plato-philosophy.symposium 216
καὶ ταῦτα , ὦ Σώκρατες , οὐκ ἐρεῖς ὡς οὐκ ἀληθῆ . καὶ ἔτι γε νῦν σύνοιδʼ ἐμαυτῷ ὅτι εἰ ἐθέλοιμι παρέχειν τὰ ὦτα , οὐκ ἂν καρτερήσαιμι ἀλλὰ ταὐτὰ ἂν πάσχοιμι . ἀναγκάζει γάρ με ὁμολογεῖν ὅτι πολλοῦ ἐνδεὴς ὢν αὐτὸς ἔτι ἐμαυτοῦ μὲν ἀμελῶ , τὰ δʼ Ἀθηναίων πράττω . βίᾳ οὖν ὥσπερ ἀπὸ τῶν Σειρήνων ἐπισχόμενος τὰ ὦτα οἴχομαι φεύγων , ἵνα μὴ αὐτοῦ καθήμενος παρὰ τούτῳ καταγηράσω . πέπονθα δὲ πρὸς τοῦτον μόνον ἀνθρώπων , ὃ οὐκ ἄν τις οἴοιτο ἐν ἐμοὶ ἐνεῖναι , τὸ αἰσχύνεσθαι ὁντινοῦν · ἐγὼ δὲ τοῦτον μόνον αἰσχύνομαι . σύνοιδα γὰρ ἐμαυτῷ ἀντιλέγειν μὲν οὐ δυναμένῳ ὡς οὐ δεῖ ποιεῖν ἃ οὗτος κελεύει , ἐπειδὰν δὲ ἀπέλθω , ἡττημένῳ τῆς τιμῆς τῆς ὑπὸ τῶν πολλῶν . δραπετεύω οὖν αὐτὸν καὶ φεύγω , καὶ ὅταν ἴδω , αἰσχύνομαι τὰ ὡμολογημένα . καὶ πολλάκις μὲν ἡδέως ἂν ἴδοιμι αὐτὸν μὴ ὄντα ἐν ἀνθρώποις · εἰ δʼ αὖ τοῦτο γένοιτο , εὖ οἶδα ὅτι πολὺ μεῖζον ἂν ἀχθοίμην , ὥστε οὐκ ἔχω ὅτι χρήσωμαι τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ . καὶ ὑπὸ μὲν δὴ τῶν αὐλημάτων καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλοι πολλοὶ τοιαῦτα πεπόνθασιν ὑπὸ τοῦδε τοῦ σατύρου · ἄλλα δὲ ἐμοῦ ἀκούσατε ὡς ὅμοιός τʼ ἐστὶν οἷς ἐγὼ ᾔκασα αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν ὡς θαυμασίαν ἔχει . εὖ γὰρ ἴστε ὅτι οὐδεὶς ὑμῶν τοῦτον γιγνώσκει · ἀλλὰ ἐγὼ δηλώσω , ἐπείπερ ἠρξάμην . ὁρᾶτε γὰρ ὅτι Σωκράτης ἐρωτικῶς διάκειται τῶν καλῶν καὶ ἀεὶ περὶ τούτους ἐστὶ καὶ ἐκπέπληκται , καὶ αὖ ἀγνοεῖ πάντα καὶ οὐδὲν οἶδεν . ὡς τὸ σχῆμα αὐτοῦ τοῦτο οὐ σιληνῶδες ; σφόδρα γε . τοῦτο γὰρ οὗτος ἔξωθεν περιβέβληται , ὥσπερ ὁ γεγλυμμένος σιληνός · ἔνδοθεν δὲ ἀνοιχθεὶς πόσης οἴεσθε γέμει , ὦ ἄνδρες συμπόται , σωφροσύνης ; ἴστε ὅτι οὔτε εἴ τις καλός ἐστι μέλει αὐτῷ οὐδέν , ἀλλὰ καταφρονεῖ τοσοῦτον ὅσον οὐδʼ ἂν εἷς οἰηθείη , οὔτʼ εἴ τις πλούσιος , οὔτʼ εἰ ἄλλην τινὰ τιμὴν ἔχων τῶν ὑπὸ πλήθους μακαριζομένων · ἡγεῖται δὲ πάντα ταῦτα τὰ κτήματα οὐδενὸς ἄξια καὶ ἡμᾶς οὐδὲν εἶναι—λέγω ὑμῖν—εἰρωνευόμενος δὲ καὶ παίζων πάντα τὸν βίον πρὸς τοὺς ἀνθρώπους διατελεῖ .
