plato-philosophy.respublica 5.462
οὕτω νὴ Δία , ἦ δʼ ὅς . ἆρʼ οὖν οὐχ ἥδε ἀρχὴ τῆς ὁμολογίας , ἐρέσθαι ἡμᾶς αὐτοὺς τί ποτε τὸ μέγιστον ἀγαθὸν ἔχομεν εἰπεῖν εἰς πόλεως κατασκευήν , οὗ δεῖ στοχαζόμενον τὸν νομοθέτην τιθέναι τοὺς νόμους , καὶ τί μέγιστον κακόν , εἶτα ἐπισκέψασθαι ἆρα ἃ νυνδὴ διήλθομεν εἰς μὲν τὸ τοῦ ἀγαθοῦ ἴχνος ἡμῖν ἁρμόττει , τῷ δὲ τοῦ κακοῦ ἀναρμοστεῖ ; πάντων μάλιστα , ἔφη . ἔχομεν οὖν τι μεῖζον κακὸν πόλει ἢ ἐκεῖνο ὃ ἂν αὐτὴν διασπᾷ καὶ ποιῇ πολλὰς ἀντὶ μιᾶς ; ἢ μεῖζον ἀγαθὸν τοῦ ὃ ἂν συνδῇ τε καὶ ποιῇ μίαν ; οὐκ ἔχομεν . οὐκοῦν ἡ μὲν ἡδονῆς τε καὶ λύπης κοινωνία συνδεῖ , ὅταν ὅτι μάλιστα πάντες οἱ πολῖται τῶν αὐτῶν γιγνομένων τε καὶ ἀπολλυμένων παραπλησίως χαίρωσι καὶ λυπῶνται ; παντάπασι μὲν οὖν , ἔφη . ἡ δέ γε τῶν τοιούτων ἰδίωσις διαλύει , ὅταν οἱ μὲν περιαλγεῖς , οἱ δὲ περιχαρεῖς γίγνωνται ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς παθήμασι τῆς πόλεώς τε καὶ τῶν ἐν τῇ πόλει ; τί δʼ οὔ ; ἆρʼ οὖν ἐκ τοῦδε τὸ τοιόνδε γίγνεται , ὅταν μὴ ἅμα φθέγγωνται ἐν τῇ πόλει τὰ τοιάδε ῥήματα , τό τε ἐμὸν καὶ τὸ οὐκ ἐμόν ; καὶ περὶ τοῦ ἀλλοτρίου κατὰ ταὐτά ; κομιδῇ μὲν οὖν . ἐν ᾗτινι δὴ πόλει πλεῖστοι ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ ταὐτὰ τοῦτο λέγουσι τὸ ἐμὸν καὶ τὸ οὐκ ἐμόν , αὕτη ἄριστα διοικεῖται ; πολύ γε . καὶ ἥτις δὴ ἐγγύτατα ἑνὸς ἀνθρώπου ἔχει ; οἷον ὅταν που ἡμῶν δάκτυλός του πληγῇ , πᾶσα ἡ κοινωνία ἡ κατὰ τὸ σῶμα πρὸς τὴν ψυχὴν τεταμένη εἰς μίαν σύνταξιν τὴν τοῦ ἄρχοντος ἐν αὐτῇ ᾔσθετό τε καὶ πᾶσα ἅμα συνήλγησεν μέρους πονήσαντος ὅλη , καὶ οὕτω δὴ λέγομεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος τὸν δάκτυλον ἀλγεῖ · καὶ περὶ ἄλλου ὁτουοῦν τῶν τοῦ ἀνθρώπου ὁ αὐτὸς λόγος , περί τε λύπης πονοῦντος μέρους καὶ περὶ ἡδονῆς ῥαΐζοντος ; ὁ αὐτὸς γάρ , ἔφη · καὶ τοῦτο ὃ ἐρωτᾷς , τοῦ τοιούτου ἐγγύτατα ἡ ἄριστα πολιτευομένη πόλις οἰκεῖ . ἑνὸς δὴ οἶμαι πάσχοντος τῶν πολιτῶν ὁτιοῦν ἢ ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἡ τοιαύτη πόλις μάλιστά τε φήσει ἑαυτῆς εἶναι τὸ πάσχον , καὶ ἢ συνησθήσεται ἅπασα ἢ συλλυπήσεται . ἀνάγκη , ἔφη , τήν γε εὔνομον . ὥρα ἂν εἴη , ἦν δʼ ἐγώ , ἐπανιέναι ἡμῖν ἐπὶ τὴν ἡμετέραν πόλιν , καὶ τὰ τοῦ λόγου ὁμολογήματα σκοπεῖν ἐν αὐτῇ , εἰ αὐτὴ μάλιστʼ ἔχει εἴτε καὶ ἄλλη τις μᾶλλον . οὐκοῦν χρή , ἔφη .
