plato-philosophy.respublica 1.349
εἰ γὰρ λυσιτελεῖν μὲν τὴν ἀδικίαν ἐτίθεσο , κακίαν μέντοι ἢ αἰσχρὸν αὐτὸ ὡμολόγεις εἶναι ὥσπερ ἄλλοι τινές , εἴχομεν ἄν τι λέγειν κατὰ τὰ νομιζόμενα λέγοντες · νῦν δὲ δῆλος εἶ ὅτι φήσεις αὐτὸ καὶ καλὸν καὶ ἰσχυρὸν εἶναι καὶ τἆλλα αὐτῷ πάντα προσθήσεις ἃ ἡμεῖς τῷ δικαίῳ προσετίθεμεν , ἐπειδή γε καὶ ἐν ἀρετῇ αὐτὸ καὶ σοφίᾳ ἐτόλμησας θεῖναι . ἀληθέστατα , ἔφη , μαντεύῃ . ἀλλʼ οὐ μέντοι , ἦν δʼ ἐγώ , ἀποκνητέον γε τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν σκοπούμενον , ἕως ἄν σε ὑπολαμβάνω λέγειν ἅπερ διανοῇ . ἐμοὶ γὰρ δοκεῖς σύ , ὦ Θρασύμαχε , ἀτεχνῶς νῦν οὐ σκώπτειν , ἀλλὰ τὰ δοκοῦντα περὶ τῆς ἀληθείας λέγειν . τί δέ σοι , ἔφη , τοῦτο διαφέρει , εἴτε μοι δοκεῖ εἴτε μή , ἀλλʼ οὐ τὸν λόγον ἐλέγχεις ; οὐδέν , ἦν δʼ ἐγώ . ἀλλὰ τόδε μοι πειρῶ ἔτι πρὸς τούτοις ἀποκρίνασθαι · ὁ δίκαιος τοῦ δικαίου δοκεῖ τί σοι ἂν ἐθέλειν πλέον ἔχειν ; οὐδαμῶς , ἔφη · οὐ γὰρ ἂν ἦν ἀστεῖος , ὥσπερ νῦν , καὶ εὐήθης . τί δέ ; τῆς δικαίας πράξεως ; οὐδὲ τῆς δικαίας , ἔφη . τοῦ δὲ ἀδίκου πότερον ἀξιοῖ ἂν πλεονεκτεῖν καὶ ἡγοῖτο δίκαιον εἶναι , ἢ οὐκ ἂν ἡγοῖτο ; ἡγοῖτʼ ἄν , ἦ δʼ ὅς , καὶ ἀξιοῖ , ἀλλʼ οὐκ ἂν δύναιτο . ἀλλʼ οὐ τοῦτο , ἦν δʼ ἐγώ , ἐρωτῶ , ἀλλʼ εἰ τοῦ μὲν δικαίου μὴ ἀξιοῖ πλέον ἔχειν μηδὲ βούλεται ὁ δίκαιος , τοῦ δὲ ἀδίκου ; ἀλλʼ οὕτως , ἔφη , ἔχει . τί δὲ δὴ ὁ ἄδικος ; ἆρα ἀξιοῖ τοῦ δικαίου πλεονεκτεῖν καὶ τῆς δικαίας πράξεως ; πῶς γὰρ οὔκ ; ἔφη , ὅς γε πάντων πλέον ἔχειν ἀξιοῖ ; οὐκοῦν καὶ ἀδίκου γε ἀνθρώπου τε καὶ πράξεως ὁ ἄδικος πλεονεκτήσει καὶ ἁμιλλήσεται ὡς ἁπάντων πλεῖστον αὐτὸς λάβῃ ; ἔστι ταῦτα . ὧδε δὴ λέγωμεν , ἔφην · ὁ δίκαιος τοῦ μὲν ὁμοίου οὐ πλεονεκτεῖ , τοῦ δὲ ἀνομοίου , ὁ δὲ ἄδικος τοῦ τε ὁμοίου καὶ τοῦ ἀνομοίου ; ἄριστα , ἔφη , εἴρηκας . ἔστιν δέ γε , ἔφην , φρόνιμός τε καὶ ἀγαθὸς ὁ ἄδικος , ὁ δὲ δίκαιος οὐδέτερα ; καὶ τοῦτʼ , ἔφη , εὖ . οὐκοῦν , ἦν δʼ ἐγώ , καὶ ἔοικε τῷ φρονίμῳ καὶ τῷ ἀγαθῷ ὁ ἄδικος , ὁ δὲ δίκαιος οὐκ ἔοικεν ; πῶς γὰρ οὐ μέλλει , ἔφη , ὁ τοιοῦτος ὢν καὶ ἐοικέναι τοῖς τοιούτοις , ὁ δὲ μὴ ἐοικέναι ; καλῶς . τοιοῦτος ἄρα ἐστὶν ἑκάτερος αὐτῶν οἷσπερ ἔοικεν ; ἀλλὰ τί μέλλει ; ἔφη . εἶεν , ὦ Θρασύμαχε · μουσικὸν δέ τινα λέγεις , ἕτερον δὲ ἄμουσον ; ἔγωγε . πότερον φρόνιμον καὶ πότερον ἄφρονα ; τὸν μὲν μουσικὸν δήπου φρόνιμον , τὸν δὲ ἄμουσον ἄφρονα . οὐκοῦν καὶ ἅπερ φρόνιμον , ἀγαθόν , ἃ δὲ ἄφρονα , κακόν ; ναί . τί δὲ ἰατρικόν ; οὐχ οὕτως ; οὕτως . δοκεῖ ἂν οὖν τίς σοι , ὦ ἄριστε , μουσικὸς ἀνὴρ ἁρμοττόμενος λύραν ἐθέλειν μουσικοῦ ἀνδρὸς ἐν τῇ ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει τῶν χορδῶν πλεονεκτεῖν ἢ ἀξιοῦν πλέον ἔχειν ; οὐκ ἔμοιγε . τί δέ ; ἀμούσου ; ἀνάγκη , ἔφη .
