plato-philosophy.symposium 211
ὃς γὰρ ἂν μέχρι ἐνταῦθα πρὸς τὰ ἐρωτικὰ παιδαγωγηθῇ , θεώμενος ἐφεξῆς τε καὶ ὀρθῶς τὰ καλά , πρὸς τέλος ἤδη ἰὼν τῶν ἐρωτικῶν ἐξαίφνης κατόψεταί τι θαυμαστὸν τὴν φύσιν καλόν , τοῦτο ἐκεῖνο , ὦ Σώκρατες , οὗ δὴ ἕνεκεν καὶ οἱ ἔμπροσθεν πάντες πόνοι ἦσαν , πρῶτον μὲν ἀεὶ ὂν καὶ οὔτε γιγνόμενον οὔτε ἀπολλύμενον , οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθίνον , ἔπειτα οὐ τῇ μὲν καλόν , τῇ δʼ αἰσχρόν , οὐδὲ τοτὲ μέν , τοτὲ δὲ οὔ , οὐδὲ πρὸς μὲν τὸ καλόν , πρὸς δὲ τὸ αἰσχρόν , οὐδʼ ἔνθα μὲν καλόν , ἔνθα δὲ αἰσχρόν , ὡς τισὶ μὲν ὂν καλόν , τισὶ δὲ αἰσχρόν · οὐδʼ αὖ φαντασθήσεται αὐτῷ τὸ καλὸν οἷον πρόσωπόν τι οὐδὲ χεῖρες οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν ὧν σῶμα μετέχει , οὐδέ τις λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη , οὐδέ που ὂν ἐν ἑτέρῳ τινι , οἷον ἐν ζῴῳ ἢ ἐν γῇ ἢ ἐν οὐρανῷ ἢ ἔν τῳ ἄλλῳ , ἀλλʼ αὐτὸ καθʼ αὑτὸ μεθʼ αὑτοῦ μονοειδὲς ἀεὶ ὄν , τὰ δὲ ἄλλα πάντα καλὰ ἐκείνου μετέχοντα τρόπον τινὰ τοιοῦτον , οἷον γιγνομένων τε τῶν ἄλλων καὶ ἀπολλυμένων μηδὲν ἐκεῖνο μήτε τι πλέον μήτε ἔλαττον γίγνεσθαι μηδὲ πάσχειν μηδέν . ὅταν δή τις ἀπὸ τῶνδε διὰ τὸ ὀρθῶς παιδεραστεῖν ἐπανιὼν ἐκεῖνο τὸ καλὸν ἄρχηται καθορᾶν , σχεδὸν ἄν τι ἅπτοιτο τοῦ τέλους . τοῦτο γὰρ δή ἐστι τὸ ὀρθῶς ἐπὶ τὰ ἐρωτικὰ ἰέναι ἢ ὑπʼ ἄλλου ἄγεσθαι , ἀρχόμενον ἀπὸ τῶνδε τῶν καλῶν ἐκείνου ἕνεκα τοῦ καλοῦ ἀεὶ ἐπανιέναι , ὥσπερ ἐπαναβασμοῖς χρώμενον , ἀπὸ ἑνὸς ἐπὶ δύο καὶ ἀπὸ δυοῖν ἐπὶ πάντα τὰ καλὰ σώματα , καὶ ἀπὸ τῶν καλῶν σωμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα , καὶ ἀπὸ τῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπὶ τὰ καλὰ μαθήματα , καὶ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἐπʼ ἐκεῖνο τὸ μάθημα τελευτῆσαι , ὅ ἐστιν οὐκ ἄλλου ἢ αὐτοῦ ἐκείνου τοῦ καλοῦ μάθημα , καὶ γνῷ αὐτὸ τελευτῶν ὃ ἔστι καλόν . ἐνταῦθα τοῦ βίου , ὦ φίλε Σώκρατες , ἔφη ἡ Μαντινικὴ ξένη , εἴπερ που ἄλλοθι , βιωτὸν ἀνθρώπῳ , θεωμένῳ αὐτὸ τὸ καλόν . ὃ ἐάν ποτε ἴδῃς , οὐ κατὰ χρυσίον τε καὶ ἐσθῆτα καὶ τοὺς καλοὺς παῖδάς τε καὶ νεανίσκους δόξει σοι εἶναι , οὓς νῦν ὁρῶν ἐκπέπληξαι καὶ ἕτοιμος εἶ καὶ σὺ καὶ ἄλλοι πολλοί , ὁρῶντες τὰ παιδικὰ καὶ συνόντες ἀεὶ αὐτοῖς , εἴ πως οἷόν τʼ ἦν , μήτʼ ἐσθίειν μήτε πίνειν , ἀλλὰ θεᾶσθαι μόνον καὶ συνεῖναι . τί δῆτα , ἔφη , οἰόμεθα , εἴ τῳ γένοιτο αὐτὸ τὸ καλὸν ἰδεῖν εἰλικρινές , καθαρόν , ἄμεικτον , ἀλλὰ μὴ ἀνάπλεων σαρκῶν τε ἀνθρωπίνων καὶ χρωμάτων καὶ ἄλλης πολλῆς φλυαρίας θνητῆς , ἀλλʼ αὐτὸ τὸ θεῖον καλὸν δύναιτο μονοειδὲς κατιδεῖν ;
