plato-philosophy.timaeus 86
πλείων δʼ ἐπιρρέουσα , τῇ παρʼ αὐτῆς θερμότητι κρατήσασα τὰς ἶνας εἰς ἀταξίαν ζέσασα διέσεισεν · καὶ ἐὰν μὲν ἱκανὴ διὰ τέλους κρατῆσαι γένηται , πρὸς τὸ τοῦ μυελοῦ διαπεράσασα γένος κάουσα ἔλυσεν τὰ τῆς ψυχῆς αὐτόθεν οἷον νεὼς πείσματα μεθῆκέν τε ἐλευθέραν , ὅταν δʼ ἐλάττων ᾖ τό τε σῶμα ἀντίσχῃ τηκόμενον , αὐτὴ κρατηθεῖσα ἢ κατὰ πᾶν τὸ σῶμα ἐξέπεσεν , ἢ διὰ τῶν φλεβῶν εἰς τὴν κάτω συνωσθεῖσα ἢ τὴν ἄνω κοιλίαν , οἷον φυγὰς ἐκ πόλεως στασιασάσης ἐκ τοῦ σώματος ἐκπίπτουσα , διαρροίας καὶ δυσεντερίας καὶ τὰ τοιαῦτα νοσήματα πάντα παρέσχετο . τὸ μὲν οὖν ἐκ πυρὸς ὑπερβολῆς μάλιστα νοσῆσαν σῶμα συνεχῆ καύματα καὶ πυρετοὺς ἀπεργάζεται , τὸ δʼ ἐξ ἀέρος ἀμφημερινούς , τριταίους δʼ ὕδατος διὰ τὸ νωθέστερον ἀέρος καὶ πυρὸς αὐτὸ εἶναι · τὸ δὲ γῆς , τετάρτως ὂν νωθέστατον τούτων , ἐν τετραπλασίαις περιόδοις χρόνου καθαιρόμενον , τεταρταίους πυρετοὺς ποιῆσαν ἀπαλλάττεται μόλις . καὶ τὰ μὲν περὶ τὸ σῶμα νοσήματα ταύτῃ συμβαίνει γιγνόμενα , τὰ δὲ περὶ ψυχὴν διὰ σώματος ἕξιν τῇδε . νόσον μὲν δὴ ψυχῆς ἄνοιαν συγχωρητέον , δύο δʼ ἀνοίας γένη , τὸ μὲν μανίαν , τὸ δὲ ἀμαθίαν . πᾶν οὖν ὅτι πάσχων τις πάθος ὁπότερον αὐτῶν ἴσχει , νόσον προσρητέον , ἡδονὰς δὲ καὶ λύπας ὑπερβαλλούσας τῶν νόσων μεγίστας θετέον τῇ ψυχῇ · περιχαρὴς γὰρ ἄνθρωπος ὢν ἢ καὶ τἀναντία ὑπὸ λύπης πάσχων , σπεύδων τὸ μὲν ἑλεῖν ἀκαίρως , τὸ δὲ φυγεῖν , οὔθʼ ὁρᾶν οὔτε ἀκούειν ὀρθὸν οὐδὲν δύναται , λυττᾷ δὲ καὶ λογισμοῦ μετασχεῖν ἥκιστα τότε δὴ δυνατός . τὸ δὲ σπέρμα ὅτῳ πολὺ καὶ ῥυῶδες περὶ τὸν μυελὸν γίγνεται καὶ καθαπερεὶ δένδρον πολυκαρπότερον τοῦ συμμέτρου πεφυκὸς ᾖ , πολλὰς μὲν καθʼ ἕκαστον ὠδῖνας , πολλὰς δʼ ἡδονὰς κτώμενος ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις καὶ τοῖς περὶ τὰ τοιαῦτα τόκοις , ἐμμανὴς τὸ πλεῖστον γιγνόμενος τοῦ βίου διὰ τὰς μεγίστας ἡδονὰς καὶ λύπας , νοσοῦσαν καὶ ἄφρονα ἴσχων ὑπὸ τοῦ σώματος τὴν ψυχήν , οὐχ ὡς νοσῶν ἀλλʼ ὡς ἑκὼν κακὸς δοξάζεται · τὸ δὲ ἀληθὲς ἡ περὶ τὰ ἀφροδίσια ἀκολασία κατὰ τὸ πολὺ μέρος διὰ τὴν ἑνὸς γένους ἕξιν ὑπὸ μανότητος ὀστῶν ἐν σώματι ῥυώδη καὶ ὑγραίνουσαν νόσος ψυχῆς γέγονεν . καὶ σχεδὸν δὴ πάντα ὁπόσα ἡδονῶν ἀκράτεια καὶ ὄνειδος ὡς ἑκόντων λέγεται τῶν κακῶν , οὐκ ὀρθῶς ὀνειδίζεται · κακὸς μὲν γὰρ ἑκὼν οὐδείς , διὰ δὲ πονηρὰν ἕξιν τινὰ τοῦ σώματος καὶ ἀπαίδευτον τροφὴν ὁ κακὸς γίγνεται κακός , παντὶ δὲ ταῦτα ἐχθρὰ καὶ ἄκοντι προσγίγνεται . καὶ πάλιν δὴ τὸ περὶ τὰς λύπας ἡ ψυχὴ κατὰ ταὐτὰ διὰ σῶμα πολλὴν ἴσχει κακίαν .
