plato-philosophy.symposium 178
πρῶτον μὲν γάρ , ὥσπερ λέγω , ἔφη Φαῖδρον ἀρξάμενον ἐνθένδε ποθὲν λέγειν , ὅτι μέγας θεὸς εἴη ὁ Ἔρως καὶ θαυμαστὸς ἐν ἀνθρώποις τε καὶ θεοῖς , πολλαχῇ μὲν καὶ ἄλλῃ , οὐχ ἥκιστα δὲ κατὰ τὴν γένεσιν . τὸ γὰρ ἐν τοῖς πρεσβύτατον εἶναι τὸν θεὸν τίμιον , ἦ δʼ ὅς , τεκμήριον δὲ τούτου · γονῆς γὰρ Ἔρωτος οὔτʼ εἰσὶν οὔτε λέγονται ὑπʼ οὐδενὸς οὔτε ἰδιώτου οὔτε ποιητοῦ , ἀλλʼ Ἡσίοδος πρῶτον μὲν Χάος φησὶ γενέσθαι — αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖʼ εὐρύστερνος , πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί , ἠδʼ Ἔρος Ἡσιόδῳ δὲ καὶ Ἀκουσίλεως σύμφησιν μετὰ τὸ Χάος δύο τούτω γενέσθαι , Γῆν τε καὶ ἔρωτα . Παρμενίδης δὲ τὴν γένεσιν λέγει—πρώτιστον μὲν ἔρωτα θεῶν μητίσατο πάντων . οὕτω πολλαχόθεν ὁμολογεῖται ὁ Ἔρως ἐν τοῖς πρεσβύτατος εἶναι . πρεσβύτατος δὲ ὢν μεγίστων ἀγαθῶν ἡμῖν αἴτιός ἐστιν . οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἔχω εἰπεῖν ὅτι μεῖζόν ἐστιν ἀγαθὸν εὐθὺς νέῳ ὄντι ἢ ἐραστὴς χρηστὸς καὶ ἐραστῇ παιδικά . ὃ γὰρ χρὴ ἀνθρώποις ἡγεῖσθαι παντὸς τοῦ βίου τοῖς μέλλουσι καλῶς βιώσεσθαι , τοῦτο οὔτε συγγένεια οἵα τε ἐμποιεῖν οὕτω καλῶς οὔτε τιμαὶ οὔτε πλοῦτος οὔτʼ ἄλλο οὐδὲν ὡς ἔρως . λέγω δὲ δὴ τί τοῦτο ; τὴν ἐπὶ μὲν τοῖς αἰσχροῖς αἰσχύνην , ἐπὶ δὲ τοῖς καλοῖς φιλοτιμίαν · οὐ γὰρ ἔστιν ἄνευ τούτων οὔτε πόλιν οὔτε ἰδιώτην μεγάλα καὶ καλὰ ἔργα ἐξεργάζεσθαι . φημὶ τοίνυν ἐγὼ ἄνδρα ὅστις ἐρᾷ , εἴ τι αἰσχρὸν ποιῶν κατάδηλος γίγνοιτο ἢ πάσχων ὑπό του διʼ ἀνανδρίαν μὴ ἀμυνόμενος , οὔτʼ ἂν ὑπὸ πατρὸς ὀφθέντα οὕτως ἀλγῆσαι οὔτε ὑπὸ ἑταίρων οὔτε ὑπʼ ἄλλου οὐδενὸς ὡς ὑπὸ παιδικῶν . ταὐτὸν δὲ τοῦτο καὶ τὸν ἐρώμενον ὁρῶμεν , ὅτι διαφερόντως τοὺς ἐραστὰς αἰσχύνεται , ὅταν ὀφθῇ ἐν αἰσχρῷ τινι ὤν . εἰ οὖν μηχανή τις γένοιτο ὥστε πόλιν γενέσθαι ἢ στρατόπεδον ἐραστῶν τε καὶ παιδικῶν , οὐκ ἔστιν ὅπως ἂν ἄμεινον οἰκήσειαν τὴν ἑαυτῶν ἢ ἀπεχόμενοι πάντων τῶν αἰσχρῶν καὶ φιλοτιμούμενοι πρὸς ἀλλήλους , καὶ μαχόμενοί γʼ ἂν μετʼ ἀλλήλων οἱ τοιοῦτοι νικῷεν ἂν ὀλίγοι ὄντες ὡς ἔπος εἰπεῖν πάντας ἀνθρώπους .
