plato-philosophy.politicus 270
ἐκ πάντων δὴ τούτων τὸν κόσμον μήτε αὐτὸν χρὴ φάναι στρέφειν ἑαυτὸν ἀεί , μήτʼ αὖ ὅλον ἀεὶ ὑπὸ θεοῦ στρέφεσθαι διττὰς καὶ ἐναντίας περιαγωγάς , μήτʼ αὖ δύο τινὲ θεὼ φρονοῦντε ἑαυτοῖς ἐναντία στρέφειν αὐτόν , ἀλλʼ ὅπερ ἄρτι ἐρρήθη καὶ μόνον λοιπόν , τοτὲ μὲν ὑπʼ ἄλλης συμποδηγεῖσθαι θείας αἰτίας , τὸ ζῆν πάλιν ἐπικτώμενον καὶ λαμβάνοντα ἀθανασίαν ἐπισκευαστὴν παρὰ τοῦ δημιουργοῦ , τοτὲ δʼ ὅταν ἀνεθῇ , διʼ ἑαυτοῦ αὐτὸν ἰέναι , κατὰ καιρὸν ἀφεθέντα τοιοῦτον , ὥστε ἀνάπαλιν πορεύεσθαι πολλὰς περιόδων μυριάδας διὰ δὴ τὸ μέγιστον ὂν καὶ ἰσορροπώτατον ἐπὶ μικροτάτου βαῖνον ποδὸς ἰέναι . φαίνεται γοῦν δὴ καὶ μάλα εἰκότως εἰρῆσθαι πάνθʼ ὅσα διελήλυθας . λογισάμενοι δὴ συννοήσωμεν τὸ πάθος ἐκ τῶν νῦν λεχθέντων , ὃ πάντων ἔφαμεν εἶναι τῶν θαυμαστῶν αἴτιον . ἔστι γὰρ οὖν δὴ τοῦτʼ αὐτό . τὸ ποῖον ; τὸ τὴν τοῦ παντὸς φορὰν τοτὲ μὲν ἐφʼ ἃ νῦν κυκλεῖται φέρεσθαι , τοτὲ δʼ ἐπὶ τἀναντία . πῶς δή ; ταύτην τὴν μεταβολὴν ἡγεῖσθαι δεῖ τῶν περὶ τὸν οὐρανὸν γιγνομένων τροπῶν πασῶν εἶναι μεγίστην καὶ τελεωτάτην τροπήν . ἔοικε γοῦν . μεγίστας τοίνυν καὶ μεταβολὰς χρὴ νομίζειν γίγνεσθαι τότε τοῖς ἐντὸς ἡμῖν οἰκοῦσιν αὐτοῦ . καὶ τοῦτο εἰκός . μεταβολὰς δὲ μεγάλας καὶ πολλὰς καὶ παντοίας συμφερομένας ἆρʼ οὐκ ἴσμεν τὴν τῶν ζῴων φύσιν ὅτι χαλεπῶς ἀνέχεται ; πῶς δʼ οὔ ; φθοραὶ τοίνυν ἐξ ἀνάγκης τότε μέγισται συμβαίνουσι τῶν τε ἄλλων ζῴων , καὶ δὴ καὶ τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ὀλίγον τι περιλείπεται · περὶ δὲ τούτους ἄλλα τε παθήματα πολλὰ καὶ θαυμαστὰ καὶ καινὰ συμπίπτει , μέγιστον δὲ τόδε καὶ συνεπόμενον τῇ τοῦ παντὸς ἀνειλίξει τότε , ὅταν ἡ τῆς νῦν καθεστηκυίας ἐναντία γίγνηται τροπή . τὸ ποῖον ; ἣν ἡλικίαν ἕκαστον εἶχε τῶν ζῴων , αὕτη πρῶτον μὲν ἔστη πάντων , καὶ ἐπαύσατο πᾶν ὅσον ἦν θνητὸν ἐπὶ τὸ γεραίτερον ἰδεῖν πορευόμενον , μεταβάλλον δὲ πάλιν ἐπὶ τοὐναντίον οἷον νεώτερον καὶ ἁπαλώτερον ἐφύετο · καὶ τῶν μὲν πρεσβυτέρων αἱ λευκαὶ τρίχες ἐμελαίνοντο , τῶν δʼ αὖ γενειώντων αἱ παρειαὶ λεαινόμεναι πάλιν ἐπὶ τὴν παρελθοῦσαν ὥραν ἕκαστον καθίστασαν , τῶν δὲ ἡβώντων τὰ σώματα λεαινόμενα καὶ σμικρότερα καθʼ ἡμέραν καὶ νύκτα ἑκάστην γιγνόμενα πάλιν εἰς τὴν τοῦ νεογενοῦς παιδὸς φύσιν ἀπῄει , κατά τε τὴν ψυχὴν καὶ κατὰ τὸ σῶμα ἀφομοιούμενα · τὸ δʼ ἐντεῦθεν ἤδη μαραινόμενα κομιδῇ τὸ πάμπαν ἐξηφανίζετο . τῶν δʼ αὖ βιαίως τελευτώντων ἐν τῷ τότε χρόνῳ τὸ τοῦ νεκροῦ σῶμα τὰ αὐτὰ ταῦτα πάσχον παθήματα διὰ τάχους ἄδηλον ἐν ὀλίγαις ἡμέραις διεφθείρετο .
