plato-philosophy.sophista 235
τοιγαροῦν ἡμεῖς σε οἵδε πάντες πειρασόμεθα καὶ νῦν πειρώμεθα ὡς ἐγγύτατα ἄνευ τῶν παθημάτων προσάγειν . περὶ δʼ οὖν τοῦ σοφιστοῦ τόδε μοι λέγε · πότερον ἤδη τοῦτο σαφές , ὅτι τῶν γοήτων ἐστί τις , μιμητὴς ὢν τῶν ὄντων , ἢ διστάζομεν ἔτι μὴ περὶ ὅσωνπερ ἀντιλέγειν δοκεῖ δυνατὸς εἶναι , περὶ τοσούτων καὶ τὰς ἐπιστήμας ἀληθῶς ἔχων τυγχάνει ; καὶ πῶς ἄν , ὦ ξένε ; ἀλλὰ σχεδὸν ἤδη σαφὲς ἐκ τῶν εἰρημένων , ὅτι τῶν τῆς παιδιᾶς μετεχόντων ἐστί τις μερῶν εἷς . γόητα μὲν δὴ καὶ μιμητὴν ἄρα θετέον αὐτόν τινα . πῶς γὰρ οὐ θετέον ; ἄγε δή , νῦν ἡμέτερον ἔργον ἤδη τὸν θῆρα μηκέτʼ ἀνεῖναι · σχεδὸν γὰρ αὐτὸν περιειλήφαμεν ἐν ἀμφιβληστρικῷ τινι τῶν ἐν τοῖς λόγοις περὶ τὰ τοιαῦτα ὀργάνων , ὥστε οὐκέτʼ ἐκφεύξεται τόδε γε . τὸ ποῖον ; τὸ μὴ οὐ τοῦ γένους εἶναι τοῦ τῶν θαυματοποιῶν τις εἷς . κἀμοὶ τοῦτό γε οὕτω περὶ αὐτοῦ συνδοκεῖ . δέδοκται τοίνυν ὅτι τάχιστα διαιρεῖν τὴν εἰδωλοποιικὴν τέχνην , καὶ καταβάντας εἰς αὐτήν , ἐὰν μὲν ἡμᾶς εὐθὺς ὁ σοφιστὴς ὑπομείνῃ , συλλαβεῖν αὐτὸν κατὰ τὰ ἐπεσταλμένα ὑπὸ τοῦ βασιλικοῦ λόγου , κἀκείνῳ παραδόντας ἀποφῆναι τὴν ἄγραν · ἐὰν δʼ ἄρα κατὰ μέρη τῆς μιμητικῆς δύηταί πῃ , συνακολουθεῖν αὐτῷ διαιροῦντας ἀεὶ τὴν ὑποδεχομένην αὐτὸν μοῖραν , ἕωσπερ ἂν ληφθῇ . πάντως οὔτε οὗτος οὔτε ἄλλο γένος οὐδὲν μή ποτε ἐκφυγὸν ἐπεύξηται τὴν τῶν οὕτω δυναμένων μετιέναι καθʼ ἕκαστά τε καὶ ἐπὶ πάντα μέθοδον . λέγεις εὖ , καὶ ταῦτα ταύτῃ ποιητέον . κατὰ δὴ τὸν παρεληλυθότα τρόπον τῆς διαιρέσεως ἔγωγέ μοι καὶ νῦν φαίνομαι δύο καθορᾶν εἴδη τῆς μιμητικῆς · τὴν δὲ ζητουμένην ἰδέαν , ἐν ὁποτέρῳ ποθʼ ἡμῖν οὖσα τυγχάνει , καταμαθεῖν οὐδέπω μοι δοκῶ νῦν δυνατὸς εἶναι . σὺ δʼ ἀλλʼ εἰπὲ πρῶτον καὶ δίελε ἡμῖν τίνε τὼ δύο λέγεις . μίαν μὲν τὴν εἰκαστικὴν ὁρῶν ἐν αὐτῇ τέχνην . ἔστι δʼ αὕτη μάλιστα ὁπόταν κατὰ τὰς τοῦ παραδείγματος συμμετρίας τις ἐν μήκει καὶ πλάτει καὶ βάθει , καὶ πρὸς τούτοις ἔτι χρώματα ἀποδιδοὺς τὰ προσήκοντα ἑκάστοις , τὴν τοῦ μιμήματος γένεσιν ἀπεργάζηται . τί δʼ ; οὐ πάντες οἱ μιμούμενοί τι τοῦτʼ ἐπιχειροῦσι δρᾶν ;
