plato-philosophy.theaetetus 150
οὐ γάρ . ἀλλὰ διὰ τὴν ἄδικόν τε καὶ ἄτεχνον συναγωγὴν ἀνδρὸς καὶ γυναικός , ᾗ δὴ προαγωγία ὄνομα , φεύγουσι καὶ τὴν προμνηστικὴν ἅτε σεμναὶ οὖσαι αἱ μαῖαι , φοβούμεναι μὴ εἰς ἐκείνην τὴν αἰτίαν διὰ ταύτην ἐμπέσωσιν · ἐπεὶ ταῖς γε ὄντως μαίαις μόναις που προσήκει καὶ προμνήσασθαι ὀρθῶς . φαίνεται . τὸ μὲν τοίνυν τῶν μαιῶν τοσοῦτον , ἔλαττον δὲ τοῦ ἐμοῦ δράματος . οὐ γὰρ πρόσεστι γυναιξὶν ἐνίοτε μὲν εἴδωλα τίκτειν , ἔστι δʼ ὅτε ἀληθινά , τοῦτο δὲ μὴ ῥᾴδιον εἶναι διαγνῶναι . εἰ γὰρ προσῆν , μέγιστόν τε καὶ κάλλιστον ἔργον ἦν ἂν ταῖς μαίαις τὸ κρίνειν τὸ ἀληθές τε καὶ μή · ἢ οὐκ οἴει ; ἔγωγε . τῇ δέ γʼ ἐμῇ τέχνῃ τῆς μαιεύσεως τὰ μὲν ἄλλα ὑπάρχει ὅσα ἐκείναις , διαφέρει δὲ τῷ τε ἄνδρας ἀλλὰ μὴ γυναῖκας μαιεύεσθαι καὶ τῷ τὰς ψυχὰς αὐτῶν τικτούσας ἐπισκοπεῖν ἀλλὰ μὴ τὰ σώματα . μέγιστον δὲ τοῦτʼ ἔνι τῇ ἡμετέρᾳ τέχνῃ , βασανίζειν δυνατὸν εἶναι παντὶ τρόπῳ πότερον εἴδωλον καὶ ψεῦδος ἀποτίκτει τοῦ νέου ἡ διάνοια ἢ γόνιμόν τε καὶ ἀληθές . ἐπεὶ τόδε γε καὶ ἐμοὶ ὑπάρχει ὅπερ ταῖς μαίαις · ἄγονός εἰμι σοφίας , καὶ ὅπερ ἤδη πολλοί μοι ὠνείδισαν , ὡς τοὺς μὲν ἄλλους ἐρωτῶ , αὐτὸς δὲ οὐδὲν ἀποφαίνομαι περὶ οὐδενὸς διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν σοφόν , ἀληθὲς ὀνειδίζουσιν . τὸ δὲ αἴτιον τούτου τόδε · μαιεύεσθαί με ὁ θεὸς ἀναγκάζει , γεννᾶν δὲ ἀπεκώλυσεν . εἰμὶ δὴ οὖν αὐτὸς μὲν οὐ πάνυ τι σοφός , οὐδέ τί μοι ἔστιν εὕρημα τοιοῦτον γεγονὸς τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἔκγονον · οἱ δʼ ἐμοὶ συγγιγνόμενοι τὸ μὲν πρῶτον φαίνονται ἔνιοι μὲν καὶ πάνυ ἀμαθεῖς , πάντες δὲ προϊούσης τῆς συνουσίας , οἷσπερ ἂν ὁ θεὸς παρείκῃ , θαυμαστὸν ὅσον ἐπιδιδόντες , ὡς αὑτοῖς τε καὶ τοῖς ἄλλοις δοκοῦσι · καὶ τοῦτο ἐναργὲς ὅτι παρʼ ἐμοῦ οὐδὲν πώποτε μαθόντες , ἀλλʼ αὐτοὶ παρʼ αὑτῶν πολλὰ καὶ καλὰ εὑρόντες τε καὶ τεκόντες . τῆς μέντοι μαιείας ὁ θεός τε καὶ ἐγὼ αἴτιος . ὧδε δὲ δῆλον · πολλοὶ ἤδη τοῦτο ἀγνοήσαντες καὶ ἑαυτοὺς αἰτιασάμενοι , ἐμοῦ δὲ καταφρονήσαντες , ἢ αὐτοὶ ἢ ὑπʼ ἄλλων πεισθέντες ἀπῆλθον πρῳαίτερον τοῦ δέοντος , ἀπελθόντες δὲ τά τε λοιπὰ ἐξήμβλωσαν διὰ πονηρὰν συνουσίαν καὶ τὰ ὑπʼ ἐμοῦ μαιευθέντα κακῶς τρέφοντες ἀπώλεσαν , ψευδῆ καὶ εἴδωλα περὶ πλείονος ποιησάμενοι τοῦ ἀληθοῦς , τελευτῶντες δʼ αὑτοῖς τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἔδοξαν ἀμαθεῖς εἶναι .
