plato-philosophy.protagoras 350
οἶσθα οὖν τίνες εἰς τὰ φρέατα κολυμβῶσιν θαρραλέως;—ἔγωγε , ὅτι οἱ κολυμβηταί.—πότερον διότι ἐπίστανται ἢ διʼ ἄλλο τι;—ὅτι ἐπίστανται.—τίνες δὲ ἀπὸ τῶν ἵππων πολεμεῖν θαρραλέοι εἰσίν ; πότερον οἱ ἱππικοὶ ἢ οἱ ἄφιπποι;—οἱ ἱππικοί.—τίνες δὲ πέλτας ἔχοντες ; οἱ πελταστικοὶ ἢ οἱ μή;—οἱ πελταστικοί . καὶ τὰ ἄλλα γε πάντα , εἰ τοῦτο ζητεῖς , ἔφη , οἱ ἐπιστήμονες τῶν μὴ ἐπισταμένων θαρραλεώτεροί εἰσιν , καὶ αὐτοὶ ἑαυτῶν ἐπειδὰν μάθωσιν ἢ πρὶν μαθεῖν.—ἤδη δέ τινας ἑώρακας , ἔφην , πάντων τούτων ἀνεπιστήμονας ὄντας , θαρροῦντας δὲ πρὸς ἕκαστα τούτων;—ἔγωγε , ἦ δʼ ὅς , καὶ λίαν γε θαρροῦντας.—οὐκοῦν οἱ θαρραλέοι οὗτοι καὶ ἀνδρεῖοί εἰσιν;—αἰσχρὸν μεντἄν , ἔφη , εἴη ἡ ἀνδρεία · ἐπεὶ οὗτοί γε μαινόμενοί εἰσιν.—πῶς οὖν , ἔφην ἐγώ , λέγεις τοὺς ἀνδρείους ; οὐχὶ τοὺς θαρραλέους εἶναι;—καὶ νῦν γʼ , ἔφη . — οὐκοῦν οὗτοι , ἦν δʼ ἐγώ , οἱ οὕτω θαρραλέοι ὄντες οὐκ ἀνδρεῖοι ἀλλὰ μαινόμενοι φαίνονται ; καὶ ἐκεῖ αὖ οἱ σοφώτατοι οὗτοι καὶ θαρραλεώτατοί εἰσιν , θαρραλεώτατοι δὲ ὄντες ἀνδρειότατοι ; καὶ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον ἡ σοφία ἂν ἀνδρεία εἴη ; οὐ καλῶς , ἔφη , μνημονεύεις , ὦ Σώκρατες , ἃ ἔλεγόν τε καὶ ἀπεκρινόμην σοι . ἔγωγε ἐρωτηθεὶς ὑπὸ σοῦ εἰ οἱ ἀνδρεῖοι θαρραλέοι εἰσίν , ὡμολόγησα · εἰ δὲ καὶ οἱ θαρραλέοι ἀνδρεῖοι , οὐκ ἠρωτήθην—εἰ γάρ με τότε ἤρου , εἶπον ἂν ὅτι οὐ πάντες—τοὺς δὲ ἀνδρείους ὡς οὐ θαρραλέοι εἰσίν , τὸ ἐμὸν ὁμολόγημα οὐδαμοῦ ἐπέδειξας ὡς οὐκ ὀρθῶς ὡμολόγησα . ἔπειτα τοὺς ἐπισταμένους αὐτοὺς ἑαυτῶν θαρραλεωτέρους ὄντας ἀποφαίνεις καὶ μὴ ἐπισταμένων ἄλλων , καὶ ἐν τούτῳ οἴει τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν σοφίαν ταὐτὸν εἶναι · τούτῳ δὲ τῷ τρόπῳ μετιὼν καὶ τὴν ἰσχὺν οἰηθείης ἂν εἶναι σοφίαν . πρῶτον μὲν γὰρ εἰ οὕτω μετιὼν ἔροιό με εἰ οἱ ἰσχυροὶ δυνατοί εἰσιν , φαίην ἄν · ἔπειτα , εἰ οἱ ἐπιστάμενοι παλαίειν δυνατώτεροί εἰσιν τῶν μὴ ἐπισταμένων παλαίειν καὶ αὐτοὶ αὑτῶν ἐπειδὰν μάθωσιν ἢ πρὶν μαθεῖν , φαίην ἄν · ταῦτα δὲ ἐμοῦ ὁμολογήσαντος ἐξείη ἄν σοι , χρωμένῳ τοῖς αὐτοῖς τεκμηρίοις τούτοις , λέγειν ὡς κατὰ τὴν ἐμὴν ὁμολογίαν ἡ σοφία ἐστὶν ἰσχύς .
