plato-philosophy.protagoras 346
ἡγεῖτο γὰρ ἄνδρα καλὸν κἀγαθὸν πολλάκις αὑτὸν ἐπαναγκάζειν φίλον τινὶ γίγνεσθαι καὶ ἐπαινέτην , οἷον ἀνδρὶ πολλάκις συμβῆναι μητέρα ἢ πατέρα ἀλλόκοτον ἢ πατρίδα ἢ ἄλλο τι τῶν τοιούτων . τοὺς μὲν οὖν πονηρούς , ὅταν τοιοῦτόν τι αὐτοῖς συμβῇ , ὥσπερ ἁσμένους ὁρᾶν καὶ ψέγοντας ἐπιδεικνύναι καὶ κατηγορεῖν τὴν πονηρίαν τῶν γονέων ἢ πατρίδος , ἵνα αὐτοῖς ἀμελοῦσιν αὐτῶν μὴ ἐγκαλῶσιν οἱ ἄνθρωποι μηδʼ ὀνειδίζωσιν ὅτι ἀμελοῦσιν , ὥστε ἔτι μᾶλλον ψέγειν τε αὐτοὺς καὶ ἔχθρας ἑκουσίους πρὸς ταῖς ἀναγκαίαις προστίθεσθαι · τοὺς δʼ ἀγαθοὺς ἐπικρύπτεσθαί τε καὶ ἐπαινεῖν ἀναγκάζεσθαι , καὶ ἄν τι ὀργισθῶσιν τοῖς γονεῦσιν ἢ πατρίδι ἀδικηθέντες , αὐτοὺς ἑαυτοὺς παραμυθεῖσθαι καὶ διαλλάττεσθαι προσαναγκάζοντας ἑαυτοὺς φιλεῖν τοὺς ἑαυτῶν καὶ ἐπαινεῖν . πολλάκις δὲ οἶμαι καὶ Σιμωνίδης ἡγήσατο καὶ αὐτὸς ἢ τύραννον ἢ ἄλλον τινὰ τῶν τοιούτων ἐπαινέσαι καὶ ἐγκωμιάσαι οὐχ ἑκών , ἀλλʼ ἀναγκαζόμενος . ταῦτα δὴ καὶ τῷ Πιττακῷ λέγει ὅτι ἐγώ , ὦ Πιττακέ , οὐ διὰ ταῦτά σε ψέγω , ὅτι εἰμὶ φιλόψογος , ἐπεὶ—ἔμοιγʼ ἐξαρκεῖὃς ἂν μὴ κακὸς ᾖ μηδʼ ἄγαν ἀπάλαμνος , εἰ-δώς τʼ ὀνησίπολιν δίκαν ὑγιὴς ἀνήρ · οὔ μιν ἐγὼμωμήσομαι—οὐ γάρ εἰμι φιλόμωμος—τῶν γὰρ ἠλιθίων ἀπείρων γενέθλα,πάντα τοι καλά , τοῖσί τʼ αἰσχρὰ μὴ μέμεικται . οὐ τοῦτο λέγει , ὥσπερ ἂν εἰ ἔλεγε πάντα τοι λευκά , οἷς μέλανα μὴ μέμεικται—γελοῖον γὰρ ἂν εἴη πολλαχῇ—ἀλλʼ ὅτι αὐτὸς καὶ τὰ μέσα ἀποδέχεται ὥστε μὴ ψέγειν . καὶ οὐ ζητῶ , ἔφη , πανάμωμον ἄνθρωπον , εὐρυεδοῦς ὅσοι καρπὸν αἰνύμεθα χθονός , ἐπί θʼ ὑμῖν εὑρὼν ἀπαγγελέω · ὥστε τούτου γʼ ἕνεκα οὐδένα ἐπαινέσομαι , ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ ἂν ᾖ μέσος καὶ μηδὲν κακὸν ποιῇ , ὡς ἐγὼ πάντας φιλέω καὶ ἐπαίνημι—καὶ τῇ φωνῇ ἐνταῦθα κέχρηται τῇ τῶν Μυτιληναίων , ὡς πρὸς Πιττακὸν λέγων τὸ πάντας δὲ ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκών—ἐνταῦθα δεῖ ἐν τῷ ἑκών διαλαβεῖν λέγοντα—ὅστις ἕρδῃ μηδὲν αἰσχρόν , ἄκων δʼ ἔστιν οὓς ἐγὼ ἐπαινῶ καὶ φιλῶ .