Lemmas: οὐ γάρ . ἀλλά διά ὁ ἄδικος τε καί ἄτεχνος συναγωγή ἀνήρ καί γυνή , ὅς δή προαγωγία ὄνομα , φεύγω καί ὁ προμνηστικός ἅτε σεμνός εἰμί ὁ μαῖα , φοβέω μή εἰς ἐκεῖνος ὁ αἰτία διά οὗτος ἐμπίπτω · ἐπεί ὁ γε ὄντως μαῖα μόνος που προσήκω καί προμνάομαι ὀρθός . φαίνω . ὁ μέν τοίνυν ὁ μαῖα τοσοῦτος , ἐλαχύς δέ ὁ ἐμός δρᾶμα . οὐ γάρ πρόσειμι γυνή ἐνίοτε μέν εἴδωλον τίκτω , εἰμί δέ ὅτε ἀληθινός , οὗτος δέ μή ῥᾴδιος εἰμί διαγιγνώσκω . εἰ γάρ πρόσειμι , μέγας τε καί καλός ἔργον εἰμί ἄν ὁ μαῖα ὁ κρίνω ὁ ἀληθής τε καί μή · ἤ οὐ οἴομαι ; ἐγώ . ὁ δέ γε ἐμός τέχνη ὁ μαίευσις ὁ μέν ἄλλος ὑπάρχω ὅσος ἐκεῖνος , διαφέρω δέ ὁ τε ἀνήρ ἀλλά μή γυνή μαιεύομαι καί ὁ ὁ ψυχή αὐτός τίκτω ἐπισκοπέω ἀλλά μή ὁ σῶμα . μέγας δέ οὗτος ἔνειμι ὁ ἡμέτερος τέχνη , βασανίζω δυνατός εἰμί πᾶς τρόπος πότερος εἴδωλον καί ψεῦδος ἀποτίκτω ὁ νέος ὁ διάνοια ἤ γόνιμος τε καί ἀληθής . ἐπεί ὅδε γε καί ἐγώ ὑπάρχω ὅς ὁ μαῖα · ἄγονος εἰμί σοφία , καί ὅς ἤδη πολύς ἐγώ ὀνειδίζω , ὡς ὁ μέν ἄλλος ἐρωτάω , αὐτός δέ οὐδείς ἀποφαίνω περί οὐδείς διά ὁ μηδείς ἔχω σοφός , ἀληθής ὀνειδίζω . ὁ δέ αἴτιος οὗτος ὅδε · μαιεύομαι ἐγώ ὁ θεός ἀναγκάζω , γεννάω δέ ἀποκωλύω . εἰμί δή οὖν αὐτός μέν οὐ πάνυ τις σοφός , οὐδέ τις ἐγώ εἰμί εὕρημα τοιοῦτος γίγνομαι ὁ ἐμός ψυχή ἔκγονος · ὁ δέ ἐγώ συγγίγνομαι ὁ μέν πρῶτος φαίνω ἔνιοι μέν καί πάνυ ἀμαθής , πᾶς δέ προέρχομαι ὁ συνουσία , ὅς ἄν ὁ θεός παρείκω , θαυμαστός ὅσος ἐπιδίδωμι , ὡς ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἄλλος δοκέω · καί οὗτος ἐναργής ὅτι παρά ἐγώ οὐδείς πώποτε μανθάνω , ἀλλά αὐτός παρά ἑαυτοῦ πολύς καί καλός εὑρίσκω τε καί τίκτω . ὁ μέντοι μαιεία ὁ θεός τε καί ἐγώ αἴτιος . ὧδε δέ δῆλος · πολύς ἤδη οὗτος ἀγνοέω καί ἑαυτοῦ αἰτιάομαι , ἐγώ δέ καταφρονέω , ἤ αὐτός ἤ ὑπό ἄλλος πείθω ἀπέρχομαι πρωΐ ὁ δέω , ἀπέρχομαι δέ ὁ τε λοιπός ἐξαμβλόω διά πονηρός συνουσία καί ὁ ὑπό ἐγώ μαιεύομαι κακός τρέφω ἀπόλλυμι , ψευδής καί εἴδωλον περί πολύς ποιέω ὁ ἀληθής , τελευτάω δέ ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἄλλος δοκέω ἀμαθής εἰμί .