plato-philosophy.theaetetus 175
τὰ δὲ δὴ γένη ὑμνούντων , ὡς γενναῖός τις ἑπτὰ πάππους πλουσίους ἔχων ἀποφῆναι , παντάπασιν ἀμβλὺ καὶ ἐπὶ σμικρὸν ὁρώντων ἡγεῖται τὸν ἔπαινον , ὑπὸ ἀπαιδευσίας οὐ δυναμένων εἰς τὸ πᾶν ἀεὶ βλέπειν οὐδὲ λογίζεσθαι ὅτι πάππων καὶ προγόνων μυριάδες ἑκάστῳ γεγόνασιν ἀναρίθμητοι , ἐν αἷς πλούσιοι καὶ πτωχοὶ καὶ βασιλῆς καὶ δοῦλοι βάρβαροί τε καὶ Ἕλληνες πολλάκις μυρίοι γεγόνασιν ὁτῳοῦν · ἀλλʼ ἐπὶ πέντε καὶ εἴκοσι καταλόγῳ προγόνων σεμνυνομένων καὶ ἀναφερόντων εἰς Ἡρακλέα τὸν Ἀμφιτρύωνος ἄτοπα αὐτῷ καταφαίνεται τῆς σμικρολογίας , ὅτι δὲ ὁ ἀπʼ Ἀμφιτρύωνος εἰς τὸ ἄνω πεντεκαιεικοστὸς τοιοῦτος ἦν οἵα συνέβαινεν αὐτῷ τύχη , καὶ ὁ πεντηκοστὸς ἀπʼ αὐτοῦ , γελᾷ οὐ δυναμένων λογίζεσθαί τε καὶ χαυνότητα ἀνοήτου ψυχῆς ἀπαλλάττειν . ἐν ἅπασι δὴ τούτοις ὁ τοιοῦτος ὑπὸ τῶν πολλῶν καταγελᾶται , τὰ μὲν ὑπερηφάνως ἔχων , ὡς δοκεῖ , τὰ δʼ ἐν ποσὶν ἀγνοῶν τε καὶ ἐν ἑκάστοις ἀπορῶν . παντάπασι τὰ γιγνόμενα λέγεις , ὦ Σώκρατες . ὅταν δέ γέ τινα αὐτός , ὦ φίλε , ἑλκύσῃ ἄνω , καὶ ἐθελήσῃ τις αὐτῷ ἐκβῆναι ἐκ τοῦ τί ἐγὼ σὲ ἀδικῶ ἢ σὺ ἐμέ ; εἰς σκέψιν αὐτῆς δικαιοσύνης τε καὶ ἀδικίας , τί τε ἑκάτερον αὐτοῖν καὶ τί τῶν πάντων ἢ ἀλλήλων διαφέρετον , ἢ ἐκ τοῦ εἰ βασιλεὺς εὐδαίμων , κεκτημένος τʼ αὖ χρυσίον , βασιλείας πέρι καὶ ἀνθρωπίνης ὅλως εὐδαιμονίας καὶ ἀθλιότητος ἐπὶ σκέψιν , ποίω τέ τινε ἐστὸν καὶ τίνα τρόπον ἀνθρώπου φύσει προσήκει τὸ μὲν κτήσασθαι αὐτοῖν , τὸ δὲ ἀποφυγεῖν—περὶ τούτων ἁπάντων ὅταν αὖ δέῃ λόγον διδόναι τὸν σμικρὸν ἐκεῖνον τὴν ψυχὴν καὶ δριμὺν καὶ δικανικόν , πάλιν αὖ τὰ ἀντίστροφα ἀποδίδωσιν · εἰλιγγιῶν τε ἀπὸ ὑψηλοῦ κρεμασθεὶς καὶ βλέπων μετέωρος ἄνωθεν ὑπὸ ἀηθείας ἀδημονῶν τε καὶ ἀπορῶν καὶ βατταρίζων γέλωτα Θρᾴτταις μὲν οὐ παρέχει οὐδʼ ἄλλῳ ἀπαιδεύτῳ οὐδενί , οὐ γὰρ αἰσθάνονται , τοῖς δʼ ἐναντίως ἢ ὡς ἀνδραπόδοις τραφεῖσι πᾶσιν . οὗτος δὴ ἑκατέρου τρόπος , ὦ Θεόδωρε , ὁ μὲν τῷ ὄντι ἐν ἐλευθερίᾳ τε καὶ σχολῇ τεθραμμένου , ὃν δὴ φιλόσοφον καλεῖς , ᾧ ἀνεμέσητον εὐήθει δοκεῖν καὶ οὐδενὶ εἶναι ὅταν εἰς δουλικὰ ἐμπέσῃ διακονήματα , οἷον στρωματόδεσμον μὴ ἐπισταμένου συσκευάσασθαι μηδὲ ὄψον ἡδῦναι ἢ θῶπας λόγους · ὁ δʼ αὖ τὰ μὲν τοιαῦτα πάντα δυναμένου τορῶς τε καὶ ὀξέως διακονεῖν , ἀναβάλλεσθαι δὲ οὐκ ἐπισταμένου ἐπιδέξια ἐλευθερίως οὐδέ γʼ ἁρμονίαν λόγων λαβόντος ὀρθῶς ὑμνῆσαι θεῶν τε καὶ ἀνδρῶν εὐδαιμόνων βίον .
