plato-philosophy.politicus 302
θαυμάζομεν δῆτα , ὦ Σώκρατες , ἐν ταῖς τοιαύταις πολιτείαις ὅσα συμβαίνει γίγνεσθαι κακὰ καὶ ὅσα συμβήσεται , τοιαύτης τῆς κρηπῖδος ὑποκειμένης αὐταῖς , τῆς κατὰ γράμματα καὶ ἔθη μὴ μετὰ ἐπιστήμης πραττούσης τὰς πράξεις , ᾗ ἑτέρα προσχρωμένη παντὶ κατάδηλος ὡς πάντʼ ἂν διολέσειε τὰ ταύτῃ γιγνόμενα ; ἢ ἐκεῖνο ἡμῖν θαυμαστέον μᾶλλον , ὡς ἰσχυρόν τι πόλις ἐστὶ φύσει ; πάσχουσαι γὰρ δὴ τοιαῦτα αἱ πόλεις νῦν χρόνον ἀπέραντον , ὅμως ἔνιαί τινες αὐτῶν μόνιμοί τέ εἰσι καὶ οὐκ ἀνατρέπονται · πολλαὶ μὴν ἐνίοτε καὶ καθάπερ πλοῖα καταδυόμεναι διόλλυνται καὶ διολώλασι καὶ ἔτι διολοῦνται διὰ τὴν τῶν κυβερνητῶν καὶ ναυτῶν μοχθηρίαν τῶν περὶ τὰ μέγιστα μεγίστην ἄγνοιαν εἰληφότων , οἳ περὶ τὰ πολιτικὰ κατʼ οὐδὲν γιγνώσκοντες ἡγοῦνται κατὰ πάντα σαφέστατα πασῶν ἐπιστημῶν ταύτην εἰληφέναι . ἀληθέστατα . τίς οὖν δὴ τῶν οὐκ ὀρθῶν πολιτειῶν τούτων ἥκιστα χαλεπὴ συζῆν , πασῶν χαλεπῶν οὐσῶν , καὶ τίς βαρυτάτη ; δεῖ τι κατιδεῖν ἡμᾶς , καίπερ πρός γε τὸ νῦν προτεθὲν ἡμῖν πάρεργον λεγόμενον ; οὐ μὴν ἀλλʼ εἴς γε τὸ ὅλον ἴσως ἅπανθʼ ἕνεκα τοῦ τοιούτου πάντες δρῶμεν χάριν . δεῖ · πῶς δʼ οὔ ; τὴν αὐτὴν τοίνυν φάθι τριῶν οὐσῶν χαλεπὴν διαφερόντως γίγνεσθαι καὶ ῥᾴστην . πῶς φῄς ; οὐκ ἄλλως , πλὴν μοναρχίαν φημὶ καὶ ὀλίγων ἀρχὴν καὶ πολλῶν , εἶναι τρεῖς ταύτας ἡμῖν λεγομένας τοῦ νῦν ἐπικεχυμένου λόγου κατʼ ἀρχάς . ἦσαν γὰρ οὖν . ταύτας τοίνυν δίχα τέμνοντες μίαν ἑκάστην ἓξ ποιῶμεν , τὴν ὀρθὴν χωρὶς ἀποκρίναντες τούτων ἑβδόμην . πῶς ; ἐκ μὲν τῆς μοναρχίας βασιλικὴν καὶ τυραννικήν , ἐκ δʼ αὖ τῶν μὴ πολλῶν τήν τε εὐώνυμον ἔφαμεν ἀριστοκρατίαν καὶ ὀλιγαρχίαν · ἐκ δʼ αὖ τῶν πολλῶν τότε μὲν ἁπλῆν ἐπονομάζοντες ἐτίθεμεν δημοκρατίαν , νῦν δʼ αὖ καὶ ταύτην ἡμῖν θετέον ἐστὶ διπλῆν . πῶς δή ; καὶ τίνι διαιροῦντες ταύτην ; οὐδὲν διαφέροντι τῶν ἄλλων , οὐδʼ εἰ τοὔνομα ἤδη διπλοῦν ἐστι ταύτης · ἀλλὰ τό γε κατὰ νόμους ἄρχειν καὶ παρανόμως ἔστι καὶ ταύτῃ καὶ ταῖς ἄλλαις . ἔστι γὰρ οὖν . τότε μὲν τοίνυν τὴν ὀρθὴν ζητοῦσι τοῦτο τὸ τμῆμα οὐκ ἦν χρήσιμον , ὡς ἐν τοῖς πρόσθεν ἀπεδείξαμεν · ἐπειδὴ δὲ ἐξείλομεν ἐκείνην , τὰς δʼ ἄλλας ἔθεμεν ἀναγκαίας , ἐν ταύταις δὴ τὸ παράνομον καὶ ἔννομον ἑκάστην διχοτομεῖ τούτων . ἔοικεν τούτου νῦν ῥηθέντος τοῦ λόγου . μοναρχία τοίνυν ζευχθεῖσα μὲν ἐν γράμμασιν ἀγαθοῖς , οὓς νόμους λέγομεν , ἀρίστη πασῶν τῶν ἕξ · ἄνομος δὲ χαλεπὴ καὶ βαρυτάτη συνοικῆσαι .
