plato-philosophy.sophista 241
καὶ λόγος οἶμαι ψευδὴς οὕτω κατὰ ταὐτὰ νομισθήσεται τά τε ὄντα λέγων μὴ εἶναι καὶ τὰ μὴ ὄντα εἶναι . πῶς γὰρ ἂν ἄλλως τοιοῦτος γένοιτο ; σχεδὸν οὐδαμῶς · ἀλλὰ ταῦτα ὁ σοφιστὴς οὐ φήσει . ἢ τίς μηχανὴ συγχωρεῖν τινα τῶν εὖ φρονούντων , ὅταν προσδιωμολογημένα ᾖ τὰ πρὸ τούτων ὁμολογηθέντα ; μανθάνομεν , ὦ Θεαίτητε , ἃ λέγει ; πῶς γὰρ οὐ μανθάνομεν ὅτι τἀναντία φήσει λέγειν ἡμᾶς τοῖς νυνδή , ψευδῆ τολμήσαντας εἰπεῖν ὡς ἔστιν ἐν δόξαις τε καὶ κατὰ λόγους ; τῷ γὰρ μὴ ὄντι τὸ ὂν προσάπτειν ἡμᾶς πολλάκις ἀναγκάζεσθαι , διομολογησαμένους νυνδὴ τοῦτο εἶναι πάντων ἀδυνατώτατον . ὀρθῶς ἀπεμνημόνευσας . ἀλλʼ ὅρα δὴ τί χρὴ δρᾶν τοῦ σοφιστοῦ πέρι · τὰς γὰρ ἀντιλήψεις καὶ ἀπορίας , ἐὰν αὐτὸν διερευνῶμεν ἐν τῇ τῶν ψευδουργῶν καὶ γοήτων τέχνῃ τιθέντες , ὁρᾷς ὡς εὔποροι καὶ πολλαί . καὶ μάλα . μικρὸν μέρος τοίνυν αὐτῶν διεληλύθαμεν , οὐσῶν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀπεράντων . ἀδύνατόν γʼ ἄν , ὡς ἔοικεν , εἴη τὸν σοφιστὴν ἑλεῖν , εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει . τί οὖν ; οὕτως ἀποστησόμεθα νῦν μαλθακισθέντες ; οὔκουν ἔγωγέ φημι δεῖν , εἰ καὶ κατὰ σμικρὸν οἷοί τʼ ἐπιλαβέσθαι πῃ τἀνδρός ἐσμεν . ἕξεις οὖν συγγνώμην καὶ καθάπερ νῦν εἶπες ἀγαπήσεις ἐάν πῃ καὶ κατὰ βραχὺ παρασπασώμεθα οὕτως ἰσχυροῦ λόγου ; πῶς γὰρ οὐχ ἕξω ; τόδε τοίνυν ἔτι μᾶλλον παραιτοῦμαί σε . τὸ ποῖον ; μή με οἷον πατραλοίαν ὑπολάβῃς γίγνεσθαί τινα . τί δή ; τὸν τοῦ πατρὸς Παρμενίδου λόγον ἀναγκαῖον ἡμῖν ἀμυνομένοις ἔσται βασανίζειν , καὶ βιάζεσθαι τό τε μὴ ὂν ὡς ἔστι κατά τι καὶ τὸ ὂν αὖ πάλιν ὡς οὐκ ἔστι πῃ . φαίνεται τὸ τοιοῦτον διαμαχετέον ἐν τοῖς λόγοις . πῶς γὰρ οὐ φαίνεται καὶ τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο τυφλῷ ; τούτων γὰρ μήτʼ ἐλεγχθέντων μήτε ὁμολογηθέντων σχολῇ ποτέ τις οἷός τε ἔσται περὶ λόγων ψευδῶν λέγων ἢ δόξης , εἴτε εἰδώλων εἴτε εἰκόνων εἴτε μιμημάτων εἴτε φαντασμάτων αὐτῶν , ἢ καὶ περὶ τεχνῶν τῶν ὅσαι περὶ ταῦτά εἰσι , μὴ καταγέλαστος εἶναι τά γʼ ἐναντία ἀναγκαζόμενος αὑτῷ λέγειν . ἀληθέστατα .
