plato-philosophy.protagoras 355
ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦν ἀναθέσθαι ἔξεστιν , εἴ πῃ ἔχετε ἄλλο τι φάναι εἶναι τὸ ἀγαθὸν ἢ τὴν ἡδονήν , ἢ τὸ κακὸν ἄλλο τι ἢ τὴν ἀνίαν · ἢ ἀρκεῖ ὑμῖν τὸ ἡδέως καταβιῶναι τὸν βίον ἄνευ λυπῶν ; εἰ δὲ ἀρκεῖ καὶ μὴ ἔχετε μηδὲν ἄλλο φάναι εἶναι ἀγαθὸν ἢ κακὸν ὃ μὴ εἰς ταῦτα τελευτᾷ , τὸ μετὰ τοῦτο ἀκούετε . φημὶ γὰρ ὑμῖν τούτου οὕτως ἔχοντος γελοῖον τὸν λόγον γίγνεσθαι , ὅταν λέγητε ὅτι πολλάκις γιγνώσκων τὰ κακὰ ἄνθρωπος ὅτι κακά ἐστιν , ὅμως πράττει αὐτά , ἐξὸν μὴ πράττειν , ὑπὸ τῶν ἡδονῶν ἀγόμενος καὶ ἐκπληττόμενος · καὶ αὖθις αὖ λέγετε ὅτι γιγνώσκων ὁ ἄνθρωπος τἀγαθὰ πράττειν οὐκ ἐθέλει διὰ τὰς παραχρῆμα ἡδονάς , ὑπὸ τούτων ἡττώμενος . ὡς δὲ ταῦτα γελοῖά ἐστιν , κατάδηλον ἔσται , ἐὰν μὴ πολλοῖς ὀνόμασι χρώμεθα ἅμα , ἡδεῖ τε καὶ ἀνιαρῷ καὶ ἀγαθῷ καὶ κακῷ , ἀλλʼ ἐπειδὴ δύο ἐφάνη ταῦτα , δυοῖν καὶ ὀνόμασιν προσαγορεύωμεν αὐτά , πρῶτον μὲν ἀγαθῷ καὶ κακῷ , ἔπειτα αὖθις ἡδεῖ τε καὶ ἀνιαρῷ . θέμενοι δὴ οὕτω λέγωμεν ὅτι Γιγνώσκων ὁ ἄνθρωπος τὰ κακὰ ὅτι κακά ἐστιν , ὅμως αὐτὰ ποιεῖ . ἐὰν οὖν τις ἡμᾶς ἔρηται , διὰ τί ; Ἡττώμενος , φήσομεν · ὑπὸ τοῦ ; ἐκεῖνος ἐρήσεται ἡμᾶς · ἡμῖν δὲ ὑπὸ μὲν ἡδονῆς οὐκέτι ἔξεστιν εἰπεῖν—ἄλλο γὰρ ὄνομα μετείληφεν ἀντὶ τῆς ἡδονῆς τὸ ἀγαθόν—ἐκείνῳ δὴ ἀποκρινώμεθα καὶ λέγωμεν ὅτι Ἡττώμενος—ὑπὸ τίνος ; φήσει . τοῦ ἀγαθοῦ , φήσομεν νὴ Δία . ἂν οὖν τύχῃ ὁ ἐρόμενος ἡμᾶς ὑβριστὴς ὤν , γελάσεται καὶ ἐρεῖ · ἦ γελοῖον λέγετε πρᾶγμα , εἰ πράττει τις κακά , γιγνώσκων ὅτι κακά ἐστιν , οὐ δέον αὐτὸν πράττειν , ἡττώμενος ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν . ἆρα , φήσει , οὐκ ἀξίων ὄντων νικᾶν ἐν ὑμῖν τῶν ἀγαθῶν τὰ κακά , ἢ ἀξίων ; φήσομεν δῆλον ὅτι ἀποκρινόμενοι , ὅτι οὐκ ἀξίων ὄντων · οὐ γὰρ ἂν ἐξημάρτανεν ὅν φαμεν ἥττω εἶναι τῶν ἡδονῶν . κατὰ τί δέ , φήσει ἴσως , ἀνάξιά ἐστιν τἀγαθὰ τῶν κακῶν ἢ τὰ κακὰ τῶν ἀγαθῶν ; ἢ κατʼ ἄλλο τι ἢ ὅταν τὰ μὲν μείζω , τὰ δὲ σμικρότερα ᾖ ; ἢ πλείω , τὰ δὲ ἐλάττω ᾖ ; οὐχ ἕξομεν εἰπεῖν ἄλλο ἢ τοῦτο . δῆλον ἄρα , φήσει , ὅτι τὸ ἡττᾶσθαι τοῦτο λέγετε , ἀντὶ ἐλαττόνων ἀγαθῶν μείζω κακὰ λαμβάνειν . ταῦτα μὲν οὖν οὕτω .
