plato-philosophy.respublica 7.517
τὰς δὲ δὴ σκιὰς ἐκείνας πάλιν εἰ δέοι αὐτὸν γνωματεύοντα διαμιλλᾶσθαι τοῖς ἀεὶ δεσμώταις ἐκείνοις , ἐν ᾧ ἀμβλυώττει , πρὶν καταστῆναι τὰ ὄμματα , οὗτος δʼ ὁ χρόνος μὴ πάνυ ὀλίγος εἴη τῆς συνηθείας , ἆρʼ οὐ γέλωτʼ ἂν παράσχοι , καὶ λέγοιτο ἂν περὶ αὐτοῦ ὡς ἀναβὰς ἄνω διεφθαρμένος ἥκει τὰ ὄμματα , καὶ ὅτι οὐκ ἄξιον οὐδὲ πειρᾶσθαι ἄνω ἰέναι ; καὶ τὸν ἐπιχειροῦντα λύειν τε καὶ ἀνάγειν , εἴ πως ἐν ταῖς χερσὶ δύναιντο λαβεῖν καὶ ἀποκτείνειν , ἀποκτεινύναι ἄν ; σφόδρα γʼ , ἔφη . ταύτην τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , τὴν εἰκόνα , ὦ φίλε Γλαύκων , προσαπτέον ἅπασαν τοῖς ἔμπροσθεν λεγομένοις , τὴν μὲν διʼ ὄψεως φαινομένην ἕδραν τῇ τοῦ δεσμωτηρίου οἰκήσει ἀφομοιοῦντα , τὸ δὲ τοῦ πυρὸς ἐν αὐτῇ φῶς τῇ τοῦ ἡλίου δυνάμει · τὴν δὲ ἄνω ἀνάβασιν καὶ θέαν τῶν ἄνω τὴν εἰς τὸν νοητὸν τόπον τῆς ψυχῆς ἄνοδον τιθεὶς οὐχ ἁμαρτήσῃ τῆς γʼ ἐμῆς ἐλπίδος , ἐπειδὴ ταύτης ἐπιθυμεῖς ἀκούειν . θεὸς δέ που οἶδεν εἰ ἀληθὴς οὖσα τυγχάνει . τὰ δʼ οὖν ἐμοὶ φαινόμενα οὕτω φαίνεται , ἐν τῷ γνωστῷ τελευταία ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἰδέα καὶ μόγις ὁρᾶσθαι , ὀφθεῖσα δὲ συλλογιστέα εἶναι ὡς ἄρα πᾶσι πάντων αὕτη ὀρθῶν τε καὶ καλῶν αἰτία , ἔν τε ὁρατῷ φῶς καὶ τὸν τούτου κύριον τεκοῦσα , ἔν τε νοητῷ αὐτὴ κυρία ἀλήθειαν καὶ νοῦν παρασχομένη , καὶ ὅτι δεῖ ταύτην ἰδεῖν τὸν μέλλοντα ἐμφρόνως πράξειν ἢ ἰδίᾳ ἢ δημοσίᾳ . συνοίομαι , ἔφη , καὶ ἐγώ , ὅν γε δὴ τρόπον δύναμαι . ἴθι τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , καὶ τόδε συνοιήθητι καὶ μὴ θαυμάσῃς ὅτι οἱ ἐνταῦθα ἐλθόντες οὐκ ἐθέλουσιν τὰ τῶν ἀνθρώπων πράττειν , ἀλλʼ ἄνω ἀεὶ ἐπείγονται αὐτῶν αἱ ψυχαὶ διατρίβειν · εἰκὸς γάρ που οὕτως , εἴπερ αὖ κατὰ τὴν προειρημένην εἰκόνα τοῦτʼ ἔχει . εἰκὸς μέντοι , ἔφη . τί δέ ; τόδε οἴει τι θαυμαστόν , εἰ ἀπὸ θείων , ἦν δʼ ἐγώ , θεωριῶν ἐπὶ τὰ ἀνθρώπειά τις ἐλθὼν κακὰ ἀσχημονεῖ τε καὶ φαίνεται σφόδρα γελοῖος ἔτι ἀμβλυώττων καὶ πρὶν ἱκανῶς συνήθης γενέσθαι τῷ παρόντι σκότῳ ἀναγκαζόμενος ἐν δικαστηρίοις ἢ ἄλλοθί που ἀγωνίζεσθαι περὶ τῶν τοῦ δικαίου σκιῶν ἢ ἀγαλμάτων ὧν αἱ σκιαί , καὶ διαμιλλᾶσθαι περὶ τούτου , ὅπῃ ποτὲ ὑπολαμβάνεται ταῦτα ὑπὸ τῶν αὐτὴν δικαιοσύνην μὴ πώποτε ἰδόντων ; οὐδʼ ὁπωστιοῦν θαυμαστόν , ἔφη .
