plato-philosophy.respublica 2.379
καὶ ἐγὼ εἶπον · ὦ Ἀδείμαντε , οὐκ ἐσμὲν ποιηταὶ ἐγώ τε καὶ σὺ ἐν τῷ παρόντι , ἀλλʼ οἰκισταὶ πόλεως · οἰκισταῖς δὲ τοὺς μὲν τύπους προσήκει εἰδέναι ἐν οἷς δεῖ μυθολογεῖν τοὺς ποιητάς , παρʼ οὓς ἐὰν ποιῶσιν οὐκ ἐπιτρεπτέον , οὐ μὴν αὐτοῖς γε ποιητέον μύθους . ὀρθῶς , ἔφη · ἀλλʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο , οἱ τύποι περὶ θεολογίας τίνες ἂν εἶεν ; τοιοίδε πού τινες , ἦν δʼ ἐγώ · οἷος τυγχάνει ὁ θεὸς ὤν , ἀεὶ δήπου ἀποδοτέον , ἐάντέ τις αὐτὸν ἐν ἔπεσιν ποιῇ ἐάντε ἐν μέλεσιν ἐάντε ἐν τραγῳδίᾳ . δεῖ γάρ . οὐκοῦν ἀγαθὸς ὅ γε θεὸς τῷ ὄντι τε καὶ λεκτέον οὕτω ; τί μήν ; ἀλλὰ μὴν οὐδέν γε τῶν ἀγαθῶν βλαβερόν · ἦ γάρ ; οὔ μοι δοκεῖ . ἆρʼ οὖν ὃ μὴ βλαβερὸν βλάπτει ; οὐδαμῶς . ὃ δὲ μὴ βλάπτει κακόν τι ποιεῖ ; οὐδὲ τοῦτο . ὃ δέ γε μηδὲν κακὸν ποιεῖ οὐδʼ ἄν τινος εἴη κακοῦ αἴτιον ; πῶς γάρ ; τί δέ ; ὠφέλιμον τὸ ἀγαθόν ; ναί . αἴτιον ἄρα εὐπραγίας ; ναί . οὐκ ἄρα πάντων γε αἴτιον τὸ ἀγαθόν , ἀλλὰ τῶν μὲν εὖ ἐχόντων αἴτιον , τῶν δὲ κακῶν ἀναίτιον . παντελῶς γʼ , ἔφη . οὐδʼ ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , ὁ θεός , ἐπειδὴ ἀγαθός , πάντων ἂν εἴη αἴτιος , ὡς οἱ πολλοὶ λέγουσιν , ἀλλὰ ὀλίγων μὲν τοῖς ἀνθρώποις αἴτιος , πολλῶν δὲ ἀναίτιος · πολὺ γὰρ ἐλάττω τἀγαθὰ τῶν κακῶν ἡμῖν , καὶ τῶν μὲν ἀγαθῶν οὐδένα ἄλλον αἰτιατέον , τῶν δὲ κακῶν ἄλλʼ ἄττα δεῖ ζητεῖν τὰ αἴτια , ἀλλʼ οὐ τὸν θεόν . ἀληθέστατα , ἔφη , δοκεῖς μοι λέγειν . οὐκ ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , ἀποδεκτέον οὔτε Ὁμήρου οὔτʼ ἄλλου ποιητοῦ ταύτην τὴν ἁμαρτίαν περὶ τοὺς θεοὺς ἀνοήτως ἁμαρτάνοντος καὶ λέγοντος — ὡς δοιοί τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει κηρῶν ἔμπλειοι , ὁ μὲν ἐσθλῶν , αὐτὰρ ὃ δειλῶν · καὶ ᾧ μὲν ἂν μείξας ὁ Ζεὺς δῷ ἀμφοτέρων , ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅ γε κύρεται , ἄλλοτε δʼ ἐσθλῷ · ᾧ δʼ ἂν μή , ἀλλʼ ἄκρατα τὰ ἕτερα , τὸν δὲ κακὴ βούβρωστις ἐπὶ χθόνα δῖαν ἐλαύνει · οὐδʼ ὡς ταμίας ἡμῖν Ζεὺς — ἀγαθῶν τε κακῶν τε τέτυκται .
