plato-philosophy.respublica 6.496
οὐ πάνυ , ἔφη , διαφέρει . ποῖʼ ἄττα οὖν εἰκὸς γεννᾶν τοὺς τοιούτους ; οὐ νόθα καὶ φαῦλα ; πολλὴ ἀνάγκη . τί δέ ; τοὺς ἀναξίους παιδεύσεως , ὅταν αὐτῇ πλησιάζοντες ὁμιλῶσι μὴ κατʼ ἀξίαν , ποῖʼ ἄττα φῶμεν γεννᾶν διανοήματά τε καὶ δόξας ; ἆρʼ οὐχ ὡς ἀληθῶς προσήκοντα ἀκοῦσαι σοφίσματα , καὶ οὐδὲν γνήσιον οὐδὲ φρονήσεως ἀληθινῆς ἐχόμενον ; παντελῶς μὲν οὖν , ἔφη . πάνσμικρον δή τι , ἔφην ἐγώ , ὦ Ἀδείμαντε , λείπεται τῶν κατʼ ἀξίαν ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ , ἤ που ὑπὸ φυγῆς καταληφθὲν γενναῖον καὶ εὖ τεθραμμένον ἦθος , ἀπορίᾳ τῶν διαφθερούντων κατὰ φύσιν μεῖναν ἐπʼ αὐτῇ , ἢ ἐν σμικρᾷ πόλει ὅταν μεγάλη ψυχὴ φυῇ καὶ ἀτιμάσασα τὰ τῆς πόλεως ὑπερίδῃ · βραχὺ δέ πού τι καὶ ἀπʼ ἄλλης τέχνης δικαίως ἀτιμάσαν εὐφυὲς ἐπʼ αὐτὴν ἂν ἔλθοι . εἴη δʼ ἂν καὶ ὁ τοῦ ἡμετέρου ἑταίρου Θεάγους χαλινὸς οἷος κατασχεῖν · καὶ γὰρ Θεάγει τὰ μὲν ἄλλα πάντα παρεσκεύασται πρὸς τὸ ἐκπεσεῖν φιλοσοφίας , ἡ δὲ τοῦ σώματος νοσοτροφία ἀπείργουσα αὐτὸν τῶν πολιτικῶν κατέχει . τὸ δʼ ἡμέτερον οὐκ ἄξιον λέγειν , τὸ δαιμόνιον σημεῖον · ἢ γάρ πού τινι ἄλλῳ ἢ οὐδενὶ τῶν ἔμπροσθεν γέγονεν . καὶ τούτων δὴ τῶν ὀλίγων οἱ γενόμενοι καὶ γευσάμενοι ὡς ἡδὺ καὶ μακάριον τὸ κτῆμα , καὶ τῶν πολλῶν αὖ ἱκανῶς ἰδόντες τὴν μανίαν , καὶ ὅτι οὐδεὶς οὐδὲν ὑγιὲς ὡς ἔπος εἰπεῖν περὶ τὰ τῶν πόλεων πράττει οὐδʼ ἔστι σύμμαχος μεθʼ ὅτου τις ἰὼν ἐπὶ τὴν τῷ δικαίῳ βοήθειαν σῴζοιτʼ ἄν , ἀλλʼ ὥσπερ εἰς θηρία ἄνθρωπος ἐμπεσών , οὔτε συναδικεῖν ἐθέλων οὔτε ἱκανὸς ὢν εἷς πᾶσιν ἀγρίοις ἀντέχειν , πρίν τι τὴν πόλιν ἢ φίλους ὀνῆσαι προαπολόμενος ἀνωφελὴς αὑτῷ τε καὶ τοῖς ἄλλοις ἂν γένοιτο—ταῦτα πάντα λογισμῷ λαβών , ἡσυχίαν ἔχων καὶ τὰ αὑτοῦ πράττων , οἷον ἐν χειμῶνι κονιορτοῦ καὶ ζάλης ὑπὸ πνεύματος φερομένου ὑπὸ τειχίον ἀποστάς , ὁρῶν τοὺς ἄλλους καταπιμπλαμένους ἀνομίας , ἀγαπᾷ εἴ πῃ αὐτὸς καθαρὸς ἀδικίας τε καὶ ἀνοσίων ἔργων τόν τε ἐνθάδε βίον βιώσεται καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν αὐτοῦ μετὰ καλῆς ἐλπίδος ἵλεώς τε καὶ εὐμενὴς ἀπαλλάξεται .
