plato-philosophy.respublica 3.394
ταῦτα δὲ εἰπόντος αὐτοῦ οἱ μὲν ἄλλοι ἐσέβοντο καὶ συνῄνουν , ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἠγρίαινεν ἐντελλόμενος νῦν τε ἀπιέναι καὶ αὖθις μὴ ἐλθεῖν , μὴ αὐτῷ τό τε σκῆπτρον καὶ τὰ τοῦ θεοῦ στέμματα οὐκ ἐπαρκέσοι · πρὶν δὲ λυθῆναι αὐτοῦ τὴν θυγατέρα , ἐν Ἄργει ἔφη γηράσειν μετὰ οὗ · ἀπιέναι δʼ ἐκέλευεν καὶ μὴ ἐρεθίζειν , >ἵνα σῶς οἴκαδε ἔλθοι . ὁ δὲ πρεσβύτης ἀκούσας ἔδεισέν τε καὶ ἀπῄει σιγῇ , ἀποχωρήσας δὲ ἐκ τοῦ στρατοπέδου πολλὰ τῷ Ἀπόλλωνι ηὔχετο , τάς τε ἐπωνυμίας τοῦ θεοῦ ἀνακαλῶν καὶ ὑπομιμνῄσκων καὶ ἀπαιτῶν , εἴ τι πώποτε ἢ ἐν ναῶν οἰκοδομήσεσιν ἢ ἐν ἱερῶν θυσίαις κεχαρισμένον δωρήσαιτο · ὧν δὴ χάριν κατηύχετο τεῖσαι τοὺς Ἀχαιοὺς τὰ ἃ δάκρυα τοῖς ἐκείνου βέλεσιν . οὕτως , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ ἑταῖρε , ἄνευ μιμήσεως ἁπλῆ διήγησις γίγνεται . μανθάνω , ἔφη . μάνθανε τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , ὅτι ταύτης αὖ ἐναντία γίγνεται , ὅταν τις τὰ τοῦ ποιητοῦ τὰ μεταξὺ τῶν ῥήσεων ἐξαιρῶν τὰ ἀμοιβαῖα καταλείπῃ . καὶ τοῦτο , ἔφη , μανθάνω , ὅτι ἔστιν τὸ περὶ τὰς τραγῳδίας τοιοῦτον . ὀρθότατα , ἔφην , ὑπέλαβες , καὶ οἶμαί σοι ἤδη δηλοῦν ὃ ἔμπροσθεν οὐχ οἷός τʼ ἦ , ὅτι τῆς ποιήσεώς τε καὶ μυθολογίας ἡ μὲν διὰ μιμήσεως ὅλη ἐστίν , ὥσπερ σὺ λέγεις , τραγῳδία τε καὶ κωμῳδία , ἡ δὲ διʼ ἀπαγγελίας αὐτοῦ τοῦ ποιητοῦ—εὕροις δʼ ἂν αὐτὴν μάλιστά που ἐν διθυράμβοις — ἡ δʼ αὖ διʼ ἀμφοτέρων ἔν τε τῇ τῶν ἐπῶν ποιήσει , πολλαχοῦ δὲ καὶ ἄλλοθι , εἴ μοι μανθάνεις . ἀλλὰ συνίημι , ἔφη , ὃ τότε ἐβούλου λέγειν . καὶ τὸ πρὸ τούτου δὴ ἀναμνήσθητι , ὅτι ἔφαμεν ἃ μὲν λεκτέον ἤδη εἰρῆσθαι , ὡς δὲ λεκτέον ἔτι σκεπτέον εἶναι . ἀλλὰ μέμνημαι . τοῦτο τοίνυν αὐτὸ ἦν ὃ ἔλεγον , ὅτι χρείη διομολογήσασθαι πότερον ἐάσομεν τοὺς ποιητὰς μιμουμένους ἡμῖν τὰς διηγήσεις ποιεῖσθαι ἢ τὰ μὲν μιμουμένους , τὰ δὲ μή , καὶ ὁποῖα ἑκάτερα , ἢ οὐδὲ μιμεῖσθαι . μαντεύομαι , ἔφη , σκοπεῖσθαί σε εἴτε παραδεξόμεθα τραγῳδίαν τε καὶ κωμῳδίαν εἰς τὴν πόλιν , εἴτε καὶ οὔ . ἴσως , ἦν δʼ ἐγώ , ἴσως δὲ καὶ πλείω ἔτι τούτων · οὐ γὰρ δὴ ἔγωγέ πω οἶδα , ἀλλʼ ὅπῃ ἂν ὁ λόγος ὥσπερ πνεῦμα φέρῃ , ταύτῃ ἰτέον . καὶ καλῶς γʼ , ἔφη , λέγεις . τόδε τοίνυν , ὦ Ἀδείμαντε , ἄθρει , πότερον μιμητικοὺς ἡμῖν δεῖ εἶναι τοὺς φύλακας ἢ οὔ · ἢ καὶ τοῦτο τοῖς ἔμπροσθεν ἕπεται , ὅτι εἷς ἕκαστος ἓν μὲν ἂν ἐπιτήδευμα καλῶς ἐπιτηδεύοι , πολλὰ δʼ οὔ , ἀλλʼ εἰ τοῦτο ἐπιχειροῖ , πολλῶν ἐφαπτόμενος πάντων ἀποτυγχάνοι ἄν , ὥστʼ εἶναί που ἐλλόγιμος ; τί δʼ οὐ μέλλει ; οὐκοῦν καὶ περὶ μιμήσεως ὁ αὐτὸς λόγος , ὅτι πολλὰ ὁ αὐτὸς μιμεῖσθαι εὖ ὥσπερ ἓν οὐ δυνατός ; οὐ γὰρ οὖν .
