plato-philosophy.symposium 217
σπουδάσαντος δὲ αὐτοῦ καὶ ἀνοιχθέντος οὐκ οἶδα εἴ τις ἑώρακεν τὰ ἐντὸς ἀγάλματα · ἀλλʼ ἐγὼ ἤδη ποτʼ εἶδον , καί μοι ἔδοξεν οὕτω θεῖα καὶ χρυσᾶ εἶναι καὶ πάγκαλα καὶ θαυμαστά , ὥστε ποιητέον εἶναι ἔμβραχυ ὅτι κελεύοι Σωκράτης . ἡγούμενος δὲ αὐτὸν ἐσπουδακέναι ἐπὶ τῇ ἐμῇ ὥρᾳ ἕρμαιον ἡγησάμην εἶναι καὶ εὐτύχημα ἐμὸν θαυμαστόν , ὡς ὑπάρχον μοι χαρισαμένῳ Σωκράτει πάντʼ ἀκοῦσαι ὅσαπερ οὗτος ᾔδει · ἐφρόνουν γὰρ δὴ ἐπὶ τῇ ὥρᾳ θαυμάσιον ὅσον . ταῦτα οὖν διανοηθείς , πρὸ τοῦ οὐκ εἰωθὼς ἄνευ ἀκολούθου μόνος μετʼ αὐτοῦ γίγνεσθαι , τότε ἀποπέμπων τὸν ἀκόλουθον μόνος συνεγιγνόμην—δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς πάντα τἀληθῆ εἰπεῖν · ἀλλὰ προσέχετε τὸν νοῦν , καὶ εἰ ψεύδομαι , Σώκρατες , ἐξέλεγχε—συνεγιγνόμην γάρ , ὦ ἄνδρες , μόνος μόνῳ , καὶ ᾤμην αὐτίκα διαλέξεσθαι αὐτόν μοι ἅπερ ἂν ἐραστὴς παιδικοῖς ἐν ἐρημίᾳ διαλεχθείη , καὶ ἔχαιρον . τούτων δʼ οὐ μάλα ἐγίγνετο οὐδέν , ἀλλʼ ὥσπερ εἰώθει διαλεχθεὶς ἄν μοι καὶ συνημερεύσας ᾤχετο ἀπιών . μετὰ ταῦτα συγγυμνάζεσθαι προυκαλούμην αὐτὸν καὶ συνεγυμναζόμην , ὥς τι ἐνταῦθα περανῶν . συνεγυμνάζετο οὖν μοι καὶ προσεπάλαιεν πολλάκις οὐδενὸς παρόντος · καὶ τί δεῖ λέγειν ; οὐδὲν γάρ μοι πλέον ἦν . ἐπειδὴ δὲ οὐδαμῇ ταύτῃ ἥνυτον , ἔδοξέ μοι ἐπιθετέον εἶναι τῷ ἀνδρὶ κατὰ τὸ καρτερὸν καὶ οὐκ ἀνετέον , ἐπειδήπερ ἐνεκεχειρήκη , ἀλλὰ ἰστέον ἤδη τί ἐστι τὸ πρᾶγμα . προκαλοῦμαι δὴ αὐτὸν πρὸς τὸ συνδειπνεῖν , ἀτεχνῶς ὥσπερ ἐραστὴς παιδικοῖς ἐπιβουλεύων . καί μοι οὐδὲ τοῦτο ταχὺ ὑπήκουσεν , ὅμως δʼ οὖν χρόνῳ ἐπείσθη . ἐπειδὴ δὲ ἀφίκετο τὸ πρῶτον , δειπνήσας ἀπιέναι ἐβούλετο . καὶ τότε μὲν αἰσχυνόμενος ἀφῆκα αὐτόν · αὖθις δʼ ἐπιβουλεύσας , ἐπειδὴ ἐδεδειπνήκεμεν διελεγόμην ἀεὶ πόρρω τῶν νυκτῶν , καὶ ἐπειδὴ ἐβούλετο ἀπιέναι , σκηπτόμενος ὅτι ὀψὲ εἴη , προσηνάγκασα αὐτὸν μένειν . ἀνεπαύετο οὖν ἐν τῇ ἐχομένῃ ἐμοῦ κλίνῃ , ἐν ᾗπερ ἐδείπνει , καὶ οὐδεὶς ἐν τῷ οἰκήματι ἄλλος καθηῦδεν ἢ ἡμεῖς . μέχρι μὲν οὖν δὴ δεῦρο τοῦ λόγου καλῶς ἂν ἔχοι καὶ πρὸς ὁντινοῦν λέγειν · τὸ δʼ ἐντεῦθεν οὐκ ἄν μου ἠκούσατε λέγοντος , εἰ μὴ πρῶτον μέν , τὸ λεγόμενον , οἶνος ἄνευ τε παίδων καὶ μετὰ παίδων ἦν ἀληθής , ἔπειτα ἀφανίσαι Σωκράτους ἔργον ὑπερήφανον εἰς ἔπαινον ἐλθόντα ἄδικόν μοι φαίνεται .
