plato-philosophy.respublica 2.378
πρῶτον μέν , ἦν δʼ ἐγώ , τὸ μέγιστον καὶ περὶ τῶν μεγίστων ψεῦδος ὁ εἰπὼν οὐ καλῶς ἐψεύσατο ὡς Οὐρανός τε ἠργάσατο ἅ φησι δρᾶσαι αὐτὸν Ἡσίοδος , ὅ τε αὖ Κρόνος ὡς ἐτιμωρήσατο αὐτόν . τὰ δὲ δὴ τοῦ Κρόνου ἔργα καὶ πάθη ὑπὸ τοῦ ὑέος , οὐδʼ ἂν εἰ ἦν ἀληθῆ ᾤμην δεῖν ῥᾳδίως οὕτως λέγεσθαι πρὸς ἄφρονάς τε καὶ νέους , ἀλλὰ μάλιστα μὲν σιγᾶσθαι , εἰ δὲ ἀνάγκη τις ἦν λέγειν , διʼ ἀπορρήτων ἀκούειν ὡς ὀλιγίστους , θυσαμένους οὐ χοῖρον ἀλλά τι μέγα καὶ ἄπορον θῦμα , ὅπως ὅτι ἐλαχίστοις συνέβη ἀκοῦσαι . καὶ γάρ , ἦ δʼ ὅς , οὗτοί γε οἱ λόγοι χαλεποί . καὶ οὐ λεκτέοι γʼ , ἔφην , ὦ Ἀδείμαντε , ἐν τῇ ἡμετέρᾳ πόλει . οὐδὲ λεκτέον νέῳ ἀκούοντι ὡς ἀδικῶν τὰ ἔσχατα οὐδὲν ἂν θαυμαστὸν ποιοῖ , οὐδʼ αὖ ἀδικοῦντα πατέρα κολάζων παντὶ τρόπῳ , ἀλλὰ δρῴη ἂν ὅπερ θεῶν οἱ πρῶτοί τε καὶ μέγιστοι . οὐ μὰ τὸν Δία , ἦ δʼ ὅς , οὐδὲ αὐτῷ μοι δοκεῖ ἐπιτήδεια εἶναι λέγειν . οὐδέ γε , ἦν δʼ ἐγώ , τὸ παράπαν ὡς θεοὶ θεοῖς πολεμοῦσί τε καὶ ἐπιβουλεύουσι καὶ μάχονται—οὐδὲ γὰρ ἀληθῆ—εἴ γε δεῖ ἡμῖν τοὺς μέλλοντας τὴν πόλιν φυλάξειν αἴσχιστον νομίζειν τὸ ῥᾳδίως ἀλλήλοις ἀπεχθάνεσθαι—πολλοῦ δεῖ γιγαντομαχίας τε μυθολογητέον αὐτοῖς καὶ ποικιλτέον , καὶ ἄλλας ἔχθρας πολλὰς καὶ παντοδαπὰς θεῶν τε καὶ ἡρώων πρὸς συγγενεῖς τε καὶ οἰκείους αὐτῶν—ἀλλʼ εἴ πως μέλλομεν πείσειν ὡς οὐδεὶς πώποτε πολίτης ἕτερος ἑτέρῳ ἀπήχθετο οὐδʼ ἔστιν τοῦτο ὅσιον , τοιαῦτα λεκτέα μᾶλλον πρὸς τὰ παιδία εὐθὺς καὶ γέρουσι καὶ γραυσί , καὶ πρεσβυτέροις γιγνομένοις καὶ τοὺς ποιητὰς ἐγγὺς τούτων ἀναγκαστέον λογοποιεῖν . Ἥρας δὲ δεσμοὺς ὑπὸ ὑέος καὶ Ἡφαίστου ῥίψεις ὑπὸ πατρός , μέλλοντος τῇ μητρὶ τυπτομένῃ ἀμυνεῖν , καὶ θεομαχίας ὅσας Ὅμηρος πεποίηκεν οὐ παραδεκτέον εἰς τὴν πόλιν , οὔτʼ ἐν ὑπονοίαις πεποιημένας οὔτε ἄνευ ὑπονοιῶν . ὁ γὰρ νέος οὐχ οἷός τε κρίνειν ὅτι τε ὑπόνοια καὶ ὃ μή , ἀλλʼ ἃ ἂν τηλικοῦτος ὢν λάβῃ ἐν ταῖς δόξαις δυσέκνιπτά τε καὶ ἀμετάστατα φιλεῖ γίγνεσθαι · ὧν δὴ ἴσως ἕνεκα περὶ παντὸς ποιητέον ἃ πρῶτα ἀκούουσιν ὅτι κάλλιστα μεμυθολογημένα πρὸς ἀρετὴν ἀκούειν . ἔχει γάρ , ἔφη , λόγον . ἀλλʼ εἴ τις αὖ καὶ ταῦτα ἐρωτῴη ἡμᾶς , ταῦτα ἅττα τʼ ἐστὶν καὶ τίνες οἱ μῦθοι , τίνας ἂν φαῖμεν ;
