plato-philosophy.symposium 185
εἰ γάρ τις ἐραστῇ ὡς πλουσίῳ πλούτου ἕνεκα χαρισάμενος ἐξαπατηθείη καὶ μὴ λάβοι χρήματα , ἀναφανέντος τοῦ ἐραστοῦ πένητος , οὐδὲν ἧττον αἰσχρόν · δοκεῖ γὰρ ὁ τοιοῦτος τό γε αὑτοῦ ἐπιδεῖξαι , ὅτι ἕνεκα χρημάτων ὁτιοῦν ἂν ὁτῳοῦν ὑπηρετοῖ , τοῦτο δὲ οὐ καλόν . κατὰ τὸν αὐτὸν δὴ λόγον κἂν εἴ τις ὡς ἀγαθῷ χαρισάμενος καὶ αὐτὸς ὡς ἀμείνων ἐσόμενος διὰ τὴν φιλίαν ἐραστοῦ ἐξαπατηθείη , ἀναφανέντος ἐκείνου κακοῦ καὶ οὐ κεκτημένου ἀρετήν , ὅμως καλὴ ἡ ἀπάτη · δοκεῖ γὰρ αὖ καὶ οὗτος τὸ καθʼ αὑτὸν δεδηλωκέναι , ὅτι ἀρετῆς γʼ ἕνεκα καὶ τοῦ βελτίων γενέσθαι πᾶν ἂν παντὶ προθυμηθείη , τοῦτο δὲ αὖ πάντων κάλλιστον · οὕτω πᾶν πάντως γε καλὸν ἀρετῆς γʼ ἕνεκα χαρίζεσθαι . οὗτός ἐστιν ὁ τῆς οὐρανίας θεοῦ ἔρως καὶ οὐράνιος καὶ πολλοῦ ἄξιος καὶ πόλει καὶ ἰδιώταις , πολλὴν ἐπιμέλειαν ἀναγκάζων ποιεῖσθαι πρὸς ἀρετὴν τόν τε ἐρῶντα αὐτὸν αὑτοῦ καὶ τὸν ἐρώμενον · οἱ δʼ ἕτεροι πάντες τῆς ἑτέρας , τῆς πανδήμου . ταῦτά σοι , ἔφη , ὡς ἐκ τοῦ παραχρῆμα , ὦ Φαῖδρε , περὶ Ἔρωτος συμβάλλομαι . Παυσανίου δὲ παυσαμένου—διδάσκουσι γάρ με ἴσα λέγειν οὑτωσὶ οἱ σοφοί—ἔφη ὁ Ἀριστόδημος δεῖν μὲν Ἀριστοφάνη λέγειν , τυχεῖν δὲ αὐτῷ τινα ἢ ὑπὸ πλησμονῆς ἢ ὑπό τινος ἄλλου λύγγα ἐπιπεπτωκυῖαν καὶ οὐχ οἷόν τε εἶναι λέγειν , ἀλλʼ εἰπεῖν αὐτόν—ἐν τῇ κάτω γὰρ αὐτοῦ τὸν ἰατρὸν Ἐρυξίμαχον κατακεῖσθαι—ὦ Ἐρυξίμαχε , δίκαιος εἶ ἢ παῦσαί με τῆς λυγγὸς ἢ λέγειν ὑπὲρ ἐμοῦ , ἕως ἂν ἐγὼ παύσωμαι . καὶ τὸν Ἐρυξίμαχον εἰπεῖν ἀλλὰ ποιήσω ἀμφότερα ταῦτα · ἐγὼ μὲν γὰρ ἐρῶ ἐν τῷ σῷ μέρει , σὺ δʼ ἐπειδὰν παύσῃ , ἐν τῷ ἐμῷ . ἐν ᾧ δʼ ἂν ἐγὼ λέγω , ἐὰν μέν σοι ἐθέλῃ ἀπνευστὶ ἔχοντι πολὺν χρόνον παύεσθαι ἡ λύγξ · εἰ δὲ μή , ὕδατι ἀνακογχυλίασον . εἰ δʼ ἄρα πάνυ ἰσχυρά ἐστιν , ἀναλαβών τι τοιοῦτον οἵῳ κινήσαις ἂν τὴν ῥῖνα , πτάρε · καὶ ἐὰν τοῦτο ποιήσῃς ἅπαξ ἢ δίς , καὶ εἰ πάνυ ἰσχυρά ἐστι , παύσεται . οὐκ ἂν φθάνοις λέγων , φάναι τὸν Ἀριστοφάνη · ἐγὼ δὲ ταῦτα ποιήσω .
