plato-philosophy.respublica 2.364
πρὸς δὲ τούτοις σκέψαι , ὦ Σώκρατες , ἄλλο αὖ εἶδος λόγων περὶ δικαιοσύνης τε καὶ ἀδικίας ἰδίᾳ τε λεγόμενον καὶ ὑπὸ ποιητῶν . πάντες γὰρ ἐξ ἑνὸς στόματος ὑμνοῦσιν ὡς καλὸν μὲν ἡ σωφροσύνη τε καὶ δικαιοσύνη , χαλεπὸν μέντοι καὶ ἐπίπονον , ἀκολασία δὲ καὶ ἀδικία ἡδὺ μὲν καὶ εὐπετὲς κτήσασθαι , δόξῃ δὲ μόνον καὶ νόμῳ αἰσχρόν · λυσιτελέστερα δὲ τῶν δικαίων τὰ ἄδικα ὡς ἐπὶ τὸ πλῆθος λέγουσι , καὶ πονηροὺς πλουσίους καὶ ἄλλας δυνάμεις ἔχοντας εὐδαιμονίζειν καὶ τιμᾶν εὐχερῶς ἐθέλουσιν δημοσίᾳ τε καὶ ἰδίᾳ , τοὺς δὲ ἀτιμάζειν καὶ ὑπερορᾶν , οἳ ἄν πῃ ἀσθενεῖς τε καὶ πένητες ὦσιν , ὁμολογοῦντες αὐτοὺς ἀμείνους εἶναι τῶν ἑτέρων . τούτων δὲ πάντων οἱ περὶ θεῶν τε λόγοι καὶ ἀρετῆς θαυμασιώτατοι λέγονται , ὡς ἄρα καὶ θεοὶ πολλοῖς μὲν ἀγαθοῖς δυστυχίας τε καὶ βίον κακὸν ἔνειμαν , τοῖς δʼ ἐναντίοις ἐναντίαν μοῖραν . ἀγύρται δὲ καὶ μάντεις ἐπὶ πλουσίων θύρας ἰόντες πείθουσιν ὡς ἔστι παρὰ σφίσι δύναμις ἐκ θεῶν ποριζομένη θυσίαις τε καὶ ἐπῳδαῖς , εἴτε τι ἀδίκημά του γέγονεν αὐτοῦ ἢ προγόνων , ἀκεῖσθαι μεθʼ ἡδονῶν τε καὶ ἑορτῶν , ἐάν τέ τινα ἐχθρὸν πημῆναι ἐθέλῃ , μετὰ σμικρῶν δαπανῶν ὁμοίως δίκαιον ἀδίκῳ βλάψει ἐπαγωγαῖς τισιν καὶ καταδέσμοις , τοὺς θεούς , ὥς φασιν , πείθοντές σφισιν ὑπηρετεῖν . τούτοις δὲ πᾶσιν τοῖς λόγοις μάρτυρας ποιητὰς ἐπάγονται οἱ μὲν κακίας πέρι , εὐπετείας διδόντες , ὡς τὴν μὲν κακότητα καὶ ἰλαδὸν ἔστιν ἑλέσθαι ῥηϊδίως · λείη μὲν ὁδός , μάλα δʼ ἐγγύθι ναίει · τῆς δʼ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν καί τινα ὁδὸν μακράν τε καὶ τραχεῖαν καὶ ἀνάντη · οἱ δὲ τῆς τῶν θεῶν ὑπʼ ἀνθρώπων παραγωγῆς τὸν Ὅμηρον μαρτύρονται , ὅτι καὶ ἐκεῖνος εἶπεν — λιστοὶ δέ τε καὶ θεοὶ αὐτοί , καὶ τοὺς μὲν θυσίαισι καὶ εὐχωλαῖς ἀγαναῖσιν λοιβῇ τε κνίσῃ τε παρατρωπῶσʼ ἄνθρωποι λισσόμενοι , ὅτε κέν τις ὑπερβήῃ καὶ ἁμάρτῃ .
Lemmas: πρός δέ οὗτος σκοπέω , ὦ Σωκράτης , ἄλλος αὖ εἶδος λόγος περί δικαιοσύνη τε καί ἀδικία ἴδιος τε λέγω καί ὑπό ποιητής . πᾶς γάρ ἐκ εἷς στόμα ὑμνέω ὡς καλός μέν ὁ σωφροσύνη τε καί δικαιοσύνη , χαλεπός μέντοι καί ἐπίπονος , ἀκολασία δέ καί ἀδικία ἡδύς μέν καί εὐπετής κτάομαι , δόξα δέ μόνος καί νόμος αἰσχρός · λυσιτελής δέ ὁ δίκαιος ὁ ἄδικος ὡς ἐπί ὁ πλῆθος λέγω , καί πονηρός πλούσιος καί ἄλλος δύναμις ἔχω εὐδαιμονίζω καί τιμάω εὐχερής ἐθέλω δημόσιος τε καί ἴδιος , ὁ δέ ἀτιμάζω καί ὑπεροράω , ὅς ἄν πη ἀσθενής τε καί πένης εἰμί , ὁμολογέω αὐτός ἀγαθός εἰμί ὁ ἕτερος . οὗτος δέ πᾶς ὁ περί θεός τε λόγος καί ἀρετή θαυμάσιος λέγω , ὡς ἄρα καί θεός πολύς μέν ἀγαθός δυστυχία τε καί βίος κακός νέμω , ὁ δέ ἐναντίος ἐναντίος μοῖρα . ἀγύρτης δέ καί μάντις ἐπί πλούσιος θύρα ἔρχομαι πείθω ὡς εἰμί παρά σφεῖς δύναμις ἐκ θεός πορίζω θυσία τε καί ἐπῳδή , εἴτε τις ἀδίκημα τις γίγνομαι αὐτός ἤ πρόγονος , ἀκέομαι μετά ἡδονή τε καί ἑορτή , ἐάν τε τις ἐχθρός πημαίνω ἐθέλω , μετά μικρός δαπάνη ὅμοιος δίκαιος ἄδικος βλάπτω ἐπαγωγή τις καί κατάδεσμα , ὁ θεός , ὡς φημί , πείθω σφεῖς ὑπηρετέω . οὗτος δέ πᾶς ὁ λόγος μάρτυς ποιητής ἐπάγω ὁ μέν κακία περί , εὐπέτεια δίδωμι , ὡς ὁ μέν κακότης καί ἰλαδόν εἰμί αἱρέω ῥᾴδιος · λεῖος μέν ὁδός , μάλα δέ ἐγγύθι ναίω · ὁ δέ ἀρετή ἱδρώς θεός προπάροιθε τίθημι καί τις ὁδός μακρός τε καί τραχύς καί ἀνάντης · ὁ δέ ὁ ὁ θεός ὑπό ἄνθρωπος παραγωγή ὁ Ὅμηρος μαρτύρομαι , ὅτι καί ἐκεῖνος λέγω — λιστός δέ τε καί θεός αὐτός , καί ὁ μέν θυσία καί εὐχωλή ἀγανός λοιβή τε κνῖσα τε παρατρωπάω ἄνθρωπος λίσσομαι , ὅτε ἄν τις ὑπερβαίνω καί ἁμαρτάνω .