plato-philosophy.protagoras 325
εἰ μὲν γὰρ ἔστιν , καὶ τοῦτό ἐστιν τὸ ἓν οὐ τεκτονικὴ οὐδὲ χαλκεία οὐδὲ κεραμεία ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη καὶ τὸ ὅσιον εἶναι , καὶ συλλήβδην ἓν αὐτὸ προσαγορεύω εἶναι ἀνδρὸς ἀρετήν—εἰ τοῦτʼ ἐστὶν οὗ δεῖ πάντας μετέχειν καὶ μετὰ τούτου πάντʼ ἄνδρα , ἐάν τι καὶ ἄλλο βούληται μανθάνειν ἢ πράττειν , οὕτω πράττειν , ἄνευ δὲ τούτου μή , ἢ τὸν μὴ μετέχοντα καὶ διδάσκειν καὶ κολάζειν καὶ παῖδα καὶ ἄνδρα καὶ γυναῖκα , ἕωσπερ ἂν κολαζόμενος βελτίων γένηται , ὃς δʼ ἂν μὴ ὑπακούῃ κολαζόμενος καὶ διδασκόμενος , ὡς ἀνίατον ὄντα τοῦτον ἐκβάλλειν ἐκ τῶν πόλεων ἢ ἀποκτείνειν—εἰ οὕτω μὲν ἔχει , οὕτω δʼ αὐτοῦ πεφυκότος οἱ ἀγαθοὶ ἄνδρες εἰ τὰ μὲν ἄλλα διδάσκονται τοὺς ὑεῖς , τοῦτο δὲ μή , σκέψαι ὡς θαυμασίως γίγνονται οἱ ἀγαθοί . ὅτι μὲν γὰρ διδακτὸν αὐτὸ ἡγοῦνται καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ , ἀπεδείξαμεν · διδακτοῦ δὲ ὄντος καὶ θεραπευτοῦ τὰ μὲν ἄλλα ἄρα τοὺς ὑεῖς διδάσκονται , ἐφʼ οἷς οὐκ ἔστι θάνατος ἡ ζημία ἐὰν μὴ ἐπίστωνται , ἐφʼ ᾧ δὲ ἥ τε ζημία θάνατος αὐτῶν τοῖς παισὶ καὶ φυγαὶ μὴ μαθοῦσι μηδὲ θεραπευθεῖσιν εἰς ἀρετήν , καὶ πρὸς τῷ θανάτῳ χρημάτων τε δημεύσεις καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν συλλήβδην τῶν οἴκων ἀνατροπαί , ταῦτα δʼ ἄρα οὐ διδάσκονται οὐδʼ ἐπιμελοῦνται πᾶσαν ἐπιμέλειαν ; οἴεσθαί γε χρή , ὦ Σώκρατες . ἐκ παίδων σμικρῶν ἀρξάμενοι , μέχρι οὗπερ ἂν ζῶσι , καὶ διδάσκουσι καὶ νουθετοῦσιν . ἐπειδὰν θᾶττον συνιῇ τις τὰ λεγόμενα , καὶ τροφὸς καὶ μήτηρ καὶ παιδαγωγὸς καὶ αὐτὸς ὁ πατὴρ περὶ τούτου διαμάχονται , ὅπως ὡς βέλτιστος ἔσται ὁ παῖς , παρʼ ἕκαστον καὶ ἔργον καὶ λόγον διδάσκοντες καὶ ἐνδεικνύμενοι ὅτι τὸ μὲν δίκαιον , τὸ δὲ ἄδικον , καὶ τόδε μὲν καλόν , τόδε δὲ αἰσχρόν , καὶ τόδε μὲν ὅσιον , τόδε δὲ ἀνόσιον , καὶ τὰ μὲν ποίει , τὰ δὲ μὴ ποίει . καὶ ἐὰν μὲν ἑκὼν πείθηται · εἰ δὲ μή , ὥσπερ ξύλον διαστρεφόμενον καὶ καμπτόμενον εὐθύνουσιν ἀπειλαῖς καὶ πληγαῖς . μετὰ δὲ ταῦτα εἰς διδασκάλων πέμποντες πολὺ μᾶλλον ἐντέλλονται ἐπιμελεῖσθαι εὐκοσμίας τῶν παίδων ἢ γραμμάτων τε καὶ κιθαρίσεως ·