Lemmas: εἰ γάρ λυσιτελέω μέν ὁ ἀδικία τίθημι , κακία μέντοι ἤ αἰσχρός αὐτός ὁμολογέω εἰμί ὥσπερ ἄλλος τις , ἔχω ἄν τις λέγω κατά ὁ νομίζω λέγω · νῦν δέ δῆλος εἰμί ὅτι φημί αὐτός καί καλός καί ἰσχυρός εἰμί καί ἄλλος αὐτός πᾶς προστίθημι ὅς ἐγώ ὁ δίκαιος προστίθημι , ἐπειδή γε καί ἐν ἀρετή αὐτός καί σοφία τολμάω τίθημι . ἀληθής , φημί , μαντεύομαι . ἀλλά οὐ μέντοι , εἰμί δέ ἐγώ , ἀποκνητέον γε ὁ λόγος ἐπεξέρχομαι σκοπέω , ἕως ἄν σύ ὑπολαμβάνω λέγω ὅς διανοέω . ἐγώ γάρ δοκέω σύ , ὦ Θρασύμαχος , ἄτεχνος νῦν οὐ σκώπτω , ἀλλά ὁ δοκέω περί ὁ ἀλήθεια λέγω . τίς δέ σύ , φημί , οὗτος διαφέρω , εἴτε ἐγώ δοκέω εἴτε μή , ἀλλά οὐ ὁ λόγος ἐλέγχω ; οὐδείς , εἰμί δέ ἐγώ . ἀλλά ὅδε ἐγώ πειράω ἔτι πρός οὗτος ἀποκρίνω · ὁ δίκαιος ὁ δίκαιος δοκέω τίς σύ ἄν ἐθέλω πολύς ἔχω ; οὐδαμῶς , φημί · οὐ γάρ ἄν εἰμί ἀστεῖος , ὥσπερ νῦν , καί εὐήθης . τίς δέ ; ὁ δίκαιος πρᾶξις ; οὐδέ ὁ δίκαιος , φημί . ὁ δέ ἄδικος πότερος ἀξιόω ἄν πλεονεκτέω καί ἡγέομαι δίκαιος εἰμί , ἤ οὐ ἄν ἡγέομαι ; ἡγέομαι ἄν , ἠμί δέ ὅς , καί ἀξιόω , ἀλλά οὐ ἄν δύναμαι . ἀλλά οὐ οὗτος , εἰμί δέ ἐγώ , ἐρωτάω , ἀλλά εἰ ὁ μέν δίκαιος μή ἀξιόω πολύς ἔχω μηδέ βούλομαι ὁ δίκαιος , ὁ δέ ἄδικος ; ἀλλά οὕτως , φημί , ἔχω . τίς δέ δή ὁ ἄδικος ; ἆρα ἀξιόω ὁ δίκαιος πλεονεκτέω καί ὁ δίκαιος πρᾶξις ; πῶς γάρ οὐ ; φημί , ὅς γε πᾶς πολύς ἔχω ἀξιόω ; οὐκοῦν καί ἄδικος γε ἄνθρωπος τε καί πρᾶξις ὁ ἄδικος πλεονεκτέω καί ἁμιλλάομαι ὡς ἅπας πολύς αὐτός λαμβάνω ; εἰμί οὗτος . ὧδε δή λέγω , φημί · ὁ δίκαιος ὁ μέν ὅμοιος οὐ πλεονεκτέω , ὁ δέ ἀνόμοιος , ὁ δέ ἄδικος ὁ τε ὅμοιος καί ὁ ἀνόμοιος ; ἀγαθός , φημί , λέγω . εἰμί δέ γε , φημί , φρόνιμος τε καί ἀγαθός ὁ ἄδικος , ὁ δέ δίκαιος οὐδέτερος ; καί οὗτος , φημί , εὖ . οὐκοῦν , εἰμί δέ ἐγώ , καί ἔοικα ὁ φρόνιμος καί ὁ ἀγαθός ὁ ἄδικος , ὁ δέ δίκαιος οὐ ἔοικα ; πῶς γάρ οὐ μέλλω , φημί , ὁ τοιοῦτος εἰμί καί ἔοικα ὁ τοιοῦτος , ὁ δέ μή ἔοικα ; καλός . τοιοῦτος ἄρα εἰμί ἑκάτερος αὐτός ὅς ἔοικα ; ἀλλά τίς μέλλω ; φημί . εἰμί , ὦ Θρασύμαχος · μουσικός δέ τις λέγω , ἕτερος δέ ἄμουσος ; ἐγώ . πότερος φρόνιμος καί πότερος ἄφρων ; ὁ μέν μουσικός δήπου φρόνιμος , ὁ δέ ἄμουσος ἄφρων . οὐκοῦν καί ὅς φρόνιμος , ἀγαθός , ὅς δέ ἄφρων , κακός ; ναί . τίς δέ ἰατρικός ; οὐ οὕτως ; οὕτως . δοκέω ἄν οὖν τίς σύ , ὦ ἀγαθός , μουσικός ἀνήρ ἁρμόζω λύρα ἐθέλω μουσικός ἀνήρ ἐν ὁ ἐπίτασις καί ἄνεσις ὁ χορδή πλεονεκτέω ἤ ἀξιόω πολύς ἔχω ; οὐ ἐγώ . τίς δέ ; ἄμουσος ; ἀνάγκη , φημί .