plato-philosophy.respublica 2.382
τί δέ ; ἦν δʼ ἐγώ · ψεύδεσθαι θεὸς ἐθέλοι ἂν ἢ λόγῳ ἢ ἔργῳ φάντασμα προτείνων ; οὐκ οἶδα , ἦ δʼ ὅς . οὐκ οἶσθα , ἦν δʼ ἐγώ , ὅτι τό γε ὡς ἀληθῶς ψεῦδος , εἰ οἷόν τε τοῦτο εἰπεῖν , πάντες θεοί τε καὶ ἄνθρωποι μισοῦσιν ; πῶς , ἔφη , λέγεις ; οὕτως , ἦν δʼ ἐγώ , ὅτι τῷ κυριωτάτῳ που ἑαυτῶν ψεύδεσθαι καὶ περὶ τὰ κυριώτατα οὐδεὶς ἑκὼν ἐθέλει , ἀλλὰ πάντων μάλιστα φοβεῖται ἐκεῖ αὐτὸ κεκτῆσθαι . οὐδὲ νῦν πω , ἦ δʼ ὅς , μανθάνω . οἴει γάρ τί με , ἔφην , σεμνὸν λέγειν · ἐγὼ δὲ λέγω ὅτι τῇ ψυχῇ περὶ τὰ ὄντα ψεύδεσθαί τε καὶ ἐψεῦσθαι καὶ ἀμαθῆ εἶναι καὶ ἐνταῦθα ἔχειν τε καὶ κεκτῆσθαι τὸ ψεῦδος πάντες ἥκιστα ἂν δέξαιντο , καὶ μισοῦσι μάλιστα αὐτὸ ἐν τῷ τοιούτῳ . πολύ γε , ἔφη . ἀλλὰ μὴν ὀρθότατά γʼ ἄν , ὃ νυνδὴ ἔλεγον , τοῦτο ὡς ἀληθῶς ψεῦδος καλοῖτο , ἡ ἐν τῇ ψυχῇ ἄγνοια ἡ τοῦ ἐψευσμένου · ἐπεὶ τό γε ἐν τοῖς λόγοις μίμημά τι τοῦ ἐν τῇ ψυχῇ ἐστὶν παθήματος καὶ ὕστερον γεγονὸς εἴδωλον , οὐ πάνυ ἄκρατον ψεῦδος . ἢ οὐχ οὕτω ; πάνυ μὲν οὖν . τὸ μὲν δὴ τῷ ὄντι ψεῦδος οὐ μόνον ὑπὸ θεῶν ἀλλὰ καὶ ὑπʼ ἀνθρώπων μισεῖται . δοκεῖ μοι . τί δὲ δὴ τὸ ἐν τοῖς λόγοις ; πότε καὶ τῷ χρήσιμον , ὥστε μὴ ἄξιον εἶναι μίσους ; ἆρʼ οὐ πρός τε τοὺς πολεμίους καὶ τῶν καλουμένων φίλων , ὅταν διὰ μανίαν ἤ τινα ἄνοιαν κακόν τι ἐπιχειρῶσιν πράττειν , τότε ἀποτροπῆς ἕνεκα ὡς φάρμακον χρήσιμον γίγνεται ; καὶ ἐν αἷς νυνδὴ ἐλέγομεν ταῖς μυθολογίαις , διὰ τὸ μὴ εἰδέναι ὅπῃ τἀληθὲς ἔχει περὶ τῶν παλαιῶν , ἀφομοιοῦντες τῷ ἀληθεῖ τὸ ψεῦδος ὅτι μάλιστα , οὕτω χρήσιμον ποιοῦμεν ; καὶ μάλα , ἦ δʼ ὅς , οὕτως ἔχει . κατὰ τί δὴ οὖν τούτων τῷ θεῷ τὸ ψεῦδος χρήσιμον ; πότερον διὰ τὸ μὴ εἰδέναι τὰ παλαιὰ ἀφομοιῶν ἂν ψεύδοιτο ; γελοῖον μεντἂν εἴη , ἔφη . ποιητὴς μὲν ἄρα ψευδὴς ἐν θεῷ οὐκ ἔνι . οὔ μοι δοκεῖ . ἀλλὰ δεδιὼς τοὺς ἐχθροὺς ψεύδοιτο ; πολλοῦ γε δεῖ . ἀλλὰ διʼ οἰκείων ἄνοιαν ἢ μανίαν ; ἀλλʼ οὐδείς , ἔφη , τῶν ἀνοήτων καὶ μαινομένων θεοφιλής . οὐκ ἄρα ἔστιν οὗ ἕνεκα ἂν θεὸς ψεύδοιτο . οὐκ ἔστιν . πάντῃ ἄρα ἀψευδὲς τὸ δαιμόνιόν τε καὶ τὸ θεῖον . παντάπασι μὲν οὖν , ἔφη .
