plato-philosophy.respublica 5.474
καὶ ὅς , ὦ Σώκρατες , ἔφη , τοιοῦτον ἐκβέβληκας ῥῆμά τε καὶ λόγον , ὃν εἰπὼν ἡγοῦ ἐπὶ σὲ πάνυ πολλούς τε καὶ οὐ φαύλους νῦν οὕτως , οἷον ῥίψαντας τὰ ἱμάτια , γυμνοὺς λαβόντας ὅτι ἑκάστῳ παρέτυχεν ὅπλον , θεῖν διατεταμένους ὡς θαυμάσια ἐργασομένους · οὓς εἰ μὴ ἀμυνῇ τῷ λόγῳ καὶ ἐκφεύξῃ , τῷ ὄντι τωθαζόμενος δώσεις δίκην . οὐκοῦν σύ μοι , ἦν δʼ ἐγώ , τούτων αἴτιος ; καλῶς γʼ , ἔφη , ἐγὼ ποιῶν . ἀλλά τοί σε οὐ προδώσω , ἀλλʼ ἀμυνῶ οἷς δύναμαι · δύναμαι δὲ εὐνοίᾳ τε καὶ τῷ παρακελεύεσθαι , καὶ ἴσως ἂν ἄλλου του ἐμμελέστερόν σοι ἀποκρινοίμην . ἀλλʼ ὡς ἔχων τοιοῦτον βοηθὸν πειρῶ τοῖς ἀπιστοῦσιν ἐνδείξασθαι ὅτι ἔχει ᾗ σὺ λέγεις . πειρατέον , ἦν δʼ ἐγώ , ἐπειδὴ καὶ σὺ οὕτω μεγάλην συμμαχίαν παρέχῃ . ἀναγκαῖον οὖν μοι δοκεῖ , εἰ μέλλομέν πῃ ἐκφεύξεσθαι οὓς λέγεις , διορίσασθαι πρὸς αὐτοὺς τοὺς φιλοσόφους τίνας λέγοντες τολμῶμεν φάναι δεῖν ἄρχειν , ἵνα διαδήλων γενομένων δύνηταί τις ἀμύνεσθαι , ἐνδεικνύμενος ὅτι τοῖς μὲν προσήκει φύσει ἅπτεσθαί τε φιλοσοφίας ἡγεμονεύειν τʼ ἐν πόλει , τοῖς δʼ ἄλλοις μήτε ἅπτεσθαι ἀκολουθεῖν τε τῷ ἡγουμένῳ . ὥρα ἂν εἴη , ἔφη , ὁρίζεσθαι . ἴθι δή , ἀκολούθησόν μοι τῇδε , ἐὰν αὐτὸ ἁμῇ γέ πῃ ἱκανῶς ἐξηγησώμεθα . ἄγε , ἔφη . ἀναμιμνῄσκειν οὖν σε , ἦν δʼ ἐγώ , δεήσει , ἢ μέμνησαι ὅτι ὃν ἂν φῶμεν φιλεῖν τι , δεῖ φανῆναι αὐτόν , ἐὰν ὀρθῶς λέγηται , οὐ τὸ μὲν φιλοῦντα ἐκείνου , τὸ δὲ μή , ἀλλὰ πᾶν στέργοντα ; ἀναμιμνῄσκειν , ἔφη , ὡς ἔοικεν , δεῖ · οὐ γὰρ πάνυ γε ἐννοῶ . ἄλλῳ , εἶπον , ἔπρεπεν , ὦ Γλαύκων , λέγειν ἃ λέγεις · ἀνδρὶ δʼ ἐρωτικῷ οὐ πρέπει ἀμνημονεῖν ὅτι πάντες οἱ ἐν ὥρᾳ τὸν φιλόπαιδα καὶ ἐρωτικὸν ἁμῇ γέ πῃ δάκνουσί τε καὶ κινοῦσι , δοκοῦντες ἄξιοι εἶναι ἐπιμελείας τε καὶ τοῦ ἀσπάζεσθαι . ἢ οὐχ οὕτω ποιεῖτε πρὸς τοὺς καλούς ; ὁ μέν , ὅτι σιμός , ἐπίχαρις κληθεὶς ἐπαινεθήσεται ὑφʼ ὑμῶν , τοῦ δὲ τὸ γρυπὸν βασιλικόν φατε εἶναι , τὸν δὲ δὴ διὰ μέσου τούτων ἐμμετρώτατα ἔχειν , μέλανας δὲ ἀνδρικοὺς ἰδεῖν , λευκοὺς δὲ θεῶν παῖδας εἶναι · μελιχλώρους δὲ καὶ τοὔνομα οἴει τινὸς ἄλλου ποίημα εἶναι ἢ ἐραστοῦ ὑποκοριζομένου τε καὶ εὐχερῶς φέροντος τὴν ὠχρότητα , ἐὰν ἐπὶ ὥρᾳ ᾖ ;
