plato-philosophy.symposium 215
ἐάν τι μὴ ἀληθὲς λέγω , μεταξὺ ἐπιλαβοῦ , ἂν βούλῃ , καὶ εἰπὲ ὅτι τοῦτο ψεύδομαι · ἑκὼν γὰρ εἶναι οὐδὲν ψεύσομαι . ἐὰν μέντοι ἀναμιμνῃσκόμενος ἄλλο ἄλλοθεν λέγω , μηδὲν θαυμάσῃς · οὐ γάρ τι ῥᾴδιον τὴν σὴν ἀτοπίαν ὧδʼ ἔχοντι εὐπόρως καὶ ἐφεξῆς καταριθμῆσαι . Σωκράτη δʼ ἐγὼ ἐπαινεῖν , ὦ ἄνδρες , οὕτως ἐπιχειρήσω , διʼ εἰκόνων . οὗτος μὲν οὖν ἴσως οἰήσεται ἐπὶ τὰ γελοιότερα , ἔσται δʼ ἡ εἰκὼν τοῦ ἀληθοῦς ἕνεκα , οὐ τοῦ γελοίου . φημὶ γὰρ δὴ ὁμοιότατον αὐτὸν εἶναι τοῖς σιληνοῖς τούτοις τοῖς ἐν τοῖς ἑρμογλυφείοις καθημένοις , οὕστινας ἐργάζονται οἱ δημιουργοὶ σύριγγας ἢ αὐλοὺς ἔχοντας , οἳ διχάδε διοιχθέντες φαίνονται ἔνδοθεν ἀγάλματα ἔχοντες θεῶν . καὶ φημὶ αὖ ἐοικέναι αὐτὸν τῷ σατύρῳ τῷ Μαρσύᾳ . ὅτι μὲν οὖν τό γε εἶδος ὅμοιος εἶ τούτοις , ὦ Σώκρατες , οὐδʼ αὐτὸς ἄν που ἀμφισβητήσαις · ὡς δὲ καὶ τἆλλα ἔοικας , μετὰ τοῦτο ἄκουε . ὑβριστὴς εἶ · ἢ οὔ ; ἐὰν γὰρ μὴ ὁμολογῇς , μάρτυρας παρέξομαι . ἀλλʼ οὐκ αὐλητής ; πολύ γε θαυμασιώτερος ἐκείνου . ὁ μέν γε διʼ ὀργάνων ἐκήλει τοὺς ἀνθρώπους τῇ ἀπὸ τοῦ στόματος δυνάμει , καὶ ἔτι νυνὶ ὃς ἂν τὰ ἐκείνου αὐλῇ—ἃ γὰρ Ὄλυμπος ηὔλει , Μαρσύου λέγω , τούτου διδάξαντος—τὰ οὖν ἐκείνου ἐάντε ἀγαθὸς αὐλητὴς αὐλῇ ἐάντε φαύλη αὐλητρίς , μόνα κατέχεσθαι ποιεῖ καὶ δηλοῖ τοὺς τῶν θεῶν τε καὶ τελετῶν δεομένους διὰ τὸ θεῖα εἶναι . σὺ δʼ ἐκείνου τοσοῦτον μόνον διαφέρεις , ὅτι ἄνευ ὀργάνων ψιλοῖς λόγοις ταὐτὸν τοῦτο ποιεῖς . ἡμεῖς γοῦν ὅταν μέν του ἄλλου ἀκούωμεν λέγοντος καὶ πάνυ ἀγαθοῦ ῥήτορος ἄλλους λόγους , οὐδὲν μέλει ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδενί · ἐπειδὰν δὲ σοῦ τις ἀκούῃ ἢ τῶν σῶν λόγων ἄλλου λέγοντος , κἂν πάνυ φαῦλος ᾖ ὁ λέγων , ἐάντε γυνὴ ἀκούῃ ἐάντε ἀνὴρ ἐάντε μειράκιον , ἐκπεπληγμένοι ἐσμὲν καὶ κατεχόμεθα . ἐγὼ γοῦν , ὦ ἄνδρες , εἰ μὴ ἔμελλον κομιδῇ δόξειν μεθύειν , εἶπον ὀμόσας ἂν ὑμῖν οἷα δὴ πέπονθα αὐτὸς ὑπὸ τῶν τούτου λόγων καὶ πάσχω ἔτι καὶ νυνί . ὅταν γὰρ ἀκούω , πολύ μοι μᾶλλον ἢ τῶν κορυβαντιώντων ἥ τε καρδία πηδᾷ καὶ δάκρυα ἐκχεῖται ὑπὸ τῶν λόγων τῶν τούτου , ὁρῶ δὲ καὶ ἄλλους παμπόλλους τὰ αὐτὰ πάσχοντας · Περικλέους δὲ ἀκούων καὶ ἄλλων ἀγαθῶν ῥητόρων εὖ μὲν ἡγούμην λέγειν , τοιοῦτον δʼ οὐδὲν ἔπασχον , οὐδʼ ἐτεθορύβητό μου ἡ ψυχὴ οὐδʼ ἠγανάκτει ὡς ἀνδραποδωδῶς διακειμένου , ἀλλʼ ὑπὸ τουτουῒ τοῦ Μαρσύου πολλάκις δὴ οὕτω διετέθην ὥστε μοι δόξαι μὴ βιωτὸν εἶναι ἔχοντι ὡς ἔχω .
