plato-philosophy.respublica 10.612
καὶ τότʼ ἄν τις ἴδοι αὐτῆς τὴν ἀληθῆ φύσιν , εἴτε πολυειδὴς εἴτε μονοειδής , εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως · νῦν δὲ τὰ ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη τε καὶ εἴδη , ὡς ἐγᾦμαι , ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν . παντάπασι μὲν οὖν , ἔφη . οὐκοῦν , ἦν δʼ ἐγώ , τά τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ , καὶ οὐ τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν , ὥσπερ Ἡσίοδόν τε καὶ Ὅμηρον ὑμεῖς ἔφατε , ἀλλʼ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ηὕρομεν , καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ τὰ δίκαια , ἐάντʼ ἔχῃ τὸν Γύγου δακτύλιον , ἐάντε μή , καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν Ἄιδος κυνῆν ; ἀληθέστατα , ἔφη , λέγεις . ἆρʼ οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ Γλαύκων , νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς ἐκείνοις καὶ τοὺς μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι , ὅσους τε καὶ οἵους τῇ ψυχῇ παρέχει παρʼ ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν , ζῶντός τε ἔτι τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ ; παντάπασι μὲν οὖν , ἦ δʼ ὅς . ἆρʼ οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ ; τί μάλιστα ; ἔδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ τὸν ἄδικον δίκαιον · ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε , κἂν εἰ μὴ δυνατὸν εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους , ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα , ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν κριθείη . ἢ οὐ μνημονεύεις ; ἀδικοίην μεντἄν , ἔφη , εἰ μή . ἐπειδὴ τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , κεκριμέναι εἰσί , πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ δικαιοσύνης , ὥσπερ ἔχει δόξης καὶ παρὰ θεῶν καὶ παρʼ ἀνθρώπων , καὶ ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω , ἵνα καὶ τὰ νικητήρια κομίσηται , ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν αὐτήν , ἐπειδὴ καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν . δίκαια , ἔφη , αἰτῇ . οὐκοῦν , ἦν δʼ ἐγώ , πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε , ὅτι θεούς γε οὐ λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν ; ἀποδώσομεν , ἔφη . εἰ δὲ μὴ λανθάνετον , ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη , ὁ δὲ θεομισής , ὥσπερ καὶ κατʼ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν . ἔστι ταῦτα .
Lemmas: καί τότε ἄν τις ὁράω αὐτός ὁ ἀληθής φύσις , εἴτε πολυειδής εἴτε μονοειδής , εἴτε ὅπῃ ἔχω καί ὅπως · νῦν δέ ὁ ἐν ὁ ἀνθρώπινος βίος πάθος τε καί εἶδος , ὡς οἴομαι , ἐπιεικής αὐτός διέρχομαι . παντάπασι μέν οὖν , φημί . οὐκοῦν , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ τε ἄλλος ἀπολύω ἐν ὁ λόγος , καί οὐ ὁ μισθός οὐδέ ὁ δόξα δικαιοσύνη ἐπαινέω , ὥσπερ Ἡσίοδος τε καί Ὅμηρος σύ φημί , ἀλλά αὐτός δικαιοσύνη αὐτός ψυχή ἀγαθός εὑρίσκω , καί ποιέω εἰμί αὐτός ὁ δίκαιος , ἐάν ἔχω ὁ Γύγης δακτύλιος , ἐάν μή , καί πρός τοιοῦτος δακτύλιος ὁ Αἵδης κυνέη ; ἀληθής , φημί , λέγω . ἆρα οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ Γλαύκων , νῦν ἤδη ἀνεπίφθονος εἰμί πρός ἐκεῖνος καί ὁ μισθός ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ἄλλος ἀρετή ἀποδίδωμι , ὅσος τε καί οἷος ὁ ψυχή παρέχω παρά ἄνθρωπος τε καί θεός , ζάω τε ἔτι ὁ ἄνθρωπος καί ἐπειδάν τελευτάω ; παντάπασι μέν οὖν , ἠμί δέ ὅς . ἆρα οὖν ἀποδίδωμι ἐγώ ὅς δανείζω ἐν ὁ λόγος ; τίς μάλα ; δίδωμι σύ ὁ δίκαιος δοκέω ἄδικος εἰμί καί ὁ ἄδικος δίκαιος · σύ γάρ αἰτέω , ἄν εἰ μή δυνατός εἰμί οὗτος λανθάνω καί θεός καί ἄνθρωπος , ὅμως δίδωμι εἰμί ὁ λόγος ἕνεκα , ἵνα αὐτός δικαιοσύνη πρός ἀδικία αὐτός κρίνω . ἤ οὐ μνημονεύω ; ἀδικέω ἄν , φημί , εἰ μή . ἐπειδή τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , κρίνω εἰμί , πάλιν ἀπαιτέω ὑπέρ δικαιοσύνη , ὥσπερ ἔχω δόξα καί παρά θεός καί παρά ἄνθρωπος , καί ἐγώ ὁμολογέω περί αὐτός δοκέω οὕτως , ἵνα καί ὁ νικητήριος κομίζω , ἀπό ὁ δοκέω κτάομαι ὅς δίδωμι ὁ ἔχω αὐτός , ἐπειδή καί ὁ ἀπό ὁ εἰμί ἀγαθός δίδωμι φαίνω καί οὐ ἐξαπατάω ὁ ὁ εἰμί λαμβάνω αὐτός . δίκαιος , φημί , αἰτέω . οὐκοῦν , εἰμί δέ ἐγώ , πρῶτος μέν οὗτος ἀποδίδωμι , ὅτι θεός γε οὐ λανθάνω ἑκάτερος αὐτός οἷος εἰμί ; ἀποδίδωμι , φημί . εἰ δέ μή λανθάνω , ὁ μέν θεοφιλής ἄν εἰμί , ὁ δέ θεομισής , ὥσπερ καί κατά ἀρχή ὁμολογέω . εἰμί οὗτος .