plato-philosophy.respublica 5.471
οὐκοῦν τὴν πρὸς τοὺς Ἕλληνας διαφοράν , ὡς οἰκείους , στάσιν ἡγήσονται καὶ οὐδὲ ὀνομάσουσιν πόλεμον ; οὐ γάρ . καὶ ὡς διαλλαγησόμενοι ἄρα διοίσονται ; πάνυ μὲν οὖν . εὐμενῶς δὴ σωφρονιοῦσιν , οὐκ ἐπὶ δουλείᾳ κολάζοντες οὐδʼ ἐπʼ ὀλέθρῳ , σωφρονισταὶ ὄντες , οὐ πολέμιοι . οὕτως , ἔφη . οὐδʼ ἄρα τὴν Ἑλλάδα Ἕλληνες ὄντες κεροῦσιν , οὐδὲ οἰκήσεις ἐμπρήσουσιν , οὐδὲ ὁμολογήσουσιν ἐν ἑκάστῃ πόλει πάντας ἐχθροὺς αὑτοῖς εἶναι , καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας καὶ παῖδας , ἀλλʼ ὀλίγους ἀεὶ ἐχθροὺς τοὺς αἰτίους τῆς διαφορᾶς . καὶ διὰ ταῦτα πάντα οὔτε τὴν γῆν ἐθελήσουσιν κείρειν αὐτῶν , ὡς φίλων τῶν πολλῶν , οὔτε οἰκίας ἀνατρέπειν , ἀλλὰ μέχρι τούτου ποιήσονται τὴν διαφοράν , μέχρι οὗ ἂν οἱ αἴτιοι ἀναγκασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀναιτίων ἀλγούντων δοῦναι δίκην . ἐγὼ μέν , ἔφη , ὁμολογῶ οὕτω δεῖν πρὸς τοὺς ἐναντίους τοὺς ἡμετέρους πολίτας προσφέρεσθαι · πρὸς δὲ τοὺς βαρβάρους , ὡς νῦν οἱ Ἕλληνες πρὸς ἀλλήλους . τιθῶμεν δὴ καὶ τοῦτον τὸν νόμον τοῖς φύλαξι , μήτε γῆν τέμνειν μήτε οἰκίας ἐμπιμπράναι ; θῶμεν , ἔφη , καὶ ἔχειν γε καλῶς ταῦτά τε καὶ τὰ πρόσθεν . ἀλλὰ γάρ μοι δοκεῖς , ὦ Σώκρατες , ἐάν τίς σοι τὰ τοιαῦτα ἐπιτρέπῃ λέγειν , οὐδέποτε μνησθήσεσθαι ὃ ἐν τῷ πρόσθεν παρωσάμενος πάντα ταῦτα εἴρηκας , τὸ ὡς δυνατὴ αὕτη ἡ πολιτεία γενέσθαι καὶ τίνα τρόπον ποτὲ δυνατή · ἐπεὶ ὅτι γε , εἰ γένοιτο , πάντʼ ἂν εἴη ἀγαθὰ πόλει ᾗ γένοιτο , καὶ ἃ σὺ παραλείπεις ἐγὼ λέγω , ὅτι καὶ τοῖς πολεμίοις ἄριστʼ ἂν μάχοιντο τῷ ἥκιστα ἀπολείπειν ἀλλήλους , γιγνώσκοντές τε καὶ ἀνακαλοῦντες ταῦτα τὰ ὀνόματα ἑαυτούς , ἀδελφούς , πατέρας , ὑεῖς · εἰ δὲ καὶ τὸ θῆλυ συστρατεύοιτο , εἴτε καὶ ἐν τῇ αὐτῇ τάξει εἴτε καὶ ὄπισθεν ἐπιτεταγμένον , φόβων τε ἕνεκα τοῖς ἐχθροῖς καὶ εἴ ποτέ τις ἀνάγκη βοηθείας γένοιτο , οἶδʼ ὅτι ταύτῃ πάντῃ ἄμαχοι ἂν εἶεν · καὶ οἴκοι γε ἃ παραλείπεται ἀγαθά , ὅσα ἂν εἴη αὐτοῖς , ὁρῶ . ἀλλʼ ὡς ἐμοῦ ὁμολογοῦντος πάντα ταῦτα ὅτι εἴη ἂν καὶ ἄλλα γε μυρία , εἰ γένοιτο ἡ πολιτεία αὕτη , μηκέτι πλείω περὶ αὐτῆς λέγε , ἀλλὰ τοῦτο αὐτὸ ἤδη πειρώμεθα ἡμᾶς αὐτοὺς πείθειν , ὡς δυνατὸν καὶ ᾗ δυνατόν , τὰ δʼ ἄλλα χαίρειν ἐῶμεν .