Lemmas: καί ὅς , ὦ Σωκράτης , φημί , τοιοῦτος ἐκβάλλω ῥῆμα τε καί λόγος , ὅς λέγω ἡγέομαι ἐπί σύ πάνυ πολύς τε καί οὐ φαῦλος νῦν οὕτως , οἷος ῥίπτω ὁ ἱμάτιον , γυμνός λαμβάνω ὅτι ἕκαστος παρατυγχάνω ὅπλον , θέω διατείνω ὡς θαυμάσιος ἐργάζομαι · ὅς εἰ μή ἀμύνω ὁ λόγος καί ἐκφεύγω , ὁ εἰμί τωθάζω δίδωμι δίκη . οὐκοῦν σύ ἐγώ , εἰμί δέ ἐγώ , οὗτος αἴτιος ; καλός γε , φημί , ἐγώ ποιέω . ἀλλά τοι σύ οὐ προδίδωμι , ἀλλά ἀμύνω ὅς δύναμαι · δύναμαι δέ εὔνοια τε καί ὁ παρακελεύομαι , καί ἴσως ἄν ἄλλος τις ἐμμελής σύ ἀποκρίνω . ἀλλά ὡς ἔχω τοιοῦτος βοηθός πειράω ὁ ἀπιστέω ἐνδείκνυμι ὅτι ἔχω ᾗ σύ λέγω . πειράω , εἰμί δέ ἐγώ , ἐπειδή καί σύ οὕτως μέγας συμμαχία παρέχω . ἀναγκαῖος οὖν ἐγώ δοκέω , εἰ μέλλω πη ἐκφεύγω ὅς λέγω , διορίζω πρός αὐτός ὁ φιλόσοφος τίς λέγω τολμάω φημί δέω ἄρχω , ἵνα διάδηλος γίγνομαι δύναμαι τις ἀμύνω , ἐνδείκνυμι ὅτι ὁ μέν προσήκω φύσις ἅπτω τε φιλοσοφία ἡγεμονεύω τε ἐν πόλις , ὁ δέ ἄλλος μήτε ἅπτω ἀκολουθέω τε ὁ ἡγέομαι . ὥρα ἄν εἰμί , φημί , ὁρίζω . ἔρχομαι δή , ἀκολουθέω ἐγώ ὅδε , ἐάν αὐτός ἁμός γε πη ἱκανός ἐξηγέομαι . ἄγε , φημί . ἀναμιμνῄσκω οὖν σύ , εἰμί δέ ἐγώ , δέω , ἤ μιμνῄσκω ὅτι ὅς ἄν φημί φιλέω τις , δέω φαίνω αὐτός , ἐάν ὀρθός λέγω , οὐ ὁ μέν φιλέω ἐκεῖνος , ὁ δέ μή , ἀλλά πᾶς στέργω ; ἀναμιμνῄσκω , φημί , ὡς ἔοικα , δέω · οὐ γάρ πάνυ γε ἐννοέω . ἄλλος , λέγω , πρέπω , ὦ Γλαύκων , λέγω ὅς λέγω · ἀνήρ δέ ἐρωτικός οὐ πρέπω ἀμνημονέω ὅτι πᾶς ὁ ἐν ὥρα ὁ φιλόπαις καί ἐρωτικός ἁμός γε πη δάκνω τε καί κινέω , δοκέω ἄξιος εἰμί ἐπιμέλεια τε καί ὁ ἀσπάζομαι . ἤ οὐ οὕτως ποιέω πρός ὁ καλός ; ὁ μέν , ὅτι σιμός , ἐπίχαρις καλέω ἐπαινέω ὑπό σύ , ὁ δέ ὁ γρυπός βασιλικός φημί εἰμί , ὁ δέ δή διά μέσος οὗτος ἔμμετρος ἔχω , μέλας δέ ἀνδρικός ὁράω , λευκός δέ θεός παῖς εἰμί · μελίχλωρος δέ καί ὄνομα οἴομαι τις ἄλλος ποίημα εἰμί ἤ ἐραστής ὑποκορίζομαι τε καί εὐχερής φέρω ὁ ὠχρότης , ἐάν ἐπί ὥρα εἰμί ;