plato-philosophy.protagoras 339
ἤρξατο οὖν ἐρωτᾶν οὑτωσί πως · — ἡγοῦμαι , ἔφη , ὦ Σώκρατες , ἐγὼ ἀνδρὶ παιδείας μέγιστον μέρος εἶναι περὶ ἐπῶν δεινὸν εἶναι · ἔστιν δὲ τοῦτο τὰ ὑπὸ τῶν ποιητῶν λεγόμενα οἷόν τʼ εἶναι συνιέναι ἅ τε ὀρθῶς πεποίηται καὶ ἃ μή , καὶ ἐπίστασθαι διελεῖν τε καὶ ἐρωτώμενον λόγον δοῦναι . καὶ δὴ καὶ νῦν ἔσται τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ αὐτοῦ μὲν περὶ οὗπερ ἐγώ τε καὶ σὺ νῦν διαλεγόμεθα , περὶ ἀρετῆς , μετενηνεγμένον δʼ εἰς ποίησιν · τοσοῦτον μόνον διοίσει . λέγει γάρ που Σιμωνίδης πρὸς Σκόπαν τὸν Κρέοντος ὑὸν τοῦ Θετταλοῦ ὅτι — ἄνδρʼ ἀγαθὸν μὲν ἀλαθέως γενέσθαι χαλεπόν,χερσίν τε καὶ ποσὶ καὶ νόῳ τετράγωνον , ἄνευ ψόγουτετυγμένον . τοῦτο ἐπίστασαι τὸ ᾆσμα , ἢ πᾶν σοι διεξέλθω ; καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι οὐδὲν δεῖ · ἐπίσταμαί τε γάρ , καὶ πάνυ μοι τυγχάνει μεμεληκὸς τοῦ ᾄσματος . εὖ , ἔφη , λέγεις . πότερον οὖν καλῶς σοι δοκεῖ πεποιῆσθαι καὶ ὀρθῶς , ἢ οὔ;—πάνυ , ἔφην ἐγώ , καλῶς τε καὶ ὀρθῶς.—δοκεῖ δέ σοι καλῶς πεποιῆσθαι , εἰ ἐναντία λέγει αὐτὸς αὑτῷ ὁ ποιητής;—οὐ καλῶς , ἦν δʼ ἐγώ.—ὅρα δή , ἔφη , βέλτιον.—ἀλλʼ , ὠγαθέ , ἔσκεμμαι ἱκανῶς.—οἶσθα οὖν , ἔφη , ὅτι προιόντος τοῦ ᾄσματος λέγει που—οὐδέ μοι ἐμμελέως τὸ Πιττάκειον νέμεται,καίτοι σοφοῦ παρὰ φωτὸς εἰρημένον · χαλεπὸν φάτʼ ἐσθλὸνἔμμεναι . ἐννοεῖς ὅτι ὁ αὐτὸς οὗτος καὶ τάδε λέγει κἀκεῖνα τὰ ἔμπροσθεν;—οἶδα , ἦν δʼ ἐγώ.—δοκεῖ οὖν σοι , ἔφη , ταῦτα ἐκείνοις ὁμολογεῖσθαι;—φαίνεται ἔμοιγε ( καὶ ἅμα μέντοι ἐφοβούμην μὴ τὶ λέγοι ) ἀτάρ , ἔφην ἐγώ , σοὶ οὐ φαίνεται;—πῶς γὰρ ἂν φαίνοιτο ὁμολογεῖν αὐτὸς ἑαυτῷ ὁ ταῦτα ἀμφότερα λέγων , ὅς γε τὸ μὲν πρῶτον αὐτὸς ὑπέθετο χαλεπὸν εἶναι ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι ἀλαθείᾳ , ὀλίγον δὲ τοῦ ποιήματος εἰς τὸ πρόσθεν προελθὼν ἐπελάθετο , καὶ Πιττακὸν τὸν ταὐτὰ λέγοντα ἑαυτῷ , ὅτι χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι , τοῦτον μέμφεταί τε καὶ οὔ φησιν ἀποδέχεσθαι αὐτοῦ τὰ αὐτὰ ἑαυτῷ λέγοντος ; καίτοι ὁπότε τὸν ταὐτὰ λέγοντα αὑτῷ μέμφεται , δῆλον ὅτι καὶ ἑαυτὸν μέμφεται , ὥστε ἤτοι τὸ πρότερον ἢ ὕστερον οὐκ ὀρθῶς λέγει . εἰπὼν οὖν ταῦτα πολλοῖς θόρυβον παρέσχεν καὶ ἔπαινον τῶν ἀκουόντων · καὶ ἐγὼ τὸ μὲν πρῶτον , ὡσπερεὶ ὑπὸ ἀγαθοῦ πύκτου πληγείς , ἐσκοτώθην τε καὶ ἰλιγγίασα εἰπόντος αὐτοῦ ταῦτα καὶ τῶν ἄλλων ἐπιθορυβησάντων · ἔπειτα—ὥς γε πρὸς σὲ εἰρῆσθαι τἀληθῆ , ἵνα μοι χρόνος ἐγγένηται τῇ σκέψει τί λέγοι ὁ ποιητής—τρέπομαι πρὸς τὸν πρόδικον , καὶ καλέσας αὐτόν , ὦ Πρόδικε , ἔφην ἐγώ , σὸς μέντοι Σιμωνίδης πολίτης · δίκαιος εἶ βοηθεῖν τῷ ἀνδρί .
