plato-philosophy.respublica 3.402
καὶ ὅτι αὖ τῶν παραλειπομένων καὶ μὴ καλῶς δημιουργηθέντων ἢ μὴ καλῶς φύντων ὀξύτατʼ ἂν αἰσθάνοιτο ὁ ἐκεῖ τραφεὶς ὡς ἔδει , καὶ ὀρθῶς δὴ δυσχεραίνων τὰ μὲν καλὰ ἐπαινοῖ καὶ χαίρων καὶ καταδεχόμενος εἰς τὴν ψυχὴν τρέφοιτʼ ἂν ἀπʼ αὐτῶν καὶ γίγνοιτο καλός τε κἀγαθός , τὰ δʼ αἰσχρὰ ψέγοι τʼ ἂν ὀρθῶς καὶ μισοῖ ἔτι νέος ὤν , πρὶν λόγον δυνατὸς εἶναι λαβεῖν , ἐλθόντος δὲ τοῦ λόγου ἀσπάζοιτʼ ἂν αὐτὸν γνωρίζων διʼ οἰκειότητα μάλιστα ὁ οὕτω τραφείς ; ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ , ἔφη , τῶν τοιούτων ἕνεκα ἐν μουσικῇ εἶναι ἡ τροφή . ὥσπερ ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , γραμμάτων πέρι τότε ἱκανῶς εἴχομεν , ὅτε τὰ στοιχεῖα μὴ λανθάνοι ἡμᾶς ὀλίγα ὄντα ἐν ἅπασιν οἷς ἔστιν περιφερόμενα , καὶ οὔτʼ ἐν σμικρῷ οὔτʼ ἐν μεγάλῳ ἠτιμάζομεν αὐτά , ὡς οὐ δέοι αἰσθάνεσθαι , ἀλλὰ πανταχοῦ προυθυμούμεθα διαγιγνώσκειν , ὡς οὐ πρότερον ἐσόμενοι γραμματικοὶ πρὶν οὕτως ἔχοιμεν — ἀληθῆ . οὐκοῦν καὶ εἰκόνας γραμμάτων , εἴ που ἢ ἐν ὕδασιν ἢ ἐν κατόπτροις ἐμφαίνοιντο , οὐ πρότερον γνωσόμεθα , πρὶν ἂν αὐτὰ γνῶμεν , ἀλλʼ ἔστιν τῆς αὐτῆς τέχνης τε καὶ μελέτης ; παντάπασι μὲν οὖν . ἆρʼ οὖν , ὃ λέγω , πρὸς θεῶν , οὕτως οὐδὲ μουσικοὶ πρότερον ἐσόμεθα , οὔτε αὐτοὶ οὔτε οὕς φαμεν ἡμῖν παιδευτέον εἶναι τοὺς φύλακας , πρὶν ἂν τὰ τῆς σωφροσύνης εἴδη καὶ ἀνδρείας καὶ ἐλευθεριότητος καὶ μεγαλοπρεπείας καὶ ὅσα τούτων ἀδελφὰ καὶ τὰ τούτων αὖ ἐναντία πανταχοῦ περιφερόμενα γνωρίζωμεν καὶ ἐνόντα ἐν οἷς ἔνεστιν αἰσθανώμεθα καὶ αὐτὰ καὶ εἰκόνας αὐτῶν , καὶ μήτε ἐν σμικροῖς μήτε ἐν μεγάλοις ἀτιμάζωμεν , ἀλλὰ τῆς αὐτῆς οἰώμεθα τέχνης εἶναι καὶ μελέτης ; πολλὴ ἀνάγκη , ἔφη . οὐκοῦν , ἦν δʼ ἐγώ , ὅτου ἂν συμπίπτῃ ἔν τε τῇ ψυχῇ καλὰ ἤθη ἐνόντα καὶ ἐν τῷ εἴδει ὁμολογοῦντα ἐκείνοις καὶ συμφωνοῦντα , τοῦ αὐτοῦ μετέχοντα τύπου , τοῦτʼ ἂν εἴη κάλλιστον θέαμα τῷ δυναμένῳ θεᾶσθαι ; πολύ γε . καὶ μὴν τό γε κάλλιστον ἐρασμιώτατον ; πῶς δʼ οὔ ; τῶν δὴ ὅτι μάλιστα τοιούτων ἀνθρώπων ὅ γε μουσικὸς ἐρῴη ἄν · εἰ δὲ ἀσύμφωνος εἴη , οὐκ ἂν ἐρῴη . οὐκ ἄν , εἴ γέ τι , ἔφη , κατὰ τὴν ψυχὴν ἐλλείποι · εἰ μέντοι τι κατὰ τὸ σῶμα , ὑπομείνειεν ἂν ὥστε ἐθέλειν ἀσπάζεσθαι . μανθάνω , ἦν δʼ ἐγώ · ὅτι ἔστιν σοι ἢ γέγονεν παιδικὰ τοιαῦτα , καὶ συγχωρῶ . ἀλλὰ τόδε μοι εἰπέ · σωφροσύνῃ καὶ ἡδονῇ ὑπερβαλλούσῃ ἔστι τις κοινωνία ; καὶ πῶς ; ἔφη , ἥ γε ἔκφρονα ποιεῖ οὐχ ἧττον ἢ λύπη ; ἀλλὰ τῇ ἄλλῃ ἀρετῇ ;
