plato-philosophy.respublica 6.491
ταύτης δή , ἦν δʼ ἐγώ , τῆς φύσεως δεῖ θεάσασθαι τὰς φθοράς , ὡς διόλλυται ἐν πολλοῖς , σμικρὸν δέ τι ἐκφεύγει , οὓς δὴ καὶ οὐ πονηρούς , ἀχρήστους δὲ καλοῦσι · καὶ μετὰ τοῦτο αὖ τὰς μιμουμένας ταύτην καὶ εἰς τὸ ἐπιτήδευμα καθισταμένας αὐτῆς , οἷαι οὖσαι φύσεις ψυχῶν εἰς ἀνάξιον καὶ μεῖζον ἑαυτῶν ἀφικνούμεναι ἐπιτήδευμα , πολλαχῇ πλημμελοῦσαι , πανταχῇ καὶ ἐπὶ πάντας δόξαν οἵαν λέγεις φιλοσοφίᾳ προσῆψαν . τίνας δέ , ἔφη , τὰς διαφθορὰς λέγεις ; ἐγώ σοι , εἶπον , ἂν οἷός τε γένωμαι , πειράσομαι διελθεῖν . τόδε μὲν οὖν οἶμαι πᾶς ἡμῖν ὁμολογήσει , τοιαύτην φύσιν καὶ πάντα ἔχουσαν ὅσα προσετάξαμεν νυνδή , εἰ τελέως μέλλοι φιλόσοφος γενέσθαι , ὀλιγάκις ἐν ἀνθρώποις φύεσθαι καὶ ὀλίγας . ἢ οὐκ οἴει ; σφόδρα γε . τούτων δὴ τῶν ὀλίγων σκόπει ὡς πολλοὶ ὄλεθροι καὶ μεγάλοι . τίνες δή ; ὃ μὲν πάντων θαυμαστότατον ἀκοῦσαι , ὅτι ἓν ἕκαστον ὧν ἐπῃνέσαμεν τῆς φύσεως ἀπόλλυσι τὴν ἔχουσαν ψυχὴν καὶ ἀποσπᾷ φιλοσοφίας . λέγω δὲ ἀνδρείαν , σωφροσύνην καὶ πάντα ἃ διήλθομεν . ἄτοπον , ἔφη , ἀκοῦσαι . ἔτι τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , πρὸς τούτοις τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πάντα φθείρει καὶ ἀποσπᾷ , κάλλος καὶ πλοῦτος καὶ ἰσχὺς σώματος καὶ συγγένεια ἐρρωμένη ἐν πόλει καὶ πάντα τὰ τούτων οἰκεῖα · ἔχεις γὰρ τὸν τύπον ὧν λέγω . ἔχω , ἔφη · καὶ ἡδέως γʼ ἂν ἀκριβέστερον ἃ λέγεις πυθοίμην . λαβοῦ τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , ὅλου αὐτοῦ ὀρθῶς , καί σοι εὔδηλόν τε φανεῖται καὶ οὐκ ἄτοπα δόξει τὰ προειρημένα περὶ αὐτῶν . πῶς οὖν , ἔφη , κελεύεις ; παντός , ἦν δʼ ἐγώ , σπέρματος πέρι ἢ φυτοῦ , εἴτε ἐγγείων εἴτε τῶν ζῴων , ἴσμεν ὅτι τὸ μὴ τυχὸν τροφῆς ἧς προσήκει ἑκάστῳ μηδʼ ὥρας μηδὲ τόπου , ὅσῳ ἂν ἐρρωμενέστερον ᾖ , τοσούτῳ πλειόνων ἐνδεῖ τῶν πρεπόντων · ἀγαθῷ γάρ που κακὸν ἐναντιώτερον ἢ τῷ μὴ ἀγαθῷ . πῶς δʼ οὔ ; ἔχει δὴ οἶμαι λόγον τὴν ἀρίστην φύσιν ἐν ἀλλοτριωτέρᾳ οὖσαν τροφῇ κάκιον ἀπαλλάττειν τῆς φαύλης . ἔχει . οὐκοῦν , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ Ἀδείμαντε , καὶ τὰς ψυχὰς οὕτω φῶμεν τὰς εὐφυεστάτας κακῆς παιδαγωγίας τυχούσας διαφερόντως κακὰς γίγνεσθαι ; ἢ οἴει τὰ μεγάλα ἀδικήματα καὶ τὴν ἄκρατον πονηρίαν ἐκ φαύλης ἀλλʼ οὐκ ἐκ νεανικῆς φύσεως τροφῇ διολομένης γίγνεσθαι , ἀσθενῆ δὲ φύσιν μεγάλων οὔτε ἀγαθῶν οὔτε κακῶν αἰτίαν ποτὲ ἔσεσθαι ; οὔκ , ἀλλά , ἦ δʼ ὅς , οὕτως .
