plato-philosophy.timaeus 72
ἀλλὰ συννοῆσαι μὲν ἔμφρονος τά τε ῥηθέντα ἀναμνησθέντα ὄναρ ἢ ὕπαρ ὑπὸ τῆς μαντικῆς τε καὶ ἐνθουσιαστικῆς φύσεως , καὶ ὅσα ἂν φαντάσματα ὀφθῇ , πάντα λογισμῷ διελέσθαι ὅπῃ τι σημαίνει καὶ ὅτῳ μέλλοντος ἢ παρελθόντος ἢ παρόντος κακοῦ ἢ ἀγαθοῦ · τοῦ δὲ μανέντος ἔτι τε ἐν τούτῳ μένοντος οὐκ ἔργον τὰ φανέντα καὶ φωνηθέντα ὑφʼ ἑαυτοῦ κρίνειν , ἀλλʼ εὖ καὶ πάλαι λέγεται τὸ πράττειν καὶ γνῶναι τά τε αὑτοῦ καὶ ἑαυτὸν σώφρονι μόνῳ προσήκειν . ὅθεν δὴ καὶ τὸ τῶν προφητῶν γένος ἐπὶ ταῖς ἐνθέοις μαντείαις κριτὰς ἐπικαθιστάναι νόμος · οὓς μάντεις αὐτοὺς ὀνομάζουσίν τινες , τὸ πᾶν ἠγνοηκότες ὅτι τῆς διʼ αἰνιγμῶν οὗτοι φήμης καὶ φαντάσεως ὑποκριταί , καὶ οὔτι μάντεις , προφῆται δὲ μαντευομένων δικαιότατα ὀνομάζοιντʼ ἄν . ἡ μὲν οὖν φύσις ἥπατος διὰ ταῦτα τοιαύτη τε καὶ ἐν τόπῳ ᾧ λέγομεν πέφυκε , χάριν μαντικῆς · καὶ ἔτι μὲν δὴ ζῶντος ἑκάστου τὸ τοιοῦτον σημεῖα ἐναργέστερα ἔχει , στερηθὲν δὲ τοῦ ζῆν γέγονε τυφλὸν καὶ τὰ μαντεῖα ἀμυδρότερα ἔσχεν τοῦ τι σαφὲς σημαίνειν . ἡ δʼ αὖ τοῦ γείτονος αὐτῷ σύστασις καὶ ἕδρα σπλάγχνου γέγονεν ἐξ ἀριστερᾶς χάριν ἐκείνου , τοῦ παρέχειν αὐτὸ λαμπρὸν ἀεὶ καὶ καθαρόν , οἷον κατόπτρῳ παρεσκευασμένον καὶ ἕτοιμον ἀεὶ παρακείμενον ἐκμαγεῖον . διὸ δὴ καὶ ὅταν τινὲς ἀκαθαρσίαι γίγνωνται διὰ νόσους σώματος περὶ τὸ ἧπαρ , πάντα ἡ σπληνὸς καθαίρουσα αὐτὰ δέχεται μανότης , ἅτε κοίλου καὶ ἀναίμου ὑφανθέντος · ὅθεν πληρούμενος τῶν ἀποκαθαιρομένων μέγας καὶ ὕπουλος αὐξάνεται , καὶ πάλιν , ὅταν καθαρθῇ τὸ σῶμα , ταπεινούμενος εἰς ταὐτὸν συνίζει . τὰ μὲν οὖν περὶ ψυχῆς , ὅσον θνητὸν ἔχει καὶ ὅσον θεῖον , καὶ ὅπῃ καὶ μεθʼ ὧν καὶ διʼ ἃ χωρὶς ᾠκίσθη , τὸ μὲν ἀληθὲς ὡς εἴρηται , θεοῦ συμφήσαντος τότʼ ἂν οὕτως μόνως διισχυριζοίμεθα · τό γε μὴν εἰκὸς ἡμῖν εἰρῆσθαι , καὶ νῦν καὶ ἔτι μᾶλλον ἀνασκοποῦσι διακινδυνευτέον τὸ φάναι καὶ πεφάσθω . τὸ δʼ ἑξῆς δὴ τούτοισιν κατὰ ταὐτὰ μεταδιωκτέον · ἦν δὲ τὸ τοῦ σώματος ἐπίλοιπον ᾗ γέγονεν . ἐκ δὴ λογισμοῦ τοιοῦδε συνίστασθαι μάλιστʼ ἂν αὐτὸ πάντων πρέποι .
