plato-philosophy.respublica 10.611
οὐκοῦν ὁπότε μηδʼ ὑφʼ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ , μήτε οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου , δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι · εἰ δʼ ἀεὶ ὄν , ἀθάνατον . ἀνάγκη , ἔφη . τοῦτο μὲν τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , οὕτως ἐχέτω · εἰ δʼ ἔχει , ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν εἶεν αἱ αὐταί . οὔτε γὰρ ἄν που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης , οὔτε αὖ πλείους · εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο , οἶσθʼ ὅτι ἐκ τοῦ θνητοῦ ἂν γίγνοιτο καὶ πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα . ἀληθῆ λέγεις . ἀλλʼ , ἦν δʼ ἐγώ , μήτε τοῦτο οἰώμεθα—ὁ γὰρ λόγος οὐκ ἐάσει—μήτε γε αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν , ὥστε πολλῆς ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό . πῶς λέγεις ; ἔφη . οὐ ῥᾴδιον , ἦν δʼ ἐγώ , ἀίδιον εἶναι σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν καὶ μὴ τῇ καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει , ὡς νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή . οὔκουν εἰκός γε . ὅτι μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή , καὶ ὁ ἄρτι λόγος καὶ οἱ ἄλλοι ἀναγκάσειαν ἄν · οἷον δʼ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ , οὐ λελωβημένον δεῖ αὐτὸ θεάσασθαι ὑπό τε τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας καὶ ἄλλων κακῶν , ὥσπερ νῦν ἡμεῖς θεώμεθα , ἀλλʼ οἷόν ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον , τοιοῦτον ἱκανῶς λογισμῷ διαθεατέον , καὶ πολύ γε κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον δικαιοσύνας τε καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ πάντα ἃ νῦν διήλθομεν . νῦν δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ , οἷον ἐν τῷ παρόντι φαίνεται · τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό , ὥσπερ οἱ τὸν θαλάττιον Γλαῦκον ὁρῶντες οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν φύσιν , ὑπὸ τοῦ τά τε παλαιὰ τοῦ σώματος μέρη τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι , τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων , ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι , ὄστρεά τε καὶ φυκία καὶ πέτρας , ὥστε παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν φύσει , οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων κακῶν . ἀλλὰ δεῖ , ὦ Γλαύκων , ἐκεῖσε βλέπειν . ποῖ ; ἦ δʼ ὅς . εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς , καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ οἵων ἐφίεται ὁμιλιῶν , ὡς συγγενὴς οὖσα τῷ τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ ὄντι , καὶ οἵα ἂν γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου ἐν ᾧ νῦν ἐστίν , καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας τε καὶ ὄστρεα ἃ νῦν αὐτῇ , ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ , γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων ἑστιάσεων .
Lemmas: οὐκοῦν ὁπότε μηδέ ὑπό εἷς ἀπόλλυμι κακός , μήτε οἰκεῖος μήτε ἀλλότριος , δῆλος ὅτι ἀνάγκη αὐτός ἀεί εἰμί εἰμί · εἰ δέ ἀεί εἰμί , ἀθάνατος . ἀνάγκη , φημί . οὗτος μέν τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , οὕτως ἔχω · εἰ δέ ἔχω , ἐννοέω ὅτι ἀεί ἄν εἰμί ὁ αὐτός . οὔτε γάρ ἄν που ἐλαχύς γίγνομαι μηδείς ἀπόλλυμι , οὔτε αὖ πολύς · εἰ γάρ ὁστισοῦν ὁ ἀθάνατος πολύς γίγνομαι , οἶδα ὅτι ἐκ ὁ θνητός ἄν γίγνομαι καί πᾶς ἄν εἰμί τελευτάω ἀθάνατος . ἀληθής λέγω . ἀλλά , εἰμί δέ ἐγώ , μήτε οὗτος οἴομαι γάρ λόγος οὐ ἐάω γε αὖ ὁ ἀληθής φύσις τοιοῦτος εἰμί ψυχή , ὥστε πολύς ποικιλία καί ἀνομοιότης τε καί διαφορά γέμω αὐτός πρός ἑαυτοῦ . πῶς λέγω ; φημί . οὐ ῥᾴδιος , εἰμί δέ ἐγώ , ἀίδιος εἰμί σύνθετος τε ἐκ πολύς καί μή ὁ καλός χράω σύνθεσις , ὡς νῦν ἐγώ φαίνω ὁ ψυχή . οὔκουν ἔοικα γε . ὅτι μέν τοίνυν ἀθάνατος ψυχή , καί ὁ ἄρτι λόγος καί ὁ ἄλλος ἀναγκάζω ἄν · οἷος δέ εἰμί ὁ ἀλήθεια , οὐ λωβάομαι δέω αὐτός θεάομαι ὑπό τε ὁ ὁ σῶμα κοινωνία καί ἄλλος κακός , ὥσπερ νῦν ἐγώ θεάομαι , ἀλλά οἷος εἰμί καθαρός γίγνομαι , τοιοῦτος ἱκανός λογισμός διαθεατέον , καί πολύς γε καλός αὐτός εὑρίσκω καί ἐναργής δικαιοσύνη τε καί ἀδικία διοράω καί πᾶς ὅς νῦν διέρχομαι . νῦν δέ λέγω μέν ἀληθής περί αὐτός , οἷος ἐν ὁ πάρειμι φαίνω · θεάομαι μέντοι διάκειμαι αὐτός , ὥσπερ ὁ ὁ θαλάσσιος Γλαῦκος ὁράω οὐ ἄν ἔτι ῥᾴδιος αὐτός ὁράω ὁ ἀρχαῖος φύσις , ὑπό ὁ ὁ τε παλαιός ὁ σῶμα μέρος ὁ μέν ἐκκλάω , ὁ δέ συντρίβω καί πάντως λωβάομαι ὑπό ὁ κῦμα , ἄλλος δέ προσφύω , ὄστρεον τε καί φυκίον καί πέτρα , ὥστε πᾶς μάλα θηρίον ἔοικα ἤ οἷος εἰμί φύσις , οὕτως καί ὁ ψυχή ἐγώ θεάομαι διάκειμαι ὑπό μυρίος κακός . ἀλλά δέω , ὦ Γλαύκων , ἐκεῖσε βλέπω . ποῖ ; ἠμί δέ ὅς . εἰς ὁ φιλοσοφία αὐτός , καί ἐννοέω ὅς ἅπτω καί οἷος ἐφίημι ὁμιλία , ὡς συγγενής εἰμί ὁ τε θεῖος καί ἀθάνατος καί ὁ ἀεί εἰμί , καί οἷος ἄν γίγνομαι ὁ τοιοῦτος πᾶς ἐφέπω καί ὑπό οὗτος ὁ ὁρμή ἐκκομίζω ἐκ ὁ πόντος ἐν ὅς νῦν εἰμί , καί περικρούω πέτρα τε καί ὄστρεον ὅς νῦν αὐτός , ἅτε γῆ ἑστιάω , γεηρός καί πετρώδης πολύς καί ἄγριος περιφύζω ὑπό ὁ εὐδαίμων λέγω ἑστίασις .