Lemmas: ἀλλά ἔτι καί νῦν ἀνατίθημι ἔξεστι , εἰ πη ἔχω ἄλλος τις φημί εἰμί ὁ ἀγαθός ἤ ὁ ἡδονή , ἤ ὁ κακός ἄλλος τις ἤ ὁ ἀνία · ἤ ἀρκέω σύ ὁ ἡδύς καταβιόω ὁ βίος ἄνευ λύπη ; εἰ δέ ἀρκέω καί μή ἔχω μηδείς ἄλλος φημί εἰμί ἀγαθός ἤ κακός ὅς μή εἰς οὗτος τελευτάω , ὁ μετά οὗτος ἀκούω . φημί γάρ σύ οὗτος οὕτως ἔχω γέλοιος ὁ λόγος γίγνομαι , ὅταν λέγω ὅτι πολλάκις γιγνώσκω ὁ κακός ἄνθρωπος ὅτι κακός εἰμί , ὅμως πράσσω αὐτός , ἔξεστι μή πράσσω , ὑπό ὁ ἡδονή ἄγω καί ἐκπλήσσω · καί αὖθις αὖ λέγω ὅτι γιγνώσκω ὁ ἄνθρωπος ἀγαθός πράσσω οὐ ἐθέλω διά ὁ παραχρῆμα ἡδονή , ὑπό οὗτος ἡσσάομαι . ὡς δέ οὗτος γέλοιος εἰμί , κατάδηλος εἰμί , ἐάν μή πολύς ὄνομα χράω ἅμα , ἡδύς τε καί ἀνιαρός καί ἀγαθός καί κακός , ἀλλά ἐπειδή δύο φαίνω οὗτος , δύο καί ὄνομα προσαγορεύω αὐτός , πρῶτος μέν ἀγαθός καί κακός , ἔπειτα αὖθις ἡδύς τε καί ἀνιαρός . τίθημι δή οὕτως λέγω ὅτι Γιγνώσκων ὁ ἄνθρωπος ὁ κακός ὅτι κακός εἰμί , ὅμως αὐτός ποιέω . ἐάν οὖν τις ἐγώ ἔρομαι , διά τίς ; ἡσσάομαι , φημί · ὑπό τίς ; ἐκεῖνος ἔρομαι ἐγώ · ἐγώ δέ ὑπό μέν ἡδονή οὐκέτι ἔξεστι εἰπεῖν—ἄλλο γάρ ὄνομα μεταλαμβάνω ἀντί ὁ ἡδονή ὁ ἀγαθόν—ἐκείνῳ δή ἀποκρίνω καί λέγω ὅτι Ἡττώμενος τίς ; φημί . ὁ ἀγαθός , φημί νή Ζεύς . ἐάν οὖν τυγχάνω ὁ ἔρομαι ἐγώ ὑβριστής εἰμί , γελάω καί λέγω · ἦ γέλοιος λέγω πρᾶγμα , εἰ πράσσω τις κακός , γιγνώσκω ὅτι κακός εἰμί , οὐ δέω αὐτός πράσσω , ἡσσάομαι ὑπό ὁ ἀγαθός . ἆρα , φημί , οὐ ἄξιος εἰμί νικάω ἐν σύ ὁ ἀγαθός ὁ κακός , ἤ ἄξιος ; φημί δῆλος ὅτι ἀποκρίνω , ὅτι οὐ ἄξιος εἰμί · οὐ γάρ ἄν ἐξαμαρτάνω ὅς φημί ἥσσων εἰμί ὁ ἡδονή . κατά τίς δέ , φημί ἴσως , ἀνάξιος εἰμί ἀγαθός ὁ κακός ἤ ὁ κακός ὁ ἀγαθός ; ἤ κατά ἄλλος τις ἤ ὅταν ὁ μέν μέγας , ὁ δέ μικρός εἰμί ; ἤ πολύς , ὁ δέ ἐλαχύς εἰμί ; οὐ ἔχω λέγω ἄλλος ἤ οὗτος . δῆλος ἄρα , φημί , ὅτι ὁ ἡσσάομαι οὗτος λέγω , ἀντί ἐλαχύς ἀγαθός μέγας κακός λαμβάνω . οὗτος μέν οὖν οὕτως .