plato-philosophy.respublica 9.583
τριῶν ἄρʼ οὐσῶν τῶν ἡδονῶν ἡ τούτου τοῦ μέρους τῆς ψυχῆς ᾧ μανθάνομεν ἡδίστη ἂν εἴη , καὶ ἐν ᾧ ἡμῶν τοῦτο ἄρχει , ὁ τούτου βίος ἥδιστος ; πῶς δʼ οὐ μέλλει ; ἔφη · κύριος γοῦν ἐπαινέτης ὢν ἐπαινεῖ τὸν ἑαυτοῦ βίον ὁ φρόνιμος . τίνα δὲ δεύτερον , εἶπον , βίον καὶ τίνα δευτέραν ἡδονήν φησιν ὁ κριτὴς εἶναι ; δῆλον ὅτι τὴν τοῦ πολεμικοῦ τε καὶ φιλοτίμου · ἐγγυτέρω γὰρ αὐτοῦ ἐστιν ἢ ἡ τοῦ χρηματιστοῦ . ὑστάτην δὴ τὴν τοῦ φιλοκερδοῦς , ὡς ἔοικεν . τί μήν ; ἦ δʼ ὅς . ταῦτα μὲν τοίνυν οὕτω δύʼ ἐφεξῆς ἂν εἴη καὶ δὶς νενικηκὼς ὁ δίκαιος τὸν ἄδικον · τὸ δὲ τρίτον Ὀλυμπικῶς τῷ σωτῆρί τε καὶ τῷ Ὀλυμπίῳ Διί , ἄθρει ὅτι οὐδὲ παναληθής ἐστιν ἡ τῶν ἄλλων ἡδονὴ πλὴν τῆς τοῦ φρονίμου οὐδὲ καθαρά , ἀλλʼ ἐσκιαγραφημένη τις , ὡς ἐγὼ δοκῶ μοι τῶν σοφῶν τινος ἀκηκοέναι . καίτοι τοῦτʼ ἂν εἴη μέγιστόν τε καὶ κυριώτατον τῶν πτωμάτων . πολύ γε · ἀλλὰ πῶς λέγεις ; ὧδʼ , εἶπον , ἐξευρήσω , σοῦ ἀποκρινομένου ζητῶν ἅμα . Ἐρώτα δή , ἔφη . λέγε δή , ἦν δʼ ἐγώ · οὐκ ἐναντίον φαμὲν λύπην ἡδονῇ ; καὶ μάλα . οὐκοῦν καὶ τὸ μήτε χαίρειν μήτε λυπεῖσθαι εἶναί τι ; εἶναι μέντοι . μεταξὺ τούτοιν ἀμφοῖν ἐν μέσῳ ὂν ἡσυχίαν τινὰ περὶ ταῦτα τῆς ψυχῆς ; ἢ οὐχ οὕτως αὐτὸ λέγεις ; οὕτως , ἦ δʼ ὅς . ἆρʼ οὖν μνημονεύεις , ἦν δʼ ἐγώ , τοὺς τῶν καμνόντων λόγους , οὓς λέγουσιν ὅταν κάμνωσιν ; ποίους ; ὡς οὐδὲν ἄρα ἐστὶν ἥδιον τοῦ ὑγιαίνειν , ἀλλὰ σφᾶς ἐλελήθει , πρὶν κάμνειν , ἥδιστον ὄν . μέμνημαι , ἔφη . οὐκοῦν καὶ τῶν περιωδυνίᾳ τινὶ ἐχομένων ἀκούεις λεγόντων ὡς οὐδὲν ἥδιον τοῦ παύσασθαι ὀδυνώμενον ; ἀκούω . καὶ ἐν ἄλλοις γε οἶμαι πολλοῖς τοιούτοις αἰσθάνῃ γιγνομένους τοὺς ἀνθρώπους , ἐν οἷς , ὅταν λυπῶνται , τὸ μὴ λυπεῖσθαι καὶ τὴν ἡσυχίαν τοῦ τοιούτου ἐγκωμιάζουσιν ὡς ἥδιστον , οὐ τὸ χαίρειν . τοῦτο γάρ , ἔφη , τότε ἡδὺ ἴσως καὶ ἀγαπητὸν γίγνεται , ἡσυχία . καὶ ὅταν παύσηται ἄρα , εἶπον , χαίρων τις , ἡ τῆς ἡδονῆς ἡσυχία λυπηρὸν ἔσται . ἴσως , ἔφη . ὃ μεταξὺ ἄρα νυνδὴ ἀμφοτέρων ἔφαμεν εἶναι , τὴν ἡσυχίαν , τοῦτό ποτε ἀμφότερα ἔσται , λύπη τε καὶ ἡδονή . ἔοικεν . ἦ καὶ δυνατὸν τὸ μηδέτερα ὂν ἀμφότερα γίγνεσθαι ; οὔ μοι δοκεῖ . καὶ μὴν τό γε ἡδὺ ἐν ψυχῇ γιγνόμενον καὶ τὸ λυπηρὸν κίνησίς τις ἀμφοτέρω ἐστόν · ἢ οὔ ; ναί .
