plato-philosophy.timaeus 71
ἵνʼ οὖν ἀεὶ νεμόμενον πρὸς φάτνῃ καὶ ὅτι πορρωτάτω τοῦ βουλευομένου κατοικοῦν , θόρυβον καὶ βοὴν ὡς ἐλαχίστην παρέχον , τὸ κράτιστον καθʼ ἡσυχίαν περὶ τοῦ πᾶσι κοινῇ καὶ ἰδίᾳ συμφέροντος ἐῷ βουλεύεσθαι , διὰ ταῦτα ἐνταῦθʼ ἔδοσαν αὐτῷ τὴν τάξιν . εἰδότες δὲ αὐτὸ ὡς λόγου μὲν οὔτε συνήσειν ἔμελλεν , εἴ τέ πῃ καὶ μεταλαμβάνοι τινὸς αὐτῶν αἰσθήσεως , οὐκ ἔμφυτον αὐτῷ τὸ μέλειν τινῶν ἔσοιτο λόγων , ὑπὸ δὲ εἰδώλων καὶ φαντασμάτων νυκτός τε καὶ μεθʼ ἡμέραν μάλιστα ψυχαγωγήσοιτο , τούτῳ δὴ θεὸς ἐπιβουλεύσας αὐτῷ τὴν ἥπατος ἰδέαν συνέστησε καὶ ἔθηκεν εἰς τὴν ἐκείνου κατοίκησιν , πυκνὸν καὶ λεῖον καὶ λαμπρὸν καὶ γλυκὺ καὶ πικρότητα ἔχον μηχανησάμενος , ἵνα ἐν αὐτῷ τῶν διανοημάτων ἡ ἐκ τοῦ νοῦ φερομένη δύναμις , οἷον ἐν κατόπτρῳ δεχομένῳ τύπους καὶ κατιδεῖν εἴδωλα παρέχοντι , φοβοῖ μὲν αὐτό , ὁπότε μέρει τῆς πικρότητος χρωμένη συγγενεῖ , χαλεπὴ προσενεχθεῖσα ἀπειλῇ , κατὰ πᾶν ὑπομειγνῦσα ὀξέως τὸ ἧπαρ , χολώδη χρώματα ἐμφαίνοι , συνάγουσά τε πᾶν ῥυσὸν καὶ τραχὺ ποιοῖ , λοβὸν δὲ καὶ δοχὰς πύλας τε τὸ μὲν ἐξ ὀρθοῦ κατακάμπτουσα καὶ συσπῶσα , τὰ δὲ ἐμφράττουσα συγκλείουσά τε , λύπας καὶ ἄσας παρέχοι , καὶ ὅτʼ αὖ τἀναντία φαντάσματα ἀποζωγραφοῖ πρᾳότητός τις ἐκ διανοίας ἐπίπνοια , τῆς μὲν πικρότητος ἡσυχίαν παρέχουσα τῷ μήτε κινεῖν μήτε προσάπτεσθαι τῆς ἐναντίας ἑαυτῇ φύσεως ἐθέλειν , γλυκύτητι δὲ τῇ κατʼ ἐκεῖνο συμφύτῳ πρὸς αὐτὸ χρωμένη καὶ πάντα ὀρθὰ καὶ λεῖα αὐτοῦ καὶ ἐλεύθερα ἀπευθύνουσα , ἵλεών τε καὶ εὐήμερον ποιοῖ τὴν περὶ τὸ ἧπαρ ψυχῆς μοῖραν κατῳκισμένην , ἔν τε τῇ νυκτὶ διαγωγὴν ἔχουσαν μετρίαν , μαντείᾳ χρωμένην καθʼ ὕπνον , ἐπειδὴ λόγου καὶ φρονήσεως οὐ μετεῖχε . μεμνημένοι γὰρ τῆς τοῦ πατρὸς ἐπιστολῆς οἱ συστήσαντες ἡμᾶς , ὅτε τὸ θνητὸν ἐπέστελλεν γένος ὡς ἄριστον εἰς δύναμιν ποιεῖν , οὕτω δὴ κατορθοῦντες καὶ τὸ φαῦλον ἡμῶν , ἵνα ἀληθείας πῃ προσάπτοιτο , κατέστησαν ἐν τούτῳ τὸ μαντεῖον . ἱκανὸν δὲ σημεῖον ὡς μαντικὴν ἀφροσύνῃ θεὸς ἀνθρωπίνῃ δέδωκεν · οὐδεὶς γὰρ ἔννους ἐφάπτεται μαντικῆς ἐνθέου καὶ ἀληθοῦς , ἀλλʼ ἢ καθʼ ὕπνον τὴν τῆς φρονήσεως πεδηθεὶς δύναμιν ἢ διὰ νόσον , ἢ διά τινα ἐνθουσιασμὸν παραλλάξας .
