plato-philosophy.sophista 237
τί δή ; τετόλμηκεν ὁ λόγος οὗτος ὑποθέσθαι τὸ μὴ ὂν εἶναι · ψεῦδος γὰρ οὐκ ἂν ἄλλως ἐγίγνετο ὄν . Παρμενίδης δὲ ὁ μέγας , ὦ παῖ , παισὶν ἡμῖν οὖσιν ἀρχόμενός τε καὶ διὰ τέλους τοῦτο ἀπεμαρτύρατο , πεζῇ τε ὧδε ἑκάστοτε λέγων καὶ μετὰ μέτρων—οὐ γὰρ μήποτε τοῦτο δαμῇ , φησίν , εἶναι μὴ ἐόντα·ἀλλὰ σὺ τῆσδʼ ἀφʼ ὁδοῦ διζήμενος εἶργε νόημα . παρʼ ἐκείνου τε οὖν μαρτυρεῖται , καὶ μάλιστά γε δὴ πάντων ὁ λόγος αὐτὸς ἂν δηλώσειε μέτρια βασανισθείς . τοῦτο οὖν αὐτὸ πρῶτον θεασώμεθα , εἰ μή τί σοι διαφέρει . τὸ μὲν ἐμὸν ὅπῃ βούλει τίθεσο , τὸν δὲ λόγον ᾗ βέλτιστα διέξεισι σκοπῶν αὐτός τε ἴθι κἀμὲ κατὰ ταύτην τὴν ὁδὸν ἄγε . ἀλλὰ χρὴ δρᾶν ταῦτα . καί μοι λέγε · τὸ μηδαμῶς ὂν τολμῶμέν που φθέγγεσθαι ; πῶς γὰρ οὔ ; μὴ τοίνυν ἔριδος ἕνεκα μηδὲ παιδιᾶς , ἀλλʼ εἰ σπουδῇ δέοι συννοήσαντά τινα ἀποκρίνασθαι τῶν ἀκροατῶν ποῖ χρὴ τοὔνομʼ ἐπιφέρειν τοῦτο , τὸ μὴ ὄν , τί δοκοῦμεν ἂν εἰς τί καὶ ἐπὶ ποῖον αὐτόν τε καταχρήσασθαι καὶ τῷ πυνθανομένῳ δεικνύναι ; χαλεπὸν ἤρου καὶ σχεδὸν εἰπεῖν οἵῳ γε ἐμοὶ παντάπασιν ἄπορον . ἀλλʼ οὖν τοῦτό γε δῆλον , ὅτι τῶν ὄντων ἐπί τι τὸ μὴ ὂν οὐκ οἰστέον . πῶς γὰρ ἄν ; οὐκοῦν ἐπείπερ οὐκ ἐπὶ τὸ ὄν , οὐδʼ ἐπὶ τὸ τὶ φέρων ὀρθῶς ἄν τις φέροι . πῶς δή ; καὶ τοῦτο ἡμῖν που φανερόν , ὡς καὶ τὸ τὶ τοῦτο ἐπʼ ὄντι λέγομεν ἑκάστοτε · μόνον γὰρ αὐτὸ λέγειν , ὥσπερ γυμνὸν καὶ ἀπηρημωμένον ἀπὸ τῶν ὄντων ἁπάντων , ἀδύνατον · ἦ γάρ ; ἀδύνατον . ἆρα τῇδε σκοπῶν σύμφης , ὡς ἀνάγκη τόν τι λέγοντα ἕν γέ τι λέγειν ; οὕτως . ἑνὸς γὰρ δὴ τό γε τὶ φήσεις σημεῖον εἶναι , τὸ δὲ τινὲ δυοῖν , τὸ δὲ τινὲς πολλῶν . πῶς γὰρ οὔ ; τὸν δὲ δὴ μὴ τὶ λέγοντα ἀναγκαιότατον , ὡς ἔοικε , παντάπασι μηδὲν λέγειν . ἀναγκαιότατον μὲν οὖν . ἆρʼ οὖν οὐδὲ τοῦτο συγχωρητέον , τὸ τὸν τοιοῦτον λέγειν μέν , λέγειν μέντοι μηδέν , ἀλλʼ οὐδὲ λέγειν φατέον , ὅς γʼ ἂν ἐπιχειρῇ μὴ ὂν φθέγγεσθαι ; τέλος γοῦν ἂν ἀπορίας ὁ λόγος ἔχοι .
