐγώ περίοδος ἐξορθόω διά ὁ καταμανθάνω ὁ ὁ πᾶς ἁρμονία τε καί περιφορά , ὁ κατανοέω ὁ κατανοέω ἐξομοιόω κατά ὁ ἀρχαῖος φύσις , ὁμοιόω δέ τέλος ἔχω ὁ προτίθημι ἄνθρωπος ὑπό θεός ἀγαθός βίος πρός τε ὁ πάρειμι καί ὁ ἔπειτα χρόνος . καί δή καί ὁ νῦν ἐγώ ἐκ ἀρχή παραγγέλλω διεξέρχομαι περί ὁ πᾶς μέχρι γένεσις ἀνθρώπινος σχεδόν ἔοικα τέλος ἔχω . ὁ γάρ ἄλλος ζῷον ᾗ γίγνομαι αὖ , διά βραχύς ἐπιμνηστέον , ὅς μή τις ἀνάγκη μηκύνω · οὕτως γάρ ἔμμετρος τις ἄν ἑαυτοῦ δοκέω περί ὁ οὗτος λόγος εἰμί . τῇδε οὖν ὁ τοιοῦτος εἰμί λέγω .