plato-philosophy.symposium 209
οἱ μὲν οὖν ἐγκύμονες , ἔφη , κατὰ τὰ σώματα ὄντες πρὸς τὰς γυναῖκας μᾶλλον τρέπονται καὶ ταύτῃ ἐρωτικοί εἰσιν , διὰ παιδογονίας ἀθανασίαν καὶ μνήμην καὶ εὐδαιμονίαν , ὡς οἴονται , αὑτοῖς εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον πάντα ποριζόμενοι · οἱ δὲ κατὰ τὴν ψυχήν—εἰσὶ γὰρ οὖν , ἔφη , οἳ ἐν ταῖς ψυχαῖς κυοῦσιν ἔτι μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς σώμασιν , ἃ ψυχῇ προσήκει καὶ κυῆσαι καὶ τεκεῖν · τί οὖν προσήκει ; φρόνησίν τε καὶ τὴν ἄλλην ἀρετήν—ὧν δή εἰσι καὶ οἱ ποιηταὶ πάντες γεννήτορες καὶ τῶν δημιουργῶν ὅσοι λέγονται εὑρετικοὶ εἶναι · πολὺ δὲ μεγίστη , ἔφη , καὶ καλλίστη τῆς φρονήσεως ἡ περὶ τὰ τῶν πόλεών τε καὶ οἰκήσεων διακόσμησις , ᾗ δὴ ὄνομά ἐστι σωφροσύνη τε καὶ δικαιοσύνη—τούτων δʼ αὖ ὅταν τις ἐκ νέου ἐγκύμων ᾖ τὴν ψυχήν , ᾔθεος ὢν καὶ ἡκούσης τῆς ἡλικίας , τίκτειν τε καὶ γεννᾶν ἤδη ἐπιθυμῇ , ζητεῖ δὴ οἶμαι καὶ οὗτος περιιὼν τὸ καλὸν ἐν ᾧ ἂν γεννήσειεν · ἐν τῷ γὰρ αἰσχρῷ οὐδέποτε γεννήσει . τά τε οὖν σώματα τὰ καλὰ μᾶλλον ἢ τὰ αἰσχρὰ ἀσπάζεται ἅτε κυῶν , καὶ ἂν ἐντύχῃ ψυχῇ καλῇ καὶ γενναίᾳ καὶ εὐφυεῖ , πάνυ δὴ ἀσπάζεται τὸ συναμφότερον , καὶ πρὸς τοῦτον τὸν ἄνθρωπον εὐθὺς εὐπορεῖ λόγων περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ οἷον χρὴ εἶναι τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν καὶ ἃ ἐπιτηδεύειν , καὶ ἐπιχειρεῖ παιδεύειν . ἁπτόμενος γὰρ οἶμαι τοῦ καλοῦ καὶ ὁμιλῶν αὐτῷ , ἃ πάλαι ἐκύει τίκτει καὶ γεννᾷ , καὶ παρὼν καὶ ἀπὼν μεμνημένος , καὶ τὸ γεννηθὲν συνεκτρέφει κοινῇ μετʼ ἐκείνου , ὥστε πολὺ μείζω κοινωνίαν τῆς τῶν παίδων πρὸς ἀλλήλους οἱ τοιοῦτοι ἴσχουσι καὶ φιλίαν βεβαιοτέραν , ἅτε καλλιόνων καὶ ἀθανατωτέρων παίδων κεκοινωνηκότες . καὶ πᾶς ἂν δέξαιτο ἑαυτῷ τοιούτους παῖδας μᾶλλον γεγονέναι ἢ τοὺς ἀνθρωπίνους , καὶ εἰς Ὅμηρον ἀποβλέψας καὶ Ἡσίοδον καὶ τοὺς ἄλλους ποιητὰς τοὺς ἀγαθοὺς ζηλῶν , οἷα ἔκγονα ἑαυτῶν καταλείπουσιν , ἃ ἐκείνοις ἀθάνατον κλέος καὶ μνήμην παρέχεται αὐτὰ τοιαῦτα ὄντα · εἰ δὲ βούλει , ἔφη , οἵους Λυκοῦργος παῖδας κατελίπετο ἐν Λακεδαίμονι σωτῆρας τῆς Λακεδαίμονος καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν τῆς Ἑλλάδος . τίμιος δὲ παρʼ ὑμῖν καὶ Σόλων διὰ τὴν τῶν νόμων γέννησιν , καὶ ἄλλοι ἄλλοθι πολλαχοῦ ἄνδρες , καὶ ἐν Ἕλλησι καὶ ἐν βαρβάροις , πολλὰ καὶ καλὰ ἀποφηνάμενοι ἔργα , γεννήσαντες παντοίαν ἀρετήν · ὧν καὶ ἱερὰ πολλὰ ἤδη γέγονε διὰ τοὺς τοιούτους παῖδας , διὰ δὲ τοὺς ἀνθρωπίνους οὐδενός πω .