plato-philosophy.respublica 2.380
τὴν δὲ τῶν ὅρκων καὶ σπονδῶν σύγχυσιν , ἣν ὁ Πάνδαρος συνέχεεν , ἐάν τις φῇ διʼ Ἀθηνᾶς τε καὶ Διὸς γεγονέναι , οὐκ ἐπαινεσόμεθα , οὐδὲ θεῶν ἔριν τε καὶ κρίσιν διὰ Θέμιτός τε καὶ Διός , οὐδʼ αὖ , ὡς Αἰσχύλος λέγει , ἐατέον ἀκούειν τοὺς νέους , ὅτι — θεὸς μὲν αἰτίαν φύει βροτοῖς , ὅταν κακῶσαι δῶμα παμπήδην θέλῃ . ἀλλʼ ἐάν τις ποιῇ ἐν οἷς ταῦτα τὰ ἰαμβεῖα ἔνεστιν , τὰ τῆς Νιόβης πάθη , ἢ τὰ Πελοπιδῶν ἢ τὰ Τρωικὰ ἤ τι ἄλλο τῶν τοιούτων , ἢ οὐ θεοῦ ἔργα ἐατέον αὐτὰ λέγειν , ἢ εἰ θεοῦ , ἐξευρετέον αὐτοῖς σχεδὸν ὃν νῦν ἡμεῖς λόγον ζητοῦμεν , καὶ λεκτέον ὡς ὁ μὲν θεὸς δίκαιά τε καὶ ἀγαθὰ ἠργάζετο , οἱ δὲ ὠνίναντο κολαζόμενοι · ὡς δὲ ἄθλιοι μὲν οἱ δίκην διδόντες , ἦν δὲ δὴ ὁ δρῶν ταῦτα θεός , οὐκ ἐατέον λέγειν τὸν ποιητήν . ἀλλʼ εἰ μὲν ὅτι ἐδεήθησαν κολάσεως λέγοιεν ὡς ἄθλιοι οἱ κακοί , διδόντες δὲ δίκην ὠφελοῦντο ὑπὸ τοῦ θεοῦ , ἐατέον · κακῶν δὲ αἴτιον φάναι θεόν τινι γίγνεσθαι ἀγαθὸν ὄντα , διαμαχετέον παντὶ τρόπῳ μήτε τινὰ λέγειν ταῦτα ἐν τῇ αὑτοῦ πόλει , εἰ μέλλει εὐνομήσεσθαι , μήτε τινὰ ἀκούειν , μήτε νεώτερον μήτε πρεσβύτερον , μήτʼ ἐν μέτρῳ μήτε ἄνευ μέτρου μυθολογοῦντα , ὡς οὔτε ὅσια ἂν λεγόμενα εἰ λέγοιτο , οὔτε σύμφορα ἡμῖν οὔτε σύμφωνα αὐτὰ αὑτοῖς . σύμψηφός σοί εἰμι , ἔφη , τούτου τοῦ νόμου , καί μοι ἀρέσκει . οὗτος μὲν τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , εἷς ἂν εἴη τῶν περὶ θεοὺς νόμων τε καὶ τύπων , ἐν ᾧ δεήσει τούς τε λέγοντας λέγειν καὶ τοὺς ποιοῦντας ποιεῖν , μὴ πάντων αἴτιον τὸν θεὸν ἀλλὰ τῶν ἀγαθῶν . καὶ μάλʼ , ἔφη , ἀπόχρη . τί δὲ δὴ ὁ δεύτερος ὅδε ; ἆρα γόητα τὸν θεὸν οἴει εἶναι καὶ οἷον ἐξ ἐπιβουλῆς φαντάζεσθαι ἄλλοτε ἐν ἄλλαις ἰδέαις τοτὲ μὲν αὐτὸν γιγνόμενον , ἀλλάττοντα τὸ αὑτοῦ εἶδος εἰς πολλὰς μορφάς , τοτὲ δὲ ἡμᾶς ἀπατῶντα καὶ ποιοῦντα περὶ αὑτοῦ τοιαῦτα δοκεῖν , ἢ ἁπλοῦν τε εἶναι καὶ πάντων ἥκιστα τῆς ἑαυτοῦ ἰδέας ἐκβαίνειν ; οὐκ ἔχω , ἔφη , νῦν γε οὕτως εἰπεῖν . τί δὲ τόδε ; οὐκ ἀνάγκη , εἴπερ τι ἐξίσταιτο τῆς αὑτοῦ ἰδέας , ἢ αὐτὸ ὑφʼ ἑαυτοῦ μεθίστασθαι ἢ ὑπʼ ἄλλου ; ἀνάγκη . οὐκοῦν ὑπὸ μὲν ἄλλου τὰ ἄριστα ἔχοντα ἥκιστα ἀλλοιοῦταί τε καὶ κινεῖται ;
