plato-philosophy.timaeus 87
ὅτου γὰρ ἂν ἢ τῶν ὀξέων καὶ τῶν ἁλυκῶν φλεγμάτων καὶ ὅσοι πικροὶ καὶ χολώδεις χυμοὶ κατὰ τὸ σῶμα πλανηθέντες ἔξω μὲν μὴ λάβωσιν ἀναπνοήν , ἐντὸς δὲ εἱλλόμενοι τὴν ἀφʼ αὑτῶν ἀτμίδα τῇ τῆς ψυχῆς φορᾷ συμμείξαντες ἀνακερασθῶσι , παντοδαπὰ νοσήματα ψυχῆς ἐμποιοῦσι μᾶλλον καὶ ἧττον καὶ ἐλάττω καὶ πλείω , πρός τε τοὺς τρεῖς τόπους ἐνεχθέντα τῆς ψυχῆς , πρὸς ὃν ἂν ἕκαστʼ αὐτῶν προσπίπτῃ , ποικίλλει μὲν εἴδη δυσκολίας καὶ δυσθυμίας παντοδαπά , ποικίλλει δὲ θρασύτητός τε καὶ δειλίας , ἔτι δὲ λήθης ἅμα καὶ δυσμαθίας . πρὸς δὲ τούτοις , ὅταν οὕτως κακῶς παγέντων πολιτεῖαι κακαὶ καὶ λόγοι κατὰ πόλεις ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ λεχθῶσιν , ἔτι δὲ μαθήματα μηδαμῇ τούτων ἰατικὰ ἐκ νέων μανθάνηται , ταύτῃ κακοὶ πάντες οἱ κακοὶ διὰ δύο ἀκουσιώτατα γιγνόμεθα · ὧν αἰτιατέον μὲν τοὺς φυτεύοντας ἀεὶ τῶν φυτευομένων μᾶλλον καὶ τοὺς τρέφοντας τῶν τρεφομένων , προθυμητέον μήν , ὅπῃ τις δύναται , καὶ διὰ τροφῆς καὶ διʼ ἐπιτηδευμάτων μαθημάτων τε φυγεῖν μὲν κακίαν , τοὐναντίον δὲ ἑλεῖν . ταῦτα μὲν οὖν δὴ τρόπος ἄλλος λόγων . τὸ δὲ τούτων ἀντίστροφον αὖ , τὸ περὶ τὰς τῶν σωμάτων καὶ διανοήσεων θεραπείας αἷς αἰτίαις σῴζεται , πάλιν εἰκὸς καὶ πρέπον ἀνταποδοῦναι · δικαιότερον γὰρ τῶν ἀγαθῶν πέρι μᾶλλον ἢ τῶν κακῶν ἴσχειν λόγον . πᾶν δὴ τὸ ἀγαθὸν καλόν , τὸ δὲ καλὸν οὐκ ἄμετρον · καὶ ζῷον οὖν τὸ τοιοῦτον ἐσόμενον σύμμετρον θετέον . συμμετριῶν δὲ τὰ μὲν σμικρὰ διαισθανόμενοι συλλογιζόμεθα , τὰ δὲ κυριώτατα καὶ μέγιστα ἀλογίστως ἔχομεν . πρὸς γὰρ ὑγιείας καὶ νόσους ἀρετάς τε καὶ κακίας οὐδεμία συμμετρία καὶ ἀμετρία μείζων ἢ ψυχῆς αὐτῆς πρὸς σῶμα αὐτό · ὧν οὐδὲν σκοποῦμεν οὐδʼ ἐννοοῦμεν , ὅτι ψυχὴν ἰσχυρὰν καὶ πάντῃ μεγάλην ἀσθενέστερον καὶ ἔλαττον εἶδος ὅταν ὀχῇ , καὶ ὅταν αὖ τοὐναντίον συμπαγῆτον τούτω , οὐ καλὸν ὅλον τὸ ζῷον—ἀσύμμετρον γὰρ ταῖς μεγίσταις συμμετρίαις—τὸ δὲ ἐναντίως ἔχον πάντων θεαμάτων τῷ δυναμένῳ καθορᾶν κάλλιστον καὶ ἐρασμιώτατον . οἷον οὖν ὑπερσκελὲς ἢ καί τινα ἑτέραν ὑπέρεξιν ἄμετρον ἑαυτῷ τι σῶμα ὂν ἅμα μὲν αἰσχρόν , ἅμα δʼ ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῶν πόνων πολλοὺς μὲν κόπους , πολλὰ δὲ σπάσματα καὶ διὰ τὴν παραφορότητα πτώματα παρέχον μυρίων κακῶν αἴτιον ἑαυτῷ ,
