plato-philosophy.timaeus 29
τὸν μὲν οὖν ποιητὴν καὶ πατέρα τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέγειν · τόδε δʼ οὖν πάλιν ἐπισκεπτέον περὶ αὐτοῦ , πρὸς πότερον τῶν παραδειγμάτων ὁ τεκταινόμενος αὐτὸν ἀπηργάζετο , πότερον πρὸς τὸ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἔχον ἢ πρὸς τὸ γεγονός . εἰ μὲν δὴ καλός ἐστιν ὅδε ὁ κόσμος ὅ τε δημιουργὸς ἀγαθός , δῆλον ὡς πρὸς τὸ ἀίδιον ἔβλεπεν · εἰ δὲ ὃ μηδʼ εἰπεῖν τινι θέμις , πρὸς γεγονός . παντὶ δὴ σαφὲς ὅτι πρὸς τὸ ἀίδιον · ὁ μὲν γὰρ κάλλιστος τῶν γεγονότων , ὁ δʼ ἄριστος τῶν αἰτίων . οὕτω δὴ γεγενημένος πρὸς τὸ λόγῳ καὶ φρονήσει περιληπτὸν καὶ κατὰ ταὐτὰ ἔχον δεδημιούργηται · τούτων δὲ ὑπαρχόντων αὖ πᾶσα ἀνάγκη τόνδε τὸν κόσμον εἰκόνα τινὸς εἶναι . μέγιστον δὴ παντὸς ἄρξασθαι κατὰ φύσιν ἀρχήν . ὧδε οὖν περί τε εἰκόνος καὶ περὶ τοῦ παραδείγματος αὐτῆς διοριστέον , ὡς ἄρα τοὺς λόγους , ὧνπέρ εἰσιν ἐξηγηταί , τούτων αὐτῶν καὶ συγγενεῖς ὄντας · τοῦ μὲν οὖν μονίμου καὶ βεβαίου καὶ μετὰ νοῦ καταφανοῦς μονίμους καὶ ἀμεταπτώτους—καθʼ ὅσον οἷόν τε καὶ ἀνελέγκτοις προσήκει λόγοις εἶναι καὶ ἀνικήτοις , τούτου δεῖ μηδὲν ἐλλείπειν—τοὺς δὲ τοῦ πρὸς μὲν ἐκεῖνο ἀπεικασθέντος , ὄντος δὲ εἰκόνος εἰκότας ἀνὰ λόγον τε ἐκείνων ὄντας · ὅτιπερ πρὸς γένεσιν οὐσία , τοῦτο πρὸς πίστιν ἀλήθεια . ἐὰν οὖν , ὦ Σώκρατες , πολλὰ πολλῶν πέρι , θεῶν καὶ τῆς τοῦ παντὸς γενέσεως , μὴ δυνατοὶ γιγνώμεθα πάντῃ πάντως αὐτοὺς ἑαυτοῖς ὁμολογουμένους λόγους καὶ ἀπηκριβωμένους ἀποδοῦναι , μὴ θαυμάσῃς · ἀλλʼ ἐὰν ἄρα μηδενὸς ἧττον παρεχώμεθα εἰκότας , ἀγαπᾶν χρή , μεμνημένους ὡς ὁ λέγων ἐγὼ ὑμεῖς τε οἱ κριταὶ φύσιν ἀνθρωπίνην ἔχομεν , ὥστε περὶ τούτων τὸν εἰκότα μῦθον ἀποδεχομένους πρέπει τούτου μηδὲν ἔτι πέρα ζητεῖν . ἄριστα , ὦ Τίμαιε , παντάπασί τε ὡς κελεύεις ἀποδεκτέον · τὸ μὲν οὖν προοίμιον θαυμασίως ἀπεδεξάμεθά σου , τὸν δὲ δὴ νόμον ἡμῖν ἐφεξῆς πέραινε . λέγωμεν δὴ διʼ ἥντινα αἰτίαν γένεσιν καὶ τὸ πᾶν τόδε ὁ συνιστὰς συνέστησεν . ἀγαθὸς ἦν , ἀγαθῷ δὲ οὐδεὶς περὶ οὐδενὸς οὐδέποτε ἐγγίγνεται φθόνος · τούτου δʼ ἐκτὸς ὢν πάντα ὅτι μάλιστα ἐβουλήθη γενέσθαι παραπλήσια ἑαυτῷ .