plato-philosophy.symposium 192
ὅσοι δὲ ἄρρενος τμῆμά εἰσι , τὰ ἄρρενα διώκουσι , καὶ τέως μὲν ἂν παῖδες ὦσιν , ἅτε τεμάχια ὄντα τοῦ ἄρρενος , φιλοῦσι τοὺς ἄνδρας καὶ χαίρουσι συγκατακείμενοι καὶ συμπεπλεγμένοι τοῖς ἀνδράσι , καί εἰσιν οὗτοι βέλτιστοι τῶν παίδων καὶ μειρακίων , ἅτε ἀνδρειότατοι ὄντες φύσει . φασὶ δὲ δή τινες αὐτοὺς ἀναισχύντους εἶναι , ψευδόμενοι · οὐ γὰρ ὑπʼ ἀναισχυντίας τοῦτο δρῶσιν ἀλλʼ ὑπὸ θάρρους καὶ ἀνδρείας καὶ ἀρρενωπίας , τὸ ὅμοιον αὐτοῖς ἀσπαζόμενοι . μέγα δὲ τεκμήριον · καὶ γὰρ τελεωθέντες μόνοι ἀποβαίνουσιν εἰς τὰ πολιτικὰ ἄνδρες οἱ τοιοῦτοι . ἐπειδὰν δὲ ἀνδρωθῶσι , παιδεραστοῦσι καὶ πρὸς γάμους καὶ παιδοποιίας οὐ προσέχουσι τὸν νοῦν φύσει , ἀλλʼ ὑπὸ τοῦ νόμου ἀναγκάζονται · ἀλλʼ ἐξαρκεῖ αὐτοῖς μετʼ ἀλλήλων καταζῆν ἀγάμοις . πάντως μὲν οὖν ὁ τοιοῦτος παιδεραστής τε καὶ φιλεραστὴς γίγνεται , ἀεὶ τὸ συγγενὲς ἀσπαζόμενος . ὅταν μὲν οὖν καὶ αὐτῷ ἐκείνῳ ἐντύχῃ τῷ αὑτοῦ ἡμίσει καὶ ὁ παιδεραστὴς καὶ ἄλλος πᾶς , τότε καὶ θαυμαστὰ ἐκπλήττονται φιλίᾳ τε καὶ οἰκειότητι καὶ ἔρωτι , οὐκ ἐθέλοντες ὡς ἔπος εἰπεῖν χωρίζεσθαι ἀλλήλων οὐδὲ σμικρὸν χρόνον . καὶ οἱ διατελοῦντες μετʼ ἀλλήλων διὰ βίου οὗτοί εἰσιν , οἳ οὐδʼ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν ὅτι βούλονται σφίσι παρʼ ἀλλήλων γίγνεσθαι . οὐδενὶ γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτʼ εἶναι ἡ τῶν ἀφροδισίων συνουσία , ὡς ἄρα τούτου ἕνεκα ἕτερος ἑτέρῳ χαίρει συνὼν οὕτως ἐπὶ μεγάλης σπουδῆς · ἀλλʼ ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου ἡ ψυχὴ δήλη ἐστίν , ὃ οὐ δύναται εἰπεῖν , ἀλλὰ μαντεύεται ὃ βούλεται , καὶ αἰνίττεται . καὶ εἰ αὐτοῖς ἐν τῷ αὐτῷ κατακειμένοις ἐπιστὰς ὁ Ἥφαιστος , ἔχων τὰ ὄργανα , ἔροιτο · τί ἔσθʼ ὃ βούλεσθε , ὦ ἄνθρωποι , ὑμῖν παρʼ ἀλλήλων γενέσθαι ; καὶ εἰ ἀποροῦντας αὐτοὺς πάλιν ἔροιτο · ἆρά γε τοῦδε ἐπιθυμεῖτε , ἐν τῷ αὐτῷ γενέσθαι ὅτι μάλιστα ἀλλήλοις , ὥστε καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων ; εἰ γὰρ τούτου ἐπιθυμεῖτε , θέλω ὑμᾶς συντῆξαι καὶ συμφυσῆσαι εἰς τὸ αὐτό , ὥστε δύʼ ὄντας ἕνα γεγονέναι καὶ ἕως τʼ ἂν ζῆτε , ὡς ἕνα ὄντα , κοινῇ ἀμφοτέρους ζῆν , καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνητε , ἐκεῖ αὖ ἐν Ἅιδου ἀντὶ δυοῖν ἕνα εἶναι κοινῇ τεθνεῶτε · ἀλλʼ ὁρᾶτε εἰ τούτου ἐρᾶτε καὶ ἐξαρκεῖ ὑμῖν ἂν τούτου τύχητε · ταῦτʼ ἀκούσας ἴσμεν ὅτι οὐδʼ ἂν εἷς ἐξαρνηθείη οὐδʼ ἄλλο τι ἂν φανείη βουλόμενος , ἀλλʼ ἀτεχνῶς οἴοιτʼ ἂν ἀκηκοέναι τοῦτο ὃ πάλαι ἄρα ἐπεθύμει , συνελθὼν καὶ συντακεὶς τῷ ἐρωμένῳ ἐκ δυοῖν εἷς γενέσθαι .