Lemmas: εἰ μέν γάρ εἰμί , καί οὗτος εἰμί ὁ εἷς οὐ τεκτονικός οὐδέ χαλκεία οὐδέ κεραμεία ἀλλά δικαιοσύνη καί σωφροσύνη καί ὁ ὅσιος εἰμί , καί συλλήβδην εἷς αὐτός προσαγορεύω εἰμί ἀνήρ ἀρετήν—εἰ οὗτος εἰμί ὅς δέω πᾶς μετέχω καί μετά οὗτος πᾶς ἀνήρ , ἐάν τις καί ἄλλος βούλομαι μανθάνω ἤ πράσσω , οὕτως πράσσω , ἄνευ δέ οὗτος μή , ἤ ὁ μή μετέχω καί διδάσκω καί κολάζω καί παῖς καί ἀνήρ καί γυνή , ἕωσπερ ἄν κολάζω ἀγαθός γίγνομαι , ὅς δέ ἄν μή ὑπακούω κολάζω καί διδάσκω , ὡς ἀνίατος εἰμί οὗτος ἐκβάλλω ἐκ ὁ πόλις ἤ ἀποκτείνω οὕτως μέν ἔχις , οὕτως δέ αὐτός φύω ὁ ἀγαθός ἀνήρ εἰ ὁ μέν ἄλλος διδάσκω ὁ υἱός , οὗτος δέ μή , σκοπέω ὡς θαυμάσιος γίγνομαι ὁ ἀγαθός . ὅτι μέν γάρ διδακτός αὐτός ἡγέομαι καί ἴδιος καί δημοσίᾳ , ἀποδείκνυμι · διδακτός δέ εἰμί καί θεραπευτός ὁ μέν ἄλλος ἄρα ὁ υἱός διδάσκω , ἐπί ὅς οὐ εἰμί θάνατος ὁ ζημία ἐάν μή ἐπίσταμαι , ἐπί ὅς δέ ὁ τε ζημία θάνατος αὐτός ὁ παῖς καί φυγή μή μανθάνω μηδέ θεραπεύω εἰς ἀρετή , καί πρός ὁ θάνατος χρῆμα τε δήμευσις καί ὡς ἔπος λέγω συλλήβδην ὁ οἶκος ἀνατροπή , οὗτος δέ ἄρα οὐ διδάσκω οὐδέ ἐπιμελέομαι πᾶς ἐπιμέλεια ; οἴομαι γε χρή , ὦ Σωκράτης . ἐκ παῖς μικρός ἄρχω , μέχρι ὅς ἄν ζάω , καί διδάσκω καί νουθετέω . ἐπειδάν ταχύς συνιέω τις ὁ λέγω , καί τροφός καί μήτηρ καί παιδαγωγός καί αὐτός ὁ πατήρ περί οὗτος διαμάχομαι , ὅπως ὡς ἀγαθός εἰμί ὁ παῖς , παρά ἕκαστος καί ἔργον καί λόγος διδάσκω καί ἐνδείκνυμι ὅτι ὁ μέν δίκαιος , ὁ δέ ἄδικος , καί ὅδε μέν καλός , ὅδε δέ αἰσχρός , καί ὅδε μέν ὅσιος , ὅδε δέ ἀνόσιος , καί ὁ μέν ποιέω , ὁ δέ μή ποιέω . καί ἐάν μέν ἑκών πείθω · εἰ δέ μή , ὥσπερ ξύλον διαστρέφω καί κάμπτω εὐθύνω ἀπειλή καί πληγή . μετά δέ οὗτος εἰς διδάσκαλος πέμπω πολύς μάλα ἐντέλλω ἐπιμελέομαι εὐκοσμία ὁ παῖς ἤ γράμμα τε καί κιθάρισις ·