plato-philosophy.respublica 10.609
τί δέ ; κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις ; οἷον ὀφθαλμοῖς ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ σώματι νόσον , σίτῳ τε ἐρυσίβην , σηπεδόνα τε ξύλοις , χαλκῷ δὲ καὶ σιδήρῳ ἰόν , καί , ὅπερ λέγω , σχεδὸν πᾶσι σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν τε καὶ νόσημα ; ἔγωγʼ , ἔφη . οὐκοῦν ὅταν τῴ τι τούτων προσγένηται , πονηρόν τε ποιεῖ ᾧ προσεγένετο , καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν ; πῶς γὰρ οὔ ; τὸ σύμφυτον ἄρα κακὸν ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν , ἢ εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ , οὐκ ἂν ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι διαφθείρειεν . οὐ γὰρ τό γε ἀγαθὸν μή ποτέ τι ἀπολέσῃ , οὐδὲ αὖ τὸ μήτε κακὸν μήτε ἀγαθόν . πῶς γὰρ ἄν ; ἔφη . ἐὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων , ᾧ ἔστι μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ μοχθηρόν , τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν τε αὐτὸ λύειν ἀπολλύον , οὐκ ἤδη εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ ἦν ; οὕτως , ἔφη , εἰκός . τί οὖν ; ἦν δʼ ἐγώ · ψυχῇ ἆρʼ οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν ; καὶ μάλα , ἔφη · ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα , ἀδικία τε καὶ ἀκολασία καὶ δειλία καὶ ἀμαθία . ἦ οὖν τι τούτων αὐτὴν διαλύει τε καὶ ἀπόλλυσι ; καὶ ἐννόει μὴ ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον , ὅταν ληφθῇ ἀδικῶν , τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας , πονηρίας οὔσης ψυχῆς . ἀλλʼ ὧδε ποίει · ὥσπερ σῶμα ἡ σώματος πονηρία νόσος οὖσα τήκει καὶ διόλλυσι καὶ ἄγει εἰς τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι , καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν ἅπαντα ὑπὸ τῆς οἰκείας κακίας , τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης , εἰς τὸ μὴ εἶναι ἀφικνεῖται—οὐχ οὕτω ; ναί . ἴθι δή , καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει . ἆρα ἐνοῦσα ἐν αὐτῇ ἀδικία καὶ ἡ ἄλλη κακία τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν καὶ μαραίνει , ἕως ἂν εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος χωρίσῃ ; οὐδαμῶς , ἔφη , τοῦτό γε . ἀλλὰ μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον , ἦν δʼ ἐγώ , τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν ἀπολλύναι τι , τὴν δὲ αὑτοῦ μή . ἄλογον . ἐννόει γάρ , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ Γλαύκων , ὅτι οὐδʼ ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων πονηρίας , ἣ ἂν ᾖ αὐτῶν ἐκείνων , εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε ἡτισοῦν οὖσα , οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι ·
Lemmas: τίς δέ ; κακός ἕκαστος τις καί ἀγαθός λέγω ; οἷος ὀφθαλμός ὀφθαλμία καί σύμπας ὁ σῶμα νόσος , σῖτος τε ἐρυσίβη , σηπεδών τε ξύλον , χαλκός δέ καί σίδηρος ἔρχομαι , καί , ὅς λέγω , σχεδόν πᾶς σύμφυτος ἕκαστος κακός τε καί νόσημα ; ἐγώ , φημί . οὐκοῦν ὅταν τις τις οὗτος προσγίγνομαι , πονηρός τε ποιέω ὅς προσγίγνομαι , καί τελευτάω ὅλος διαλύω καί ἀπόλλυμι ; πῶς γάρ οὐ ; ὁ σύμφυτος ἄρα κακός ἕκαστος καί ὁ πονηρία ἕκαστος ἀπόλλυμι , ἤ εἰ μή οὗτος ἀπόλλυμι , οὐ ἄν ἄλλος γε αὐτός ἔτι διαφθείρω . οὐ γάρ ὁ γε ἀγαθός μή ποτέ τις ἀπόλλυμι , οὐδέ αὖ ὁ μήτε κακός μήτε ἀγαθός . πῶς γάρ ἄν ; φημί . ἐάν ἄρα τις εὑρίσκω ὁ εἰμί , ὅς εἰμί μέν κακός ὅς ποιέω αὐτός μοχθηρός , οὗτος μέντοι οὐ οἷος τε αὐτός λύω ἀπολύω , οὐ ἤδη οἶδα ὅτι ὁ φύω οὕτως ὄλεθρος οὐ εἰμί ; οὕτως , φημί , ἔοικα . τίς οὖν ; εἰμί δέ ἐγώ · ψυχή ἆρα οὐ εἰμί ὅς ποιέω αὐτός αὐτός κακός ; καί μάλα , φημί · ὅς νυνδί δίειμι πᾶς , ἀδικία τε καί ἀκολασία καί δειλία καί ἀμαθία . ἦ οὖν τις οὗτος αὐτός διαλύω τε καί ἀπόλλυμι ; καί ἐννοέω μή ἐξαπατάω οἴομαι ὁ ἄδικος ἄνθρωπος καί ἀνόητος , ὅταν λαμβάνω ἀδικέω , τότε ἀπόλλυμι ὑπό ὁ ἀδικία , πονηρία εἰμί ψυχή . ἀλλά ὧδε ποιέω · ὥσπερ σῶμα ὁ σῶμα πονηρία νόσος εἰμί τήκω καί διόλλυμι καί ἄγω εἰς ὁ μηδέ σῶμα εἰμί , καί ὅς νυνδί λέγω ἅπας ὑπό ὁ οἰκεῖος κακία , ὁ προσκάθημαι καί ἔνειμι διαφθείρω , εἰς ὁ μή εἰμί ἀφικνέομαι οὕτως ; ναί . ἔρχομαι δή , καί ψυχή κατά ὁ αὐτός τρόπος σκοπέω . ἆρα ἔνειμι ἐν αὐτός ἀδικία καί ὁ ἄλλος κακία ὁ ἔνειμι καί προσκάθημαι φθείρω αὐτός καί μαραίνω , ἕως ἄν εἰς θάνατος ἄγω ὁ σῶμα χωρίζω ; οὐδαμῶς , φημί , οὗτος γε . ἀλλά μέντοι ἐκεῖνος γε ἄλογος , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ μέν ἄλλος πονηρία ἀπόλλυμι τις , ὁ δέ ἑαυτοῦ μή . ἄλογος . ἐννοέω γάρ , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ Γλαύκων , ὅτι οὐδέ ὑπό ὁ ὁ σιτίον πονηρία , ὅς ἄν εἰμί αὐτός ἐκεῖνος , εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε ὅστις εἰμί , οὐ οἴομαι δέω σῶμα ἀπόλλυμι ·