plato-philosophy.protagoras 343
τοῦτο οὖν αὐτὸ καὶ τῶν νῦν εἰσὶν οἳ κατανενοήκασι καὶ τῶν πάλαι , ὅτι τὸ λακωνίζειν πολὺ μᾶλλόν ἐστιν φιλοσοφεῖν ἢ φιλογυμναστεῖν , εἰδότες ὅτι τοιαῦτα οἷόν τʼ εἶναι ῥήματα φθέγγεσθαι τελέως πεπαιδευμένου ἐστὶν ἀνθρώπου . τούτων ἦν καὶ Θαλῆς ὁ Μιλήσιος καὶ Πιττακὸς ὁ Μυτιληναῖος καὶ Βίας ὁ Πριηνεὺς καὶ Σόλων ὁ ἡμέτερος καὶ Κλεόβουλος ὁ Λίνδιος καὶ Μύσων ὁ Χηνεύς , καὶ ἕβδομος ἐν τούτοις ἐλέγετο Λακεδαιμόνιος Χίλων . οὗτοι πάντες ζηλωταὶ καὶ ἐρασταὶ καὶ μαθηταὶ ἦσαν τῆς Λακεδαιμονίων παιδείας , καὶ καταμάθοι ἄν τις αὐτῶν τὴν σοφίαν τοιαύτην οὖσαν , ῥήματα βραχέα ἀξιομνημόνευτα ἑκάστῳ εἰρημένα · οὗτοι καὶ κοινῇ συνελθόντες ἀπαρχὴν τῆς σοφίας ἀνέθεσαν τῷ Ἀπόλλωνι εἰς τὸν νεὼν τὸν ἐν Δελφοῖς , γράψαντες ταῦτα ἃ δὴ πάντες ὑμνοῦσιν , γνῶθι σαυτόν καὶ μηδὲν ἄγαν . τοῦ δὴ ἕνεκα ταῦτα λέγω ; ὅτι οὗτος ὁ τρόπος ἦν τῶν παλαιῶν τῆς φιλοσοφίας , βραχυλογία τις Λακωνική · καὶ δὴ καὶ τοῦ Πιττακοῦ ἰδίᾳ περιεφέρετο τοῦτο τὸ ῥῆμα ἐγκωμιαζόμενον ὑπὸ τῶν σοφῶν , τὸ χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι . ὁ οὖν Σιμωνίδης , ἅτε φιλότιμος ὢν ἐπὶ σοφίᾳ , ἔγνω ὅτι εἰ καθέλοι τοῦτο τὸ ῥῆμα ὥσπερ εὐδοκιμοῦντα ἀθλητὴν καὶ περιγένοιτο αὐτοῦ , αὐτὸς εὐδοκιμήσει ἐν τοῖς τότε ἀνθρώποις . εἰς τοῦτο οὖν τὸ ῥῆμα καὶ τούτου ἕνεκα τούτῳ ἐπιβουλεύων κολοῦσαι αὐτὸ ἅπαν τὸ ᾆσμα πεποίηκεν , ὥς μοι φαίνεται . ἐπισκεψώμεθα δὴ αὐτὸ κοινῇ ἅπαντες , εἰ ἄρα ἐγὼ ἀληθῆ λέγω . εὐθὺς γὰρ τὸ πρῶτον τοῦ ᾄσματος μανικὸν ἂν φανείη , εἰ βουλόμενος λέγειν ὅτι ἄνδρα ἀγαθὸν γενέσθαι χαλεπόν , ἔπειτα ἐνέβαλε τὸ μέν . τοῦτο γὰρ οὐδὲ πρὸς ἕνα λόγον φαίνεται ἐμβεβλῆσθαι , ἐὰν μή τις ὑπολάβῃ πρὸς τὸ τοῦ Πιττακοῦ ῥῆμα ὥσπερ ἐρίζοντα λέγειν τὸν Σιμωνίδην · λέγοντος τοῦ Πιττακοῦ ὅτι χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμμεναι , ἀμφισβητοῦντα εἰπεῖν ὅτι οὔκ , ἀλλὰ γενέσθαι μὲν χαλεπὸν ἄνδρα ἀγαθόν ἐστιν , ὦ Πιττακέ , ὡς ἀληθῶς—οὐκ ἀληθείᾳ ἀγαθόν , οὐκ ἐπὶ τούτῳ λέγει τὴν ἀλήθειαν , ὡς ἄρα ὄντων τινῶν τῶν μὲν ὡς ἀληθῶς ἀγαθῶν , τῶν δὲ ἀγαθῶν μέν , οὐ μέντοι ἀληθῶς—εὔηθες γὰρ τοῦτό γε φανείη ἂν καὶ οὐ Σιμωνίδου —
