plato-philosophy.respublica 3.387
καὶ τὸ — ψυχὴ δὲ κατὰ χθονός , ἠΰτε καπνός , ᾤχετο τετριγυῖα καὶ — ὡς δʼ ὅτε νυκτερίδες μυχῷ ἄντρου θεσπεσίοιο τρίζουσαι ποτέονται , ἐπεί κέ τις ἀποπέσῃσιν ὁρμαθοῦ ἐκ πέτρης , ἀνά τʼ ἀλλήλῃσιν ἔχονται , ὣς αἳ τετριγυῖαι ἅμʼ ᾔεσαν . ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα παραιτησόμεθα Ὅμηρόν τε καὶ τοὺς ἄλλους ποιητὰς μὴ χαλεπαίνειν ἂν διαγράφωμεν , οὐχ ὡς οὐ ποιητικὰ καὶ ἡδέα τοῖς πολλοῖς ἀκούειν , ἀλλʼ ὅσῳ ποιητικώτερα , τοσούτῳ ἧττον ἀκουστέον παισὶ καὶ ἀνδράσιν οὓς δεῖ ἐλευθέρους εἶναι , δουλείαν θανάτου μᾶλλον πεφοβημένους . παντάπασι μὲν οὖν . οὐκοῦν ἔτι καὶ τὰ περὶ ταῦτα ὀνόματα πάντα τὰ δεινά τε καὶ φοβερὰ ἀποβλητέα , Κωκυτούς τε καὶ Στύγας καὶ νέρους καὶ ἀλίβαντας , καὶ ἄλλα ὅσα τούτου τοῦ τύπου ὀνομαζόμενα φρίττειν δὴ ποιεῖ ὡς οἴεται πάντας τοὺς ἀκούοντας . καὶ ἴσως εὖ ἔχει πρὸς ἄλλο τι · ἡμεῖς δὲ ὑπὲρ τῶν φυλάκων φοβούμεθα μὴ ἐκ τῆς τοιαύτης φρίκης θερμότεροι καὶ μαλακώτεροι τοῦ δέοντος γένωνται ἡμῖν . καὶ ὀρθῶς γʼ , ἔφη , φοβούμεθα . ἀφαιρετέα ἄρα ; ναί . τὸν δὲ ἐναντίον τύπον τούτοις λεκτέον τε καὶ ποιητέον ; δῆλα δή . καὶ τοὺς ὀδυρμοὺς ἄρα ἐξαιρήσομεν καὶ τοὺς οἴκτους τοὺς τῶν ἐλλογίμων ἀνδρῶν ; ἀνάγκη , ἔφη , εἴπερ καὶ τὰ πρότερα . σκόπει δή , ἦν δʼ ἐγώ , εἰ ὀρθῶς ἐξαιρήσομεν ἢ οὔ . φαμὲν δὲ δὴ ὅτι ὁ ἐπιεικὴς ἀνὴρ τῷ ἐπιεικεῖ , οὗπερ καὶ ἑταῖρός ἐστιν , τὸ τεθνάναι οὐ δεινὸν ἡγήσεται . φαμὲν γάρ . οὐκ ἄρα ὑπέρ γʼ ἐκείνου ὡς δεινόν τι πεπονθότος ὀδύροιτʼ ἄν . οὐ δῆτα . ἀλλὰ μὴν καὶ τόδε λέγομεν , ὡς ὁ τοιοῦτος μάλιστα αὐτὸς αὑτῷ αὐτάρκης πρὸς τὸ εὖ ζῆν καὶ διαφερόντως τῶν ἄλλων ἥκιστα ἑτέρου προσδεῖται . ἀληθῆ , ἔφη . ἥκιστα ἄρʼ αὐτῷ δεινὸν στερηθῆναι ὑέος ἢ ἀδελφοῦ ἢ χρημάτων ἢ ἄλλου του τῶν τοιούτων . ἥκιστα μέντοι . ἥκιστʼ ἄρα καὶ ὀδύρεσθαι , φέρειν δὲ ὡς πρᾳότατα , ὅταν τις αὐτὸν τοιαύτη συμφορὰ καταλάβῃ . πολύ γε .
Lemmas: καί ὁ — ψυχή δέ κατά χθών , ἠΰτε καπνός , οἴχομαι τρίζω καί — ὡς δέ ὅτε νυκτερίς μυχός ἄντρον θεσπέσιος τρίζω ποτάομαι , ἐπεί ἄν τις ἀποπίπτω ὁρμαθός ἐκ πέτρα , ἀνά τε ἀλλήλων ἔχω , ὡς ὅς τρίζω ἅμα ἔρχομαι . οὗτος καί ὁ τοιοῦτος πᾶς παραιτέομαι Ὅμηρος τε καί ὁ ἄλλος ποιητής μή χαλεπαίνω ἄν διαγράφω , οὐ ὡς οὐ ποιητικός καί ἡδύς ὁ πολύς ἀκούω , ἀλλά ὅσος ποιητικός , τοσοῦτος ἥσσων ἀκούω παῖς καί ἀνήρ ὅς δέω ἐλεύθερος εἰμί , δουλεία θάνατος μάλα φοβέω . παντάπασι μέν οὖν . οὐκοῦν ἔτι καί ὁ περί οὗτος ὄνομα πᾶς ὁ δεινός τε καί φοβερός ἀποβλητέος , Κωκυτός τε καί Στύξ καί νέπους καί ἀλίβας , καί ἄλλος ὅσος οὗτος ὁ τύπος ὀνομάζω φρίσσω δή ποιέω ὡς οἴομαι πᾶς ὁ ἀκούω . καί ἴσως εὖ ἔχω πρός ἄλλος τις · ἐγώ δέ ὑπέρ ὁ φύλαξ φοβέω μή ἐκ ὁ τοιοῦτος φρίκη θερμός καί μαλακός ὁ δέω γίγνομαι ἐγώ . καί ὀρθός γε , φημί , φοβέω . ἀφαιρετέος ἄρα ; ναί . ὁ δέ ἐναντίος τύπος οὗτος λεκτέος τε καί ποιέω ; δῆλος δή . καί ὁ ὀδυρμός ἄρα ἐξαιρέω καί ὁ οἶκτος ὁ ὁ ἐλλόγιμος ἀνήρ ; ἀνάγκη , φημί , εἴπερ καί ὁ πρότερος . σκοπέω δή , εἰμί δέ ἐγώ , εἰ ὀρθός ἐξαιρέω ἤ οὐ . φημί δέ δή ὅτι ὁ ἐπιεικής ἀνήρ ὁ ἐπιεικής , ὅς καί ἑταῖρος εἰμί , ὁ θνῄσκω οὐ δεινός ἡγέομαι . φημί γάρ . οὐ ἄρα ὑπέρ γε ἐκεῖνος ὡς δεινός τις πάσχω ὀδύρομαι ἄν . οὐ δῆτα . ἀλλά μήν καί ὅδε λέγω , ὡς ὁ τοιοῦτος μάλα αὐτός ἑαυτοῦ αὐτάρκης πρός ὁ εὖ ζάω καί διαφερόντως ὁ ἄλλος ἦκα ἕτερος προσδέω . ἀληθής , φημί . ἦκα ἄρα αὐτός δεινός στερέω υἱός ἤ ἀδελφός ἤ χρῆμα ἤ ἄλλος τις ὁ τοιοῦτος . ἦκα μέντοι . ἦκα ἄρα καί ὀδύρομαι , φέρω δέ ὡς πρᾶος , ὅταν τις αὐτός τοιοῦτος συμφορά καταλαμβάνω . πολύς γε .