Lemmas: τρεῖς ἄρα εἰμί ὁ ἡδονή ὁ οὗτος ὁ μέρος ὁ ψυχή ὅς μανθάνω ἡδύς ἄν εἰμί , καί ἐν ὅς ἐγώ οὗτος ἄρχω , ὁ οὗτος βίος ἡδύς ; πῶς δέ οὐ μέλλω ; φημί · κύριος γοῦν ἐπαινέτης εἰμί ἐπαινέω ὁ ἑαυτοῦ βίος ὁ φρόνιμος . τίς δέ δεύτερος , λέγω , βίος καί τίς δεύτερος ἡδονή φημί ὁ κριτής εἰμί ; δῆλος ὅτι ὁ ὁ πολεμικός τε καί φιλότιμος · ἐγγύς γάρ αὐτός εἰμί ἤ ὁ ὁ χρηματιστής . ὕστερος δή ὁ ὁ φιλοκερδής , ὡς ἔοικα . τίς μήν ; ἠμί δέ ὅς . οὗτος μέν τοίνυν οὕτως δύο ἐφεξῆς ἄν εἰμί καί δίς νικάω ὁ δίκαιος ὁ ἄδικος · ὁ δέ τρίτος Ὀλυμπικός ὁ σωτήρ τε καί ὁ Ὀλύμπιος Ζεύς , ἀθρέω ὅτι οὐδέ παναληθής εἰμί ὁ ὁ ἄλλος ἡδονή πλήν ὁ ὁ φρόνιμος οὐδέ καθαρός , ἀλλά σκιαγραφέω τις , ὡς ἐγώ δοκέω ἐγώ ὁ σοφός τις ἀκούω . καίτοι οὗτος ἄν εἰμί μέγας τε καί κύριος ὁ πτῶμα . πολύς γε · ἀλλά πῶς λέγω ; ὧδε , λέγω , ἐξευρίσκω , σύ ἀποκρίνω ζητέω ἅμα . ἐρωτάω δή , φημί . λέγω δή , εἰμί δέ ἐγώ · οὐ ἐναντίον φημί λύπη ἡδονή ; καί μάλα . οὐκοῦν καί ὁ μήτε χαίρω μήτε λυπέω εἰμί τις ; εἰμί μέντοι . μεταξύ οὗτος ἄμφω ἐν μέσος εἰμί ἡσυχία τις περί οὗτος ὁ ψυχή ; ἤ οὐ οὕτως αὐτός λέγω ; οὕτως , ἠμί δέ ὅς . ἆρα οὖν μνημονεύω , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ ὁ κάμνω λόγος , ὅς λέγω ὅταν κάμνω ; ποῖος ; ὡς οὐδείς ἄρα εἰμί ἡδύς ὁ ὑγιαίνω , ἀλλά σφεῖς λανθάνω , πρίν κάμνω , ἡδύς εἰμί . μιμνῄσκω , φημί . οὐκοῦν καί ὁ περιωδυνία τις ἔχω ἀκούω λέγω ὡς οὐδείς ἡδύς ὁ παύω ὀδυνάω ; ἀκούω . καί ἐν ἄλλος γε οἴομαι πολύς τοιοῦτος αἰσθάνομαι γίγνομαι ὁ ἄνθρωπος , ἐν ὅς , ὅταν λυπέω , ὁ μή λυπέω καί ὁ ἡσυχία ὁ τοιοῦτος ἐγκωμιάζω ὡς ἡδύς , οὐ ὁ χαίρω . οὗτος γάρ , φημί , τότε ἡδύς ἴσως καί ἀγαπητός γίγνομαι , ἡσυχία . καί ὅταν παύω ἄρα , λέγω , χαίρω τις , ὁ ὁ ἡδονή ἡσυχία λυπηρός εἰμί . ἴσως , φημί . ὅς μεταξύ ἄρα νυνδί ἀμφότερος φημί εἰμί , ὁ ἡσυχία , οὗτος ποτέ ἀμφότερος εἰμί , λύπη τε καί ἡδονή . ἔοικα . ἦ καί δυνατός ὁ μηδέτερος εἰμί ἀμφότερος γίγνομαι ; οὐ ἐγώ δοκέω . καί μήν ὁ γε ἡδύς ἐν ψυχή γίγνομαι καί ὁ λυπηρός κίνησις τις ἀμφότερος εἰμί · ἤ οὐ ; ναί .