plato-philosophy.symposium 207
πάνυ μὲν οὖν , ἔφη . τί δὴ οὖν τῆς γεννήσεως ; ὅτι ἀειγενές ἐστι καὶ ἀθάνατον ὡς θνητῷ ἡ γέννησις . ἀθανασίας δὲ ἀναγκαῖον ἐπιθυμεῖν μετὰ ἀγαθοῦ ἐκ τῶν ὡμολογημένων , εἴπερ τοῦ ἀγαθοῦ ἑαυτῷ εἶναι ἀεὶ ἔρως ἐστίν . ἀναγκαῖον δὴ ἐκ τούτου τοῦ λόγου καὶ τῆς ἀθανασίας τὸν ἔρωτα εἶναι.ταῦτά τε οὖν πάντα ἐδίδασκέ με , ὁπότε περὶ τῶν ἐρωτικῶν λόγους ποιοῖτο , καί ποτε ἤρετο τί οἴει , ὦ Σώκρατες , αἴτιον εἶναι τούτου τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἐπιθυμίας ; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὡς δεινῶς διατίθεται πάντα τὰ θηρία ἐπειδὰν γεννᾶν ἐπιθυμήσῃ , καὶ τὰ πεζὰ καὶ τὰ πτηνά , νοσοῦντά τε πάντα καὶ ἐρωτικῶς διατιθέμενα , πρῶτον μὲν περὶ τὸ συμμιγῆναι ἀλλήλοις , ἔπειτα περὶ τὴν τροφὴν τοῦ γενομένου , καὶ ἕτοιμά ἐστιν ὑπὲρ τούτων καὶ διαμάχεσθαι τὰ ἀσθενέστατα τοῖς ἰσχυροτάτοις καὶ ὑπεραποθνῄσκειν , καὶ αὐτὰ τῷ λιμῷ παρατεινόμενα ὥστʼ ἐκεῖνα ἐκτρέφειν , καὶ ἄλλο πᾶν ποιοῦντα . τοὺς μὲν γὰρ ἀνθρώπους , ἔφη , οἴοιτʼ ἄν τις ἐκ λογισμοῦ ταῦτα ποιεῖν · τὰ δὲ θηρία τίς αἰτία οὕτως ἐρωτικῶς διατίθεσθαι ; ἔχεις λέγειν ; καὶ ἐγὼ αὖ ἔλεγον ὅτι οὐκ εἰδείην · ἣ δʼ εἶπεν , Διανοῇ οὖν δεινός ποτε γενήσεσθαι τὰ ἐρωτικά , ἐὰν ταῦτα μὴ ἐννοῇς ; ἀλλὰ διὰ ταῦτά τοι , ὦ Διοτίμα , ὅπερ νυνδὴ εἶπον , παρὰ σὲ ἥκω , γνοὺς ὅτι διδασκάλων δέομαι . ἀλλά μοι λέγε καὶ τούτων τὴν αἰτίαν καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ τὰ ἐρωτικά . εἰ τοίνυν , ἔφη , πιστεύεις ἐκείνου εἶναι φύσει τὸν ἔρωτα , οὗ πολλάκις ὡμολογήκαμεν , μὴ θαύμαζε . ἐνταῦθα γὰρ τὸν αὐτὸν ἐκείνῳ λόγον ἡ θνητὴ φύσις ζητεῖ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀεί τε εἶναι καὶ ἀθάνατος . δύναται δὲ ταύτῃ μόνον , τῇ γενέσει , ὅτι ἀεὶ καταλείπει ἕτερον νέον ἀντὶ τοῦ παλαιοῦ , ἐπεὶ καὶ ἐν ᾧ ἓν ἕκαστον τῶν ζῴων ζῆν καλεῖται καὶ εἶναι τὸ αὐτό—οἷον ἐκ παιδαρίου ὁ αὐτὸς λέγεται ἕως ἂν πρεσβύτης γένηται · οὗτος μέντοι οὐδέποτε τὰ αὐτὰ ἔχων ἐν αὑτῷ ὅμως ὁ αὐτὸς καλεῖται , ἀλλὰ νέος ἀεὶ γιγνόμενος , τὰ δὲ ἀπολλύς , καὶ κατὰ τὰς τρίχας καὶ σάρκα καὶ ὀστᾶ καὶ αἷμα καὶ σύμπαν τὸ σῶμα . καὶ μὴ ὅτι κατὰ τὸ σῶμα , ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν οἱ τρόποι , τὰ ἤθη , δόξαι , ἐπιθυμίαι , ἡδοναί , λῦπαι , φόβοι , τούτων ἕκαστα οὐδέποτε τὰ αὐτὰ πάρεστιν ἑκάστῳ , ἀλλὰ τὰ μὲν γίγνεται , τὰ δὲ ἀπόλλυται .
