plato-philosophy.respublica 7.532
οὐκοῦν , εἶπον , ὦ Γλαύκων , οὗτος ἤδη αὐτός ἐστιν ὁ νόμος ὃν τὸ διαλέγεσθαι περαίνει ; ὃν καὶ ὄντα νοητὸν μιμοῖτʼ ἂν ἡ τῆς ὄψεως δύναμις , ἣν ἐλέγομεν πρὸς αὐτὰ ἤδη τὰ ζῷα ἐπιχειρεῖν ἀποβλέπειν καὶ πρὸς αὐτὰ τὰ ἄστρα τε καὶ τελευταῖον δὴ πρὸς αὐτὸν τὸν ἥλιον . οὕτω καὶ ὅταν τις τῷ διαλέγεσθαι ἐπιχειρῇ ἄνευ πασῶν τῶν αἰσθήσεων διὰ τοῦ λόγου ἐπʼ αὐτὸ ὃ ἔστιν ἕκαστον ὁρμᾶν , καὶ μὴ ἀποστῇ πρὶν ἂν αὐτὸ ὃ ἔστιν ἀγαθὸν αὐτῇ νοήσει λάβῃ , ἐπʼ αὐτῷ γίγνεται τῷ τοῦ νοητοῦ τέλει , ὥσπερ ἐκεῖνος τότε ἐπὶ τῷ τοῦ ὁρατοῦ . παντάπασι μὲν οὖν , ἔφη . τί οὖν ; οὐ διαλεκτικὴν ταύτην τὴν πορείαν καλεῖς ; τί μήν ; ἡ δέ γε , ἦν δʼ ἐγώ , λύσις τε ἀπὸ τῶν δεσμῶν καὶ μεταστροφὴ ἀπὸ τῶν σκιῶν ἐπὶ τὰ εἴδωλα καὶ τὸ φῶς καὶ ἐκ τοῦ καταγείου εἰς τὸν ἥλιον ἐπάνοδος , καὶ ἐκεῖ πρὸς μὲν τὰ ζῷά τε καὶ φυτὰ καὶ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς ἔτι ἀδυναμία βλέπειν , πρὸς δὲ τὰ ἐν ὕδασι φαντάσματα θεῖα καὶ σκιὰς τῶν ὄντων , ἀλλʼ οὐκ εἰδώλων σκιὰς διʼ ἑτέρου τοιούτου φωτὸς ὡς πρὸς ἥλιον κρίνειν ἀποσκιαζομένας—πᾶσα αὕτη ἡ πραγματεία τῶν τεχνῶν ἃς διήλθομεν ταύτην ἔχει τὴν δύναμιν καὶ ἐπαναγωγὴν τοῦ βελτίστου ἐν ψυχῇ πρὸς τὴν τοῦ ἀρίστου ἐν τοῖς οὖσι θέαν , ὥσπερ τότε τοῦ σαφεστάτου ἐν σώματι πρὸς τὴν τοῦ φανοτάτου ἐν τῷ σωματοειδεῖ τε καὶ ὁρατῷ τόπῳ . ἐγὼ μέν , ἔφη , ἀποδέχομαι οὕτω . καίτοι παντάπασί γέ μοι δοκεῖ χαλεπὰ μὲν ἀποδέχεσθαι εἶναι , ἄλλον δʼ αὖ τρόπον χαλεπὰ μὴ ἀποδέχεσθαι . ὅμως δέ—οὐ γὰρ ἐν τῷ νῦν παρόντι μόνον ἀκουστέα , ἀλλὰ καὶ αὖθις πολλάκις ἐπανιτέον — ταῦτα θέντες ἔχειν ὡς νῦν λέγεται , ἐπʼ αὐτὸν δὴ τὸν νόμον ἴωμεν , καὶ διέλθωμεν οὕτως ὥσπερ τὸ προοίμιον διήλθομεν . λέγε οὖν τίς ὁ τρόπος τῆς τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμεως , καὶ κατὰ ποῖα δὴ εἴδη διέστηκεν , καὶ τίνες αὖ ὁδοί · αὗται γὰρ ἂν ἤδη , ὡς ἔοικεν , αἱ πρὸς αὐτὸ ἄγουσαι εἶεν , οἷ ἀφικομένῳ ὥσπερ ὁδοῦ ἀνάπαυλα ἂν εἴη καὶ τέλος τῆς πορείας .
