plato-philosophy.respublica 3.393
καί μοι εἰπέ · ἐπίστασαι τῆς Ἰλιάδος τὰ πρῶτα , ἐν οἷς ὁ ποιητής φησι τὸν μὲν Χρύσην δεῖσθαι τοῦ Ἀγαμέμνονος ἀπολῦσαι τὴν θυγατέρα , τὸν δὲ χαλεπαίνειν , τὸν δέ , ἐπειδὴ οὐκ ἐτύγχανεν , κατεύχεσθαι τῶν Ἀχαιῶν πρὸς τὸν θεόν ; ἔγωγε . οἶσθʼ οὖν ὅτι μέχρι μὲν τούτων τῶν ἐπῶν — καὶ ἐλίσσετο πάντας Ἀχαιούς , Ἀτρείδα δὲ μάλιστα δύω , κοσμήτορε λαῶν λέγει τε αὐτὸς ὁ ποιητὴς καὶ οὐδὲ ἐπιχειρεῖ ἡμῶν τὴν διάνοιαν ἄλλοσε τρέπειν ὡς ἄλλος τις ὁ λέγων ἢ αὐτός · τὰ δὲ μετὰ ταῦτα ὥσπερ αὐτὸς ὢν ὁ Χρύσης λέγει καὶ πειρᾶται ἡμᾶς ὅτι μάλιστα ποιῆσαι μὴ Ὅμηρον δοκεῖν εἶναι τὸν λέγοντα ἀλλὰ τὸν ἱερέα , πρεσβύτην ὄντα . καὶ τὴν ἄλλην δὴ πᾶσαν σχεδόν τι οὕτω πεποίηται διήγησιν περί τε τῶν ἐν Ἰλίῳ καὶ περὶ τῶν ἐν Ἰθάκῃ καὶ ὅλῃ Ὀδυσσείᾳ παθημάτων . πάνυ μὲν οὖν , ἔφη . οὐκοῦν διήγησις μέν ἐστιν καὶ ὅταν τὰς ῥήσεις ἑκάστοτε λέγῃ καὶ ὅταν τὰ μεταξὺ τῶν ῥήσεων ; πῶς γὰρ οὔ ; ἀλλʼ ὅταν γέ τινα λέγῃ ῥῆσιν ὥς τις ἄλλος ὤν , ἆρʼ οὐ τότε ὁμοιοῦν αὐτὸν φήσομεν ὅτι μάλιστα τὴν αὑτοῦ λέξιν ἑκάστῳ ὃν ἂν προείπῃ ὡς ἐροῦντα ; φήσομεν · τί γάρ ; οὐκοῦν τό γε ὁμοιοῦν ἑαυτὸν ἄλλῳ ἢ κατὰ φωνὴν ἢ κατὰ σχῆμα μιμεῖσθαί ἐστιν ἐκεῖνον ᾧ ἄν τις ὁμοιοῖ ; τί μήν ; ἐν δὴ τῷ τοιούτῳ , ὡς ἔοικεν , οὗτός τε καὶ οἱ ἄλλοι ποιηταὶ διὰ μιμήσεως τὴν διήγησιν ποιοῦνται . πάνυ μὲν οὖν . εἰ δέ γε μηδαμοῦ ἑαυτὸν ἀποκρύπτοιτο ὁ ποιητής , πᾶσα ἂν αὐτῷ ἄνευ μιμήσεως ἡ ποίησίς τε καὶ διήγησις γεγονυῖα εἴη . ἵνα δὲ μὴ εἴπῃς ὅτι οὐκ αὖ μανθάνεις , ὅπως ἂν τοῦτο γένοιτο ἐγὼ φράσω . εἰ γὰρ Ὅμηρος εἰπὼν ὅτι ἦλθεν ὁ Χρύσης τῆς τε θυγατρὸς λύτρα φέρων καὶ ἱκέτης τῶν Ἀχαιῶν , μάλιστα δὲ τῶν βασιλέων , μετὰ τοῦτο μὴ ὡς Χρύσης γενόμενος ἔλεγεν ἀλλʼ ἔτι ὡς Ὅμηρος , οἶσθʼ ὅτι οὐκ ἂν μίμησις ἦν ἀλλὰ ἁπλῆ διήγησις . εἶχε δʼ ἂν ὧδε πως—φράσω δὲ ἄνευ μέτρου · οὐ γάρ εἰμι ποιητικός—ἐλθὼν ὁ ἱερεὺς ηὔχετο ἐκείνοις μὲν τοὺς θεοὺς δοῦναι ἑλόντας τὴν Τροίαν αὐτοὺς σωθῆναι , τὴν δὲ θυγατέρα οἱ λῦσαι δεξαμένους ἄποινα καὶ τὸν θεὸν αἰδεσθέντας .