Lemmas: οὐ πάνυ , φημί , διαφέρω . ποῖος τίς οὖν ἔοικα γεννάω ὁ τοιοῦτος ; οὐ νόθος καί φαῦλος ; πολύς ἀνάγκη . τίς δέ ; ὁ ἀνάξιος παίδευσις , ὅταν αὐτός πλησιάζω ὁμιλέω μή κατά ἀξία , ποῖος τις φημί γεννάω διανόημα τε καί δόξα ; ἆρα οὐ ὡς ἀληθής προσήκω ἀκούω σόφισμα , καί οὐδείς γνήσιος οὐδέ φρόνησις ἀληθινός ἔχω ; παντελής μέν οὖν , φημί . πάνσμικρος δή τις , φημί ἐγώ , ὦ Ἀδείμαντος , λείπω ὁ κατά ἀξία ὁμιλέω φιλοσοφία , ἤ που ὑπό φυγή καταλαμβάνω γενναῖος καί εὖ τρέφω ἦθος , ἀπορία ὁ διαφθείρω κατά φύσις μένω ἐπί αὐτός , ἤ ἐν μικρός πόλις ὅταν μέγας ψυχή φύω καί ἀτιμάζω ὁ ὁ πόλις ὑπεροράω · βραχύς δέ που τις καί ἀπό ἄλλος τέχνη δίκαιος ἀτιμάζω εὐφυής ἐπί αὐτός ἄν ἔρχομαι . εἰμί δέ ἄν καί ὁ ὁ ἡμέτερος ἑταῖρος Θεάγης χαλινός οἷος κατέχω · καί γάρ Θεάγης ὁ μέν ἄλλος πᾶς παρασκευάζω πρός ὁ ἐκπίπτω φιλοσοφία , ὁ δέ ὁ σῶμα νοσοτροφία ἀπείργω αὐτός ὁ πολιτικός κατέχω . ὁ δέ ἡμέτερος οὐ ἄξιος λέγω , ὁ δαιμόνιος σημεῖον · ἤ γάρ που τις ἄλλος ἤ οὐδείς ὁ ἔμπροσθεν γίγνομαι . καί οὗτος δή ὁ ὀλίγος ὁ γίγνομαι καί γεύω ὡς ἡδύς καί μακάριος ὁ κτῆμα , καί ὁ πολύς αὖ ἱκανός ὁράω ὁ μανία , καί ὅτι οὐδείς οὐδείς ὑγιής ὡς ἔπος λέγω περί ὁ ὁ πόλις πράσσω οὐδέ εἰμί σύμμαχος μετά ὅστις τις ἔρχομαι ἐπί ὁ ὁ δίκαιος βοήθεια σῴζω ἄν , ἀλλά ὥσπερ εἰς θηρίον ἄνθρωπος ἐμπίπτω , οὔτε συναδικέω ἐθέλω οὔτε ἱκανός εἰμί εἷς πᾶς ἄγριος ἀντέχω , πρίν τις ὁ πόλις ἤ φίλος ὀνίνημι προαπόλλυμαι ἀνωφελής ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἄλλος ἄν γένοιτο—ταῦτα πᾶς λογισμός λαμβάνω , ἡσυχία ἔχω καί ὁ ἑαυτοῦ πράσσω , οἷος ἐν χειμών κονιορτός καί ζάλη ὑπό πνεῦμα φέρω ὑπό τειχίον ἀφίστημι , ὁράω ὁ ἄλλος καταπίμπλημι ἀνομία , ἀγαπάω εἰ πη αὐτός καθαρός ἀδικία τε καί ἀνόσιος ἔργον ὁ τε ἐνθάδε βίος βιόω καί ὁ ἀπαλλαγή αὐτός μετά καλός ἐλπίς ἵλαος τε καί εὐμενής ἀπαλλάσσω .