plato-philosophy.sophista 234
τίνα δὴ λέγων τὴν ποίησιν ; οὐ γὰρ δὴ γεωργόν γε ἐρεῖς τινα · καὶ γὰρ ζῴων αὐτὸν εἶπες ποιητήν . φημί , καὶ πρός γε θαλάττης καὶ γῆς καὶ οὐρανοῦ καὶ θεῶν καὶ τῶν ἄλλων συμπάντων · καὶ τοίνυν καὶ ταχὺ ποιήσας αὐτῶν ἕκαστα πάνυ σμικροῦ νομίσματος ἀποδίδοται . παιδιὰν λέγεις τινά . τί δέ ; τὴν τοῦ λέγοντος ὅτι πάντα οἶδε καὶ ταῦτα ἕτερον ἂν διδάξειεν ὀλίγου καὶ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ , μῶν οὐ παιδιὰν νομιστέον ; πάντως που . παιδιᾶς δὲ ἔχεις ἤ τι τεχνικώτερον ἢ καὶ χαριέστερον εἶδος ἢ τὸ μιμητικόν ; οὐδαμῶς · πάμπολυ γὰρ εἴρηκας εἶδος εἰς ἓν πάντα συλλαβὼν καὶ σχεδὸν ποικιλώτατον . οὐκοῦν τόν γʼ ὑπισχνούμενον δυνατὸν εἶναι μιᾷ τέχνῃ πάντα ποιεῖν γιγνώσκομέν που τοῦτο , ὅτι μιμήματα καὶ ὁμώνυμα τῶν ὄντων ἀπεργαζόμενος τῇ γραφικῇ τέχνῃ δυνατὸς ἔσται τοὺς ἀνοήτους τῶν νέων παίδων , πόρρωθεν τὰ γεγραμμένα ἐπιδεικνύς , λανθάνειν ὡς ὅτιπερ ἂν βουληθῇ δρᾶν , τοῦτο ἱκανώτατος ὢν ἀποτελεῖν ἔργῳ . πῶς γὰρ οὔ ; τί δὲ δή ; περὶ τοὺς λόγους ἆρʼ οὐ προσδοκῶμεν εἶναί τινα ἄλλην τέχνην , ᾗ αὖ δυνατὸν ὂν τυγχάνει τοὺς νέους καὶ ἔτι πόρρω τῶν πραγμάτων τῆς ἀληθείας ἀφεστῶτας διὰ τῶν ὤτων τοῖς λόγοις γοητεύειν , δεικνύντας εἴδωλα λεγόμενα περὶ πάντων , ὥστε ποιεῖν ἀληθῆ δοκεῖν λέγεσθαι καὶ τὸν λέγοντα δὴ σοφώτατον πάντων ἅπαντʼ εἶναι ; τί γὰρ οὐκ ἂν εἴη ἄλλη τις τοιαύτη τέχνη ; τοὺς πολλοὺς οὖν , ὦ Θεαίτητε , τῶν τότε ἀκουόντων ἆρʼ οὐκ ἀνάγκη χρόνου τε ἐπελθόντος αὐτοῖς ἱκανοῦ καὶ προϊούσης ἡλικίας τοῖς τε οὖσι προσπίπτοντας ἐγγύθεν καὶ διὰ παθημάτων ἀναγκαζομένους ἐναργῶς ἐφάπτεσθαι τῶν ὄντων , μεταβάλλειν τὰς τότε γενομένας δόξας , ὥστε σμικρὰ μὲν φαίνεσθαι τὰ μεγάλα , χαλεπὰ δὲ τὰ ῥᾴδια , καὶ πάντα πάντῃ ἀνατετράφθαι τὰ ἐν τοῖς λόγοις φαντάσματα ὑπὸ τῶν ἐν ταῖς πράξεσιν ἔργων παραγενομένων ; ὡς γοῦν ἐμοὶ τηλικῷδε ὄντι κρῖναι . οἶμαι δὲ καὶ ἐμὲ τῶν ἔτι πόρρωθεν ἀφεστηκότων εἶναι .
Lemmas: τίς δή λέγω ὁ ποίησις ; οὐ γάρ δή γεωργός γε λέγω τις · καί γάρ ζῷον αὐτός λέγω ποιητής . φημί , καί πρός γε θάλασσα καί γῆ καί οὐρανός καί θεός καί ὁ ἄλλος σύμπας · καί τοίνυν καί ταχύς ποιέω αὐτός ἕκαστος πάνυ μικρός νόμισμα ἀποδίδωμι . παιδιά λέγω τις . τίς δέ ; ὁ ὁ λέγω ὅτι πᾶς οἶδα καί οὗτος ἕτερος ἄν διδάσκω ὀλίγος καί ἐν ὀλίγος χρόνος , μῶν οὐ παιδιά νομίζω ; πάντως που . παιδιά δέ ἔχω ἤ τις τεχνικός ἤ καί χαρίεις εἶδος ἤ ὁ μιμητικός ; οὐδαμῶς · πάμπολυς γάρ λέγω εἶδος εἰς εἷς πᾶς συλλαμβάνω καί σχεδόν ποικίλος . οὐκοῦν ὁ γε ὑπισχνέομαι δυνατός εἰμί εἷς τέχνη πᾶς ποιέω γιγνώσκω που οὗτος , ὅτι μίμημα καί ὁμώνυμος ὁ εἰμί ἀπεργάζομαι ὁ γραφικός τέχνη δυνατός εἰμί ὁ ἀνόητος ὁ νέος παῖς , πρόσωθεν ὁ γράφω ἐπιδείκνυμι , λανθάνω ὡς ὅστις ἄν βούλομαι δράω , οὗτος ἱκανός εἰμί ἀποτελέω ἔργον . πῶς γάρ οὐ ; τίς δέ δή ; περί ὁ λόγος ἆρα οὐ προσδοκάω εἰμί τις ἄλλος τέχνη , ὅς αὖ δυνατός εἰμί τυγχάνω ὁ νέος καί ἔτι πρόσω ὁ πρᾶγμα ὁ ἀλήθεια ἀφίστημι διά ὁ οὖς ὁ λόγος γοητεύω , δείκνυμι εἴδωλον λέγω περί πᾶς , ὥστε ποιέω ἀληθής δοκέω λέγω καί ὁ λέγω δή σοφός πᾶς ἅπας εἰμί ; τίς γάρ οὐ ἄν εἰμί ἄλλος τις τοιοῦτος τέχνη ; ὁ πολύς οὖν , ὦ Θεαίτητος , ὁ τότε ἀκούω ἆρα οὐ ἀνάγκη χρόνος τε ἐπέρχομαι αὐτός ἱκανός καί προέρχομαι ἡλικία ὁ τε εἰμί προσπίπτω ἐγγύθεν καί διά πάθημα ἀναγκάζω ἐναργής ἐφάπτω ὁ εἰμί , μεταβάλλω ὁ τότε γίγνομαι δόξα , ὥστε μικρός μέν φαίνω ὁ μέγας , χαλεπός δέ ὁ ῥᾴδιος , καί πᾶς πάντῃ ἀνατρέπω ὁ ἐν ὁ λόγος φάντασμα ὑπό ὁ ἐν ὁ πρᾶξις ἔργον παραγίγνομαι ; ὡς γοῦν ἐγώ τηλικόσδε εἰμί κρίνω . οἴομαι δέ καί ἐγώ ὁ ἔτι πρόσωθεν ἀφίστημι εἰμί .