plato-philosophy.respublica 6.511
ἀληθῆ , ἔφη , λέγεις . τοῦτο τοίνυν νοητὸν μὲν τὸ εἶδος ἔλεγον , ὑποθέσεσι δʼ ἀναγκαζομένην ψυχὴν χρῆσθαι περὶ τὴν ζήτησιν αὐτοῦ , οὐκ ἐπʼ ἀρχὴν ἰοῦσαν , ὡς οὐ δυναμένην τῶν ὑποθέσεων ἀνωτέρω ἐκβαίνειν , εἰκόσι δὲ χρωμένην αὐτοῖς τοῖς ὑπὸ τῶν κάτω ἀπεικασθεῖσιν καὶ ἐκείνοις πρὸς ἐκεῖνα ὡς ἐναργέσι δεδοξασμένοις τε καὶ τετιμημένοις . μανθάνω , ἔφη , ὅτι τὸ ὑπὸ ταῖς γεωμετρίαις τε καὶ ταῖς ταύτης ἀδελφαῖς τέχναις λέγεις . τὸ τοίνυν ἕτερον μάνθανε τμῆμα τοῦ νοητοῦ λέγοντά με τοῦτο οὗ αὐτὸς ὁ λόγος ἅπτεται τῇ τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει , τὰς ὑποθέσεις ποιούμενος οὐκ ἀρχὰς ἀλλὰ τῷ ὄντι ὑποθέσεις , οἷον ἐπιβάσεις τε καὶ ὁρμάς , ἵνα μέχρι τοῦ ἀνυποθέτου ἐπὶ τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών , ἁψάμενος αὐτῆς , πάλιν αὖ ἐχόμενος τῶν ἐκείνης ἐχομένων , οὕτως ἐπὶ τελευτὴν καταβαίνῃ , αἰσθητῷ παντάπασιν οὐδενὶ προσχρώμενος , ἀλλʼ εἴδεσιν αὐτοῖς διʼ αὐτῶν εἰς αὐτά , καὶ τελευτᾷ εἰς εἴδη . μανθάνω , ἔφη , ἱκανῶς μὲν οὔ—δοκεῖς γάρ μοι συχνὸν ἔργον λέγειν—ὅτι μέντοι βούλει διορίζειν σαφέστερον εἶναι τὸ ὑπὸ τῆς τοῦ διαλέγεσθαι ἐπιστήμης τοῦ ὄντος τε καὶ νοητοῦ θεωρούμενον ἢ τὸ ὑπὸ τῶν τεχνῶν καλουμένων , αἷς αἱ ὑποθέσεις ἀρχαὶ καὶ διανοίᾳ μὲν ἀναγκάζονται ἀλλὰ μὴ αἰσθήσεσιν αὐτὰ θεᾶσθαι οἱ θεώμενοι , διὰ δὲ τὸ μὴ ἐπʼ ἀρχὴν ἀνελθόντες σκοπεῖν ἀλλʼ ἐξ ὑποθέσεων , νοῦν οὐκ ἴσχειν περὶ αὐτὰ δοκοῦσί σοι , καίτοι νοητῶν ὄντων μετὰ ἀρχῆς . διάνοιαν δὲ καλεῖν μοι δοκεῖς τὴν τῶν γεωμετρικῶν τε καὶ τὴν τῶν τοιούτων ἕξιν ἀλλʼ οὐ νοῦν , ὡς μεταξύ τι δόξης τε καὶ νοῦ τὴν διάνοιαν οὖσαν . ἱκανώτατα , ἦν δʼ ἐγώ , ἀπεδέξω . καί μοι ἐπὶ τοῖς τέτταρσι τμήμασι τέτταρα ταῦτα παθήματα ἐν τῇ ψυχῇ γιγνόμενα λαβέ , νόησιν μὲν ἐπὶ τῷ ἀνωτάτω , διάνοιαν δὲ ἐπὶ τῷ δευτέρῳ , τῷ τρίτῳ δὲ πίστιν ἀπόδος καὶ τῷ τελευταίῳ εἰκασίαν , καὶ τάξον αὐτὰ ἀνὰ λόγον , ὥσπερ ἐφʼ οἷς ἐστιν ἀληθείας μετέχει , οὕτω ταῦτα σαφηνείας ἡγησάμενος μετέχειν . μανθάνω , ἔφη , καὶ συγχωρῶ καὶ τάττω ὡς λέγεις .