Lemmas: ὁ δέ δή γένος ὑμνέω , ὡς γενναῖος τις ἑπτά πάππος πλούσιος ἔχω ἀποφαίνω , παντάπασι ἀμβλύς καί ἐπί μικρός ὁράω ἡγέομαι ὁ ἔπαινος , ὑπό ἀπαιδευσία οὐ δύναμαι εἰς ὁ πᾶς ἀεί βλέπω οὐδέ λογίζομαι ὅτι πάππος καί πρόγονος μυριάς ἕκαστος γίγνομαι ἀναρίθμητος , ἐν ὅς πλούσιος καί πτωχός καί βασιλεύς καί δοῦλος βάρβαρος τε καί Ἕλλην πολλάκις μυρίος γίγνομαι ὅστις · ἀλλά ἐπί πέντε καί εἴκοσι κατάλογος πρόγονος σεμνύνω καί ἀναφέρω εἰς Ἡρακλῆς ὁ Ἀμφιτρύων ἄτοπος αὐτός καταφαίνω ὁ μικρολογία , ὅτι δέ ὁ ἀπό Ἀμφιτρύων εἰς ὁ ἄνω πεντεκαιεικοστός τοιοῦτος εἰμί οἷος συμβαίνω αὐτός τύχη , καί ὁ πεντηκοστός ἀπό αὐτός , γελάω οὐ δύναμαι λογίζομαι τε καί χαυνότης ἀνόητος ψυχή ἀπαλλάσσω . ἐν ἅπας δή οὗτος ὁ τοιοῦτος ὑπό ὁ πολύς καταγελάω , ὁ μέν ὑπερήφανος ἔχω , ὡς δοκέω , ὁ δέ ἐν πούς ἀγνοέω τε καί ἐν ἕκαστος ἀπορέω . παντάπασι ὁ γίγνομαι λέγω , ὦ Σωκράτης . ὅταν δέ γε τις αὐτός , ὦ φίλος , ἕλκω ἄνω , καί ἐθέλω τις αὐτός ἐκβαίνω ἐκ ὁ τίς ἐγώ σύ ἀδικέω ἤ σύ ἐγώ ; εἰς σκέψις αὐτός δικαιοσύνη τε καί ἀδικία , τίς τε ἑκάτερος αὐτός καί τίς ὁ πᾶς ἤ ἀλλήλων διαφέρω , ἤ ἐκ ὁ εἰ βασιλεύς εὐδαίμων , κτάομαι τε αὖ χρυσίον , βασιλεία περί καί ἀνθρώπινος ὅλος εὐδαιμονία καί ἀθλιότης ἐπί σκέψις , ποῖος τε τις εἰμί καί τίς τρόπος ἄνθρωπος φύσις προσήκω ὁ μέν κτάομαι αὐτός , ὁ δέ ἀποφεύγω οὗτος ἅπας ὅταν αὖ δέω λόγος δίδωμι ὁ μικρός ἐκεῖνος ὁ ψυχή καί δριμύς καί δικανικός , πάλιν αὖ ὁ ἀντίστροφος ἀποδίδωμι · εἰλιγγιάω τε ἀπό ὑψηλός κρεμάννυμι καί βλέπω μετέωρος ἄνωθεν ὑπό ἀήθεια ἀδημονέω τε καί ἀπορέω καί βατταρίζω γέλως Θρᾷσσα μέν οὐ παρέχω οὐδέ ἄλλος ἀπαίδευτος οὐδείς , οὐ γάρ αἰσθάνομαι , ὁ δέ ἐναντίος ἤ ὡς ἀνδράποδον τρέφω πᾶς . οὗτος δή ἑκάτερος τρόπος , ὦ Θεόδωρος , ὁ μέν ὁ εἰμί ἐν ἐλευθερία τε καί σχολή τρέφω , ὅς δή φιλόσοφος καλέω , ὅς ἀνεμέσητος εὐήθης δοκέω καί οὐδείς εἰμί ὅταν εἰς δουλικός ἐμπίπτω διακόνημα , οἷος στρωματόδεσμον μή ἐπίσταμαι συσκευάζω μηδέ ὄψον ἡδύνω ἤ θώψ λόγος · ὁ δέ αὖ ὁ μέν τοιοῦτος πᾶς δύναμαι τορός τε καί ὀξύς διακονέω , ἀναβάλλω δέ οὐ ἐπίσταμαι ἐπιδέξιος ἐλευθέριος οὐδέ γε ἁρμονία λόγος λαμβάνω ὀρθός ὑμνέω θεός τε καί ἀνήρ εὐδαίμων βίος .