plato-philosophy.respublica 4.442
ἆρʼ οὖν οὐχ , ὥσπερ ἐλέγομεν , μουσικῆς καὶ γυμναστικῆς κρᾶσις σύμφωνα αὐτὰ ποιήσει , τὸ μὲν ἐπιτείνουσα καὶ τρέφουσα λόγοις τε καλοῖς καὶ μαθήμασιν , τὸ δὲ ἀνιεῖσα παραμυθουμένη , ἡμεροῦσα ἁρμονίᾳ τε καὶ ῥυθμῷ ; κομιδῇ γε , ἦ δʼ ὅς . καὶ τούτω δὴ οὕτω τραφέντε καὶ ὡς ἀληθῶς τὰ αὑτῶν μαθόντε καὶ παιδευθέντε προστήσεσθον τοῦ ἐπιθυμητικοῦ—ὃ δὴ πλεῖστον τῆς ψυχῆς ἐν ἑκάστῳ ἐστὶ καὶ χρημάτων φύσει ἀπληστότατον—ὃ τηρήσετον μὴ τῷ πίμπλασθαι τῶν περὶ τὸ σῶμα καλουμένων ἡδονῶν πολὺ καὶ ἰσχυρὸν γενόμενον οὐκ αὖ τὰ αὑτοῦ πράττῃ , ἀλλὰ καταδουλώσασθαι καὶ ἄρχειν ἐπιχειρήσῃ ὧν οὐ προσῆκον αὐτῷ γένει , καὶ σύμπαντα τὸν βίον πάντων ἀνατρέψῃ . πάνυ μὲν οὖν , ἔφη . ἆρʼ οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , καὶ τοὺς ἔξωθεν πολεμίους τούτω ἂν κάλλιστα φυλαττοίτην ὑπὲρ ἁπάσης τῆς ψυχῆς τε καὶ τοῦ σώματος , τὸ μὲν βουλευόμενον , τὸ δὲ προπολεμοῦν , ἑπόμενον τῷ ἄρχοντι καὶ τῇ ἀνδρείᾳ ἐπιτελοῦν τὰ βουλευθέντα ; ἔστι ταῦτα . καὶ ἀνδρεῖον δὴ οἶμαι τούτῳ τῷ μέρει καλοῦμεν ἕνα ἕκαστον , ὅταν αὐτοῦ τὸ θυμοειδὲς διασῴζῃ διά τε λυπῶν καὶ ἡδονῶν τὸ ὑπὸ τῶν λόγων παραγγελθὲν δεινόν τε καὶ μή . ὀρθῶς γʼ , ἔφη . σοφὸν δέ γε ἐκείνῳ τῷ σμικρῷ μέρει , τῷ ὃ ἦρχέν τʼ ἐν αὐτῷ καὶ ταῦτα παρήγγελλεν , ἔχον αὖ κἀκεῖνο ἐπιστήμην ἐν αὑτῷ τὴν τοῦ συμφέροντος ἑκάστῳ τε καὶ ὅλῳ τῷ κοινῷ σφῶν αὐτῶν τριῶν ὄντων . πάνυ μὲν οὖν . τί δέ ; σώφρονα οὐ τῇ φιλίᾳ καὶ συμφωνίᾳ τῇ αὐτῶν τούτων , ὅταν τό τε ἄρχον καὶ τὼ ἀρχομένω τὸ λογιστικὸν ὁμοδοξῶσι δεῖν ἄρχειν καὶ μὴ στασιάζωσιν αὐτῷ ; σωφροσύνη γοῦν , ἦ δʼ ὅς , οὐκ ἄλλο τί ἐστιν ἢ τοῦτο , πόλεώς τε καὶ ἰδιώτου . ἀλλὰ μὲν δὴ δίκαιός γε , ᾧ πολλάκις λέγομεν , τούτῳ καὶ οὕτως ἔσται . πολλὴ ἀνάγκη . τί οὖν ; εἶπον ἐγώ · μή πῃ ἡμῖν ἀπαμβλύνεται ἄλλο τι δικαιοσύνη δοκεῖν εἶναι ἢ ὅπερ ἐν τῇ πόλει ἐφάνη ; οὐκ ἔμοιγε , ἔφη , δοκεῖ . ὧδε γάρ , ἦν δʼ ἐγώ , παντάπασιν ἂν βεβαιωσαίμεθα εἴ τι ἡμῶν ἔτι ἐν τῇ ψυχῇ ἀμφισβητεῖ , τὰ φορτικὰ αὐτῷ προσφέροντες . ποῖα δή ;