Lemmas: οὕτως νή Ζεύς , ἠμί δέ ὅς . ἆρα οὖν οὐ ὅδε ἀρχή ὁ ὁμολογία , ἔρομαι ἐγώ αὐτός τίς ποτέ ὁ μέγας ἀγαθός ἔχω λέγω εἰς πόλις κατασκευή , ὅς δέω στοχάζομαι ὁ νομοθέτης τίθημι ὁ νόμος , καί τίς μέγας κακός , εἶτα ἐπισκοπέω ἆρα ὅς νυνδί διέρχομαι εἰς μέν ὁ ὁ ἀγαθός ἴχνος ἐγώ ἁρμόζω , ὁ δέ ὁ κακός ἀναρμοστέω ; πᾶς μάλα , φημί . ἔχω οὖν τις μέγας κακός πόλις ἤ ἐκεῖνος ὅς ἄν αὐτός διασπάω καί ποιέω πολύς ἀντί εἷς ; ἤ μέγας ἀγαθός ὁ ὅς ἄν συνδέω τε καί ποιέω εἷς ; οὐ ἔχω . οὐκοῦν ὁ μέν ἡδονή τε καί λύπη κοινωνία συνδέω , ὅταν ὅτι μάλα πᾶς ὁ πολίτης ὁ αὐτός γίγνομαι τε καί ἀπόλλυμι παραπλήσιος χαίρω καί λυπέω ; παντάπασι μέν οὖν , φημί . ὁ δέ γε ὁ τοιοῦτος ἰδίωσις διαλύω , ὅταν ὁ μέν περιαλγής , ὁ δέ περιχαρής γίγνομαι ἐπί ὁ αὐτός πάθημα ὁ πόλις τε καί ὁ ἐν ὁ πόλις ; τίς δέ οὐ ; ἆρα οὖν ἐκ ὅδε ὁ τοιόσδε γίγνομαι , ὅταν μή ἅμα φθέγγομαι ἐν ὁ πόλις ὁ τοιόσδε ῥῆμα , ὁ τε ἐμός καί ὁ οὐ ἐμός ; καί περί ὁ ἀλλότριος κατά αὐτός ; κομιδῇ μέν οὖν . ἐν ὅστις δή πόλις πολύς ἐπί ὁ αὐτός κατά αὐτός οὗτος λέγω ὁ ἐμός καί ὁ οὐ ἐμός , οὗτος ἀγαθός διοικέω ; πολύς γε . καί ὅστις δή ἐγγύς εἷς ἄνθρωπος ἔχω ; οἷον ὅταν που ἐγώ δάκτυλος τις πλήσσω , πᾶς ὁ κοινωνία ὁ κατά ὁ σῶμα πρός ὁ ψυχή τείνω εἰς εἷς σύνταξις ὁ ὁ ἄρχω ἐν αὐτός αἰσθάνομαι τε καί πᾶς ἅμα συναλγέω μέρος πονέω ὅλος , καί οὕτως δή λέγω ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὁ δάκτυλος ἀλγέω · καί περί ἄλλος ὅστις ὁ ὁ ἄνθρωπος ὁ αὐτός λόγος , περί τε λύπη πονέω μέρος καί περί ἡδονή ῥαίζω ; ὁ αὐτός γάρ , φημί · καί οὗτος ὅς ἐρωτάω , ὁ τοιοῦτος ἐγγύς ὁ ἀγαθός πολιτεύω πόλις οἰκέω . εἷς δή οἴομαι πάσχω ὁ πολίτης ὁστισοῦν ἤ ἀγαθός ἤ κακός ὁ τοιοῦτος πόλις μάλα τε φημί ἑαυτοῦ εἰμί ὁ πάσχω , καί ἤ συνήδομαι ἅπας ἤ συλλυπέω . ἀνάγκη , φημί , ὁ γε εὔνομος . ὥρα ἄν εἰμί , εἰμί δέ ἐγώ , ἐπανέρχομαι ἐγώ ἐπί ὁ ἡμέτερος πόλις , καί ὁ ὁ λόγος ὁμολόγημα σκοπέω ἐν αὐτός , εἰ αὐτός μάλα ἔχω εἴτε καί ἄλλος τις μάλα . οὐκοῦν χρή , φημί .