plato-philosophy.respublica 1.339
τοῦτʼ οὖν ἐστιν , ὦ βέλτιστε , ὃ λέγω ἐν ἁπάσαις ταῖς πόλεσιν ταὐτὸν εἶναι δίκαιον , τὸ τῆς καθεστηκυίας ἀρχῆς συμφέρον · αὕτη δέ που κρατεῖ , ὥστε συμβαίνει τῷ ὀρθῶς λογιζομένῳ πανταχοῦ εἶναι τὸ αὐτὸ δίκαιον , τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον . νῦν , ἦν δʼ ἐγώ , ἔμαθον ὃ λέγεις · εἰ δὲ ἀληθὲς ἢ μή , πειράσομαι μαθεῖν . τὸ συμφέρον μὲν οὖν , ὦ Θρασύμαχε , καὶ σὺ ἀπεκρίνω δίκαιον εἶναι—καίτοι ἔμοιγε ἀπηγόρευες ὅπως μὴ τοῦτο ἀποκρινοίμην—πρόσεστιν δὲ δὴ αὐτόθι τὸ τοῦ κρείττονος . σμικρά γε ἴσως , ἔφη , προσθήκη . οὔπω δῆλον οὐδʼ εἰ μεγάλη · ἀλλʼ ὅτι μὲν τοῦτο σκεπτέον εἰ ἀληθῆ λέγεις , δῆλον . ἐπειδὴ γὰρ συμφέρον γέ τι εἶναι καὶ ἐγὼ ὁμολογῶ τὸ δίκαιον , σὺ δὲ προστιθεῖς καὶ αὐτὸ φῂς εἶναι τὸ τοῦ κρείττονος , ἐγὼ δὲ ἀγνοῶ , σκεπτέον δή . σκόπει , ἔφη . ταῦτʼ ἔσται , ἦν δʼ ἐγώ . καί μοι εἰπέ · οὐ καὶ πείθεσθαι μέντοι τοῖς ἄρχουσιν δίκαιον φῂς εἶναι ; ἔγωγε . πότερον δὲ ἀναμάρτητοί εἰσιν οἱ ἄρχοντες ἐν ταῖς πόλεσιν ἑκάσταις ἢ οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν ; πάντως που , ἔφη , οἷοί τι καὶ ἁμαρτεῖν . οὐκοῦν ἐπιχειροῦντες νόμους τιθέναι τοὺς μὲν ὀρθῶς τιθέασιν , τοὺς δέ τινας οὐκ ὀρθῶς ; οἶμαι ἔγωγε . τὸ δὲ ὀρθῶς ἆρα τὸ τὰ συμφέροντά ἐστι τίθεσθαι ἑαυτοῖς , τὸ δὲ μὴ ὀρθῶς ἀσύμφορα ; ἢ πῶς λέγεις ; οὕτως . ἃ δʼ ἂν θῶνται ποιητέον τοῖς ἀρχομένοις , καὶ τοῦτό ἐστι τὸ δίκαιον ; πῶς γὰρ οὔ ; οὐ μόνον ἄρα δίκαιόν ἐστιν κατὰ τὸν σὸν λόγον τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον ποιεῖν ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον , τὸ μὴ συμφέρον . τί λέγεις σύ ; ἔφη . ἃ σὺ λέγεις , ἔμοιγε δοκῶ · σκοπῶμεν δὲ βέλτιον . οὐχ ὡμολόγηται τοὺς ἄρχοντας τοῖς ἀρχομένοις προστάττοντας ποιεῖν ἄττα ἐνίοτε διαμαρτάνειν τοῦ ἑαυτοῖς βελτίστου , ἃ δʼ ἂν προστάττωσιν οἱ ἄρχοντες δίκαιον εἶναι τοῖς ἀρχομένοις ποιεῖν ; ταῦτʼ οὐχ ὡμολόγηται ; οἶμαι ἔγωγε , ἔφη . οἴου τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , καὶ τὸ ἀσύμφορα ποιεῖν τοῖς ἄρχουσί τε καὶ κρείττοσι δίκαιον εἶναι ὡμολογῆσθαί σοι , ὅταν οἱ μὲν ἄρχοντες ἄκοντες κακὰ αὑτοῖς προστάττωσιν , τοῖς δὲ δίκαιον εἶναι φῇς ταῦτα ποιεῖν ἃ ἐκεῖνοι προσέταξαν — ἆρα τότε , ὦ σοφώτατε Θρασύμαχε , οὐκ ἀναγκαῖον συμβαίνειν αὐτὸ οὑτωσί , δίκαιον εἶναι ποιεῖν τοὐναντίον ἢ ὃ σὺ λέγεις ; τὸ γὰρ τοῦ κρείττονος ἀσύμφορον δήπου προστάττεται τοῖς ἥττοσιν ποιεῖν .
