plato-philosophy.theaetetus 157
καὶ τἆλλα δὴ οὕτω , σκληρὸν καὶ θερμὸν καὶ πάντα , τὸν αὐτὸν τρόπον ὑποληπτέον , αὐτὸ μὲν καθʼ αὑτὸ μηδὲν εἶναι , ὃ δὴ καὶ τότε ἐλέγομεν , ἐν δὲ τῇ πρὸς ἄλληλα ὁμιλίᾳ πάντα γίγνεσθαι καὶ παντοῖα ἀπὸ τῆς κινήσεως , ἐπεὶ καὶ τὸ ποιοῦν εἶναί τι καὶ τὸ πάσχον αὐτῶν ἐπὶ ἑνὸς νοῆσαι , ὥς φασιν , οὐκ εἶναι παγίως . οὔτε γὰρ ποιοῦν ἐστί τι πρὶν ἂν τῷ πάσχοντι συνέλθῃ , οὔτε πάσχον πρὶν ἂν τῷ ποιοῦντι · τό τέ τινι συνελθὸν καὶ ποιοῦν ἄλλῳ αὖ προσπεσὸν πάσχον ἀνεφάνη . ὥστε ἐξ ἁπάντων τούτων , ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐλέγομεν , οὐδὲν εἶναι ἓν αὐτὸ καθʼ αὑτό , ἀλλά τινι ἀεὶ γίγνεσθαι , τὸ δʼ εἶναι πανταχόθεν ἐξαιρετέον , οὐχ ὅτι ἡμεῖς πολλὰ καὶ ἄρτι ἠναγκάσμεθα ὑπὸ συνηθείας καὶ ἀνεπιστημοσύνης χρῆσθαι αὐτῷ . τὸ δʼ οὐ δεῖ , ὡς ὁ τῶν σοφῶν λόγος , οὔτε τι συγχωρεῖν οὔτε του οὔτʼ ἐμοῦ οὔτε τόδε οὔτʼ ἐκεῖνο οὔτε ἄλλο οὐδὲν ὄνομα ὅτι ἂν ἱστῇ , ἀλλὰ κατὰ φύσιν φθέγγεσθαι γιγνόμενα καὶ ποιούμενα καὶ ἀπολλύμενα καὶ ἀλλοιούμενα · ὡς ἐάν τί τις στήσῃ τῷ λόγῳ , εὐέλεγκτος ὁ τοῦτο ποιῶν . δεῖ δὲ καὶ κατὰ μέρος οὕτω λέγειν καὶ περὶ πολλῶν ἁθροισθέντων , ᾧ δὴ ἁθροίσματι ἄνθρωπόν τε τίθενται καὶ λίθον καὶ ἕκαστον ζῷόν τε καὶ εἶδος . ταῦτα δή , ὦ Θεαίτητε , ἆρʼ ἡδέα δοκεῖ σοι εἶναι , καὶ γεύοιο ἂν αὐτῶν ὡς ἀρεσκόντων ; οὐκ οἶδα ἔγωγε , ὦ Σώκρατες · καὶ γὰρ οὐδὲ περὶ σοῦ δύναμαι κατανοῆσαι πότερα δοκοῦντά σοι λέγεις αὐτὰ ἢ ἐμοῦ ἀποπειρᾷ . οὐ μνημονεύεις , ὦ φίλε , ὅτι ἐγὼ μὲν οὔτʼ οἶδα οὔτε ποιοῦμαι τῶν τοιούτων οὐδὲν ἐμόν , ἀλλʼ εἰμὶ αὐτῶν ἄγονος , σὲ δὲ μαιεύομαι καὶ τούτου ἕνεκα ἐπᾴδω τε καὶ παρατίθημι ἑκάστων τῶν σοφῶν ἀπογεύσασθαι , ἕως ἂν εἰς φῶς τὸ σὸν δόγμα συνεξαγάγω · ἐξαχθέντος δὲ τότʼ ἤδη σκέψομαι εἴτʼ ἀνεμιαῖον εἴτε γόνιμον ἀναφανήσεται . ἀλλὰ θαρρῶν καὶ καρτερῶν εὖ καὶ ἀνδρείως ἀποκρίνου ἃ ἂν φαίνηταί σοι περὶ ὧν ἂν ἐρωτῶ . ἐρώτα δή . λέγε τοίνυν πάλιν εἴ σοι ἀρέσκει τὸ μή τι εἶναι ἀλλὰ γίγνεσθαι ἀεὶ ἀγαθὸν καὶ καλὸν καὶ πάντα ἃ ἄρτι διῇμεν . ἀλλʼ ἔμοιγε , ἐπειδὴ σοῦ ἀκούω οὕτω διεξιόντος , θαυμασίως φαίνεται ὡς ἔχειν λόγον καὶ ὑποληπτέον ᾗπερ διελήλυθας . μὴ τοίνυν ἀπολίπωμεν ὅσον ἐλλεῖπον αὐτοῦ . λείπεται δὲ ἐνυπνίων τε πέρι καὶ νόσων τῶν τε ἄλλων καὶ μανίας , ὅσα τε παρακούειν ἢ παρορᾶν ἤ τι ἄλλο παραισθάνεσθαι λέγεται . οἶσθα γάρ που ὅτι ἐν πᾶσι τούτοις ὁμολογουμένως ἐλέγχεσθαι δοκεῖ ὃν ἄρτι διῇμεν λόγον , ὡς παντὸς μᾶλλον ἡμῖν ψευδεῖς αἰσθήσεις ἐν αὐτοῖς γιγνομένας , καὶ πολλοῦ δεῖ τὰ φαινόμενα ἑκάστῳ ταῦτα καὶ εἶναι , ἀλλὰ πᾶν τοὐναντίον οὐδὲν ὧν φαίνεται εἶναι .