Lemmas: ὁ δέ δή σκιά ἐκεῖνος πάλιν εἰ δέω αὐτός γνωματεύω διαμιλλάομαι ὁ ἀεί δεσμώτης ἐκεῖνος , ἐν ὅς ἀμβλυώσσω , πρίν καθίστημι ὁ ὄμμα , οὗτος δέ ὁ χρόνος μή πάνυ ὀλίγος εἰμί ὁ συνήθεια , ἆρα οὐ γέλως ἄν παρέχω , καί λέγω ἄν περί αὐτός ὡς ἀναβαίνω ἄνω διαφθείρω ἥκω ὁ ὄμμα , καί ὅτι οὐ ἄξιος οὐδέ πειράω ἄνω ἔρχομαι ; καί ὁ ἐπιχειρέω λύω τε καί ἀνάγω , εἰ πως ἐν ὁ χείρ δύναμαι λαμβάνω καί ἀποκτείνω , ἀποκτείνω ἄν ; σφόδρα γε , φημί . οὗτος τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ εἰκών , ὦ φίλος Γλαύκων , προσάπτω ἅπας ὁ ἔμπροσθεν λέγω , ὁ μέν διά ὄψις φαίνω ἕδρα ὁ ὁ δεσμωτήριον οἴκησις ἀφομοιόω , ὁ δέ ὁ πῦρ ἐν αὐτός φάος ὁ ὁ ἥλιος δύναμις · ὁ δέ ἄνω ἀνάβασις καί θέα ὁ ἄνω ὁ εἰς ὁ νοητός τόπος ὁ ψυχή ἄνοδος τίθημι οὐ ἁμαρτάνω ὁ γε ἐμός ἐλπίς , ἐπειδή οὗτος ἐπιθυμέω ἀκούω . θεός δέ που οἶδα εἰ ἀληθής εἰμί τυγχάνω . ὁ δέ οὖν ἐγώ φαίνω οὕτως φαίνω , ἐν ὁ γνωστός τελευταῖος ὁ ὁ ἀγαθός ἰδέα καί μόγις ὁράω , ὁράω δέ συλλογιστέος εἰμί ὡς ἄρα πᾶς πᾶς οὗτος ὀρθός τε καί καλός αἰτία , ἐν τε ὁρατός φάος καί ὁ οὗτος κύριος τίκτω , ἐν τε νοητός αὐτός κύριος ἀλήθεια καί νόος παρέχω , καί ὅτι δέω οὗτος ὁράω ὁ μέλλω ἔμφρων πράσσω ἤ ἴδιος ἤ δημοσίᾳ . συνοίομαι , φημί , καί ἐγώ , ὅς γε δή τρόπος δύναμαι . ἔρχομαι τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , καί ὅδε συνοίομαι καί μή θαυμάζω ὅτι ὁ ἐνταῦθα ἔρχομαι οὐ ἐθέλω ὁ ὁ ἄνθρωπος πράσσω , ἀλλά ἄνω ἀεί ἐπείγω αὐτός ὁ ψυχή διατρίβω · ἔοικα γάρ που οὕτως , εἴπερ αὖ κατά ὁ προλέγω εἰκών οὗτος ἔχω . ἔοικα μέντοι , φημί . τίς δέ ; ὅδε οἴομαι τις θαυμαστός , εἰ ἀπό θεῖος , εἰμί δέ ἐγώ , θεωρία ἐπί ὁ ἀνθρώπειος τις ἔρχομαι κακός ἀσχημονέω τε καί φαίνω σφόδρα γέλοιος ἔτι ἀμβλυώσσω καί πρίν ἱκανός συνήθης γίγνομαι ὁ πάρειμι σκότος ἀναγκάζω ἐν δικαστήριον ἤ ἄλλοθι που ἀγωνίζομαι περί ὁ ὁ δίκαιος σκιά ἤ ἄγαλμα ὅς ὁ σκιά , καί διαμιλλάομαι περί οὗτος , ὅπῃ ποτέ ὑπολαμβάνω οὗτος ὑπό ὁ αὐτός δικαιοσύνη μή πώποτε ὁράω ; οὐδέ ὁπωσοῦν θαυμαστός , φημί .