plato-philosophy.respublica 3.392
ὧν ἕνεκα παυστέον τοὺς τοιούτους μύθους , μὴ ἡμῖν πολλὴν εὐχέρειαν ἐντίκτωσι τοῖς νέοις πονηρίας . κομιδῇ μὲν οὖν , ἔφη . τί οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , ἡμῖν ἔτι λοιπὸν εἶδος λόγων πέρι ὁριζομένοις οἵους τε λεκτέον καὶ μή ; περὶ γὰρ θεῶν ὡς δεῖ λέγεσθαι εἴρηται , καὶ περὶ δαιμόνων τε καὶ ἡρώων καὶ τῶν ἐν Ἅιδου . πάνυ μὲν οὖν . οὐκοῦν καὶ περὶ ἀνθρώπων τὸ λοιπὸν εἴη ἄν ; δῆλα δή . ἀδύνατον δή , ὦ φίλε , ἡμῖν τοῦτό γε ἐν τῷ παρόντι τάξαι . πῶς ; ὅτι οἶμαι ἡμᾶς ἐρεῖν ὡς ἄρα καὶ ποιηταὶ καὶ λογοποιοὶ κακῶς λέγουσιν περὶ ἀνθρώπων τὰ μέγιστα , ὅτι εἰσὶν ἄδικοι μὲν εὐδαίμονες πολλοί , δίκαιοι δὲ ἄθλιοι , καὶ ὡς λυσιτελεῖ τὸ ἀδικεῖν , ἐὰν λανθάνῃ , ἡ δὲ δικαιοσύνη ἀλλότριον μὲν ἀγαθόν , οἰκεία δὲ ζημία · καὶ τὰ μὲν τοιαῦτα ἀπερεῖν λέγειν , τὰ δʼ ἐναντία τούτων προστάξειν ᾄδειν τε καὶ μυθολογεῖν . ἢ οὐκ οἴει ; εὖ μὲν οὖν , ἔφη , οἶδα . οὐκοῦν ἐὰν ὁμολογῇς ὀρθῶς με λέγειν , φήσω σε ὡμολογηκέναι ἃ πάλαι ζητοῦμεν ; ὀρθῶς , ἔφη , ὑπέλαβες . οὐκοῦν περί γε ἀνθρώπων ὅτι τοιούτους δεῖ λόγους λέγεσθαι , τότε διομολογησόμεθα , ὅταν εὕρωμεν οἷόν ἐστιν δικαιοσύνη καὶ ὡς φύσει λυσιτελοῦν τῷ ἔχοντι , ἐάντε δοκῇ ἐάντε μὴ τοιοῦτος εἶναι ; ἀληθέστατα , ἔφη . τὰ μὲν δὴ λόγων πέρι ἐχέτω τέλος · τὸ δὲ λέξεως , ὡς ἐγὼ οἶμαι , μετὰ τοῦτο σκεπτέον , καὶ ἡμῖν ἅ τε λεκτέον καὶ ὡς λεκτέον παντελῶς ἐσκέψεται . καὶ ὁ Ἀδείμαντος , τοῦτο , ἦ δʼ ὅς , οὐ μανθάνω ὅτι λέγεις . ἀλλὰ μέντοι , ἦν δʼ ἐγώ , δεῖ γε · ἴσως οὖν τῇδε μᾶλλον εἴσῃ . ἆρʼ οὐ πάντα ὅσα ὑπὸ μυθολόγων ἢ ποιητῶν λέγεται διήγησις οὖσα τυγχάνει ἢ γεγονότων ἢ ὄντων ἢ μελλόντων ; τί γάρ , ἔφη , ἄλλο ; ἆρʼ οὖν οὐχὶ ἤτοι ἁπλῇ διηγήσει ἢ διὰ μιμήσεως γιγνομένῃ ἢ διʼ ἀμφοτέρων περαίνουσιν ; καὶ τοῦτο , ἦ δʼ ὅς , ἔτι δέομαι σαφέστερον μαθεῖν . γελοῖος , ἦν δʼ ἐγώ , ἔοικα διδάσκαλος εἶναι καὶ ἀσαφής · ὥσπερ οὖν οἱ ἀδύνατοι λέγειν , οὐ κατὰ ὅλον ἀλλʼ ἀπολαβὼν μέρος τι πειράσομαί σοι ἐν τούτῳ δηλῶσαι ὃ βούλομαι .