Lemmas: τίς δέ ; εἰμί δέ ἐγώ · ψεύδω θεός ἐθέλω ἄν ἤ λόγος ἤ ἔργον φάντασμα προτείνω ; οὐ οἶδα , ἠμί δέ ὅς . οὐ οἶδα , εἰμί δέ ἐγώ , ὅτι ὁ γε ὡς ἀληθής ψεῦδος , εἰ οἷος τε οὗτος λέγω , πᾶς θεός τε καί ἄνθρωπος μισέω ; πῶς , φημί , λέγω ; οὕτως , εἰμί δέ ἐγώ , ὅτι ὁ κύριος που ἑαυτοῦ ψεύδω καί περί ὁ κύριος οὐδείς ἑκών ἐθέλω , ἀλλά πᾶς μάλα φοβέω ἐκεῖ αὐτός κτάομαι . οὐδέ νῦν πω , ἠμί δέ ὅς , μανθάνω . οἴομαι γάρ τίς ἐγώ , φημί , σεμνός λέγω · ἐγώ δέ λέγω ὅτι ὁ ψυχή περί ὁ εἰμί ψεύδω τε καί ψεύδω καί ἀμαθής εἰμί καί ἐνταῦθα ἔχω τε καί κτάομαι ὁ ψεῦδος πᾶς ἦκα ἄν δέχομαι , καί μισέω μάλα αὐτός ἐν ὁ τοιοῦτος . πολύς γε , φημί . ἀλλά μήν ὀρθός γε ἄν , ὅς νυνδί λέγω , οὗτος ὡς ἀληθής ψεῦδος καλέω , ὁ ἐν ὁ ψυχή ἄγνοια ὁ ὁ ψεύδω · ἐπεί ὁ γε ἐν ὁ λόγος μίμημα τις ὁ ἐν ὁ ψυχή εἰμί πάθημα καί ὕστερον γίγνομαι εἴδωλον , οὐ πάνυ ἄκρατος ψεῦδος . ἤ οὐ οὕτως ; πάνυ μέν οὖν . ὁ μέν δή ὁ εἰμί ψεῦδος οὐ μόνος ὑπό θεός ἀλλά καί ὑπό ἄνθρωπος μισέω . δοκέω ἐγώ . τίς δέ δή ὁ ἐν ὁ λόγος ; πότε καί ὁ χρήσιμος , ὥστε μή ἄξιος εἰμί μῖσος ; ἆρα οὐ πρός τε ὁ πολέμιος καί ὁ καλέω φίλος , ὅταν διά μανία ἤ τις ἄνοια κακός τις ἐπιχειρέω πράσσω , τότε ἀποτροπή ἕνεκα ὡς φάρμακον χρήσιμος γίγνομαι ; καί ἐν ὅς νυνδί λέγω ὁ μυθολογία , διά ὁ μή οἶδα ὅπῃ ἀληθής ἔχω περί ὁ παλαιός , ἀφομοιόω ὁ ἀληθής ὁ ψεῦδος ὅτι μάλα , οὕτως χρήσιμος ποιέω ; καί μάλα , ἠμί δέ ὅς , οὕτως ἔχω . κατά τίς δή οὖν οὗτος ὁ θεός ὁ ψεῦδος χρήσιμος ; πότερος διά ὁ μή οἶδα ὁ παλαιός ἀφομοιόω ἄν ψεύδω ; γέλοιος ἄν εἰμί , φημί . ποιητής μέν ἄρα ψευδής ἐν θεός οὐ ἔνειμι . οὐ ἐγώ δοκέω . ἀλλά δείδω ὁ ἐχθρός ψεύδω ; πολύς γε δέω . ἀλλά διά οἰκεῖος ἄνοια ἤ μανία ; ἀλλά οὐδείς , φημί , ὁ ἀνόητος καί μαίνομαι θεοφιλής . οὐ ἄρα εἰμί ὅς ἕνεκα ἄν θεός ψεύδω . οὐ εἰμί . πάντῃ ἄρα ἀψευδής ὁ δαιμόνιον τε καί ὁ θεῖος . παντάπασι μέν οὖν , φημί .