plato-philosophy.symposium 198
εἰπόντος δὲ τοῦ Ἀγάθωνος πάντας ἔφη ὁ Ἀριστόδημος ἀναθορυβῆσαι τοὺς παρόντας , ὡς πρεπόντως τοῦ νεανίσκου εἰρηκότος καὶ αὑτῷ καὶ τῷ θεῷ . τὸν οὖν Σωκράτη εἰπεῖν βλέψαντα εἰς τὸν Ἐρυξίμαχον , ἆρά σοι δοκῶ , φάναι , ὦ παῖ Ἀκουμενοῦ , ἀδεὲς πάλαι δέος δεδιέναι , ἀλλʼ οὐ μαντικῶς ἃ νυνδὴ ἔλεγον εἰπεῖν , ὅτι Ἀγάθων θαυμαστῶς ἐροῖ , ἐγὼ δʼ ἀπορήσοιμι ; τὸ μὲν ἕτερον , φάναι τὸν Ἐρυξίμαχον , μαντικῶς μοι δοκεῖς εἰρηκέναι , ὅτι Ἀγάθων εὖ ἐρεῖ · τὸ δὲ σὲ ἀπορήσειν , οὐκ οἶμαι . καὶ πῶς , ὦ μακάριε , εἰπεῖν τὸν Σωκράτη , οὐ μέλλω ἀπορεῖν καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλος ὁστισοῦν , μέλλων λέξειν μετὰ καλὸν οὕτω καὶ παντοδαπὸν λόγον ῥηθέντα ; καὶ τὰ μὲν ἄλλα οὐχ ὁμοίως μὲν θαυμαστά · τὸ δὲ ἐπὶ τελευτῆς τοῦ κάλλους τῶν ὀνομάτων καὶ ῥημάτων τίς οὐκ ἂν ἐξεπλάγη ἀκούων ; ἐπεὶ ἔγωγε ἐνθυμούμενος ὅτι αὐτὸς οὐχ οἷός τʼ ἔσομαι οὐδʼ ἐγγὺς τούτων οὐδὲν καλὸν εἰπεῖν , ὑπʼ αἰσχύνης ὀλίγου ἀποδρὰς ᾠχόμην , εἴ πῃ εἶχον . καὶ γάρ με Γοργίου ὁ λόγος ἀνεμίμνῃσκεν , ὥστε ἀτεχνῶς τὸ τοῦ Ὁμήρου ἐπεπόνθη · ἐφοβούμην μή μοι τελευτῶν ὁ Ἀγάθων Γοργίου κεφαλὴν δεινοῦ λέγειν ἐν τῷ λόγῳ ἐπὶ τὸν ἐμὸν λόγον πέμψας αὐτόν με λίθον τῇ ἀφωνίᾳ ποιήσειεν . καὶ ἐνενόησα τότε ἄρα καταγέλαστος ὤν , ἡνίκα ὑμῖν ὡμολόγουν ἐν τῷ μέρει μεθʼ ὑμῶν ἐγκωμιάσεσθαι τὸν ἔρωτα καὶ ἔφην εἶναι δεινὸς τὰ ἐρωτικά , οὐδὲν εἰδὼς ἄρα τοῦ πράγματος , ὡς ἔδει ἐγκωμιάζειν ὁτιοῦν . ἐγὼ μὲν γὰρ ὑπʼ ἀβελτερίας ᾤμην δεῖν τἀληθῆ λέγειν περὶ ἑκάστου τοῦ ἐγκωμιαζομένου , καὶ τοῦτο μὲν ὑπάρχειν , ἐξ αὐτῶν δὲ τούτων τὰ κάλλιστα ἐκλεγομένους ὡς εὐπρεπέστατα τιθέναι · καὶ πάνυ δὴ μέγα ἐφρόνουν ὡς εὖ ἐρῶν , ὡς εἰδὼς τὴν ἀλήθειαν τοῦ ἐπαινεῖν ὁτιοῦν . τὸ δὲ ἄρα , ὡς ἔοικεν , οὐ τοῦτο ἦν τὸ καλῶς ἐπαινεῖν ὁτιοῦν , ἀλλὰ τὸ ὡς μέγιστα ἀνατιθέναι τῷ πράγματι καὶ ὡς κάλλιστα , ἐάν τε ᾖ οὕτως ἔχοντα ἐάν τε μή · εἰ δὲ ψευδῆ , οὐδὲν ἄρʼ ἦν πρᾶγμα . προυρρήθη γάρ , ὡς ἔοικεν , ὅπως ἕκαστος ἡμῶν τὸν ἔρωτα ἐγκωμιάζειν δόξει , οὐχ ὅπως ἐγκωμιάσεται .
