plato-philosophy.respublica 3.388
ὀρθῶς ἄρʼ ἂν ἐξαιροῖμεν τοὺς θρήνους τῶν ὀνομαστῶν ἀνδρῶν , γυναιξὶ δὲ ἀποδιδοῖμεν , καὶ οὐδὲ ταύταις σπουδαίαις , καὶ ὅσοι κακοὶ τῶν ἀνδρῶν , ἵνα ἡμῖν δυσχεραίνωσιν ὅμοια τούτοις ποιεῖν οὓς δή φαμεν ἐπὶ φυλακῇ τῆς χώρας τρέφειν . ὀρθῶς , ἔφη . πάλιν δὴ Ὁμήρου τε δεησόμεθα καὶ τῶν ἄλλων ποιητῶν μὴ ποιεῖν Ἀχιλλέα θεᾶς παῖδα — ἄλλοτʼ ἐπὶ πλευρᾶς κατακείμενον , ἄλλοτε δʼ αὖτε ὕπτιον , ἄλλοτε δὲ πρηνῆ , τοτὲ δʼ ὀρθὸν ἀναστάντα πλωΐζοντʼ ἀλύοντʼ ἐπὶ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο , μηδὲ ἀμφοτέραισιν χερσὶν ἑλόντα κόνιν αἰθαλόεσσαν χευάμενον κὰκ κεφαλῆς , μηδὲ ἄλλα κλαίοντά τε καὶ ὀδυρόμενον ὅσα καὶ οἷα ἐκεῖνος ἐποίησε , μηδὲ Πρίαμον ἐγγὺς θεῶν γεγονότα λιτανεύοντά τε καὶ — κυλινδόμενον κατὰ κόπρον , ἐξονομακλήδην ὀνομάζοντʼ ἄνδρα ἕκαστον . πολὺ δʼ ἔτι τούτων μᾶλλον δεησόμεθα μήτοι θεούς γε ποιεῖν ὀδυρομένους καὶ λέγοντας — ὤμοι ἐγὼ δειλή , ὤμοι δυσαριστοτόκεια · εἰ δʼ οὖν θεούς , μήτοι τόν γε μέγιστον τῶν θεῶν τολμῆσαι οὕτως ἀνομοίως μιμήσασθαι , ὥστε ὢ πόποι , φάναι , ἦ φίλον ἄνδρα διωκόμενον περὶ ἄστυ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι , ἐμὸν δʼ ὀλοφύρεται ἦτορ · καὶ — αἲ αἲ ἐγών , ὅ τέ μοι Σαρπηδόνα φίλτατον ἀνδρῶν μοῖρʼ ὑπὸ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι . εἰ γάρ , ὦ φίλε Ἀδείμαντε , τὰ τοιαῦτα ἡμῖν οἱ νέοι σπουδῇ ἀκούοιεν καὶ μὴ καταγελῷεν ὡς ἀναξίως λεγομένων , σχολῇ ἂν ἑαυτόν γέ τις ἄνθρωπον ὄντα ἀνάξιον ἡγήσαιτο τούτων καὶ ἐπιπλήξειεν , εἰ καὶ ἐπίοι αὐτῷ τι τοιοῦτον ἢ λέγειν ἢ ποιεῖν , ἀλλʼ οὐδὲν αἰσχυνόμενος οὐδὲ καρτερῶν πολλοὺς ἐπὶ σμικροῖσιν παθήμασιν θρήνους ἂν ᾄδοι καὶ ὀδυρμούς . ἀληθέστατα , ἔφη , λέγεις . δεῖ δέ γε οὔχ , ὡς ἄρτι ἡμῖν ὁ λόγος ἐσήμαινεν · ᾧ πειστέον , ἕως ἄν τις ἡμᾶς ἄλλῳ καλλίονι πείσῃ . οὐ γὰρ οὖν δεῖ . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ φιλογέλωτάς γε δεῖ εἶναι . σχεδὸν γὰρ ὅταν τις ἐφιῇ ἰσχυρῷ γέλωτι , ἰσχυρὰν καὶ μεταβολὴν ζητεῖ τὸ τοιοῦτον . δοκεῖ μοι , ἔφη .
