plato-philosophy.timaeus 48
μεμειγμένη γὰρ οὖν ἡ τοῦδε τοῦ κόσμου γένεσις ἐξ ἀνάγκης τε καὶ νοῦ συστάσεως ἐγεννήθη · νοῦ δὲ ἀνάγκης ἄρχοντος τῷ πείθειν αὐτὴν τῶν γιγνομένων τὰ πλεῖστα ἐπὶ τὸ βέλτιστον ἄγειν , ταύτῃ κατὰ ταῦτά τε διʼ ἀνάγκης ἡττωμένης ὑπὸ πειθοῦς ἔμφρονος οὕτω κατʼ ἀρχὰς συνίστατο τόδε τὸ πᾶν . εἴ τις οὖν ᾗ γέγονεν κατὰ ταῦτα ὄντως ἐρεῖ , μεικτέον καὶ τὸ τῆς πλανωμένης εἶδος αἰτίας , ᾗ φέρειν πέφυκεν · ὧδε οὖν πάλιν ἀναχωρητέον , καὶ λαβοῦσιν αὐτῶν τούτων προσήκουσαν ἑτέραν ἀρχὴν αὖθις αὖ , καθάπερ περὶ τῶν τότε νῦν οὕτω περὶ τούτων πάλιν ἀρκτέον ἀπʼ ἀρχῆς . τὴν δὴ πρὸ τῆς οὐρανοῦ γενέσεως πυρὸς ὕδατός τε καὶ ἀέρος καὶ γῆς φύσιν θεατέον αὐτὴν καὶ τὰ πρὸ τούτου πάθη · νῦν γὰρ οὐδείς πω γένεσιν αὐτῶν μεμήνυκεν , ἀλλʼ ὡς εἰδόσιν πῦρ ὅτι ποτέ ἐστιν καὶ ἕκαστον αὐτῶν λέγομεν ἀρχὰς αὐτὰ τιθέμενοι στοιχεῖα τοῦ παντός , προσῆκον αὐτοῖς οὐδʼ ἂν ὡς ἐν συλλαβῆς εἴδεσιν μόνον εἰκότως ὑπὸ τοῦ καὶ βραχὺ φρονοῦντος ἀπεικασθῆναι . νῦν δὲ οὖν τό γε παρʼ ἡμῶν ὧδε ἐχέτω · τὴν μὲν περὶ ἁπάντων εἴτε ἀρχὴν εἴτε ἀρχὰς εἴτε ὅπῃ δοκεῖ τούτων πέρι τὸ νῦν οὐ ῥητέον , διʼ ἄλλο μὲν οὐδέν , διὰ δὲ τὸ χαλεπὸν εἶναι κατὰ τὸν παρόντα τρόπον τῆς διεξόδου δηλῶσαι τὰ δοκοῦντα , μήτʼ οὖν ὑμεῖς οἴεσθε δεῖν ἐμὲ λέγειν , οὔτʼ αὐτὸς αὖ πείθειν ἐμαυτὸν εἴην ἂν δυνατὸς ὡς ὀρθῶς ἐγχειροῖμʼ ἂν τοσοῦτον ἐπιβαλλόμενος ἔργον · τὸ δὲ κατʼ ἀρχὰς ῥηθὲν διαφυλάττων , τὴν τῶν εἰκότων λόγων δύναμιν , πειράσομαι μηδενὸς ἧττον εἰκότα , μᾶλλον δέ , καὶ ἔμπροσθεν ἀπʼ ἀρχῆς περὶ ἑκάστων καὶ συμπάντων λέγειν . θεὸν δὴ καὶ νῦν ἐπʼ ἀρχῇ τῶν λεγομένων σωτῆρα ἐξ ἀτόπου καὶ ἀήθους διηγήσεως πρὸς τὸ τῶν εἰκότων δόγμα διασῴζειν ἡμᾶς ἐπικαλεσάμενοι πάλιν ἀρχώμεθα λέγειν . ἡ δʼ οὖν αὖθις ἀρχὴ περὶ τοῦ παντὸς ἔστω μειζόνως τῆς πρόσθεν διῃρημένη · τότε μὲν γὰρ δύο εἴδη διειλόμεθα , νῦν δὲ τρίτον ἄλλο γένος ἡμῖν δηλωτέον .
