plato-philosophy.respublica 2.361
πρῶτον μὲν οὖν ὁ ἄδικος ὥσπερ οἱ δεινοὶ δημιουργοὶ ποιείτω—οἷον κυβερνήτης ἄκρος ἢ ἰατρὸς τά τε ἀδύνατα ἐν τῇ τέχνῃ καὶ τὰ δυνατὰ διαισθάνεται , καὶ τοῖς μὲν ἐπιχειρεῖ , τὰ δὲ ἐᾷ · ἔτι δὲ ἐὰν ἄρα πῃ σφαλῇ , ἱκανὸς ἐπανορθοῦσθαι—οὕτω καὶ ὁ ἄδικος ἐπιχειρῶν ὀρθῶς τοῖς ἀδικήμασιν λανθανέτω , εἰ μέλλει σφόδρα ἄδικος εἶναι . τὸν ἁλισκόμενον δὲ φαῦλον ἡγητέον · ἐσχάτη γὰρ ἀδικία δοκεῖν δίκαιον εἶναι μὴ ὄντα . δοτέον οὖν τῷ τελέως ἀδίκῳ τὴν τελεωτάτην ἀδικίαν , καὶ οὐκ ἀφαιρετέον ἀλλʼ ἐατέον τὰ μέγιστα ἀδικοῦντα τὴν μεγίστην δόξαν αὑτῷ παρεσκευακέναι εἰς δικαιοσύνην , καὶ ἐὰν ἄρα σφάλληταί τι , ἐπανορθοῦσθαι δυνατῷ εἶναι , λέγειν τε ἱκανῷ ὄντι πρὸς τὸ πείθειν , ἐάν τι μηνύηται τῶν ἀδικημάτων , καὶ βιάσασθαι ὅσα ἂν βίας δέηται , διά τε ἀνδρείαν καὶ ῥώμην καὶ διὰ παρασκευὴν φίλων καὶ οὐσίας . τοῦτον δὲ τοιοῦτον θέντες τὸν δίκαιον αὖ παρʼ αὐτὸν ἱστῶμεν τῷ λόγῳ , ἄνδρα ἁπλοῦν καὶ γενναῖον , κατʼ Αἰσχύλον οὐ δοκεῖν ἀλλʼ εἶναι ἀγαθὸν ἐθέλοντα . ἀφαιρετέον δὴ τὸ δοκεῖν . εἰ γὰρ δόξει δίκαιος εἶναι , ἔσονται αὐτῷ τιμαὶ καὶ δωρεαὶ δοκοῦντι τοιούτῳ εἶναι · ἄδηλον οὖν εἴτε τοῦ δικαίου εἴτε τῶν δωρεῶν τε καὶ τιμῶν ἕνεκα τοιοῦτος εἴη . γυμνωτέος δὴ πάντων πλὴν δικαιοσύνης καὶ ποιητέος ἐναντίως διακείμενος τῷ προτέρῳ · μηδὲν γὰρ ἀδικῶν δόξαν ἐχέτω τὴν μεγίστην ἀδικίας , ἵνα ᾖ βεβασανισμένος εἰς δικαιοσύνην τῷ μὴ τέγγεσθαι ὑπὸ κακοδοξίας καὶ τῶν ὑπʼ αὐτῆς γιγνομένων , ἀλλὰ ἴτω ἀμετάστατος μέχρι θανάτου , δοκῶν μὲν εἶναι ἄδικος διὰ βίου , ὢν δὲ δίκαιος , ἵνα ἀμφότεροι εἰς τὸ ἔσχατον ἐληλυθότες , ὁ μὲν δικαιοσύνης , ὁ δὲ ἀδικίας , κρίνωνται ὁπότερος αὐτοῖν εὐδαιμονέστερος . βαβαῖ , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ φίλε Γλαύκων , ὡς ἐρρωμένως ἑκάτερον ὥσπερ ἀνδριάντα εἰς τὴν κρίσιν ἐκκαθαίρεις τοῖν ἀνδροῖν . ὡς μάλιστʼ , ἔφη , δύναμαι . ὄντοιν δὲ τοιούτοιν , οὐδὲν ἔτι , ὡς ἐγᾦμαι , χαλεπὸν ἐπεξελθεῖν τῷ λόγῳ οἷος ἑκάτερον βίος ἐπιμένει . λεκτέον οὖν · καὶ δὴ κἂν ἀγροικοτέρως λέγηται , μὴ ἐμὲ οἴου λέγειν , ὦ Σώκρατες , ἀλλὰ τοὺς ἐπαινοῦντας πρὸ δικαιοσύνης ἀδικίαν .
