plato-philosophy.sophista 263
ταῦτʼ ἔσται κατὰ δύναμιν . Θεαίτητος κάθηται . μῶν μὴ μακρὸς ὁ λόγος ; οὔκ , ἀλλὰ μέτριος . σὸν ἔργον δὴ φράζειν περὶ οὗ τʼ ἐστὶ καὶ ὅτου . δῆλον ὅτι περὶ ἐμοῦ τε καὶ ἐμός . τί δὲ ὅδʼ αὖ ; ποῖος ; Θεαίτητος , ᾧ νῦν ἐγὼ διαλέγομαι , πέτεται . καὶ τοῦτον οὐδʼ ἂν εἷς ἄλλως εἴποι πλὴν ἐμόν τε καὶ περὶ ἐμοῦ . ποιὸν δέ γέ τινά φαμεν ἀναγκαῖον ἕκαστον εἶναι τῶν λόγων . ναί . τούτων δὴ ποῖόν τινα ἑκάτερον φατέον εἶναι ; τὸν μὲν ψευδῆ που , τὸν δὲ ἀληθῆ . λέγει δὲ αὐτῶν ὁ μὲν ἀληθὴς τὰ ὄντα ὡς ἔστιν περὶ σοῦ . τί μήν ; ὁ δὲ δὴ ψευδὴς ἕτερα τῶν ὄντων . ναί . τὰ μὴ ὄντʼ ἄρα ὡς ὄντα λέγει . σχεδόν . ὄντων δέ γε ὄντα ἕτερα περὶ σοῦ . πολλὰ μὲν γὰρ ἔφαμεν ὄντα περὶ ἕκαστον εἶναί που , πολλὰ δὲ οὐκ ὄντα . κομιδῇ μὲν οὖν . ὃν ὕστερον δὴ λόγον εἴρηκα περὶ σοῦ , πρῶτον μέν , ἐξ ὧν ὡρισάμεθα τί ποτʼ ἔστι λόγος , ἀναγκαιότατον αὐτὸν ἕνα τῶν βραχυτάτων εἶναι . νυνδὴ γοῦν ταύτῃ συνωμολογήσαμεν . ἔπειτα δέ γε τινός . οὕτως . εἰ δὲ μὴ ἔστιν σός , οὐκ ἄλλου γε οὐδενός . πῶς γάρ ; μηδενὸς δέ γε ὢν οὐδʼ ἂν λόγος εἴη τὸ παράπαν · ἀπεφήναμεν γὰρ ὅτι τῶν ἀδυνάτων ἦν λόγον ὄντα μηδενὸς εἶναι λόγον . ὀρθότατα . περὶ δὴ σοῦ λεγόμενα , λεγόμενα μέντοι θάτερα ὡς τὰ αὐτὰ καὶ μὴ ὄντα ὡς ὄντα , παντάπασιν ἔοικεν ἡ τοιαύτη σύνθεσις ἔκ τε ῥημάτων γιγνομένη καὶ ὀνομάτων ὄντως τε καὶ ἀληθῶς γίγνεσθαι λόγος ψευδής . ἀληθέστατα μὲν οὖν . τί δὲ δή ; διάνοιά τε καὶ δόξα καὶ φαντασία , μῶν οὐκ ἤδη δῆλον ὅτι ταῦτά γε ψευδῆ τε καὶ ἀληθῆ πάνθʼ ἡμῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς ἐγγίγνεται ; πῶς ; ὧδʼ εἴσῃ ῥᾷον , ἂν πρῶτον λάβῃς αὐτὰ τί ποτʼ ἔστιν καὶ τί διαφέρουσιν ἕκαστα ἀλλήλων . δίδου μόνον . οὐκοῦν διάνοια μὲν καὶ λόγος ταὐτόν · πλὴν ὁ μὲν ἐντὸς τῆς ψυχῆς πρὸς αὑτὴν διάλογος ἄνευ φωνῆς γιγνόμενος τοῦτʼ αὐτὸ ἡμῖν ἐπωνομάσθη , διάνοια ; πάνυ μὲν οὖν . τὸ δέ γʼ ἀπʼ ἐκείνης ῥεῦμα διὰ τοῦ στόματος ἰὸν μετὰ φθόγγου κέκληται λόγος ; ἀληθῆ . καὶ μὴν ἐν λόγοις γε αὖ ἴσμεν ἐνὸν — τὸ ποῖον ; φάσιν τε καὶ ἀπόφασιν . ἴσμεν .
