plato-philosophy.respublica 9.574
ὅταν δὲ δὴ πάντʼ ἐπιλείπῃ , ἆρα οὐκ ἀνάγκη μὲν τὰς ἐπιθυμίας βοᾶν πυκνάς τε καὶ σφοδρὰς ἐννενεοττευμένας , τοὺς δʼ ὥσπερ ὑπὸ κέντρων ἐλαυνομένους τῶν τε ἄλλων ἐπιθυμιῶν καὶ διαφερόντως ὑπʼ αὐτοῦ τοῦ Ἔρωτος , πάσαις ταῖς ἄλλαις ὥσπερ δορυφόροις ἡγουμένου , οἰστρᾶν καὶ σκοπεῖν τίς τι ἔχει , ὃν δυνατὸν ἀφελέσθαι ἀπατήσαντα ἢ βιασάμενον ; σφόδρα γʼ , ἔφη . ἀναγκαῖον δὴ πανταχόθεν φέρειν , ἢ μεγάλαις ὠδῖσί τε καὶ ὀδύναις συνέχεσθαι . ἀναγκαῖον . ἆρʼ οὖν , ὥσπερ αἱ ἐν αὐτῷ ἡδοναὶ ἐπιγιγνόμεναι τῶν ἀρχαίων πλέον εἶχον καὶ τὰ ἐκείνων ἀφῃροῦντο , οὕτω καὶ αὐτὸς ἀξιώσει νεώτερος ὢν πατρός τε καὶ μητρὸς πλέον ἔχειν , καὶ ἀφαιρεῖσθαι , ἐὰν τὸ αὑτοῦ μέρος ἀναλώσῃ , ἀπονειμάμενος τῶν πατρῴων ; ἀλλὰ τί μήν ; ἔφη . ἂν δὲ δὴ αὐτῷ μὴ ἐπιτρέπωσιν , ἆρʼ οὐ τὸ μὲν πρῶτον ἐπιχειροῖ ἂν κλέπτειν καὶ ἀπατᾶν τοὺς γονέας ; πάντως . ὁπότε δὲ μὴ δύναιτο , ἁρπάζοι ἂν καὶ βιάζοιτο μετὰ τοῦτο ; οἶμαι , ἔφη . ἀντεχομένων δὴ καὶ μαχομένων , ὦ θαυμάσιε , γέροντός τε καὶ γραός , ἆρʼ εὐλαβηθείη ἂν καὶ φείσαιτο μή τι δρᾶσαι τῶν τυραννικῶν ; οὐ πάνυ , ἦ δʼ ὅς , ἔγωγε θαρρῶ περὶ τῶν γονέων τοῦ τοιούτου . ἀλλʼ , ὦ Ἀδείμαντε , πρὸς Διός , ἕνεκα νεωστὶ φίλης καὶ οὐκ ἀναγκαίας ἑταίρας γεγονυίας τὴν πάλαι φίλην καὶ ἀναγκαίαν μητέρα , ἢ ἕνεκα ὡραίου νεωστὶ φίλου γεγονότος οὐκ ἀναγκαίου τὸν ἄωρόν τε καὶ ἀναγκαῖον πρεσβύτην πατέρα καὶ τῶν φίλων ἀρχαιότατον δοκεῖ ἄν σοι ὁ τοιοῦτος πληγαῖς τε δοῦναι καὶ καταδουλώσασθαι ἂν αὐτοὺς ὑπʼ ἐκείνοις , εἰ εἰς τὴν αὐτὴν οἰκίαν ἀγάγοιτο ; ναὶ μὰ Δία , ἦ δʼ ὅς . σφόδρα γε μακάριον , ἦν δʼ ἐγώ , ἔοικεν εἶναι τὸ τυραννικὸν ὑὸν τεκεῖν . πάνυ γʼ , ἔφη . τί δʼ , ὅταν δὴ τὰ πατρὸς καὶ μητρὸς ἐπιλείπῃ τὸν τοιοῦτον , πολὺ δὲ ἤδη συνειλεγμένον ἐν αὐτῷ ᾖ τὸ τῶν ἡδονῶν σμῆνος , οὐ πρῶτον μὲν οἰκίας τινὸς ἐφάψεται τοίχου ἤ τινος ὀψὲ νύκτωρ ἰόντος τοῦ ἱματίου , μετὰ δὲ ταῦτα ἱερόν τι νεωκορήσει ; καὶ ἐν τούτοις δὴ πᾶσιν , ἃς πάλαι εἶχεν δόξας ἐκ παιδὸς περὶ καλῶν τε καὶ αἰσχρῶν , τὰς δικαίας ποιουμένας , αἱ νεωστὶ ἐκ δουλείας λελυμέναι , δορυφοροῦσαι τὸν ἔρωτα , κρατήσουσι μετʼ ἐκείνου , αἳ πρότερον μὲν ὄναρ ἐλύοντο ἐν ὕπνῳ , ὅτε ἦν αὐτὸς ἔτι ὑπὸ νόμοις τε καὶ πατρὶ δημοκρατούμενος ἐν ἑαυτῷ ·