Lemmas: σπουδάζω δέ αὐτός καί ἀνοίγνυμι οὐ οἶδα εἰ τις ὁράω ὁ ἐντός ἄγαλμα · ἀλλά ἐγώ ἤδη ποτέ ὁράω , καί ἐγώ δοκέω οὕτως θεῖος καί χρύσεος εἰμί καί πάγκαλος καί θαυμαστός , ὥστε ποιέω εἰμί ἔμβραχυ ὅτι κελεύω Σωκράτης . ἡγέομαι δέ αὐτός σπουδάζω ἐπί ὁ ἐμός ὥρα ἕρμαιον ἡγέομαι εἰμί καί εὐτύχημα ἐμός θαυμαστός , ὡς ὑπάρχω ἐγώ χαρίζω Σωκράτης πᾶς ἀκούω ὅσος οὗτος οἶδα · φρονέω γάρ δή ἐπί ὁ ὥρα θαυμάσιος ὅσος . οὗτος οὖν διανοέω , πρό ὁ οὐ εἴωθα ἄνευ ἀκόλουθος μόνος μετά αὐτός γίγνομαι , τότε ἀποπέμπω ὁ ἀκόλουθος μόνος συνεγιγνόμην—δεῖ γάρ πρός σύ πᾶς ἀληθής λέγω · ἀλλά προσέχω ὁ νόος , καί εἰ ψεύδω , Σωκράτης , ἐξελέγχω γάρ , ὦ ἀνήρ , μόνος μόνος , καί οἴομαι αὐτίκα διαλέγω αὐτός ἐγώ ὅς ἄν ἐραστής παιδικός ἐν ἐρημία διαλέγω , καί χαίρω . οὗτος δέ οὐ μάλα γίγνομαι οὐδείς , ἀλλά ὥσπερ εἴωθα διαλέγω ἄν ἐγώ καί συνημερεύω οἴχομαι ἀπέρχομαι . μετά οὗτος συγγυμνάζω προκαλέω αὐτός καί συγγυμνάζω , ὡς τις ἐνταῦθα περιανέω . συγγυμνάζω οὖν ἐγώ καί προσπαλαίω πολλάκις οὐδείς πάρειμι · καί τίς δέω λέγω ; οὐδείς γάρ ἐγώ πολύς εἰμί . ἐπειδή δέ οὐδαμῇ οὗτος ἀνύω , δοκέω ἐγώ ἐπιθετέον εἰμί ὁ ἀνήρ κατά ὁ καρτερός καί οὐ ἀνετέον , ἐπειδή ἐγχειρέω , ἀλλά οἶδα ἤδη τίς εἰμί ὁ πρᾶγμα . προκαλέω δή αὐτός πρός ὁ συνδειπνέω , ἄτεχνος ὥσπερ ἐραστής παιδικός ἐπιβουλεύω . καί ἐγώ οὐδέ οὗτος ταχύς ὑπακούω , ὅμως δέ οὖν χρόνος πείθω . ἐπειδή δέ ἀφικνέομαι ὁ πρῶτος , δειπνέω ἀπέρχομαι βούλομαι . καί τότε μέν αἰσχύνω ἀφίημι αὐτός · αὖθις δέ ἐπιβουλεύω , ἐπειδή δειπνέω διαλέγω ἀεί πρόσω ὁ νύξ , καί ἐπειδή βούλομαι ἀπέρχομαι , σκήπτω ὅτι ὀψέ εἰμί , προσαναγκάζω αὐτός μένω . ἀναπαύω οὖν ἐν ὁ ἔχω ἐγώ κλίνη , ἐν ὅς δειπνέω , καί οὐδείς ἐν ὁ οἴκημα ἄλλος καθεύδω ἤ ἐγώ . μέχρι μέν οὖν δή δεῦρο ὁ λόγος καλός ἄν ἔχω καί πρός ὅστις λέγω · ὁ δέ ἐντεῦθεν οὐ ἄν ἐγώ ἀκούω λέγω , εἰ μή πρῶτος μέν , ὁ λέγω , οἶνος ἄνευ τε παῖς καί μετά παῖς εἰμί ἀληθής , ἔπειτα ἀφανίζω Σωκράτης ἔργον ὑπερήφανος εἰς ἔπαινος ἔρχομαι ἄδικος ἐγώ φαίνω .