plato-philosophy.respublica 3.391
οὐδʼ αὐτὸν τὸν Ἀχιλλέα ἀξιώσομεν οὐδʼ ὁμολογήσομεν οὕτω φιλοχρήματον εἶναι , ὥστε παρὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος δῶρα λαβεῖν , καὶ τιμὴν αὖ λαβόντα νεκροῦ ἀπολύειν , ἄλλως δὲ μὴ ʼθέλειν . οὔκουν δίκαιόν γε , ἔφη , ἐπαινεῖν τὰ τοιαῦτα . ὀκνῶ δέ γε , ἦν δʼ ἐγώ , διʼ Ὅμηρον λέγειν ὅτι οὐδʼ ὅσιον ταῦτά γε κατὰ Ἀχιλλέως φάναι καὶ ἄλλων λεγόντων πείθεσθαι , καὶ αὖ ὡς πρὸς τὸν Ἀπόλλω εἶπεν — ἔβλαψάς μʼ ἑκάεργε , θεῶν ὀλοώτατε πάντων · ἦ σʼ ἂν τισαίμην , εἴ μοι δύναμίς γε παρείη · καὶ ὡς πρὸς τὸν ποταμόν , θεὸν ὄντα , ἀπειθῶς εἶχεν καὶ μάχεσθαι ἕτοιμος ἦν , καὶ αὖ τὰς τοῦ ἑτέρου ποταμοῦ Σπερχειοῦ ἱερὰς τρίχας Πατρόκλῳ ἥρωϊ , ἔφη , κόμην ὀπάσαιμι φέρεσθαι , νεκρῷ ὄντι , καὶ ὡς ἔδρασεν τοῦτο , οὐ πειστέον · τάς τε αὖ Ἕκτορος ἕλξεις περὶ τὸ σῆμα τὸ Πατρόκλου καὶ τὰς τῶν ζωγρηθέντων σφαγὰς εἰς τὴν πυράν , σύμπαντα ταῦτα οὐ φήσομεν ἀληθῆ εἰρῆσθαι , οὐδʼ ἐάσομεν πείθεσθαι τοὺς ἡμετέρους ὡς Ἀχιλλεύς , θεᾶς ὢν παῖς καὶ Πηλέως , σωφρονεστάτου τε καὶ τρίτου ἀπὸ Διός , καὶ ὑπὸ τῷ σοφωτάτῳ Χείρωνι τεθραμμένος , τοσαύτης ἦν ταραχῆς πλέως , ὥστʼ ἔχειν ἐν αὑτῷ νοσήματε δύο ἐναντίω ἀλλήλοιν , ἀνελευθερίαν μετὰ φιλοχρηματίας καὶ αὖ ὑπερηφανίαν θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων . ὀρθῶς , ἔφη , λέγεις . μὴ τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , μηδὲ τάδε πειθώμεθα μηδʼ ἐῶμεν λέγειν , ὡς Θησεὺς Ποσειδῶνος ὑὸς Πειρίθους τε Διὸς ὥρμησαν οὕτως ἐπὶ δεινὰς ἁρπαγάς , μηδέ τινʼ ἄλλον θεοῦ παῖδά τε καὶ ἥρω τολμῆσαι ἂν δεινὰ καὶ ἀσεβῆ ἐργάσασθαι , οἷα νῦν καταψεύδονται αὐτῶν · ἀλλὰ προσαναγκάζωμεν τοὺς ποιητὰς ἢ μὴ τούτων αὐτὰ ἔργα φάναι ἢ τούτους μὴ εἶναι θεῶν παῖδας , ἀμφότερα δὲ μὴ λέγειν , μηδὲ ἡμῖν ἐπιχειρεῖν πείθειν τοὺς νέους ὡς οἱ θεοὶ κακὰ γεννῶσιν , καὶ ἥρωες ἀνθρώπων οὐδὲν βελτίους · ὅπερ γὰρ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν , οὔθʼ ὅσια ταῦτα οὔτε ἀληθῆ · ἐπεδείξαμεν γάρ που ὅτι ἐκ θεῶν κακὰ γίγνεσθαι ἀδύνατον . πῶς γὰρ οὔ ; καὶ μὴν τοῖς γε ἀκούουσιν βλαβερά · πᾶς γὰρ ἑαυτῷ συγγνώμην ἕξει κακῷ ὄντι , πεισθεὶς ὡς ἄρα τοιαῦτα πράττουσίν τε καὶ ἔπραττον καὶ — οἱ θεῶν ἀγχίσποροι , οἱ Ζηνὸς ἐγγύς , ὧν κατʼ Ἰδαῖον πάγον Διὸς πατρῴου βωμός ἐστʼ ἐν αἰθέρι , καὶ — οὔ πώ σφιν ἐξίτηλον αἷμα δαιμόνων .