Lemmas: καί οὗτος , ὦ Σωκράτης , οὐ λέγω ὡς οὐ ἀληθής . καί ἔτι γε νῦν σύνοιδα ἐμαυτοῦ ὅτι εἰ ἐθέλω παρέχω ὁ οὖς , οὐ ἄν καρτερέω ἀλλά αὐτός ἄν πάσχω . ἀναγκάζω γάρ ἐγώ ὁμολογέω ὅτι πολύς ἐνδεής εἰμί αὐτός ἔτι ἐμαυτοῦ μέν ἀμελέω , ὁ δέ Ἀθηναῖος πράσσω . βία οὖν ὥσπερ ἀπό ὁ Σειρήν ἐπίσχω ὁ οὖς οἴχομαι φεύγω , ἵνα μή αὐτοῦ κάθημαι παρά οὗτος καταγηράσκω . πάσχω δέ πρός οὗτος μόνος ἄνθρωπος , ὅς οὐ ἄν τις οἴομαι ἐν ἐγώ ἔνειμι , ὁ αἰσχύνω ὅστις · ἐγώ δέ οὗτος μόνος αἰσχύνω . σύνοιδα γάρ ἐμαυτοῦ ἀντιλέγω μέν οὐ δύναμαι ὡς οὐ δέω ποιέω ὅς οὗτος κελεύω , ἐπειδάν δέ ἀπέρχομαι , ἡσσάομαι ὁ τιμή ὁ ὑπό ὁ πολύς . δραπετεύω οὖν αὐτός καί φεύγω , καί ὅταν ὁράω , αἰσχύνω ὁ ὁμολογέω . καί πολλάκις μέν ἡδύς ἄν ὁράω αὐτός μή εἰμί ἐν ἄνθρωπος · εἰ δέ αὖ οὗτος γίγνομαι , εὖ οἶδα ὅτι πολύς μέγας ἄν ἄχθομαι , ὥστε οὐ ἔχω ὅτι χράω οὗτος ὁ ἄνθρωπος . καί ὑπό μέν δή ὁ αὔλημα καί ἐγώ καί ἄλλος πολύς τοιοῦτος πάσχω ὑπό ὅδε ὁ σάτυρος · ἄλλος δέ ἐγώ ἀκούω ὡς ὅμοιος τε εἰμί ὅς ἐγώ εἰκάζω αὐτός καί ὁ δύναμις ὡς θαυμάσιος ἔχω . εὖ γάρ οἶδα ὅτι οὐδείς σύ οὗτος γιγνώσκω · ἀλλά ἐγώ δηλόω , ἐπεί ἄρχω . ὁράω γάρ ὅτι Σωκράτης ἐρωτικός διάκειμαι ὁ καλός καί ἀεί περί οὗτος εἰμί καί ἐκπλήσσω , καί αὖ ἀγνοέω πᾶς καί οὐδείς οἶδα . ὡς ὁ σχῆμα αὐτός οὗτος οὐ σιληνώδης ; σφόδρα γε . οὗτος γάρ οὗτος ἔξωθεν περιβάλλω , ὥσπερ ὁ γλύφω σειληνός · ἔνδοθεν δέ ἀνοίγνυμι πόσος οἴομαι γέμω , ὦ ἀνήρ συμπότης , σωφροσύνη ; οἶδα ὅτι οὔτε εἰ τις καλός εἰμί μέλω αὐτός οὐδείς , ἀλλά καταφρονέω τοσοῦτος ὅσος οὐδέ ἄν εἷς οἴομαι , οὔτε εἰ τις πλούσιος , οὔτε εἰ ἄλλος τις τιμή ἔχω ὁ ὑπό πλῆθος μακαρίζω · ἡγέομαι δέ πᾶς οὗτος ὁ κτῆμα οὐδείς ἄξιος καί ἐγώ οὐδείς εἶναι—λέγω υμιν—ειρωνευμαι δέ καί παίζω πᾶς ὁ βίος πρός ὁ ἄνθρωπος διατελέω .