plato-philosophy.respublica 5.451
ἀπιστοῦντα δὲ καὶ ζητοῦντα ἅμα τοὺς λόγους ποιεῖσθαι , ὃ δὴ ἐγὼ δρῶ , φοβερόν τε καὶ σφαλερόν , οὔ τι γέλωτα ὀφλεῖν — παιδικὸν γὰρ τοῦτό γε—ἀλλὰ μὴ σφαλεὶς τῆς ἀληθείας οὐ μόνον αὐτὸς ἀλλὰ καὶ τοὺς φίλους συνεπισπασάμενος κείσομαι περὶ ἃ ἥκιστα δεῖ σφάλλεσθαι . προσκυνῶ δὲ Ἀδράστειαν , ὦ Γλαύκων , χάριν οὗ μέλλω λέγειν · ἐλπίζω γὰρ οὖν ἔλαττον ἁμάρτημα ἀκουσίως τινὸς φονέα γενέσθαι ἢ ἀπατεῶνα καλῶν τε καὶ ἀγαθῶν καὶ δικαίων νομίμων πέρι . τοῦτο οὖν τὸ κινδύνευμα κινδυνεύειν ἐν ἐχθροῖς κρεῖττον ἢ φίλοις , ὥστε εὖ με παραμυθῇ . καὶ ὁ Γλαύκων γελάσας , ἀλλʼ , ὦ Σώκρατες , ἔφη , ἐάν τι πάθωμεν πλημμελὲς ὑπὸ τοῦ λόγου , ἀφίεμέν σε ὥσπερ φόνου καὶ καθαρὸν εἶναι καὶ μὴ ἀπατεῶνα ἡμῶν . ἀλλὰ θαρρήσας λέγε . ἀλλὰ μέντοι , εἶπον , καθαρός γε καὶ ἐκεῖ ὁ ἀφεθείς , ὡς ὁ νόμος λέγει · εἰκὸς δέ γε , εἴπερ ἐκεῖ , κἀνθάδε . λέγε τοίνυν , ἔφη , τούτου γʼ ἕνεκα . λέγειν δή , ἔφην ἐγώ , χρὴ ἀνάπαλιν αὖ νῦν , ἃ τότε ἴσως ἔδει ἐφεξῆς λέγειν · τάχα δὲ οὕτως ἂν ὀρθῶς ἔχοι , μετὰ ἀνδρεῖον δρᾶμα παντελῶς διαπερανθὲν τὸ γυναικεῖον αὖ περαίνειν , ἄλλως τε καὶ ἐπειδὴ σὺ οὕτω προκαλῇ . ἀνθρώποις γὰρ φῦσι καὶ παιδευθεῖσιν ὡς ἡμεῖς διήλθομεν , κατʼ ἐμὴν δόξαν οὐκ ἔστʼ ἄλλη ὀρθὴ παίδων τε καὶ γυναικῶν κτῆσίς τε καὶ χρεία ἢ κατʼ ἐκείνην τὴν ὁρμὴν ἰοῦσιν , ἥνπερ τὸ πρῶτον ὡρμήσαμεν · ἐπεχειρήσαμεν δέ που ὡς ἀγέλης φύλακας τοὺς ἄνδρας καθιστάναι τῷ λόγῳ . ναί . ἀκολουθῶμεν τοίνυν καὶ τὴν γένεσιν καὶ τροφὴν παραπλησίαν ἀποδιδόντες , καὶ σκοπῶμεν εἰ ἡμῖν πρέπει ἢ οὔ . πῶς ; ἔφη . ὧδε . τὰς θηλείας τῶν φυλάκων κυνῶν πότερα συμφυλάττειν οἰόμεθα δεῖν ἅπερ ἂν οἱ ἄρρενες φυλάττωσι καὶ συνθηρεύειν καὶ τἆλλα κοινῇ πράττειν , ἢ τὰς μὲν οἰκουρεῖν ἔνδον ὡς ἀδυνάτους διὰ τὸν τῶν σκυλάκων τόκον τε καὶ τροφήν , τοὺς δὲ πονεῖν τε καὶ πᾶσαν ἐπιμέλειαν ἔχειν περὶ τὰ ποίμνια ; κοινῇ , ἔφη , πάντα · πλὴν ὡς ἀσθενεστέραις χρώμεθα , τοῖς δὲ ὡς ἰσχυροτέροις . οἷόν τʼ οὖν , ἔφην ἐγώ , ἐπὶ τὰ αὐτὰ χρῆσθαί τινι ζῴῳ , ἂν μὴ τὴν αὐτὴν τροφήν τε καὶ παιδείαν ἀποδιδῷς ; οὐχ οἷόν τε .