Lemmas: ἡγέομαι γάρ ἀνήρ καλός ἀγαθός πολλάκις ἑαυτοῦ ἐπαναγκάζω φίλος τις γίγνομαι καί ἐπαινέτης , οἷος ἀνήρ πολλάκις συμβαίνω μήτηρ ἤ πατήρ ἀλλόκοτος ἤ πατρίς ἤ ἄλλος τις ὁ τοιοῦτος . ὁ μέν οὖν πονηρός , ὅταν τοιοῦτος τις αὐτός συμβαίνω , ὥσπερ ἄσμενος ὁράω καί ψέγω ἐπιδείκνυμι καί κατηγορέω ὁ πονηρία ὁ γονεύς ἤ πατρίς , ἵνα αὐτός ἀμελέω αὐτός μή ἐγκαλέω ὁ ἄνθρωπος μηδέ ὀνειδίζω ὅτι ἀμελέω , ὥστε ἔτι μάλα ψέγω τε αὐτός καί ἔχθρα ἑκούσιος πρός ὁ ἀναγκαῖος προστίθημι · ὁ δέ ἀγαθός ἐπικρύπτω τε καί ἐπαινέω ἀναγκάζω , καί ἐάν τις ὀργίζω ὁ γονεύς ἤ πατρίς ἀδικέω , αὐτός ἑαυτοῦ παραμυθέομαι καί διαλλάσσω προσαναγκάζω ἑαυτοῦ φιλέω ὁ ἑαυτοῦ καί ἐπαινέω . πολλάκις δέ οἴομαι καί Σιμωνίδης ἡγέομαι καί αὐτός ἤ τύραννος ἤ ἄλλος τις ὁ τοιοῦτος ἐπαινέω καί ἐγκωμιάζω οὐ ἑκών , ἀλλά ἀναγκάζω . οὗτος δή καί ὁ Πιττακός λέγω ὅτι ἐγώ , ὦ Πιττακός , οὐ διά οὗτος σύ ψέγω , ὅτι εἰμί φιλόψογος , ἐπείγω ἐξαρκής ἄν μή κακός εἰμί μηδέ ἄγαν ἀπάλαμνος , οἶδα τε ὀνησίπολις δίκη ὑγιής ἀνήρ · οὐ μιν ἐγὼμωμήσομαι—οὐ γάρ εἰμί φιλόμωμος γάρ ἠλίθιος ἄπειρος γενέθλα,πάντα σύ καλός , ὁ τε αἰσχρός μή μείγνυμι . οὐ οὗτος λέγω , ὥσπερ ἄν εἰ λέγω πᾶς σύ λευκός , ὅς μέλας μή μέμεικται—γελοῖον γάρ ἄν εἰμί πολλαχῇ—ἀλλʼ ὅτι αὐτός καί ὁ μέσος ἀποδέχομαι ὥστε μή ψέγω . καί οὐ ζητέω , φημί , πανάμωμος ἄνθρωπος , εὐρυεδής ὅσος καρπός αἴνυμαι χθών , ἐπί τε σύ εὑρίσκω ἀπαγγέλλω · ὥστε οὗτος γε ἕνεκα οὐδείς ἐπαινέω , ἀλλά ἐγώ ἐξαρκέω ἐάν εἰμί μέσος καί μηδείς κακός ποιέω , ὡς ἐγώ πᾶς φιλέω καί ἐπαίνημι—καὶ ὁ φωνή ἐνταῦθα χράω ὁ ὁ Μυτιληναῖος , ὡς πρός Πιττακός λέγω ὁ πᾶς δέ ἐπαινέω καί φιλέω ἑκών δέω ἐν ὁ ἑκών διαλαμβάνω λεγοντα—οσε ἔρδω μηδείς αἰσχρός , ἄκων δέ εἰμί ὅς ἐγώ ἐπαινέω καί φιλέω .