plato-philosophy.respublica 1.347
διὰ δὴ ταῦτα ἔγωγε , ὦ φίλε Θρασύμαχε , καὶ ἄρτι ἔλεγον μηδένα ἐθέλειν ἑκόντα ἄρχειν καὶ τὰ ἀλλότρια κακὰ μεταχειρίζεσθαι ἀνορθοῦντα , ἀλλὰ μισθὸν αἰτεῖν , ὅτι ὁ μέλλων καλῶς τῇ τέχνῃ πράξειν οὐδέποτε αὑτῷ τὸ βέλτιστον πράττει οὐδʼ ἐπιτάττει κατὰ τὴν τέχνην ἐπιτάττων , ἀλλὰ τῷ ἀρχομένῳ · ὧν δὴ ἕνεκα , ὡς ἔοικε , μισθὸν δεῖν ὑπάρχειν τοῖς μέλλουσιν ἐθελήσειν ἄρχειν , ἢ ἀργύριον ἢ τιμήν , ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ . πῶς τοῦτο λέγεις , ὦ Σώκρατες ; ἔφη ὁ Γλαύκων · τοὺς μὲν γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω , τὴν δὲ ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει εἴρηκας , οὐ συνῆκα . τὸν τῶν βελτίστων ἄρα μισθόν , ἔφην , οὐ συνιεῖς , διʼ ὃν ἄρχουσιν οἱ ἐπιεικέστατοι , ὅταν ἐθέλωσιν ἄρχειν . ἢ οὐκ οἶσθα ὅτι τὸ φιλότιμόν τε καὶ φιλάργυρον εἶναι ὄνειδος λέγεταί τε καὶ ἔστιν ; ἔγωγε , ἔφη . διὰ ταῦτα τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , οὔτε χρημάτων ἕνεκα ἐθέλουσιν ἄρχειν οἱ ἀγαθοὶ οὔτε τιμῆς · οὔτε γὰρ φανερῶς πραττόμενοι τῆς ἀρχῆς ἕνεκα μισθὸν μισθωτοὶ βούλονται κεκλῆσθαι , οὔτε λάθρᾳ αὐτοὶ ἐκ τῆς ἀρχῆς λαμβάνοντες κλέπται . οὐδʼ αὖ τιμῆς ἕνεκα · οὐ γάρ εἰσι φιλότιμοι . δεῖ δὴ αὐτοῖς ἀνάγκην προσεῖναι καὶ ζημίαν , εἰ μέλλουσιν ἐθέλειν ἄρχειν—ὅθεν κινδυνεύει τὸ ἑκόντα ἐπὶ τὸ ἄρχειν ἰέναι ἀλλὰ μὴ ἀνάγκην περιμένειν αἰσχρὸν νενομίσθαι—τῆς δὲ ζημίας μεγίστη τὸ ὑπὸ πονηροτέρου ἄρχεσθαι , ἐὰν μὴ αὐτὸς ἐθέλῃ ἄρχειν · ἣν δείσαντές μοι φαίνονται ἄρχειν , ὅταν ἄρχωσιν , οἱ ἐπιεικεῖς , καὶ τότε ἔρχονται ἐπὶ τὸ ἄρχειν οὐχ ὡς ἐπʼ ἀγαθόν τι ἰόντες οὐδʼ ὡς εὐπαθήσοντες ἐν αὐτῷ , ἀλλʼ ὡς ἐπʼ ἀναγκαῖον καὶ οὐκ ἔχοντες ἑαυτῶν βελτίοσιν ἐπιτρέψαι οὐδὲ ὁμοίοις . ἐπεὶ κινδυνεύει πόλις ἀνδρῶν ἀγαθῶν εἰ γένοιτο , περιμάχητον ἂν εἶναι τὸ μὴ ἄρχειν ὥσπερ νυνὶ τὸ ἄρχειν , καὶ ἐνταῦθʼ ἂν καταφανὲς γενέσθαι ὅτι τῷ ὄντι ἀληθινὸς ἄρχων οὐ πέφυκε τὸ αὑτῷ συμφέρον σκοπεῖσθαι ἀλλὰ τὸ τῷ ἀρχομένῳ · ὥστε πᾶς ἂν ὁ γιγνώσκων τὸ ὠφελεῖσθαι μᾶλλον ἕλοιτο ὑπʼ ἄλλου ἢ ἄλλον ὠφελῶν πράγματα ἔχειν . τοῦτο μὲν οὖν ἔγωγε οὐδαμῇ συγχωρῶ Θρασυμάχῳ , ὡς τὸ δίκαιόν ἐστιν τὸ τοῦ κρείττονος συμφέρον . ἀλλὰ τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰς αὖθις σκεψόμεθα · πολὺ δέ μοι δοκεῖ μεῖζον εἶναι ὃ νῦν λέγει Θρασύμαχος , τὸν τοῦ ἀδίκου βίον φάσκων εἶναι κρείττω ἢ τὸν τοῦ δικαίου . σὺ οὖν ποτέρως , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ Γλαύκων , αἱρῇ ; καὶ πότερον ἀληθεστέρως δοκεῖ σοι λέγεσθαι ; τὸν τοῦ δικαίου ἔγωγε λυσιτελέστερον βίον εἶναι .