Lemmas: οὗτος δή , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ φύσις δέω θεάομαι ὁ φθορά , ὡς διόλλυμι ἐν πολύς , μικρός δέ τις ἐκφεύγω , ὅς δή καί οὐ πονηρός , ἄχρηστος δέ καλέω · καί μετά οὗτος αὖ ὁ μιμέομαι οὗτος καί εἰς ὁ ἐπιτήδευμα καθίστημι αὐτός , οἷος εἰμί φύσις ψυχή εἰς ἀνάξιος καί μέγας ἑαυτοῦ ἀφικνέομαι ἐπιτήδευμα , πολλαχῆ πλημμελέω , πανταχῇ καί ἐπί πᾶς δόξα οἷος λέγω φιλοσοφία προσάπτω . τίς δέ , φημί , ὁ διαφθορά λέγω ; ἐγώ σύ , λέγω , ἐάν οἷος τε γίγνομαι , πειράω διέρχομαι . ὅδε μέν οὖν οἴομαι πᾶς ἐγώ ὁμολογέω , τοιοῦτος φύσις καί πᾶς ἔχω ὅσος προστάσσω νυνδί , εἰ τέλειος μέλλω φιλόσοφος γίγνομαι , ὀλιγάκις ἐν ἄνθρωπος φύω καί ὀλίγος . ἤ οὐ οἴομαι ; σφόδρα γε . οὗτος δή ὁ ὀλίγος σκοπέω ὡς πολύς ὄλεθρος καί μέγας . τίς δή ; ὅς μέν πᾶς θαυμαστός ἀκούω , ὅτι εἷς ἕκαστος ὅς ἐπαινέω ὁ φύσις ἀπόλλυμι ὁ ἔχω ψυχή καί ἀποσπάω φιλοσοφία . λέγω δέ ἀνδρεία , σωφροσύνη καί πᾶς ὅς διέρχομαι . ἄτοπος , φημί , ἀκούω . ἔτι τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , πρός οὗτος ὁ λέγω ἀγαθός πᾶς φθείρω καί ἀποσπάω , κάλλος καί πλοῦτος καί ἰσχύς σῶμα καί συγγένεια ῥώννυμι ἐν πόλις καί πᾶς ὁ οὗτος οἰκεῖος · ἔχω γάρ ὁ τύπος ὅς λέγω . ἔχω , φημί · καί ἡδύς γε ἄν ἀκριβής ὅς λέγω πυνθάνομαι . λαμβάνω τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , ὅλος αὐτός ὀρθός , καί σύ εὔδηλος τε φαίνω καί οὐ ἄτοπος δοκέω ὁ προλέγω περί αὐτός . πῶς οὖν , φημί , κελεύω ; πᾶς , εἰμί δέ ἐγώ , σπέρμα περί ἤ φυτόν , εἴτε ἔγγειος εἴτε ὁ ζῷον , οἶδα ὅτι ὁ μή τυγχάνω τροφή ὅς προσήκω ἕκαστος μηδέ ὥρα μηδέ τόπος , ὅσος ἄν ἐρρωμένος εἰμί , τοσοῦτος πολύς ἐνδέω ὁ πρέπω · ἀγαθός γάρ που κακός ἐναντίος ἤ ὁ μή ἀγαθός . πῶς δέ οὐ ; ἔχω δή οἴομαι λόγος ὁ ἀγαθός φύσις ἐν ἀλλότριος εἰμί τροφή κακός ἀπαλλάσσω ὁ φαῦλος . ἔχω . οὐκοῦν , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ Ἀδείμαντος , καί ὁ ψυχή οὕτως φημί ὁ εὐφυής κακός παιδαγωγία τυγχάνω διαφερόντως κακός γίγνομαι ; ἤ οἴομαι ὁ μέγας ἀδίκημα καί ὁ ἄκρατος πονηρία ἐκ φαῦλος ἀλλά οὐ ἐκ νεανικός φύσις τροφή διόλλυμι γίγνομαι , ἀσθενής δέ φύσις μέγας οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός αἰτία ποτέ εἰμί ; οὐ , ἀλλά , ἠμί δέ ὅς , οὕτως .