plato-philosophy.respublica 3.390
καλῶς . τί δέ ; τὰ τοιάδε — οἰνοβαρές , κυνὸς ὄμματʼ ἔχων , κραδίην δʼ ἐλάφοιο καὶ τὰ τούτων ἑξῆς ἆρα καλῶς , καὶ ὅσα ἄλλα τις ἐν λόγῳ ἢ ἐν ποιήσει εἴρηκε νεανιεύματα ἰδιωτῶν εἰς ἄρχοντας ; οὐ καλῶς . οὐ γὰρ οἶμαι εἴς γε σωφροσύνην νέοις ἐπιτήδεια ἀκούειν · εἰ δέ τινα ἄλλην ἡδονὴν παρέχεται , θαυμαστὸν οὐδέν . ἢ πῶς σοι φαίνεται ; οὕτως , ἔφη . τί δέ ; ποιεῖν ἄνδρα τὸν σοφώτατον λέγοντα ὡς δοκεῖ αὐτῷ κάλλιστον εἶναι πάντων , ὅταν — παρὰ πλεῖαι ὦσι τράπεζαι σίτου καὶ κρειῶν , μέθυ δʼ ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων οἰνοχόος φορέῃσι καὶ ἐγχείῃ δεπάεσσι , δοκεῖ σοι ἐπιτήδειον εἶναι πρὸς ἐγκράτειαν ἑαυτοῦ ἀκούειν νέῳ ; ἢ τὸ — λιμῷ δʼ οἴκτιστον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν ; ἢ Δία , καθευδόντων τῶν ἄλλων θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων ὡς , μόνος ἐγρηγορὼς ἃ ἐβουλεύσατο , τούτων πάντων ῥᾳδίως ἐπιλανθανόμενον διὰ τὴν τῶν ἀφροδισίων ἐπιθυμίαν , καὶ οὕτως ἐκπλαγέντα ἰδόντα τὴν Ἥραν , ὥστε μηδʼ εἰς τὸ δωμάτιον ἐθέλειν ἐλθεῖν , ἀλλʼ αὐτοῦ βουλόμενον χαμαὶ συγγίγνεσθαι , λέγοντα ὡς οὕτως ὑπὸ ἐπιθυμίας ἔχεται , ὡς οὐδʼ ὅτε τὸ πρῶτον ἐφοίτων πρὸς ἀλλήλους φίλους λήθοντε τοκῆας · οὐδὲ Ἄρεώς τε καὶ ἀφροδίτης ὑπὸ Ἡφαίστου δεσμὸν διʼ ἕτερα τοιαῦτα . οὐ μὰ τὸν Δία , ἦ δʼ ὅς , οὔ μοι φαίνεται ἐπιτήδειον . ἀλλʼ εἴ πού τινες , ἦν δʼ ἐγώ , καρτερίαι πρὸς ἅπαντα καὶ λέγονται καὶ πράττονται ὑπὸ ἐλλογίμων ἀνδρῶν , θεατέον τε καὶ ἀκουστέον , οἷον καὶ τὸ — στῆθος δὲ πλήξας κραδίην ἠνίπαπε μύθῳ · τέτλαθι δή , κραδίη · καὶ κύντερον ἄλλο ποτʼ ἔτλης . παντάπασι μὲν οὖν , ἔφη . οὐ μὲν δὴ δωροδόκους γε ἐατέον εἶναι τοὺς ἄνδρας οὐδὲ φιλοχρημάτους . οὐδαμῶς . οὐδʼ ᾀστέον αὐτοῖς ὅτι — δῶρα θεοὺς πείθει , δῶρʼ αἰδοίους βασιλῆας · οὐδὲ τὸν τοῦ Ἀχιλλέως παιδαγωγὸν Φοίνικα ἐπαινετέον ὡς μετρίως ἔλεγε συμβουλεύων αὐτῷ δῶρα μὲν λαβόντι ἐπαμύνειν τοῖς Ἀχαιοῖς , ἄνευ δὲ δώρων μὴ ἀπαλλάττεσθαι τῆς μήνιος .
Lemmas: καλός . τίς δέ ; ὁ τοιόσδε — οἰνοβαρής , κύων ὄμμα ἔχω , καρδία δέ ἔλαφος καί ὁ οὗτος ἑξῆς ἆρα καλός , καί ὅσος ἄλλος τις ἐν λόγος ἤ ἐν ποίησις λέγω νεανίευμα ἰδιώτης εἰς ἄρχων ; οὐ καλός . οὐ γάρ οἴομαι εἰς γε σωφροσύνη νέος ἐπιτήδειος ἀκούω · εἰ δέ τις ἄλλος ἡδονή παρέχω , θαυμαστός οὐδείς . ἤ πῶς σύ φαίνω ; οὕτως , φημί . τίς δέ ; ποιέω ἀνήρ ὁ σοφός λέγω ὡς δοκέω αὐτός καλός εἰμί πᾶς , ὅταν — παρά πολύς εἰμί τράπεζα σῖτος καί κρέας , μέθυ δέ ἐκ κρατήρ ἀφύσσω οἰνοχόος φορέω καί ἐγχέω δέπας , δοκέω σύ ἐπιτήδειος εἰμί πρός ἐγκράτεια ἑαυτοῦ ἀκούω νέος ; ἤ ὁ — λιμός δέ οἰκτρός θνῄσκω καί πότμος ἐφέπω ; ἤ Ζεύς , καθεύδω ὁ ἄλλος θεός τε καί ἄνθρωπος ὡς , μόνος ἐγείρω ὅς βουλεύω , οὗτος πᾶς ῥᾴδιος ἐπιλανθάνομαι διά ὁ ὁ ἀφροδίσιος ἐπιθυμία , καί οὕτως ἐκπλήσσω ὁράω ὁ Ἥρα , ὥστε μηδέ εἰς ὁ δωμάτιον ἐθέλω ἔρχομαι , ἀλλά αὐτοῦ βούλομαι χαμαί συγγίγνομαι , λέγω ὡς οὕτως ὑπό ἐπιθυμία ἔχω , ὡς οὐδέ ὅτε ὁ πρῶτος φοιτάω πρός ἀλλήλων φίλος λανθάνω τοκεύς · οὐδέ Ἄρης τε καί ἀφροδίτη ὑπό Ἥφαιστος δεσμός διά ἕτερος τοιοῦτος . οὐ μά ὁ Ζεύς , ἠμί δέ ὅς , οὐ ἐγώ φαίνω ἐπιτήδειος . ἀλλά εἰ που τις , εἰμί δέ ἐγώ , καρτερία πρός ἅπας καί λέγω καί πράσσω ὑπό ἐλλόγιμος ἀνήρ , θεατέον τε καί ἀκούω , οἷος καί ὁ — στῆθος δέ πλήσσω καρδία ἐνίπτω μῦθος · τλάω δή , καρδία · καί κύντερος ἄλλος ποτέ τλάω . παντάπασι μέν οὖν , φημί . οὐ μέν δή δωροδόκος γε ἐάω εἰμί ὁ ἀνήρ οὐδέ φιλοχρήματος . οὐδαμῶς . οὐδέ ἀείδω αὐτός ὅτι — δῶρον θεός πείθω , δῶρον αἰδοῖος βασιλεύς · οὐδέ ὁ ὁ Ἀχιλλεύς παιδαγωγός Φοῖνιξ ἐπαινετέον ὡς μέτριος λέγω συμβουλεύω αὐτός δῶρον μέν λαμβάνω ἐπαμύνω ὁ Ἀχαιός , ἄνευ δέ δῶρον μή ἀπαλλάσσω ὁ μῆνις .