Lemmas: ἆρα οὖν οὐ , ὥσπερ λέγω , μουσικός καί γυμναστικός κρᾶσις σύμφωνος αὐτός ποιέω , ὁ μέν ἐπιτείνω καί τρέφω λόγος τε καλός καί μάθημα , ὁ δέ ἀνίημι παραμυθέομαι , ἡμερόω ἁρμονία τε καί ῥυθμός ; κομιδῇ γε , ἠμί δέ ὅς . καί οὗτος δή οὕτως τρέφω καί ὡς ἀληθής ὁ ἑαυτοῦ μανθάνω καί παιδεύω προΐστημι ὁ ἐπιθυμητικός δή πολύς ὁ ψυχή ἐν ἕκαστος εἰμί καί χρῆμα φύσις ἀπληστότατον—ὃ τηρέω μή ὁ πίμπλημι ὁ περί ὁ σῶμα καλέω ἡδονή πολύς καί ἰσχυρός γίγνομαι οὐ αὖ ὁ ἑαυτοῦ πράσσω , ἀλλά καταδουλόω καί ἄρχω ἐπιχειρέω ὅς οὐ προσήκω αὐτός γένος , καί σύμπας ὁ βίος πᾶς ἀνατρέπω . πάνυ μέν οὖν , φημί . ἆρα οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , καί ὁ ἔξωθεν πολέμιος οὗτος ἄν καλός φυλαττοέρχομαι ὑπέρ ἅπας ὁ ψυχή τε καί ὁ σῶμα , ὁ μέν βουλεύω , ὁ δέ προπολεμέω , ἕπομαι ὁ ἄρχων καί ὁ ἀνδρεία ἐπιτελέω ὁ βουλεύω ; εἰμί οὗτος . καί ἀνδρεῖος δή οἴομαι οὗτος ὁ μέρος καλέω εἷς ἕκαστος , ὅταν αὐτός ὁ θυμοειδής διασῴζω διά τε λύπη καί ἡδονή ὁ ὑπό ὁ λόγος παραγγέλλω δεινός τε καί μή . ὀρθός γε , φημί . σοφός δέ γε ἐκεῖνος ὁ μικρός μέρος , ὁ ὅς ἄρχω τε ἐν αὐτός καί οὗτος παραγγέλλω , ἔχω αὖ ἐκεῖνος ἐπιστήμη ἐν ἑαυτοῦ ὁ ὁ συμφέρω ἕκαστος τε καί ὅλος ὁ κοινός σφεῖς αὐτός τρεῖς εἰμί . πάνυ μέν οὖν . τίς δέ ; σώφρων οὐ ὁ φιλία καί συμφωνία ὁ αὐτός οὗτος , ὅταν ὁ τε ἄρχω καί ὁ ἄρχω ὁ λογιστικός ὁμοδοξέω δέω ἄρχω καί μή στασιάζω αὐτός ; σωφροσύνη γοῦν , ἠμί δέ ὅς , οὐ ἄλλος τις εἰμί ἤ οὗτος , πόλις τε καί ἰδιώτης . ἀλλά μέν δή δίκαιος γε , ὅς πολλάκις λέγω , οὗτος καί οὕτως εἰμί . πολύς ἀνάγκη . τίς οὖν ; λέγω ἐγώ · μή πη ἐγώ ἀπαμβλύνω ἄλλος τις δικαιοσύνη δοκέω εἰμί ἤ ὅς ἐν ὁ πόλις φαίνω ; οὐ ἐγώ , φημί , δοκέω . ὧδε γάρ , εἰμί δέ ἐγώ , παντάπασι ἄν βεβαιόω εἰ τις ἐγώ ἔτι ἐν ὁ ψυχή ἀμφισβητέω , ὁ φορτικός αὐτός προσφέρω . ποῖος δή ;