Lemmas: ὅσος δέ ἄρσην τμῆμα εἰμί , ὁ ἄρσην διώκω , καί τέως μέν ἄν παῖς εἰμί , ἅτε τεμάχιον εἰμί ὁ ἄρσην , φιλέω ὁ ἀνήρ καί χαίρω συγκατάκειμαι καί συμπλέκω ὁ ἀνήρ , καί εἰμί οὗτος ἀγαθός ὁ παῖς καί μειράκιον , ἅτε ἀνδρεῖος εἰμί φύσις . φημί δέ δή τις αὐτός ἀναίσχυντος εἰμί , ψεύδω · οὐ γάρ ὑπό ἀναισχυντία οὗτος δράω ἀλλά ὑπό θάρσος καί ἀνδρεία καί ἀρρενωπία , ὁ ὅμοιος αὐτός ἀσπάζομαι . μέγας δέ τεκμήριον · καί γάρ τελειόω μόνος ἀποβαίνω εἰς ὁ πολιτικός ἀνήρ ὁ τοιοῦτος . ἐπειδάν δέ ἀνδρόω , παιδεραστέω καί πρός γάμος καί παιδοποιΐα οὐ προσέχω ὁ νόος φύσις , ἀλλά ὑπό ὁ νόμος ἀναγκάζω · ἀλλά ἐξαρκέω αὐτός μετά ἀλλήλων καταζάω ἄγαμος . πάντως μέν οὖν ὁ τοιοῦτος παιδεραστής τε καί φιλεραστής γίγνομαι , ἀεί ὁ συγγενής ἀσπάζομαι . ὅταν μέν οὖν καί αὐτός ἐκεῖνος ἐντυγχάνω ὁ ἑαυτοῦ ἥμισυς καί ὁ παιδεραστής καί ἄλλος πᾶς , τότε καί θαυμαστός ἐκπλήσσω φιλία τε καί οἰκειότης καί ἔρως , οὐ ἐθέλω ὡς ἔπος λέγω χωρίζω ἀλλήλων οὐδέ μικρός χρόνος . καί ὁ διατελέω μετά ἀλλήλων διά βίος οὗτος εἰμί , ὅς οὐδέ ἄν ἔχω λέγω ὅτι βούλομαι σφεῖς παρά ἀλλήλων γίγνομαι . οὐδείς γάρ ἄν δοκέω οὗτος εἰμί ὁ ὁ ἀφροδίσιος συνουσία , ὡς ἄρα οὗτος ἕνεκα ἕτερος ἕτερος χαίρω σύνειμι οὕτως ἐπί μέγας σπουδή · ἀλλά ἄλλος τις βούλομαι ἑκάτερος ὁ ψυχή δῆλος εἰμί , ὅς οὐ δύναμαι λέγω , ἀλλά μαντεύομαι ὅς βούλομαι , καί αἰνίσσομαι . καί εἰ αὐτός ἐν ὁ αὐτός κατάκειμαι ἐφίστημι ὁ Ἥφαιστος , ἔχω ὁ ὄργανον , ἔρομαι · τίς εἰμί ὅς βούλομαι , ὦ ἄνθρωπος , σύ παρά ἀλλήλων γίγνομαι ; καί εἰ ἀπορέω αὐτός πάλιν ἔρομαι · ἆρα γε ὅδε ἐπιθυμέω , ἐν ὁ αὐτός γίγνομαι ὅτι μάλα ἀλλήλων , ὥστε καί νύξ καί ἡμέρα μή ἀπολείπω ἀλλήλων ; εἰ γάρ οὗτος ἐπιθυμέω , ἐθέλω σύ συντήκω καί συμφυσάω εἰς ὁ αὐτός , ὥστε δύο εἰμί εἷς γίγνομαι καί ἕως τε ἄν ζάω , ὡς εἷς εἰμί , κοινῇ ἀμφότερος ζάω , καί ἐπειδάν ἀποθνῄσκω , ἐκεῖ αὖ ἐν ᾍδης ἀντί δύο εἷς εἰμί κοινῇ θνῄσκω · ἀλλά ὁράω εἰ οὗτος ἐράω καί ἐξαρκέω σύ ἄν οὗτος τυγχάνω · οὗτος ἀκούω οἶδα ὅτι οὐδέ ἄν εἷς ἐξαρνέομαι οὐδέ ἄλλος τις ἄν φαίνω βούλομαι , ἀλλά ἄτεχνος οἴομαι ἄν ἀκούω οὗτος ὅς πάλαι ἄρα ἐπιθυμέω , συνέρχομαι καί συντήκω ὁ ἐράω ἐκ δύο εἷς γίγνομαι .