Lemmas: ὅς γάρ ἄν μέχρι ἐνταῦθα πρός ὁ ἐρωτικός παιδαγωγέω , θεάομαι ἐφεξῆς τε καί ὀρθός ὁ καλός , πρός τέλος ἤδη ἔρχομαι ὁ ἐρωτικός ἐξαίφνης καθοράω τις θαυμαστός ὁ φύσις καλός , οὗτος ἐκεῖνος , ὦ Σωκράτης , ὅς δή ἕνεκα καί ὁ ἔμπροσθεν πᾶς πόνος εἰμί , πρῶτος μέν ἀεί εἰμί καί οὔτε γίγνομαι οὔτε ἀπόλλυμι , οὔτε αὐξάνω οὔτε φθίνω , ἔπειτα οὐ ὁ μέν καλός , ὁ δέ αἰσχρός , οὐδέ τότε μέν , τότε δέ οὐ , οὐδέ πρός μέν ὁ καλός , πρός δέ ὁ αἰσχρός , οὐδέ ἔνθα μέν καλός , ἔνθα δέ αἰσχρός , ὡς τις μέν εἰμί καλός , τις δέ αἰσχρός · οὐδέ αὖ φαντάζω αὐτός ὁ καλός οἷος πρόσωπον τις οὐδέ χείρ οὐδέ ἄλλος οὐδείς ὅς σῶμα μετέχω , οὐδέ τις λόγος οὐδέ τις ἐπιστήμη , οὐδέ που εἰμί ἐν ἕτερος τις , οἷος ἐν ζῷον ἤ ἐν γῆ ἤ ἐν οὐρανός ἤ ἐν τις ἄλλος , ἀλλά αὐτός κατά ἑαυτοῦ μετά ἑαυτοῦ μονοειδής ἀεί εἰμί , ὁ δέ ἄλλος πᾶς καλός ἐκεῖνος μετέχω τρόπος τις τοιοῦτος , οἷος γίγνομαι τε ὁ ἄλλος καί ἀπόλλυμι μηδείς ἐκεῖνος μήτε τις πολύς μήτε ἐλαχύς γίγνομαι μηδέ πάσχω μηδείς . ὅταν δή τις ἀπό ὅδε διά ὁ ὀρθός παιδεραστέω ἐπανέρχομαι ἐκεῖνος ὁ καλός ἄρχω καθοράω , σχεδόν ἄν τις ἅπτω ὁ τέλος . οὗτος γάρ δή εἰμί ὁ ὀρθός ἐπί ὁ ἐρωτικός ἔρχομαι ἤ ὑπό ἄλλος ἄγω , ἄρχω ἀπό ὅδε ὁ καλός ἐκεῖνος ἕνεκα ὁ καλός ἀεί ἐπανέρχομαι , ὥσπερ ἐπαναβασμός χράω , ἀπό εἷς ἐπί δύο καί ἀπό δύο ἐπί πᾶς ὁ καλός σῶμα , καί ἀπό ὁ καλός σῶμα ἐπί ὁ καλός ἐπιτήδευμα , καί ἀπό ὁ ἐπιτήδευμα ἐπί ὁ καλός μάθημα , καί ἀπό ὁ μάθημα ἐπί ἐκεῖνος ὁ μάθημα τελευτάω , ὅς εἰμί οὐ ἄλλος ἤ αὐτός ἐκεῖνος ὁ καλός μάθημα , καί γιγνώσκω αὐτός τελευτάω ὅς εἰμί καλός . ἐνταῦθα ὁ βίος , ὦ φίλος Σωκράτης , φημί ὁ Μαντινέη ξένος , εἴπερ που ἄλλοθι , βιωτός ἄνθρωπος , θεάομαι αὐτός ὁ καλός . ὅς ἐάν ποτέ ὁράω , οὐ κατά χρυσίον τε καί ἐσθής καί ὁ καλός παῖς τε καί νεανίσκος δοκέω σύ εἰμί , ὅς νῦν ὁράω ἐκπλήσσω καί ἑτοῖμος εἰμί καί σύ καί ἄλλος πολύς , ὁράω ὁ παιδικός καί σύνειμι ἀεί αὐτός , εἰ πως οἷος τε εἰμί , μήτε ἐσθίω μήτε πίνω , ἀλλά θεάομαι μόνος καί σύνειμι . τίς δῆτα , φημί , οἴομαι , εἰ τις γίγνομαι αὐτός ὁ καλός ὁράω εἰλικρινής , καθαρός , ἄμικτος , ἀλλά μή ἀνάπλεος σάρξ τε ἀνθρώπινος καί χρῶμα καί ἄλλος πολύς φλυαρία θνητός , ἀλλά αὐτός ὁ θεῖος καλός δύναμαι μονοειδής κατοράω ;