plato-philosophy.theaetetus 190
λόγον ὃν αὐτὴ πρὸς αὑτὴν ἡ ψυχὴ διεξέρχεται περὶ ὧν ἂν σκοπῇ . ὥς γε μὴ εἰδώς σοι ἀποφαίνομαι . τοῦτο γάρ μοι ἰνδάλλεται διανοουμένη οὐκ ἄλλο τι ἢ διαλέγεσθαι , αὐτὴ ἑαυτὴν ἐρωτῶσα καὶ ἀποκρινομένη , καὶ φάσκουσα καὶ οὐ φάσκουσα . ὅταν δὲ ὁρίσασα , εἴτε βραδύτερον εἴτε καὶ ὀξύτερον ἐπᾴξασα , τὸ αὐτὸ ἤδη φῇ καὶ μὴ διστάζῃ , δόξαν ταύτην τίθεμεν αὐτῆς . ὥστʼ ἔγωγε τὸ δοξάζειν λέγειν καλῶ καὶ τὴν δόξαν λόγον εἰρημένον , οὐ μέντοι πρὸς ἄλλον οὐδὲ φωνῇ , ἀλλὰ σιγῇ πρὸς αὑτόν · σὺ δὲ τί ; κἀγώ . ὅταν ἄρα τις τὸ ἕτερον ἕτερον δοξάζῃ , καὶ φησίν , ὡς ἔοικε , τὸ ἕτερον ἕτερον εἶναι πρὸς ἑαυτόν . τί μήν ; ἀναμιμνῄσκου δὴ εἰ πώποτʼ εἶπες πρὸς σεαυτὸν ὅτι παντὸς μᾶλλον τό τοι καλὸν αἰσχρόν ἐστιν ἢ τὸ ἄδικον δίκαιον . ἢ καί , τὸ πάντων κεφάλαιον , σκόπει εἴ ποτʼ ἐπεχείρησας σεαυτὸν πείθειν ὡς παντὸς μᾶλλον τὸ ἕτερον ἕτερόν ἐστιν , ἢ πᾶν τοὐναντίον οὐδʼ ἐν ὕπνῳ πώποτε ἐτόλμησας εἰπεῖν πρὸς σεαυτὸν ὡς παντάπασιν ἄρα τὰ περιττὰ ἄρτιά ἐστιν ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον . ἀληθῆ λέγεις . ἄλλον δέ τινα οἴει ὑγιαίνοντα ἢ μαινόμενον τολμῆσαι σπουδῇ πρὸς ἑαυτὸν εἰπεῖν ἀναπείθοντα αὑτὸν ὡς ἀνάγκη τὸν βοῦν ἵππον εἶναι ἢ τὰ δύο ἕν ; μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγε . οὐκοῦν εἰ τὸ λέγειν πρὸς ἑαυτὸν δοξάζειν ἐστίν , οὐδεὶς ἀμφότερά γε λέγων καὶ δοξάζων ἐφαπτόμενος ἀμφοῖν τῇ ψυχῇ εἴποι ἂν καὶ δοξάσειεν ὡς τὸ ἕτερον ἕτερόν ἐστιν . ἐατέον δὲ καὶ σοὶ τὸ ῥῆμα · λέγω γὰρ αὐτὸ τῇδε , μηδένα δοξάζειν ὡς τὸ αἰσχρὸν καλὸν ἢ ἄλλο τι τῶν τοιούτων . ἀλλʼ , ὦ Σώκρατες , ἐῶ τε καί μοι δοκεῖ ὡς λέγεις . ἄμφω μὲν ἄρα δοξάζοντα ἀδύνατον τό γε ἕτερον ἕτερον δοξάζειν . ἔοικεν . ἀλλὰ μὴν τὸ ἕτερόν γε μόνον δοξάζων , τὸ δὲ ἕτερον μηδαμῇ , οὐδέποτε δοξάσει τὸ ἕτερον ἕτερον εἶναι . ἀληθῆ λέγεις · ἀναγκάζοιτο γὰρ ἂν ἐφάπτεσθαι καὶ οὗ μὴ δοξάζει . οὔτʼ ἄρʼ ἀμφότερα οὔτε τὸ ἕτερον δοξάζοντι ἐγχωρεῖ ἀλλοδοξεῖν . ὥστʼ εἴ τις ὁριεῖται δόξαν εἶναι ψευδῆ τὸ ἑτεροδοξεῖν , οὐδὲν ἂν λέγοι · οὔτε γὰρ ταύτῃ οὔτε κατὰ τὰ πρότερα φαίνεται ψευδὴς ἐν ἡμῖν οὖσα δόξα . οὐκ ἔοικεν . ἀλλὰ μέντοι , ὦ Θεαίτητε , εἰ τοῦτο μὴ φανήσεται ὄν , πολλὰ ἀναγκασθησόμεθα ὁμολογεῖν καὶ ἄτοπα . τὰ ποῖα δή ;
