plato-philosophy.politicus 273
πάντες οὖν οἱ κατὰ τοὺς τόπους συνάρχοντες τῷ μεγίστῳ δαίμονι θεοί , γνόντες ἤδη τὸ γιγνόμενον , ἀφίεσαν αὖ τὰ μέρη τοῦ κόσμου τῆς αὑτῶν ἐπιμελείας · ὁ δὲ μεταστρεφόμενος καὶ συμβάλλων , ἀρχῆς τε καὶ τελευτῆς ἐναντίαν ὁρμὴν ὁρμηθείς , σεισμὸν πολὺν ἐν ἑαυτῷ ποιῶν ἄλλην αὖ φθορὰν ζῴων παντοίων ἀπηργάσατο . μετὰ δὲ ταῦτα προελθόντος ἱκανοῦ χρόνου , θορύβων τε καὶ ταραχῆς ἤδη παυόμενος καὶ τῶν σεισμῶν γαλήνης ἐπιλαβόμενος εἴς τε τὸν εἰωθότα δρόμον τὸν ἑαυτοῦ κατακοσμούμενος ᾔει , ἐπιμέλειαν καὶ κράτος ἔχων αὐτὸς τῶν ἐν αὑτῷ τε καὶ ἑαυτοῦ , τὴν τοῦ δημιουργοῦ καὶ πατρὸς ἀπομνημονεύων διδαχὴν εἰς δύναμιν . κατʼ ἀρχὰς μὲν οὖν ἀκριβέστερον ἀπετέλει , τελευτῶν δὲ ἀμβλύτερον · τούτων δὲ αὐτῷ τὸ σωματοειδὲς τῆς συγκράσεως αἴτιον , τὸ τῆς πάλαι ποτὲ φύσεως σύντροφον , ὅτι πολλῆς ἦν μετέχον ἀταξίας πρὶν εἰς τὸν νῦν κόσμον ἀφικέσθαι . παρὰ μὲν γὰρ τοῦ συνθέντος πάντα καλὰ κέκτηται · παρὰ δὲ τῆς ἔμπροσθεν ἕξεως , ὅσα χαλεπὰ καὶ ἄδικα ἐν οὐρανῷ γίγνεται , ταῦτα ἐξ ἐκείνης αὐτός τε ἔχει καὶ τοῖς ζῴοις ἐναπεργάζεται . μετὰ μὲν οὖν τοῦ κυβερνήτου τὰ ζῷα τρέφων ἐν αὑτῷ σμικρὰ μὲν φλαῦρα , μεγάλα δὲ ἐνέτικτεν ἀγαθά · χωριζόμενος δὲ ἐκείνου τὸν ἐγγύτατα χρόνον ἀεὶ τῆς ἀφέσεως κάλλιστα πάντα διάγει , προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου καὶ λήθης ἐγγιγνομένης ἐν αὐτῷ μᾶλλον καὶ δυναστεύει τὸ τῆς παλαιᾶς ἀναρμοστίας πάθος , τελευτῶντος δὲ ἐξανθεῖ τοῦ χρόνου καὶ σμικρὰ μὲν τἀγαθά , πολλὴν δὲ τὴν τῶν ἐναντίων κρᾶσιν ἐπεγκεραννύμενος ἐπὶ διαφθορᾶς κίνδυνον αὑτοῦ τε ἀφικνεῖται καὶ τῶν ἐν αὑτῷ . διὸ δὴ καὶ τότʼ ἤδη θεὸς ὁ κοσμήσας αὐτόν , καθορῶν ἐν ἀπορίαις ὄντα , κηδόμενος ἵνα μὴ χειμασθεὶς ὑπὸ ταραχῆς διαλυθεὶς εἰς τὸν τῆς ἀνομοιότητος ἄπειρον ὄντα πόντον δύῃ , πάλιν ἔφεδρος αὐτοῦ τῶν πηδαλίων γιγνόμενος , τὰ νοσήσαντα καὶ λυθέντα ἐν τῇ καθʼ ἑαυτὸν προτέρᾳ περιόδῳ στρέψας , κοσμεῖ τε καὶ ἐπανορθῶν ἀθάνατον αὐτὸν καὶ ἀγήρων ἀπεργάζεται . τοῦτο μὲν οὖν τέλος ἁπάντων εἴρηται · τὸ δʼ ἐπὶ τὴν τοῦ βασιλέως ἀπόδειξιν ἱκανὸν ἐκ τοῦ πρόσθεν ἁπτομένοις τοῦ λόγου · στρεφθέντος γὰρ αὖ τοῦ κόσμου τὴν ἐπὶ τὴν νῦν γένεσιν ὁδὸν τὸ τῆς ἡλικίας αὖ πάλιν ἵστατο καὶ καινὰ τἀναντία ἀπεδίδου τοῖς τότε . τὰ μὲν γὰρ ὑπὸ σμικρότητος ὀλίγου δέοντα ἠφανίσθαι τῶν ζῴων ηὐξάνετο , τὰ δʼ ἐκ γῆς νεογενῆ σώματα πολιὰ φύντα πάλιν ἀποθνῄσκοντα εἰς γῆν κατῄει .