Lemmas: ἀληθής , φημί , λέγω . οὗτος τοίνυν νοητός μέν ὁ εἶδος λέγω , ὑπόθεσις δέ ἀναγκάζω ψυχή χράω περί ὁ ζήτησις αὐτός , οὐ ἐπί ἀρχή ἔρχομαι , ὡς οὐ δύναμαι ὁ ὑπόθεσις ἀνώτερος ἐκβαίνω , εἰκών δέ χράω αὐτός ὁ ὑπό ὁ κάτω ἀπεικάζω καί ἐκεῖνος πρός ἐκεῖνος ὡς ἐναργής δοξάζω τε καί τιμάω . μανθάνω , φημί , ὅτι ὁ ὑπό ὁ γεωμετρία τε καί ὁ οὗτος ἀδελφή τέχνη λέγω . ὁ τοίνυν ἕτερος μανθάνω τμῆμα ὁ νοητός λέγω ἐγώ οὗτος ὅς αὐτός ὁ λόγος ἅπτω ὁ ὁ διαλέγω δύναμις , ὁ ὑπόθεσις ποιέω οὐ ἀρχή ἀλλά ὁ εἰμί ὑπόθεσις , οἷος ἐπίβασις τε καί ὁρμή , ἵνα μέχρι ὁ ἀνυπόθετος ἐπί ὁ ὁ πᾶς ἀρχή ἔρχομαι , ἅπτω αὐτός , πάλιν αὖ ἔχω ὁ ἐκεῖνος ἔχω , οὕτως ἐπί τελευτή καταβαίνω , αἰσθητός παντάπασι οὐδείς προσχράομαι , ἀλλά εἶδος αὐτός διά αὐτός εἰς αὐτός , καί τελευτάω εἰς εἶδος . μανθάνω , φημί , ἱκανός μέν οὔ—δοκεῖς γάρ ἐγώ συχνός ἔργον λέγω μέντοι βούλομαι διορίζω σαφής εἰμί ὁ ὑπό ὁ ὁ διαλέγω ἐπιστήμη ὁ εἰμί τε καί νοητός θεωρέω ἤ ὁ ὑπό ὁ τέχνη καλέω , ὅς ὁ ὑπόθεσις ἀρχή καί διάνοια μέν ἀναγκάζω ἀλλά μή αἴσθησις αὐτός θεάομαι ὁ θεάομαι , διά δέ ὁ μή ἐπί ἀρχή ἀνέρχομαι σκοπέω ἀλλά ἐκ ὑπόθεσις , νόος οὐ ἴσχω περί αὐτός δοκέω σύ , καίτοι νοητός εἰμί μετά ἀρχή . διάνοια δέ καλέω ἐγώ δοκέω ὁ ὁ γεωμετρικός τε καί ὁ ὁ τοιοῦτος ἕξις ἀλλά οὐ νόος , ὡς μεταξύ τις δόξα τε καί νόος ὁ διάνοια εἰμί . ἱκανός , εἰμί δέ ἐγώ , ἀποδέχομαι . καί ἐγώ ἐπί ὁ τέσσαρες τμῆμα τέσσαρες οὗτος πάθημα ἐν ὁ ψυχή γίγνομαι λαμβάνω , νόησις μέν ἐπί ὁ ἄνω , διάνοια δέ ἐπί ὁ δεύτερος , ὁ τρίτος δέ πίστις ἀποδίδωμι καί ὁ τελευταῖος εἰκασία , καί τάσσω αὐτός ἀνά λόγος , ὥσπερ ἐπί ὅς εἰμί ἀλήθεια μετέχω , οὕτως οὗτος σαφήνεια ἡγέομαι μετέχω . μανθάνω , φημί , καί συγχωρέω καί τάσσω ὡς λέγω .