plato-philosophy.respublica 10.613
τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν , ὅσα γε ἀπὸ θεῶν γίγνεται , πάντα γίγνεσθαι ὡς οἷόν τε ἄριστα , εἰ μή τι ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν ; πάνυ μὲν οὖν . οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου ἀνδρός , ἐάντʼ ἐν πενίᾳ γίγνηται ἐάντʼ ἐν νόσοις ἤ τινι ἄλλῳ τῶν δοκούντων κακῶν , ὡς τούτῳ ταῦτα εἰς ἀγαθόν τι τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ ἀποθανόντι . οὐ γὰρ δὴ ὑπό γε θεῶν ποτε ἀμελεῖται ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ ἐπιτηδεύων ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ . εἰκός γʼ , ἔφη , τὸν τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου . οὐκοῦν περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων δεῖ διανοεῖσθαι ; σφόδρα γε . τὰ μὲν δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτʼ ἄττʼ ἂν εἴη νικητήρια τῷ δικαίῳ . κατὰ γοῦν ἐμὴν δόξαν , ἔφη . τί δέ , ἦν δʼ ἐγώ , παρʼ ἀνθρώπων ; ἆρʼ οὐχ ὧδε ἔχει , εἰ δεῖ τὸ ὂν τιθέναι ; οὐχ οἱ μὲν δεινοί τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ ἀπὸ τῶν κάτω , ἀπὸ δὲ τῶν ἄνω μή ; τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν , τελευτῶντες δὲ καταγέλαστοι γίγνονται , τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες · οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς τέλος ἐλθόντες τά τε ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται . οὐχ οὕτω καὶ περὶ τῶν δικαίων τὸ πολὺ συμβαίνει ; πρὸς τὸ τέλος ἑκάστης πράξεως καὶ ὁμιλίας καὶ τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί τε καὶ τὰ ἆθλα παρὰ τῶν ἀνθρώπων φέρονται ; καὶ μάλα . ἀνέξῃ ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες περὶ τῶν ἀδίκων ; ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι οἱ μὲν δίκαιοι , ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται , ἐν τῇ αὑτῶν πόλει ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται τὰς ἀρχάς , γαμοῦσί τε ὁπόθεν ἂν βούλωνται , ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς ἂν ἐθέλωσι · καὶ πάντα ἃ σὺ περὶ ἐκείνων , ἐγὼ νῦν λέγω περὶ τῶνδε . καὶ αὖ καὶ περὶ τῶν ἀδίκων , ὅτι οἱ πολλοὶ αὐτῶν , καὶ ἐὰν νέοι ὄντες λάθωσιν , ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε καὶ ἀστῶν , μαστιγούμενοι καὶ ἃ ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι , ἀληθῆ λέγων—εἶτα στρεβλώσονται καὶ ἐκκαυθήσονται — πάντα ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν . ἀλλʼ ὃ λέγω , ὅρα εἰ ἀνέξῃ . καὶ πάνυ , ἔφη · δίκαια γὰρ λέγεις .
Lemmas: ὁ δέ θεοφιλής οὐ ὁμολογέω , ὅσος γε ἀπό θεός γίγνομαι , πᾶς γίγνομαι ὡς οἷος τε ἀγαθός , εἰ μή τις ἀναγκαῖος αὐτός κακός ἐκ πρότερος ἁμαρτία ὑπάρχω ; πάνυ μέν οὖν . οὕτως ἄρα ὑπολαμβάνω περί ὁ δίκαιος ἀνήρ , ἐάν ἐν πενία γίγνομαι ἐάν ἐν νόσος ἤ τις ἄλλος ὁ δοκέω κακός , ὡς οὗτος οὗτος εἰς ἀγαθός τις τελευτάω ζάω ἤ καί ἀποθνῄσκω . οὐ γάρ δή ὑπό γε θεός ποτέ ἀμελέω ὅς ἄν προθυμέομαι ἐθέλω δίκαιος γίγνομαι καί ἐπιτηδεύω ἀρετή εἰς ὅσος δυνατός ἄνθρωπος ὁμοιόω θεός . ἔοικα γε , φημί , ὁ τοιοῦτος μή ἀμελέω ὑπό ὁ ὅμοιος . οὐκοῦν περί ὁ ἄδικος ἐναντίος οὗτος δέω διανοέω ; σφόδρα γε . ὁ μέν δή παρά θεός τοιοῦτος ἄττα ἄν εἰμί νικητήριος ὁ δίκαιος . κατά γοῦν ἐμός δόξα , φημί . τίς δέ , εἰμί δέ ἐγώ , παρά ἄνθρωπος ; ἆρα οὐ ὧδε ἔχω , εἰ δέω ὁ εἰμί τίθημι ; οὐ ὁ μέν δεινός τε καί ἄδικος δράω ὅς ὁ δρομεύς ὅσος ἄν θέω εὖ ἀπό ὁ κάτω , ἀπό δέ ὁ ἄνω μή ; ὁ μέν πρῶτος ὀξύς ἀποπηδάω , τελευτάω δέ καταγέλαστος γίγνομαι , ὁ οὖς ἐπί ὁ ὦμος ἔχω καί ἀστεφάνωτος ἀποτρέχω · ὁ δέ ὁ ἀλήθεια δρομικός εἰς τέλος ἔρχομαι ὁ τε ἆθλον λαμβάνω καί στεφανόω . οὐ οὕτως καί περί ὁ δίκαιος ὁ πολύς συμβαίνω ; πρός ὁ τέλος ἕκαστος πρᾶξις καί ὁμιλία καί ὁ βίος εὐδοκιμέω τε καί ὁ ἆθλον παρά ὁ ἄνθρωπος φέρω ; καί μάλα . ἀνέχω ἄρα λέγω ἐγώ περί οὗτος ὅς αὐτός λέγω περί ὁ ἄδικος ; λέγω γάρ δή ὅτι ὁ μέν δίκαιος , ἐπειδάν πρέσβυς γίγνομαι , ἐν ὁ ἑαυτοῦ πόλις ἄρχω τε ἄν βούλομαι ὁ ἀρχή , γαμέω τε ὁπόθεν ἄν βούλομαι , ἐκδίδωμι τε εἰς ὅς ἄν ἐθέλω · καί πᾶς ὅς σύ περί ἐκεῖνος , ἐγώ νῦν λέγω περί ὅδε . καί αὖ καί περί ὁ ἄδικος , ὅτι ὁ πολύς αὐτός , καί ἐάν νέος εἰμί λανθάνω , ἐπί τέλος ὁ δρόμος αἱρέω καταγέλαστος εἰμί καί γέρων γίγνομαι ἄθλιος προπηλακίζω ὑπό ξένος τε καί ἀστός , μαστιγόω καί ὅς ἄγροικος φημί σύ εἰμί , ἀληθής λέγων—εἶτα στρεβλόω καί ἐκκαίω — πᾶς ἐκεῖνος οἴομαι καί ἐγώ ἀκούω ὡς πάσχω . ἀλλά ὅς λέγω , ὁράω εἰ ἀνέχω . καί πάνυ , φημί · δίκαιος γάρ λέγω .