Lemmas: καί λόγος οἴομαι ψευδής οὕτως κατά αὐτός νομίζω ὁ τε εἰμί λέγω μή εἰμί καί ὁ μή εἰμί εἰμί . πῶς γάρ ἄν ἄλλος τοιοῦτος γίγνομαι ; σχεδόν οὐδαμῶς · ἀλλά οὗτος ὁ σοφιστής οὐ φημί . ἤ τίς μηχανή συγχωρέω τις ὁ εὖ φρονέω , ὅταν προσδιομολογέω εἰμί ὁ πρό οὗτος ὁμολογέω ; μανθάνω , ὦ Θεαίτητος , ὅς λέγω ; πῶς γάρ οὐ μανθάνω ὅτι ἐναντίος φημί λέγω ἐγώ ὁ νυνδί , ψευδής τολμάω λέγω ὡς εἰμί ἐν δόξα τε καί κατά λόγος ; ὁ γάρ μή εἰμί ὁ εἰμί προσάπτω ἐγώ πολλάκις ἀναγκάζω , διομολογέω νυνδί οὗτος εἰμί πᾶς ἀδύνατος . ὀρθός ἀπομνημονεύω . ἀλλά ὁράω δή τίς χρή δράω ὁ σοφιστής περί · ὁ γάρ ἀντίληψις καί ἀπορία , ἐάν αὐτός διερευνάω ἐν ὁ ὁ ψευδουργός καί γόης τέχνη τίθημι , ὁράω ὡς εὔπορος καί πολύς . καί μάλα . μικρός μέρος τοίνυν αὐτός διέρχομαι , εἰμί ὡς ἔπος λέγω ἀπέραντος . ἀδύνατος γε ἄν , ὡς ἔοικα , εἰμί ὁ σοφιστής αἱρέω , εἰ οὗτος οὕτως ἔχω . τίς οὖν ; οὕτως ἀφίστημι νῦν μαλθακίζομαι ; οὔκουν ἐγώ φημί δέω , εἰ καί κατά μικρός οἷος τε ἐπιλαμβάνω πη ἀνήρ εἰμί . ἔχω οὖν συγγνώμη καί καθά νῦν λέγω ἀγαπάω ἐάν πη καί κατά βραχύς παρασπάω οὕτως ἰσχυρός λόγος ; πῶς γάρ οὐ ἔχω ; ὅδε τοίνυν ἔτι μάλα παραιτέομαι σύ . ὁ ποῖος ; μή ἐγώ οἷος πατραλοίας ὑπολαμβάνω γίγνομαι τις . τίς δή ; ὁ ὁ πατήρ Παρμενίδης λόγος ἀναγκαῖος ἐγώ ἀμύνω εἰμί βασανίζω , καί βιάζω ὁ τε μή εἰμί ὡς εἰμί κατά τις καί ὁ εἰμί αὖ πάλιν ὡς οὐ εἰμί πη . φαίνω ὁ τοιοῦτος διαμαχετέον ἐν ὁ λόγος . πῶς γάρ οὐ φαίνω καί ὁ λέγω δή οὗτος τυφλός ; οὗτος γάρ μήτε ἐλέγχω μήτε ὁμολογέω σχολή ποτέ τις οἷος τε εἰμί περί λόγος ψευδής λέγω ἤ δόξα , εἴτε εἴδωλον εἴτε εἰκών εἴτε μίμημα εἴτε φάντασμα αὐτός , ἤ καί περί τέχνη ὁ ὅσος περί οὗτος εἰμί , μή καταγέλαστος εἰμί ὁ γε ἐναντίος ἀναγκάζω ἑαυτοῦ λέγω . ἀληθής .