plato-philosophy.symposium 181
οἷον ὃ νῦν ἡμεῖς ποιοῦμεν , ἢ πίνειν ἢ ᾁδειν ἢ διαλέγεσθαι , οὐκ ἔστι τούτων αὐτὸ καλὸν οὐδέν , ἀλλʼ ἐν τῇ πράξει , ὡς ἂν πραχθῇ , τοιοῦτον ἀπέβη · καλῶς μὲν γὰρ πραττόμενον καὶ ὀρθῶς καλὸν γίγνεται , μὴ ὀρθῶς δὲ αἰσχρόν . οὕτω δὴ καὶ τὸ ἐρᾶν καὶ ὁ Ἔρως οὐ πᾶς ἐστι καλὸς οὐδὲ ἄξιος ἐγκωμιάζεσθαι , ἀλλὰ ὁ καλῶς προτρέπων ἐρᾶν . ὁ μὲν οὖν τῆς Πανδήμου Ἀφροδίτης ὡς ἀληθῶς πάνδημός ἐστι καὶ ἐξεργάζεται ὅτι ἂν τύχῃ · καὶ οὗτός ἐστιν ὃν οἱ φαῦλοι τῶν ἀνθρώπων ἐρῶσιν . ἐρῶσι δὲ οἱ τοιοῦτοι πρῶτον μὲν οὐχ ἧττον γυναικῶν ἢ παίδων , ἔπειτα ὧν καὶ ἐρῶσι τῶν σωμάτων μᾶλλον ἢ τῶν ψυχῶν , ἔπειτα ὡς ἂν δύνωνται ἀνοητοτάτων , πρὸς τὸ διαπράξασθαι μόνον βλέποντες , ἀμελοῦντες δὲ τοῦ καλῶς ἢ μή · ὅθεν δὴ συμβαίνει αὐτοῖς ὅτι ἂν τύχωσι τοῦτο πράττειν , ὁμοίως μὲν ἀγαθόν , ὁμοίως δὲ τοὐναντίον . ἔστι γὰρ καὶ ἀπὸ τῆς θεοῦ νεωτέρας τε οὔσης πολὺ ἢ τῆς ἑτέρας , καὶ μετεχούσης ἐν τῇ γενέσει καὶ θήλεος καὶ ἄρρενος . ὁ δὲ τῆς Οὐρανίας πρῶτον μὲν οὐ μετεχούσης θήλεος ἀλλʼ ἄρρενος μόνον—καὶ ἔστιν οὗτος ὁ τῶν παίδων ἔρως—ἔπειτα πρεσβυτέρας , ὕβρεως ἀμοίρου · ὅθεν δὴ ἐπὶ τὸ ἄρρεν τρέπονται οἱ ἐκ τούτου τοῦ ἔρωτος ἔπιπνοι , τὸ φύσει ἐρρωμενέστερον καὶ νοῦν μᾶλλον ἔχον ἀγαπῶντες . καί τις ἂν γνοίη καὶ ἐν αὐτῇ τῇ παιδεραστίᾳ τοὺς εἰλικρινῶς ὑπὸ τούτου τοῦ ἔρωτος ὡρμημένους · οὐ γὰρ ἐρῶσι παίδων , ἀλλʼ ἐπειδὰν ἤδη ἄρχωνται νοῦν ἴσχειν , τοῦτο δὲ πλησιάζει τῷ γενειάσκειν . παρεσκευασμένοι γὰρ οἶμαί εἰσιν οἱ ἐντεῦθεν ἀρχόμενοι ἐρᾶν ὡς τὸν βίον ἅπαντα συνεσόμενοι καὶ κοινῇ συμβιωσόμενοι , ἀλλʼ οὐκ ἐξαπατήσαντες , ἐν ἀφροσύνῃ λαβόντες ὡς νέον , καταγελάσαντες οἰχήσεσθαι ἐπʼ ἄλλον ἀποτρέχοντες . χρῆν δὲ καὶ νόμον εἶναι μὴ ἐρᾶν παίδων , ἵνα μὴ εἰς ἄδηλον πολλὴ σπουδὴ ἀνηλίσκετο · τὸ γὰρ τῶν παίδων τέλος ἄδηλον οἷ τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς τε πέρι καὶ σώματος . οἱ μὲν οὖν ἀγαθοὶ τὸν νόμον τοῦτον αὐτοὶ αὑτοῖς ἑκόντες τίθενται , χρῆν δὲ καὶ τούτους τοὺς πανδήμους ἐραστὰς προσαναγκάζειν τὸ τοιοῦτον , ὥσπερ καὶ τῶν ἐλευθέρων γυναικῶν προσαναγκάζομεν αὐτοὺς καθʼ ὅσον δυνάμεθα μὴ ἐρᾶν .