Lemmas: καί ὅτι αὖ ὁ παραλείπω καί μή καλός δημιουργέω ἤ μή καλός φύω ὀξύς ἄν αἰσθάνομαι ὁ ἐκεῖ τρέφω ὡς δέω , καί ὀρθός δή δυσχεραίνω ὁ μέν καλός ἐπαινέω καί χαίρω καί καταδέχομαι εἰς ὁ ψυχή τρέφω ἄν ἀπό αὐτός καί γίγνομαι καλός τε ἀγαθός , ὁ δέ αἰσχρός ψέγω τε ἄν ὀρθός καί μισέω ἔτι νέος εἰμί , πρίν λόγος δυνατός εἰμί λαμβάνω , ἔρχομαι δέ ὁ λόγος ἀσπάζομαι ἄν αὐτός γνωρίζω διά οἰκειότης μάλα ὁ οὕτως τρέφω ; ἐγώ γοῦν δοκέω , φημί , ὁ τοιοῦτος ἕνεκα ἐν μουσικός εἰμί ὁ τροφή . ὥσπερ ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , γράμμα περί τότε ἱκανός ἔχω , ὅτε ὁ στοιχεῖον μή λανθάνω ἐγώ ὀλίγος εἰμί ἐν ἅπας ὅς εἰμί περιφέρω , καί οὔτε ἐν μικρός οὔτε ἐν μέγας ἀτιμάζω αὐτός , ὡς οὐ δέω αἰσθάνομαι , ἀλλά πανταχοῦ προθυμέομαι διαγιγνώσκω , ὡς οὐ πρότερος εἰμί γραμματικός πρίν οὕτως ἔχω — ἀληθής . οὐκοῦν καί εἰκών γράμμα , εἰ που ἤ ἐν ὕδωρ ἤ ἐν κάτοπτρον ἐμφαίνω , οὐ πρότερος γιγνώσκω , πρίν ἄν αὐτός γιγνώσκω , ἀλλά εἰμί ὁ αὐτός τέχνη τε καί μελέτη ; παντάπασι μέν οὖν . ἆρα οὖν , ὅς λέγω , πρός θεός , οὕτως οὐδέ μουσικός πρότερος εἰμί , οὔτε αὐτός οὔτε ὅς φημί ἐγώ παιδευτέος εἰμί ὁ φύλαξ , πρίν ἄν ὁ ὁ σωφροσύνη εἶδος καί ἀνδρεία καί ἐλευθεριότης καί μεγαλοπρέπεια καί ὅσος οὗτος ἀδελφός καί ὁ οὗτος αὖ ἐναντίος πανταχοῦ περιφέρω γνωρίζω καί ἔνειμι ἐν ὅς ἔνειμι αἰσθάνομαι καί αὐτός καί εἰκών αὐτός , καί μήτε ἐν μικρός μήτε ἐν μέγας ἀτιμάζω , ἀλλά ὁ αὐτός οἴομαι τέχνη εἰμί καί μελέτη ; πολύς ἀνάγκη , φημί . οὐκοῦν , εἰμί δέ ἐγώ , ὅστις ἄν συμπίπτω ἐν τε ὁ ψυχή καλός ἦθος ἔνειμι καί ἐν ὁ εἶδος ὁμολογέω ἐκεῖνος καί συμφωνέω , ὁ αὐτός μετέχω τύπος , οὗτος ἄν εἰμί καλός θέαμα ὁ δύναμαι θεάομαι ; πολύς γε . καί μήν ὁ γε καλός ἐράσμιος ; πῶς δέ οὐ ; ὁ δή ὅτι μάλα τοιοῦτος ἄνθρωπος ὁ γε μουσικός ἐράω ἄν · εἰ δέ ἀσύμφωνος εἰμί , οὐ ἄν ἐράω . οὐ ἄν , εἰ γε τις , φημί , κατά ὁ ψυχή ἐλλείπω · εἰ μέντοι τις κατά ὁ σῶμα , ὑπομένω ἄν ὥστε ἐθέλω ἀσπάζομαι . μανθάνω , εἰμί δέ ἐγώ · ὅτι εἰμί σύ ἤ γίγνομαι παιδικός τοιοῦτος , καί συγχωρέω . ἀλλά ὅδε ἐγώ λέγω · σωφροσύνη καί ἡδονή ὑπερβάλλω εἰμί τις κοινωνία ; καί πῶς ; φημί , ὁ γε ἔκφρων ποιέω οὐ ἥσσων ἤ λύπη ; ἀλλά ὁ ἄλλος ἀρετή ;