Lemmas: ὁ δέ ὁ ὅρκος καί σπονδή σύγχυσις , ὅς ὁ Πάνδαρος συγχέω , ἐάν τις φημί διά Ἀθήνη τε καί Ζεύς γίγνομαι , οὐ ἐπαινέω , οὐδέ θεός ἔρις τε καί κρίσις διά Θέμις τε καί Ζεύς , οὐδέ αὖ , ὡς Αἰσχύλος λέγω , ἐάω ἀκούω ὁ νέος , ὅτι — θεός μέν αἰτία φύω βροτός , ὅταν κακόω δῶμα παμπήδην ἐθέλω . ἀλλά ἐάν τις ποιέω ἐν ὅς οὗτος ὁ ἰαμβεῖος ἔνειμι , ὁ ὁ Νιόβη πάθος , ἤ ὁ Πελοπίδης ἤ ὁ Τρωϊκός ἤ τις ἄλλος ὁ τοιοῦτος , ἤ οὐ θεός ἔργον ἐάω αὐτός λέγω , ἤ εἰ θεός , ἐξευρετέος αὐτός σχεδόν ὅς νῦν ἐγώ λόγος ζητέω , καί λεκτέος ὡς ὁ μέν θεός δίκαιος τε καί ἀγαθός ἐργάζομαι , ὁ δέ ὀνίνημι κολάζω · ὡς δέ ἄθλιος μέν ὁ δίκη δίδωμι , εἰμί δέ δή ὁ δράω οὗτος θεός , οὐ ἐάω λέγω ὁ ποιητής . ἀλλά εἰ μέν ὅτι δέω κόλασις λέγω ὡς ἄθλιος ὁ κακός , δίδωμι δέ δίκη ὠφελέω ὑπό ὁ θεός , ἐάω · κακός δέ αἴτιος φημί θεός τις γίγνομαι ἀγαθός εἰμί , διαμαχετέον πᾶς τρόπος μήτε τις λέγω οὗτος ἐν ὁ ἑαυτοῦ πόλις , εἰ μέλλω εὐνομέομαι , μήτε τις ἀκούω , μήτε νέος μήτε πρέσβυς , μήτε ἐν μέτρον μήτε ἄνευ μέτρον μυθολογέω , ὡς οὔτε ὅσιος ἄν λέγω εἰ λέγω , οὔτε σύμφορος ἐγώ οὔτε σύμφωνος αὐτός ἑαυτοῦ . σύμψηφος σύ εἰμί , φημί , οὗτος ὁ νόμος , καί ἐγώ ἀρέσκω . οὗτος μέν τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , εἷς ἄν εἰμί ὁ περί θεός νόμος τε καί τύπος , ἐν ὅς δέω ὁ τε λέγω λέγω καί ὁ ποιέω ποιέω , μή πᾶς αἴτιος ὁ θεός ἀλλά ὁ ἀγαθός . καί μάλα , φημί , ἀποχράω . τίς δέ δή ὁ δεύτερος ὅδε ; ἆρα γόης ὁ θεός οἴομαι εἰμί καί οἷος ἐκ ἐπιβουλή φαντάζω ἄλλοτε ἐν ἄλλος ἰδέα τότε μέν αὐτός γίγνομαι , ἀλλάσσω ὁ ἑαυτοῦ εἶδος εἰς πολύς μορφή , τότε δέ ἐγώ ἀπατάω καί ποιέω περί ἑαυτοῦ τοιοῦτος δοκέω , ἤ ἁπλόος τε εἰμί καί πᾶς ἦκα ὁ ἑαυτοῦ ἰδέα ἐκβαίνω ; οὐ ἔχω , φημί , νῦν γε οὕτως λέγω . τίς δέ ὅδε ; οὐ ἀνάγκη , εἴπερ τις ἐξίστημι ὁ ἑαυτοῦ ἰδέα , ἤ αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ μεθίστημι ἤ ὑπό ἄλλος ; ἀνάγκη . οὐκοῦν ὑπό μέν ἄλλος ὁ ἀγαθός ἔχω ἦκα ἀλλοιόω τε καί κινέω ;