Lemmas: τίς δή ; τολμάω ὁ λόγος οὗτος ὑποτίθημι ὁ μή εἰμί εἰμί · ψεῦδος γάρ οὐ ἄν ἄλλος γίγνομαι εἰμί . Παρμενίδης δέ ὁ μέγας , ὦ παῖς , παῖς ἐγώ εἰμί ἄρχω τε καί διά τέλος οὗτος ἀπομαρτύρομαι , πεζός τε ὧδε ἑκάστοτε λέγω καί μετά μέτρων γάρ μήποτε οὗτος δαμάζω , φημί , εἰμί μή ἐόντα·ἀλλὰ σύ ὅδε ἀπό ὁδός δίζημαι ἔργω νόημα . παρά ἐκεῖνος τε οὖν μαρτυρέω , καί μάλα γε δή πᾶς ὁ λόγος αὐτός ἄν δηλόω μέτριος βασανίζω . οὗτος οὖν αὐτός πρῶτος θεάομαι , εἰ μή τις σύ διαφέρω . ὁ μέν ἐμός ὅπῃ βούλομαι τίθημι , ὁ δέ λόγος ᾗ ἀγαθός διεξέρχομαι σκοπέω αὐτός τε ἔρχομαι ἐγώ κατά οὗτος ὁ ὁδός ἄγω . ἀλλά χρή δράω οὗτος . καί ἐγώ λέγω · ὁ μηδαμῶς εἰμί τολμάω που φθέγγομαι ; πῶς γάρ οὐ ; μή τοίνυν ἔρις ἕνεκα μηδέ παιδιά , ἀλλά εἰ σπουδή δέω συννοέω τις ἀποκρίνω ὁ ἀκροατής ποῖ χρή ὄνομα ἐπιφέρω οὗτος , ὁ μή εἰμί , τίς δοκέω ἄν εἰς τίς καί ἐπί ποῖος αὐτός τε καταχράομαι καί ὁ πυνθάνομαι δείκνυμι ; χαλεπός ἔρομαι καί σχεδόν λέγω οἷος γε ἐγώ παντάπασι ἄπορος . ἀλλά οὖν οὗτος γε δῆλος , ὅτι ὁ εἰμί ἐπί τις ὁ μή εἰμί οὐ φέρω . πῶς γάρ ἄν ; οὐκοῦν ἐπεί οὐ ἐπί ὁ εἰμί , οὐδέ ἐπί ὁ τίς φέρω ὀρθός ἄν τις φέρω . πῶς δή ; καί οὗτος ἐγώ που φανερός , ὡς καί ὁ τίς οὗτος ἐπί εἰμί λέγω ἑκάστοτε · μόνος γάρ αὐτός λέγω , ὥσπερ γυμνός καί ἀπερημόω ἀπό ὁ εἰμί ἅπας , ἀδύνατος · ἦ γάρ ; ἀδύνατος . ἆρα ὅδε σκοπέω σύμφημι , ὡς ἀνάγκη ὁ τις λέγω εἷς γε τις λέγω ; οὕτως . εἷς γάρ δή ὁ γε τίς φημί σημεῖον εἰμί , ὁ δέ τί δύο , ὁ δέ τις πολύς . πῶς γάρ οὐ ; ὁ δέ δή μή τίς λέγω ἀναγκαῖος , ὡς ἔοικα , παντάπασι μηδείς λέγω . ἀναγκαῖος μέν οὖν . ἆρα οὖν οὐδέ οὗτος συγχωρέω , ὁ ὁ τοιοῦτος λέγω μέν , λέγω μέντοι μηδείς , ἀλλά οὐδέ λέγω φημί , ὅς γε ἄν ἐπιχειρέω μή εἰμί φθέγγομαι ; τέλος γοῦν ἄν ἀπορία ὁ λόγος ἔχω .