plato-philosophy.sophista 260
σκόπει τοίνυν ὡς ἐν καιρῷ νυνδὴ τοῖς τοιούτοις διεμαχόμεθα καὶ προσηναγκάζομεν ἐᾶν ἕτερον ἑτέρῳ μείγνυσθαι . πρὸς δὴ τί ; πρὸς τὸ τὸν λόγον ἡμῖν τῶν ὄντων ἕν τι γενῶν εἶναι . τούτου γὰρ στερηθέντες , τὸ μὲν μέγιστον , φιλοσοφίας ἂν στερηθεῖμεν · ἔτι δʼ ἐν τῷ παρόντι δεῖ λόγον ἡμᾶς διομολογήσασθαι τί ποτʼ ἔστιν , εἰ δὲ ἀφῃρέθημεν αὐτὸ μηδʼ εἶναι τὸ παράπαν , οὐδὲν ἂν ἔτι που λέγειν οἷοί τʼ ἦμεν . ἀφῃρέθημεν δʼ ἄν , εἰ συνεχωρήσαμεν μηδεμίαν εἶναι μεῖξιν μηδενὶ πρὸς μηδέν . ὀρθῶς τοῦτό γε · λόγον δὲ διʼ ὅτι νῦν διομολογητέον οὐκ ἔμαθον . ἀλλʼ ἴσως τῇδʼ ἑπόμενος ῥᾷστʼ ἂν μάθοις . πῇ ; τὸ μὲν δὴ μὴ ὂν ἡμῖν ἕν τι τῶν ἄλλων γένος ὂν ἀνεφάνη , κατὰ πάντα τὰ ὄντα διεσπαρμένον . οὕτως . οὐκοῦν τὸ μετὰ τοῦτο σκεπτέον εἰ δόξῃ τε καὶ λόγῳ μείγνυται . τί δή ; μὴ μειγνυμένου μὲν αὐτοῦ τούτοις ἀναγκαῖον ἀληθῆ πάντʼ εἶναι , μειγνυμένου δὲ δόξα τε ψευδὴς γίγνεται καὶ λόγος · τὸ γὰρ τὰ μὴ ὄντα δοξάζειν ἢ λέγειν , τοῦτʼ ἔστι που τὸ ψεῦδος ἐν διανοίᾳ τε καὶ λόγοις γιγνόμενον . οὕτως . ὄντος δέ γε ψεύδους ἔστιν ἀπάτη . ναί . καὶ μὴν ἀπάτης οὔσης εἰδώλων τε καὶ εἰκόνων ἤδη καὶ φαντασίας πάντα ἀνάγκη μεστὰ εἶναι . πῶς γὰρ οὔ ; τὸν δέ γε σοφιστὴν ἔφαμεν ἐν τούτῳ που τῷ τόπῳ καταπεφευγέναι μέν , ἔξαρνον δὲ γεγονέναι τὸ παράπαν μηδʼ εἶναι ψεῦδος · τὸ γὰρ μὴ ὂν οὔτε διανοεῖσθαί τινα οὔτε λέγειν · οὐσίας γὰρ οὐδὲν οὐδαμῇ τὸ μὴ ὂν μετέχειν . ἦν ταῦτα . νῦν δέ γε τοῦτο μὲν ἐφάνη μετέχον τοῦ ὄντος , ὥστε ταύτῃ μὲν ἴσως οὐκ ἂν μάχοιτο ἔτι · τάχα δʼ ἂν φαίη τῶν εἰδῶν τὰ μὲν μετέχειν τοῦ μὴ ὄντος , τὰ δʼ οὔ , καὶ λόγον δὴ καὶ δόξαν εἶναι τῶν οὐ μετεχόντων , ὥστε τὴν εἰδωλοποιικὴν καὶ φανταστικήν , ἐν ᾗ φαμεν αὐτὸν εἶναι , διαμάχοιτʼ ἂν πάλιν ὡς παντάπασιν οὐκ ἔστιν , ἐπειδὴ δόξα καὶ λόγος οὐ κοινωνεῖ τοῦ μὴ ὄντος · ψεῦδος γὰρ τὸ παράπαν οὐκ εἶναι ταύτης μὴ συνισταμένης τῆς κοινωνίας .
