plato-philosophy.symposium 195
ἐγὼ δὲ δὴ βούλομαι πρῶτον μὲν εἰπεῖν ὡς χρή με εἰπεῖν , ἔπειτα εἰπεῖν . δοκοῦσι γάρ μοι πάντες οἱ πρόσθεν εἰρηκότες οὐ τὸν θεὸν ἐγκωμιάζειν ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους εὐδαιμονίζειν τῶν ἀγαθῶν ὧν ὁ θεὸς αὐτοῖς αἴτιος · ὁποῖος δέ τις αὐτὸς ὢν ταῦτα ἐδωρήσατο , οὐδεὶς εἴρηκεν . εἷς δὲ τρόπος ὀρθὸς παντὸς ἐπαίνου περὶ παντός , λόγῳ διελθεῖν οἷος οἵων αἴτιος ὢν τυγχάνει περὶ οὗ ἂν ὁ λόγος ᾖ . οὕτω δὴ τὸν ἔρωτα καὶ ἡμᾶς δίκαιον ἐπαινέσαι πρῶτον αὐτὸν οἷός ἐστιν , ἔπειτα τὰς δόσεις . φημὶ οὖν ἐγὼ πάντων θεῶν εὐδαιμόνων ὄντων ἔρωτα , εἰ θέμις καὶ ἀνεμέσητον εἰπεῖν , εὐδαιμονέστατον εἶναι αὐτῶν , κάλλιστον ὄντα καὶ ἄριστον . ἔστι δὲ κάλλιστος ὢν τοιόσδε . πρῶτον μὲν νεώτατος θεῶν , ὦ Φαῖδρε . μέγα δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ αὐτὸς παρέχεται , φεύγων φυγῇ τὸ γῆρας , ταχὺ ὂν δῆλον ὅτι · θᾶττον γοῦν τοῦ δέοντος ἡμῖν προσέρχεται . ὃ δὴ πέφυκεν Ἔρως μισεῖν καὶ οὐδʼ ἐντὸς πολλοῦ πλησιάζειν . μετὰ δὲ νέων ἀεὶ σύνεστί τε καὶ ἔστιν · ὁ γὰρ παλαιὸς λόγος εὖ ἔχει , ὡς ὅμοιον ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει . ἐγὼ δὲ Φαίδρῳ πολλὰ ἄλλα ὁμολογῶν τοῦτο οὐχ ὁμολογῶ , ὡς Ἔρως Κρόνου καὶ Ἰαπετοῦ ἀρχαιότερός ἐστιν , ἀλλά φημι νεώτατον αὐτὸν εἶναι θεῶν καὶ ἀεὶ νέον , τὰ δὲ παλαιὰ πράγματα περὶ θεούς , ἃ Ἡσίοδος καὶ Παρμενίδης λέγουσιν , Ἀνάγκῃ καὶ οὐκ Ἔρωτι γεγονέναι , εἰ ἐκεῖνοι ἀληθῆ ἔλεγον · οὐ γὰρ ἂν ἐκτομαὶ οὐδὲ δεσμοὶ ἀλλήλων ἐγίγνοντο καὶ ἄλλα πολλὰ καὶ βίαια , εἰ Ἔρως ἐν αὐτοῖς ἦν , ἀλλὰ φιλία καὶ εἰρήνη , ὥσπερ νῦν , ἐξ οὗ Ἔρως τῶν θεῶν βασιλεύει . νέος μὲν οὖν ἐστι , πρὸς δὲ τῷ νέῳ ἁπαλός · ποιητοῦ δʼ ἔστιν ἐνδεὴς οἷος ἦν Ὅμηρος πρὸς τὸ ἐπιδεῖξαι θεοῦ ἁπαλότητα . Ὅμηρος γὰρ Ἄτην θεόν τέ φησιν εἶναι καὶ ἁπαλήν—τοὺς γοῦν πόδας αὐτῆς ἁπαλοὺς εἶναι—λέγων τῆς μένθʼ ἁπαλοὶ πόδες · οὐ γὰρ ἐπʼ οὔδεοςπίλναται , ἀλλʼ ἄρα ἥ γε κατʼ ἀνδρῶν κράατα βαίνει . καλῷ οὖν δοκεῖ μοι τεκμηρίῳ τὴν ἁπαλότητα ἀποφαίνειν , ὅτι οὐκ ἐπὶ σκληροῦ βαίνει , ἀλλʼ ἐπὶ μαλθακοῦ . τῷ αὐτῷ δὴ καὶ ἡμεῖς χρησόμεθα τεκμηρίῳ περὶ ἔρωτα ὅτι ἁπαλός . οὐ γὰρ ἐπὶ γῆς βαίνει οὐδʼ ἐπὶ κρανίων , ἅ ἐστιν οὐ πάνυ μαλακά , ἀλλʼ ἐν τοῖς μαλακωτάτοις τῶν ὄντων καὶ βαίνει καὶ οἰκεῖ . ἐν γὰρ ἤθεσι καὶ ψυχαῖς θεῶν καὶ ἀνθρώπων τὴν οἴκησιν ἵδρυται , καὶ οὐκ αὖ ἑξῆς ἐν πάσαις ταῖς ψυχαῖς , ἀλλʼ ᾗτινι ἂν σκληρὸν ἦθος ἐχούσῃ ἐντύχῃ , ἀπέρχεται , ᾗ δʼ ἂν μαλακόν , οἰκίζεται .