Lemmas: ὅστις γάρ ἄν ἤ ὁ ὀξύς καί ὁ ἁλυκός φλέγμα καί ὅσος πικρός καί χολώδης χυμός κατά ὁ σῶμα πλανάω ἔξω μέν μή λαμβάνω ἀναπνοή , ἐντός δέ εἴλω ὁ ἀπό ἑαυτοῦ ἀτμίς ὁ ὁ ψυχή φορά συμμείγνυμι ἀνακεράννυμι , παντοδαπός νόσημα ψυχή ἐμποιέω μάλα καί ἥσσων καί ἐλαχύς καί πολύς , πρός τε ὁ τρεῖς τόπος φέρω ὁ ψυχή , πρός ὅς ἄν ἕκαστος αὐτός προσπίπτω , ποικίλλω μέν εἶδος δυσκολία καί δυσθυμία παντοδαπός , ποικίλλω δέ θρασύτης τε καί δειλία , ἔτι δέ λήθη ἅμα καί δυσμαθία . πρός δέ οὗτος , ὅταν οὕτως κακός πάσσω πολιτεία κακός καί λόγος κατά πόλις ἴδιος τε καί δημοσίᾳ λέγω , ἔτι δέ μάθημα μηδαμῇ οὗτος ἰατικός ἐκ νέος μανθάνω , ταύτῃ κακός πᾶς ὁ κακός διά δύο ἀκούσιος γίγνομαι · ὅς αἰτιατέον μέν ὁ φυτεύω ἀεί ὁ φυτεύω μάλα καί ὁ τρέφω ὁ τρέφω , προθυμητέον μήν , ὅπῃ τις δύναμαι , καί διά τροφή καί διά ἐπιτήδευμα μάθημα τε φεύγω μέν κακία , ἐναντίος δέ αἱρέω . οὗτος μέν οὖν δή τρόπος ἄλλος λόγος . ὁ δέ οὗτος ἀντίστροφος αὖ , ὁ περί ὁ ὁ σῶμα καί διανόησις θεραπεία ὅς αἰτία σῴζω , πάλιν ἔοικα καί πρέπω ἀνταποδίδωμι · δίκαιος γάρ ὁ ἀγαθός περί μάλα ἤ ὁ κακός ἴσχω λόγος . πᾶς δή ὁ ἀγαθός καλός , ὁ δέ καλός οὐ ἄμετρος · καί ζῷον οὖν ὁ τοιοῦτος εἰμί σύμμετρος τίθημι . συμμετρία δέ ὁ μέν μικρός διαισθάνομαι συλλογίζομαι , ὁ δέ κύριος καί μέγας ἀλόγιστος ἔχω . πρός γάρ ὑγίεια καί νόσος ἀρετή τε καί κακία οὐδείς συμμετρία καί ἀμετρία μέγας ἤ ψυχή αὐτός πρός σῶμα αὐτός · ὅς οὐδείς σκοπέω οὐδέ ἐννοέω , ὅτι ψυχή ἰσχυρός καί πάντῃ μέγας ἀσθενής καί ἐλαχύς εἶδος ὅταν ὀχέω , καί ὅταν αὖ ἐναντίος συμπήγνυμι οὗτος , οὐ καλός ὅλος ὁ ζῷον—ἀσύμμετρον γάρ ὁ μέγας συμμετρίαις—τὸ δέ ἐναντίος ἔχω πᾶς θέαμα ὁ δύναμαι καθοράω καλός καί ἐράσμιος . οἷος οὖν ὑπερσκελής ἤ καί τις ἕτερος ὑπέρεξις ἄμετρος ἑαυτοῦ τις σῶμα εἰμί ἅμα μέν αἰσχρός , ἅμα δέ ἐν ὁ κοινωνία ὁ πόνος πολύς μέν κόπος , πολύς δέ σπάσμα καί διά ὁ παραφορότης πτῶμα παρέχω μυρίος κακός αἴτιος ἑαυτοῦ ,