Lemmas: ἐκ πᾶς δή οὗτος ὁ κόσμος μήτε αὐτός χρή φημί στρέφω ἑαυτοῦ ἀεί , μήτε αὖ ὅλος ἀεί ὑπό θεός στρέφω δισσός καί ἐναντίος περιαγωγή , μήτε αὖ δύο τί θεός φρονέω ἑαυτοῦ ἐναντίος στρέφω αὐτός , ἀλλά ὅς ἄρτι λέγω καί μόνος λοιπός , τότε μέν ὑπό ἄλλος συμποδηγέω θεῖος αἰτία , ὁ ζάω πάλιν ἐπικτάομαι καί λαμβάνω ἀθανασία ἐπισκευαστός παρά ὁ δημιουργός , τότε δέ ὅταν ἀνίημι , διά ἑαυτοῦ αὐτός ἔρχομαι , κατά καιρός ἀφίημι τοιοῦτος , ὥστε ἀνάπαλιν πορεύω πολύς περίοδος μυριάς διά δή ὁ μέγας εἰμί καί ἰσόρροπος ἐπί μικρός βαίνω πούς ἔρχομαι . φαίνω γοῦν δή καί μάλα ἔοικα λέγω πᾶς ὅσος διέρχομαι . λογίζομαι δή συννοέω ὁ πάθος ἐκ ὁ νῦν λέγω , ὅς πᾶς φημί εἰμί ὁ θαυμαστός αἴτιος . εἰμί γάρ οὖν δή οὗτος αὐτός . ὁ ποῖος ; ὁ ὁ ὁ πᾶς φορά τότε μέν ἐπί ὅς νῦν κυκλέω φέρω , τότε δέ ἐπί ἐναντίος . πῶς δή ; οὗτος ὁ μεταβολή ἡγέομαι δέω ὁ περί ὁ οὐρανός γίγνομαι τροπή πᾶς εἰμί μέγας καί τέλειος τροπή . ἔοικα γοῦν . μέγας τοίνυν καί μεταβολή χρή νομίζω γίγνομαι τότε ὁ ἐντός ἐγώ οἰκέω αὐτοῦ . καί οὗτος ἔοικα . μεταβολή δέ μέγας καί πολύς καί παντοῖος συμφέρω ἆρα οὐ οἶδα ὁ ὁ ζῷον φύσις ὅτι χαλεπός ἀνέχω ; πῶς δέ οὐ ; φθορά τοίνυν ἐκ ἀνάγκη τότε μέγας συμβαίνω ὁ τε ἄλλος ζῷον , καί δή καί ὁ ὁ ἄνθρωπος γένος ὀλίγος τις περιλείπομαι · περί δέ οὗτος ἄλλος τε πάθημα πολύς καί θαυμαστός καί καινός συμπίπτω , μέγας δέ ὅδε καί συνέπομαι ὁ ὁ πᾶς ἀνείλιξις τότε , ὅταν ὁ ὁ νῦν καθίστημι ἐναντίος γίγνομαι τροπή . ὁ ποῖος ; ὅς ἡλικία ἕκαστος ἔχω ὁ ζῷον , οὗτος πρῶτος μέν ἵστημι πᾶς , καί παύω πᾶς ὅσος εἰμί θνητός ἐπί ὁ γεραιός ὁράω πορεύω , μεταβάλλω δέ πάλιν ἐπί ἐναντίος οἷος νέος καί ἁπαλός φύω · καί ὁ μέν πρέσβυς ὁ λευκός θρίξ μελαίνω , ὁ δέ αὖ γενειάω ὁ παρειά λεαίνω πάλιν ἐπί ὁ παρέρχομαι ὥρα ἕκαστος καθίστημι , ὁ δέ ἡβάω ὁ σῶμα λεαίνω καί μικρός κατά ἡμέρα καί νύξ ἕκαστος γίγνομαι πάλιν εἰς ὁ ὁ νεογενής παῖς φύσις ἀπέρχομαι , κατά τε ὁ ψυχή καί κατά ὁ σῶμα ἀφομοιόω · ὁ δέ ἐντεῦθεν ἤδη μαραίνω κομιδῇ ὁ πάμπαν ἐξαφανίζω . ὁ δέ αὖ βίαιος τελευτάω ἐν ὁ τότε χρόνος ὁ ὁ νεκρός σῶμα ὁ αὐτός οὗτος πάσχω πάθημα διά τάχος ἄδηλος ἐν ὀλίγος ἡμέρα διαφθείρω .