Lemmas: ὅς ἕνεκα παυστέον ὁ τοιοῦτος μῦθος , μή ἐγώ πολύς εὐχέρεια ἐντίκτω ὁ νέος πονηρία . κομιδῇ μέν οὖν , φημί . τίς οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , ἐγώ ἔτι λοιπός εἶδος λόγος περί ὁρίζω οἷος τε λεκτέος καί μή ; περί γάρ θεός ὡς δέω λέγω λέγω , καί περί δαίμων τε καί ἥρως καί ὁ ἐν ᾍδης . πάνυ μέν οὖν . οὐκοῦν καί περί ἄνθρωπος ὁ λοιπός εἰμί ἄν ; δῆλος δή . ἀδύνατος δή , ὦ φίλος , ἐγώ οὗτος γε ἐν ὁ πάρειμι τάσσω . πῶς ; ὅτι οἴομαι ἐγώ λέγω ὡς ἄρα καί ποιητής καί λογοποιός κακός λέγω περί ἄνθρωπος ὁ μέγας , ὅτι εἰμί ἄδικος μέν εὐδαίμων πολύς , δίκαιος δέ ἄθλιος , καί ὡς λυσιτελέω ὁ ἀδικέω , ἐάν λανθάνω , ὁ δέ δικαιοσύνη ἀλλότριος μέν ἀγαθός , οἰκεῖος δέ ζημία · καί ὁ μέν τοιοῦτος ἀπεράω λέγω , ὁ δέ ἐναντίος οὗτος προσστάζω ἀείδω τε καί μυθολογέω . ἤ οὐ οἴομαι ; εὖ μέν οὖν , φημί , οἶδα . οὐκοῦν ἐάν ὁμολογέω ὀρθός ἐγώ λέγω , φημί σύ ὁμολογέω ὅς πάλαι ζητέω ; ὀρθός , φημί , ὑπολαμβάνω . οὐκοῦν περί γε ἄνθρωπος ὅτι τοιοῦτος δέω λόγος λέγω , τότε διομολογέω , ὅταν εὑρίσκω οἷος εἰμί δικαιοσύνη καί ὡς φύσις λυσιτελέω ὁ ἔχω , ἐάν δοκέω ἐάν μή τοιοῦτος εἰμί ; ἀληθής , φημί . ὁ μέν δή λόγος περί ἔχω τέλος · ὁ δέ λέξις , ὡς ἐγώ οἴομαι , μετά οὗτος σκοπέω , καί ἐγώ ὅς τε λεκτέος καί ὡς λεκτέος παντελής σκοπέω . καί ὁ Ἀδείμαντος , οὗτος , ἠμί δέ ὅς , οὐ μανθάνω ὅτι λέγω . ἀλλά μέντοι , εἰμί δέ ἐγώ , δέω γε · ἴσως οὖν τῇδε μάλα οἶδα . ἆρα οὐ πᾶς ὅσος ὑπό μυθόλογος ἤ ποιητής λέγω διήγησις εἰμί τυγχάνω ἤ γίγνομαι ἤ εἰμί ἤ μέλλω ; τίς γάρ , φημί , ἄλλος ; ἆρα οὖν οὐ ἤτοι ἁπλόος διήγησις ἤ διά μίμησις γίγνομαι ἤ διά ἀμφότερος περαίνω ; καί οὗτος , ἠμί δέ ὅς , ἔτι δέω σαφής μανθάνω . γέλοιος , εἰμί δέ ἐγώ , ἔοικα διδάσκαλος εἰμί καί ἀσαφής · ὥσπερ οὖν ὁ ἀδύνατος λέγω , οὐ κατά ὅλος ἀλλά ἀπολαμβάνω μέρος τις πειράω σύ ἐν οὗτος δηλόω ὅς βούλομαι .