plato-philosophy.theaetetus 202
αὐτὸ γὰρ καθʼ αὑτὸ ἕκαστον ὀνομάσαι μόνον εἴη , προσειπεῖν δὲ οὐδὲν ἄλλο δυνατόν , οὔθʼ ὡς ἔστιν , οὔθʼ ὡς οὐκ ἔστιν · ἤδη γὰρ ἂν οὐσίαν ἢ μὴ οὐσίαν αὐτῷ προστίθεσθαι , δεῖν δὲ οὐδὲν προσφέρειν , εἴπερ αὐτὸ ἐκεῖνο μόνον τις ἐρεῖ . ἐπεὶ οὐδὲ τὸ αὐτὸ οὐδὲ τὸ ἐκεῖνο οὐδὲ τὸ ἕκαστον οὐδὲ τὸ μόνον οὐδὲ τοῦτο προσοιστέον οὐδʼ ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα · ταῦτα μὲν γὰρ περιτρέχοντα πᾶσι προσφέρεσθαι , ἕτερα ὄντα ἐκείνων οἷς προστίθεται , δεῖν δέ , εἴπερ ἦν δυνατὸν αὐτὸ λέγεσθαι καὶ εἶχεν οἰκεῖον αὑτοῦ λόγον , ἄνευ τῶν ἄλλων ἁπάντων λέγεσθαι . νῦν δὲ ἀδύνατον εἶναι ὁτιοῦν τῶν πρώτων ῥηθῆναι λόγῳ · οὐ γὰρ εἶναι αὐτῷ ἀλλʼ ἢ ὀνομάζεσθαι μόνον—ὄνομα γὰρ μόνον ἔχειν—τὰ δὲ ἐκ τούτων ἤδη συγκείμενα , ὥσπερ αὐτὰ πέπλεκται , οὕτω καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν συμπλακέντα λόγον γεγονέναι · ὀνομάτων γὰρ συμπλοκὴν εἶναι λόγου οὐσίαν . οὕτω δὴ τὰ μὲν στοιχεῖα ἄλογα καὶ ἄγνωστα εἶναι , αἰσθητὰ δέ · τὰς δὲ συλλαβὰς γνωστάς τε καὶ ῥητὰς καὶ ἀληθεῖ δόξῃ δοξαστάς . ὅταν μὲν οὖν ἄνευ λόγου τὴν ἀληθῆ δόξαν τινός τις λάβῃ , ἀληθεύειν μὲν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν περὶ αὐτό , γιγνώσκειν δʼ οὔ · τὸν γὰρ μὴ δυνάμενον δοῦναί τε καὶ δέξασθαι λόγον ἀνεπιστήμονα εἶναι περὶ τούτου · προσλαβόντα δὲ λόγον δυνατόν τε ταῦτα πάντα γεγονέναι καὶ τελείως πρὸς ἐπιστήμην ἔχειν . οὕτως σὺ τὸ ἐνύπνιον ἢ ἄλλως ἀκήκοας ; οὕτω μὲν οὖν παντάπασιν . ἀρέσκει οὖν σε καὶ τίθεσαι ταύτῃ , δόξαν ἀληθῆ μετὰ λόγου ἐπιστήμην εἶναι ; κομιδῇ μὲν οὖν . ἆρʼ , ὦ Θεαίτητε , νῦν οὕτω τῇδε τῇ ἡμέρᾳ εἰλήφαμεν ὃ πάλαι καὶ πολλοὶ τῶν σοφῶν ζητοῦντες πρὶν εὑρεῖν κατεγήρασαν ; ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ , ὦ Σώκρατες , καλῶς λέγεσθαι τὸ νῦν ῥηθέν . καὶ εἰκός γε αὐτὸ τοῦτο οὕτως ἔχειν · τίς γὰρ ἂν καὶ ἔτι ἐπιστήμη εἴη χωρὶς τοῦ λόγου τε καὶ ὀρθῆς δόξης ; ἓν μέντοι τί με τῶν ῥηθέντων ἀπαρέσκει . τὸ ποῖον δή ; ὃ καὶ δοκεῖ λέγεσθαι κομψότατα , ὡς τὰ μὲν στοιχεῖα ἄγνωστα , τὸ δὲ τῶν συλλαβῶν γένος γνωστόν . οὐκοῦν ὀρθῶς ; ἰστέον δή · ὥσπερ γὰρ ὁμήρους ἔχομεν τοῦ λόγου τὰ παραδείγματα οἷς χρώμενος εἶπε πάντα ταῦτα . ποῖα δή ; τὰ τῶν γραμμάτων στοιχεῖά τε καὶ συλλαβάς . ἢ οἴει ἄλλοσέ ποι βλέποντα ταῦτα εἰπεῖν τὸν εἰπόντα ἃ λέγομεν ; οὔκ , ἀλλʼ εἰς ταῦτα .
