plato-philosophy.sophista 244
ἀλλʼ , ὦ φίλοι , φήσομεν , κἂν οὕτω τὰ δύο λέγοιτʼ ἂν σαφέστατα ἕν . ὀρθότατα εἴρηκας . ἐπειδὴ τοίνυν ἡμεῖς ἠπορήκαμεν , ὑμεῖς αὐτὰ ἡμῖν ἐμφανίζετε ἱκανῶς , τί ποτε βούλεσθε σημαίνειν ὁπόταν ὂν φθέγγησθε . δῆλον γὰρ ὡς ὑμεῖς μὲν ταῦτα πάλαι γιγνώσκετε , ἡμεῖς δὲ πρὸ τοῦ μὲν ᾠόμεθα , νῦν δʼ ἠπορήκαμεν . διδάσκετε οὖν πρῶτον τοῦτʼ αὐτὸ ἡμᾶς , ἵνα μὴ δοξάζωμεν μανθάνειν μὲν τὰ λεγόμενα παρʼ ὑμῶν , τὸ δὲ τούτου γίγνηται πᾶν τοὐναντίον . ταῦτα δὴ λέγοντές τε καὶ ἀξιοῦντες παρά τε τούτων καὶ παρὰ τῶν ἄλλων ὅσοι πλεῖον ἑνὸς λέγουσι τὸ πᾶν εἶναι , μῶν , ὦ παῖ , τὶ πλημμελήσομεν ; ἥκιστά γε . τί δέ ; παρὰ τῶν ἓν τὸ πᾶν λεγόντων ἆρʼ οὐ πευστέον εἰς δύναμιν τί ποτε λέγουσι τὸ ὄν ; πῶς γὰρ οὔ ; τόδε τοίνυν ἀποκρινέσθων . ἕν πού φατε μόνον εἶναι ; — φαμὲν γάρ , φήσουσιν . ἦ γάρ ; ναί . τί δέ ; ὂν καλεῖτέ τι ; ναί . πότερον ὅπερ ἕν , ἐπὶ τῷ αὐτῷ προσχρώμενοι δυοῖν ὀνόμασιν , ἢ πῶς ; τίς οὖν αὐτοῖς ἡ μετὰ τοῦτʼ , ὦ ξένε , ἀπόκρισις ; δῆλον , ὦ Θεαίτητε , ὅτι τῷ ταύτην τὴν ὑπόθεσιν ὑποθεμένῳ πρὸς τὸ νῦν ἐρωτηθὲν καὶ πρὸς ἄλλο δὲ ὁτιοῦν οὐ πάντων ῥᾷστον ἀποκρίνασθαι . πῶς ; τό τε δύο ὀνόματα ὁμολογεῖν εἶναι μηδὲν θέμενον πλὴν ἓν καταγέλαστόν που . πῶς δʼ οὔ ; καὶ τὸ παράπαν γε ἀποδέχεσθαί του λέγοντος ὡς ἔστιν ὄνομά τι , λόγον οὐκ ἂν ἔχον . πῇ ; τιθείς τε τοὔνομα τοῦ πράγματος ἕτερον δύο λέγει πού τινε . ναί . καὶ μὴν ἂν ταὐτόν γε αὐτῷ τιθῇ τοὔνομα , ἢ μηδενὸς ὄνομα ἀναγκασθήσεται λέγειν , εἰ δέ τινος αὐτὸ φήσει , συμβήσεται τὸ ὄνομα ὀνόματος ὄνομα μόνον , ἄλλου δὲ οὐδενὸς ὄν . οὕτως . καὶ τὸ ἕν γε , ἑνὸς ὄνομα ὂν καὶ τοῦ ὀνόματος αὖ τὸ ἓν ὄν . ἀνάγκη . τί δέ ; τὸ ὅλον ἕτερον τοῦ ὄντος ἑνὸς ἢ ταὐτὸν φήσουσι τούτῳ ; πῶς γὰρ οὐ φήσουσί τε καὶ φασίν ; εἰ τοίνυν ὅλον ἐστίν , ὥσπερ καὶ Παρμενίδης λέγει,πάντοθεν εὐκύκλου σφαίρης ἐναλίγκιον ὄγκῳ,μεσσόθεν ἰσοπαλὲς πάντῃ · τὸ γὰρ οὔτε τι μεῖζονοὔτε τι βαιότερον πελέναι χρεόν ἐστι τῇ ἢ τῇ,τοιοῦτόν γε ὂν τὸ ὂν μέσον τε καὶ ἔσχατα ἔχει , ταῦτα δὲ ἔχον πᾶσα ἀνάγκη μέρη ἔχειν · ἢ πῶς ; οὕτως .