Lemmas: καί ἐγώ λέγω · ὦ Ἀδείμαντος , οὐ εἰμί ποιητής ἐγώ τε καί σύ ἐν ὁ πάρειμι , ἀλλά οἰκιστής πόλις · οἰκιστής δέ ὁ μέν τύπος προσήκω οἶδα ἐν ὅς δέω μυθολογέω ὁ ποιητής , παρά ὅς ἐάν ποιέω οὐ ἐπιτρεπτέον , οὐ μήν αὐτός γε ποιέω μῦθος . ὀρθός , φημί · ἀλλά αὐτός δή οὗτος , ὁ τύπος περί θεολογία τίς ἄν εἰμί ; τοιόσδε που τις , εἰμί δέ ἐγώ · οἷος τυγχάνω ὁ θεός εἰμί , ἀεί δήπου ἀποδοτέος , ἐάντε τις αὐτός ἐν ἔπος ποιέω ἐάν ἐν μέλος ἐάν ἐν τραγῳδία . δέω γάρ . οὐκοῦν ἀγαθός ὁ γε θεός ὁ εἰμί τε καί λεκτέος οὕτως ; τίς μήν ; ἀλλά μήν οὐδείς γε ὁ ἀγαθός βλαβερός · ἦ γάρ ; οὐ ἐγώ δοκέω . ἆρα οὖν ὅς μή βλαβερός βλάπτω ; οὐδαμῶς . ὅς δέ μή βλάπτω κακός τις ποιέω ; οὐδέ οὗτος . ὅς δέ γε μηδείς κακός ποιέω οὐδέ ἄν τις εἰμί κακός αἴτιος ; πῶς γάρ ; τίς δέ ; ὠφέλιμος ὁ ἀγαθός ; ναί . αἴτιος ἄρα εὐπραγία ; ναί . οὐ ἄρα πᾶς γε αἴτιος ὁ ἀγαθός , ἀλλά ὁ μέν εὖ ἔχω αἴτιος , ὁ δέ κακός ἀναίτιος . παντελής γε , φημί . οὐδέ ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ θεός , ἐπειδή ἀγαθός , πᾶς ἄν εἰμί αἴτιος , ὡς ὁ πολύς λέγω , ἀλλά ὀλίγος μέν ὁ ἄνθρωπος αἴτιος , πολύς δέ ἀναίτιος · πολύς γάρ ἐλαχύς ἀγαθός ὁ κακός ἐγώ , καί ὁ μέν ἀγαθός οὐδείς ἄλλος αἰτιατέον , ὁ δέ κακός ἄλλος τις δέω ζητέω ὁ αἴτιος , ἀλλά οὐ ὁ θεός . ἀληθής , φημί , δοκέω ἐγώ λέγω . οὐ ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , ἀποδέχομαι οὔτε Ὅμηρος οὔτε ἄλλος ποιητής οὗτος ὁ ἁμαρτία περί ὁ θεός ἀνόητος ἁμαρτάνω καί λέγω — ὡς δοιοί τε πίθος κατάκειμαι ἐν Ζεύς οὖδας κήρα ἔμπλεος , ὁ μέν ἐσθλός , ἀτάρ ὁ δειλός · καί ὅς μέν ἄν μείγνυμι ὁ Ζεύς δίδωμι ἀμφότερος , ἄλλοτε μέν τε κακός ὁ γε κυρέω , ἄλλοτε δέ ἐσθλός · ὅς δέ ἄν μή , ἀλλά ἄκρατος ὁ ἕτερος , ὁ δέ κακός βούβρωστις ἐπί χθών δῖος ἐλαύνω · οὐδέ ὡς ταμίας ἐγώ Ζεύς — ἀγαθός τε κακός τε τεύχω .