plato-philosophy.protagoras 317
ἐγὼ δὲ τούτοις ἅπασιν κατὰ τοῦτο εἶναι οὐ συμφέρομαι · ἡγοῦμαι γὰρ αὐτοὺς οὔ τι διαπράξασθαι ὃ ἐβουλήθησαν—οὐ γὰρ λαθεῖν τῶν ἀνθρώπων τοὺς δυναμένους ἐν ταῖς πόλεσι πράττειν , ὧνπερ ἕνεκα ταῦτʼ ἐστὶν τὰ προσχήματα · ἐπεὶ οἵ γε πολλοὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν αἰσθάνονται , ἀλλʼ ἅττʼ ἂν οὗτοι διαγγέλλωσι , ταῦτα ὑμνοῦσιν—τὸ οὖν ἀποδιδράσκοντα μὴ δύνασθαι ἀποδρᾶναι , ἀλλὰ καταφανῆ εἶναι , πολλὴ μωρία καὶ τοῦ ἐπιχειρήματος , καὶ πολὺ δυσμενεστέρους παρέχεσθαι ἀνάγκη τοὺς ἀνθρώπους · ἡγοῦνται γὰρ τὸν τοιοῦτον πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ πανοῦργον εἶναι . ἐγὼ οὖν τούτων τὴν ἐναντίαν ἅπασαν ὁδὸν ἐλήλυθα , καὶ ὁμολογῶ τε σοφιστὴς εἶναι καὶ παιδεύειν ἀνθρώπους , καὶ εὐλάβειαν ταύτην οἶμαι βελτίω ἐκείνης εἶναι , τὸ ὁμολογεῖν μᾶλλον ἢ ἔξαρνον εἶναι · καὶ ἄλλας πρὸς ταύτῃ ἔσκεμμαι , ὥστε , σὺν θεῷ εἰπεῖν , μηδὲν δεινὸν πάσχειν διὰ τὸ ὁμολογεῖν σοφιστὴς εἶναι . καίτοι πολλά γε ἔτη ἤδη εἰμὶ ἐν τῇ τέχνῃ · καὶ γὰρ καὶ τὰ σύμπαντα πολλά μοί ἐστιν — οὐδενὸς ὅτου οὐ πάντων ἂν ὑμῶν καθʼ ἡλικίαν πατὴρ εἴην — ὥστε πολύ μοι ἥδιστόν ἐστιν , εἴ τι βούλεσθε , περὶ τούτων ἁπάντων ἐναντίον τῶν ἔνδον ὄντων τὸν λόγον ποιεῖσθαι . καὶ ἐγώ—ὑπώπτευσα γὰρ βούλεσθαι αὐτὸν τῷ τε προδίκῳ καὶ τῷ Ἱππίᾳ ἐνδείξασθαι καὶ καλλωπίσασθαι ὅτι ἐρασταὶ αὐτοῦ ἀφιγμένοι εἶμεν — τί οὖν , ἔφην ἐγώ , οὐ καὶ πρόδικον καὶ Ἱππίαν ἐκαλέσαμεν καὶ τοὺς μετʼ αὐτῶν , ἵνα ἐπακούσωσιν ἡμῶν ; πάνυ μὲν οὖν , ἔφη ὁ Πρωταγόρας . βούλεσθε οὖν , ὁ Καλλίας ἔφη , συνέδριον κατασκευάσωμεν , ἵνα καθεζόμενοι διαλέγησθε ; ἐδόκει χρῆναι · ἅσμενοι δὲ πάντες ἡμεῖς , ὡς ἀκουσόμενοι ἀνδρῶν σοφῶν , καὶ αὐτοί τε ἀντιλαβόμενοι τῶν βάθρων καὶ τῶν κλινῶν κατεσκευάζομεν παρὰ τῷ Ἱππίᾳ—ἐκεῖ γὰρ προϋπῆρχε τὰ βάθρα—ἐν δὲ τούτῳ Καλλίας τε καὶ Ἀλκιβιάδης ἡκέτην ἄγοντε τὸν πρόδικον , ἀναστήσαντες ἐκ τῆς κλίνης , καὶ τοὺς μετὰ τοῦ Προδίκου . ἐπεὶ δὲ πάντες συνεκαθεζόμεθα , ὁ Πρωταγόρας , νῦν δὴ ἄν , ἔφη , λέγοις , ὦ Σώκρατες , ἐπειδὴ καὶ οἵδε πάρεισιν , περὶ ὧν ὀλίγον πρότερον μνείαν ἐποιοῦ πρὸς ἐμὲ ὑπὲρ τοῦ νεανίσκου .