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ποιητής καί πατήρ ὅδε ὁ πᾶς εὑρίσκω τε ἔργον καί εὑρίσκω εἰς πᾶς ἀδύνατος λέγω · ὅδε δέ οὖν πάλιν ἐπισκοπέω περί αὐτός , πρός πότερος ὁ παράδειγμα ὁ τεκταίνομαι αὐτός ἀπεργάζομαι , πότερος πρός ὁ κατά αὐτός καί ὡσαύτως ἔχω ἤ πρός ὁ γίγνομαι . εἰ μέν δή καλός εἰμί ὅδε ὁ κόσμος ὁ τε δημιουργός ἀγαθός , δῆλος ὡς πρός ὁ ἀίδιος βλέπω · εἰ δέ ὅς μηδέ λέγω τις θέμις , πρός γίγνομαι . πᾶς δή σαφής ὅτι πρός ὁ ἀίδιος · ὁ μέν γάρ καλός ὁ γίγνομαι , ὁ δέ ἀγαθός ὁ αἴτιος . οὕτως δή γίγνομαι πρός ὁ λόγος καί φρόνησις περιληπτός καί κατά αὐτός ἔχω δημιουργέω · οὗτος δέ ὑπάρχω αὖ πᾶς ἀνάγκη ὅδε ὁ κόσμος εἰκών τις εἰμί . μέγας δή πᾶς ἄρχω κατά φύσις ἀρχή . ὧδε οὖν περί τε εἰκών καί περί ὁ παράδειγμα αὐτός διοριστέον , ὡς ἄρα ὁ λόγος , ὅς εἰμί ἐξηγητής , οὗτος αὐτός καί συγγενής εἰμί · ὁ μέν οὖν μόνιμος καί βέβαιος καί μετά νόος καταφανής μόνιμος καί ἀμεταπτώτους—καθʼ ὅσος οἷος τε καί ἀνέλεγκτος προσήκω λόγος εἰμί καί ἀνίκητος , οὗτος δέω μηδείς ἐλλείπω δέ ὁ πρός μέν ἐκεῖνος ἀπεικάζω , εἰμί δέ εἰκών ἔοικα ἀνά λόγος τε ἐκεῖνος εἰμί · ὅστις πρός γένεσις οὐσία , οὗτος πρός πίστις ἀλήθεια . ἐάν οὖν , ὦ Σωκράτης , πολύς πολύς περί , θεός καί ὁ ὁ πᾶς γένεσις , μή δυνατός γίγνομαι πάντῃ πάντως αὐτός ἑαυτοῦ ὁμολογέω λόγος καί ἀπακριβόομαι ἀποδίδωμι , μή θαυμάζω · ἀλλά ἐάν ἄρα μηδείς ἥσσων παρέχω ἔοικα , ἀγαπάω χρή , μιμνῄσκω ὡς ὁ λέγω ἐγώ σύ τε ὁ κριτής φύσις ἀνθρώπινος ἔχω , ὥστε περί οὗτος ὁ ἔοικα μῦθος ἀποδέχομαι πρέπω οὗτος μηδείς ἔτι πέρα ζητέω . ἀγαθός , ὦ Τίμαιος , παντάπασι τε ὡς κελεύω ἀποδέχομαι · ὁ μέν οὖν προοίμιον θαυμάσιος ἀποδέχομαι σύ , ὁ δέ δή νόμος ἐγώ ἐφεξῆς περαίνω . λέγω δή διά ὅστις αἰτία γένεσις καί ὁ πᾶς ὅδε ὁ συνίστημι συνίστημι . ἀγαθός εἰμί , ἀγαθός δέ οὐδείς περί οὐδείς οὐδέποτε ἐγγίγνομαι φθόνος · οὗτος δέ ἐκτός εἰμί πᾶς ὅτι μάλα βούλομαι γίγνομαι παραπλήσιος ἑαυτοῦ .