Lemmas: οἷος ὅς νῦν ἐγώ ποιέω , ἤ πίνω ἤ ᾁδω ἤ διαλέγω , οὐ εἰμί οὗτος αὐτός καλός οὐδείς , ἀλλά ἐν ὁ πρᾶξις , ὡς ἄν πράσσω , τοιοῦτος ἀποβαίνω · καλός μέν γάρ πράσσω καί ὀρθός καλός γίγνομαι , μή ὀρθός δέ αἰσχρός . οὕτως δή καί ὁ ἐράω καί ὁ Ἔρως οὐ πᾶς εἰμί καλός οὐδέ ἄξιος ἐγκωμιάζω , ἀλλά ὁ καλός προτρέπω ἐράω . ὁ μέν οὖν ὁ Πάνδημος Ἀφροδίτη ὡς ἀληθής πάνδημος εἰμί καί ἐξεργάζομαι ὅστις ἄν τυγχάνω · καί οὗτος εἰμί ὅς ὁ φαῦλος ὁ ἄνθρωπος ἐράω . ἐράω δέ ὁ τοιοῦτος πρῶτος μέν οὐ ἥσσων γυνή ἤ παῖς , ἔπειτα ὅς καί ἐράω ὁ σῶμα μάλα ἤ ὁ ψυχή , ἔπειτα ὡς ἄν δύναμαι ἀνόητος , πρός ὁ διαπράσσω μόνος βλέπω , ἀμελέω δέ ὁ καλός ἤ μή · ὅθεν δή συμβαίνω αὐτός ὅστις ἄν τυγχάνω οὗτος πράσσω , ὅμοιος μέν ἀγαθός , ὅμοιος δέ ἐναντίος . εἰμί γάρ καί ἀπό ὁ θεός νέος τε εἰμί πολύς ἤ ὁ ἕτερος , καί μετέχω ἐν ὁ γένεσις καί θῆλυς καί ἄρσην . ὁ δέ ὁ Οὐρανία πρῶτος μέν οὐ μετέχω θῆλυς ἀλλά ἄρσην μόνος εἰμί οὗτος ὁ ὁ παῖς ἔρως—ἔπειτα πρέσβυς , ὕβρις ἄμοιρος · ὅθεν δή ἐπί ὁ ἄρσην τρέπω ὁ ἐκ οὗτος ὁ ἔρως ἔπιπνος , ὁ φύσις ἐρρωμένος καί νόος μάλα ἔχω ἀγαπάζω . καί τις ἄν γιγνώσκω καί ἐν αὐτός ὁ παιδεραστία ὁ εἰλικρινής ὑπό οὗτος ὁ ἔρως ὁρμάω · οὐ γάρ ἐράω παῖς , ἀλλά ἐπειδάν ἤδη ἄρχω νόος ἴσχω , οὗτος δέ πλησιάζω ὁ γενειάσκω . παρασκευάζω γάρ οἴομαι εἰμί ὁ ἐντεῦθεν ἄρχω ἐράω ὡς ὁ βίος ἅπας σύνειμι καί κοινῇ συμβιόω , ἀλλά οὐ ἐξαπατάω , ἐν ἀφροσύνη λαμβάνω ὡς νέος , καταγελάω οἴχομαι ἐπί ἄλλος ἀποτρέχω . χρή δέ καί νόμος εἰμί μή ἐράω παῖς , ἵνα μή εἰς ἄδηλος πολύς σπουδή ἀναλίσκω · ὁ γάρ ὁ παῖς τέλος ἄδηλος οἷ τελευτάω κακία καί ἀρετή ψυχή τε περί καί σῶμα . ὁ μέν οὖν ἀγαθός ὁ νόμος οὗτος αὐτός ἑαυτοῦ ἑκών τίθημι , χρή δέ καί οὗτος ὁ πάνδημος ἐραστής προσαναγκάζω ὁ τοιοῦτος , ὥσπερ καί ὁ ἐλεύθερος γυνή προσαναγκάζω αὐτός κατά ὅσος δύναμαι μή ἐράω .