plato-philosophy.respublica 4.445
τὸ δὴ λοιπὸν ἤδη , ὡς ἔοικεν , ἡμῖν ἐστι σκέψασθαι πότερον αὖ λυσιτελεῖ δίκαιά τε πράττειν καὶ καλὰ ἐπιτηδεύειν καὶ εἶναι δίκαιον , ἐάντε λανθάνῃ ἐάντε μὴ τοιοῦτος ὤν , ἢ ἀδικεῖν τε καὶ ἄδικον εἶναι , ἐάνπερ μὴ διδῷ δίκην μηδὲ βελτίων γίγνηται κολαζόμενος . ἀλλʼ , ἔφη , ὦ Σώκρατες , γελοῖον ἔμοιγε φαίνεται τὸ σκέμμα γίγνεσθαι ἤδη , εἰ τοῦ μὲν σώματος τῆς φύσεως διαφθειρομένης δοκεῖ οὐ βιωτὸν εἶναι οὐδὲ μετὰ πάντων σιτίων τε καὶ ποτῶν καὶ παντὸς πλούτου καὶ πάσης ἀρχῆς , τῆς δὲ αὐτοῦ τούτου ᾧ ζῶμεν φύσεως ταραττομένης καὶ διαφθειρομένης βιωτὸν ἄρα ἔσται , ἐάνπερ τις ποιῇ ὃ ἂν βουληθῇ ἄλλο πλὴν τοῦτο ὁπόθεν κακίας μὲν καὶ ἀδικίας ἀπαλλαγήσεται , δικαιοσύνην δὲ καὶ ἀρετὴν κτήσεται , ἐπειδήπερ ἐφάνη γε ὄντα ἑκάτερα οἷα ἡμεῖς διεληλύθαμεν . γελοῖον γάρ , ἦν δʼ ἐγώ · ἀλλʼ ὅμως ἐπείπερ ἐνταῦθα ἐληλύθαμεν , ὅσον οἷόν τε σαφέστατα κατιδεῖν ὅτι ταῦτα οὕτως ἔχει οὐ χρὴ ἀποκάμνειν . ἥκιστα , νὴ τὸν Δία , ἔφη , πάντων ἀποκμητέον . δεῦρό νυν , ἦν δʼ ἐγώ , ἵνα καὶ ἴδῃς ὅσα καὶ εἴδη ἔχει ἡ κακία , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , ἅ γε δὴ καὶ ἄξια θέας . ἕπομαι , ἔφη · μόνον λέγε . καὶ μήν , ἦν δʼ ἐγώ , ὥσπερ ἀπὸ σκοπιᾶς μοι φαίνεται , ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἀναβεβήκαμεν τοῦ λόγου , ἓν μὲν εἶναι εἶδος τῆς ἀρετῆς , ἄπειρα δὲ τῆς κακίας , τέτταρα δʼ ἐν αὐτοῖς ἄττα ὧν καὶ ἄξιον ἐπιμνησθῆναι . πῶς λέγεις ; ἔφη . ὅσοι , ἦν δʼ ἐγώ , πολιτειῶν τρόποι εἰσὶν εἴδη ἔχοντες , τοσοῦτοι κινδυνεύουσι καὶ ψυχῆς τρόποι εἶναι . πόσοι δή ; πέντε μέν , ἦν δʼ ἐγώ , πολιτειῶν , πέντε δὲ ψυχῆς . λέγε , ἔφη , τίνες . λέγω , εἶπον , ὅτι εἷς μὲν οὗτος ὃν ἡμεῖς διεληλύθαμεν πολιτείας εἴη ἂν τρόπος , ἐπονομασθείη δʼ ἂν καὶ διχῇ · ἐγγενομένου μὲν γὰρ ἀνδρὸς ἑνὸς ἐν τοῖς ἄρχουσι διαφέροντος βασιλεία ἂν κληθείη , πλειόνων δὲ ἀριστοκρατία . ἀληθῆ , ἔφη . τοῦτο μὲν τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , ἓν εἶδος λέγω · οὔτε γὰρ ἂν πλείους οὔτε εἷς ἐγγενόμενοι κινήσειεν ἂν τῶν ἀξίων λόγου νόμων τῆς πόλεως , τροφῇ τε καὶ παιδείᾳ χρησάμενος ᾗ διήλθομεν . οὐ γὰρ εἰκός , ἔφη .
