plato-philosophy.respublica 6.506
ἥκιστά γʼ , ἔφη . οἶμαι γοῦν , εἶπον , δίκαιά τε καὶ καλὰ ἀγνοούμενα ὅπῃ ποτὲ ἀγαθά ἐστιν , οὐ πολλοῦ τινος ἄξιον φύλακα κεκτῆσθαι ἂν ἑαυτῶν τὸν τοῦτο ἀγνοοῦντα · μαντεύομαι δὲ μηδένα αὐτὰ πρότερον γνώσεσθαι ἱκανῶς . καλῶς γάρ , ἔφη , μαντεύῃ . οὐκοῦν ἡμῖν ἡ πολιτεία τελέως κεκοσμήσεται , ἐὰν ὁ τοιοῦτος αὐτὴν ἐπισκοπῇ φύλαξ , ὁ τούτων ἐπιστήμων ; ἀνάγκη , ἔφη . ἀλλὰ σὺ δή , ὦ Σώκρατες , πότερον ἐπιστήμην τὸ ἀγαθὸν φῂς εἶναι ἢ ἡδονήν , ἢ ἄλλο τι παρὰ ταῦτα ; οὗτος , ἦν δʼ ἐγώ , ἀνήρ , καλῶς ἦσθα καὶ πάλαι καταφανὴς ὅτι σοι οὐκ ἀποχρήσοι τὸ τοῖς ἄλλοις δοκοῦν περὶ αὐτῶν . οὐδὲ γὰρ δίκαιόν μοι , ἔφη , ὦ Σώκρατες , φαίνεται τὰ τῶν ἄλλων μὲν ἔχειν εἰπεῖν δόγματα , τὸ δʼ αὑτοῦ μή , τοσοῦτον χρόνον περὶ ταῦτα πραγματευόμενον . τί δέ ; ἦν δʼ ἐγώ · δοκεῖ σοι δίκαιον εἶναι περὶ ὧν τις μὴ οἶδεν λέγειν ὡς εἰδότα ; οὐδαμῶς γʼ , ἔφη , ὡς εἰδότα , ὡς μέντοι οἰόμενον ταῦθʼ ἃ οἴεται ἐθέλειν λέγειν . τί δέ ; εἶπον · οὐκ ᾔσθησαι τὰς ἄνευ ἐπιστήμης δόξας , ὡς πᾶσαι αἰσχραί ; ὧν αἱ βέλτισται τυφλαί—ἢ δοκοῦσί τί σοι τυφλῶν διαφέρειν ὁδὸν ὀρθῶς πορευομένων οἱ ἄνευ νοῦ ἀληθές τι δοξάζοντες ; οὐδέν , ἔφη . βούλει οὖν αἰσχρὰ θεάσασθαι , τυφλά τε καὶ σκολιά , ἐξὸν παρʼ ἄλλων ἀκούειν φανά τε καὶ καλά ; μὴ πρὸς Διός , ἦ δʼ ὅς , ὦ Σώκρατες , ὁ Γλαύκων , ὥσπερ ἐπὶ τέλει ὢν ἀποστῇς . ἀρκέσει γὰρ ἡμῖν , κἂν ὥσπερ δικαιοσύνης πέρι καὶ σωφροσύνης καὶ τῶν ἄλλων διῆλθες , οὕτω καὶ περὶ τοῦ ἀγαθοῦ διέλθῃς . καὶ γὰρ ἐμοί , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ ἑταῖρε , καὶ μάλα ἀρκέσει · ἀλλʼ ὅπως μὴ οὐχ οἷός τʼ ἔσομαι , προθυμούμενος δὲ ἀσχημονῶν γέλωτα ὀφλήσω . ἀλλʼ , ὦ μακάριοι , αὐτὸ μὲν τί ποτʼ ἐστὶ τἀγαθὸν ἐάσωμεν τὸ νῦν εἶναι—πλέον γάρ μοι φαίνεται ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ὁρμὴν ἐφικέσθαι τοῦ γε δοκοῦντος ἐμοὶ τὰ νῦν—ὃς δὲ ἔκγονός τε τοῦ ἀγαθοῦ φαίνεται καὶ ὁμοιότατος ἐκείνῳ , λέγειν ἐθέλω , εἰ καὶ ὑμῖν φίλον , εἰ δὲ μή , ἐᾶν . ἀλλʼ , ἔφη , λέγε · εἰς αὖθις γὰρ τοῦ πατρὸς ἀποτείσεις τὴν διήγησιν .