Lemmas: λόγος ὅς αὐτός πρός ἑαυτοῦ ὁ ψυχή διεξέρχομαι περί ὅς ἄν σκοπέω . ὡς γε μή οἶδα σύ ἀποφαίνω . οὗτος γάρ ἐγώ ἰνδάλλομαι διανοέω οὐ ἄλλος τις ἤ διαλέγω , αὐτός ἑαυτοῦ ἐρωτάω καί ἀποκρίνω , καί φάσκω καί οὐ φάσκω . ὅταν δέ ὁρίζω , εἴτε βραδύς εἴτε καί ὀξύς ἐπαίσσω , ὁ αὐτός ἤδη φημί καί μή διστάζω , δόξα οὗτος τίθημι αὐτός . ὥστε ἐγώ ὁ δοξάζω λέγω καλέω καί ὁ δόξα λόγος λέγω , οὐ μέντοι πρός ἄλλος οὐδέ φωνή , ἀλλά σιγή πρός ἑαυτοῦ · σύ δέ τίς ; ἐγώ . ὅταν ἄρα τις ὁ ἕτερος ἕτερος δοξάζω , καί φημί , ὡς ἔοικα , ὁ ἕτερος ἕτερος εἰμί πρός ἑαυτοῦ . τίς μήν ; ἀναμιμνῄσκω δή εἰ πώποτε λέγω πρός σεαυτοῦ ὅτι πᾶς μάλα ὁ τοι καλός αἰσχρός εἰμί ἤ ὁ ἄδικος δίκαιος . ἤ καί , ὁ πᾶς κεφάλαιος , σκοπέω εἰ ποτέ ἐπιχειρέω σεαυτοῦ πείθω ὡς πᾶς μάλα ὁ ἕτερος ἕτερος εἰμί , ἤ πᾶς ἐναντίος οὐδέ ἐν ὕπνος πώποτε τολμάω λέγω πρός σεαυτοῦ ὡς παντάπασι ἄρα ὁ περισσός ἄρτιος εἰμί ἤ τις ἄλλος τοιοῦτος . ἀληθής λέγω . ἄλλος δέ τις οἴομαι ὑγιαίνω ἤ μαίνομαι τολμάω σπουδή πρός ἑαυτοῦ λέγω ἀναπείθω ἑαυτοῦ ὡς ἀνάγκη ὁ βοῦς ἵππος εἰμί ἤ ὁ δύο εἷς ; μά Ζεύς οὐ ἐγώ . οὐκοῦν εἰ ὁ λέγω πρός ἑαυτοῦ δοξάζω εἰμί , οὐδείς ἀμφότερος γε λέγω καί δοξάζω ἐφάπτω ἄμφω ὁ ψυχή λέγω ἄν καί δοξάζω ὡς ὁ ἕτερος ἕτερος εἰμί . ἐάω δέ καί σύ ὁ ῥῆμα · λέγω γάρ αὐτός τῇδε , μηδείς δοξάζω ὡς ὁ αἰσχρός καλός ἤ ἄλλος τις ὁ τοιοῦτος . ἀλλά , ὦ Σωκράτης , ἐάω τε καί ἐγώ δοκέω ὡς λέγω . ἄμφω μέν ἄρα δοξάζω ἀδύνατος ὁ γε ἕτερος ἕτερος δοξάζω . ἔοικα . ἀλλά μήν ὁ ἕτερος γε μόνος δοξάζω , ὁ δέ ἕτερος μηδαμῇ , οὐδέποτε δοξάζω ὁ ἕτερος ἕτερος εἰμί . ἀληθής λέγω · ἀναγκάζω γάρ ἄν ἐφάπτω καί ὅς μή δοξάζω . οὔτε ἄρα ἀμφότερος οὔτε ὁ ἕτερος δοξάζω ἐγχωρέω ἀλλοδοξέω . ὥστε εἰ τις ὁρίζω δόξα εἰμί ψευδής ὁ ἑτεροδοξέω , οὐδείς ἄν λέγω · οὔτε γάρ ταύτῃ οὔτε κατά ὁ πρότερος φαίνω ψευδής ἐν ἐγώ εἰμί δόξα . οὐ ἔοικα . ἀλλά μέντοι , ὦ Θεαίτητος , εἰ οὗτος μή φαίνω εἰμί , πολύς ἀναγκάζω ὁμολογέω καί ἄτοπος . ὁ ποῖος δή ;