Lemmas: αὐτός γάρ κατά ἑαυτοῦ ἕκαστος ὀνομάζω μόνος εἰμί , προσλέγω δέ οὐδείς ἄλλος δυνατός , οὔτε ὡς εἰμί , οὔτε ὡς οὐ εἰμί · ἤδη γάρ ἄν οὐσία ἤ μή οὐσία αὐτός προστίθημι , δέω δέ οὐδείς προσφέρω , εἴπερ αὐτός ἐκεῖνος μόνος τις λέγω . ἐπεί οὐδέ ὁ αὐτός οὐδέ ὁ ἐκεῖνος οὐδέ ὁ ἕκαστος οὐδέ ὁ μόνος οὐδέ οὗτος προσφέρω οὐδέ ἄλλος πολύς τοιοῦτος · οὗτος μέν γάρ περιτρέχω πᾶς προσφέρω , ἕτερος εἰμί ἐκεῖνος ὅς προστίθημι , δέω δέ , εἴπερ εἰμί δυνατός αὐτός λέγω καί ἔχω οἰκεῖος ἑαυτοῦ λόγος , ἄνευ ὁ ἄλλος ἅπας λέγω . νῦν δέ ἀδύνατος εἰμί ὁστισοῦν ὁ πρῶτος λέγω λόγος · οὐ γάρ εἰμί αὐτός ἀλλά ἤ ὀνομάζω μονον—ονομας γάρ μόνος ἔχειν—τὰ δέ ἐκ οὗτος ἤδη σύγκειμαι , ὥσπερ αὐτός πλέκω , οὕτως καί ὁ ὄνομα αὐτός συμπλέκω λόγος γίγνομαι · ὄνομα γάρ συμπλοκή εἰμί λόγος οὐσία . οὕτως δή ὁ μέν στοιχεῖον ἄλογος καί ἄγνωστος εἰμί , αἰσθητός δέ · ὁ δέ συλλαβή γνωστός τε καί ῥητός καί ἀληθής δόξα δοξαστός . ὅταν μέν οὖν ἄνευ λόγος ὁ ἀληθής δόξα τις τις λαμβάνω , ἀληθεύω μέν αὐτός ὁ ψυχή περί αὐτός , γιγνώσκω δέ οὐ · ὁ γάρ μή δύναμαι δίδωμι τε καί δέχομαι λόγος ἀνεπιστήμων εἰμί περί οὗτος · προσλαμβάνω δέ λόγος δυνατός τε οὗτος πᾶς γίγνομαι καί τέλειος πρός ἐπιστήμη ἔχω . οὕτως σύ ὁ ἐνύπνιον ἤ ἄλλος ἀκούω ; οὕτως μέν οὖν παντάπασι . ἀρέσκω οὖν σύ καί τίθημι οὗτος , δόξα ἀληθής μετά λόγος ἐπιστήμη εἰμί ; κομιδῇ μέν οὖν . ἆρα , ὦ Θεαίτητος , νῦν οὕτως ὅδε ὁ ἡμέρα λαμβάνω ὅς πάλαι καί πολύς ὁ σοφός ζητέω πρίν εὑρίσκω καταγηράσκω ; ἐγώ γοῦν δοκέω , ὦ Σωκράτης , καλός λέγω ὁ νῦν λέγω . καί ἔοικα γε αὐτός οὗτος οὕτως ἔχω · τίς γάρ ἄν καί ἔτι ἐπιστήμη εἰμί χωρίς ὁ λόγος τε καί ὀρθός δόξα ; εἷς μέντοι τις ἐγώ ὁ λέγω ἀπαρέσκω . ὁ ποῖος δή ; ὅς καί δοκέω λέγω κομψός , ὡς ὁ μέν στοιχεῖον ἄγνωστος , ὁ δέ ὁ συλλαβή γένος γνωστός . οὐκοῦν ὀρθός ; οἶδα δή · ὥσπερ γάρ ὅμηρος ἔχω ὁ λόγος ὁ παράδειγμα ὅς χράω λέγω πᾶς οὗτος . ποῖος δή ; ὁ ὁ γράμμα στοιχεῖον τε καί συλλαβή . ἤ οἴομαι ἄλλοτε ποι βλέπω οὗτος λέγω ὁ λέγω ὅς λέγω ; οὐ , ἀλλά εἰς οὗτος .