Lemmas: εἰ γάρ τις ἐραστής ὡς πλούσιος πλοῦτος ἕνεκα χαρίζω ἐξαπατάω καί μή λαμβάνω χρῆμα , ἀναφαίνω ὁ ἐραστής πένης , οὐδείς ἥσσων αἰσχρός · δοκέω γάρ ὁ τοιοῦτος ὁ γε ἑαυτοῦ ἐπιδείκνυμι , ὅτι ἕνεκα χρῆμα ὁστισοῦν ἄν ὅστις ὑπηρετέω , οὗτος δέ οὐ καλός . κατά ὁ αὐτός δή λόγος ἄν εἰ τις ὡς ἀγαθός χαρίζω καί αὐτός ὡς ἀγαθός εἰμί διά ὁ φιλία ἐραστής ἐξαπατάω , ἀναφαίνω ἐκεῖνος κακός καί οὐ κτάομαι ἀρετή , ὅμως καλός ὁ ἀπάτη · δοκέω γάρ αὖ καί οὗτος ὁ κατά ἑαυτοῦ δηλόω , ὅτι ἀρετή γε ἕνεκα καί ὁ ἀγαθός γίγνομαι πᾶς ἄν πᾶς προθυμέομαι , οὗτος δέ αὖ πᾶς καλός · οὕτως πᾶς πάντως γε καλός ἀρετή γε ἕνεκα χαρίζω . οὗτος εἰμί ὁ ὁ οὐράνιος θεός ἔρως καί οὐράνιος καί πολύς ἄξιος καί πόλις καί ἰδιώτης , πολύς ἐπιμέλεια ἀναγκάζω ποιέω πρός ἀρετή ὁ τε ἐράω αὐτός ἑαυτοῦ καί ὁ ἐράω · ὁ δέ ἕτερος πᾶς ὁ ἕτερος , ὁ πάνδημος . οὗτος σύ , φημί , ὡς ἐκ ὁ παραχρῆμα , ὦ Φαῖδρος , περί Ἔρως συμβάλλω . Παυσανίας δέ παυσαμενου—διδασκους γάρ ἐγώ ἴσος λέγω οὕτως ὁ σοφόω ὁ Ἀριστόδημος δέω μέν Ἀριστοφάνης λέγω , τυγχάνω δέ αὐτός τις ἤ ὑπό πλησμονή ἤ ὑπό τις ἄλλος λύγξ ἐπιπίπτω καί οὐ οἷος τε εἰμί λέγω , ἀλλά λέγω αὐτός ὁ κάτω γάρ αὐτός ὁ ἰατρός Ἐρυξίμαχος κατακεῖσθαι—ὦ Ἐρυξίμαχος , δίκαιος εἰμί ἤ παύω ἐγώ ὁ λύγξ ἤ λέγω ὑπέρ ἐγώ , ἕως ἄν ἐγώ παύω . καί ὁ Ἐρυξίμαχος λέγω ἀλλά ποιέω ἀμφότερος οὗτος · ἐγώ μέν γάρ λέγω ἐν ὁ σός μέρος , σύ δέ ἐπειδάν παύω , ἐν ὁ ἐμός . ἐν ὅς δέ ἄν ἐγώ λέγω , ἐάν μέν σύ ἐθέλω ἀπνευστί ἔχω πολύς χρόνος παύω ὁ λύγξ · εἰ δέ μή , ὕδωρ ἀνακογχυλιάζω . εἰ δέ ἄρα πάνυ ἰσχυρός εἰμί , ἀναλαμβάνω τις τοιοῦτος οἷος κινέω ἄν ὁ ῥίς , πταίρω% · καί ἐάν οὗτος ποιέω ἅπαξ ἤ δίς , καί εἰ πάνυ ἰσχυρός εἰμί , παύω . οὐ ἄν φθάνω λέγω , φημί ὁ Ἀριστοφάνης · ἐγώ δέ οὗτος ποιέω .