Lemmas: λέγω δέ ὁ Ἀγάθων πᾶς φημί ὁ Ἀριστόδημος ἀναθορυβέω ὁ πάρειμι , ὡς πρεπόντως ὁ νεανίσκος λέγω καί ἑαυτοῦ καί ὁ θεός . ὁ οὖν Σωκράτης λέγω βλέπω εἰς ὁ Ἐρυξίμαχος , ἆρα σύ δοκέω , φημί , ὦ παῖς Ἀκουμενός , ἀδεής πάλαι δέος δείδω , ἀλλά οὐ μαντικός ὅς νυνδί λέγω λέγω , ὅτι Ἀγάθων θαυμαστός ἐρέω , ἐγώ δέ ἀπορέω ; ὁ μέν ἕτερος , φημί ὁ Ἐρυξίμαχος , μαντικός ἐγώ δοκέω λέγω , ὅτι Ἀγάθων εὖ λέγω · ὁ δέ σύ ἀπορέω , οὐ οἴομαι . καί πῶς , ὦ μακάριος , λέγω ὁ Σωκράτης , οὐ μέλλω ἀπορέω καί ἐγώ καί ἄλλος ὅστις , μέλλω λέγω μετά καλός οὕτως καί παντοδαπός λόγος λέγω ; καί ὁ μέν ἄλλος οὐ ὅμοιος μέν θαυμαστός · ὁ δέ ἐπί τελευτή ὁ κάλλος ὁ ὄνομα καί ῥῆμα τίς οὐ ἄν ἐκπλήσσω ἀκούω ; ἐπεί ἐγώ ἐνθυμέομαι ὅτι αὐτός οὐ οἷος τε εἰμί οὐδέ ἐγγύς οὗτος οὐδείς καλός λέγω , ὑπό αἰσχύνη ὀλίγος ἀποδιδράσκω οἴχομαι , εἰ πη ἔχω . καί γάρ ἐγώ Γοργίας ὁ λόγος ἀναμιμνῄσκω , ὥστε ἄτεχνος ὁ ὁ Ὅμηρος πάσχω · φοβέω μή ἐγώ τελευτάω ὁ Ἀγάθων Γοργίας κεφαλή δεινός λέγω ἐν ὁ λόγος ἐπί ὁ ἐμός λόγος πέμπω αὐτός ἐγώ λίθος ὁ ἀφωνία ποιέω . καί ἐννοέω τότε ἄρα καταγέλαστος εἰμί , ἡνίκα σύ ὁμολογέω ἐν ὁ μέρος μετά σύ ἐγκωμιάζω ὁ ἔρως καί φημί εἰμί δεινός ὁ ἐρωτικός , οὐδείς οἶδα ἄρα ὁ πρᾶγμα , ὡς δέω ἐγκωμιάζω ὁστισοῦν . ἐγώ μέν γάρ ὑπό ἀβελτερία οἴομαι δέω ἀληθής λέγω περί ἕκαστος ὁ ἐγκωμιάζω , καί οὗτος μέν ὑπάρχω , ἐκ αὐτός δέ οὗτος ὁ καλός ἐκλέγω ὡς εὐπρεπής τίθημι · καί πάνυ δή μέγας φρονέω ὡς εὖ ἐράω , ὡς οἶδα ὁ ἀλήθεια ὁ ἐπαινέω ὁστισοῦν . ὁ δέ ἄρα , ὡς ἔοικα , οὐ οὗτος εἰμί ὁ καλός ἐπαινέω ὁστισοῦν , ἀλλά ὁ ὡς μέγας ἀνατίθημι ὁ πρᾶγμα καί ὡς καλός , ἐάν τε εἰμί οὕτως ἔχω ἐάν τε μή · εἰ δέ ψευδής , οὐδείς ἄρα εἰμί πρᾶγμα . προλέγω γάρ , ὡς ἔοικα , ὅπως ἕκαστος ἐγώ ὁ ἔρως ἐγκωμιάζω δοκέω , οὐ ὅπως ἐγκωμιάζω .