Lemmas: πρῶτος μέν οὖν ὁ ἄδικος ὥσπερ ὁ δεινός δημιουργός ποιέω κυβερνήτης ἄκρος ἤ ἰατρός ὁ τε ἀδύνατος ἐν ὁ τέχνη καί ὁ δυνατός διαισθάνομαι , καί ὁ μέν ἐπιχειρέω , ὁ δέ ἐάω · ἔτι δέ ἐάν ἄρα πη σφάλλω , ἱκανός ἐπανορθόω καί ὁ ἄδικος ἐπιχειρέω ὀρθός ὁ ἀδίκημα λανθάνω , εἰ μέλλω σφόδρα ἄδικος εἰμί . ὁ ἁλίσκομαι δέ φαῦλος ἡγέομαι · ἔσχατος γάρ ἀδικία δοκέω δίκαιος εἰμί μή εἰμί . δίδωμι οὖν ὁ τέλειος ἄδικος ὁ τέλειος ἀδικία , καί οὐ ἀφαιρετέος ἀλλά ἐάω ὁ μέγας ἀδικέω ὁ μέγας δόξα ἑαυτοῦ παρασκευάζω εἰς δικαιοσύνη , καί ἐάν ἄρα σφάλλω τις , ἐπανορθόω δυνατός εἰμί , λέγω τε ἱκανός εἰμί πρός ὁ πείθω , ἐάν τις μηνύω ὁ ἀδίκημα , καί βιάζω ὅσος ἄν βία δέω , διά τε ἀνδρεία καί ῥώμη καί διά παρασκευή φίλος καί οὐσία . οὗτος δέ τοιοῦτος τίθημι ὁ δίκαιος αὖ παρά αὐτός ἱστάω ὁ λόγος , ἀνήρ ἁπλόος καί γενναῖος , κατά Αἰσχύλος οὐ δοκέω ἀλλά εἰμί ἀγαθός ἐθέλω . ἀφαιρετέος δή ὁ δοκέω . εἰ γάρ δοκέω δίκαιος εἰμί , εἰμί αὐτός τιμή καί δωρεά δοκέω τοιοῦτος εἰμί · ἄδηλος οὖν εἴτε ὁ δίκαιος εἴτε ὁ δωρεά τε καί τιμή ἕνεκα τοιοῦτος εἰμί . γυμνωτέος δή πᾶς πλήν δικαιοσύνη καί ποιητέος ἐναντίος διάκειμαι ὁ πρότερος · μηδείς γάρ ἀδικέω δόξα ἔχω ὁ μέγας ἀδικία , ἵνα εἰμί βασανίζω εἰς δικαιοσύνη ὁ μή τέγγω ὑπό κακοδοξία καί ὁ ὑπό αὐτός γίγνομαι , ἀλλά ἔρχομαι ἀμετάστατος μέχρι θάνατος , δοκέω μέν εἰμί ἄδικος διά βίος , εἰμί δέ δίκαιος , ἵνα ἀμφότερος εἰς ὁ ἔσχατος ἔρχομαι , ὁ μέν δικαιοσύνη , ὁ δέ ἀδικία , κρίνω ὁπότερος αὐτός εὐδαίμων . βαβαῖ , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ φίλος Γλαύκων , ὡς ἐρρωμένος ἑκάτερος ὥσπερ ἀνδριάς εἰς ὁ κρίσις ἐκκαθαίρω ὁ ἀνήρ . ὡς μάλα , φημί , δύναμαι . εἰμί δέ τοίουτος , οὐδείς ἔτι , ὡς οἴομαι , χαλεπός ἐπεξέρχομαι ὁ λόγος οἷος ἑκάτερος βίος ἐπιμένω . λεκτέος οὖν · καί δή ἐάν ἄγροικος λέγω , μή ἐγώ οἴομαι λέγω , ὦ Σωκράτης , ἀλλά ὁ ἐπαινέω πρό δικαιοσύνη ἀδικία .