Lemmas: πολύς δέ ἐπιρρέω , ὁ παρά αὐτός θερμότης κρατέω ὁ ἴς εἰς ἀταξία ζέω διασείω · καί ἐάν μέν ἱκανός διά τέλος κρατέω γίγνομαι , πρός ὁ ὁ μυελός διαπεράω γένος καίω λύω ὁ ὁ ψυχή αὐτόθεν οἷος ναῦς πεῖσμα μεθήκω τε ἐλεύθερος , ὅταν δέ ἐλαχύς εἰμί ὁ τε σῶμα ἀντέχω τήκω , αὐτός κρατέω ἤ κατά πᾶς ὁ σῶμα ἐκπίπτω , ἤ διά ὁ φλέψ εἰς ὁ κάτω συνωθέω ἤ ὁ ἄνω κοιλία , οἷος φυγάς ἐκ πόλις στασιάζω ἐκ ὁ σῶμα ἐκπίπτω , διάρροια καί δυσεντερία καί ὁ τοιοῦτος νόσημα πᾶς παρέχω . ὁ μέν οὖν ἐκ πῦρ ὑπερβολή μάλα νοσέω σῶμα συνεχής καῦμα καί πυρετός ἀπεργάζομαι , ὁ δέ ἐκ ἀήρ ἀμφημερινός , τριταῖος δέ ὕδωρ διά ὁ νωθής ἀήρ καί πῦρ αὐτός εἰμί · ὁ δέ γῆ , τέταρτος εἰμί νωθής οὗτος , ἐν τετραπλάσιος περίοδος χρόνος καθαίρω , τεταρταῖος πυρετός ποιέω ἀπαλλάσσω μόλις . καί ὁ μέν περί ὁ σῶμα νόσημα ταύτῃ συμβαίνω γίγνομαι , ὁ δέ περί ψυχή διά σῶμα ἕξις τῇδε . νόσος μέν δή ψυχή ἄνοια συγχωρέω , δύο δέ ἄνοια γένος , ὁ μέν μανία , ὁ δέ ἀμαθία . πᾶς οὖν ὅτι πάσχω τις πάθος ὁπότερος αὐτός ἴσχω , νόσος προσρητέος , ἡδονή δέ καί λύπη ὑπερβάλλω ὁ νόσος μέγας τίθημι ὁ ψυχή · περιχαρής γάρ ἄνθρωπος εἰμί ἤ καί ἐναντίος ὑπό λύπη πάσχω , σπεύδω ὁ μέν αἱρέω ἄκαιρος , ὁ δέ φεύγω , οὔτε ὁράω οὔτε ἀκούω ὀρθός οὐδείς δύναμαι , λυσσάω δέ καί λογισμός μετέχω ἦκα τότε δή δυνατός . ὁ δέ σπέρμα ὅστις πολύς καί ῥυώδης περί ὁ μυελός γίγνομαι καί καθαπερεί δένδρον πολύκαρπος ὁ σύμμετρος φύω εἰμί , πολύς μέν κατά ἕκαστος ὠδίς , πολύς δέ ἡδονή κτάομαι ἐν ὁ ἐπιθυμία καί ὁ περί ὁ τοιοῦτος τόκος , ἐμμανής ὁ πολύς γίγνομαι ὁ βίος διά ὁ μέγας ἡδονή καί λύπη , νοσέω καί ἄφρων ἴσχω ὑπό ὁ σῶμα ὁ ψυχή , οὐ ὡς νοσέω ἀλλά ὡς ἑκών κακός δοξάζω · ὁ δέ ἀληθής ὁ περί ὁ ἀφροδίσιος ἀκολασία κατά ὁ πολύς μέρος διά ὁ εἷς γένος ἕξις ὑπό μανότης ὀστέον ἐν σῶμα ῥυώδης καί ὑγραίνω νόσος ψυχή γίγνομαι . καί σχεδόν δή πᾶς ὁπόσος ἡδονή ἀκράτεια καί ὄνειδος ὡς ἑκών λέγω ὁ κακός , οὐ ὀρθός ὀνειδίζω · κακός μέν γάρ ἑκών οὐδείς , διά δέ πονηρός ἕξις τις ὁ σῶμα καί ἀπαίδευτος τροφή ὁ κακός γίγνομαι κακός , πᾶς δέ οὗτος ἐχθρός καί ἄκων προσγίγνομαι . καί πάλιν δή ὁ περί ὁ λύπη ὁ ψυχή κατά αὐτός διά σῶμα πολύς ἴσχω κακία .