Lemmas: ἄρχω οὖν ἐρωτάω οὕτως πως · — ἡγέομαι , φημί , ὦ Σωκράτης , ἐγώ ἀνήρ παιδεία μέγας μέρος εἰμί περί ἔπος δεινός εἰμί · εἰμί δέ οὗτος ὁ ὑπό ὁ ποιητής λέγω οἷος τε εἰμί συνίημι ὅς τε ὀρθός ποιέω καί ὅς μή , καί ἐπίσταμαι διαιρέω τε καί ἐρωτάω λόγος δίδωμι . καί δή καί νῦν εἰμί ὁ ἐρώτημα περί ὁ αὐτός μέν περί ὅς ἐγώ τε καί σύ νῦν διαλέγω , περί ἀρετή , μεταφέρω δέ εἰς ποίησις · τοσοῦτος μόνος διαφέρω . λέγω γάρ που Σιμωνίδης πρός Σκόπας ὁ Κρέων υἱός ὁ Θεσσαλός ὅτι — ἀνήρ ἀγαθός μέν ἀληθής γίγνομαι χαλεπόν,χερσίν τε καί πούς καί νόος τετράγωνος , ἄνευ ψογουτευχω . οὗτος ἐπίσταμαι ὁ ᾆσμα , ἤ πᾶς σύ διεξέρχομαι ; καί ἐγώ λέγω ὅτι οὐδείς δέω · ἐπίσταμαι τε γάρ , καί πάνυ ἐγώ τυγχάνω μέλω ὁ ᾁσμα . εὖ , φημί , λέγω . πότερος οὖν καλός σύ δοκέω ποιέω καί ὀρθός , ἤ οὔ;—πάνυ , φημί ἐγώ , καλός τε καί ορθως.—δοκεω δέ σύ καλός ποιέω , εἰ ἐναντίος λέγω αὐτός ἑαυτοῦ ὁ ποιητής καλός , εἰμί δέ ἐγώ.—ὅρα δή , φημί , βέλτιον.—ἀλλʼ , ἀγαθός , σκοπέω ἱκανόω οὖν , φημί , ὅτι προέρχομαι ὁ ᾁσμα λέγω που—οὐδέ ἐγώ ἐμμελής ὁ Πιττάκειος νεμεται,καιος σοφός παρά φώς λέγω · χαλεπός φημί ἐσθλὸνἔμμεναι . ἐννοέω ὅτι ὁ αὐτός οὗτος καί ὅδε λέγω ἐκεῖνος ὁ εμπροσθεν;—οιδη , εἰμί δέ εγω.—δοκεω οὖν σύ , φημί , οὗτος ἐκεῖνος ομολογεισθαι;—φαινω ἐγώ ( καί ἅμα μέντοι φοβέω μή τίς λέγω ) ἀτάρ , φημί ἐγώ , σύ οὐ φαίνεται;—πῶς γάρ ἄν φαίνω ὁμολογέω αὐτός ἑαυτοῦ ὁ οὗτος ἀμφότερος λέγω , ὅς γε ὁ μέν πρῶτος αὐτός ὑποτίθημι χαλεπός εἰμί ἀνήρ ἀγαθός γίγνομαι ἀλήθεια , ὀλίγος δέ ὁ ποίημα εἰς ὁ πρόσθεν προέρχομαι ἐπιλανθάνω , καί Πιττακός ὁ αὐτός λέγω ἑαυτοῦ , ὅτι χαλεπός ἐσθλός εἰμί , οὗτος μέμφομαι τε καί οὐ φημί ἀποδέχομαι αὐτός ὁ αὐτός ἑαυτοῦ λέγω ; καίτοι ὁπότε ὁ αὐτός λέγω ἑαυτοῦ μέμφομαι , δῆλος ὅτι καί ἑαυτοῦ μέμφομαι , ὥστε ἤτοι ὁ πρότερος ἤ ὕστερον οὐ ὀρθός λέγω . λέγω οὖν οὗτος πολύς θόρυβος παρέχω καί ἔπαινος ὁ ἀκούω · καί ἐγώ ὁ μέν πρῶτος , ὡσπερεί ὑπό ἀγαθός πύκτης πλήσσω , σκοτόω τε καί ἰλιγγιάω λέγω αὐτός οὗτος καί ὁ ἄλλος ἐπιθορυβέω · ὁράω γε πρός σύ λέγω ἀληθής , ἵνα ἐγώ χρόνος ἐγγίγνομαι ὁ σκέψις τίς λέγω ὁ ποιητης—τρεπομης πρός ὁ πρόδικος , καί καλέω αὐτός , ὦ Πρόδικος , φημί ἐγώ , σός μέντοι Σιμωνίδης πολίτης · δίκαιος εἰμί βοηθέω ὁ ἀνήρ .