plato-philosophy.politicus 294
μικρόν γε ἔφθης με ἐρόμενος , ὦ Σώκρατες . ἔμελλον γάρ σε διερωτήσειν ταῦτα πότερον ἀποδέχῃ πάντα , ἤ τι καὶ δυσχεραίνεις τῶν λεχθέντων · νῦν δʼ ἤδη φανερὸν ὅτι τοῦτο βουλησόμεθα τὸ περὶ τῆς τῶν ἄνευ νόμων ἀρχόντων ὀρθότητος διελθεῖν ἡμᾶς . πῶς γὰρ οὔ ; τρόπον τινὰ μέντοι δῆλον ὅτι τῆς βασιλικῆς ἐστιν ἡ νομοθετική · τὸ δʼ ἄριστον οὐ τοὺς νόμους ἐστὶν ἰσχύειν ἀλλʼ ἄνδρα τὸν μετὰ φρονήσεως βασιλικόν . οἶσθʼ ὅπῃ ; πῇ δὴ λέγεις ; ὅτι νόμος οὐκ ἄν ποτε δύναιτο τό τε ἄριστον καὶ τὸ δικαιότατον ἀκριβῶς πᾶσιν ἅμα περιλαβὼν τὸ βέλτιστον ἐπιτάττειν · αἱ γὰρ ἀνομοιότητες τῶν τε ἀνθρώπων καὶ τῶν πράξεων καὶ τὸ μηδέποτε μηδὲν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἡσυχίαν ἄγειν τῶν ἀνθρωπίνων οὐδὲν ἐῶσιν ἁπλοῦν ἐν οὐδενὶ περὶ ἁπάντων καὶ ἐπὶ πάντα τὸν χρόνον ἀποφαίνεσθαι τέχνην οὐδʼ ἡντινοῦν . ταῦτα δὴ συγχωροῦμέν που ; τί μήν ; τὸν δέ γε νόμον ὁρῶμεν σχεδὸν ἐπʼ αὐτὸ τοῦτο συντείνοντα , ὥσπερ τινὰ ἄνθρωπον αὐθάδη καὶ ἀμαθῆ καὶ μηδένα μηδὲν ἐῶντα ποιεῖν παρὰ τὴν ἑαυτοῦ τάξιν , μηδʼ ἐπερωτᾶν μηδένα , μηδʼ ἄν τι νέον ἄρα τῳ συμβαίνῃ βέλτιον παρὰ τὸν λόγον ὃν αὐτὸς ἐπέταξεν . ἀληθῆ · ποιεῖ γὰρ ἀτεχνῶς καθάπερ εἴρηκας νῦν ὁ νόμος ἡμῖν ἑκάστοις . οὐκοῦν ἀδύνατον εὖ ἔχειν πρὸς τὰ μηδέποτε ἁπλᾶ τὸ διὰ παντὸς γιγνόμενον ἁπλοῦν ; κινδυνεύει . διὰ τί δή ποτʼ οὖν ἀναγκαῖον νομοθετεῖν , ἐπειδήπερ οὐκ ὀρθότατον ὁ νόμος ; ἀνευρετέον τούτου τὴν αἰτίαν . τί μήν ; οὐκοῦν καὶ παρʼ ὑμῖν εἰσί τινες οἷαι καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν ἁθρόων ἀνθρώπων ἀσκήσεις , εἴτε πρὸς δρόμον εἴτε πρὸς ἄλλο τι , φιλονικίας ἕνεκα ; καὶ πάνυ γε πολλαί . φέρε νῦν ἀναλάβωμεν πάλιν μνήμῃ τὰς τῶν τέχνῃ γυμναζόντων ἐπιτάξεις ἐν ταῖς τοιαύταις ἀρχαῖς . τὸ ποῖον ; ὅτι λεπτουργεῖν οὐκ ἐγχωρεῖν ἡγοῦνται καθʼ ἕνα ἕκαστον , τῷ σώματι τὸ προσῆκον ἑκάστῳ προστάττοντες , ἀλλὰ παχύτερον οἴονται δεῖν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ καὶ ἐπὶ πολλοὺς τὴν τοῦ λυσιτελοῦντος τοῖς σώμασι ποιεῖσθαι τάξιν . καλῶς . διὸ δή γε καὶ ἴσους πόνους νῦν διδόντες ἁθρόοις ἅμα μὲν ἐξορμῶσιν , ἅμα δὲ καὶ καταπαύουσι δρόμου καὶ πάλης καὶ πάντων τῶν κατὰ τὰ σώματα πόνων . ἔστι ταῦτα .
