plato-philosophy.theaetetus 189
καὶ ὁ ἄρα τι ἀκούων ἕν γέ τι ἀκούει καὶ ὂν . ναί . καὶ ὁ ἁπτόμενος δή του ἑνός γέ του ἅπτεται καὶ ὄντος , εἴπερ ἑνός ; καὶ τοῦτο . ὁ δὲ δὴ δοξάζων οὐχ ἕν γέ τι δοξάζει ; ἀνάγκη . ὁ δʼ ἕν τι δοξάζων οὐκ ὄν τι ; συγχωρῶ . ὁ ἄρα μὴ ὂν δοξάζων οὐδὲν δοξάζει . οὐ φαίνεται . ἀλλὰ μὴν ὅ γε μηδὲν δοξάζων τὸ παράπαν οὐδὲ δοξάζει . δῆλον , ὡς ἔοικεν . οὐκ ἄρα οἷόν τε τὸ μὴ ὂν δοξάζειν , οὔτε περὶ τῶν ὄντων οὔτε αὐτὸ καθʼ αὑτό . οὐ φαίνεται . ἄλλο τι ἄρʼ ἐστὶ τὸ ψευδῆ δοξάζειν τοῦ τὰ μὴ ὄντα δοξάζειν . ἄλλο ἔοικεν . οὔτʼ ἄρʼ οὕτως οὔτε ὡς ὀλίγον πρότερον ἐσκοποῦμεν , ψευδής ἐστι δόξα ἐν ἡμῖν . οὐ γὰρ οὖν δή . ἀλλʼ ἆρα ὧδε γιγνόμενον τοῦτο προσαγορεύομεν ; πῶς ; ἀλλοδοξίαν τινὰ οὖσαν ψευδῆ φαμεν εἶναι δόξαν , ὅταν τίς τι τῶν ὄντων ἄλλο αὖ τῶν ὄντων ἀνταλλαξάμενος τῇ διανοίᾳ φῇ εἶναι . οὕτω γὰρ ὂν μὲν ἀεὶ δοξάζει , ἕτερον δὲ ἀνθʼ ἑτέρου , καὶ ἁμαρτάνων οὗ ἐσκόπει δικαίως ἂν καλοῖτο ψευδῆ δοξάζων . ὀρθότατά μοι νῦν δοκεῖς εἰρηκέναι . ὅταν γάρ τις ἀντὶ καλοῦ αἰσχρὸν ἢ ἀντὶ αἰσχροῦ καλὸν δοξάζῃ , τότε ὡς ἀληθῶς δοξάζει ψευδῆ . δῆλος εἶ , ὦ Θεαίτητε , καταφρονῶν μου καὶ οὐ δεδιώς . τί μάλιστα ; οὐκ ἂν οἶμαι σοὶ δοκῶ τοῦ ἀληθῶς ψευδοῦς ἀντιλαβέσθαι , ἐρόμενος εἰ οἷόν τε ταχὺ βραδέως ἢ κοῦφον βαρέως ἢ ἄλλο τι ἐναντίον μὴ κατὰ τὴν αὑτοῦ φύσιν ἀλλὰ κατὰ τὴν τοῦ ἐναντίου γίγνεσθαι ἑαυτῷ ἐναντίως . τοῦτο μὲν οὖν , ἵνα μὴ μάτην θαρρήσῃς , ἀφίημι . ἀρέσκει δέ , ὡς φῄς , τὸ τὰ ψευδῆ δοξάζειν ἀλλοδοξεῖν εἶναι ; ἔμοιγε . ἔστιν ἄρα κατὰ τὴν σὴν δόξαν ἕτερόν τι ὡς ἕτερον καὶ μὴ ὡς ἐκεῖνο τῇ διανοίᾳ τίθεσθαι . ἔστι μέντοι . ὅταν οὖν τοῦθʼ ἡ διάνοιά του δρᾷ , οὐ καὶ ἀνάγκη αὐτὴν ἤτοι ἀμφότερα ἢ τὸ ἕτερον διανοεῖσθαι ; ἀνάγκη μὲν οὖν · ἤτοι ἅμα γε ἢ ἐν μέρει . κάλλιστα . τὸ δὲ διανοεῖσθαι ἆρʼ ὅπερ ἐγὼ καλεῖς ; τί καλῶν ;