Lemmas: πάνυ μέν οὖν , φημί . τίς δή οὖν ὁ γέννησις ; ὅτι ἀειγενής εἰμί καί ἀθάνατος ὡς θνητός ὁ γέννησις . ἀθανασία δέ ἀναγκαῖος ἐπιθυμέω μετά ἀγαθός ἐκ ὁ ὁμολογέω , εἴπερ ὁ ἀγαθός ἑαυτοῦ εἰμί ἀεί ἔρως εἰμί . ἀναγκαῖος δή ἐκ οὗτος ὁ λόγος καί ὁ ἀθανασία ὁ ἔρως εἶναι.ταῦτά τε οὖν πᾶς διδάσκω ἐγώ , ὁπότε περί ὁ ἐρωτικός λόγος ποιέω , καί ποτέ ἔρομαι τίς οἴομαι , ὦ Σωκράτης , αἴτιος εἰμί οὗτος ὁ ἔρως καί ὁ ἐπιθυμία ; ἤ οὐ αἰσθάνομαι ὡς δεινός διατίθημι πᾶς ὁ θηρίον ἐπειδάν γεννάω ἐπιθυμέω , καί ὁ πεζός καί ὁ πτηνός , νοσέω τε πᾶς καί ἐρωτικός διατίθημι , πρῶτος μέν περί ὁ συμμείγνυμι ἀλλήλων , ἔπειτα περί ὁ τροφή ὁ γίγνομαι , καί ἑτοῖμος εἰμί ὑπέρ οὗτος καί διαμάχομαι ὁ ἀσθενής ὁ ἰσχυρός καί ὑπεραποθνῄσκω , καί αὐτός ὁ λιμός παρατείνω ὥστε ἐκεῖνος ἐκτρέφω , καί ἄλλος πᾶς ποιέω . ὁ μέν γάρ ἄνθρωπος , φημί , οἴομαι ἄν τις ἐκ λογισμός οὗτος ποιέω · ὁ δέ θηρίον τίς αἰτία οὕτως ἐρωτικός διατίθημι ; ἔχω λέγω ; καί ἐγώ αὖ λέγω ὅτι οὐ οἶδα · ὁ δέ λέγω , Διανοή οὖν δεινός ποτέ γίγνομαι ὁ ἐρωτικός , ἐάν οὗτος μή ἐννοέω ; ἀλλά διά οὗτος τοι , ὦ Διοτίμα , ὅς νυνδί λέγω , παρά σύ ἥκω , γιγνώσκω ὅτι διδάσκαλος δέω . ἀλλά ἐγώ λέγω καί οὗτος ὁ αἰτία καί ὁ ἄλλος ὁ περί ὁ ἐρωτικός . εἰ τοίνυν , φημί , πιστεύω ἐκεῖνος εἰμί φύσις ὁ ἔρως , ὅς πολλάκις ὁμολογέω , μή θαυμάζω . ἐνταῦθα γάρ ὁ αὐτός ἐκεῖνος λόγος ὁ θνητός φύσις ζητέω κατά ὁ δυνατός ἀεί τε εἰμί καί ἀθάνατος . δύναμαι δέ οὗτος μόνος , ὁ γένεσις , ὅτι ἀεί καταλείπω ἕτερος νέος ἀντί ὁ παλαιός , ἐπεί καί ἐν ὅς εἷς ἕκαστος ὁ ζῷον ζάω καλέω καί εἰμί ὁ αὐτό—οἷον ἐκ παιδάριον ὁ αὐτός λέγω ἕως ἄν πρεσβύτης γίγνομαι · οὗτος μέντοι οὐδέποτε ὁ αὐτός ἔχω ἐν ἑαυτοῦ ὅμως ὁ αὐτός καλέω , ἀλλά νέος ἀεί γίγνομαι , ὁ δέ ἀπόλλυμι , καί κατά ὁ θρίξ καί σάρξ καί ὀστέον καί αἷμα καί σύμπας ὁ σῶμα . καί μή ὅτι κατά ὁ σῶμα , ἀλλά καί κατά ὁ ψυχή ὁ τρόπος , ὁ ἦθος , δόξα , ἐπιθυμία , ἡδονή , λύπη , φόβος , οὗτος ἕκαστος οὐδέποτε ὁ αὐτός πάρειμι ἕκαστος , ἀλλά ὁ μέν γίγνομαι , ὁ δέ ἀπόλλυμι .