Lemmas: οὗτος εἰμί κατά δύναμις . Θεαίτητος κάθημαι . μῶν μή μακρός ὁ λόγος ; οὐ , ἀλλά μέτριος . σός ἔργον δή φράζω περί ὅς τε εἰμί καί ὅστις . δῆλος ὅτι περί ἐγώ τε καί ἐμός . τίς δέ ὅδε αὖ ; ποῖος ; Θεαίτητος , ὅς νῦν ἐγώ διαλέγω , πέτομαι . καί οὗτος οὐδέ ἄν εἷς ἄλλος λέγω πλήν ἐμός τε καί περί ἐγώ . ποιός δέ γε τις φημί ἀναγκαῖος ἕκαστος εἰμί ὁ λόγος . ναί . οὗτος δή ποῖος τις ἑκάτερος φημί εἰμί ; ὁ μέν ψευδής που , ὁ δέ ἀληθής . λέγω δέ αὐτός ὁ μέν ἀληθής ὁ εἰμί ὡς εἰμί περί σύ . τίς μήν ; ὁ δέ δή ψευδής ἕτερος ὁ εἰμί . ναί . ὁ μή εἰμί ἄρα ὡς εἰμί λέγω . σχεδόν . εἰμί δέ γε εἰμί ἕτερος περί σύ . πολύς μέν γάρ φημί εἰμί περί ἕκαστος εἰμί που , πολύς δέ οὐ εἰμί . κομιδῇ μέν οὖν . ὅς ὕστερον δή λόγος λέγω περί σύ , πρῶτος μέν , ἐκ ὅς ὁρίζω τίς ποτέ εἰμί λόγος , ἀναγκαῖος αὐτός εἷς ὁ βραχύς εἰμί . νυνδί γοῦν οὗτος συνομολογέω . ἔπειτα δέ γε τις . οὕτως . εἰ δέ μή εἰμί σός , οὐ ἄλλος γε οὐδείς . πῶς γάρ ; μηδείς δέ γε εἰμί οὐδέ ἄν λόγος εἰμί ὁ παράπαν · ἀποφαίνω γάρ ὅτι ὁ ἀδύνατος εἰμί λόγος εἰμί μηδείς εἰμί λόγος . ὀρθός . περί δή σύ λέγω , λέγω μέντοι ἕτερος ὡς ὁ αὐτός καί μή εἰμί ὡς εἰμί , παντάπασι ἔοικα ὁ τοιοῦτος σύνθεσις ἐκ τε ῥῆμα γίγνομαι καί ὄνομα ὄντως τε καί ἀληθής γίγνομαι λόγος ψευδής . ἀληθής μέν οὖν . τίς δέ δή ; διάνοια τε καί δόξα καί φαντασία , μῶν οὐ ἤδη δῆλος ὅτι οὗτος γε ψευδής τε καί ἀληθής πᾶς ἐγώ ἐν ὁ ψυχή ἐγγίγνομαι ; πῶς ; ὧδε οἶδα ῥᾴδιος , ἐάν πρῶτος λαμβάνω αὐτός τίς ποτέ εἰμί καί τίς διαφέρω ἕκαστος ἀλλήλων . δίδωμι μόνος . οὐκοῦν διάνοια μέν καί λόγος αὐτός · πλήν ὁ μέν ἐντός ὁ ψυχή πρός ἑαυτοῦ διάλογος ἄνευ φωνή γίγνομαι οὗτος αὐτός ἐγώ ἐπονομάζω , διάνοια ; πάνυ μέν οὖν . ὁ δέ γε ἀπό ἐκεῖνος ῥεῦμα διά ὁ στόμα ἔρχομαι μετά φθόγγος καλέω λόγος ; ἀληθής . καί μήν ἐν λόγος γε αὖ οἶδα ἔνειμι — ὁ ποῖος ; φάσις τε καί ἀπόφασις . οἶδα .