Lemmas: οὐκοῦν ὁ πρός ὁ Ἕλλην διαφορά , ὡς οἰκεῖος , στάσις ἡγέομαι καί οὐδέ ὀνομάζω πόλεμος ; οὐ γάρ . καί ὡς διαλλάσσω ἄρα διαφέρω ; πάνυ μέν οὖν . εὐμενής δή σωφρονίζω , οὐ ἐπί δουλεία κολάζω οὐδέ ἐπί ὄλεθρος , σωφρονιστής εἰμί , οὐ πολέμιος . οὕτως , φημί . οὐδέ ἄρα ὁ Ἑλλάς Ἕλλην εἰμί κείρω , οὐδέ οἴκησις ἐμπίμπρημι , οὐδέ ὁμολογέω ἐν ἕκαστος πόλις πᾶς ἐχθρός ἑαυτοῦ εἰμί , καί ἀνήρ καί γυνή καί παῖς , ἀλλά ὀλίγος ἀεί ἐχθρός ὁ αἴτιος ὁ διαφορά . καί διά οὗτος πᾶς οὔτε ὁ γῆ ἐθέλω κείρω αὐτός , ὡς φίλος ὁ πολύς , οὔτε οἰκία ἀνατρέπω , ἀλλά μέχρι οὗτος ποιέω ὁ διαφορά , μέχρι ὅς ἄν ὁ αἴτιος ἀναγκάζω ὑπό ὁ ἀναίτιος ἀλγέω δίδωμι δίκη . ἐγώ μέν , φημί , ὁμολογέω οὕτως δέω πρός ὁ ἐναντίος ὁ ἡμέτερος πολίτης προσφέρω · πρός δέ ὁ βάρβαρος , ὡς νῦν ὁ Ἕλλην πρός ἀλλήλων . τίθημι δή καί οὗτος ὁ νόμος ὁ φύλαξ , μήτε γῆ τέμνω μήτε οἰκία ἐμπίμπρημι ; τίθημι , φημί , καί ἔχω γε καλός οὗτος τε καί ὁ πρόσθεν . ἀλλά γάρ ἐγώ δοκέω , ὦ Σωκράτης , ἐάν τις σύ ὁ τοιοῦτος ἐπιτρέπω λέγω , οὐδέποτε μιμνῄσκω ὅς ἐν ὁ πρόσθεν πάρειμι πᾶς οὗτος λέγω , ὁ ὡς δυνατός οὗτος ὁ πολιτεία γίγνομαι καί τίς τρόπος ποτέ δυνατός · ἐπεί ὅτι γε , εἰ γίγνομαι , πᾶς ἄν εἰμί ἀγαθός πόλις ὅς γίγνομαι , καί ὅς σύ παραλείπω ἐγώ λέγω , ὅτι καί ὁ πολέμιος ἀγαθός ἄν μάχομαι ὁ ἦκα ἀπολείπω ἀλλήλων , γιγνώσκω τε καί ἀνακαλέω οὗτος ὁ ὄνομα ἑαυτοῦ , ἀδελφός , πατήρ , υἱός · εἰ δέ καί ὁ θῆλυς συστρατεύω , εἴτε καί ἐν ὁ αὐτός τάξις εἴτε καί ὄπισθεν ἐπιτάσσω , φόβος τε ἕνεκα ὁ ἐχθρός καί εἰ ποτέ τις ἀνάγκη βοήθεια γίγνομαι , οἶδα ὅτι ταύτῃ πάντῃ ἄμαχος ἄν εἰμί · καί οἴκοι γε ὅς παραλείπω ἀγαθός , ὅσος ἄν εἰμί αὐτός , ὁράω . ἀλλά ὡς ἐγώ ὁμολογέω πᾶς οὗτος ὅτι εἰμί ἄν καί ἄλλος γε μυρίος , εἰ γίγνομαι ὁ πολιτεία οὗτος , μηκέτι πολύς περί αὐτός λέγω , ἀλλά οὗτος αὐτός ἤδη πειράω ἐγώ αὐτός πείθω , ὡς δυνατός καί ᾗ δυνατός , ὁ δέ ἄλλος χαίρω ἐάω .