Lemmas: οὐκοῦν , λέγω , ὦ Γλαύκων , οὗτος ἤδη αὐτός εἰμί ὁ νόμος ὅς ὁ διαλέγω περαίνω ; ὅς καί εἰμί νοητός μιμέομαι ἄν ὁ ὁ ὄψις δύναμις , ὅς λέγω πρός αὐτός ἤδη ὁ ζῷον ἐπιχειρέω ἀποβλέπω καί πρός αὐτός ὁ ἄστρον τε καί τελευταῖος δή πρός αὐτός ὁ ἥλιος . οὕτως καί ὅταν τις ὁ διαλέγω ἐπιχειρέω ἄνευ πᾶς ὁ αἴσθησις διά ὁ λόγος ἐπί αὐτός ὅς εἰμί ἕκαστος ὁρμάω , καί μή ἀφίστημι πρίν ἄν αὐτός ὅς εἰμί ἀγαθός αὐτός νόησις λαμβάνω , ἐπί αὐτός γίγνομαι ὁ ὁ νοητός τέλος , ὥσπερ ἐκεῖνος τότε ἐπί ὁ ὁ ὁρατός . παντάπασι μέν οὖν , φημί . τίς οὖν ; οὐ διαλεκτικός οὗτος ὁ πορεία καλέω ; τίς μήν ; ὁ δέ γε , εἰμί δέ ἐγώ , λύσις τε ἀπό ὁ δεσμός καί μεταστροφή ἀπό ὁ σκιά ἐπί ὁ εἴδωλον καί ὁ φάος καί ἐκ ὁ κατάγειος εἰς ὁ ἥλιος ἐπάνοδος , καί ἐκεῖ πρός μέν ὁ ζῷον τε καί φυτόν καί ὁ ὁ ἥλιος φάος ἔτι ἀδυναμία βλέπω , πρός δέ ὁ ἐν ὕδωρ φάντασμα θεῖος καί σκιά ὁ εἰμί , ἀλλά οὐ εἴδωλον σκιά διά ἕτερος τοιοῦτος φώς ὡς πρός ἥλιος κρίνω ἀποσκιάζω οὗτος ὁ πραγματεία ὁ τέχνη ὅς διέρχομαι οὗτος ἔχω ὁ δύναμις καί ἐπαναγωγή ὁ ἀγαθός ἐν ψυχή πρός ὁ ὁ ἀγαθός ἐν ὁ εἰμί θέα , ὥσπερ τότε ὁ σαφής ἐν σῶμα πρός ὁ ὁ φανός ἐν ὁ σωματοειδής τε καί ὁρατός τόπος . ἐγώ μέν , φημί , ἀποδέχομαι οὕτως . καίτοι παντάπασι γε ἐγώ δοκέω χαλεπός μέν ἀποδέχομαι εἰμί , ἄλλος δέ αὖ τρόπος χαλεπός μή ἀποδέχομαι . ὅμως δέω γάρ ἐν ὁ νῦν πάρειμι μόνος ἀκούω , ἀλλά καί αὖθις πολλάκις ἐπανιτέον — οὗτος τίθημι ἔχω ὡς νῦν λέγω , ἐπί αὐτός δή ὁ νόμος ἔρχομαι , καί διέρχομαι οὕτως ὥσπερ ὁ προοίμιον διέρχομαι . λέγω οὖν τίς ὁ τρόπος ὁ ὁ διαλέγω δύναμις , καί κατά ποῖος δή εἶδος διΐστημι , καί τίς αὖ ὁδός · οὗτος γάρ ἄν ἤδη , ὡς ἔοικα , ὁ πρός αὐτός ἄγω εἰμί , οἷ ἀφικνέομαι ὥσπερ ὁδός ἀνάπαυλα ἄν εἰμί καί τέλος ὁ πορεία .