Lemmas: πρῶτος μέν , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ μέγας καί περί ὁ μέγας ψεῦδος ὁ λέγω οὐ καλός ψεύδω ὡς Οὐρανός τε ἐργάζομαι ὅς φημί δράω αὐτός Ἡσίοδος , ὁ τε αὖ Κρόνος ὡς τιμωρέω αὐτός . ὁ δέ δή ὁ Κρόνος ἔργον καί πάθος ὑπό ὁ υἱός , οὐδέ ἄν εἰ εἰμί ἀληθής οἴομαι δέω ῥᾴδιος οὕτως λέγω πρός ἄφρων τε καί νέος , ἀλλά μάλα μέν σιγάω , εἰ δέ ἀνάγκη τις εἰμί λέγω , διά ἀπόρρητος ἀκούω ὡς ὀλίγιστος , θύω οὐ χοῖρος ἀλλά τις μέγας καί ἄπορος θῦμα , ὅπως ὅτι ἐλαχύς συμβαίνω ἀκούω . καί γάρ , ἠμί δέ ὅς , οὗτος γε ὁ λόγος χαλεπός . καί οὐ λεκτέος γε , φημί , ὦ Ἀδείμαντος , ἐν ὁ ἡμέτερος πόλις . οὐδέ λεκτέος νέος ἀκούω ὡς ἀδικέω ὁ ἔσχατος οὐδείς ἄν θαυμαστός ποιέω , οὐδέ αὖ ἀδικέω πατήρ κολάζω πᾶς τρόπος , ἀλλά δράω ἄν ὅς θεός ὁ πρῶτος τε καί μέγας . οὐ μά ὁ Ζεύς , ἠμί δέ ὅς , οὐδέ αὐτός ἐγώ δοκέω ἐπιτήδειος εἰμί λέγω . οὐδέ γε , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ παράπαν ὡς θεός θεός πολεμέω τε καί ἐπιβουλεύω καί μάχονται—οὐδὲ γάρ αἱρέω γε δέω ἐγώ ὁ μέλλω ὁ πόλις φυλάσσω αἰσχρός νομίζω ὁ ῥᾴδιος ἀλλήλων ἀπεχθάνεσθαι—πολλοῦ δέω γιγαντομαχία τε μυθολογητέον αὐτός καί ποικιλτέον , καί ἄλλος ἔχθρα πολύς καί παντοδαπός θεός τε καί ἥρως πρός συγγενής τε καί οἰκεῖος αὐτῶν—ἀλλʼ εἰ πως μέλλω πείθω ὡς οὐδείς πώποτε πολίτης ἕτερος ἕτερος ἀπεχθάνομαι οὐδέ εἰμί οὗτος ὅσιος , τοιοῦτος λεκτέος μάλα πρός ὁ παιδίον εὐθύς καί γέρων καί γραῦς , καί πρέσβυς γίγνομαι καί ὁ ποιητής ἐγγύς οὗτος ἀναγκαστέος λογοποιέω . Ἥρα δέ δεσμός ὑπό υἱός καί Ἥφαιστος ῥίπτω ὑπό πατήρ , μέλλω ὁ μήτηρ τύπτω ἀμύνω , καί θεομαχία ὅσος Ὅμηρος ποιέω οὐ παραδεκτέος εἰς ὁ πόλις , οὔτε ἐν ὑπόνοια ποιέω οὔτε ἄνευ ὑπόνοια . ὁ γάρ νέος οὐ οἷος τε κρίνω ὅτι τε ὑπόνοια καί ὅς μή , ἀλλά ὅς ἄν τηλικοῦτος εἰμί λαμβάνω ἐν ὁ δόξα δυσέκνιπτος τε καί ἀμετάστατος φιλέω γίγνομαι · ὅς δή ἴσως ἕνεκα περί πᾶς ποιέω ὅς πρῶτος ἀκούω ὅτι καλός μυθολογέω πρός ἀρετή ἀκούω . ἔχω γάρ , φημί , λόγος . ἀλλά εἰ τις αὖ καί οὗτος ἐρωτάω ἐγώ , οὗτος ὅστις τε εἰμί καί τίς ὁ μῦθος , τίς ἄν φημί ;