Lemmas: σκοπέω τοίνυν ὡς ἐν καιρός νυνδί ὁ τοιοῦτος διαμάχομαι καί προσαναγκάζω ἐάω ἕτερος ἕτερος μείγνυμι . πρός δή τίς ; πρός ὁ ὁ λόγος ἐγώ ὁ εἰμί εἷς τις γένος εἰμί . οὗτος γάρ στερέω , ὁ μέν μέγας , φιλοσοφία ἄν στερέω · ἔτι δέ ἐν ὁ πάρειμι δέω λόγος ἐγώ διομολογέω τίς ποτέ εἰμί , εἰ δέ ἀφαιρέω αὐτός μηδέ εἰμί ὁ παράπαν , οὐδείς ἄν ἔτι που λέγω οἷος τε εἰμί . ἀφαιρέω δέ ἄν , εἰ συγχωρέω μηδείς εἰμί μεῖξις μηδείς πρός μηδείς . ὀρθός οὗτος γε · λόγος δέ διά ὅστις νῦν διομολογητέος οὐ μανθάνω . ἀλλά ἴσως τῇδε ἕπομαι ῥᾴδιος ἄν μανθάνω . πῇ ; ὁ μέν δή μή εἰμί ἐγώ εἷς τις ὁ ἄλλος γένος εἰμί ἀναφαίνω , κατά πᾶς ὁ εἰμί διασπείρω . οὕτως . οὐκοῦν ὁ μετά οὗτος σκοπέω εἰ δόξα τε καί λόγος μείγνυμι . τίς δή ; μή μείγνυμι μέν αὐτός οὗτος ἀναγκαῖος ἀληθής πᾶς εἰμί , μείγνυμι δέ δόξα τε ψευδής γίγνομαι καί λόγος · ὁ γάρ ὁ μή εἰμί δοξάζω ἤ λέγω , οὗτος εἰμί που ὁ ψεῦδος ἐν διάνοια τε καί λόγος γίγνομαι . οὕτως . εἰμί δέ γε ψεῦδος εἰμί ἀπάτη . ναί . καί μήν ἀπάτη εἰμί εἴδωλον τε καί εἰκών ἤδη καί φαντασία πᾶς ἀνάγκη μεστός εἰμί . πῶς γάρ οὐ ; ὁ δέ γε σοφιστής φημί ἐν οὗτος που ὁ τόπος καταφεύγω μέν , ἔξαρνος δέ γίγνομαι ὁ παράπαν μηδέ εἰμί ψεῦδος · ὁ γάρ μή εἰμί οὔτε διανοέω τις οὔτε λέγω · οὐσία γάρ οὐδείς οὐδαμῇ ὁ μή εἰμί μετέχω . εἰμί οὗτος . νῦν δέ γε οὗτος μέν φαίνω μετέχω ὁ εἰμί , ὥστε ταύτῃ μέν ἴσως οὐ ἄν μάχομαι ἔτι · τάχα δέ ἄν φημί ὁ εἶδος ὁ μέν μετέχω ὁ μή εἰμί , ὁ δέ οὐ , καί λόγος δή καί δόξα εἰμί ὁ οὐ μετέχω , ὥστε ὁ εἰδωλοποιικός καί φανταστικός , ἐν ὅς φημί αὐτός εἰμί , διαμάχομαι ἄν πάλιν ὡς παντάπασι οὐ εἰμί , ἐπειδή δόξα καί λόγος οὐ κοινωνέω ὁ μή εἰμί · ψεῦδος γάρ ὁ παράπαν οὐ εἰμί οὗτος μή συνίστημι ὁ κοινωνία .