Lemmas: ἐάν τις μή ἀληθής λέγω , μεταξύ ἐπιλαμβάνω , ἐάν βούλομαι , καί λέγω ὅτι οὗτος ψεύδω · ἑκών γάρ εἰμί οὐδείς ψεύδω . ἐάν μέντοι ἀναμιμνῄσκω ἄλλος ἄλλοθεν λέγω , μηδείς θαυμάζω · οὐ γάρ τις ῥᾴδιος ὁ σός ἀτοπία ὧδε ἔχω εὔπορος καί ἐφεξῆς καταριθμέω . Σωκράτης δέ ἐγώ ἐπαινέω , ὦ ἀνήρ , οὕτως ἐπιχειρέω , διά εἰκών . οὗτος μέν οὖν ἴσως οἴομαι ἐπί ὁ γέλοιος , εἰμί δέ ὁ εἰκών ὁ ἀληθής ἕνεκα , οὐ ὁ γέλοιος . φημί γάρ δή ὅμοιος αὐτός εἰμί ὁ σι—ληνός οὗτος ὁ ἐν ὁ ἑρμογλυφεῖον κάθημαι , ὅστις ἐργάζομαι ὁ δημιουργός σῦριγξ ἤ αὐλός ἔχω , ὅς διχάδε διοίγνυμι φαίνω ἔνδοθεν ἄγαλμα ἔχω θεός . καί φημί αὖ ἔοικα αὐτός ὁ Σάτυρος ὁ Μαρσύας . ὅτι μέν οὖν ὁ γε εἶδος ὅμοιος εἰμί οὗτος , ὦ Σωκράτης , οὐδέ αὐτός ἄν που ἀμφισβητέω · ὡς δέ καί ἄλλος ἔοικα , μετά οὗτος ἀκούω . ὑβριστής εἰμί · ἤ οὐ ; ἐάν γάρ μή ὁμολογέω , μάρτυς παρέχω . ἀλλά οὐ αὐλητής ; πολύς γε θαυμάσιος ἐκεῖνος . ὁ μέν γε διά ὄργανον κηλέω ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀπό ὁ στόμα δύναμις , καί ἔτι νυνί ὅς ἄν ὁ ἐκεῖνος αὐλή γάρ Ὄλυμπος αὐλέω , Μαρσύας λέγω , οὗτος διδάσκω οὖν ἐκεῖνος ἐάν ἀγαθός αὐλητής αὐλή ἐάν φαῦλος αὐλητρίς , μόνος κατέχω ποιέω καί δηλόω ὁ ὁ θεός τε καί τελετή δέω διά ὁ θεῖος εἰμί . σύ δέ ἐκεῖνος τοσοῦτος μόνος διαφέρω , ὅτι ἄνευ ὄργανον ψιλός λόγος αὐτός οὗτος ποιέω . ἐγώ γοῦν ὅταν μέν τις ἄλλος ἀκούω λέγω καί πάνυ ἀγαθός ῥήτωρ ἄλλος λόγος , οὐδείς μέλω ὡς ἔπος λέγω οὐδείς · ἐπειδάν δέ σύ τις ἀκούω ἤ ὁ σός λόγος ἄλλος λέγω , ἐάν πάνυ φαῦλος εἰμί ὁ λέγω , ἐάν γυνή ἀκούω ἐάν ἀνήρ ἐάν μειράκιον , ἐκπλήσσω εἰμί καί κατέχω . ἐγώ γοῦν , ὦ ἀνήρ , εἰ μή μέλλω κομιδῇ δοκέω μεθύω , λέγω ὄμνυμι ἄν σύ οἷος δή πάσχω αὐτός ὑπό ὁ οὗτος λόγος καί πάσχω ἔτι καί νυνί . ὅταν γάρ ἀκούω , πολύς ἐγώ μάλα ἤ ὁ Κορυβαντιάω ὁ τε καρδία πηδάω καί δάκρυον ἐκχέω ὑπό ὁ λόγος ὁ οὗτος , ὁράω δέ καί ἄλλος πάμπολυς ὁ αὐτός πάσχω · Περικλῆς δέ ἀκούω καί ἄλλος ἀγαθός ῥήτωρ εὖ μέν ἡγέομαι λέγω , τοιοῦτος δέ οὐδείς πάσχω , οὐδέ θορυβέω ἐγώ ὁ ψυχή οὐδέ ἀγανακτέω ὡς ἀνδραποδώδης διάκειμαι , ἀλλά ὑπό οὗτος ὁ Μαρσύας πολλάκις δή οὕτως διατίθημι ὥστε ἐγώ δοκέω μή βιωτός εἰμί ἔχω ὡς ἔχω .