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ἐγκύμων , φημί , κατά ὁ σῶμα εἰμί πρός ὁ γυνή μάλα τρέπω καί ταύτῃ ἐρωτικός εἰμί , διά παιδογονία ἀθανασία καί μνήμη καί εὐδαιμονία , ὡς οἴομαι , ἑαυτοῦ εἰς ὁ ἔπειτα χρόνος πᾶς πορίζω · ὁ δέ κατά ὁ ψυχήν—εἰσὶ γάρ οὖν , φημί , ὅς ἐν ὁ ψυχή κυέω ἔτι μάλα ἤ ἐν ὁ σῶμα , ὅς ψυχή προσήκω καί κυέω καί τίκτω · τίς οὖν προσήκω ; φρόνησις τε καί ὁ ἄλλος ἀρέτης δή εἰμί καί ὁ ποιητής πᾶς γεννήτωρ καί ὁ δημιουργός ὅσος λέγω εὑρετικός εἰμί · πολύς δέ μέγας , φημί , καί καλός ὁ φρόνησις ὁ περί ὁ ὁ πόλις τε καί οἴκησις διακόσμησις , ὅς δή ὄνομα εἰμί σωφροσύνη τε καί δικαιοσυνη—τουος δέ αὖ ὅταν τις ἐκ νέος ἐγκύμων εἰμί ὁ ψυχή , ἠίθεος εἰμί καί ἥκω ὁ ἡλικία , τίκτω τε καί γεννάω ἤδη ἐπιθυμέω , ζητέω δή οἴομαι καί οὗτος περιέρχομαι ὁ καλός ἐν ὅς ἄν γεννάω · ἐν ὁ γάρ αἰσχρός οὐδέποτε γεννάω . ὁ τε οὖν σῶμα ὁ καλός μάλα ἤ ὁ αἰσχρός ἀσπάζομαι ἅτε κυέω , καί ἐάν ἐντυγχάνω ψυχή καλός καί γενναῖος καί εὐφυής , πάνυ δή ἀσπάζομαι ὁ συναμφότεροι , καί πρός οὗτος ὁ ἄνθρωπος εὐθύς εὐπορέω λόγος περί ἀρετή καί περί οἷος χρή εἰμί ὁ ἀνήρ ὁ ἀγαθός καί ὅς ἐπιτηδεύω , καί ἐπιχειρέω παιδεύω . ἅπτω γάρ οἴομαι ὁ καλός καί ὁμιλέω αὐτός , ὅς πάλαι κυέω τίκτω καί γεννάω , καί πάρειμι καί ἄπειμι μιμνῄσκω , καί ὁ γεννάω συνεκτρέφω κοινῇ μετά ἐκεῖνος , ὥστε πολύς μέγας κοινωνία ὁ ὁ παῖς πρός ἀλλήλων ὁ τοιοῦτος ἴσχω καί φιλία βέβαιος , ἅτε καλός καί ἀθάνατος παῖς κοινωνέω . καί πᾶς ἄν δέχομαι ἑαυτοῦ τοιοῦτος παῖς μάλα γίγνομαι ἤ ὁ ἀνθρώπινος , καί εἰς Ὅμηρος ἀποβλέπω καί Ἡσίοδος καί ὁ ἄλλος ποιητής ὁ ἀγαθός ζηλέω , οἷος ἔκγονος ἑαυτοῦ καταλείπω , ὅς ἐκεῖνος ἀθάνατος κλέος καί μνήμη παρέχω αὐτός τοιοῦτος εἰμί · εἰ δέ βούλομαι , φημί , οἷος Λυκοῦργος παῖς καταλείπω ἐν Λακεδαίμων σωτήρ ὁ Λακεδαίμων καί ὡς ἔπος λέγω ὁ Ἑλλάς . τίμιος δέ παρά σύ καί Σόλων διά ὁ ὁ νόμος γέννησις , καί ἄλλος ἄλλοθι πολλαχοῦ ἀνήρ , καί ἐν Ἕλλην καί ἐν βάρβαρος , πολύς καί καλός ἀποφαίνω ἔργον , γεννάω παντοῖος ἀρετή · ὅς καί ἱερόν πολύς ἤδη γίγνομαι διά ὁ τοιοῦτος παῖς , διά δέ ὁ ἀνθρώπινος οὐδείς πω .