plato-philosophy.protagoras 351
ἐγὼ δὲ οὐδαμοῦ οὐδʼ ἐνταῦθα ὁμολογῶ τοὺς δυνατοὺς ἰσχυροὺς εἶναι , τοὺς μέντοι ἰσχυροὺς δυνατούς · οὐ γὰρ ταὐτὸν εἶναι δύναμίν τε καὶ ἰσχύν , ἀλλὰ τὸ μὲν καὶ ἀπὸ ἐπιστήμης γίγνεσθαι , τὴν δύναμιν , καὶ ἀπὸ μανίας γε καὶ θυμοῦ , ἰσχὺν δὲ ἀπὸ φύσεως καὶ εὐτροφίας τῶν σωμάτων . οὕτω δὲ κἀκεῖ οὐ ταὐτὸν εἶναι θάρσος τε καὶ ἀνδρείαν · ὥστε συμβαίνει τοὺς μὲν ἀνδρείους θαρραλέους εἶναι , μὴ μέντοι τούς γε θαρραλέους ἀνδρείους πάντας · θάρσος μὲν γὰρ καὶ ἀπὸ τέχνης γίγνεται ἀνθρώποις καὶ ἀπὸ θυμοῦ γε καὶ ἀπὸ μανίας , ὥσπερ ἡ δύναμις , ἀνδρεία δὲ ἀπὸ φύσεως καὶ εὐτροφίας τῶν ψυχῶν γίγνεται . λέγεις δέ τινας , ἔφην , ὦ Πρωταγόρα , τῶν ἀνθρώπων εὖ ζῆν , τοὺς δὲ κακῶς;—ἔφη.—ἆρʼ οὖν δοκεῖ σοι ἄνθρωπος ἂν εὖ ζῆν , εἰ ἀνιώμενός τε καὶ ὀδυνώμενος ζῴη;—οὐκ ἔφη.—τί δʼ εἰ ἡδέως βιοὺς τὸν βίον τελευτήσειεν ; οὐκ εὖ ἄν σοι δοκεῖ οὕτως βεβιωκέναι;—ἔμοιγʼ , ἔφη.—τὸ μὲν ἄρα ἡδέως ζῆν ἀγαθόν , τὸ δʼ ἀηδῶς κακόν.—εἴπερ τοῖς καλοῖς γʼ , ἔφη , ζῴη ἡδόμενος.—τί δή , ὦ Πρωταγόρα ; μὴ καὶ σύ , ὥσπερ οἱ πολλοί , ἡδέʼ ἄττα καλεῖς κακὰ καὶ ἀνιαρὰ ἀγαθά ; ἐγὼ γὰρ λέγω , καθʼ ὃ ἡδέα ἐστίν , ἆρα κατὰ τοῦτο οὐκ ἀγαθά , μὴ εἴ τι ἀπʼ αὐτῶν ἀποβήσεται ἄλλο ; καὶ αὖθις αὖ τὰ ἀνιαρὰ ὡσαύτως οὕτως οὐ καθʼ ὅσον ἀνιαρά , κακά;—οὐκ οἶδα , ὦ Σώκρατες , ἔφη , ἁπλῶς οὕτως , ὡς σὺ ἐρωτᾷς , εἰ ἐμοὶ ἀποκριτέον ἐστὶν ὡς τὰ ἡδέα τε ἀγαθά ἐστιν ἅπαντα καὶ τὰ ἀνιαρὰ κακά · ἀλλά μοι δοκεῖ οὐ μόνον πρὸς τὴν νῦν ἀπόκρισιν ἐμοὶ ἀσφαλέστερον εἶναι ἀποκρίνασθαι , ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντα τὸν ἄλλον βίον τὸν ἐμόν , ὅτι ἔστι μὲν ἃ τῶν ἡδέων οὐκ ἔστιν ἀγαθά , ἔστι δʼ αὖ καὶ ἃ τῶν ἀνιαρῶν οὐκ ἔστι κακά , ἔστι δʼ ἃ ἔστι , καὶ τρίτον ἃ οὐδέτερα , οὔτε κακὰ οὔτʼ ἀγαθά.—ἡδέα δὲ καλεῖς , ἦν δʼ ἐγώ , οὐ τὰ ἡδονῆς μετέχοντα ἢ ποιοῦντα ἡδονήν;—πάνυ γʼ , ἔφη.—τοῦτο τοίνυν λέγω , καθʼ ὅσον ἡδέα ἐστίν , εἰ οὐκ ἀγαθά , τὴν ἡδονὴν αὐτὴν ἐρωτῶν εἰ οὐκ ἀγαθόν ἐστιν.—ὥσπερ σὺ λέγεις , ἔφη , ἑκάστοτε , ὦ Σώκρατες , σκοπώμεθα αὐτό , καὶ ἐὰν μὲν πρὸς λόγον δοκῇ εἶναι τὸ σκέμμα καὶ τὸ αὐτὸ φαίνηται ἡδύ τε καὶ ἀγαθόν , συγχωρησόμεθα · εἰ δὲ μή , τότε ἤδη ἀμφισβητήσομεν . πότερον οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , σὺ βούλει ἡγεμονεύειν τῆς σκέψεως , ἢ ἐγὼ ἡγῶμαι ; δίκαιος , ἔφη , σὺ ἡγεῖσθαι · σὺ γὰρ καὶ κατάρχεις τοῦ λόγου .
