plato-philosophy.symposium 222
ὄνους γὰρ κανθηλίους λέγει καὶ χαλκέας τινὰς καὶ σκυτοτόμους καὶ βυρσοδέψας , καὶ ἀεὶ διὰ τῶν αὐτῶν τὰ αὐτὰ φαίνεται λέγειν , ὥστε ἄπειρος καὶ ἀνόητος ἄνθρωπος πᾶς ἂν τῶν λόγων καταγελάσειεν . διοιγομένους δὲ ἰδὼν ἄν τις καὶ ἐντὸς αὐτῶν γιγνόμενος πρῶτον μὲν νοῦν ἔχοντας ἔνδον μόνους εὑρήσει τῶν λόγων , ἔπειτα θειοτάτους καὶ πλεῖστα ἀγάλματʼ ἀρετῆς ἐν αὑτοῖς ἔχοντας καὶ ἐπὶ πλεῖστον τείνοντας , μᾶλλον δὲ ἐπὶ πᾶν ὅσον προσήκει σκοπεῖν τῷ μέλλοντι καλῷ κἀγαθῷ ἔσεσθαι . ταῦτʼ ἐστίν , ὦ ἄνδρες , ἃ ἐγὼ Σωκράτη ἐπαινῶ · καὶ αὖ ἃ μέμφομαι συμμείξας ὑμῖν εἶπον ἅ με ὕβρισεν . καὶ μέντοι οὐκ ἐμὲ μόνον ταῦτα πεποίηκεν , ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην τὸν Γλαύκωνος καὶ Εὐθύδημον τὸν Διοκλέους καὶ ἄλλους πάνυ πολλούς , οὓς οὗτος ἐξαπατῶν ὡς ἐραστὴς παιδικὰ μᾶλλον αὐτὸς καθίσταται ἀντʼ ἐραστοῦ . ἃ δὴ καὶ σοὶ λέγω , ὦ Ἀγάθων , μὴ ἐξαπατᾶσθαι ὑπὸ τούτου , ἀλλʼ ἀπὸ τῶν ἡμετέρων παθημάτων γνόντα εὐλαβηθῆναι , καὶ μὴ κατὰ τὴν παροιμίαν ὥσπερ νήπιον παθόντα γνῶναι . εἰπόντος δὴ ταῦτα τοῦ Ἀλκιβιάδου γέλωτα γενέσθαι ἐπὶ τῇ παρρησίᾳ αὐτοῦ , ὅτι ἐδόκει ἔτι ἐρωτικῶς ἔχειν τοῦ Σωκράτους . τὸν οὖν Σωκράτη , Νήφειν μοι δοκεῖς , φάναι , ὦ Ἀλκιβιάδη . οὐ γὰρ ἄν ποτε οὕτω κομψῶς κύκλῳ περιβαλλόμενος ἀφανίσαι ἐνεχείρεις οὗ ἕνεκα ταῦτα πάντα εἴρηκας , καὶ ὡς ἐν παρέργῳ δὴ λέγων ἐπὶ τελευτῆς αὐτὸ ἔθηκας , ὡς οὐ πάντα τούτου ἕνεκα εἰρηκώς , τοῦ ἐμὲ καὶ Ἀγάθωνα διαβάλλειν , οἰόμενος δεῖν ἐμὲ μὲν σοῦ ἐρᾶν καὶ μηδενὸς ἄλλου , Ἀγάθωνα δὲ ὑπὸ σοῦ ἐρᾶσθαι καὶ μηδʼ ὑφʼ ἑνὸς ἄλλου . ἀλλʼ οὐκ ἔλαθες , ἀλλὰ τὸ σατυρικόν σου δρᾶμα τοῦτο καὶ σιληνικὸν κατάδηλον ἐγένετο . ἀλλʼ , ὦ φίλε Ἀγάθων , μηδὲν πλέον αὐτῷ γένηται , ἀλλὰ παρασκευάζου ὅπως ἐμὲ καὶ σὲ μηδεὶς διαβαλεῖ . τὸν οὖν Ἀγάθωνα εἰπεῖν , καὶ μήν , ὦ Σώκρατες , κινδυνεύεις ἀληθῆ λέγειν . τεκμαίρομαι δὲ καὶ ὡς κατεκλίνη ἐν μέσῳ ἐμοῦ τε καὶ σοῦ , ἵνα χωρὶς ἡμᾶς διαλάβῃ . οὐδὲν οὖν πλέον αὐτῷ ἔσται , ἀλλʼ ἐγὼ παρὰ σὲ ἐλθὼν κατακλινήσομαι . πάνυ γε , φάναι τὸν Σωκράτη , δεῦρο ὑποκάτω ἐμοῦ κατακλίνου . ὦ Ζεῦ , εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην , οἷα αὖ πάσχω ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου . οἴεταί μου δεῖν πανταχῇ περιεῖναι . ἀλλʼ εἰ μή τι ἄλλο , ὦ θαυμάσιε , ἐν μέσῳ ἡμῶν ἔα Ἀγάθωνα κατακεῖσθαι . ἀλλʼ ἀδύνατον , φάναι τὸν Σωκράτη . σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ ἐπῄνεσας , δεῖ δὲ ἐμὲ αὖ τὸν ἐπὶ δεξίʼ ἐπαινεῖν .