Lemmas: μικρός γε φθάνω ἐγώ ἔρομαι , ὦ Σωκράτης . μέλλω γάρ σύ διερωτάω οὗτος πότερος ἀποδέχομαι πᾶς , ἤ τις καί δυσχεραίνω ὁ λέγω · νῦν δέ ἤδη φανερός ὅτι οὗτος βούλομαι ὁ περί ὁ ὁ ἄνευ νόμος ἄρχω ὀρθότης διέρχομαι ἐγώ . πῶς γάρ οὐ ; τρόπος τις μέντοι δῆλος ὅτι ὁ βασιλικός εἰμί ὁ νομοθετικός · ὁ δέ ἀγαθός οὐ ὁ νόμος εἰμί ἰσχύω ἀλλά ἀνήρ ὁ μετά φρόνησις βασιλικός . οἶδα ὅπῃ ; πῇ δή λέγω ; ὅτι νόμος οὐ ἄν ποτέ δύναμαι ὁ τε ἀγαθός καί ὁ δίκαιος ἀκριβής πᾶς ἅμα περιλαμβάνω ὁ ἀγαθός ἐπιτάσσω · ὁ γάρ ἀνομοιότης ὁ τε ἄνθρωπος καί ὁ πρᾶξις καί ὁ μηδέποτε μηδείς ὡς ἔπος λέγω ἡσυχία ἄγω ὁ ἀνθρώπινος οὐδείς ἐάω ἁπλόος ἐν οὐδείς περί ἅπας καί ἐπί πᾶς ὁ χρόνος ἀποφαίνω τέχνη οὐδέ ὅστις . οὗτος δή συγχωρέω που ; τίς μήν ; ὁ δέ γε νόμος ὁράω σχεδόν ἐπί αὐτός οὗτος συντείνω , ὥσπερ τις ἄνθρωπος αὐθάδης καί ἀμαθής καί μηδείς μηδείς ἐάω ποιέω παρά ὁ ἑαυτοῦ τάξις , μηδέ ἐπερωτάω μηδείς , μηδέ ἐάν τις νέος ἄρα τις συμβαίνω ἀγαθός παρά ὁ λόγος ὅς αὐτός ἐπιτάσσω . ἀληθής · ποιέω γάρ ἄτεχνος καθά λέγω νῦν ὁ νόμος ἐγώ ἕκαστος . οὐκοῦν ἀδύνατος εὖ ἔχω πρός ὁ μηδέποτε ἁπλόος ὁ διά πᾶς γίγνομαι ἁπλόος ; κινδυνεύω . διά τίς δή ποτέ οὖν ἀναγκαῖος νομοθετέω , ἐπειδή οὐ ὀρθός ὁ νόμος ; ἀνευρετέον οὗτος ὁ αἰτία . τίς μήν ; οὐκοῦν καί παρά σύ εἰμί τις οἷος καί ἐν ἄλλος πόλις ἀθρόος ἄνθρωπος ἄσκησις , εἴτε πρός δρόμος εἴτε πρός ἄλλος τις , φιλονικία ἕνεκα ; καί πάνυ γε πολύς . φέρω νῦν ἀναλαμβάνω πάλιν μνήμη ὁ ὁ τέχνη γυμνάζω ἐπίταξις ἐν ὁ τοιοῦτος ἀρχή . ὁ ποῖος ; ὅτι λεπτουργέω οὐ ἐγχωρέω ἡγέομαι κατά εἷς ἕκαστος , ὁ σῶμα ὁ προσήκω ἕκαστος προστάσσω , ἀλλά παχύς οἴομαι δέω ὡς ἐπί ὁ πολύς καί ἐπί πολύς ὁ ὁ λυσιτελέω ὁ σῶμα ποιέω τάξις . καλός . διό δή γε καί ἴσος πόνος νῦν δίδωμι ἀθρόος ἅμα μέν ἐξορμάω , ἅμα δέ καί καταπαύω δρόμος καί πάλα καί πᾶς ὁ κατά ὁ σῶμα πόνος . εἰμί οὗτος .