plato-philosophy.timaeus 27
καὶ τίνʼ ἄν , ὦ Κριτία , μᾶλλον ἀντὶ τούτου μεταλάβοιμεν , ὃς τῇ τε παρούσῃ τῆς θεοῦ θυσίᾳ διὰ τὴν οἰκειότητʼ ἂν πρέποι μάλιστα , τό τε μὴ πλασθέντα μῦθον ἀλλʼ ἀληθινὸν λόγον εἶναι πάμμεγά που . πῶς γὰρ καὶ πόθεν ἄλλους ἀνευρήσομεν ἀφέμενοι τούτων ; οὐκ ἔστιν , ἀλλʼ ἀγαθῇ τύχῃ χρὴ λέγειν μὲν ὑμᾶς , ἐμὲ δὲ ἀντὶ τῶν χθὲς λόγων νῦν ἡσυχίαν ἄγοντα ἀντακούειν . σκόπει δὴ τὴν τῶν ξενίων σοι διάθεσιν , ὦ Σώκρατες , ᾗ διέθεμεν . ἔδοξεν γὰρ ἡμῖν Τίμαιον μέν , ἅτε ὄντα ἀστρονομικώτατον ἡμῶν καὶ περὶ φύσεως τοῦ παντὸς εἰδέναι μάλιστα ἔργον πεποιημένον , πρῶτον λέγειν ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς τοῦ κόσμου γενέσεως , τελευτᾶν δὲ εἰς ἀνθρώπων φύσιν · ἐμὲ δὲ μετὰ τοῦτον , ὡς παρὰ μὲν τούτου δεδεγμένον ἀνθρώπους τῷ λόγῳ γεγονότας , παρὰ σοῦ δὲ πεπαιδευμένους διαφερόντως αὐτῶν τινας , κατὰ δὲ τὸν Σόλωνος λόγον τε καὶ νόμον εἰσαγαγόντα αὐτοὺς ὡς εἰς δικαστὰς ἡμᾶς ποιῆσαι πολίτας τῆς πόλεως τῆσδε ὡς ὄντας τοὺς τότε Ἀθηναίους , οὓς ἐμήνυσεν ἀφανεῖς ὄντας ἡ τῶν ἱερῶν γραμμάτων φήμη , τὰ λοιπὰ δὲ ὡς περὶ πολιτῶν καὶ Ἀθηναίων ὄντων ἤδη ποιεῖσθαι τοὺς λόγους . τελέως τε καὶ λαμπρῶς ἔοικα ἀνταπολήψεσθαι τὴν τῶν λόγων ἑστίασιν . σὸν οὖν ἔργον λέγειν ἄν , ὦ Τίμαιε , τὸ μετὰ τοῦτο , ὡς ἔοικεν , εἴη καλέσαντα κατὰ νόμον θεούς . ἀλλʼ , ὦ Σώκρατες , τοῦτό γε δὴ πάντες ὅσοι καὶ κατὰ βραχὺ σωφροσύνης μετέχουσιν , ἐπὶ παντὸς ὁρμῇ καὶ σμικροῦ καὶ μεγάλου πράγματος θεὸν ἀεί που καλοῦσιν · ἡμᾶς δὲ τοὺς περὶ τοῦ παντὸς λόγους ποιεῖσθαί πῃ μέλλοντας , ᾗ γέγονεν ἢ καὶ ἀγενές ἐστιν , εἰ μὴ παντάπασι παραλλάττομεν , ἀνάγκη θεούς τε καὶ θεὰς ἐπικαλουμένους εὔχεσθαι πάντα κατὰ νοῦν ἐκείνοις μὲν μάλιστα , ἑπομένως δὲ ἡμῖν εἰπεῖν . καὶ τὰ μὲν περὶ θεῶν ταύτῃ παρακεκλήσθω · τὸ δʼ ἡμέτερον παρακλητέον , ᾗ ῥᾷστʼ ἂν ὑμεῖς μὲν μάθοιτε , ἐγὼ δὲ ᾗ διανοοῦμαι μάλιστʼ ἂν περὶ τῶν προκειμένων ἐνδειξαίμην .
Lemmas: καί τίς ἄν , ὦ Κριτίας , μάλα ἀντί οὗτος μεταλαμβάνω , ὅς ὁ τε πάρειμι ὁ θεός θυσία διά ὁ οἰκειότης ἄν πρέπω μάλα , ὁ τε μή πλάσσω μῦθος ἀλλά ἀληθινός λόγος εἰμί πάμμεγας που . πῶς γάρ καί πόθεν ἄλλος ἀνευρίσκω ἀφίημι οὗτος ; οὐ εἰμί , ἀλλά ἀγαθός τύχη χρή λέγω μέν σύ , ἐγώ δέ ἀντί ὁ χθές λόγος νῦν ἡσυχία ἄγω ἀντακούω . σκοπέω δή ὁ ὁ ξένιος σύ διάθεσις , ὦ Σωκράτης , ὅς διατίθημι . δοκέω γάρ ἐγώ Τίμαιος μέν , ἅτε εἰμί ἀστρονομικός ἐγώ καί περί φύσις ὁ πᾶς οἶδα μάλα ἔργον ποιέω , πρῶτος λέγω ἄρχω ἀπό ὁ ὁ κόσμος γένεσις , τελευτάω δέ εἰς ἄνθρωπος φύσις · ἐγώ δέ μετά οὗτος , ὡς παρά μέν οὗτος δέχομαι ἄνθρωπος ὁ λόγος γίγνομαι , παρά σύ δέ παιδεύω διαφερόντως αὐτός τις , κατά δέ ὁ Σόλων λόγος τε καί νόμος εἰσάγω αὐτός ὡς εἰς δικαστής ἐγώ ποιέω πολίτης ὁ πόλις ὅδε ὡς εἰμί ὁ τότε Ἀθηναῖος , ὅς μηνύω ἀφανής εἰμί ὁ ὁ ἱερός γράμμα φήμη , ὁ λοιπός δέ ὡς περί πολίτης καί Ἀθηναῖος εἰμί ἤδη ποιέω ὁ λόγος . τέλειος τε καί λαμπρός ἔοικα ἀνταπολαμβάνω ὁ ὁ λόγος ἑστίασις . σός οὖν ἔργον λέγω ἄν , ὦ Τίμαιος , ὁ μετά οὗτος , ὡς ἔοικα , εἰμί καλέω κατά νόμος θεός . ἀλλά , ὦ Σωκράτης , οὗτος γε δή πᾶς ὅσος καί κατά βραχύς σωφροσύνη μετέχω , ἐπί πᾶς ὁρμή καί μικρός καί μέγας πρᾶγμα θεός ἀεί που καλέω · ἐγώ δέ ὁ περί ὁ πᾶς λόγος ποιέω πη μέλλω , ᾗ γίγνομαι ἤ καί ἀγενής εἰμί , εἰ μή παντάπασι παραλλάσσω , ἀνάγκη θεός τε καί θεά ἐπικαλέω εὔχομαι πᾶς κατά νόος ἐκεῖνος μέν μάλα , ἑπομένως δέ ἐγώ λέγω . καί ὁ μέν περί θεός ταύτῃ παρακαλέω · ὁ δέ ἡμέτερος παρακλητέος , ᾗ ῥᾴδιος ἄν σύ μέν μανθάνω , ἐγώ δέ ᾗ διανοέω μάλα ἄν περί ὁ πρόκειμαι ἐνδείκνυμι .