plato-philosophy.respublica 10.619
ἀδαμαντίνως δὴ δεῖ ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς Ἅιδου ἰέναι , ὅπως ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων τε καὶ τῶν τοιούτων κακῶν , καὶ μὴ ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ ἄλλας τοιαύτας πράξεις πολλὰ μὲν ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά , ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω πάθῃ , ἀλλὰ γνῷ τὸν μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ἑκατέρωσε καὶ ἐν τῷδε τῷ βίῳ κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα · οὕτω γὰρ εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος . καὶ δὴ οὖν καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην οὕτως εἰπεῖν · καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι , ξὺν νῷ ἑλομένῳ , συντόνως ζῶντι κεῖται βίος ἀγαπητός , οὐ κακός . μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ τελευτῶν ἀθυμείτω . εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι , καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας οὐ πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι , ἀλλʼ αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις καὶ ἄλλα κακά · ἐπειδὴ δὲ κατὰ σχολὴν σκέψασθαι , κόπτεσθαί τε καὶ ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν , οὐκ ἐμμένοντα τοῖς προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ προφήτου · οὐ γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν , ἀλλὰ τύχην τε καὶ δαίμονας καὶ πάντα μᾶλλον ἀνθʼ ἑαυτοῦ . εἶναι δὲ αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων , ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν τῷ προτέρῳ βίῳ βεβιωκότα , ἔθει ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα . ὡς δὲ καὶ εἰπεῖν , οὐκ ἐλάττους εἶναι ἐν τοῖς τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἥκοντας , ἅτε πόνων ἀγυμνάστους · τῶν δʼ ἐκ τῆς γῆς τοὺς πολλούς , ἅτε αὐτούς τε πεπονηκότας ἄλλους τε ἑωρακότας , οὐκ ἐξ ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι . διὸ δὴ καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ τῶν ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ διὰ τὴν τοῦ κλήρου τύχην · ἐπεὶ εἴ τις ἀεί , ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο , ὑγιῶς φιλοσοφοῖ καὶ ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίοις πίπτοι , κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ἄν , ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ δεῦρο πάλιν πορείαν οὐκ ἂν χθονίαν καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι , ἀλλὰ λείαν τε καὶ οὐρανίαν .
Lemmas: ἀδαμάντινος δή δέω οὗτος ὁ δόξα ἔχω εἰς ᾍδης ἔρχομαι , ὅπως ἄν εἰμί καί ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπό πλούτων τε καί ὁ τοιοῦτος κακός , καί μή ἐμπίπτω εἰς τυραννίς καί ἄλλος τοιοῦτος πρᾶξις πολύς μέν ἐργάζομαι καί ἀνήκεστος κακός , ἔτι δέ αὐτός μέγας πάσχω , ἀλλά γιγνώσκω ὁ μέσος ἀεί ὁ τοιοῦτος βίος αἱρέω καί φεύγω ὁ ὑπερβάλλω ἑκατέρωσε καί ἐν ὅδε ὁ βίος κατά ὁ δυνατός καί ἐν πᾶς ὁ ἔπειτα · οὕτως γάρ εὐδαίμων γίγνομαι ἄνθρωπος . καί δή οὖν καί τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἀγγέλλω ὁ μέν προφήτης οὕτως λέγω · καί τελευταῖος ἐπέρχομαι , σύν νόος αἱρέω , σύντονος ζάω κεῖμαι βίος ἀγαπητός , οὐ κακός . μήτε ὁ ἄρχω αἵρεσις ἀμελέω μήτε ὁ τελευτάω ἀθυμέω . λέγω δέ οὗτος ὁ πρῶτος λαγχάνω φημί εὐθύς ἐπέρχομαι ὁ μέγας τυραννίς αἱρέω , καί ὑπό ἀφροσύνη τε καί λαιμαργία οὐ πᾶς ἱκανός ἀνασκέπτομαι αἱρέω , ἀλλά αὐτός λανθάνω ἔνειμι μείρομαι παῖς ἑαυτοῦ βρῶσις καί ἄλλος κακός · ἐπειδή δέ κατά σχολή σκοπέω , κόπτω τε καί ὀδύρομαι ὁ αἵρεσις , οὐ ἐμμένω ὁ προλέγω ὑπό ὁ προφήτης · οὐ γάρ ἑαυτοῦ αἰτιάομαι ὁ κακός , ἀλλά τύχη τε καί δαίμων καί πᾶς μάλα ἀντί ἑαυτοῦ . εἰμί δέ αὐτός ὁ ἐκ ὁ οὐρανός ἥκω , ἐν τάσσω πολιτεία ἐν ὁ πρότερος βίος βιόω , ἔθος ἄνευ φιλοσοφία ἀρετή μεταλαμβάνω . ὡς δέ καί λέγω , οὐ ἐλαχύς εἰμί ἐν ὁ τοιοῦτος ἁλίσκομαι ὁ ἐκ ὁ οὐρανός ἥκω , ἅτε πόνος ἀγύμναστος · ὁ δέ ἐκ ὁ γῆ ὁ πολύς , ἅτε αὐτός τε πονέω ἄλλος τε ὁράω , οὐ ἐκ ἐπιδρομή ὁ αἵρεσις ποιέω . διό δή καί μεταβολή ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός ὁ πολύς ὁ ψυχή γίγνομαι καί διά ὁ ὁ κλῆρος τύχη · ἐπεί εἰ τις ἀεί , ὁπότε εἰς ὁ ἐνθάδε βίος ἀφικνέομαι , ὑγιής φιλοσοφέω καί ὁ κλῆρος αὐτός ὁ αἵρεσις μή ἐν τελευταῖος πίπτω , κινδυνεύω ἐκ ὁ ἐκεῖθεν ἀπαγγέλλω οὐ μόνος ἐνθάδε εὐδαιμονέω ἄν , ἀλλά καί ὁ ἐνθένδε ἐκεῖσε καί δεῦρο πάλιν πορεία οὐ ἄν χθόνιος καί τραχύς πορεύω , ἀλλά λεία τε καί οὐράνιος .