Lemmas: πᾶς οὖν ὁ κατά ὁ τόπος συνάρχω ὁ μέγας δαίμων θεός , γιγνώσκω ἤδη ὁ γίγνομαι , ἀφίημι αὖ ὁ μέρος ὁ κόσμος ὁ ἑαυτοῦ ἐπιμέλεια · ὁ δέ μεταστρέφω καί συμβάλλω , ἀρχή τε καί τελευτή ἐναντίος ὁρμή ὁρμάω , σεισμός πολύς ἐν ἑαυτοῦ ποιέω ἄλλος αὖ φθορά ζῷον παντοῖος ἀπεργάζομαι . μετά δέ οὗτος προέρχομαι ἱκανός χρόνος , θόρυβος τε καί ταραχή ἤδη παύω καί ὁ σεισμός γαλήνη ἐπιλαμβάνω εἰς τε ὁ εἴωθα δρόμος ὁ ἑαυτοῦ κατακοσμέω ἔρχομαι , ἐπιμέλεια καί κράτος ἔχω αὐτός ὁ ἐν ἑαυτοῦ τε καί ἑαυτοῦ , ὁ ὁ δημιουργός καί πατήρ ἀπομνημονεύω διδαχή εἰς δύναμις . κατά ἀρχή μέν οὖν ἀκριβής ἀποτελέω , τελευτάω δέ ἀμβλύς · οὗτος δέ αὐτός ὁ σωματοειδής ὁ σύγκρασις αἴτιος , ὁ ὁ πάλαι ποτέ φύσις σύντροφος , ὅτι πολύς εἰμί μετέχω ἀταξία πρίν εἰς ὁ νῦν κόσμος ἀφικνέομαι . παρά μέν γάρ ὁ συντίθημι πᾶς καλός κτάομαι · παρά δέ ὁ ἔμπροσθεν ἕξις , ὅσος χαλεπός καί ἄδικος ἐν οὐρανός γίγνομαι , οὗτος ἐκ ἐκεῖνος αὐτός τε ἔχω καί ὁ ζῷον ἐναπεργάζομαι . μετά μέν οὖν ὁ κυβερνήτης ὁ ζῷον τρέφω ἐν ἑαυτοῦ μικρός μέν φλαῦρος , μέγας δέ ἐντίκτω ἀγαθός · χωρίζω δέ ἐκεῖνος ὁ ἐγγύς χρόνος ἀεί ὁ ἄφεσις καλός πᾶς διάγω , προέρχομαι δέ ὁ χρόνος καί λήθη ἐγγίγνομαι ἐν αὐτός μάλα καί δυναστεύω ὁ ὁ παλαιός ἀναρμοστία πάθος , τελευτάω δέ ἐξανθέω ὁ χρόνος καί μικρός μέν ἀγαθός , πολύς δέ ὁ ὁ ἐναντίος κρᾶσις ἐπεγκεράννυμι ἐπί διαφθορά κίνδυνος ἑαυτοῦ τε ἀφικνέομαι καί ὁ ἐν ἑαυτοῦ . διό δή καί τότε ἤδη θεός ὁ κοσμέω αὐτός , καθοράω ἐν ἀπορία εἰμί , κήδω ἵνα μή χειμάζω ὑπό ταραχή διαλύω εἰς ὁ ὁ ἀνομοιότης ἄπειρος εἰμί πόντος δύω , πάλιν ἔφεδρος αὐτός ὁ πηδάλιον γίγνομαι , ὁ νοσέω καί λύω ἐν ὁ κατά ἑαυτοῦ πρότερος περίοδος στρέφω , κοσμέω τε καί ἐπανορθόω ἀθάνατος αὐτός καί ἀγήραος ἀπεργάζομαι . οὗτος μέν οὖν τέλος ἅπας λέγω · ὁ δέ ἐπί ὁ ὁ βασιλεύς ἀπόδειξις ἱκανός ἐκ ὁ πρόσθεν ἅπτω ὁ λόγος · στρέφω γάρ αὖ ὁ κόσμος ὁ ἐπί ὁ νῦν γένεσις ὁδός ὁ ὁ ἡλικία αὖ πάλιν ἵστημι καί καινός ἐναντίος ἀποδίδωμι ὁ τότε . ὁ μέν γάρ ὑπό μικρότης ὀλίγος δέω ἀφανίζω ὁ ζῷον αὐξάνω , ὁ δέ ἐκ γῆ νεογενής σῶμα πολιός φύω πάλιν ἀποθνῄσκω εἰς γῆ κατέρχομαι .