plato-philosophy.symposium 213
ἆρα καταγελάσεσθέ μου ὡς μεθύοντος ; ἐγὼ δέ , κἂν ὑμεῖς γελᾶτε , ὅμως εὖ οἶδʼ ὅτι ἀληθῆ λέγω . ἀλλά μοι λέγετε αὐτόθεν , ἐπὶ ῥητοῖς εἰσίω ἢ μή ; συμπίεσθε ἢ οὔ ; πάντας οὖν ἀναθορυβῆσαι καὶ κελεύειν εἰσιέναι καὶ κατακλίνεσθαι , καὶ τὸν Ἀγάθωνα καλεῖν αὐτόν . καὶ τὸν ἰέναι ἀγόμενον ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων , καὶ περιαιρούμενον ἅμα τὰς ταινίας ὡς ἀναδήσοντα , ἐπίπροσθε τῶν ὀφθαλμῶν ἔχοντα οὐ κατιδεῖν τὸν Σωκράτη , ἀλλὰ καθίζεσθαι παρὰ τὸν Ἀγάθωνα ἐν μέσῳ Σωκράτους τε καὶ ἐκείνου · παραχωρῆσαι γὰρ τὸν Σωκράτη ὡς ἐκεῖνον κατιδεῖν . παρακαθεζόμενον δὲ αὐτὸν ἀσπάζεσθαί τε τὸν Ἀγάθωνα καὶ ἀναδεῖν . εἰπεῖν οὖν τὸν Ἀγάθωνα Ὑπολύετε , παῖδες , Ἀλκιβιάδην , ἵνα ἐκ τρίτων κατακέηται . πάνυ γε , εἰπεῖν τὸν Ἀλκιβιάδην · ἀλλὰ τίς ἡμῖν ὅδε τρίτος συμπότης ; καὶ ἅμα μεταστρεφόμενον αὐτὸν ὁρᾶν τὸν Σωκράτη , ἰδόντα δὲ ἀναπηδῆσαι καὶ εἰπεῖν ὦ Ἡράκλεις , τουτὶ τί ἦν ; Σωκράτης οὗτος ; ἐλλοχῶν αὖ με ἐνταῦθα κατέκεισο , ὥσπερ εἰώθεις ἐξαίφνης ἀναφαίνεσθαι ὅπου ἐγὼ ᾤμην ἥκιστά σε ἔσεσθαι . καὶ νῦν τί ἥκεις ; καὶ τί αὖ ἐνταῦθα κατεκλίνης ; ὡς οὐ παρὰ Ἀριστοφάνει οὐδὲ εἴ τις ἄλλος γελοῖος ἔστι τε καὶ βούλεται , ἀλλὰ διεμηχανήσω ὅπως παρὰ τῷ καλλίστῳ τῶν ἔνδον κατακείσῃ . καὶ τὸν Σωκράτη , Ἀγάθων , φάναι , ὅρα εἴ μοι ἐπαμύνεις · ὡς ἐμοὶ ὁ τούτου ἔρως τοῦ ἀνθρώπου οὐ φαῦλον πρᾶγμα γέγονεν . ἀπʼ ἐκείνου γὰρ τοῦ χρόνου , ἀφʼ οὗ τούτου ἠράσθην , οὐκέτι ἔξεστίν μοι οὔτε προσβλέψαι οὔτε διαλεχθῆναι καλῷ οὐδʼ ἑνί , ἢ οὑτοσὶ ζηλοτυπῶν με καὶ φθονῶν θαυμαστὰ ἐργάζεται καὶ λοιδορεῖταί τε καὶ τὼ χεῖρε μόγις ἀπέχεται . ὅρα οὖν μή τι καὶ νῦν ἐργάσηται , ἀλλὰ διάλλαξον ἡμᾶς , ἢ ἐὰν ἐπιχειρῇ βιάζεσθαι , ἐπάμυνε , ὡς ἐγὼ τὴν τούτου μανίαν τε καὶ φιλεραστίαν πάνυ ὀρρωδῶ . ἀλλʼ οὐκ ἔστι , φάναι τὸν Ἀλκιβιάδην , ἐμοὶ καὶ σοὶ διαλλαγή . ἀλλὰ τούτων μὲν εἰς αὖθίς σε τιμωρήσομαι · νῦν δέ μοι , Ἀγάθων , φάναι , μετάδος τῶν ταινιῶν , ἵνα ἀναδήσω καὶ τὴν τούτου ταυτηνὶ τὴν θαυμαστὴν κεφαλήν , καὶ μή μοι μέμφηται ὅτι σὲ μὲν ἀνέδησα , αὐτὸν δὲ νικῶντα ἐν λόγοις πάντας ἀνθρώπους , οὐ μόνον πρῴην ὥσπερ σύ , ἀλλʼ ἀεί , ἔπειτα οὐκ ἀνέδησα . καὶ ἅμʼ αὐτὸν λαβόντα τῶν ταινιῶν ἀναδεῖν τὸν Σωκράτη καὶ κατακλίνεσθαι . ἐπειδὴ δὲ κατεκλίνη , εἰπεῖν · εἶεν δή , ἄνδρες · δοκεῖτε γάρ μοι νήφειν . οὐκ ἐπιτρεπτέον οὖν ὑμῖν , ἀλλὰ ποτέον · ὡμολόγηται γὰρ ταῦθʼ ἡμῖν . ἄρχοντα οὖν αἱροῦμαι τῆς πόσεως , ἕως ἂν ὑμεῖς ἱκανῶς πίητε , ἐμαυτόν . ἀλλὰ φερέτω , Ἀγάθων , εἴ τι ἔστιν ἔκπωμα μέγα .
