plato-philosophy.sophista 239
οὐκοῦν τό γε εἶναι προσάπτειν πειρώμενος ἐναντία τοῖς πρόσθεν ἔλεγον ; φαίνῃ . τί δέ ; τοῦτο προσάπτων οὐχ ὡς ἑνὶ διελεγόμην ; ναί . καὶ μὴν ἄλογόν γε λέγων καὶ ἄρρητον καὶ ἄφθεγκτον ὥς γε πρὸς ἓν τὸν λόγον ἐποιούμην . πῶς δʼ οὔ ; φαμὲν δέ γε δεῖν , εἴπερ ὀρθῶς τις λέξει , μήτε ὡς ἓν μήτε ὡς πολλὰ διορίζειν αὐτό , μηδὲ τὸ παράπαν αὐτὸ καλεῖν · ἑνὸς γὰρ εἴδει καὶ κατὰ ταύτην ἂν τὴν πρόσρησιν προσαγορεύοιτο . παντάπασί γε . τὸν μὲν τοίνυν ἐμέ γε τί τις ἂν λέγοι ; καὶ γὰρ πάλαι καὶ τὰ νῦν ἡττημένον ἂν εὕροι περὶ τὸν τοῦ μὴ ὄντος ἔλεγχον . ὥστε ἐν ἔμοιγε λέγοντι , καθάπερ εἶπον , μὴ σκοπῶμεν τὴν ὀρθολογίαν περὶ τὸ μὴ ὄν , ἀλλʼ εἶα δὴ νῦν ἐν σοὶ σκεψώμεθα . πῶς φῄς ; ἴθι ἡμῖν εὖ καὶ γενναίως , ἅτε νέος ὤν , ὅτι μάλιστα δύνασαι συντείνας πειράθητι , μήτε οὐσίαν μήτε τὸ ἓν μήτε πλῆθος ἀριθμοῦ προστιθεὶς τῷ μὴ ὄντι , κατὰ τὸ ὀρθὸν φθέγξασθαί τι περὶ αὐτοῦ . πολλὴ μεντἄν με καὶ ἄτοπος ἔχοι προθυμία τῆς ἐπιχειρήσεως , εἰ σὲ τοιαῦθʼ ὁρῶν πάσχοντα αὐτὸς ἐπιχειροίην . ἀλλʼ εἰ δοκεῖ , σὲ μὲν καὶ ἐμὲ χαίρειν ἐῶμεν · ἕως δʼ ἄν τινι δυναμένῳ δρᾶν τοῦτο ἐντυγχάνωμεν , μέχρι τούτου λέγωμεν ὡς παντὸς μᾶλλον πανούργως εἰς ἄπορον ὁ σοφιστὴς τόπον καταδέδυκεν . καὶ μάλα δὴ φαίνεται . τοιγαροῦν εἴ τινα φήσομεν αὐτὸν ἔχειν φανταστικὴν τέχνην , ῥᾳδίως ἐκ ταύτης τῆς χρείας τῶν λόγων ἀντιλαμβανόμενος ἡμῶν εἰς τοὐναντίον ἀποστρέψει τοὺς λόγους , ὅταν εἰδωλοποιὸν αὐτὸν καλῶμεν , ἀνερωτῶν τί ποτε τὸ παράπαν εἴδωλον λέγομεν . σκοπεῖν οὖν , ὦ Θεαίτητε , χρὴ τί τις τῷ νεανίᾳ πρὸς τὸ ἐρωτώμενον ἀποκρινεῖται . δῆλον ὅτι φήσομεν τά τε ἐν τοῖς ὕδασι καὶ κατόπτροις εἴδωλα , ἔτι καὶ τὰ γεγραμμένα καὶ τὰ τετυπωμένα καὶ τἆλλα ὅσα που τοιαῦτʼ ἔσθʼ ἕτερα . φανερός , ὦ Θεαίτητε , εἶ σοφιστὴν οὐχ ἑωρακώς . τί δή ; δόξει σοι μύειν ἢ παντάπασιν οὐκ ἔχειν ὄμματα . πῶς ;
Lemmas: οὐκοῦν ὁ γε εἰμί προσάπτω πειράω ἐναντίος ὁ πρόσθεν λέγω ; φαίνω . τίς δέ ; οὗτος προσάπτω οὐ ὡς εἷς διαλέγω ; ναί . καί μήν ἄλογος γε λέγω καί ἄρρητος καί ἄφθεγκτος ὡς γε πρός εἷς ὁ λόγος ποιέω . πῶς δέ οὐ ; φημί δέ γε δέω , εἴπερ ὀρθός τις λέγω , μήτε ὡς εἷς μήτε ὡς πολύς διορίζω αὐτός , μηδέ ὁ παράπαν αὐτός καλέω · εἷς γάρ εἶδος καί κατά οὗτος ἄν ὁ πρόσρησις προσαγορεύω . παντάπασι γε . ὁ μέν τοίνυν ἐγώ γε τίς τις ἄν λέγω ; καί γάρ πάλαι καί ὁ νῦν ἡσσάομαι ἄν εὑρίσκω περί ὁ ὁ μή εἰμί ἔλεγχος . ὥστε ἐν ἐγώ λέγω , καθά λέγω , μή σκοπέω ὁ ὀρθολογία περί ὁ μή εἰμί , ἀλλά εἶα δή νῦν ἐν σύ σκοπέω . πῶς φημί ; ἔρχομαι ἐγώ εὖ καί γενναῖος , ἅτε νέος εἰμί , ὅτι μάλα δύναμαι συντείνω πειράω , μήτε οὐσία μήτε ὁ εἷς μήτε πλῆθος ἀριθμός προστίθημι ὁ μή εἰμί , κατά ὁ ὀρθός φθέγγομαι τις περί αὐτός . πολύς ἄν ἐγώ καί ἄτοπος ἔχω προθυμία ὁ ἐπιχείρησις , εἰ σύ τοιοῦτος ὁράω πάσχω αὐτός ἐπιχειρέω . ἀλλά εἰ δοκέω , σύ μέν καί ἐγώ χαίρω ἐάω · ἕως δέ ἄν τις δύναμαι δράω οὗτος ἐντυγχάνω , μέχρι οὗτος λέγω ὡς πᾶς μάλα πανοῦργος εἰς ἄπορος ὁ σοφιστής τόπος καταδύω . καί μάλα δή φαίνω . τοιγαροῦν εἰ τις φημί αὐτός ἔχω φανταστικός τέχνη , ῥᾴδιος ἐκ οὗτος ὁ χρεία ὁ λόγος ἀντιλαμβάνω ἐγώ εἰς ἐναντίος ἀποστρέφω ὁ λόγος , ὅταν εἰδωλοποιός αὐτός καλέω , ἀνερωτάω τίς ποτέ ὁ παράπαν εἴδωλον λέγω . σκοπέω οὖν , ὦ Θεαίτητος , χρή τίς τις ὁ νεανίας πρός ὁ ἐρωτάω ἀποκρίνω . δῆλος ὅτι φημί ὁ τε ἐν ὁ ὕδωρ καί κάτοπτρον εἴδωλον , ἔτι καί ὁ γράφω καί ὁ τυπόω καί ἄλλος ὅσος που τοιοῦτος εἰμί ἕτερος . φανερός , ὦ Θεαίτητος , εἰμί σοφιστής οὐ ὁράω . τίς δή ; δοκέω σύ μύω ἤ παντάπασι οὐ ἔχω ὄμμα . πῶς ;