plato-philosophy.symposium 183
ἐνθυμηθέντι γὰρ ὅτι λέγεται κάλλιον τὸ φανερῶς ἐρᾶν τοῦ λάθρᾳ , καὶ μάλιστα τῶν γενναιοτάτων καὶ ἀρίστων , κἂν αἰσχίους ἄλλων ὦσι , καὶ ὅτι αὖ ἡ παρακέλευσις τῷ ἐρῶντι παρὰ πάντων θαυμαστή , οὐχ ὥς τι αἰσχρὸν ποιοῦντι , καὶ ἑλόντι τε καλὸν δοκεῖ εἶναι καὶ μὴ ἑλόντι αἰσχρόν , καὶ πρὸς τὸ ἐπιχειρεῖν ἑλεῖν ἐξουσίαν ὁ νόμος δέδωκε τῷ ἐραστῇ θαυμαστὰ ἔργα ἐργαζομένῳ ἐπαινεῖσθαι , ἃ εἴ τις τολμῴη ποιεῖν ἄλλʼ ὁτιοῦν διώκων καὶ βουλόμενος διαπράξασθαι πλὴν τοῦτο , φιλοσοφίας τὰ μέγιστα καρποῖτʼ ἂν ὀνείδη—εἰ γὰρ ἢ χρήματα βουλόμενος παρά του λαβεῖν ἢ ἀρχὴν ἄρξαι ἤ τινα ἄλλην δύναμιν ἐθέλοι ποιεῖν οἷάπερ οἱ ἐρασταὶ πρὸς τὰ παιδικά , ἱκετείας τε καὶ ἀντιβολήσεις ἐν ταῖς δεήσεσιν ποιούμενοι , καὶ ὅρκους ὀμνύντες , καὶ κοιμήσεις ἐπὶ θύραις , καὶ ἐθέλοντες δουλείας δουλεύειν οἵας οὐδʼ ἂν δοῦλος οὐδείς , ἐμποδίζοιτο ἂν μὴ πράττειν οὕτω τὴν πρᾶξιν καὶ ὑπὸ φίλων καὶ ὑπὸ ἐχθρῶν , τῶν μὲν ὀνειδιζόντων κολακείας καὶ ἀνελευθερίας , τῶν δὲ νουθετούντων καὶ αἰσχυνομένων ὑπὲρ αὐτῶν—τῷ δʼ ἐρῶντι πάντα ταῦτα ποιοῦντι χάρις ἔπεστι , καὶ δέδοται ὑπὸ τοῦ νόμου ἄνευ ὀνείδους πράττειν , ὡς πάγκαλόν τι πρᾶγμα διαπραττομένου · ὃ δὲ δεινότατον , ὥς γε λέγουσιν οἱ πολλοί , ὅτι καὶ ὀμνύντι μόνῳ συγγνώμη παρὰ θεῶν ἐκβάντι τῶν ὅρκων—ἀφροδίσιον γὰρ ὅρκον οὔ φασιν εἶναι · οὕτω καὶ οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι πᾶσαν ἐξουσίαν πεποιήκασι τῷ ἐρῶντι , ὡς ὁ νόμος φησὶν ὁ ἐνθάδε—ταύτῃ μὲν οὖν οἰηθείη ἄν τις πάγκαλον νομίζεσθαι ἐν τῇδε τῇ πόλει καὶ τὸ ἐρᾶν καὶ τὸ φίλους γίγνεσθαι τοῖς ἐρασταῖς . ἐπειδὰν δὲ παιδαγωγοὺς ἐπιστήσαντες οἱ πατέρες τοῖς ἐρωμένοις μὴ ἐῶσι διαλέγεσθαι τοῖς ἐρασταῖς , καὶ τῷ παιδαγωγῷ ταῦτα προστεταγμένα ᾖ , ἡλικιῶται δὲ καὶ ἑταῖροι ὀνειδίζωσιν ἐάν τι ὁρῶσιν τοιοῦτον γιγνόμενον , καὶ τοὺς ὀνειδίζοντας αὖ οἱ πρεσβύτεροι μὴ διακωλύωσι μηδὲ λοιδορῶσιν ὡς οὐκ ὀρθῶς λέγοντας , εἰς δὲ ταῦτά τις αὖ βλέψας ἡγήσαιτʼ ἂν πάλιν αἴσχιστον τὸ τοιοῦτον ἐνθάδε νομίζεσθαι . τὸ δὲ οἶμαι ὧδʼ ἔχει · οὐχ ἁπλοῦν ἐστιν , ὅπερ ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη οὔτε καλὸν εἶναι αὐτὸ καθʼ αὑτὸ οὔτε αἰσχρόν , ἀλλὰ καλῶς μὲν πραττόμενον καλόν , αἰσχρῶς δὲ αἰσχρόν . αἰσχρῶς μὲν οὖν ἐστι πονηρῷ τε καὶ πονηρῶς χαρίζεσθαι , καλῶς δὲ χρηστῷ τε καὶ καλῶς . πονηρὸς δʼ ἐστὶν ἐκεῖνος ὁ ἐραστὴς ὁ πάνδημος , ὁ τοῦ σώματος μᾶλλον ἢ τῆς ψυχῆς ἐρῶν · καὶ γὰρ οὐδὲ μόνιμός ἐστιν , ἅτε οὐδὲ μονίμου ἐρῶν πράγματος . ἅμα γὰρ τῷ τοῦ σώματος ἄνθει λήγοντι , οὗπερ ἤρα , οἴχεται ἀποπτάμενος , πολλοὺς λόγους καὶ ὑποσχέσεις καταισχύνας · ὁ δὲ τοῦ ἤθους χρηστοῦ ὄντος ἐραστὴς διὰ βίου μένει , ἅτε μονίμῳ συντακείς .