Lemmas: οὗτος οὖν αὐτός καί ὁ νῦν εἰμί ὅς κατανοέω καί ὁ πάλαι , ὅτι ὁ λακωνίζω πολύς μάλα εἰμί φιλοσοφέω ἤ φιλογυμναστέω , οἶδα ὅτι τοιοῦτος οἷος τε εἰμί ῥῆμα φθέγγομαι τέλειος παιδεύω εἰμί ἄνθρωπος . οὗτος εἰμί καί Θαλῆς ὁ Μιλήσιος καί Πιττακός ὁ Μυτιληναῖος καί Βίας ὁ Πριηνεύς καί Σόλων ὁ ἡμέτερος καί Κλεόβουλος ὁ Λίνδιος καί Μύσων ὁ Χηνεύς , καί ἕβδομος ἐν οὗτος λέγω Λακεδαιμόνιος Χίλων . οὗτος πᾶς ζηλωτής καί ἐραστής καί μαθητής εἰμί ὁ Λακεδαιμόνιος παιδεία , καί καταμανθάνω ἄν τις αὐτός ὁ σοφία τοιοῦτος εἰμί , ῥῆμα βραχύς ἀξιομνημόνευτος ἕκαστος λέγω · οὗτος καί κοινῇ συνέρχομαι ἀπαρχή ὁ σοφία ἀνατίθημι ὁ Ἀπόλλων εἰς ὁ ναός ὁ ἐν Δελφοί , γράφω οὗτος ὅς δή πᾶς ὑμνέω , γιγνώσκω σεαυτοῦ καί μηδείς ἄγαν . τίς δή ἕνεκα οὗτος λέγω ; ὅτι οὗτος ὁ τρόπος εἰμί ὁ παλαιός ὁ φιλοσοφία , βραχυλογία τις Λακωνικός · καί δή καί ὁ Πιττακός ἴδιος περιφέρω οὗτος ὁ ῥῆμα ἐγκωμιάζω ὑπό ὁ σοφός , ὁ χαλεπός ἐσθλός εἰμί . ὁ οὖν Σιμωνίδης , ἅτε φιλότιμος εἰμί ἐπί σοφία , γιγνώσκω ὅτι εἰ καθαιρέω οὗτος ὁ ῥῆμα ὥσπερ εὐδοκιμέω ἀθλητής καί περιγίγνομαι αὐτός , αὐτός εὐδοκιμέω ἐν ὁ τότε ἄνθρωπος . εἰς οὗτος οὖν ὁ ῥῆμα καί οὗτος ἕνεκα οὗτος ἐπιβουλεύω κολούω αὐτός ἅπας ὁ ᾆσμα ποιέω , ὡς ἐγώ φαίνω . ἐπισκοπέω δή αὐτός κοινῇ ἅπας , εἰ ἄρα ἐγώ ἀληθής λέγω . εὐθύς γάρ ὁ πρῶτος ὁ ᾁσμα μανικός ἄν φαίνω , εἰ βούλομαι λέγω ὅτι ἀνήρ ἀγαθός γίγνομαι χαλεπός , ἔπειτα ἐμβάλλω ὁ μέν . οὗτος γάρ οὐδέ πρός εἷς λόγος φαίνω ἐμβάλλω , ἐάν μή τις ὑπολαμβάνω πρός ὁ ὁ Πιττακός ῥῆμα ὥσπερ ἐρίζω λέγω ὁ Σιμωνίδης · λέγω ὁ Πιττακός ὅτι χαλεπός ἐσθλός εἰμί , ἀμφισβητέω λέγω ὅτι οὐ , ἀλλά γίγνομαι μέν χαλεπός ἀνήρ ἀγαθός εἰμί , ὦ Πιττακός , ὡς ἀληθῶς—οὐκ ἀλήθεια ἀγαθός , οὐ ἐπί οὗτος λέγω ὁ ἀλήθεια , ὡς ἄρα εἰμί τις ὁ μέν ὡς ἀληθής ἀγαθός , ὁ δέ ἀγαθός μέν , οὐ μέντοι αὐλέω γάρ οὗτος γε φαίνω ἄν καί οὐ Σιμωνίδης —