Lemmas: ὅταν δέ δή πᾶς ἐπιλείπω , ἆρα οὐ ἀνάγκη μέν ὁ ἐπιθυμία βοάω πυκνός τε καί σφοδρός ἐννεοσσεύω , ὁ δέ ὥσπερ ὑπό κέντρον ἐλαύνω ὁ τε ἄλλος ἐπιθυμία καί διαφερόντως ὑπό αὐτός ὁ Ἔρως , πᾶς ὁ ἄλλος ὥσπερ δορυφόρος ἡγέομαι , οἰστράω καί σκοπέω τίς τις ἔχω , ὅς δυνατός ἀφαιρέω ἀπατάω ἤ βιάζω ; σφόδρα γε , φημί . ἀναγκαῖος δή πανταχόθεν φέρω , ἤ μέγας ὠδίς τε καί ὀδύνη συνέχω . ἀναγκαῖος . ἆρα οὖν , ὥσπερ ὁ ἐν αὐτός ἡδονή ἐπιγίγνομαι ὁ ἀρχαῖος πολύς ἔχω καί ὁ ἐκεῖνος ἀφαιρέω , οὕτως καί αὐτός ἀξιόω νέος εἰμί πατήρ τε καί μήτηρ πολύς ἔχω , καί ἀφαιρέω , ἐάν ὁ ἑαυτοῦ μέρος ἀναλίσκω , ἀπονέμω ὁ πατρῷος ; ἀλλά τίς μήν ; φημί . ἐάν δέ δή αὐτός μή ἐπιτρέπω , ἆρα οὐ ὁ μέν πρῶτος ἐπιχειρέω ἄν κλέπτω καί ἀπατάω ὁ γονεύς ; πάντως . ὁπότε δέ μή δύναμαι , ἁρπάζω ἄν καί βιάζω μετά οὗτος ; οἴομαι , φημί . ἀντέχω δή καί μάχομαι , ὦ θαυμάσιος , γέρων τε καί γραῦς , ἆρα εὐλαβέομαι ἄν καί φείδομαι μή τις δράω ὁ τυραννικός ; οὐ πάνυ , ἠμί δέ ὅς , ἐγώ θαρσέω περί ὁ γονεύς ὁ τοιοῦτος . ἀλλά , ὦ Ἀδείμαντος , πρός Ζεύς , ἕνεκα νεωστί φίλος καί οὐ ἀναγκαῖος ἑταίρα γίγνομαι ὁ πάλαι φίλος καί ἀναγκαῖος μήτηρ , ἤ ἕνεκα ὡραῖος νεωστί φίλος γίγνομαι οὐ ἀναγκαῖος ὁ ἄωρος τε καί ἀναγκαῖος πρεσβύτης πατήρ καί ὁ φίλος ἀρχαῖος δοκέω ἄν σύ ὁ τοιοῦτος πληγή τε δίδωμι καί καταδουλόω ἄν αὐτός ὑπό ἐκεῖνος , εἰ εἰς ὁ αὐτός οἰκία ἄγω ; ναί μά Ζεύς , ἠμί δέ ὅς . σφόδρα γε μακάριος , εἰμί δέ ἐγώ , ἔοικα εἰμί ὁ τυραννικός υἱός τίκτω . πάνυ γε , φημί . τίς δέ , ὅταν δή ὁ πατήρ καί μήτηρ ἐπιλείπω ὁ τοιοῦτος , πολύς δέ ἤδη συλλέγω ἐν αὐτός εἰμί ὁ ὁ ἡδονή σμῆνος , οὐ πρῶτος μέν οἰκία τις ἐφάπτω τοῖχος ἤ τις ὀψέ νύκτωρ ἔρχομαι ὁ ἱμάτιον , μετά δέ οὗτος ἱερός τις νεωκορέω ; καί ἐν οὗτος δή πᾶς , ὅς πάλαι ἔχω δόξα ἐκ παῖς περί καλός τε καί αἰσχρός , ὁ δίκαιος ποιέω , ὁ νεωστί ἐκ δουλεία λύω , δορυφορέω ὁ ἔρως , κρατέω μετά ἐκεῖνος , ὅς πρότερος μέν ὄναρ λύω ἐν ὕπνος , ὅτε εἰμί αὐτός ἔτι ὑπό νόμος τε καί πατήρ δημοκρατέομαι ἐν ἑαυτοῦ ·