Lemmas: οὗτος δέ λέγω αὐτός ὁ μέν ἄλλος σέβω καί συναινέω , ὁ δέ Ἀγαμέμνων ἀγριαίνω ἐντέλλω νῦν τε ἀπέρχομαι καί αὖθις μή ἔρχομαι , μή αὐτός ὁ τε σκῆπτρον καί ὁ ὁ θεός στέμμα οὐ ἐπαρκέω · πρίν δέ λύω αὐτός ὁ θυγάτηρ , ἐν Ἄργος φημί γηράσκω μετά ὅς · ἀπέρχομαι δέ κελεύω καί μή ἐρεθίζω , ἵημι σῶς οἴκαδε ἔρχομαι . ὁ δέ πρεσβύτης ἀκούω δείδω τε καί ἀπέρχομαι σιγή , ἀποχωρέω δέ ἐκ ὁ στρατόπεδον πολύς ὁ Ἀπόλλων εὔχομαι , ὁ τε ἐπωνυμία ὁ θεός ἀνακαλέω καί ὑπομιμνῄσκω καί ἀπαιτέω , εἰ τις πώποτε ἤ ἐν ναῦς οἰκοδόμησις ἤ ἐν ἱερός θυσία χαρίζω δωρέω · ὅς δή χάριν κατεύχομαι τίνω ὁ Ἀχαιός ὁ ἑός δάκρυον ὁ ἐκεῖνος βέλος . οὕτως , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ ἑταῖρος , ἄνευ μίμησις ἁπλόος διήγησις γίγνομαι . μανθάνω , φημί . μανθάνω τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , ὅτι οὗτος αὖ ἐναντίος γίγνομαι , ὅταν τις ὁ ὁ ποιητής ὁ μεταξύ ὁ ῥῆσις ἐξαιρέω ὁ ἀμοιβαῖος καταλείπω . καί οὗτος , φημί , μανθάνω , ὅτι εἰμί ὁ περί ὁ τραγῳδία τοιοῦτος . ὀρθός , φημί , ὑπολαμβάνω , καί οἴομαι σύ ἤδη δηλόω ὅς ἔμπροσθεν οὐ οἷος τε ἠμί , ὅτι ὁ ποίησις τε καί μυθολογία ὁ μέν διά μίμησις ὅλος εἰμί , ὥσπερ σύ λέγω , τραγῳδία τε καί κωμῳδία , ὁ δέ διά ἀπαγγελία αὐτός ὁ ποιητου—ευροος δέ ἄν αὐτός μάλα που ἐν διθύραμβος — ὁ δέ αὖ διά ἀμφότερος ἐν τε ὁ ὁ ἔπος ποίησις , πολλαχοῦ δέ καί ἄλλοθι , εἰ ἐγώ μανθάνω . ἀλλά συνίημι , φημί , ὅς τότε βούλομαι λέγω . καί ὁ πρό οὗτος δή ἀναμιμνῄσκω , ὅτι φημί ὅς μέν λεκτέος ἤδη λέγω , ὡς δέ λεκτέος ἔτι σκοπέω εἰμί . ἀλλά μιμνῄσκω . οὗτος τοίνυν αὐτός εἰμί ὅς λέγω , ὅτι χρή διομολογέω πότερος ἐάω ὁ ποιητής μιμέομαι ἐγώ ὁ διήγησις ποιέω ἤ ὁ μέν μιμέομαι , ὁ δέ μή , καί ὁποῖος ἑκάτερος , ἤ οὐδέ μιμέομαι . μαντεύομαι , φημί , σκοπέω σύ εἴτε παραδέχομαι τραγῳδία τε καί κωμῳδία εἰς ὁ πόλις , εἴτε καί οὐ . ἴσως , εἰμί δέ ἐγώ , ἴσως δέ καί πολύς ἔτι οὗτος · οὐ γάρ δή ἐγώ πω οἶδα , ἀλλά ὅπῃ ἄν ὁ λόγος ὥσπερ πνεῦμα φέρω , ταύτῃ ἔρχομαι . καί καλός γε , φημί , λέγω . ὅδε τοίνυν , ὦ Ἀδείμαντος , ἀθρέω , πότερος μιμητικός ἐγώ δέω εἰμί ὁ φύλαξ ἤ οὐ · ἤ καί οὗτος ὁ ἔμπροσθεν ἕπομαι , ὅτι εἷς ἕκαστος εἷς μέν ἄν ἐπιτήδευμα καλός ἐπιτηδεύω , πολύς δέ οὐ , ἀλλά εἰ οὗτος ἐπιχειρέω , πολύς ἐφάπτω πᾶς ἀποτυγχάνω ἄν , ὥστε εἰμί που ἐλλόγιμος ; τίς δέ οὐ μέλλω ; οὐκοῦν καί περί μίμησις ὁ αὐτός λόγος , ὅτι πολύς ὁ αὐτός μιμέομαι εὖ ὥσπερ εἷς οὐ δυνατός ; οὐ γάρ οὖν .