plato-philosophy.symposium 202
μάλιστά γε . ἦ καὶ ἂν μὴ σοφόν , ἀμαθές ; ἢ οὐκ ᾔσθησαι ὅτι ἔστιν τι μεταξὺ σοφίας καὶ ἀμαθίας ; τί τοῦτο ; τὸ ὀρθὰ δοξάζειν καὶ ἄνευ τοῦ ἔχειν λόγον δοῦναι οὐκ οἶσθʼ , ἔφη , ὅτι οὔτε ἐπίστασθαί ἐστιν—ἄλογον γὰρ πρᾶγμα πῶς ἂν εἴη ἐπιστήμη ; — οὔτε ἀμαθία—τὸ γὰρ τοῦ ὄντος τυγχάνον πῶς ἂν εἴη ἀμαθία ; — ἔστι δὲ δήπου τοιοῦτον ἡ ὀρθὴ δόξα , μεταξὺ φρονήσεως καὶ ἀμαθίας . ἀληθῆ , ἦν δʼ ἐγώ , λέγεις . μὴ τοίνυν ἀνάγκαζε ὃ μὴ καλόν ἐστιν αἰσχρὸν εἶναι , μηδὲ ὃ μὴ ἀγαθόν , κακόν . οὕτω δὲ καὶ τὸν ἔρωτα ἐπειδὴ αὐτὸς ὁμολογεῖς μὴ εἶναι ἀγαθὸν μηδὲ καλόν , μηδέν τι μᾶλλον οἴου δεῖν αὐτὸν αἰσχρὸν καὶ κακὸν εἶναι , ἀλλά τι μεταξύ , ἔφη , τούτοιν . καὶ μήν , ἦν δʼ ἐγώ , ὁμολογεῖταί γε παρὰ πάντων μέγας θεὸς εἶναι . τῶν μὴ εἰδότων , ἔφη , πάντων λέγεις , ἢ καὶ τῶν εἰδότων ; συμπάντων μὲν οὖν . καὶ ἣ γελάσασα καὶ πῶς ἄν , ἔφη , ὦ Σώκρατες , ὁμολογοῖτο μέγας θεὸς εἶναι παρὰ τούτων , οἵ φασιν αὐτὸν οὐδὲ θεὸν εἶναι ; τίνες οὗτοι ; ἦν δʼ ἐγώ . εἷς μέν , ἔφη , σύ , μία δʼ ἐγώ . κἀγὼ εἶπον , πῶς τοῦτο , ἔφην , λέγεις ; καὶ ἥ , ῥᾳδίως , ἔφη . λέγε γάρ μοι , οὐ πάντας θεοὺς φῂς εὐδαίμονας εἶναι καὶ καλούς ; ἢ τολμήσαις ἄν τινα μὴ φάναι καλόν τε καὶ εὐδαίμονα θεῶν εἶναι ; μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγʼ , ἔφην . εὐδαίμονας δὲ δὴ λέγεις οὐ τοὺς τἀγαθὰ καὶ τὰ καλὰ κεκτημένους ; πάνυ γε . ἀλλὰ μὴν Ἔρωτά γε ὡμολόγηκας διʼ ἔνδειαν τῶν ἀγαθῶν καὶ καλῶν ἐπιθυμεῖν αὐτῶν τούτων ὧν ἐνδεής ἐστιν . ὡμολόγηκα γάρ . πῶς ἂν οὖν θεὸς εἴη ὅ γε τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἄμοιρος ; οὐδαμῶς , ὥς γʼ ἔοικεν . ὁρᾷς οὖν , ἔφη , ὅτι καὶ σὺ ἔρωτα οὐ θεὸν νομίζεις;τί οὖν ἄν , ἔφην , εἴη ὁ Ἔρως ; θνητός ; ἥκιστά γε . ἀλλὰ τί μήν ; ὥσπερ τὰ πρότερα , ἔφη , μεταξὺ θνητοῦ καὶ ἀθανάτου . τί οὖν , ὦ Διοτίμα ; δαίμων μέγας , ὦ Σώκρατες · καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ . τίνα , ἦν δʼ ἐγώ , δύναμιν ἔχον ; ἑρμηνεῦον καὶ διαπορθμεῦον θεοῖς τὰ παρʼ ἀνθρώπων καὶ ἀνθρώποις τὰ παρὰ θεῶν , τῶν μὲν τὰς δεήσεις καὶ θυσίας , τῶν δὲ τὰς ἐπιτάξεις τε καὶ ἀμοιβὰς τῶν θυσιῶν , ἐν μέσῳ δὲ ὂν ἀμφοτέρων συμπληροῖ , ὥστε τὸ πᾶν αὐτὸ αὑτῷ συνδεδέσθαι .
