plato-philosophy.respublica 3.389
οὔτε ἄρα ἀνθρώπους ἀξίους λόγου κρατουμένους ὑπὸ γέλωτος ἄν τις ποιῇ , ἀποδεκτέον , πολὺ δὲ ἧττον , ἐὰν θεούς . πολὺ μέντοι , ἦ δʼ ὅς . οὐκοῦν Ὁμήρου οὐδὲ τὰ τοιαῦτα ἀποδεξόμεθα περὶ θεῶν — ἄσβεστος δʼ ἄρʼ ἐνῶρτο γέλως μακάρεσσι θεοῖσιν , ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα · οὐκ ἀποδεκτέον κατὰ τὸν σὸν λόγον . εἰ σύ , ἔφη , βούλει ἐμὸν τιθέναι · οὐ γὰρ οὖν δὴ ἀποδεκτέον . ἀλλὰ μὴν καὶ ἀλήθειάν γε περὶ πολλοῦ ποιητέον . εἰ γὰρ ὀρθῶς ἐλέγομεν ἄρτι , καὶ τῷ ὄντι θεοῖσι μὲν ἄχρηστον ψεῦδος , ἀνθρώποις δὲ χρήσιμον ὡς ἐν φαρμάκου εἴδει , δῆλον ὅτι τό γε τοιοῦτον ἰατροῖς δοτέον , ἰδιώταις δὲ οὐχ ἁπτέον . δῆλον , ἔφη . τοῖς ἄρχουσιν δὴ τῆς πόλεως , εἴπερ τισὶν ἄλλοις , προσήκει ψεύδεσθαι ἢ πολεμίων ἢ πολιτῶν ἕνεκα ἐπʼ ὠφελίᾳ τῆς πόλεως , τοῖς δὲ ἄλλοις πᾶσιν οὐχ ἁπτέον τοῦ τοιούτου · ἀλλὰ πρός γε δὴ τοὺς τοιούτους ἄρχοντας ἰδιώτῃ ψεύσασθαι ταὐτὸν καὶ μεῖζον ἁμάρτημα φήσομεν ἢ κάμνοντι πρὸς ἰατρὸν ἢ ἀσκοῦντι πρὸς παιδοτρίβην περὶ τῶν τοῦ αὑτοῦ σώματος παθημάτων μὴ τἀληθῆ λέγειν , ἢ πρὸς κυβερνήτην περὶ τῆς νεώς τε καὶ τῶν ναυτῶν μὴ τὰ ὄντα λέγοντι ὅπως ἢ αὐτὸς ἤ τις τῶν συνναυτῶν πράξεως ἔχει . ἀληθέστατα , ἔφη . ἂν ἄρʼ ἄλλον τινὰ λαμβάνῃ ψευδόμενον ἐν τῇ πόλει — τῶν οἳ δημιοεργοὶ ἔασι , μάντιν ἢ ἰητῆρα κακῶν ἢ τέκτονα δούρων , κολάσει ὡς ἐπιτήδευμα εἰσάγοντα πόλεως ὥσπερ νεὼς ἀνατρεπτικόν τε καὶ ὀλέθριον . ἐάνπερ , ἦ δʼ ὅς , ἐπί γε λόγῳ ἔργα τελῆται . τί δέ ; σωφροσύνης ἆρα οὐ δεήσει ἡμῖν τοῖς νεανίαις ; πῶς δʼ οὔ ; σωφροσύνης δὲ ὡς πλήθει οὐ τὰ τοιάδε μέγιστα , ἀρχόντων μὲν ὑπηκόους εἶναι , αὐτοὺς δὲ ἄρχοντας τῶν περὶ πότους καὶ ἀφροδίσια καὶ περὶ ἐδωδὰς ἡδονῶν ; ἔμοιγε δοκεῖ . τὰ δὴ τοιάδε φήσομεν οἶμαι καλῶς λέγεσθαι , οἷα καὶ Ὁμήρῳ Διομήδης λέγει — τέττα , σιωπῇ ἧσο , ἐμῷ δʼ ἐπιπείθεο μύθῳ , καὶ τὰ τούτων ἐχόμενα , τὰ — ἴσαν μένεα πνείοντες Ἀχαιοί , σιγῇ δειδιότες σημάντορας , καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα .
Lemmas: οὔτε ἄρα ἄνθρωπος ἄξιος λόγος κρατέω ὑπό γέλως ἐάν τις ποιέω , ἀποδέχομαι , πολύς δέ ἥσσων , ἐάν θεός . πολύς μέντοι , ἠμί δέ ὅς . οὐκοῦν Ὅμηρος οὐδέ ὁ τοιοῦτος ἀποδέχομαι περί θεός — ἄσβεστος δέ ἄρα ἐνόρνυμι γέλως μάκαρ θεός , ὡς ὁράω Ἥφαιστος διά δῶμα ποιπνύω · οὐ ἀποδέχομαι κατά ὁ σός λόγος . εἰ σύ , φημί , βούλομαι ἐμός τίθημι · οὐ γάρ οὖν δή ἀποδέχομαι . ἀλλά μήν καί ἀλήθεια γε περί πολύς ποιέω . εἰ γάρ ὀρθός λέγω ἄρτι , καί ὁ εἰμί θεός μέν ἄχρηστος ψεῦδος , ἄνθρωπος δέ χρήσιμος ὡς ἐν φάρμακον εἶδος , δῆλος ὅτι ὁ γε τοιοῦτος ἰατρός δίδωμι , ἰδιώτης δέ οὐ ἁπτέον . δῆλος , φημί . ὁ ἄρχω δή ὁ πόλις , εἴπερ τις ἄλλος , προσήκω ψεύδω ἤ πολέμιος ἤ πολίτης ἕνεκα ἐπί ὠφέλεια ὁ πόλις , ὁ δέ ἄλλος πᾶς οὐ ἁπτέον ὁ τοιοῦτος · ἀλλά πρός γε δή ὁ τοιοῦτος ἄρχων ἰδιώτης ψεύδω αὐτός καί μέγας ἁμάρτημα φημί ἤ κάμνω πρός ἰατρός ἤ ἀσκέω πρός παιδοτρίβης περί ὁ ὁ ἑαυτοῦ σῶμα πάθημα μή ἀληθής λέγω , ἤ πρός κυβερνήτης περί ὁ ναῦς τε καί ὁ ναύτης μή ὁ εἰμί λέγω ὅπως ἤ αὐτός ἤ τις ὁ συνναύτης πρᾶξις ἔχω . ἀληθής , φημί . ἐάν ἄρα ἄλλος τις λαμβάνω ψεύδω ἐν ὁ πόλις — ὁ ὅς δημιουργός εἰμί , μάντις ἤ ἰατήρ κακός ἤ τέκτων δόρυ , κολάζω ὡς ἐπιτήδευμα εἰσάγω πόλις ὥσπερ ναῦς ἀνατρεπτικός τε καί ὀλέθριος . ἐάν , ἠμί δέ ὅς , ἐπί γε λόγος ἔργον τελέω . τίς δέ ; σωφροσύνη ἆρα οὐ δέω ἐγώ ὁ νεανίης ; πῶς δέ οὐ ; σωφροσύνη δέ ὡς πλῆθος οὐ ὁ τοιόσδε μέγας , ἄρχων μέν ὑπήκοος εἰμί , αὐτός δέ ἄρχω ὁ περί πότος καί ἀφροδίσιος καί περί ἐδωδή ἡδονή ; ἐγώ δοκέω . ὁ δή τοιόσδε φημί οἴομαι καλός λέγω , οἷος καί Ὅμηρος Διομήδης λέγω — τέττα , σιωπή ἧμαι , ἐμός δέ ἐπιπείθομαι μῦθος , καί ὁ οὗτος ἔχω , ὁ — ἔρχομαι μένος πνέω Ἀχαιός , σιγή δείδω σημάντωρ , καί ὅσος ἄλλος τοιοῦτος .