Lemmas: ἆρα καταγελάω ἐγώ ὡς μεθύω ; ἐγώ δέ , ἐάν σύ γελάω , ὅμως εὖ οἶδα ὅτι ἀληθής λέγω . ἀλλά ἐγώ λέγω αὐτόθεν , ἐπί ῥητός εἰσέρχομαι ἤ μή ; συμπίνω ἤ οὐ ; πᾶς οὖν ἀναθορυβέω καί κελεύω εἰσέρχομαι καί κατακλίνω , καί ὁ Ἀγάθων καλέω αὐτός . καί ὁ ἔρχομαι ἄγω ὑπό ὁ ἄνθρωπος , καί περιαιρέω ἅμα ὁ ταινία ὡς ἀναδέω , ἐπίπροσθεν ὁ ὀφθαλμός ἔχω οὐ κατοράω ὁ Σωκράτης , ἀλλά καθίζω παρά ὁ Ἀγάθων ἐν μέσος Σωκράτης τε καί ἐκεῖνος · παραχωρέω γάρ ὁ Σωκράτης ὡς ἐκεῖνος κατοράω . παρακαθέζομαι δέ αὐτός ἀσπάζομαι τε ὁ Ἀγάθων καί ἀναδέω . λέγω οὖν ὁ Ἀγάθων Ὑπολύετος , παῖς , Ἀλκιβιάδης , ἵνα ἐκ τρίτος κατάκειμαι . πάνυ γε , λέγω ὁ Ἀλκιβιάδης · ἀλλά τίς ἐγώ ὅδε τρίτος συμπότης ; καί ἅμα μεταστρέφω αὐτός ὁράω ὁ Σωκράτης , ὁράω δέ ἀναπηδάω καί λέγω ὦ Ἡρακλῆς , οὗτος τίς εἰμί ; Σωκράτης οὗτος ; ἐλλοχάω αὖ ἐγώ ἐνταῦθα κατάκειμαι , ὥσπερ εἴωθα ἐξαίφνης ἀναφαίνω ὅπου ἐγώ οἴομαι ἦκα σύ εἰμί . καί νῦν τίς ἥκω ; καί τίς αὖ ἐνταῦθα κατακλίνω ; ὡς οὐ παρά Ἀριστοφάνης οὐδέ εἰ τις ἄλλος γέλοιος εἰμί τε καί βούλομαι , ἀλλά διαμηχανάομαι ὅπως παρά ὁ καλός ὁ ἔνδον κατάκειμαι . καί ὁ Σωκράτης , Ἀγάθων , φημί , ὁράω εἰ ἐγώ ἐπαμύνω · ὡς ἐγώ ὁ οὗτος ἔρως ὁ ἄνθρωπος οὐ φαῦλος πρᾶγμα γίγνομαι . ἀπό ἐκεῖνος γάρ ὁ χρόνος , ἀπό ὅς οὗτος ἔραμαι , οὐκέτι ἔξεστι ἐγώ οὔτε προσβλέπω οὔτε διαλέγω καλός οὐδέ εἷς , ἤ οὗτος ζηλοτυπέω ἐγώ καί φθονέω θαυμαστός ἐργάζομαι καί λοιδορέω τε καί ὁ χείρ μόγις ἀπέχω . ὁράω οὖν μή τις καί νῦν ἐργάζομαι , ἀλλά διαλλάσσω ἐγώ , ἤ ἐάν ἐπιχειρέω βιάζω , ἐπαμύνω , ὡς ἐγώ ὁ οὗτος μανία τε καί φιλεραστία πάνυ ὀρρωδέω . ἀλλά οὐ εἰμί , φημί ὁ Ἀλκιβιάδης , ἐγώ καί σύ διαλλαγή . ἀλλά οὗτος μέν εἰς αὖθις σύ τιμωρέω · νῦν δέ ἐγώ , Ἀγάθων , φημί , μεταδίδωμι ὁ ταινία , ἵνα ἀναδέω καί ὁ οὗτος οὗτος ὁ θαυμαστός κεφαλή , καί μή ἐγώ μέμφομαι ὅτι σύ μέν ἀναδέω , αὐτός δέ νικάω ἐν λόγος πᾶς ἄνθρωπος , οὐ μόνος πρῴην ὥσπερ σύ , ἀλλά ἀεί , ἔπειτα οὐ ἀναδέω . καί ἅμα αὐτός λαμβάνω ὁ ταινία ἀναδέω ὁ Σωκράτης καί κατακλίνω . ἐπειδή δέ κατακλίνω , λέγω · εἰμί δή , ἀνήρ · δοκέω γάρ ἐγώ νήφω . οὐ ἐπιτρεπτέον οὖν σύ , ἀλλά πίνω · ὁμολογέω γάρ οὗτος ἐγώ . ἄρχων οὖν αἱρέω ὁ πόσις , ἕως ἄν σύ ἱκανός πίνω , ἐμαυτοῦ . ἀλλά φέρω , Ἀγάθων , εἰ τις εἰμί ἔκπωμα μέγας .