Lemmas: ἐγώ δέ οὗτος ἅπας κατά οὗτος εἰμί οὐ συμφέρω · ἡγέομαι γάρ αὐτός οὐ τις διαπράσσω ὅς βουλέω γάρ λανθάνω ὁ ἄνθρωπος ὁ δύναμαι ἐν ὁ πόλις πράσσω , ὅς ἕνεκα οὗτος εἰμί ὁ πρόσχημα · ἐπεί ὁ γε πολύς ὡς ἔπος λέγω οὐδείς αἰσθάνομαι , ἀλλά ὅστις ἄν οὗτος διαγγέλλω , οὗτος ὑμνέω οὖν ἀποδιδράσκω μή δύναμαι ἀποδιδράσκω , ἀλλά καταφανής εἰμί , πολύς μωρία καί ὁ ἐπιχείρημα , καί πολύς δυσμενής παρέχω ἀνάγκη ὁ ἄνθρωπος · ἡγέομαι γάρ ὁ τοιοῦτος πρός ὁ ἄλλος καί πάνουργος εἰμί . ἐγώ οὖν οὗτος ὁ ἐναντίος ἅπας ὁδός ἔρχομαι , καί ὁμολογέω τε σοφιστής εἰμί καί παιδεύω ἄνθρωπος , καί εὐλάβεια οὗτος οἴομαι ἀγαθός ἐκεῖνος εἰμί , ὁ ὁμολογέω μάλα ἤ ἔξαρνος εἰμί · καί ἄλλος πρός οὗτος σκοπέω , ὥστε , σύν θεός λέγω , μηδείς δεινός πάσχω διά ὁ ὁμολογέω σοφιστής εἰμί . καίτοι πολύς γε ἔτος ἤδη εἰμί ἐν ὁ τέχνη · καί γάρ καί ὁ σύμπας πολύς ἐγώ εἰμί — οὐδείς ὅστις οὐ πᾶς ἄν σύ κατά ἡλικία πατήρ εἰμί — ὥστε πολύς ἐγώ ἡδύς εἰμί , εἰ τις βούλομαι , περί οὗτος ἅπας ἐναντίον ὁ ἔνδον εἰμί ὁ λόγος ποιέω . καί ἐγώ—ὑπώπτευσα γάρ βούλομαι αὐτός ὁ τε πρόδικος καί ὁ Ἱππίας ἐνδείκνυμι καί καλλωπίζω ὅτι ἐραστής αὐτός ἀφικνέομαι εἰμί — τίς οὖν , φημί ἐγώ , οὐ καί πρόδικος καί Ἱππίας καλέω καί ὁ μετά αὐτός , ἵνα ἐπακούω ἐγώ ; πάνυ μέν οὖν , φημί ὁ Πρωταγόρας . βούλομαι οὖν , ὁ Καλλίας φημί , συνέδριον κατασκευάζω , ἵνα καθέζομαι διαλέγω ; δοκέω χρή · ἄσμενος δέ πᾶς ἐγώ , ὡς ἀκούω ἀνήρ σοφός , καί αὐτός τε ἀντιλαμβάνω ὁ βάθρον καί ὁ κλίνη κατασκευάζω παρά ὁ Ἱππίᾳ—ἐκεῖ γάρ προυπάρχω ὁ βάθρα δέ οὗτος Καλλίας τε καί Ἀλκιβιάδης ἥκω ἄγω ὁ πρόδικος , ἀνίστημι ἐκ ὁ κλίνη , καί ὁ μετά ὁ Πρόδικος . ἐπεί δέ πᾶς συγκαθέζομαι , ὁ Πρωταγόρας , νῦν δή ἄν , φημί , λέγω , ὦ Σωκράτης , ἐπειδή καί ὅδε πάρειμι , περί ὅς ὀλίγος πρότερος μνεία ποιέω πρός ἐγώ ὑπέρ ὁ νεανίσκος .