Lemmas: ἵνα οὖν ἀεί νέμω πρός φάτνη καί ὅτι πόρρω ὁ βουλεύω κατοικέω , θόρυβος καί βοή ὡς ἐλαχύς παρέχω , ὁ κρατύς κατά ἡσυχία περί ὁ πᾶς κοινῇ καί ἴδιος συμφέρω ἐάω βουλεύω , διά οὗτος ἐνταῦθα δίδωμι αὐτός ὁ τάξις . οἶδα δέ αὐτός ὡς λόγος μέν οὔτε συνίημι μέλλω , εἰ τε πη καί μεταλαμβάνω τις αὐτός αἴσθησις , οὐ ἔμφυτος αὐτός ὁ μέλω τις εἰμί λόγος , ὑπό δέ εἴδωλον καί φάντασμα νύξ τε καί μετά ἡμέρα μάλα ψυχαγωγέω , οὗτος δή θεός ἐπιβουλεύω αὐτός ὁ ἧπαρ ἰδέα συνίστημι καί τίθημι εἰς ὁ ἐκεῖνος κατοίκησις , πυκνός καί λεῖος καί λαμπρός καί γλυκύς καί πικρότης ἔχω μηχανάομαι , ἵνα ἐν αὐτός ὁ διανόημα ὁ ἐκ ὁ νόος φέρω δύναμις , οἷος ἐν κάτοπτρον δέχομαι τύπος καί κατοράω εἴδωλον παρέχω , φοβέω μέν αὐτός , ὁπότε μέρος ὁ πικρότης χράω συγγενής , χαλεπός προσφέρω ἀπειλέω , κατά πᾶς ὑπομείγνυμι ὀξύς ὁ ἧπαρ , χολώδης χρῶμα ἐμφαίνω , συνάγω τε πᾶς ῥυσός καί τραχύς ποιέω , λοβός δέ καί δοχή πύλη τε ὁ μέν ἐκ ὀρθός κατακάμπτω καί συσπάω , ὁ δέ ἐμφράσσω συγκλείω τε , λύπη καί ἄση παρέχω , καί ὅτε αὖ ἐναντίος φάντασμα ἀποζωγραφέω πραότης τις ἐκ διάνοια ἐπίπνοια , ὁ μέν πικρότης ἡσυχία παρέχω ὁ μήτε κινέω μήτε προσάπτω ὁ ἐναντίος ἑαυτοῦ φύσις ἐθέλω , γλυκύτης δέ ὁ κατά ἐκεῖνος σύμφυτος πρός αὐτός χράω καί πᾶς ὀρθός καί λεῖος αὐτός καί ἐλεύθερος ἀπευθύνω , ἵλαος τε καί εὐήμερος ποιέω ὁ περί ὁ ἧπαρ ψυχή μοῖρα κατοικίζω , ἐν τε ὁ νύξ διαγωγή ἔχω μέτριος , μαντεία χράω καθά ὕπνος , ἐπειδή λόγος καί φρόνησις οὐ μετέχω . μιμνῄσκω γάρ ὁ ὁ πατήρ ἐπιστολή ὁ συνίστημι ἐγώ , ὅτε ὁ θνητός ἐπιστέλλω γένος ὡς ἀγαθός εἰς δύναμις ποιέω , οὕτως δή κατορθόω καί ὁ φαῦλος ἐγώ , ἵνα ἀλήθεια πη προσάπτω , καθίστημι ἐν οὗτος ὁ μαντεῖον . ἱκανός δέ σημεῖον ὡς μαντικός ἀφροσύνη θεός ἀνθρώπινος δίδωμι · οὐδείς γάρ ἔννοος ἐφάπτω μαντικός ἔνθεος καί ἀληθής , ἀλλά ἤ κατά ὕπνος ὁ ὁ φρόνησις πεδάω δύναμις ἤ διά νόσος , ἤ διά τις ἐνθουσιασμός παραλλάσσω .