plato-philosophy.sophista 242
διὰ ταῦτα μέντοι τολμητέον ἐπιτίθεσθαι τῷ πατρικῷ λόγῳ νῦν , ἢ τὸ παράπαν ἐατέον , εἰ τοῦτό τις εἴργει δρᾶν ὄκνος . ἀλλʼ ἡμᾶς τοῦτό γε μηδὲν μηδαμῇ εἴρξῃ . τρίτον τοίνυν ἔτι σε σμικρόν τι παραιτήσομαι . λέγε μόνον . εἶπόν που νυνδὴ λέγων ὡς πρὸς τὸν περὶ ταῦτʼ ἔλεγχον ἀεί τε ἀπειρηκὼς ἐγὼ τυγχάνω καὶ δὴ καὶ τὰ νῦν . εἶπες . φοβοῦμαι δὴ τὰ εἰρημένα , μή ποτε διὰ ταῦτά σοι μανικὸς εἶναι δόξω παρὰ πόδα μεταβαλὼν ἐμαυτὸν ἄνω καὶ κάτω . σὴν γὰρ δὴ χάριν ἐλέγχειν τὸν λόγον ἐπιθησόμεθα , ἐάνπερ ἐλέγχωμεν . ὡς τοίνυν ἔμοιγε μηδαμῇ δόξων μηδὲν πλημμελεῖν , ἂν ἐπὶ τὸν ἔλεγχον τοῦτον καὶ τὴν ἀπόδειξιν ἴῃς , θαρρῶν ἴθι τούτου γε ἕνεκα . φέρε δή , τίνα ἀρχήν τις ἂν ἄρξαιτο παρακινδυνευτικοῦ λόγου ; δοκῶ μὲν γὰρ τήνδʼ , ὦ παῖ , τὴν ὁδὸν ἀναγκαιοτάτην ἡμῖν εἶναι τρέπεσθαι . ποίαν δή ; τὰ δοκοῦντα νῦν ἐναργῶς ἔχειν ἐπισκέψασθαι πρῶτον μή πῃ τεταραγμένοι μὲν ὦμεν περὶ ταῦτα , ῥᾳδίως δʼ ἀλλήλοις ὁμολογῶμεν ὡς εὐκρινῶς ἔχοντες . λέγε σαφέστερον ὃ λέγεις . εὐκόλως μοι δοκεῖ Παρμενίδης ἡμῖν διειλέχθαι καὶ πᾶς ὅστις πώποτε ἐπὶ κρίσιν ὥρμησε τοῦ τὰ ὄντα διορίσασθαι πόσα τε καὶ ποῖά ἐστιν . πῇ ; μῦθόν τινα ἕκαστος φαίνεταί μοι διηγεῖσθαι παισὶν ὡς οὖσιν ἡμῖν , ὁ μὲν ὡς τρία τὰ ὄντα , πολεμεῖ δὲ ἀλλήλοις ἐνίοτε αὐτῶν ἄττα πῃ , τοτὲ δὲ καὶ φίλα γιγνόμενα γάμους τε καὶ τόκους καὶ τροφὰς τῶν ἐκγόνων παρέχεται · δύο δὲ ἕτερος εἰπών , ὑγρὸν καὶ ξηρὸν ἢ θερμὸν καὶ ψυχρόν , συνοικίζει τε αὐτὰ καὶ ἐκδίδωσι · τὸ δὲ παρʼ ἡμῖν Ἐλεατικὸν ἔθνος , ἀπὸ Ξενοφάνους τε καὶ ἔτι πρόσθεν ἀρξάμενον , ὡς ἑνὸς ὄντος τῶν πάντων καλουμένων οὕτω διεξέρχεται τοῖς μύθοις . Ἰάδες δὲ καὶ Σικελαί τινες ὕστερον Μοῦσαι συνενόησαν ὅτι συμπλέκειν ἀσφαλέστατον ἀμφότερα καὶ λέγειν ὡς τὸ ὂν πολλά τε καὶ ἕν ἐστιν , ἔχθρᾳ δὲ καὶ φιλίᾳ συνέχεται .
Lemmas: διά οὗτος μέντοι τολμάω ἐπιτίθημι ὁ πατρικός λόγος νῦν , ἤ ὁ παράπαν ἐάω , εἰ οὗτος τις ἔργω δράω ὄκνος . ἀλλά ἐγώ οὗτος γε μηδείς μηδαμῇ ἔργω . τρίτος τοίνυν ἔτι σύ μικρός τις παραιτέομαι . λέγω μόνος . λέγω που νυνδί λέγω ὡς πρός ὁ περί οὗτος ἔλεγχος ἀεί τε ἀπολέγω ἐγώ τυγχάνω καί δή καί ὁ νῦν . λέγω . φοβέω δή ὁ λέγω , μή ποτέ διά οὗτος σύ μανικός εἰμί δοκέω παρά πούς μεταβάλλω ἐμαυτοῦ ἄνω καί κάτω . σός γάρ δή χάρις ἐλέγχω ὁ λόγος ἐπιτίθημι , ἐάν ἐλέγχω . ὡς τοίνυν ἐγώ μηδαμῇ δοκέω μηδείς πλημμελέω , ἐάν ἐπί ὁ ἔλεγχος οὗτος καί ὁ ἀπόδειξις ἔρχομαι , θαρσέω ἔρχομαι οὗτος γε ἕνεκα . φέρω δή , τίς ἀρχή τις ἄν ἄρχω παρακινδυνευτικός λόγος ; δοκέω μέν γάρ ὅδε , ὦ παῖς , ὁ ὁδός ἀναγκαῖος ἐγώ εἰμί τρέπω . ποῖος δή ; ὁ δοκέω νῦν ἐναργής ἔχω ἐπισκοπέω πρῶτος μή πη ταράσσω μέν εἰμί περί οὗτος , ῥᾴδιος δέ ἀλλήλων ὁμολογέω ὡς εὐκρινής ἔχω . λέγω σαφής ὅς λέγω . εὔκολος ἐγώ δοκέω Παρμενίδης ἐγώ διαλέγω καί πᾶς ὅστις πώποτε ἐπί κρίσις ὁρμάω ὁ ὁ εἰμί διορίζω πόσος τε καί ποῖος εἰμί . πῇ ; μῦθος τις ἕκαστος φαίνω ἐγώ διηγέομαι παῖς ὡς εἰμί ἐγώ , ὁ μέν ὡς τρεῖς ὁ εἰμί , πολεμέω δέ ἀλλήλων ἐνίοτε αὐτός τις πη , τότε δέ καί φίλος γίγνομαι γάμος τε καί τόκος καί τροφή ὁ ἔκγονος παρέχω · δύο δέ ἕτερος λέγω , ὑγρός καί ξηρός ἤ θερμός καί ψυχρός , συνοικίζω τε αὐτός καί ἐκδίδωμι · ὁ δέ παρά ἐγώ Ἐλεητικός ἔθνος , ἀπό Ξενοφάνης τε καί ἔτι πρόσθεν ἄρχω , ὡς εἷς εἰμί ὁ πᾶς καλέω οὕτως διεξέρχομαι ὁ μῦθος . Ἰάς δέ καί Σικελός τις ὕστερον Μοῦσα συννοέω ὅτι συμπλέκω ἀσφαλής ἀμφότερος καί λέγω ὡς ὁ εἰμί πολύς τε καί εἷς εἰμί , ἔχθρα δέ καί φιλία συνέχω .