Lemmas: ἀλλά συννοέω μέν ἔμφρων ὁ τε λέγω ἀναμιμνῄσκω ὄναρ ἤ ὕπαρ ὑπό ὁ μαντικός τε καί ἐνθουσιαστικός φύσις , καί ὅσος ἄν φάντασμα ὁράω , πᾶς λογισμός διαιρέω ὅπῃ τις σημαίνω καί ὅστις μέλλω ἤ παρέρχομαι ἤ πάρειμι κακός ἤ ἀγαθός · ὁ δέ μαίνομαι ἔτι τε ἐν οὗτος μένω οὐ ἔργον ὁ φαίνω καί φωνέω ὑπό ἑαυτοῦ κρίνω , ἀλλά εὖ καί πάλαι λέγω ὁ πράσσω καί γιγνώσκω ὁ τε ἑαυτοῦ καί ἑαυτοῦ σώφρων μόνος προσήκω . ὅθεν δή καί ὁ ὁ προφήτης γένος ἐπί ὁ ἔνθεος μαντεία κριτής ἐπικαθίστημι νόμος · ὅς μάντις αὐτός ὀνομάζω τις , ὁ πᾶς ἀγνοέω ὅτι ὁ διά αἰνιγμός οὗτος φήμη καί φάντασις ὑποκριτής , καί οὔτι μάντις , προφήτης δέ μαντεύομαι δίκαιος ὀνομάζω ἄν . ὁ μέν οὖν φύσις ἧπαρ διά οὗτος τοιοῦτος τε καί ἐν τόπος ὅς λέγω φύω , χάριν μαντικός · καί ἔτι μέν δή ζάω ἕκαστος ὁ τοιοῦτος σημεῖον ἐναργής ἔχω , στερέω δέ ὁ ζάω γίγνομαι τυφλός καί ὁ μαντεῖον ἀμυδρός ἔχω ὁ τις σαφής σημαίνω . ὁ δέ αὖ ὁ γείτων αὐτός σύστασις καί ἕδρα σπλάγχνον γίγνομαι ἐκ ἀριστερός χάριν ἐκεῖνος , ὁ παρέχω αὐτός λαμπρός ἀεί καί καθαρός , οἷος κάτοπτρον παρασκευάζω καί ἑτοῖμος ἀεί παράκειμαι ἐκμαγεῖον . διό δή καί ὅταν τις ἀκαθαρσία γίγνομαι διά νόσος σῶμα περί ὁ ἧπαρ , πᾶς ὁ σπλήν καθαίρω αὐτός δέχομαι μανότης , ἅτε κοῖλος καί ἄναιμος ὑφαίνω · ὅθεν πληρόω ὁ ἀποκαθαίρω μέγας καί ὕπουλος αὐξάνω , καί πάλιν , ὅταν καθαίρω ὁ σῶμα , ταπεινόω εἰς αὐτός συνίζω . ὁ μέν οὖν περί ψυχή , ὅσος θνητός ἔχω καί ὅσος θεῖος , καί ὅπῃ καί μετά ὅς καί διά ὅς χωρίς οἰκίζω , ὁ μέν ἀληθής ὡς λέγω , θεός σύμφημι τότε ἄν οὕτως μόνος διισχυρίζομαι · ὁ γε μήν ἔοικα ἐγώ λέγω , καί νῦν καί ἔτι μάλα ἀνασκοπέω διακινδυνευτέον ὁ φημί καί φαίνω . ὁ δέ ἑξῆς δή οὗτος κατά αὐτός μεταδιωκτέον · εἰμί δέ ὁ ὁ σῶμα ἐπίλοιπος ᾗ γίγνομαι . ἐκ δή λογισμός τοιόσδε συνίστημι μάλα ἄν αὐτός πᾶς πρέπω .