Lemmas: οἶδα οὖν τίς εἰς ὁ φρέαρ κολυμβάω θαρραλέως;—ἔγωγε , ὅτι ὁ κολυμβηται.—ποτερος διότι ἐπίσταμαι ἤ διά ἄλλος ὅτι ἐπίστανται.—τίνες δέ ἀπό ὁ ἵππος πολεμέω θαρσαλέος εἰμί ; πότερος ὁ ἱππικός ἤ ὁ ἄφιππος ἱππικός δέ πέλτη ἔχω ; ὁ πελταστικός ἤ ὁ μή;—οἱ πελταστικός . καί ὁ ἄλλος γε πᾶς , εἰ οὗτος ζητέω , φημί , ὁ ἐπιστήμων ὁ μή ἐπίσταμαι θαρσαλέος εἰμί , καί αὐτός ἑαυτοῦ ἐπειδάν μανθάνω ἤ πρίν μαθεῖν.—ἤδη δέ τις ὁράω , φημί , πᾶς οὗτος ἀνεπιστήμων εἰμί , θαρσέω δέ πρός ἕκαστος τούτων;—ἔγωγε , ἠμί δέ ὅς , καί λίαν γε θαρρουντας.—ουκεω ὁ θαρσαλέος οὗτος καί ἀνδρεῖος εἰσιν;—αἰσχρὸν ἄν , φημί , εἰμί ὁ ἀνδρεία · ἐπεί οὗτος γε μαίνομαι εἰσιν.—πῶς οὖν , φημί ἐγώ , λέγω ὁ ἀνδρεῖος ; οὐ ὁ θαρσαλέος εἶναι;—καὶ νῦν γε , φημί . — οὐκοῦν οὗτος , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ οὕτως θαρσαλέος εἰμί οὐ ἀνδρεῖος ἀλλά μαίνομαι φαίνω ; καί ἐκεῖ αὖ ὁ σοφός οὗτος καί θαρσαλέος εἰμί , θαρσαλέος δέ εἰμί ἀνδρεῖος ; καί κατά οὗτος ὁ λόγος ὁ σοφία ἄν ἀνδρεία εἰμί ; οὐ καλός , φημί , μνημονεύω , ὦ Σωκράτης , ὅς λέγω τε καί ἀποκρίνω σύ . ἐγώ ἐρωτάω ὑπό σύ εἰ ὁ ἀνδρεῖος θαρσαλέος εἰμί , ὁμολογέω · εἰ δέ καί ὁ θαρσαλέος ἀνδρεῖος , οὐ ἐρωτάω γάρ ἐγώ τότε ἔρομαι , λέγω ἄν ὅτι οὐ πάντες—τοὺς δέ ἀνδρεῖος ὡς οὐ θαρσαλέος εἰμί , ὁ ἐμός ὁμολόγημα οὐδαμοῦ ἐπιδείκνυμι ὡς οὐ ὀρθός ὁμολογέω . ἔπειτα ὁ ἐπίσταμαι αὐτός ἑαυτοῦ θαρσαλέος εἰμί ἀποφαίνω καί μή ἐπίσταμαι ἄλλος , καί ἐν οὗτος οἴομαι ὁ ἀνδρεία καί ὁ σοφία αὐτός εἰμί · οὗτος δέ ὁ τρόπος μετέρχομαι καί ὁ ἰσχύς οἴομαι ἄν εἰμί σοφία . πρῶτος μέν γάρ εἰ οὕτως μετέρχομαι ἔρομαι ἐγώ εἰ ὁ ἰσχυρός δυνατός εἰμί , φημί ἄν · ἔπειτα , εἰ ὁ ἐπίσταμαι παλαίω δυνατός εἰμί ὁ μή ἐπίσταμαι παλαίω καί αὐτός ἑαυτοῦ ἐπειδάν μανθάνω ἤ πρίν μανθάνω , φημί ἄν · οὗτος δέ ἐγώ ὁμολογέω ἔξεστι ἄν σύ , χράω ὁ αὐτός τεκμήριον οὗτος , λέγω ὡς κατά ὁ ἐμός ὁμολογία ὁ σοφία εἰμί ἰσχύς .