Lemmas: ἐνθυμέομαι γάρ ὅτι λέγω καλός ὁ φανερός ἐράω ὁ λάθρῃ , καί μάλα ὁ γενναῖος καί ἀγαθός , ἐάν αἰσχρός ἄλλος εἰμί , καί ὅτι αὖ ὁ παρακέλευσις ὁ ἐράω παρά πᾶς θαυμαστός , οὐ ὡς τις αἰσχρός ποιέω , καί αἱρέω τε καλός δοκέω εἰμί καί μή αἱρέω αἰσχρός , καί πρός ὁ ἐπιχειρέω αἱρέω ἐξουσία ὁ νόμος δίδωμι ὁ ἐραστής θαυμαστός ἔργον ἐργάζομαι ἐπαινέω , ὅς εἰ τις τολμάω ποιέω ἄλλος ὁστισοῦν διώκω καί βούλομαι διαπράσσω πλήν οὗτος , φιλοσοφία ὁ μέγας καρπόω ἄν ὀνείδη—εἰ γάρ ἤ χρῆμα βούλομαι παρά τις λαμβάνω ἤ ἀρχή ἄρχω ἤ τις ἄλλος δύναμις ἐθέλω ποιέω οἷος ὁ ἐραστής πρός ὁ παιδικός , ἱκετεία τε καί ἀντιβολέω ἐν ὁ δέησις ποιέω , καί ὅρκος ὄμνυμι , καί κοίμησις ἐπί θύρα , καί ἐθέλω δουλεία δουλεύω οἷος οὐδέ ἄν δοῦλος οὐδείς , ἐμποδίζω ἄν μή πράσσω οὕτως ὁ πρᾶξις καί ὑπό φίλος καί ὑπό ἐχθρός , ὁ μέν ὀνειδίζω κολακεία καί ἀνελευθερία , ὁ δέ νουθετέω καί αἰσχύνω ὑπέρ αὐτός δέ ἐράω πᾶς οὗτος ποιέω χάρις ἔπειμι , καί δίδωμι ὑπό ὁ νόμος ἄνευ ὄνειδος πράσσω , ὡς πάγκαλος τις πρᾶγμα διαπράσσω · ὁ δέ δεινός , ὡς γε λέγω ὁ πολύς , ὅτι καί ὄμνυμι μόνος συγγνώμη παρά θεός ἐκβαίνω ὁ ὅρκων—ἀφροδίσιον γάρ ὅρκος οὐ φημί εἰμί · οὕτως καί ὁ θεός καί ὁ ἄνθρωπος πᾶς ἐξουσία ποιέω ὁ ἐράω , ὡς ὁ νόμος φημί ὁ ἐνθάδε—ταύτῃ μέν οὖν οἴομαι ἄν τις πάγκαλος νομίζω ἐν ὅδε ὁ πόλις καί ὁ ἐράω καί ὁ φίλος γίγνομαι ὁ ἐραστής . ἐπειδάν δέ παιδαγωγός ἐφίστημι ὁ πατήρ ὁ ἐράω μή ἐάω διαλέγω ὁ ἐραστής , καί ὁ παιδαγωγός οὗτος προστάσσω εἰμί , ἡλικιώτης δέ καί ἑταῖρος ὀνειδίζω ἐάν τις ὁράω τοιοῦτος γίγνομαι , καί ὁ ὀνειδίζω αὖ ὁ πρέσβυς μή διακωλύω μηδέ λοιδορέω ὡς οὐ ὀρθός λέγω , εἰς δέ οὗτος τις αὖ βλέπω ἡγέομαι ἄν πάλιν αἰσχρός ὁ τοιοῦτος ἐνθάδε νομίζω . ὁ δέ οἴομαι ὧδε ἔχω · οὐ ἁπλόος εἰμί , ὅς ἐκ ἀρχή λέγω οὔτε καλός εἰμί αὐτός κατά ἑαυτοῦ οὔτε αἰσχρός , ἀλλά καλός μέν πράσσω καλός , αἰσχρός δέ αἰσχρός . αἰσχρός μέν οὖν εἰμί πονηρός τε καί πονηρός χαρίζω , καλός δέ χρηστός τε καί καλός . πονηρός δέ εἰμί ἐκεῖνος ὁ ἐραστής ὁ πάνδημος , ὁ ὁ σῶμα μάλα ἤ ὁ ψυχή ἐράω · καί γάρ οὐδέ μόνιμος εἰμί , ἅτε οὐδέ μόνιμος ἐράω πρᾶγμα . ἅμα γάρ ὁ ὁ σῶμα ἄνθος λήγω , ὅς ἐράω , οἴχομαι ἀποπέτομαι , πολύς λόγος καί ὑπόσχεσις καταισχύνω · ὁ δέ ὁ ἦθος χρηστός εἰμί ἐραστής διά βίος μένω , ἅτε μόνιμος συντήκω .