Lemmas: ἀπιστέω δέ καί ζητέω ἅμα ὁ λόγος ποιέω , ὅς δή ἐγώ δράω , φοβερός τε καί σφαλερός , οὐ τις γέλως ὀφλισκάνω — παιδικός γάρ οὗτος γε—ἀλλὰ μή σφάλλω ὁ ἀλήθεια οὐ μόνος αὐτός ἀλλά καί ὁ φίλος συνεπισπάω κεῖμαι περί ὅς ἦκα δέω σφάλλω . προσκυνέω δέ Ἀδράστεια , ὦ Γλαύκων , χάριν ὅς μέλλω λέγω · ἐλπίζω γάρ οὖν ἐλαχύς ἁμάρτημα ἀκούσιος τις φονεύς γίγνομαι ἤ ἀπατεών καλός τε καί ἀγαθός καί δίκαιος νόμιμος περί . οὗτος οὖν ὁ κινδύνευμα κινδυνεύω ἐν ἐχθρός κρατύς ἤ φίλος , ὥστε εὖ ἐγώ παραμυθέομαι . καί ὁ Γλαύκων γελάω , ἀλλά , ὦ Σωκράτης , φημί , ἐάν τις πάσχω πλημμελής ὑπό ὁ λόγος , ἀφίημι σύ ὥσπερ φόνος καί καθαρός εἰμί καί μή ἀπατεών ἐγώ . ἀλλά θαρσέω λέγω . ἀλλά μέντοι , λέγω , καθαρός γε καί ἐκεῖ ὁ ἀφίημι , ὡς ὁ νόμος λέγω · ἔοικα δέ γε , εἴπερ ἐκεῖ , ἐνθάδε . λέγω τοίνυν , φημί , οὗτος γε ἕνεκα . λέγω δή , φημί ἐγώ , χρή ἀνάπαλιν αὖ νῦν , ὅς τότε ἴσως δέω ἐφεξῆς λέγω · τάχα δέ οὕτως ἄν ὀρθός ἔχω , μετά ἀνδρεῖος δρᾶμα παντελής διαπεραίνω ὁ γυναικεῖος αὖ περαίνω , ἄλλος τε καί ἐπειδή σύ οὕτως προκαλέω . ἄνθρωπος γάρ φύς καί παιδεύω ὡς ἐγώ διέρχομαι , κατά ἐμός δόξα οὐ εἰμί ἄλλος ὀρθός παῖς τε καί γυνή κτῆσις τε καί χρεία ἤ κατά ἐκεῖνος ὁ ὁρμή ἔρχομαι , ὅς ὁ πρῶτος ὁρμάω · ἐπιχειρέω δέ που ὡς ἀγέλη φύλαξ ὁ ἀνήρ καθίστημι ὁ λόγος . ναί . ἀκολουθέω τοίνυν καί ὁ γένεσις καί τροφή παραπλήσιος ἀποδίδωμι , καί σκοπέω εἰ ἐγώ πρέπω ἤ οὐ . πῶς ; φημί . ὧδε . ὁ θῆλυς ὁ φύλαξ κύων πότερος συμφυλάσσω οἴομαι δέω ὅς ἄν ὁ ἄρσην φυλάσσω καί συνθηρεύω καί ἄλλος κοινῇ πράσσω , ἤ ὁ μέν οἰκουρέω ἔνδον ὡς ἀδύνατος διά ὁ ὁ σκύλαξ τόκος τε καί τροφή , ὁ δέ πονέω τε καί πᾶς ἐπιμέλεια ἔχω περί ὁ ποίμνιον ; κοινῇ , φημί , πᾶς · πλήν ὡς ἀσθενής χράω , ὁ δέ ὡς ἰσχυρός . οἷος τε οὖν , φημί ἐγώ , ἐπί ὁ αὐτός χράω τις ζῷον , ἐάν μή ὁ αὐτός τροφή τε καί παιδεία ἀποδίδωμι ; οὐ οἷος τε .