plato-philosophy.symposium 223
ἐὰν οὖν ὑπὸ σοὶ κατακλινῇ Ἀγάθων , οὐ δήπου ἐμὲ πάλιν ἐπαινέσεται , πρὶν ὑπʼ ἐμοῦ μᾶλλον ἐπαινεθῆναι ; ἀλλʼ ἔασον , ὦ δαιμόνιε , καὶ μὴ φθονήσῃς τῷ μειρακίῳ ὑπʼ ἐμοῦ ἐπαινεθῆναι · καὶ γὰρ πάνυ ἐπιθυμῶ αὐτὸν ἐγκωμιάσαι . ἰοῦ ἰοῦ , φάναι τὸν Ἀγάθωνα , Ἀλκιβιάδη , οὐκ ἔσθʼ ὅπως ἂν ἐνθάδε μείναιμι , ἀλλὰ παντὸς μᾶλλον μεταναστήσομαι , ἵνα ὑπὸ Σωκράτους ἐπαινεθῶ . ταῦτα ἐκεῖνα , φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην , τὰ εἰωθότα · Σωκράτους παρόντος τῶν καλῶν μεταλαβεῖν ἀδύνατον ἄλλῳ . καὶ νῦν ὡς εὐπόρως καὶ πιθανὸν λόγον ηὗρεν , ὥστε παρʼ ἑαυτῷ τουτονὶ κατακεῖσθαι . τὸν μὲν οὖν Ἀγάθωνα ὡς κατακεισόμενον παρὰ τῷ Σωκράτει ἀνίστασθαι · ἐξαίφνης δὲ κωμαστὰς ἥκειν παμπόλλους ἐπὶ τὰς θύρας , καὶ ἐπιτυχόντας ἀνεῳγμέναις ἐξιόντος τινὸς εἰς τὸ ἄντικρυς πορεύεσθαι παρὰ σφᾶς καὶ κατακλίνεσθαι , καὶ θορύβου μεστὰ πάντα εἶναι , καὶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ οὐδενὶ ἀναγκάζεσθαι πίνειν πάμπολυν οἶνον . τὸν μὲν οὖν Ἐρυξίμαχον καὶ τὸν Φαῖδρον καὶ ἄλλους τινὰς ἔφη ὁ Ἀριστόδημος οἴχεσθαι ἀπιόντας , ἓ δὲ ὕπνον λαβεῖν , καὶ καταδαρθεῖν πάνυ πολύ , ἅτε μακρῶν τῶν νυκτῶν οὐσῶν , ἐξεγρέσθαι δὲ πρὸς ἡμέραν ἤδη ἀλεκτρυόνων ᾀδόντων , ἐξεγρόμενος δὲ ἰδεῖν τοὺς μὲν ἄλλους καθεύδοντας καὶ οἰχομένους , Ἀγάθωνα δὲ καὶ Ἀριστοφάνη καὶ Σωκράτη ἔτι μόνους ἐγρηγορέναι καὶ πίνειν ἐκ φιάλης μεγάλης ἐπὶ δεξιά . τὸν οὖν Σωκράτη αὐτοῖς διαλέγεσθαι · καὶ τὰ μὲν ἄλλα ὁ Ἀριστόδημος οὐκ ἔφη μεμνῆσθαι τῶν λόγων—οὔτε γὰρ ἐξ ἀρχῆς παραγενέσθαι ὑπονυστάζειν τε—τὸ μέντοι κεφάλαιον , ἔφη , προσαναγκάζειν τὸν Σωκράτη ὁμολογεῖν αὐτοὺς τοῦ αὐτοῦ ἀνδρὸς εἶναι κωμῳδίαν καὶ τραγῳδίαν ἐπίστασθαι ποιεῖν , καὶ τὸν τέχνῃ τραγῳδοποιὸν ὄντα καὶ κωμῳδοποιὸν εἶναι . ταῦτα δὴ ἀναγκαζομένους αὐτοὺς καὶ οὐ σφόδρα ἑπομένους νυστάζειν , καὶ πρότερον μὲν καταδαρθεῖν τὸν Ἀριστοφάνη , ἤδη δὲ ἡμέρας γιγνομένης τὸν Ἀγάθωνα . τὸν οὖν Σωκράτη , κατακοιμίσαντʼ ἐκείνους , ἀναστάντα ἀπιέναι , καὶ ἓ ὥσπερ εἰώθει ἕπεσθαι , καὶ ἐλθόντα εἰς Λύκειον , ἀπονιψάμενον , ὥσπερ ἄλλοτε τὴν ἄλλην ἡμέραν διατρίβειν , καὶ οὕτω διατρίψαντα εἰς ἑσπέραν οἴκοι ἀναπαύεσθαι .