Lemmas: ὀρθός ἄρα ἄν ἐξαιρέω ὁ θρῆνος ὁ ὀνομαστός ἀνήρ , γυνή δέ ἀποδίδωμι , καί οὐδέ οὗτος σπουδαῖος , καί ὅσος κακός ὁ ἀνήρ , ἵνα ἐγώ δυσχεραίνω ὅμοιος οὗτος ποιέω ὅς δή φημί ἐπί φυλακή ὁ χώρα τρέφω . ὀρθός , φημί . πάλιν δή Ὅμηρος τε δέω καί ὁ ἄλλος ποιητής μή ποιέω Ἀχιλλεύς θεά παῖς — ἄλλοτε ἐπί πλευρά κατάκειμαι , ἄλλοτε δέ αὖτε ὕπτιος , ἄλλοτε δέ πρηνής , τότε δέ ὀρθός ἀνίστημι πλωΐζω ἀλύω ἐπί θίς ἅλς ἀτρύγετος , μηδέ ἀμφότερος χείρ αἱρέω κόνις αἰθαλόεις χέω κατά κεφαλή , μηδέ ἄλλος κλαίω τε καί ὀδύρομαι ὅσος καί οἷος ἐκεῖνος ποιέω , μηδέ Πρίαμος ἐγγύς θεός γίγνομαι λιτανεύω τε καί — κυλίνδω κατά κόπρος , ἐξονομακλήδην ὀνομάζω ἀνήρ ἕκαστος . πολύς δέ ἔτι οὗτος μάλα δέω μήτοι θεός γε ποιέω ὀδύρομαι καί λέγω — ὤμοι ἐγώ δειλός , ὤμοι δυσαριστοτόκεια · εἰ δέ οὖν θεός , μήτοι ὁ γε μέγας ὁ θεός τολμάω οὕτως ἀνόμοιος μιμέομαι , ὥστε ὦ πόποι , φημί , ἦ φίλος ἀνήρ διώκω περί ἄστυ ὀφθαλμός ὁράω , ἐμός δέ ὀλοφύρομαι ἦτορ · καί — αἴ αἴ ἐγώ , ὅς τε ἐγώ Σαρπηδών φίλος ἀνήρ μοῖρα ὑπό Πάτροκλος Μενοιτιάδης δαμάζω . εἰ γάρ , ὦ φίλος Ἀδείμαντος , ὁ τοιοῦτος ἐγώ ὁ νέος σπουδή ἀκούω καί μή καταγελάω ὡς ἀνάξιος λέγω , σχολή ἄν ἑαυτοῦ γε τις ἄνθρωπος εἰμί ἀνάξιος ἡγέομαι οὗτος καί ἐπιπλήσσω , εἰ καί ἐπέρχομαι αὐτός τις τοιοῦτος ἤ λέγω ἤ ποιέω , ἀλλά οὐδείς αἰσχύνω οὐδέ καρτερέω πολύς ἐπί μικρός πάθημα θρῆνος ἄν ἀείδω καί ὀδυρμός . ἀληθής , φημί , λέγω . δέω δέ γε οὐ , ὡς ἄρτι ἐγώ ὁ λόγος σημαίνω · ὅς πείθω , ἕως ἄν τις ἐγώ ἄλλος καλός πείθω . οὐ γάρ οὖν δέω . ἀλλά μήν οὐδέ φιλόγελως γε δέω εἰμί . σχεδόν γάρ ὅταν τις ἐφιέω ἰσχυρός γέλως , ἰσχυρός καί μεταβολή ζητέω ὁ τοιοῦτος . δοκέω ἐγώ , φημί .