plato-philosophy.sophista 249
τί δὲ πρὸς Διός ; ὡς ἀληθῶς κίνησιν καὶ ζωὴν καὶ ψυχὴν καὶ φρόνησιν ἦ ῥᾳδίως πεισθησόμεθα τῷ παντελῶς ὄντι μὴ παρεῖναι , μηδὲ ζῆν αὐτὸ μηδὲ φρονεῖν , ἀλλὰ σεμνὸν καὶ ἅγιον , νοῦν οὐκ ἔχον , ἀκίνητον ἑστὸς εἶναι ; δεινὸν μεντἄν , ὦ ξένε , λόγον συγχωροῖμεν . ἀλλὰ νοῦν μὲν ἔχειν , ζωὴν δὲ μὴ φῶμεν ; καὶ πῶς ; ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἀμφότερα ἐνόντʼ αὐτῷ λέγομεν , οὐ μὴν ἐν ψυχῇ γε φήσομεν αὐτὸ ἔχειν αὐτά ; καὶ τίνʼ ἂν ἕτερον ἔχοι τρόπον ; ἀλλὰ δῆτα νοῦν μὲν καὶ ζωὴν καὶ ψυχὴν ἔχειν , ἀκίνητον μέντοι τὸ παράπαν ἔμψυχον ὂν ἑστάναι ; πάντα ἔμοιγε ἄλογα ταῦτʼ εἶναι φαίνεται . καὶ τὸ κινούμενον δὴ καὶ κίνησιν συγχωρητέον ὡς ὄντα . πῶς δʼ οὔ ; συμβαίνει δʼ οὖν , ὦ Θεαίτητε , ἀκινήτων τε ὄντων νοῦν μηδενὶ περὶ μηδενὸς εἶναι μηδαμοῦ . κομιδῇ μὲν οὖν . καὶ μὴν ἐὰν αὖ φερόμενα καὶ κινούμενα πάντʼ εἶναι συγχωρῶμεν , καὶ τούτῳ τῷ λόγῳ ταὐτὸν τοῦτο ἐκ τῶν ὄντων ἐξαιρήσομεν . πῶς ; τὸ κατὰ ταὐτὰ καὶ ὡσαύτως καὶ περὶ τὸ αὐτὸ δοκεῖ σοι χωρὶς στάσεως γενέσθαι ποτʼ ἄν ; οὐδαμῶς . τί δʼ ; ἄνευ τούτων νοῦν καθορᾷς ὄντα ἢ γενόμενον ἂν καὶ ὁπουοῦν ; ἥκιστα . καὶ μὴν πρός γε τοῦτον παντὶ λόγῳ μαχετέον , ὃς ἂν ἐπιστήμην ἢ φρόνησιν ἢ νοῦν ἀφανίζων ἰσχυρίζηται περί τινος ὁπῃοῦν . σφόδρα γε . τῷ δὴ φιλοσόφῳ καὶ ταῦτα μάλιστα τιμῶντι πᾶσα , ὡς ἔοικεν , ἀνάγκη διὰ ταῦτα μήτε τῶν ἓν ἢ καὶ τὰ πολλὰ εἴδη λεγόντων τὸ πᾶν ἑστηκὸς ἀποδέχεσθαι , τῶν τε αὖ πανταχῇ τὸ ὂν κινούντων μηδὲ τὸ παράπαν ἀκούειν , ἀλλὰ κατὰ τὴν τῶν παίδων εὐχήν , ὅσα ἀκίνητα καὶ κεκινημένα , τὸ ὄν τε καὶ τὸ πᾶν συναμφότερα λέγειν . ἀληθέστατα . τί οὖν ; ἆρʼ οὐκ ἐπιεικῶς ἤδη φαινόμεθα περιειληφέναι τῷ λόγῳ τὸ ὄν ; πάνυ μὲν οὖν . βαβαὶ μέντʼ ἂν ἄρα , ὦ Θεαίτητε , ὥς μοι δοκοῦμεν νῦν αὐτοῦ γνώσεσθαι πέρι τὴν ἀπορίαν τῆς σκέψεως . πῶς αὖ καὶ τί τοῦτʼ εἴρηκας ; ὦ μακάριε , οὐκ ἐννοεῖς ὅτι νῦν ἐσμεν ἐν ἀγνοίᾳ τῇ πλείστῃ περὶ αὐτοῦ , φαινόμεθα δέ τι λέγειν ἡμῖν αὐτοῖς ; ἐμοὶ γοῦν · ὅπῃ δʼ αὖ λελήθαμεν οὕτως ἔχοντες , οὐ πάνυ συνίημι .
