plato-philosophy.philebus 37
διορισώμεθα δὴ σαφέστερον ἔτι τὸ νυνδὴ λεγόμενον ἡδονῆς τε πέρι καὶ δόξης . ἔστιν γάρ πού τι δοξάζειν ἡμῖν ; ναί . καὶ ἥδεσθαι ; ναί . καὶ μὴν καὶ τὸ δοξαζόμενόν ἐστί τι ; πῶς δʼ οὔ ; καὶ τό γε ᾧ τὸ ἡδόμενον ἥδεται ; καὶ πάνυ γε . οὐκοῦν τὸ δοξάζον , ἄντε ὀρθῶς ἄντε μὴ ὀρθῶς δοξάζῃ , τό γε δοξάζειν ὄντως οὐδέποτε ἀπόλλυσιν . πῶς γὰρ ἄν ; οὐκοῦν καὶ τὸ ἡδόμενον , ἄντε ὀρθῶς ἄντε μὴ ὀρθῶς ἥδηται , τό γε ὄντως ἥδεσθαι δῆλον ὡς οὐδέποτʼ ἀπολεῖ . ναί , καὶ τοῦθʼ οὕτως ἔχει . ὅτῳ ποτὲ οὖν δὴ τρόπῳ δόξα ψευδής τε καὶ ἀληθὴς ἡμῖν φιλεῖ γίγνεσθαι , τὸ δὲ τῆς ἡδονῆς μόνον ἀληθές , δοξάζειν δʼ ὄντως καὶ χαίρειν ἀμφότερα ὁμοίως εἴληχεν σκεπτέον . σκεπτέον . ἆρʼ ὅτι δόξῃ μὲν ἐπιγίγνεσθον ψεῦδός τε καὶ ἀληθές , καὶ ἐγένετο οὐ μόνον δόξα διὰ ταῦτα ἀλλὰ καὶ ποιά τις ἑκατέρα , σκεπτέον φῂς τοῦτʼ εἶναι ; ναί . πρὸς δέ γε τούτοις , εἰ καὶ τὸ παράπαν ἡμῖν τὰ μέν ἐστι ποίʼ ἄττα , ἡδονὴ δὲ καὶ λύπη μόνον ἅπερ ἐστί , ποιώ τινε δὲ οὐ γίγνεσθον , καὶ ταῦθʼ ἡμῖν διομολογητέον . δῆλον . ἀλλʼ οὐδὲν τοῦτό γε χαλεπὸν ἰδεῖν , ὅτι καὶ ποιώ τινε · πάλαι γὰρ εἴπομεν ὅτι μεγάλαι τε καὶ σμικραὶ καὶ σφόδρα ἑκάτεραι γίγνονται , λῦπαί τε καὶ ἡδοναί . παντάπασι μὲν οὖν . ἂν δέ γε πονηρία τούτων , ὦ Πρώταρχε , προσγίγνηταί τινι , πονηρὰν μὲν φήσομεν οὕτω γίγνεσθαι δόξαν , πονηρὰν δὲ καὶ ἡδονήν ; ἀλλὰ τί μήν , ὦ Σώκρατες ; τί δʼ , ἂν ὀρθότης ἢ τοὐναντίον ὀρθότητι τινὶ τούτων προσγίγνηται ; μῶν οὐκ ὀρθὴν μὲν δόξαν ἐροῦμεν , ἂν ὀρθότητα ἴσχῃ , ταὐτὸν δὲ ἡδονήν ; ἀναγκαῖον . ἂν δέ γε ἁμαρτανόμενον τὸ δοξαζόμενον ᾖ , τὴν δόξαν τότε ἁμαρτάνουσάν γε οὐκ ὀρθὴν ὁμολογητέον οὐδʼ ὀρθῶς δοξάζουσαν ; πῶς γὰρ ἄν ; τί δʼ , ἂν αὖ λύπην ἤ τινα ἡδονὴν περὶ τὸ ἐφʼ ᾧ λυπεῖται ἢ τοὐναντίον ἁμαρτάνουσαν ἐφορῶμεν , ὀρθὴν ἢ χρηστὴν ἤ τι τῶν καλῶν ὀνομάτων αὐτῇ προσθήσομεν ; ἀλλʼ οὐχ οἷόν τε , εἴπερ ἁμαρτήσεταί γε ἡδονή . καὶ μὴν ἔοικέν γε ἡδονὴ πολλάκις οὐ μετὰ δόξης ὀρθῆς ἀλλὰ μετὰ ψεύδους ἡμῖν γίγνεσθαι .