Lemmas: ἐάν οὖν ὑπό σύ κατακλίνω Ἀγάθων , οὐ δήπου ἐγώ πάλιν ἐπαινέω , πρίν ὑπό ἐγώ μάλα ἐπαινέω ; ἀλλά ἐάω , ὦ δαιμόνιος , καί μή φθονέω ὁ μειράκιον ὑπό ἐγώ ἐπαινέω · καί γάρ πάνυ ἐπιθυμέω αὐτός ἐγκωμιάζω . ἰός ἰάομαι , φημί ὁ Ἀγάθων , Ἀλκιβιάδης , οὐ εἰμί ὅπως ἄν ἐνθάδε μένω , ἀλλά πᾶς μάλα μετανίστημι , ἵνα ὑπό Σωκράτης ἐπαινέω . οὗτος ἐκεῖνος , φημί ὁ Ἀλκιβιάδης , ὁ εἴωθα · Σωκράτης πάρειμι ὁ καλός μεταλαμβάνω ἀδύνατος ἄλλος . καί νῦν ὡς εὔπορος καί πιθανός λόγος εὑρίσκω , ὥστε παρά ἑαυτοῦ οὗτος κατάκειμαι . ὁ μέν οὖν Ἀγάθων ὡς κατάκειμαι παρά ὁ Σωκράτης ἀνίστημι · ἐξαίφνης δέ κωμαστής ἥκω πάμπολυς ἐπί ὁ θύρα , καί ἐπιτυγχάνω ἀνοίγνυμι ἐξέρχομαι τις εἰς ὁ ἄντικρυς πορεύω παρά σφεῖς καί κατακλίνω , καί θόρυβος μεστός πᾶς εἰμί , καί οὐκέτι ἐν κόσμος οὐδείς ἀναγκάζω πίνω πάμπολυς οἶνος . ὁ μέν οὖν Ἐρυξίμαχος καί ὁ Φαῖδρος καί ἄλλος τις φημί ὁ Ἀριστόδημος οἴχομαι ἀπέρχομαι , ἕ δέ ὕπνος λαμβάνω , καί καταδαρθάνω πάνυ πολύς , ἅτε μακρός ὁ νύξ εἰμί , ἐξεγείρω δέ πρός ἡμέρα ἤδη ἀλεκτρυών ἀείδω , ἐξεγείρω δέ ὁράω ὁ μέν ἄλλος καθεύδω καί οἴχομαι , Ἀγάθων δέ καί Ἀριστοφάνης καί Σωκράτης ἔτι μόνος ἐγείρω καί πίνω ἐκ φιάλη μέγας ἐπί δεξιός . ὁ οὖν Σωκράτης αὐτός διαλέγω · καί ὁ μέν ἄλλος ὁ Ἀριστόδημος οὐ φημί μιμνῄσκω ὁ λόγων—οὔτε γάρ ἐκ ἀρχή παραγίγνομαι ὑπονυστάζω τεός μέντοι κεφάλαιος , φημί , προσαναγκάζω ὁ Σωκράτης ὁμολογέω αὐτός ὁ αὐτός ἀνήρ εἰμί κωμῳδία καί τραγῳδία ἐπίσταμαι ποιέω , καί ὁ τέχνη τραγῳδοποιός εἰμί καί κωμῳδοποιός εἰμί . οὗτος δή ἀναγκάζω αὐτός καί οὐ σφόδρα ἕπομαι νυστάζω , καί πρότερος μέν καταδαρθάνω ὁ Ἀριστοφάνης , ἤδη δέ ἡμέρα γίγνομαι ὁ Ἀγάθων . ὁ οὖν Σωκράτης , κατακοιμίζω ἐκεῖνος , ἀνίστημι ἀπέρχομαι , καί ἕ ὥσπερ εἴωθα ἕπομαι , καί ἔρχομαι εἰς Λύκειον , ἀπονίζω , ὥσπερ ἄλλοτε ὁ ἄλλος ἡμέρα διατρίβω , καί οὕτως διατρίβω εἰς ἑσπέρα οἴκοι ἀναπαύω .