Lemmas: θαυμάζω δῆτα , ὦ Σωκράτης , ἐν ὁ τοιοῦτος πολιτεία ὅσος συμβαίνω γίγνομαι κακός καί ὅσος συμβαίνω , τοιοῦτος ὁ κρηπίς ὑπόκειμαι αὐτός , ὁ κατά γράμμα καί ἔθος μή μετά ἐπιστήμη πράσσω ὁ πρᾶξις , ὅς ἕτερος προσχράομαι πᾶς κατάδηλος ὡς πᾶς ἄν διόλλυμι ὁ ταύτῃ γίγνομαι ; ἤ ἐκεῖνος ἐγώ θαυμαστέος μάλα , ὡς ἰσχυρός τις πόλις εἰμί φύσις ; πάσχω γάρ δή τοιοῦτος ὁ πόλις νῦν χρόνος ἀπέραντος , ὅμως ἔνιοι τις αὐτός μόνιμος τε εἰμί καί οὐ ἀνατρέπω · πολύς μήν ἐνίοτε καί καθά πλοῖον καταδύω διόλλυμι καί διόλλυμι καί ἔτι διολόομαι διά ὁ ὁ κυβερνήτης καί ναύτης μοχθηρία ὁ περί ὁ μέγας μέγας ἄγνοια λαμβάνω , ὅς περί ὁ πολιτικός κατά οὐδείς γιγνώσκω ἡγέομαι κατά πᾶς σαφής πᾶς ἐπιστήμη οὗτος λαμβάνω . ἀληθής . τίς οὖν δή ὁ οὐ ὀρθός πολιτεία οὗτος ἦκα χαλεπός συζάω , πᾶς χαλεπός εἰμί , καί τίς βαρύς ; δέω τις κατοράω ἐγώ , καίπερ πρός γε ὁ νῦν προτίθημι ἐγώ πάρεργος λέγω ; οὐ μήν ἀλλά εἰς γε ὁ ὅλος ἴσως ἅπας ἕνεκα ὁ τοιοῦτος πᾶς δράω χάρις . δέω · πῶς δέ οὐ ; ὁ αὐτός τοίνυν φημί τρεῖς εἰμί χαλεπός διαφερόντως γίγνομαι καί ῥᾴδιος . πῶς φημί ; οὐ ἄλλος , πλήν μοναρχία φημί καί ὀλίγος ἀρχή καί πολύς , εἰμί τρεῖς οὗτος ἐγώ λέγω ὁ νῦν ἐπιχέω λόγος κατά ἀρχή . εἰμί γάρ οὖν . οὗτος τοίνυν δίχα τέμνω εἷς ἕκαστος ἕξ ποιέω , ὁ ὀρθός χωρίς ἀποκρίνω οὗτος ἕβδομος . πῶς ; ἐκ μέν ὁ μοναρχία βασιλικός καί τυραννικός , ἐκ δέ αὖ ὁ μή πολύς ὁ τε εὐώνυμος φημί ἀριστοκρατία καί ὀλιγαρχία · ἐκ δέ αὖ ὁ πολύς τότε μέν ἁπλόος ἐπονομάζω τίθημι δημοκρατία , νῦν δέ αὖ καί οὗτος ἐγώ τίθημι εἰμί διπλόος . πῶς δή ; καί τίς διαιρέω οὗτος ; οὐδείς διαφέρω ὁ ἄλλος , οὐδέ εἰ ὄνομα ἤδη διπλόος εἰμί οὗτος · ἀλλά ὁ γε κατά νόμος ἄρχω καί παράνομος εἰμί καί οὗτος καί ὁ ἄλλος . εἰμί γάρ οὖν . τότε μέν τοίνυν ὁ ὀρθός ζητέω οὗτος ὁ τμῆμα οὐ εἰμί χρήσιμος , ὡς ἐν ὁ πρόσθεν ἀποδείκνυμι · ἐπειδή δέ ἐξαιρέω ἐκεῖνος , ὁ δέ ἄλλος τίθημι ἀναγκαῖος , ἐν οὗτος δή ὁ παράνομος καί ἔννομος ἕκαστος διχοτομέω οὗτος . ἔοικα οὗτος νῦν λέγω ὁ λόγος . μοναρχία τοίνυν ζεύγω μέν ἐν γράμμα ἀγαθός , ὅς νόμος λέγω , ἀγαθός πᾶς ὁ ἕξ · ἄνομος δέ χαλεπός καί βαρύς συνοικέω .