Lemmas: πρῶτος μέν γάρ , ὥσπερ λέγω , φημί Φαῖδρος ἄρχω ἐνθένδε ποθεν λέγω , ὅτι μέγας θεός εἰμί ὁ Ἔρως καί θαυμαστός ἐν ἄνθρωπος τε καί θεός , πολλαχῆ μέν καί ἄλλῃ , οὐ ἦκα δέ κατά ὁ γένεσις . ὁ γάρ ἐν ὁ πρέσβυς εἰμί ὁ θεός τίμιος , ἠμί δέ ὅς , τεκμήριον δέ οὗτος · γονή γάρ Ἔρως οὔτε εἰμί οὔτε λέγω ὑπό οὐδείς οὔτε ἰδιώτης οὔτε ποιητής , ἀλλά Ἡσίοδος πρῶτος μέν Χάος φημί γίγνομαι — ἀτάρ ἔπειτα Γαῖα εὐρύστερνος , πᾶς ἕδος ἀσφαλής ἀεί , ἠδέ Ἔρος Ἡσίοδος δέ καί Ἀκουσίλεως σύμφημι μετά ὁ Χάος δύο οὗτος γίγνομαι , Γῆ τε καί ἔρως . Παρμενίδης δέ ὁ γένεσις λέγει—πρώτιστον μέν ἔρως θεός μητίομαι πᾶς . οὕτως πολλαχόθεν ὁμολογέω ὁ Ἔρως ἐν ὁ πρέσβυς εἰμί . πρέσβυς δέ εἰμί μέγας ἀγαθός ἐγώ αἴτιος εἰμί . οὐ γάρ ἐγώ ἔχω λέγω ὅτι μέγας εἰμί ἀγαθός εὐθύς νέος εἰμί ἤ ἐραστής χρηστός καί ἐραστής παιδικός . ὅς γάρ χρή ἄνθρωπος ἡγέομαι πᾶς ὁ βίος ὁ μέλλω καλός βιόω , οὗτος οὔτε συγγένεια οἷος τε ἐμποιέω οὕτως καλός οὔτε τιμή οὔτε πλοῦτος οὔτε ἄλλος οὐδείς ὡς ἔρως . λέγω δέ δή τίς οὗτος ; ὁ ἐπί μέν ὁ αἰσχρός αἰσχύνη , ἐπί δέ ὁ καλός φιλοτιμία · οὐ γάρ εἰμί ἄνευ οὗτος οὔτε πόλις οὔτε ἰδιώτης μέγας καί καλός ἔργον ἐξεργάζομαι . φημί τοίνυν ἐγώ ἀνήρ ὅστις ἐράω , εἰ τις αἰσχρός ποιέω κατάδηλος γίγνομαι ἤ πάσχω ὑπό τις διά ἀνανδρία μή ἀμύνω , οὔτε ἄν ὑπό πατήρ ὁράω οὕτως ἀλγέω οὔτε ὑπό ἑταῖρος οὔτε ὑπό ἄλλος οὐδείς ὡς ὑπό παιδικός . αὐτός δέ οὗτος καί ὁ ἐράω ὁράω , ὅτι διαφερόντως ὁ ἐραστής αἰσχύνω , ὅταν ὁράω ἐν αἰσχρός τις εἰμί . εἰ οὖν μηχανή τις γίγνομαι ὥστε πόλις γίγνομαι ἤ στρατόπεδον ἐραστός τε καί παιδικός , οὐ εἰμί ὅπως ἄν ἀγαθός οἰκέω ὁ ἑαυτοῦ ἤ ἀπέχω πᾶς ὁ αἰσχρός καί φιλοτιμέομαι πρός ἀλλήλων , καί μάχομαι γε ἄν μετά ἀλλήλων ὁ τοιοῦτος νικάω ἄν ὀλίγος εἰμί ὡς ἔπος λέγω πᾶς ἄνθρωπος .