Lemmas: μάλα γε . ἦ καί ἐάν μή σοφός , ἀμαθής ; ἤ οὐ αἰσθάνομαι ὅτι εἰμί τις μεταξύ σοφία καί ἀμαθία ; τίς οὗτος ; ὁ ὀρθός δοξάζω καί ἄνευ ὁ ἔχω λόγος δίδωμι οὐ οἶδα , φημί , ὅτι οὔτε ἐπίσταμαι εστιν—αλογος γάρ πρᾶγμα πῶς ἄν εἰμί ἐπιστήμη ; — οὔτε ἀμαθία—τὸ γάρ ὁ εἰμί τυγχάνω πῶς ἄν εἰμί ἀμαθία ; — εἰμί δέ δήπου τοιοῦτος ὁ ὀρθός δόξα , μεταξύ φρόνησις καί ἀμαθία . ἀληθής , εἰμί δέ ἐγώ , λέγω . μή τοίνυν ἀναγκάζω ὅς μή καλός εἰμί αἰσχρός εἰμί , μηδέ ὅς μή ἀγαθός , κακός . οὕτως δέ καί ὁ ἔρως ἐπειδή αὐτός ὁμολογέω μή εἰμί ἀγαθός μηδέ καλός , μηδείς τις μάλα οἴομαι δέω αὐτός αἰσχρός καί κακός εἰμί , ἀλλά τις μεταξύ , φημί , οὗτος . καί μήν , εἰμί δέ ἐγώ , ὁμολογέω γε παρά πᾶς μέγας θεός εἰμί . ὁ μή οἶδα , φημί , πᾶς λέγω , ἤ καί ὁ οἶδα ; σύμπας μέν οὖν . καί ὁ γελάω καί πῶς ἄν , φημί , ὦ Σωκράτης , ὁμολογέω μέγας θεός εἰμί παρά οὗτος , ὅς φημί αὐτός οὐδέ θεός εἰμί ; τίς οὗτος ; εἰμί δέ ἐγώ . εἷς μέν , φημί , σύ , εἷς δέ ἐγώ . ἐγώ λέγω , πῶς οὗτος , φημί , λέγω ; καί ὁ , ῥᾴδιος , φημί . λέγω γάρ ἐγώ , οὐ πᾶς θεός φημί εὐδαίμων εἰμί καί καλός ; ἤ τολμάω ἄν τις μή φημί καλός τε καί εὐδαίμων θεός εἰμί ; μά Ζεύς οὐ ἐγώ , φημί . εὐδαίμων δέ δή λέγω οὐ ὁ ἀγαθός καί ὁ καλός κτάομαι ; πάνυ γε . ἀλλά μήν Ἔρως γε ὁμολογέω διά ἔνδεια ὁ ἀγαθός καί καλός ἐπιθυμέω αὐτός οὗτος ὅς ἐνδεής εἰμί . ὁμολογέω γάρ . πῶς ἄν οὖν θεός εἰμί ὁ γε ὁ καλός καί ἀγαθός ἄμοιρος ; οὐδαμῶς , ὡς γε ἔοικα . ὁράω οὖν , φημί , ὅτι καί σύ ἔρως οὐ θεός νομίζω οὖν ἄν , φημί , εἰμί ὁ Ἔρως ; θνητός ; ἦκα γε . ἀλλά τίς μήν ; ὥσπερ ὁ πρότερος , φημί , μεταξύ θνητός καί ἀθάνατος . τίς οὖν , ὦ Διοτίμα ; δαίμων μέγας , ὦ Σωκράτης · καί γάρ πᾶς ὁ δαιμόνιον μεταξύ εἰμί θεός τε καί θνητός . τίς , εἰμί δέ ἐγώ , δύναμις ἔχω ; ἑρμηνεύω καί διαπορθμεύω θεός ὁ παρά ἄνθρωπος καί ἄνθρωπος ὁ παρά θεός , ὁ μέν ὁ δέησις καί θυσία , ὁ δέ ὁ ἐπίταξις τε καί ἀμοιβή ὁ θυσία , ἐν μέσος δέ εἰμί ἀμφότερος συμπληρόω , ὥστε ὁ πᾶς αὐτός ἑαυτοῦ συνδέω .