Lemmas: διορίζω δή σαφής ἔτι ὁ νυνδί λέγω ἡδονή τε περί καί δόξα . εἰμί γάρ που τις δοξάζω ἐγώ ; ναί . καί ἥδομαι ; ναί . καί μήν καί ὁ δοξάζω εἰμί τις ; πῶς δέ οὐ ; καί ὁ γε ὅς ὁ ἥδομαι ἥδομαι ; καί πάνυ γε . οὐκοῦν ὁ δοξάζω , ἄντομαι ὀρθός ἄντομαι μή ὀρθός δοξάζω , ὁ γε δοξάζω ὄντως οὐδέποτε ἀπόλλυμι . πῶς γάρ ἄν ; οὐκοῦν καί ὁ ἥδομαι , ἄντομαι ὀρθός ἄντομαι μή ὀρθός ἥδομαι , ὁ γε ὄντως ἥδομαι δῆλος ὡς οὐδέποτε ἀπόλλυμι . ναί , καί οὗτος οὕτως ἔχω . ὅστις ποτέ οὖν δή τρόπος δόξα ψευδής τε καί ἀληθής ἐγώ φιλέω γίγνομαι , ὁ δέ ὁ ἡδονή μόνος ἀληθής , δοξάζω δέ ὄντως καί χαίρω ἀμφότερος ὅμοιος λαγχάνω σκοπέω . σκοπέω . ἆρα ὅτι δόξα μέν ἐπιγίγνομαι ψεῦδος τε καί ἀληθής , καί γίγνομαι οὐ μόνος δόξα διά οὗτος ἀλλά καί ποιός τις ἑκάτερος , σκοπέω φημί οὗτος εἰμί ; ναί . πρός δέ γε οὗτος , εἰ καί ὁ παράπαν ἐγώ ὁ μέν εἰμί ποιός τις , ἡδονή δέ καί λύπη μόνος ὅς εἰμί , ποιός τις δέ οὐ γίγνομαι , καί οὗτος ἐγώ διομολογητέος . δῆλος . ἀλλά οὐδείς οὗτος γε χαλεπός ὁράω , ὅτι καί ποιός τις · πάλαι γάρ λέγω ὅτι μέγας τε καί μικρός καί σφόδρα ἑκάτερος γίγνομαι , λύπη τε καί ἡδονή . παντάπασι μέν οὖν . ἐάν δέ γε πονηρία οὗτος , ὦ Πρώταρχος , προσγίγνομαι τις , πονηρός μέν φημί οὕτως γίγνομαι δόξα , πονηρός δέ καί ἡδονή ; ἀλλά τίς μήν , ὦ Σωκράτης ; τίς δέ , ἐάν ὀρθότης ἤ ἐναντίος ὀρθότης τις οὗτος προσγίγνομαι ; μῶν οὐ ὀρθός μέν δόξα λέγω , ἐάν ὀρθότης ἴσχω , αὐτός δέ ἡδονή ; ἀναγκαῖος . ἐάν δέ γε ἁμαρτάνω ὁ δοξάζω εἰμί , ὁ δόξα τότε ἁμαρτάνω γε οὐ ὀρθός ὁμολογητέον οὐδέ ὀρθός δοξάζω ; πῶς γάρ ἄν ; τίς δέ , ἐάν αὖ λύπη ἤ τις ἡδονή περί ὁ ἐπί ὅς λυπέω ἤ ἐναντίος ἁμαρτάνω ἐφοράω , ὀρθός ἤ χρηστός ἤ τις ὁ καλός ὄνομα αὐτός προστίθημι ; ἀλλά οὐ οἷος τε , εἴπερ ἁμαρτάνω γε ἡδονή . καί μήν ἔοικα γε ἡδονή πολλάκις οὐ μετά δόξα ὀρθός ἀλλά μετά ψεῦδος ἐγώ γίγνομαι .