Lemmas: τίς δέ πρός Ζεύς ; ὡς ἀληθής κίνησις καί ζωή καί ψυχή καί φρόνησις ἦ ῥᾴδιος πείθω ὁ παντελής εἰμί μή πάρειμι , μηδέ ζάω αὐτός μηδέ φρονέω , ἀλλά σεμνός καί ἅγιος , νόος οὐ ἔχω , ἀκίνητος ἵστημι εἰμί ; δεινός ἄν , ὦ ξένος , λόγος συγχωρέω . ἀλλά νόος μέν ἔχω , ζωή δέ μή φημί ; καί πῶς ; ἀλλά οὗτος μέν ἀμφότερος ἔνειμι αὐτός λέγω , οὐ μήν ἐν ψυχή γε φημί αὐτός ἔχω αὐτός ; καί τίς ἄν ἕτερος ἔχω τρόπος ; ἀλλά δῆτα νόος μέν καί ζωή καί ψυχή ἔχω , ἀκίνητος μέντοι ὁ παράπαν ἔμψυχος εἰμί ἵστημι ; πᾶς ἐγώ ἄλογος οὗτος εἰμί φαίνω . καί ὁ κινέω δή καί κίνησις συγχωρέω ὡς εἰμί . πῶς δέ οὐ ; συμβαίνω δέ οὖν , ὦ Θεαίτητος , ἀκίνητος τε εἰμί νόος μηδείς περί μηδείς εἰμί μηδαμοῦ . κομιδῇ μέν οὖν . καί μήν ἐάν αὖ φέρω καί κινέω πᾶς εἰμί συγχωρέω , καί οὗτος ὁ λόγος αὐτός οὗτος ἐκ ὁ εἰμί ἐξαιρέω . πῶς ; ὁ κατά αὐτός καί ὡσαύτως καί περί ὁ αὐτός δοκέω σύ χωρίς στάσις γίγνομαι ποτέ ἄν ; οὐδαμῶς . τίς δέ ; ἄνευ οὗτος νόος καθοράω εἰμί ἤ γίγνομαι ἄν καί ὅπου ; ἦκα . καί μήν πρός γε οὗτος πᾶς λόγος μαχετέον , ὅς ἄν ἐπιστήμη ἤ φρόνησις ἤ νόος ἀφανίζω ἰσχυρίζομαι περί τις ὅπῃ . σφόδρα γε . ὁ δή φιλόσοφος καί οὗτος μάλα τιμάω πᾶς , ὡς ἔοικα , ἀνάγκη διά οὗτος μήτε ὁ εἷς ἤ καί ὁ πολύς εἶδος λέγω ὁ πᾶς ἵστημι ἀποδέχομαι , ὁ τε αὖ πανταχῇ ὁ εἰμί κινέω μηδέ ὁ παράπαν ἀκούω , ἀλλά κατά ὁ ὁ παῖς εὐχή , ὅσος ἀκίνητος καί κινέω , ὁ εἰμί τε καί ὁ πᾶς συναμφότεροι λέγω . ἀληθής . τίς οὖν ; ἆρα οὐ ἐπιεικής ἤδη φαίνω περιλαμβάνω ὁ λόγος ὁ εἰμί ; πάνυ μέν οὖν . βαβαί μέντοι ἄν ἄρα , ὦ Θεαίτητος , ὡς ἐγώ δοκέω νῦν αὐτός γιγνώσκω περί ὁ ἀπορία ὁ σκέψις . πῶς αὖ καί τίς οὗτος λέγω ; ὦ μακάριος , οὐ ἐννοέω ὅτι νῦν εἰμί ἐν ἄγνοια ὁ πολύς περί αὐτός , φαίνω δέ τις λέγω ἐγώ αὐτός ; ἐγώ γοῦν · ὅπῃ δέ αὖ λανθάνω οὕτως ἔχω , οὐ πάνυ συνίημι .