Lemmas: ἐγώ δέ δή βούλομαι πρῶτος μέν λέγω ὡς χρή ἐγώ λέγω , ἔπειτα λέγω . δοκέω γάρ ἐγώ πᾶς ὁ πρόσθεν λέγω οὐ ὁ θεός ἐγκωμιάζω ἀλλά ὁ ἄνθρωπος εὐδαιμονίζω ὁ ἀγαθός ὅς ὁ θεός αὐτός αἴτιος · ὁποῖος δέ τις αὐτός εἰμί οὗτος δωρέω , οὐδείς λέγω . εἷς δέ τρόπος ὀρθός πᾶς ἔπαινος περί πᾶς , λόγος διέρχομαι οἷος οἷος αἴτιος εἰμί τυγχάνω περί ὅς ἄν ὁ λόγος εἰμί . οὕτως δή ὁ ἔρως καί ἐγώ δίκαιος ἐπαινέω πρῶτος αὐτός οἷος εἰμί , ἔπειτα ὁ δόσις . φημί οὖν ἐγώ πᾶς θεός εὐδαίμων εἰμί ἔρως , εἰ θέμις καί ἀνεμέσητος λέγω , εὐδαίμων εἰμί αὐτός , καλός εἰμί καί ἀγαθός . εἰμί δέ καλός εἰμί τοιόσδε . πρῶτος μέν νέος θεός , ὦ Φαῖδρος . μέγας δέ τεκμήριον ὁ λόγος αὐτός παρέχω , φεύγω φυγή ὁ γῆρας , ταχύς εἰμί δῆλος ὅτι · ταχύς γοῦν ὁ δέω ἐγώ προσέρχομαι . ὅς δή φύω Ἔρως μισέω καί οὐδέ ἐντός πολύς πλησιάζω . μετά δέ νέος ἀεί σύνειμι τε καί εἰμί · ὁ γάρ παλαιός λόγος εὖ ἔχω , ὡς ὅμοιος ὅμοιος ἀεί πελάζω . ἐγώ δέ Φαῖδρος πολύς ἄλλος ὁμολογέω οὗτος οὐ ὁμολογέω , ὡς Ἔρως Κρόνος καί Ἰαπετός ἀρχαῖος εἰμί , ἀλλά φημί νέος αὐτός εἰμί θεός καί ἀεί νέος , ὁ δέ παλαιός πρᾶγμα περί θεός , ὅς Ἡσίοδος καί Παρμενίδης λέγω , Ἀνάγκη καί οὐ Ἔρως γίγνομαι , εἰ ἐκεῖνος ἀληθής λέγω · οὐ γάρ ἄν ἐκτομή οὐδέ δεσμός ἀλλήλων γίγνομαι καί ἄλλος πολύς καί βίαιος , εἰ Ἔρως ἐν αὐτός εἰμί , ἀλλά φιλία καί εἰρήνη , ὥσπερ νῦν , ἐκ ὅς Ἔρως ὁ θεός βασιλεύω . νέος μέν οὖν εἰμί , πρός δέ ὁ νέος ἁπαλός · ποιητής δέ εἰμί ἐνδεής οἷος εἰμί Ὅμηρος πρός ὁ ἐπιδείκνυμι θεός ἁπαλότης . Ὅμηρος γάρ Ἄτη θεός τε φημί εἰμί καί ἁπαλός γοῦν πούς αὐτός ἁπαλός εἶναι—λέγων ὁ μέντοι ἁπαλός πούς · οὐ γάρ ἐπί οὔδεοςπίλναται , ἀλλά ἄρα ὁ γε κατά ἀνήρ κράς βαίνω . καλός οὖν δοκέω ἐγώ τεκμήριον ὁ ἁπαλότης ἀποφαίνω , ὅτι οὐ ἐπί σκληρός βαίνω , ἀλλά ἐπί μαλθακός . ὁ αὐτός δή καί ἐγώ χράω τεκμήριον περί ἔρως ὅτι ἁπαλός . οὐ γάρ ἐπί γῆ βαίνω οὐδέ ἐπί κρανίον , ὅς εἰμί οὐ πάνυ μαλακός , ἀλλά ἐν ὁ μαλακός ὁ εἰμί καί βαίνω καί οἰκέω . ἐν γάρ ἦθος καί ψυχή θεός καί ἄνθρωπος ὁ οἴκησις ἱδρύω , καί οὐ αὖ ἑξῆς ἐν πᾶς ὁ ψυχή , ἀλλά ὅστις ἄν σκληρός ἦθος ἔχω ἐντυγχάνω , ἀπέρχομαι , ᾗ δέ ἄν μαλακός , οἰκίζω .