plato-philosophy.respublica 6.492
ἣν τοίνυν ἔθεμεν τοῦ φιλοσόφου φύσιν , ἂν μὲν οἶμαι μαθήσεως προσηκούσης τύχῃ , εἰς πᾶσαν ἀρετὴν ἀνάγκη αὐξανομένην ἀφικνεῖσθαι , ἐὰν δὲ μὴ ἐν προσηκούσῃ σπαρεῖσά τε καὶ φυτευθεῖσα τρέφηται , εἰς πάντα τἀναντία αὖ , ἐὰν μή τις αὐτῇ βοηθήσας θεῶν τύχῃ . ἢ καὶ σὺ ἡγῇ , ὥσπερ οἱ πολλοί , διαφθειρομένους τινὰς εἶναι ὑπὸ σοφιστῶν νέους , διαφθείροντας δέ τινας σοφιστὰς ἰδιωτικούς , ὅτι καὶ ἄξιον λόγου , ἀλλʼ οὐκ αὐτοὺς τοὺς ταῦτα λέγοντας μεγίστους μὲν εἶναι σοφιστάς , παιδεύειν δὲ τελεώτατα καὶ ἀπεργάζεσθαι οἵους βούλονται εἶναι καὶ νέους καὶ πρεσβυτέρους καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας ; πότε δή ; ἦ δʼ ὅς . ὅταν , εἶπον , συγκαθεζόμενοι ἁθρόοι πολλοὶ εἰς ἐκκλησίας ἢ εἰς δικαστήρια ἢ θέατρα ἢ στρατόπεδα ἤ τινα ἄλλον κοινὸν πλήθους σύλλογον σὺν πολλῷ θορύβῳ τὰ μὲν ψέγωσι τῶν λεγομένων ἢ πραττομένων , τὰ δὲ ἐπαινῶσιν , ὑπερβαλλόντως ἑκάτερα , καὶ ἐκβοῶντες καὶ κροτοῦντες , πρὸς δʼ αὐτοῖς αἵ τε πέτραι καὶ ὁ τόπος ἐν ᾧ ἂν ὦσιν ἐπηχοῦντες διπλάσιον θόρυβον παρέχωσι τοῦ ψόγου καὶ ἐπαίνου . ἐν δὴ τῷ τοιούτῳ τὸν νέον , τὸ λεγόμενον , τίνα οἴει καρδίαν ἴσχειν ; ἢ ποίαν αὐτῷ παιδείαν ἰδιωτικὴν ἀνθέξειν , ἣν οὐ κατακλυσθεῖσαν ὑπὸ τοῦ τοιούτου ψόγου ἢ ἐπαίνου οἰχήσεσθαι φερομένην κατὰ ῥοῦν ᾗ ἂν οὗτος φέρῃ , καὶ φήσειν τε τὰ αὐτὰ τούτοις καλὰ καὶ αἰσχρὰ εἶναι , καὶ ἐπιτηδεύσειν ἅπερ ἂν οὗτοι , καὶ ἔσεσθαι τοιοῦτον ; πολλή , ἦ δʼ ὅς , ὦ Σώκρατες , ἀνάγκη . καὶ μήν , ἦν δʼ ἐγώ , οὔπω τὴν μεγίστην ἀνάγκην εἰρήκαμεν . ποίαν ; ἔφη . ἣν ἔργῳ προστιθέασι λόγῳ μὴ πείθοντες οὗτοι οἱ παιδευταί τε καὶ σοφισταί . ἢ οὐκ οἶσθα ὅτι τὸν μὴ πειθόμενον ἀτιμίαις τε καὶ χρήμασι καὶ θανάτοις κολάζουσι ; καὶ μάλα , ἔφη , σφόδρα . τίνα οὖν ἄλλον σοφιστὴν οἴει ἢ ποίους ἰδιωτικοὺς λόγους ἐναντία τούτοις τείνοντας κρατήσειν ; οἶμαι μὲν οὐδένα , ἦ δʼ ὅς . οὐ γάρ , ἦν δʼ ἐγώ , ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπιχειρεῖν πολλὴ ἄνοια .
Lemmas: ὅς τοίνυν τίθημι ὁ φιλόσοφος φύσις , ἐάν μέν οἴομαι μάθησις προσήκω τυγχάνω , εἰς πᾶς ἀρετή ἀνάγκη αὐξάνω ἀφικνέομαι , ἐάν δέ μή ἐν προσήκω σπείρω τε καί φυτεύω τρέφω , εἰς πᾶς ἐναντίος αὖ , ἐάν μή τις αὐτός βοηθέω θεός τυγχάνω . ἤ καί σύ ἡγέομαι , ὥσπερ ὁ πολύς , διαφθείρω τις εἰμί ὑπό σοφιστής νέος , διαφθείρω δέ τις σοφιστής ἰδιωτικός , ὅτι καί ἄξιος λόγος , ἀλλά οὐ αὐτός ὁ οὗτος λέγω μέγας μέν εἰμί σοφιστής , παιδεύω δέ τέλειος καί ἀπεργάζομαι οἷος βούλομαι εἰμί καί νέος καί πρέσβυς καί ἀνήρ καί γυνή ; πότε δή ; ἠμί δέ ὅς . ὅταν , λέγω , συγκαθέζομαι ἀθρόος πολύς εἰς ἐκκλησία ἤ εἰς δικαστήριον ἤ θέατρον ἤ στρατόπεδον ἤ τις ἄλλος κοινός πλῆθος σύλλογος σύν πολύς θόρυβος ὁ μέν ψέγω ὁ λέγω ἤ πράσσω , ὁ δέ ἐπαινέω , ὑπερβαλλόντως ἑκάτερος , καί ἐκβοάω καί κροτέω , πρός δέ αὐτός ὁ τε πέτρα καί ὁ τόπος ἐν ὅς ἄν εἰμί ἐπηχέω διπλάσιος θόρυβος παρέχω ὁ ψόγος καί ἔπαινος . ἐν δή ὁ τοιοῦτος ὁ νέος , ὁ λέγω , τίς οἴομαι καρδία ἴσχω ; ἤ ποῖος αὐτός παιδεία ἰδιωτικός ἀντέχω , ὅς οὐ κατακλύζω ὑπό ὁ τοιοῦτος ψόγος ἤ ἔπαινος οἴχομαι φέρω κατά ῥόος ᾗ ἄν οὗτος φέρω , καί φημί τε ὁ αὐτός οὗτος καλός καί αἰσχρός εἰμί , καί ἐπιτηδεύω ὅς ἄν οὗτος , καί εἰμί τοιοῦτος ; πολύς , ἠμί δέ ὅς , ὦ Σωκράτης , ἀνάγκη . καί μήν , εἰμί δέ ἐγώ , οὔπω ὁ μέγας ἀνάγκη λέγω . ποῖος ; φημί . ὅς ἔργον προστίθημι λόγος μή πείθω οὗτος ὁ παιδευτής τε καί σοφιστής . ἤ οὐ οἶδα ὅτι ὁ μή πείθω ἀτιμία τε καί χρῆμα καί θάνατος κολάζω ; καί μάλα , φημί , σφόδρα . τίς οὖν ἄλλος σοφιστής οἴομαι ἤ ποῖος ἰδιωτικός λόγος ἐναντίος οὗτος τείνω κρατέω ; οἴομαι μέν οὐδείς , ἠμί δέ ὅς . οὐ γάρ , εἰμί δέ ἐγώ , ἀλλά καί ὁ ἐπιχειρέω πολύς ἄνοια .