plato-philosophy.sophista 228
τὸ μὲν οἷον νόσον ἐν σώματι , τὸ δʼ οἷον αἶσχος ἐγγιγνόμενον . οὐκ ἔμαθον . νόσον ἴσως καὶ στάσιν οὐ ταὐτὸν νενόμικας ; οὐδʼ αὖ πρὸς τοῦτο ἔχω τί χρή με ἀποκρίνασθαι . πότερον ἄλλο τι στάσιν ἡγούμενος ἢ τὴν τοῦ φύσει συγγενοῦς ἔκ τινος διαφθορᾶς διαφοράν ; οὐδέν . ἀλλʼ αἶσχος ἄλλο τι πλὴν τὸ τῆς ἀμετρίας πανταχοῦ δυσειδὲς ἐνὸν γένος ; οὐδαμῶς ἄλλο . τί δέ ; ἐν ψυχῇ δόξας ἐπιθυμίαις καὶ θυμὸν ἡδοναῖς καὶ λόγον λύπαις καὶ πάντα ἀλλήλοις ταῦτα τῶν φλαύρως ἐχόντων οὐκ ᾐσθήμεθα διαφερόμενα ; καὶ σφόδρα γε . συγγενῆ γε μὴν ἐξ ἀνάγκης σύμπαντα γέγονεν . πῶς γὰρ οὔ ; στάσιν ἄρα καὶ νόσον τῆς ψυχῆς πονηρίαν λέγοντες ὀρθῶς ἐροῦμεν . ὀρθότατα μὲν οὖν . τί δʼ ; ὅσʼ ἂν κινήσεως μετασχόντα καὶ σκοπόν τινα θέμενα πειρώμενα τούτου τυγχάνειν καθʼ ἑκάστην ὁρμὴν παράφορα αὐτοῦ γίγνηται καὶ ἀποτυγχάνῃ , πότερον αὐτὰ φήσομεν ὑπὸ συμμετρίας τῆς πρὸς ἄλληλα ἢ τοὐναντίον ὑπὸ ἀμετρίας αὐτὰ πάσχειν ; δῆλον ὡς ὑπὸ ἀμετρίας . ἀλλὰ μὴν ψυχήν γε ἴσμεν ἄκουσαν πᾶσαν πᾶν ἀγνοοῦσαν . σφόδρα γε . τό γε μὴν ἀγνοεῖν ἐστιν ἐπʼ ἀλήθειαν ὁρμωμένης ψυχῆς , παραφόρου συνέσεως γιγνομένης , οὐδὲν ἄλλο πλὴν παραφροσύνη . πάνυ μὲν οὖν . ψυχὴν ἄρα ἀνόητον αἰσχρὰν καὶ ἄμετρον θετέον . ἔοικεν . ἔστι δὴ δύο ταῦτα , ὡς φαίνεται , κακῶν ἐν αὐτῇ γένη , τὸ μὲν πονηρία καλούμενον ὑπὸ τῶν πολλῶν , νόσος αὐτῆς σαφέστατα ὄν . ναί . τὸ δέ γε ἄγνοιαν μὲν καλοῦσι , κακίαν δὲ αὐτὸ ἐν ψυχῇ μόνον γιγνόμενον οὐκ ἐθέλουσιν ὁμολογεῖν . κομιδῇ συγχωρητέον , ὃ νυνδὴ λέξαντος ἠμφεγνόησά σου , τὸ δύο εἶναι γένη κακίας ἐν ψυχῇ , καὶ δειλίαν μὲν καὶ ἀκολασίαν καὶ ἀδικίαν σύμπαντα ἡγητέον νόσον ἐν ἡμῖν , τὸ δὲ τῆς πολλῆς καὶ παντοδαπῆς ἀγνοίας πάθος αἶσχος θετέον . οὐκοῦν ἔν γε σώματι περὶ δύο παθήματε τούτω δύο τέχνα τινὲ ἐγενέσθην ; τίνε τούτω ;
Lemmas: ὁ μέν οἷος νόσος ἐν σῶμα , ὁ δέ οἷος αἶσχος ἐγγίγνομαι . οὐ μανθάνω . νόσος ἴσως καί στάσις οὐ αὐτός νομίζω ; οὐδέ αὖ πρός οὗτος ἔχω τίς χρή ἐγώ ἀποκρίνω . πότερος ἄλλος τις στάσις ἡγέομαι ἤ ὁ ὁ φύσις συγγενής ἐκ τις διαφθορά διαφορά ; οὐδείς . ἀλλά αἶσχος ἄλλος τις πλήν ὁ ὁ ἀμετρία πανταχοῦ δυσειδής ἔνειμι γένος ; οὐδαμῶς ἄλλος . τίς δέ ; ἐν ψυχή δόξα ἐπιθυμία καί θυμός ἡδονή καί λόγος λύπη καί πᾶς ἀλλήλων οὗτος ὁ φλαῦρος ἔχω οὐ αἰσθάνομαι διαφέρω ; καί σφόδρα γε . συγγενής γε μήν ἐκ ἀνάγκη σύμπας γίγνομαι . πῶς γάρ οὐ ; στάσις ἄρα καί νόσος ὁ ψυχή πονηρία λέγω ὀρθός λέγω . ὀρθός μέν οὖν . τίς δέ ; ὅσος ἄν κίνησις μετέχω καί σκοπός τις τίθημι πειράω οὗτος τυγχάνω κατά ἕκαστος ὁρμή παράφορος αὐτός γίγνομαι καί ἀποτυγχάνω , πότερος αὐτός φημί ὑπό συμμετρία ὁ πρός ἀλλήλων ἤ ἐναντίος ὑπό ἀμετρία αὐτός πάσχω ; δῆλος ὡς ὑπό ἀμετρία . ἀλλά μήν ψυχή γε οἶδα ἄκων πᾶς πᾶς ἀγνοέω . σφόδρα γε . ὁ γε μήν ἀγνοέω εἰμί ἐπί ἀλήθεια ὁρμάω ψυχή , παράφορος σύνεσις γίγνομαι , οὐδείς ἄλλος πλήν παραφροσύνη . πάνυ μέν οὖν . ψυχή ἄρα ἀνόητος αἰσχρός καί ἄμετρος τίθημι . ἔοικα . εἰμί δή δύο οὗτος , ὡς φαίνω , κακός ἐν αὐτός γένος , ὁ μέν πονηρία καλέω ὑπό ὁ πολύς , νόσος αὐτός σαφής εἰμί . ναί . ὁ δέ γε ἄγνοια μέν καλέω , κακία δέ αὐτός ἐν ψυχή μόνος γίγνομαι οὐ ἐθέλω ὁμολογέω . κομιδῇ συγχωρέω , ὅς νυνδί λέγω ἀμφιγνοέω σύ , ὁ δύο εἰμί γένος κακία ἐν ψυχή , καί δειλία μέν καί ἀκολασία καί ἀδικία σύμπας ἡγέομαι νόσος ἐν ἐγώ , ὁ δέ ὁ πολύς καί παντοδαπός ἄγνοια πάθος αἶσχος τίθημι . οὐκοῦν ἐν γε σῶμα περί δύο πάθημα οὗτος δύο τέχνη τί γίγνομαι ; τινός οὗτος ;