plato-philosophy.respublica 10.605
παντάπασι μὲν οὖν . ὁ δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς ψυχῆς πέφυκέ τε καὶ ἡ σοφία αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν , εἰ μέλλει εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς , ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν τε καὶ ποικίλον ἦθος διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι . δῆλον . οὐκοῦν δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα , καὶ τιθεῖμεν ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ · καὶ γὰρ τῷ φαῦλα ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν ἔοικεν αὐτῷ , καὶ τῷ πρὸς ἕτερον τοιοῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ πρὸς τὸ βέλτιστον , καὶ ταύτῃ ὡμοίωται . καὶ οὕτως ἤδη ἂν ἐν δίκῃ οὐ παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν , ὅτι τοῦτο ἐγείρει τῆς ψυχῆς καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν , ὥσπερ ἐν πόλει ὅταν τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν , τοὺς δὲ χαριεστέρους φθείρῃ · ταὐτὸν καὶ τὸν μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν κακὴν πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν , τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι , ἀλλὰ τὰ αὐτὰ τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ , τοτὲ δὲ σμικρά , εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα , τοῦ δὲ ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα . πάνυ μὲν οὖν . οὐ μέντοι πω τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς . τὸ γὰρ καὶ τοὺς ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι , ἐκτὸς πάνυ τινῶν ὀλίγων , πάνδεινόν που . τί δʼ οὐ μέλλει , εἴπερ γε δρᾷ αὐτό ; ἀκούων σκόπει . οἱ γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι Ὁμήρου ἢ ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου τινὰ τῶν ἡρώων ἐν πένθει ὄντα καὶ μακρὰν ῥῆσιν ἀποτείνοντα ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ καὶ ᾄδοντάς τε καὶ κοπτομένους , οἶσθʼ ὅτι χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ποιητήν , ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ . οἶδα · πῶς δʼ οὔ ; ὅταν δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος γένηται , ἐννοεῖς αὖ ὅτι ἐπὶ τῷ ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα , ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν καὶ καρτερεῖν , ὡς τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν , ἐκεῖνο δὲ γυναικός , ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν . ἐννοῶ , ἔφη . ἦ καλῶς οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει , τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον ἄνδρα , οἷον ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλʼ αἰσχύνοιτο ἄν , μὴ βδελύττεσθαι ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν ; οὐ μὰ τὸν Δίʼ , ἔφη , οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν .
Lemmas: παντάπασι μέν οὖν . ὁ δή μιμητικός ποιητής δῆλος ὅτι οὐ πρός ὁ τοιοῦτος ὁ ψυχή φύω τε καί ὁ σοφία αὐτός οὗτος ἀρέσκω πήγνυμι , εἰ μέλλω εὐδοκιμέω ἐν ὁ πολύς , ἀλλά πρός ὁ ἀγανακτητικός τε καί ποικίλος ἦθος διά ὁ εὐμίμητος εἰμί . δῆλος . οὐκοῦν δίκαιος ἄν αὐτός ἤδη ἐπιλαμβάνω , καί τίθημι ἀντίστροφος αὐτός ὁ ζωγράφος · καί γάρ ὁ φαῦλος ποιέω πρός ἀλήθεια ἔοικα αὐτός , καί ὁ πρός ἕτερος τοιοῦτος ὁμιλέω ὁ ψυχή ἀλλά μή πρός ὁ ἀγαθός , καί οὗτος ὁμοιόω . καί οὕτως ἤδη ἄν ἐν δίκη οὐ παραδέχομαι εἰς μέλλω εὐνομέομαι πόλις , ὅτι οὗτος ἐγείρω ὁ ψυχή καί τρέφω καί ἰσχυρός ποιέω ἀπόλλυμι ὁ λογιστικός , ὥσπερ ἐν πόλις ὅταν τις μοχθηρός ἐγκρατής ποιέω παραδίδωμι ὁ πόλις , ὁ δέ χαρίεις φθείρω · αὐτός καί ὁ μιμητικός ποιητής φημί κακός πολιτεία ἴδιος ἕκαστος ὁ ψυχή ἐμποιέω , ὁ ἀνόητος αὐτός χαρίζω καί οὔτε ὁ μέγας οὔτε ὁ ἐλαχύς διαγιγνώσκω , ἀλλά ὁ αὐτός τότε μέν μέγας ἡγέομαι , τότε δέ μικρός , εἴδωλον εἰδωλοποιέω , ὁ δέ ἀληθής πρόσω πάνυ ἀφίστημι . πάνυ μέν οὖν . οὐ μέντοι πω ὁ γε μέγας κατηγορέω αὐτός . ὁ γάρ καί ὁ ἐπιεικής ἱκανός εἰμί λωβάομαι , ἐκτός πάνυ τις ὀλίγος , πάνδεινος που . τίς δέ οὐ μέλλω , εἴπερ γε δράω αὐτός ; ἀκούω σκοπέω . ὁ γάρ που ἀγαθός ἐγώ ἀκροάομαι Ὅμηρος ἤ ἄλλος τις ὁ τραγῳδοποιός μιμέομαι τις ὁ ἥρως ἐν πένθος εἰμί καί μακρός ῥῆσις ἀποτείνω ἐν ὁ ὀδυρμός ἤ καί ἀείδω τε καί κόπτω , οἶδα ὅτι χαίρω τε καί ἐνδίδωμι ἐγώ αὐτός ἕπομαι συμπάσχω καί σπουδάζω ἐπαινέω ὡς ἀγαθός ποιητής , ὅς ἄν ἐγώ ὅτι μάλα οὕτως διατίθημι . οἶδα · πῶς δέ οὐ ; ὅταν δέ οἰκεῖος τις ἐγώ κῆδος γίγνομαι , ἐννοέω αὖ ὅτι ἐπί ὁ ἐναντίος καλλωπίζω , ἐάν δύναμαι ἡσυχία ἄγω καί καρτερέω , ὡς οὗτος μέν ἀνήρ εἰμί , ἐκεῖνος δέ γυνή , ὅς τότε ἐπαινέω . ἐννοέω , φημί . ἦ καλός οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχω , ὁ ὁράω τοιοῦτος ἀνήρ , οἷος ἑαυτοῦ τις μή ἀξιόω εἰμί ἀλλά αἰσχύνω ἄν , μή βδελύσσομαι ἀλλά χαίρω τε καί ἐπαινέω ; οὐ μά ὁ Ζεύς , φημί , οὐ εὔλογος ἔοικα .