Lemmas: ἀλλά , ὦ φίλος , φημί , ἄν οὕτως ὁ δύο λέγω ἄν σαφής εἷς . ὀρθός λέγω . ἐπειδή τοίνυν ἐγώ ἀπορέω , σύ αὐτός ἐγώ ἐμφανίζω ἱκανός , τίς ποτέ βούλομαι σημαίνω ὁπόταν εἰμί φθέγγομαι . δῆλος γάρ ὡς σύ μέν οὗτος πάλαι γιγνώσκω , ἐγώ δέ πρό ὁ μέν οἴομαι , νῦν δέ ἀπορέω . διδάσκω οὖν πρῶτος οὗτος αὐτός ἐγώ , ἵνα μή δοξάζω μανθάνω μέν ὁ λέγω παρά σύ , ὁ δέ οὗτος γίγνομαι πᾶς ἐναντίος . οὗτος δή λέγω τε καί ἀξιόω παρά τε οὗτος καί παρά ὁ ἄλλος ὅσος πολύς εἷς λέγω ὁ πᾶς εἰμί , μῶν , ὦ παῖς , τίς πλημμελέω ; ἦκα γε . τίς δέ ; παρά ὁ εἷς ὁ πᾶς λέγω ἆρα οὐ πευστέον εἰς δύναμις τίς ποτέ λέγω ὁ εἰμί ; πῶς γάρ οὐ ; ὅδε τοίνυν ἀποκρίνω . εἷς που φημί μόνος εἰμί ; — φημί γάρ , φημί . ἦ γάρ ; ναί . τίς δέ ; ὅς καλέω τις ; ναί . πότερος ὅς εἷς , ἐπί ὁ αὐτός προσχράομαι δύο ὄνομα , ἤ πῶς ; τίς οὖν αὐτός ὁ μετά οὗτος , ὦ ξένος , ἀπόκρισις ; δῆλος , ὦ Θεαίτητος , ὅτι ὁ οὗτος ὁ ὑπόθεσις ὑποτίθημι πρός ὁ νῦν ἐρωτάω καί πρός ἄλλος δέ ὁστισοῦν οὐ πᾶς ῥᾴδιος ἀποκρίνω . πῶς ; ὁ τε δύο ὄνομα ὁμολογέω εἰμί μηδείς τίθημι πλήν εἷς καταγέλαστος που . πῶς δέ οὐ ; καί ὁ παράπαν γε ἀποδέχομαι τις λέγω ὡς εἰμί ὄνομα τις , λόγος οὐ ἄν ἔχω . πῇ ; τίθημι τε ὄνομα ὁ πρᾶγμα ἕτερος δύο λέγω που τις . ναί . καί μήν ἐάν αὐτός γε αὐτός τίθημι ὄνομα , ἤ μηδείς ὄνομα ἀναγκάζω λέγω , εἰ δέ τις αὐτός φημί , συμβαίνω ὁ ὄνομα ὄνομα ὄνομα μόνος , ἄλλος δέ οὐδείς εἰμί . οὕτως . καί ὁ εἷς γε , εἷς ὄνομα εἰμί καί ὁ ὄνομα αὖ ὁ εἷς εἰμί . ἀνάγκη . τίς δέ ; ὁ ὅλος ἕτερος ὁ εἰμί εἷς ἤ αὐτός φημί οὗτος ; πῶς γάρ οὐ φημί τε καί φημί ; εἰ τοίνυν ὅλος εἰμί , ὥσπερ καί Παρμενίδης λέγει,πάντοθεν εὔκυκλος σφαῖρα ἐναλίγκιος ὄγκῳ,μεσσόθεν ἰσοπαλής πάντῃ · ὁ γάρ οὔτε τις μεῖζονοὔτε τις βαιός πελ̈́ημι χρεών εἰμί ὁ ἤ τη,τοιοω γε εἰμί ὁ εἰμί μέσος τε καί ἔσχατος ἔχω , οὗτος δέ ἔχω πᾶς ἀνάγκη μέρος ἔχω · ἤ πῶς ; οὕτως .