plato-philosophy.respublica 9.572
ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ θυμοειδὲς πραΰνας καὶ μή τισιν εἰς ὀργὰς ἐλθὼν κεκινημένῳ τῷ θυμῷ καθεύδῃ , ἀλλʼ ἡσυχάσας μὲν τὼ δύο εἴδη , τὸ τρίτον δὲ κινήσας ἐν ᾧ τὸ φρονεῖν ἐγγίγνεται , οὕτως ἀναπαύηται , οἶσθʼ ὅτι τῆς τʼ ἀληθείας ἐν τῷ τοιούτῳ μάλιστα ἅπτεται καὶ ἥκιστα παράνομοι τότε αἱ ὄψεις φαντάζονται τῶν ἐνυπνίων . παντελῶς μὲν οὖν , ἔφη , οἶμαι οὕτως . ταῦτα μὲν τοίνυν ἐπὶ πλέον ἐξήχθημεν εἰπεῖν · ὃ δὲ βουλόμεθα γνῶναι τόδʼ ἐστίν , ὡς ἄρα δεινόν τι καὶ ἄγριον καὶ ἄνομον ἐπιθυμιῶν εἶδος ἑκάστῳ ἔνεστι , καὶ πάνυ δοκοῦσιν ἡμῶν ἐνίοις μετρίοις εἶναι · τοῦτο δὲ ἄρα ἐν τοῖς ὕπνοις γίγνεται ἔνδηλον . εἰ οὖν τι δοκῶ λέγειν καὶ συγχωρεῖς , ἄθρει . ἀλλὰ συγχωρῶ . τὸν τοίνυν δημοτικὸν ἀναμνήσθητι οἷον ἔφαμεν εἶναι . ἦν δέ που γεγονὼς ἐκ νέου ὑπὸ φειδωλῷ πατρὶ τεθραμμένος , τὰς χρηματιστικὰς ἐπιθυμίας τιμῶντι μόνας , τὰς δὲ μὴ ἀναγκαίους ἀλλὰ παιδιᾶς τε καὶ καλλωπισμοῦ ἕνεκα γιγνομένας ἀτιμάζοντι . ἦ γάρ ; ναί . συγγενόμενος δὲ κομψοτέροις ἀνδράσι καὶ μεστοῖς ὧν ἄρτι διήλθομεν ἐπιθυμιῶν , ὁρμήσας εἰς ὕβριν τε πᾶσαν καὶ τὸ ἐκείνων εἶδος μίσει τῆς τοῦ πατρὸς φειδωλίας , φύσιν δὲ τῶν διαφθειρόντων βελτίω ἔχων , ἀγόμενος ἀμφοτέρωσε κατέστη εἰς μέσον ἀμφοῖν τοῖν τρόποιν , καὶ μετρίως δή , ὡς ᾤετο , ἑκάστων ἀπολαύων οὔτε ἀνελεύθερον οὔτε παράνομον βίον ζῇ , δημοτικὸς ἐξ ὀλιγαρχικοῦ γεγονώς . ἦν γάρ , ἔφη , καὶ ἔστιν αὕτη ἡ δόξα περὶ τὸν τοιοῦτον . θὲς τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , πάλιν τοῦ τοιούτου ἤδη πρεσβυτέρου γεγονότος νέον ὑὸν ἐν τοῖς τούτου αὖ ἤθεσιν τεθραμμένον . τίθημι . τίθει τοίνυν καὶ τὰ αὐτὰ ἐκεῖνα περὶ αὐτὸν γιγνόμενα ἅπερ καὶ περὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ , ἀγόμενόν τε εἰς πᾶσαν παρανομίαν , ὀνομαζομένην δʼ ὑπὸ τῶν ἀγόντων ἐλευθερίαν ἅπασαν , βοηθοῦντά τε ταῖς ἐν μέσῳ ταύταις ἐπιθυμίαις πατέρα τε καὶ τοὺς ἄλλους οἰκείους , τοὺς δʼ αὖ παραβοηθοῦντας ·
Lemmas: ὡσαύτως δέ καί ὁ θυμοειδής πραύνω καί μή τις εἰς ὀργή ἔρχομαι κινέω ὁ θυμός καθεύδω , ἀλλά ἡσυχάω μέν ὁ δύο εἶδος , ὁ τρίτος δέ κινέω ἐν ὅς ὁ φρονέω ἐγγίγνομαι , οὕτως ἀναπαύω , ὀιστός ὅτι ὁ τε ἀλήθεια ἐν ὁ τοιοῦτος μάλα ἅπτω καί ἦκα παράνομος τότε ὁ ὄψις φαντάζω ὁ ἐνύπνιος . παντελής μέν οὖν , φημί , οἴομαι οὕτως . οὗτος μέν τοίνυν ἐπί πολύς ἐξάγω λέγω · ὅς δέ βούλομαι γιγνώσκω ὅδε εἰμί , ὡς ἄρα δεινός τις καί ἄγριος καί ἄνομος ἐπιθυμία εἶδος ἕκαστος ἔνειμι , καί πάνυ δοκέω ἐγώ ἔνιοι μέτριος εἰμί · οὗτος δέ ἄρα ἐν ὁ ὕπνος γίγνομαι ἔνδηλος . εἰ οὖν τις δοκέω λέγω καί συγχωρέω , ἀθρέω . ἀλλά συγχωρέω . ὁ τοίνυν δημοτικός ἀναμιμνῄσκω οἷος φημί εἰμί . εἰμί δέ που γίγνομαι ἐκ νέος ὑπό φειδωλός πατήρ τρέφω , ὁ χρηματιστικός ἐπιθυμία τιμάω μόνος , ὁ δέ μή ἀναγκαῖος ἀλλά παιδιά τε καί καλλωπισμός ἕνεκα γίγνομαι ἀτιμάζω . ἦ γάρ ; ναί . συγγίγνομαι δέ κομψός ἀνήρ καί μεστός ὅς ἄρτι διέρχομαι ἐπιθυμία , ὁρμάω εἰς ὕβρις τε πᾶς καί ὁ ἐκεῖνος εἶδος μῖσος ὁ ὁ πατήρ φειδωλία , φύσις δέ ὁ διαφθείρω ἀγαθός ἔχω , ἄγω ἀμφοτέρωσε καθίστημι εἰς μέσος ἄμφω ὁ τρόπος , καί μέτριος δή , ὡς οἴομαι , ἕκαστος ἀπολαύω οὔτε ἀνελεύθερος οὔτε παράνομος βίος ζάω , δημοτικός ἐκ ὀλιγαρχικός γίγνομαι . εἰμί γάρ , φημί , καί εἰμί οὗτος ὁ δόξα περί ὁ τοιοῦτος . τίθημι τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , πάλιν ὁ τοιοῦτος ἤδη πρέσβυς γίγνομαι νέος υἱός ἐν ὁ οὗτος αὖ ἦθος τρέφω . τίθημι . τίθημι τοίνυν καί ὁ αὐτός ἐκεῖνος περί αὐτός γίγνομαι ὅς καί περί ὁ πατήρ αὐτός , ἄγω τε εἰς πᾶς παρανομία , ὀνομάζω δέ ὑπό ὁ ἄγω ἐλευθερία ἅπας , βοηθέω τε ὁ ἐν μέσος οὗτος ἐπιθυμία πατήρ τε καί ὁ ἄλλος οἰκεῖος , ὁ δέ αὖ παραβοηθέω ·