Lemmas: τοιγαροῦν ἐγώ σύ ὅδε πᾶς πειράω καί νῦν πειράω ὡς ἐγγύς ἄνευ ὁ πάθημα προσάγω . περί δέ οὖν ὁ σοφιστής ὅδε ἐγώ λέγω · πότερος ἤδη οὗτος σαφής , ὅτι ὁ γόης εἰμί τις , μιμητής εἰμί ὁ εἰμί , ἤ διστάζω ἔτι μή περί ὁσώνπηρ ἀντιλέγω δοκέω δυνατός εἰμί , περί τοσοῦτος καί ὁ ἐπιστήμη ἀληθής ἔχω τυγχάνω ; καί πῶς ἄν , ὦ ξένος ; ἀλλά σχεδόν ἤδη σαφής ἐκ ὁ λέγω , ὅτι ὁ ὁ παιδιά μετέχω εἰμί τις μέρος εἷς . γόης μέν δή καί μιμητής ἄρα τίθημι αὐτός τις . πῶς γάρ οὐ τίθημι ; ἄγε δή , νῦν ἡμέτερος ἔργον ἤδη ὁ θήρ μηκέτι ἀνίημι · σχεδόν γάρ αὐτός περιλαμβάνω ἐν ἀμφιβληστρικός τις ὁ ἐν ὁ λόγος περί ὁ τοιοῦτος ὄργανον , ὥστε οὐκέτι ἐκφεύγω ὅδε γε . ὁ ποῖος ; ὁ μή οὐ ὁ γένος εἰμί ὁ ὁ θαυματοποιός τις εἷς . ἐγώ οὗτος γε οὕτως περί αὐτός συνδοκέω . δοκέω τοίνυν ὅτι ταχύς διαιρέω ὁ εἰδωλοποιικός τέχνη , καί καταβαίνω εἰς αὐτός , ἐάν μέν ἐγώ εὐθύς ὁ σοφιστής ὑπομένω , συλλαμβάνω αὐτός κατά ὁ ἐπιστέλλω ὑπό ὁ βασιλικός λόγος , ἐκεῖνος παραδίδωμι ἀποφαίνω ὁ ἄγρα · ἐάν δέ ἄρα κατά μέρος ὁ μιμητικός δύω πη , συνακολουθέω αὐτός διαιρέω ἀεί ὁ ὑποδέχομαι αὐτός μοῖρα , ἕωσπερ ἄν λαμβάνω . πάντως οὔτε οὗτος οὔτε ἄλλος γένος οὐδείς μή ποτέ ἐκφεύγω ἐπεύχομαι ὁ ὁ οὕτως δύναμαι μεθίημι κατά ἕκαστος τε καί ἐπί πᾶς μέθοδος . λέγω εὖ , καί οὗτος οὗτος ποιέω . κατά δή ὁ παρέρχομαι τρόπος ὁ διαίρεσις ἐγώ ἐγώ καί νῦν φαίνω δύο καθοράω εἶδος ὁ μιμητικός · ὁ δέ ζητέω ἰδέα , ἐν ὁπότερος ποτέ ἐγώ εἰμί τυγχάνω , καταμανθάνω οὐδέπω ἐγώ δοκέω νῦν δυνατός εἰμί . σύ δέ ἀλλά λέγω πρῶτος καί διαιρέω ἐγώ τινός ὁ δύο λέγω . εἷς μέν ὁ εἰκαστικός ὁράω ἐν αὐτός τέχνη . εἰμί δέ οὗτος μάλα ὁπόταν κατά ὁ ὁ παράδειγμα συμμετρία τις ἐν μῆκος καί πλάτος καί βάθος , καί πρός οὗτος ἔτι χρῶμα ἀποδίδωμι ὁ προσήκω ἕκαστος , ὁ ὁ μίμημα γένεσις ἀπεργάζομαι . τίς δέ ; οὐ πᾶς ὁ μιμέομαι τις οὗτος ἐπιχειρέω δράω ;