plato-philosophy.respublica 10.610
ἀλλʼ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ αὐτῶν πονηρία τῶν σιτίων τῷ σώματι σώματος μοχθηρίαν , φήσομεν αὐτὸ διʼ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι · ὑπὸ δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο ὂν τὸ σῶμα , ὑπʼ ἀλλοτρίου κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν , οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι . ὀρθότατʼ αὖ , ἔφη , λέγεις . κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον , ἦν δʼ ἐγώ , ἐὰν μὴ σώματος πονηρία ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ , μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι , τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον . ἔχει γάρ , ἔφη , λόγον . ἢ τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ καλῶς λέγομεν , ἢ ἕως ἂν ᾖ ἀνέλεγκτα , μή ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ μηδʼ αὖ ὑπʼ ἄλλης νόσου μηδʼ αὖ ὑπὸ σφαγῆς , μηδʼ εἴ τις ὅτι σμικρότατα ὅλον τὸ σῶμα κατατέμοι , ἕνεκα τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι , πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς διὰ ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ σώματος αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ἀνοσιωτέρα γίγνεται · ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου , τοῦ δὲ ἰδίου ἑκάστῳ μὴ ἐγγιγνομένου , μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι . ἀλλὰ μέντοι , ἔφη , τοῦτό γε οὐδείς ποτε δείξει , ὡς τῶν ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον γίγνονται . ἐὰν δέ γέ τις , ἔφην ἐγώ , ὁμόσε τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν ὡς πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων , ἵνα δὴ μὴ ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν , ἀξιώσομέν που , εἰ ἀληθῆ λέγει ὁ ταῦτα λέγων , τὴν ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι ὥσπερ νόσον , καὶ ὑπʼ αὐτοῦ , τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει , ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό , τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον , τοὺς δʼ ἧττον σχολαίτερον , ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο ὑπʼ ἄλλων δίκην ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι . μὰ Δίʼ , ἦ δʼ ὅς , οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ ἀδικία , εἰ θανάσιμον ἔσται τῷ λαμβάνοντι—ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη κακῶν—ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν τοὐναντίον τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν , εἴπερ οἷόν τε , τὸν δʼ ἔχοντα καὶ μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν , καὶ πρός γʼ ἔτι τῷ ζωτικῷ ἄγρυπνον · οὕτω πόρρω που , ὡς ἔοικεν , ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος εἶναι . καλῶς , ἦν δʼ ἐγώ , λέγεις . ὁπότε γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία πονηρία καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι ψυχήν , σχολῇ τό γε ἐπʼ ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ τι ἄλλο ἀπολεῖ , πλὴν ἐφʼ ᾧ τέτακται . σχολῇ γʼ , ἔφη , ὥς γε τὸ εἰκός .
Lemmas: ἀλλά ἐάν μέν ἐμποιέω ὁ αὐτός πονηρία ὁ σιτίον ὁ σῶμα σῶμα μοχθηρία , φημί αὐτός διά ἐκεῖνος ὑπό ὁ ἑαυτοῦ κακία νόσος εἰμί ἀπόλλυμι · ὑπό δέ σιτίον πονηρία ἄλλος εἰμί ἄλλος εἰμί ὁ σῶμα , ὑπό ἀλλότριος κακός μή ἐμποιέω ὁ ἔμφυτος κακός , οὐδέποτε ἀξιόω διαφθείρω . ὀρθός αὖ , φημί , λέγω . κατά ὁ αὐτός τοίνυν λόγος , εἰμί δέ ἐγώ , ἐάν μή σῶμα πονηρία ψυχή ψυχή πονηρία ἐμποιέω , μή ποτέ ἀξιόω ὑπό ἀλλότριος κακός ἄνευ ὁ ἴδιος πονηρία ψυχή ἀπόλλυμι , ὁ ἕτερος κακός ἕτερος . ἔχω γάρ , φημί , λόγος . ἤ τοίνυν οὗτος ἐξελέγχω ὅτι οὐ καλός λέγω , ἤ ἕως ἄν εἰμί ἀνέλεγκτος , μή ποτέ φημί ὑπό πυρετός μηδέ αὖ ὑπό ἄλλος νόσος μηδέ αὖ ὑπό σφαγή , μηδέ εἰ τις ὅτι μικρός ὅλος ὁ σῶμα κατατέμνω , ἕνεκα οὗτος μηδείς μάλα ποτέ ψυχή ἀπόλλυμι , πρίν ἄν τις ἀποδείκνυμι ὡς διά οὗτος ὁ πάθημα ὁ σῶμα αὐτός ἐκεῖνος ἄδικος καί ἀνόσιος γίγνομαι · ἀλλότριος δέ κακός ἐν ἄλλος γίγνομαι , ὁ δέ ἴδιος ἕκαστος μή ἐγγίγνομαι , μήτε ψυχή μήτε ἄλλος μηδείς ἐάω φημί τις ἀπόλλυμι . ἀλλά μέντοι , φημί , οὗτος γε οὐδείς ποτέ δείκνυμι , ὡς ὁ ἀποθνῄσκω ἄδικος ὁ ψυχή διά ὁ θάνατος γίγνομαι . ἐάν δέ γε τις , φημί ἐγώ , ὁμόσε ὁ λόγος τολμάω ἔρχομαι καί λέγω ὡς πονηρός καί ἄδικος γίγνομαι ὁ ἀποθνῄσκω , ἵνα δή μή ἀναγκάζω ἀθάνατος ὁ ψυχή ὁμολογέω , ἀξιόω που , εἰ ἀληθής λέγω ὁ οὗτος λέγω , ὁ ἀδικία εἰμί θανάσιμος ὁ ἔχω ὥσπερ νόσος , καί ὑπό αὐτός , ὁ ἀποκτείνω ὁ ἑαυτοῦ φύσις , ἀποθνῄσκω ὁ λαμβάνω αὐτός , ὁ μέν μάλα ταχύς , ὁ δέ ἥσσων σχολαῖος , ἀλλά μή ὥσπερ νῦν διά οὗτος ὑπό ἄλλος δίκη ἐπιτίθημι ἀποθνῄσκω ὁ ἄδικος . μά Ζεύς , ἠμί δέ ὅς , οὐ ἄρα πάνδεινος φαίνω ὁ ἀδικία , εἰ θανάσιμος εἰμί ὁ λαμβάνοντι—ἀπαλλαγὴ γάρ ἄν εἰμί κακῶν—ἀλλὰ μάλα οἴομαι αὐτός φαίνω πᾶς ἐναντίος ὁ ἄλλος ἀποκτείνω , εἴπερ οἷος τε , ὁ δέ ἔχω καί μάλα ζωτικός παρέχω , καί πρός γε ἔτι ὁ ζωτικός ἄγρυπνος · οὕτως πρόσω που , ὡς ἔοικα , σκηνέω ὁ θανάσιμος εἰμί . καλός , εἰμί δέ ἐγώ , λέγω . ὁπότε γάρ δή μή ἱκανός ὁ γε οἰκεῖος πονηρία καί ὁ οἰκεῖος κακός ἀποκτείνω καί ἀπόλλυμι ψυχή , σχολή ὁ γε ἐπί ἄλλος ὄλεθρος τάσσω κακός ψυχή ἤ τις ἄλλος ἀπόλλυμι , πλήν ἐπί ὅς τάσσω . σχολή γε , φημί , ὡς γε ὁ ἔοικα .