Lemmas: διά δή οὗτος ἐγώ , ὦ φίλος Θρασύμαχος , καί ἄρτι λέγω μηδείς ἐθέλω ἑκών ἄρχω καί ὁ ἀλλότριος κακός μεταχειρίζω ἀνορθόω , ἀλλά μισθός αἰτέω , ὅτι ὁ μέλλω καλός ὁ τέχνη πράσσω οὐδέποτε ἑαυτοῦ ὁ ἀγαθός πράσσω οὐδέ ἐπιτάσσω κατά ὁ τέχνη ἐπιτάσσω , ἀλλά ὁ ἄρχω · ὅς δή ἕνεκα , ὡς ἔοικα , μισθός δέω ὑπάρχω ὁ μέλλω ἐθέλω ἄρχω , ἤ ἀργύριον ἤ τιμή , ἤ ζημία ἐάν μή ἄρχω . πῶς οὗτος λέγω , ὦ Σωκράτης ; φημί ὁ Γλαύκων · ὁ μέν γάρ δύο μισθός γιγνώσκω , ὁ δέ ζημία ὅστις λέγω καί ὡς ἐν μισθός μέρος λέγω , οὐ συνίημι . ὁ ὁ ἀγαθός ἄρα μισθός , φημί , οὐ συνίημι , διά ὅς ἄρχω ὁ ἐπιεικής , ὅταν ἐθέλω ἄρχω . ἤ οὐ οἶδα ὅτι ὁ φιλότιμος τε καί φιλάργυρος εἰμί ὄνειδος λέγω τε καί εἰμί ; ἐγώ , φημί . διά οὗτος τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , οὔτε χρῆμα ἕνεκα ἐθέλω ἄρχω ὁ ἀγαθός οὔτε τιμή · οὔτε γάρ φανερός πράσσω ὁ ἀρχή ἕνεκα μισθός μισθωτός βούλομαι καλέω , οὔτε λάθρῃ αὐτός ἐκ ὁ ἀρχή λαμβάνω κλέπτης . οὐδέ αὖ τιμή ἕνεκα · οὐ γάρ εἰμί φιλότιμος . δέω δή αὐτός ἀνάγκη πρόσειμι καί ζημία , εἰ μέλλω ἐθέλω ἄρχω κινδυνεύω ὁ ἑκών ἐπί ὁ ἄρχω ἔρχομαι ἀλλά μή ἀνάγκη περιμένω αἰσχρός νομίζω δέ ζημία μέγας ὁ ὑπό πονηρός ἄρχω , ἐάν μή αὐτός ἐθέλω ἄρχω · ὅς δείδω ἐγώ φαίνω ἄρχω , ὅταν ἄρχω , ὁ ἐπιεικής , καί τότε ἔρχομαι ἐπί ὁ ἄρχω οὐ ὡς ἐπί ἀγαθός τις ἔρχομαι οὐδέ ὡς εὐπαθέω ἐν αὐτός , ἀλλά ὡς ἐπί ἀναγκαῖος καί οὐ ἔχω ἑαυτοῦ ἀγαθός ἐπιτρέπω οὐδέ ὅμοιος . ἐπεί κινδυνεύω πόλις ἀνήρ ἀγαθός εἰ γίγνομαι , περιμάχητος ἄν εἰμί ὁ μή ἄρχω ὥσπερ νυνί ὁ ἄρχω , καί ἐνταῦθα ἄν καταφανής γίγνομαι ὅτι ὁ εἰμί ἀληθινός ἄρχω οὐ φύω ὁ ἑαυτοῦ συμφέρω σκοπέω ἀλλά ὁ ὁ ἄρχω · ὥστε πᾶς ἄν ὁ γιγνώσκω ὁ ὠφελέω μάλα αἱρέω ὑπό ἄλλος ἤ ἄλλος ὠφελέω πρᾶγμα ἔχω . οὗτος μέν οὖν ἐγώ οὐδαμῇ συγχωρέω Θρασύμαχος , ὡς ὁ δίκαιος εἰμί ὁ ὁ κρατύς συμφέρω . ἀλλά οὗτος μέν δή καί εἰς αὖθις σκοπέω · πολύς δέ ἐγώ δοκέω μέγας εἰμί ὅς νῦν λέγω Θρασύμαχος , ὁ ὁ ἄδικος βίος φάσκω εἰμί κρατύς ἤ ὁ ὁ δίκαιος . σύ οὖν ποτέρως , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ Γλαύκων , αἱρέω ; καί πότερος ἀληθής δοκέω σύ λέγω ; ὁ ὁ δίκαιος ἐγώ λυσιτελής βίος εἰμί .