Lemmas: οὗτος οὖν εἰμί , ὦ ἀγαθός , ὅς λέγω ἐν ἅπας ὁ πόλις αὐτός εἰμί δίκαιος , ὁ ὁ καθίστημι ἀρχή συμφέρω · οὗτος δέ που κρατέω , ὥστε συμβαίνω ὁ ὀρθός λογίζομαι πανταχοῦ εἰμί ὁ αὐτός δίκαιος , ὁ ὁ κρατύς συμφέρω . νῦν , εἰμί δέ ἐγώ , μανθάνω ὅς λέγω · εἰ δέ ἀληθής ἤ μή , πειράω μανθάνω . ὁ συμφέρω μέν οὖν , ὦ Θρασύμαχος , καί σύ ἀποκρίνω δίκαιος ειναι—καιος ἐγώ ἀπαγορεύω ὅπως μή οὗτος ἀποκρίνω δέ δή αὐτόθι ὁ ὁ κρατύς . μικρός γε ἴσως , φημί , προσθήκη . οὔπω δῆλος οὐδέ εἰ μέγας · ἀλλά ὅτι μέν οὗτος σκοπέω εἰ ἀληθής λέγω , δῆλος . ἐπειδή γάρ συμφέρω γε τις εἰμί καί ἐγώ ὁμολογέω ὁ δίκαιος , σύ δέ προστίθημι καί αὐτός φημί εἰμί ὁ ὁ κρατύς , ἐγώ δέ ἀγνοέω , σκοπέω δή . σκοπέω , φημί . οὗτος εἰμί , εἰμί δέ ἐγώ . καί ἐγώ λέγω · οὐ καί πείθω μέντοι ὁ ἄρχω δίκαιος φημί εἰμί ; ἐγώ . πότερος δέ ἀναμάρτητος εἰμί ὁ ἄρχω ἐν ὁ πόλις ἑκαστός ἤ οἷος τις καί ἁμαρτάνω ; πάντως που , φημί , οἷος τις καί ἁμαρτάνω . οὐκοῦν ἐπιχειρέω νόμος τίθημι ὁ μέν ὀρθός τίθημι , ὁ δέ τις οὐ ὀρθός ; οἴομαι ἐγώ . ὁ δέ ὀρθός ἆρα ὁ ὁ συμφέρω εἰμί τίθημι ἑαυτοῦ , ὁ δέ μή ὀρθός ἀσύμφορος ; ἤ πῶς λέγω ; οὕτως . ὅς δέ ἄν τίθημι ποιέω ὁ ἄρχω , καί οὗτος εἰμί ὁ δίκαιος ; πῶς γάρ οὐ ; οὐ μόνος ἄρα δίκαιος εἰμί κατά ὁ σός λόγος ὁ ὁ κρατύς συμφέρω ποιέω ἀλλά καί ἐναντίος , ὁ μή συμφέρω . τίς λέγω σύ ; φημί . ὅς σύ λέγω , ἐγώ δοκέω · σκοπέω δέ ἀγαθός . οὐ ὁμολογέω ὁ ἄρχω ὁ ἄρχω προστάσσω ποιέω τις ἐνίοτε διαμαρτάνω ὁ ἑαυτοῦ ἀγαθός , ὅς δέ ἄν προστάσσω ὁ ἄρχω δίκαιος εἰμί ὁ ἄρχω ποιέω ; οὗτος οὐ ὁμολογέω ; οἴομαι ἐγώ , φημί . οἴομαι τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , καί ὁ ἀσύμφορος ποιέω ὁ ἄρχω τε καί κρατύς δίκαιος εἰμί ὁμολογέω σύ , ὅταν ὁ μέν ἄρχω ἄκων κακός ἑαυτοῦ προστάσσω , ὁ δέ δίκαιος εἰμί φημί οὗτος ποιέω ὅς ἐκεῖνος προστάσσω — ἆρα τότε , ὦ σοφός Θρασύμαχος , οὐ ἀναγκαῖος συμβαίνω αὐτός οὕτως , δίκαιος εἰμί ποιέω ἐναντίος ἤ ὅς σύ λέγω ; ὁ γάρ ὁ κρατύς ἀσύμφορος δήπου προστάσσω ὁ ἥσσων ποιέω .