Lemmas: μείγνυμι γάρ οὖν ὁ ὅδε ὁ κόσμος γένεσις ἐκ ἀνάγκη τε καί νόος σύστασις γεννάω · νόος δέ ἀνάγκη ἄρχω ὁ πείθω αὐτός ὁ γίγνομαι ὁ πολύς ἐπί ὁ ἀγαθός ἄγω , ταύτῃ κατά οὗτος τε διά ἀνάγκη ἡσσάομαι ὑπό πειθώ ἔμφρων οὕτως κατά ἀρχή συνίστημι ὅδε ὁ πᾶς . εἰ τις οὖν ᾗ γίγνομαι κατά οὗτος ὄντως λέγω , μεικτέος καί ὁ ὁ πλανάω εἶδος αἰτία , ᾗ φέρω φύω · ὧδε οὖν πάλιν ἀναχωρέω , καί λαμβάνω αὐτός οὗτος προσήκω ἕτερος ἀρχή αὖθις αὖ , καθά περί ὁ τότε νῦν οὕτως περί οὗτος πάλιν ἄρχω ἀπό ἀρχή . ὁ δή πρό ὁ οὐρανός γένεσις πῦρ ὕδωρ τε καί ἀήρ καί γῆ φύσις θεατέον αὐτός καί ὁ πρό οὗτος πάθος · νῦν γάρ οὐδείς πω γένεσις αὐτός μηνύω , ἀλλά ὡς οἶδα πῦρ ὅστις ποτέ εἰμί καί ἕκαστος αὐτός λέγω ἀρχή αὐτός τίθημι στοιχεῖον ὁ πᾶς , προσήκω αὐτός οὐδέ ἄν ὡς ἐν συλλαβή εἶδος μόνος ἔοικα ὑπό ὁ καί βραχύς φρονέω ἀπεικάζω . νῦν δέ οὖν ὁ γε παρά ἐγώ ὧδε ἔχω · ὁ μέν περί ἅπας εἴτε ἀρχή εἴτε ἀρχή εἴτε ὅπῃ δοκέω οὗτος περί ὁ νῦν οὐ λέγω , διά ἄλλος μέν οὐδείς , διά δέ ὁ χαλεπός εἰμί κατά ὁ πάρειμι τρόπος ὁ διέξοδος δηλόω ὁ δοκέω , μήτε οὖν σύ οἴομαι δέω ἐγώ λέγω , οὔτε αὐτός αὖ πείθω ἐμαυτοῦ εἰμί ἄν δυνατός ὡς ὀρθός ἐγχειρέω ἄν τοσοῦτος ἐπιβάλλω ἔργον · ὁ δέ κατά ἀρχή λέγω διαφυλάσσω , ὁ ὁ ἔοικα λόγος δύναμις , πειράω μηδείς ἥσσων ἔοικα , μάλα δέ , καί ἔμπροσθεν ἀπό ἀρχή περί ἕκαστος καί σύμπας λέγω . θεός δή καί νῦν ἐπί ἀρχή ὁ λέγω σωτήρ ἐκ ἄτοπος καί ἀήθης διήγησις πρός ὁ ὁ ἔοικα δόγμα διασῴζω ἐγώ ἐπικαλέω πάλιν ἄρχω λέγω . ὁ δέ οὖν αὖθις ἀρχή περί ὁ πᾶς εἰμί μέγας ὁ πρόσθεν διαιρέω · τότε μέν γάρ δύο εἶδος διαιρέω , νῦν δέ τρίτος ἄλλος γένος ἐγώ δηλόω .