Lemmas: καί ἐγώ λέγω · ἐπίσταμαι ὁ Ἰλιάς ὁ πρῶτος , ἐν ὅς ὁ ποιητής φημί ὁ μέν Χρύσης δέω ὁ Ἀγαμέμνων ἀπολύω ὁ θυγάτηρ , ὁ δέ χαλεπαίνω , ὁ δέ , ἐπειδή οὐ τυγχάνω , κατεύχομαι ὁ Ἀχαιός πρός ὁ θεός ; ἐγώ . οἶδα οὖν ὅτι μέχρι μέν οὗτος ὁ ἔπος — καί λίσσομαι πᾶς Ἀχαιός , Ἀτρείδης δέ μάλα δύο , κοσμήτωρ λαός λέγω τε αὐτός ὁ ποιητής καί οὐδέ ἐπιχειρέω ἐγώ ὁ διάνοια ἄλλοτε τρέπω ὡς ἄλλος τις ὁ λέγω ἤ αὐτός · ὁ δέ μετά οὗτος ὥσπερ αὐτός εἰμί ὁ Χρύσης λέγω καί πειράω ἐγώ ὅτι μάλα ποιέω μή Ὅμηρος δοκέω εἰμί ὁ λέγω ἀλλά ὁ ἱερεύς , πρεσβύτης εἰμί . καί ὁ ἄλλος δή πᾶς σχεδόν τις οὕτως ποιέω διήγησις περί τε ὁ ἐν Ἴλιον καί περί ὁ ἐν Ἰθάκη καί ὅλος Ὀδύσσεια πάθημα . πάνυ μέν οὖν , φημί . οὐκοῦν διήγησις μέν εἰμί καί ὅταν ὁ ῥῆσις ἑκάστοτε λέγω καί ὅταν ὁ μεταξύ ὁ ῥῆσις ; πῶς γάρ οὐ ; ἀλλά ὅταν γε τις λέγω ῥῆσις ὡς τις ἄλλος εἰμί , ἆρα οὐ τότε ὁμοιόω αὐτός φημί ὅτι μάλα ὁ ἑαυτοῦ λέξις ἕκαστος ὅς ἄν προλέγω ὡς λέγω ; φημί · τίς γάρ ; οὐκοῦν ὁ γε ὁμοιόω ἑαυτοῦ ἄλλος ἤ κατά φωνή ἤ κατά σχῆμα μιμέομαι εἰμί ἐκεῖνος ὅς ἄν τις ὁμοιόω ; τίς μήν ; ἐν δή ὁ τοιοῦτος , ὡς ἔοικα , οὗτος τε καί ὁ ἄλλος ποιητής διά μίμησις ὁ διήγησις ποιέω . πάνυ μέν οὖν . εἰ δέ γε μηδαμοῦ ἑαυτοῦ ἀποκρύπτω ὁ ποιητής , πᾶς ἄν αὐτός ἄνευ μίμησις ὁ ποίησις τε καί διήγησις γίγνομαι εἰμί . ἵνα δέ μή λέγω ὅτι οὐ αὖ μανθάνω , ὅπως ἄν οὗτος γίγνομαι ἐγώ φράζω . εἰ γάρ Ὅμηρος λέγω ὅτι ἔρχομαι ὁ Χρύσης ὁ τε θυγάτηρ λύτρον φέρω καί ἱκέτης ὁ Ἀχαιός , μάλα δέ ὁ βασιλεύς , μετά οὗτος μή ὡς Χρύσης γίγνομαι λέγω ἀλλά ἔτι ὡς Ὅμηρος , οἶδα ὅτι οὐ ἄν μίμησις εἰμί ἀλλά ἁπλόος διήγησις . ἔχω δέ ἄν ὧδε πως—φράσω δέ ἄνευ μέτρον · οὐ γάρ εἰμί ποιητικός—ἐλθὼν ὁ ἱερεύς εὔχομαι ἐκεῖνος μέν ὁ θεός δίδωμι αἱρέω ὁ Τροία αὐτός σῴζω , ὁ δέ θυγάτηρ ἕ λύω δέχομαι ἄποινα καί ὁ θεός αἰδέομαι .