Lemmas: καί ὁ ἄρα τις ἀκούω εἷς γε τις ἀκούω καί εἰμί . ναί . καί ὁ ἅπτω δή τις εἷς γε τις ἅπτω καί εἰμί , εἴπερ εἷς ; καί οὗτος . ὁ δέ δή δοξάζω οὐ εἷς γε τις δοξάζω ; ἀνάγκη . ὁ δέ εἷς τις δοξάζω οὐ εἰμί τις ; συγχωρέω . ὁ ἄρα μή εἰμί δοξάζω οὐδείς δοξάζω . οὐ φαίνω . ἀλλά μήν ὁ γε μηδείς δοξάζω ὁ παράπαν οὐδέ δοξάζω . δῆλος , ὡς ἔοικα . οὐ ἄρα οἷος τε ὁ μή εἰμί δοξάζω , οὔτε περί ὁ εἰμί οὔτε αὐτός κατά ἑαυτοῦ . οὐ φαίνω . ἄλλος τις ἄρα εἰμί ὁ ψευδής δοξάζω ὁ ὁ μή εἰμί δοξάζω . ἄλλος ἔοικα . οὔτε ἄρα οὕτως οὔτε ὡς ὀλίγος πρότερος σκοπέω , ψευδής εἰμί δόξα ἐν ἐγώ . οὐ γάρ οὖν δή . ἀλλά ἆρα ὧδε γίγνομαι οὗτος προσαγορεύω ; πῶς ; ἀλλοδοξία τις εἰμί ψευδής φημί εἰμί δόξα , ὅταν τις τις ὁ εἰμί ἄλλος αὖ ὁ εἰμί ἀνταλλάσσω ὁ διάνοια φημί εἰμί . οὕτως γάρ εἰμί μέν ἀεί δοξάζω , ἕτερος δέ ἀντί ἕτερος , καί ἁμαρτάνω ὅς σκοπέω δίκαιος ἄν καλέω ψευδής δοξάζω . ὀρθός ἐγώ νῦν δοκέω λέγω . ὅταν γάρ τις ἀντί καλός αἰσχρός ἤ ἀντί αἰσχρός καλός δοξάζω , τότε ὡς ἀληθής δοξάζω ψευδής . δῆλος εἰμί , ὦ Θεαίτητος , καταφρονέω ἐγώ καί οὐ δείδω . τίς μάλα ; οὐ ἄν οἴομαι σύ δοκέω ὁ ἀληθής ψευδής ἀντιλαμβάνω , ἔρομαι εἰ οἷος τε ταχύς βραδύς ἤ κοῦφος βαρύς ἤ ἄλλος τις ἐναντίος μή κατά ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἀλλά κατά ὁ ὁ ἐναντίος γίγνομαι ἑαυτοῦ ἐναντίος . οὗτος μέν οὖν , ἵνα μή μάτην θαρσέω , ἀφίημι . ἀρέσκω δέ , ὡς φημί , ὁ ὁ ψευδής δοξάζω ἀλλοδοξέω εἰμί ; ἐγώ . εἰμί ἄρα κατά ὁ σός δόξα ἕτερος τις ὡς ἕτερος καί μή ὡς ἐκεῖνος ὁ διάνοια τίθημι . εἰμί μέντοι . ὅταν οὖν οὗτος ὁ διάνοια τις δράω , οὐ καί ἀνάγκη αὐτός ἤτοι ἀμφότερος ἤ ὁ ἕτερος διανοέω ; ἀνάγκη μέν οὖν · ἤτοι ἅμα γε ἤ ἐν μέρος . καλός . ὁ δέ διανοέω ἆρα ὅς ἐγώ καλέω ; τίς καλέω ;