plato-philosophy.theaetetus 176
εἰ πάντας , ὦ Σώκρατες , πείθοις ἃ λέγεις ὥσπερ ἐμέ , πλείων ἂν εἰρήνη καὶ κακὰ ἐλάττω κατʼ ἀνθρώπους εἴη . ἀλλʼ οὔτʼ ἀπολέσθαι τὰ κακὰ δυνατόν , ὦ Θεόδωρε — ὑπεναντίον γάρ τι τῷ ἀγαθῷ ἀεὶ εἶναι ἀνάγκη—οὔτʼ ἐν θεοῖς αὐτὰ ἱδρῦσθαι , τὴν δὲ θνητὴν φύσιν καὶ τόνδε τὸν τόπον περιπολεῖ ἐξ ἀνάγκης . διὸ καὶ πειρᾶσθαι χρὴ ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγειν ὅτι τάχιστα . φυγὴ δὲ ὁμοίωσις θεῷ κατὰ τὸ δυνατόν · ὁμοίωσις δὲ δίκαιον καὶ ὅσιον μετὰ φρονήσεως γενέσθαι . ἀλλὰ γάρ , ὦ ἄριστε , οὐ πάνυ τι ῥᾴδιον πεῖσαι ὡς ἄρα οὐχ ὧν ἕνεκα οἱ πολλοί φασι δεῖν πονηρίαν μὲν φεύγειν , ἀρετὴν δὲ διώκειν , τούτων χάριν τὸ μὲν ἐπιτηδευτέον , τὸ δʼ οὔ , ἵνα δὴ μὴ κακὸς καὶ ἵνα ἀγαθὸς δοκῇ εἶναι · ταῦτα μὲν γάρ ἐστιν ὁ λεγόμενος γραῶν ὕθλος , ὡς ἐμοὶ φαίνεται · τὸ δὲ ἀληθὲς ὧδε λέγωμεν . θεὸς οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἄδικος , ἀλλʼ ὡς οἷόν τε δικαιότατος , καὶ οὐκ ἔστιν αὐτῷ ὁμοιότερον οὐδὲν ἢ ὃς ἂν ἡμῶν αὖ γένηται ὅτι δικαιότατος . περὶ τοῦτο καὶ ἡ ὡς ἀληθῶς δεινότης ἀνδρὸς καὶ οὐδενία τε καὶ ἀνανδρία . ἡ μὲν γὰρ τούτου γνῶσις σοφία καὶ ἀρετὴ ἀληθινή , ἡ δὲ ἄγνοια ἀμαθία καὶ κακία ἐναργής · αἱ δʼ ἄλλαι δεινότητές τε δοκοῦσαι καὶ σοφίαι ἐν μὲν πολιτικαῖς δυναστείαις γιγνόμεναι φορτικαί , ἐν δὲ τέχναις βάναυσοι . τῷ οὖν ἀδικοῦντι καὶ ἀνόσια λέγοντι ἢ πράττοντι μακρῷ ἄριστʼ ἔχει τὸ μὴ συγχωρεῖν δεινῷ ὑπὸ πανουργίας εἶναι · ἀγάλλονται γὰρ τῷ ὀνείδει καὶ οἴονται ἀκούειν ὅτι οὐ λῆροί εἰσι , γῆς ἄλλως ἄχθη , ἀλλʼ ἄνδρες οἵους δεῖ ἐν πόλει τοὺς σωθησομένους . λεκτέον οὖν τἀληθές , ὅτι τοσούτῳ μᾶλλόν εἰσιν οἷοι οὐκ οἴονται , ὅτι οὐχὶ οἴονται · ἀγνοοῦσι γὰρ ζημίαν ἀδικίας , ὃ δεῖ ἥκιστα ἀγνοεῖν . οὐ γάρ ἐστιν ἣν δοκοῦσιν , πληγαί τε καὶ θάνατοι , ὧν ἐνίοτε πάσχουσιν οὐδὲν ἀδικοῦντες , ἀλλὰ ἣν ἀδύνατον ἐκφυγεῖν . τίνα δὴ λέγεις ;
Lemmas: εἰ πᾶς , ὦ Σωκράτης , πείθω ὅς λέγω ὥσπερ ἐγώ , πολύς ἄν εἰρήνη καί κακός ἐλαχύς κατά ἄνθρωπος εἰμί . ἀλλά οὔτε ἀπόλλυμι ὁ κακός δυνατός , ὦ Θεόδωρος — ὑπεναντίος γάρ τις ὁ ἀγαθός ἀεί εἰμί ἀνάγκη—οὔτʼ ἐν θεός αὐτός ἱδρύω , ὁ δέ θνητός φύσις καί ὅδε ὁ τόπος περιπολέω ἐκ ἀνάγκη . διό καί πειράω χρή ἐνθένδε ἐκεῖσε φεύγω ὅτι ταχύς . φυγή δέ ὁμοίωσις θεός κατά ὁ δυνατός · ὁμοίωσις δέ δίκαιος καί ὅσιος μετά φρόνησις γίγνομαι . ἀλλά γάρ , ὦ ἀγαθός , οὐ πάνυ τις ῥᾴδιος πείθω ὡς ἄρα οὐ ὅς ἕνεκα ὁ πολύς φημί δέω πονηρία μέν φεύγω , ἀρετή δέ διώκω , οὗτος χάριν ὁ μέν ἐπιτηδευτέος , ὁ δέ οὐ , ἵνα δή μή κακός καί ἵνα ἀγαθός δοκέω εἰμί · οὗτος μέν γάρ εἰμί ὁ λέγω γράα ὕθλος , ὡς ἐγώ φαίνω · ὁ δέ ἀληθής ὧδε λέγω . θεός οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἄδικος , ἀλλά ὡς οἷος τε δίκαιος , καί οὐ εἰμί αὐτός ὅμοιος οὐδείς ἤ ὅς ἄν ἐγώ αὖ γίγνομαι ὅτι δίκαιος . περί οὗτος καί ὁ ὡς ἀληθής δεινότης ἀνήρ καί οὐδενία τε καί ἀνανδρία . ὁ μέν γάρ οὗτος γνῶσις σοφία καί ἀρετή ἀληθινός , ὁ δέ ἄγνοια ἀμαθία καί κακία ἐναργής · ὁ δέ ἄλλος δεινότης τε δοκέω καί σοφία ἐν μέν πολιτικός δυναστεία γίγνομαι φορτικός , ἐν δέ τέχνη βάναυσος . ὁ οὖν ἀδικέω καί ἀνόσιος λέγω ἤ πράσσω μακρός ἀγαθός ἔχω ὁ μή συγχωρέω δεινός ὑπό πανουργία εἰμί · ἀγάλλω γάρ ὁ ὄνειδος καί οἴομαι ἀκούω ὅτι οὐ λῆρος εἰμί , γῆ ἄλλος ἄχθος , ἀλλά ἀνήρ οἷος δέω ἐν πόλις ὁ σῴζω . λεκτέος οὖν ἀληθής , ὅτι τοσοῦτος μάλα εἰμί οἷος οὐ οἴομαι , ὅτι οὐ οἴομαι · ἀγνοέω γάρ ζημία ἀδικία , ὅς δέω ἦκα ἀγνοέω . οὐ γάρ εἰμί ὅς δοκέω , πληγή τε καί θάνατος , ὅς ἐνίοτε πάσχω οὐδείς ἀδικέω , ἀλλά ὅς ἀδύνατος ἐκφεύγω . τίς δή λέγω ;