Lemmas: ἦκα γε , φημί . οἴομαι γοῦν , λέγω , δίκαιος τε καί καλός ἀγνοέω ὅπῃ ποτέ ἀγαθός εἰμί , οὐ πολύς τις ἄξιος φύλαξ κτάομαι ἄν ἑαυτοῦ ὁ οὗτος ἀγνοέω · μαντεύομαι δέ μηδείς αὐτός πρότερος γιγνώσκω ἱκανός . καλός γάρ , φημί , μαντεύομαι . οὐκοῦν ἐγώ ὁ πολιτεία τέλειος κοσμέω , ἐάν ὁ τοιοῦτος αὐτός ἐπισκοπέω φύλαξ , ὁ οὗτος ἐπιστήμων ; ἀνάγκη , φημί . ἀλλά σύ δή , ὦ Σωκράτης , πότερος ἐπιστήμη ὁ ἀγαθός φημί εἰμί ἤ ἡδονή , ἤ ἄλλος τις παρά οὗτος ; οὗτος , εἰμί δέ ἐγώ , ἀνήρ , καλός εἰμί καί πάλαι καταφανής ὅτι σύ οὐ ἀποχράω ὁ ὁ ἄλλος δοκέω περί αὐτός . οὐδέ γάρ δίκαιος ἐγώ , φημί , ὦ Σωκράτης , φαίνω ὁ ὁ ἄλλος μέν ἔχω λέγω δόγμα , ὁ δέ ἑαυτοῦ μή , τοσοῦτος χρόνος περί οὗτος πραγματεύομαι . τίς δέ ; εἰμί δέ ἐγώ · δοκέω σύ δίκαιος εἰμί περί ὅς τις μή οἶδα λέγω ὡς οἶδα ; οὐδαμῶς γε , φημί , ὡς οἶδα , ὡς μέντοι οἴομαι οὗτος ὅς οἴομαι ἐθέλω λέγω . τίς δέ ; λέγω · οὐ αἰσθάνομαι ὁ ἄνευ ἐπιστήμη δόξα , ὡς πᾶς αἰσχρός ; ὅς ὁ ἀγαθός τυφλαί—ἢ δοκέω τίς σύ τυφλός διαφέρω ὁδός ὀρθός πορεύω ὁ ἄνευ νόος ἀληθής τις δοξάζω ; οὐδείς , φημί . βούλομαι οὖν αἰσχρός θεάομαι , τυφλός τε καί σκολιός , ἔξεστι παρά ἄλλος ἀκούω φανός τε καί καλός ; μή πρός Ζεύς , ἠμί δέ ὅς , ὦ Σωκράτης , ὁ Γλαύκων , ὥσπερ ἐπί τέλος εἰμί ἀφίστημι . ἀρκέω γάρ ἐγώ , ἐάν ὥσπερ δικαιοσύνη περί καί σωφροσύνη καί ὁ ἄλλος διέρχομαι , οὕτως καί περί ὁ ἀγαθός διέρχομαι . καί γάρ ἐγώ , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ ἑταῖρος , καί μάλα ἀρκέω · ἀλλά ὅπως μή οὐ οἷος τε εἰμί , προθυμέομαι δέ ἀσχημονέω γέλως ὀφλισκάνω . ἀλλά , ὦ μακάριος , αὐτός μέν τίς ποτέ εἰμί ἀγαθός ἐάω ὁ νῦν εἶναι—πλέον γάρ ἐγώ φαίνω ἤ κατά ὁ πάρειμι ὁρμή ἐφικνέομαι ὁ γε δοκέω ἐγώ ὁ ὅς δέ ἔκγονος τε ὁ ἀγαθός φαίνω καί ὅμοιος ἐκεῖνος , λέγω ἐθέλω , εἰ καί σύ φίλος , εἰ δέ μή , ἐάω . ἀλλά , φημί , λέγω · εἰς αὖθις γάρ ὁ πατήρ ἀποτίνω ὁ διήγησις .