Lemmas: ἐγώ δέ οὐδαμοῦ οὐδέ ἐνταῦθα ὁμολογέω ὁ δυνατός ἰσχυρός εἰμί , ὁ μέντοι ἰσχυρός δυνατός · οὐ γάρ αὐτός εἰμί δύναμις τε καί ἰσχύς , ἀλλά ὁ μέν καί ἀπό ἐπιστήμη γίγνομαι , ὁ δύναμις , καί ἀπό μανία γε καί θυμός , ἰσχύς δέ ἀπό φύσις καί εὐτροφία ὁ σῶμα . οὕτως δέ ἐκεῖ οὐ αὐτός εἰμί θάρσος τε καί ἀνδρεία · ὥστε συμβαίνω ὁ μέν ἀνδρεῖος θαρσαλέος εἰμί , μή μέντοι ὁ γε θαρσαλέος ἀνδρεῖος πᾶς · θάρσος μέν γάρ καί ἀπό τέχνη γίγνομαι ἄνθρωπος καί ἀπό θυμός γε καί ἀπό μανία , ὥσπερ ὁ δύναμις , ἀνδρεία δέ ἀπό φύσις καί εὐτροφία ὁ ψυχή γίγνομαι . λέγω δέ τις , φημί , ὦ Πρωταγόρας , ὁ ἄνθρωπος εὖ ζάω , ὁ δέ κακόω οὖν δοκέω σύ ἄνθρωπος ἄν εὖ ζάω , εἰ ἀνιάω τε καί ὀδυνάω ζῴη;—οὐκ ἐφίημι δέ εἰ ἡδύς βιόω ὁ βίος τελευτάω ; οὐ εὖ ἄν σύ δοκέω οὕτως βιόω , ἐφίημι μέν ἄρα ἡδύς ζάω ἀγαθός , ὁ δέ ἀηδής κακόν.—εἴπερ ὁ καλός γε , φημί , ζάω ἡδόμενος.—τί δή , ὦ Πρωταγόρας ; μή καί σύ , ὥσπερ ὁ πολύς , ἡδύς τις καλέω κακός καί ἀνιαρός ἀγαθός ; ἐγώ γάρ λέγω , κατά ὅς ἡδύς εἰμί , ἆρα κατά οὗτος οὐ ἀγαθός , μή εἰ τις ἀπό αὐτός ἀποβαίνω ἄλλος ; καί αὖθις αὖ ὁ ἀνιαρός ὡσαύτως οὕτως οὐ κατά ὅσος ἀνιαρός , κακά;—οὐκ οἶδα , ὦ Σωκράτης , φημί , ἁπλῶς οὕτως , ὡς σύ ἐρωτάω , εἰ ἐγώ ἀποκριτέον εἰμί ὡς ὁ ἡδύς τε ἀγαθός εἰμί ἅπας καί ὁ ἀνιαρός κακός · ἀλλά ἐγώ δοκέω οὐ μόνος πρός ὁ νῦν ἀπόκρισις ἐγώ ἀσφαλής εἰμί ἀποκρίνω , ἀλλά καί πρός πᾶς ὁ ἄλλος βίος ὁ ἐμός , ὅτι εἰμί μέν ὅς ὁ ἡδύς οὐ εἰμί ἀγαθός , εἰμί δέ αὖ καί ὅς ὁ ἀνιαρός οὐ εἰμί κακός , εἰμί δέ ὅς εἰμί , καί τρίτος ὅς οὐδέτερος , οὔτε κακός οὔτε ἀγαθά.—ἡδέα δέ καλέω , εἰμί δέ ἐγώ , οὐ ὁ ἡδονή μετέχω ἤ ποιέω ἡδονήν;—πάνυ γε , ἔφη.—τοῦτο τοίνυν λέγω , κατά ὅσος ἡδύς εἰμί , εἰ οὐ ἀγαθός , ὁ ἡδονή αὐτός ἐρωτάω εἰ οὐ ἀγαθός ἐστιν.—ὥσπερ σύ λέγω , φημί , ἑκάστοτε , ὦ Σωκράτης , σκοπέω αὐτός , καί ἐάν μέν πρός λόγος δοκέω εἰμί ὁ σκέμμα καί ὁ αὐτός φαίνω ἡδύς τε καί ἀγαθός , συγχωρέω · εἰ δέ μή , τότε ἤδη ἀμφισβητέω . πότερος οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , σύ βούλομαι ἡγεμονεύω ὁ σκέψις , ἤ ἐγώ ἡγέομαι ; δίκαιος , φημί , σύ ἡγέομαι · σύ γάρ καί κατάρχω ὁ λόγος .