Lemmas: ὄνος γάρ κανθήλιος λέγω καί χαλκεύς τις καί σκυτότομος καί βυρσοδέψης , καί ἀεί διά ὁ αὐτός ὁ αὐτός φαίνω λέγω , ὥστε ἄπειρος καί ἀνόητος ἄνθρωπος πᾶς ἄν ὁ λόγος καταγελάω . διοίγνυμι δέ ὁράω ἄν τις καί ἐντός αὐτός γίγνομαι πρῶτος μέν νόος ἔχω ἔνδον μόνος εὑρίσκω ὁ λόγος , ἔπειτα θεῖος καί πολύς ἄγαλμα ἀρετή ἐν ἑαυτοῦ ἔχω καί ἐπί πολύς τείνω , μάλα δέ ἐπί πᾶς ὅσος προσήκω σκοπέω ὁ μέλλω καλός ἀγαθός εἰμί . οὗτος εἰμί , ὦ ἀνήρ , ὅς ἐγώ Σωκράτης ἐπαινέω · καί αὖ ὅς μέμφομαι συμμείγνυμι σύ λέγω ὅς ἐγώ ὑβρίζω . καί μέντοι οὐ ἐγώ μόνος οὗτος ποιέω , ἀλλά καί Χαρμίδης ὁ Γλαύκων καί Εὐθύδημος ὁ Διοκλῆς καί ἄλλος πάνυ πολύς , ὅς οὗτος ἐξαπατάω ὡς ἐραστής παιδικός μάλα αὐτός καθίστημι ἀντί ἐραστής . ὅς δή καί σύ λέγω , ὦ Ἀγάθων , μή ἐξαπατάω ὑπό οὗτος , ἀλλά ἀπό ὁ ἡμέτερος πάθημα γιγνώσκω εὐλαβέομαι , καί μή κατά ὁ παροιμία ὥσπερ νήπιος πάσχω γιγνώσκω . λέγω δή οὗτος ὁ Ἀλκιβιάδης γέλως γίγνομαι ἐπί ὁ παρρησία αὐτός , ὅτι δοκέω ἔτι ἐρωτικός ἔχω ὁ Σωκράτης . ὁ οὖν Σωκράτης , Νήφω ἐγώ δοκέω , φημί , ὦ Ἀλκιβιάδης . οὐ γάρ ἄν ποτέ οὕτως κομψός κύκλος περιβάλλω ἀφανίζω ἐγχειρέω ὅς ἕνεκα οὗτος πᾶς λέγω , καί ὡς ἐν πάρεργος δή λέγω ἐπί τελευτή αὐτός τίθημι , ὡς οὐ πᾶς οὗτος ἕνεκα λέγω , ὁ ἐγώ καί Ἀγάθων διαβάλλω , οἴομαι δέω ἐγώ μέν σύ ἐράω καί μηδείς ἄλλος , Ἀγάθων δέ ὑπό σύ ἐράω καί μηδέ ὑπό εἷς ἄλλος . ἀλλά οὐ λανθάνω , ἀλλά ὁ σατυρικός σύ δρᾶμα οὗτος καί σιληνικός κατάδηλος γίγνομαι . ἀλλά , ὦ φίλος Ἀγάθων , μηδείς πολύς αὐτός γίγνομαι , ἀλλά παρασκευάζω ὅπως ἐγώ καί σύ μηδείς διαβάλλω . ὁ οὖν Ἀγάθων λέγω , καί μήν , ὦ Σωκράτης , κινδυνεύω ἀληθής λέγω . τεκμαίρομαι δέ καί ὡς κατακλίνω ἐν μέσος ἐγώ τε καί σύ , ἵνα χωρίς ἐγώ διαλαμβάνω . οὐδείς οὖν πολύς αὐτός εἰμί , ἀλλά ἐγώ παρά σύ ἔρχομαι κατακλίνω . πάνυ γε , φημί ὁ Σωκράτης , δεῦρο ὑποκάτω ἐγώ κατακλίνω . ὦ Ζεύς , λέγω ὁ Ἀλκιβιάδης , οἷος αὖ πάσχω ὑπό ὁ ἄνθρωπος . οἴομαι ἐγώ δέω πανταχῇ περίειμι . ἀλλά εἰ μή τις ἄλλος , ὦ θαυμάσιος , ἐν μέσος ἐγώ ἐάω Ἀγάθων κατάκειμαι . ἀλλά ἀδύνατος , φημί ὁ Σωκράτης . σύ μέν γάρ ἐγώ ἐπαινέω , δέω δέ ἐγώ αὖ ὁ ἐπί δεξιός ἐπαινέω .