Lemmas: οὐδέ αὐτός ὁ Ἀχιλλεύς ἀξιόω οὐδέ ὁμολογέω οὕτως φιλοχρήματος εἰμί , ὥστε παρά ὁ Ἀγαμέμνων δῶρον λαμβάνω , καί τιμή αὖ λαμβάνω νεκρός ἀπολύω , ἄλλος δέ μή ἐθέλω . οὔκουν δίκαιος γε , φημί , ἐπαινέω ὁ τοιοῦτος . ὀκνέω δέ γε , εἰμί δέ ἐγώ , διά Ὅμηρος λέγω ὅτι οὐδέ ὅσιος οὗτος γε κατά Ἀχιλλεύς φημί καί ἄλλος λέγω πείθω , καί αὖ ὡς πρός ὁ Ἀπόλλων λέγω — βλάπτω ἐγώ ἑκάεργος , θεός ὀλοός πᾶς · ἦ σύ ἄν τίνω , εἰ ἐγώ δύναμις γε πάρειμι · καί ὡς πρός ὁ ποταμός , θεός εἰμί , ἀπειθής ἔχω καί μάχομαι ἑτοῖμος εἰμί , καί αὖ ὁ ὁ ἕτερος ποταμός Σπερχειός ἱερός θρίξ Πάτροκλος ἥρως , φημί , κόμη ὀπάζω φέρω , νεκρός εἰμί , καί ὡς δράω οὗτος , οὐ πείθω · ὁ τε αὖ Ἕκτωρ ἕλξις περί ὁ σῆμα ὁ Πάτροκλος καί ὁ ὁ ζωγρέω σφαγή εἰς ὁ πυρή , σύμπας οὗτος οὐ φημί ἀληθής λέγω , οὐδέ ἐάω πείθω ὁ ἡμέτερος ὡς Ἀχιλλεύς , θεά εἰμί παῖς καί Πηλεύς , σώφρων τε καί τρίτος ἀπό Ζεύς , καί ὑπό ὁ σοφός Χείρων τρέφω , τοσοῦτος εἰμί ταραχή πολύς , ὥστε ἔχω ἐν ἑαυτοῦ νόσημα δύο ἐναντίος ἀλλήλων , ἀνελευθερία μετά φιλοχρηματία καί αὖ ὑπερηφανία θεός τε καί ἄνθρωπος . ὀρθός , φημί , λέγω . μή τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , μηδέ ὅδε πείθω μηδέ ἐάω λέγω , ὡς Θησεύς Ποσειδῶν ὗς Πειρίθοος τε Ζεύς ὁρμάω οὕτως ἐπί δεινός ἁρπαγή , μηδέ τις ἄλλος θεός παῖς τε καί ἥρως τολμάω ἄν δεινός καί ἀσεβής ἐργάζομαι , οἷος νῦν καταψεύδομαι αὐτός · ἀλλά προσαναγκάζω ὁ ποιητής ἤ μή οὗτος αὐτός ἔργον φημί ἤ οὗτος μή εἰμί θεός παῖς , ἀμφότερος δέ μή λέγω , μηδέ ἐγώ ἐπιχειρέω πείθω ὁ νέος ὡς ὁ θεός κακός γεννάω , καί ἥρως ἄνθρωπος οὐδείς ἀγαθός · ὅς γάρ ἐν ὁ πρόσθεν λέγω , οὔτε ὅσιος οὗτος οὔτε ἀληθής · ἐπιδείκνυμι γάρ που ὅτι ἐκ θεός κακός γίγνομαι ἀδύνατος . πῶς γάρ οὐ ; καί μήν ὁ γε ἀκούω βλαβερός · πᾶς γάρ ἑαυτοῦ συγγνώμη ἔχω κακός εἰμί , πείθω ὡς ἄρα τοιοῦτος πράσσω τε καί πράσσω καί — ὁ θεός ἀγχίσπορος , ὁ Ζεύς ἐγγύς , ὅς κατά Ἰδαῖος πάγος Ζεύς πατρῷος βωμός εἰμί ἐν αἰθήρ , καί — οὐ πω σφεῖς ἐξίτηλος αἷμα δαίμων .