Lemmas: καί ἄλλος δή οὕτως , σκληρός καί θερμός καί πᾶς , ὁ αὐτός τρόπος ὑπολαμβάνω , αὐτός μέν κατά ἑαυτοῦ μηδείς εἰμί , ὅς δή καί τότε λέγω , ἐν δέ ὁ πρός ἀλλήλων ὁμιλία πᾶς γίγνομαι καί παντοῖος ἀπό ὁ κίνησις , ἐπεί καί ὁ ποιέω εἰμί τις καί ὁ πάσχω αὐτός ἐπί εἷς νοέω , ὡς φημί , οὐ εἰμί πάγιος . οὔτε γάρ ποιέω εἰμί τις πρίν ἄν ὁ πάσχω συνέρχομαι , οὔτε πάσχω πρίν ἄν ὁ ποιέω · ὁ τε τις συνέρχομαι καί ποιέω ἄλλος αὖ προσπίπτω πάσχω ἀναφαίνω . ὥστε ἐκ ἅπας οὗτος , ὅς ἐκ ἀρχή λέγω , οὐδείς εἰμί εἷς αὐτός κατά ἑαυτοῦ , ἀλλά τις ἀεί γίγνομαι , ὁ δέ εἰμί πανταχόθεν ἐξαιρετέος , οὐ ὅτι ἐγώ πολύς καί ἄρτι ἀναγκάζω ὑπό συνήθεια καί ἀνεπιστημοσύνη χράω αὐτός . ὁ δέ οὐ δέω , ὡς ὁ ὁ σοφός λόγος , οὔτε τις συγχωρέω οὔτε τις οὔτε ἐγώ οὔτε ὅδε οὔτε ἐκεῖνος οὔτε ἄλλος οὐδείς ὄνομα ὅστις ἄν ἵστημι , ἀλλά κατά φύσις φθέγγομαι γίγνομαι καί ποιέω καί ἀπόλλυμι καί ἀλλοιόω · ὡς ἐάν τις τις ἵστημι ὁ λόγος , εὐέλεγκτος ὁ οὗτος ποιέω . δέω δέ καί κατά μέρος οὕτως λέγω καί περί πολύς ἀθροίζω , ὅς δή ἄθροισμα ἄνθρωπος τε τίθημι καί λίθος καί ἕκαστος ζῷον τε καί εἶδος . οὗτος δή , ὦ Θεαίτητος , ἆρα ἡδύς δοκέω σύ εἰμί , καί γεύω ἄν αὐτός ὡς ἀρέσκω ; οὐ οἶδα ἐγώ , ὦ Σωκράτης · καί γάρ οὐδέ περί σύ δύναμαι κατανοέω πότερος δοκέω σύ λέγω αὐτός ἤ ἐγώ ἀποπειράομαι . οὐ μνημονεύω , ὦ φίλος , ὅτι ἐγώ μέν οὔτε οἶδα οὔτε ποιέω ὁ τοιοῦτος οὐδείς ἐμός , ἀλλά εἰμί αὐτός ἄγονος , σύ δέ μαιεύομαι καί οὗτος ἕνεκα ἐπαείδω τε καί παρατίθημι ἕκαστος ὁ σοφός ἀπογεύω , ἕως ἄν εἰς φάος ὁ σός δόγμα συνεξάγω · ἐξάγω δέ τότε ἤδη σκοπέω εἴτε ἀνεμιαῖος εἴτε γόνιμος ἀναφαίνω . ἀλλά θαρσέω καί καρτερέω εὖ καί ἀνδρεῖος ἀποκρίνω ὅς ἄν φαίνω σύ περί ὅς ἄν ἐρωτάω . ἐρωτάω δή . λέγω τοίνυν πάλιν εἰ σύ ἀρέσκω ὁ μή τις εἰμί ἀλλά γίγνομαι ἀεί ἀγαθός καί καλός καί πᾶς ὅς ἄρτι δίειμι . ἀλλά ἐγώ , ἐπειδή σύ ἀκούω οὕτως διεξέρχομαι , θαυμάσιος φαίνω ὡς ἔχω λόγος καί ὑπολαμβάνω ᾗ διέρχομαι . μή τοίνυν ἀπολείπω ὅσος ἐλλείπω αὐτός . λείπω δέ ἐνύπνιον τε περί καί νόσος ὁ τε ἄλλος καί μανία , ὅσος τε παρακούω ἤ παροράω ἤ τις ἄλλος παραισθάνομαι λέγω . οἶδα γάρ που ὅτι ἐν πᾶς οὗτος ὁμολογουμένως ἐλέγχω δοκέω ὅς ἄρτι δίειμι λόγος , ὡς πᾶς μάλα ἐγώ ψευδής αἴσθησις ἐν αὐτός γίγνομαι , καί πολύς δέω ὁ φαίνω ἕκαστος οὗτος καί εἰμί , ἀλλά πᾶς ἐναντίος οὐδείς ὅς φαίνω εἰμί .