Lemmas: ὁ δή λοιπός ἤδη , ὡς ἔοικα , ἐγώ εἰμί σκοπέω πότερος αὖ λυσιτελέω δίκαιος τε πράσσω καί καλός ἐπιτηδεύω καί εἰμί δίκαιος , ἐάν λανθάνω ἐάν μή τοιοῦτος εἰμί , ἤ ἀδικέω τε καί ἄδικος εἰμί , ἐάν μή δίδωμι δίκη μηδέ ἀγαθός γίγνομαι κολάζω . ἀλλά , φημί , ὦ Σωκράτης , γέλοιος ἐγώ φαίνω ὁ σκέμμα γίγνομαι ἤδη , εἰ ὁ μέν σῶμα ὁ φύσις διαφθείρω δοκέω οὐ βιωτός εἰμί οὐδέ μετά πᾶς σιτίον τε καί ποτόν καί πᾶς πλοῦτος καί πᾶς ἀρχή , ὁ δέ αὐτός οὗτος ὅς ζάω φύσις ταράσσω καί διαφθείρω βιωτός ἄρα εἰμί , ἐάν τις ποιέω ὅς ἄν βούλομαι ἄλλος πλήν οὗτος ὁπόθεν κακία μέν καί ἀδικία ἀπαλλάσσω , δικαιοσύνη δέ καί ἀρετή κτάομαι , ἐπειδή φαίνω γε εἰμί ἑκάτερος οἷος ἐγώ διέρχομαι . γέλοιος γάρ , εἰμί δέ ἐγώ · ἀλλά ὅμως ἐπεί ἐνταῦθα ἔρχομαι , ὅσος οἷος τε σαφής κατοράω ὅτι οὗτος οὕτως ἔχω οὐ χρή ἀποκάμνω . ἦκα , νή ὁ Ζεύς , φημί , πᾶς ἀποκμητέον . δεῦρο νυν , εἰμί δέ ἐγώ , ἵνα καί ὁράω ὅσος καί εἶδος ἔχω ὁ κακία , ὡς ἐγώ δοκέω , ὅς γε δή καί ἄξιος θέα . ἕπομαι , φημί · μόνος λέγω . καί μήν , εἰμί δέ ἐγώ , ὥσπερ ἀπό σκοπιά ἐγώ φαίνω , ἐπειδή ἐνταῦθα ἀναβαίνω ὁ λόγος , εἷς μέν εἰμί εἶδος ὁ ἀρετή , ἄπειρος δέ ὁ κακία , τέσσαρες δέ ἐν αὐτός τις ὅς καί ἄξιος ἐπιμιμνῄσκομαι . πῶς λέγω ; φημί . ὅσος , εἰμί δέ ἐγώ , πολιτεία τρόπος εἰμί εἶδος ἔχω , τοσοῦτος κινδυνεύω καί ψυχή τρόπος εἰμί . πόσος δή ; πέντε μέν , εἰμί δέ ἐγώ , πολιτεία , πέντε δέ ψυχή . λέγω , φημί , τίς . λέγω , λέγω , ὅτι εἷς μέν οὗτος ὅς ἐγώ διέρχομαι πολιτεία εἰμί ἄν τρόπος , ἐπονομάζω δέ ἄν καί διχή · ἐγγίγνομαι μέν γάρ ἀνήρ εἷς ἐν ὁ ἄρχω διαφέρω βασιλεία ἄν καλέω , πολύς δέ ἀριστοκρατία . ἀληθής , φημί . οὗτος μέν τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , εἷς εἶδος λέγω · οὔτε γάρ ἄν πολύς οὔτε εἷς ἐγγίγνομαι κινέω ἄν ὁ ἄξιος λόγος νόμος ὁ πόλις , τροφή τε καί παιδεία χράω ὅς διέρχομαι . οὐ γάρ ἔοικα , φημί .