plato-philosophy.philebus 31
νῦν δήπου , ὦ ἑταῖρε , οὗ μὲν γένους ἐστὶ καὶ τίνα ποτὲ δύναμιν κέκτηται , σχεδὸν ἐπιεικῶς ἡμῖν τὰ νῦν δεδήλωται . πάνυ μὲν οὖν . καὶ μὴν ἡδονῆς γε ὡσαύτως πάλαι τὸ γένος ἐφάνη . καὶ μάλα . μεμνώμεθα δὴ καὶ ταῦτα περὶ ἀμφοῖν , ὅτι νοῦς μὲν αἰτίας ἦν συγγενὴς καὶ τούτου σχεδὸν τοῦ γένους , ἡδονὴ δὲ ἄπειρός τε αὐτὴ καὶ τοῦ μήτε ἀρχὴν μήτε μέσα μήτε τέλος ἐν αὑτῷ ἀφʼ ἑαυτοῦ ἔχοντος μηδὲ ἕξοντός ποτε γένους . μεμνησόμεθα · πῶς γὰρ οὔ ; δεῖ δὴ τὸ μετὰ τοῦτο , ἐν ᾧ τέ ἐστιν ἑκάτερον αὐτοῖν καὶ διὰ τί πάθος γίγνεσθον ὁπόταν γίγνησθον ἰδεῖν ἡμᾶς . πρῶτον τὴν ἡδονήν · ὥσπερ τὸ γένος αὐτῆς πρότερον ἐβασανίσαμεν , οὕτω καὶ ταῦτα πρότερα . λύπης δὲ αὖ χωρὶς τὴν ἡδονὴν οὐκ ἄν ποτε δυναίμεθα ἱκανῶς βασανίσαι . ἀλλʼ εἰ ταύτῃ χρὴ πορεύεσθαι , ταύτῃ πορευώμεθα . ἆρʼ οὖν σοὶ καθάπερ ἐμοὶ φαίνεται τῆς γενέσεως αὐτῶν πέρι ; τὸ ποῖον ; ἐν τῷ κοινῷ μοι γένει ἅμα φαίνεσθον λύπη τε καὶ ἡδονὴ γίγνεσθαι κατὰ φύσιν . κοινὸν δέ γε , ὦ φίλε Σώκρατες , ὑπομίμνῃσκε ἡμᾶς τί ποτε τῶν προειρημένων βούλει δηλοῦν . ἔσται ταῦτʼ εἰς δύναμιν , ὦ θαυμάσιε . καλῶς εἶπες . κοινὸν τοίνυν ὑπακούωμεν ὃ δὴ τῶν τεττάρων τρίτον ἐλέγομεν . ὃ μετὰ τὸ ἄπειρον καὶ πέρας ἔλεγες , ἐν ᾧ καὶ ὑγίειαν , οἶμαι δὲ καὶ ἁρμονίαν , ἐτίθεσο ; κάλλιστʼ εἶπες . τὸν νοῦν δὲ ὅτι μάλιστʼ ἤδη πρόσεχε . λέγε μόνον . λέγω τοίνυν τῆς ἁρμονίας μὲν λυομένης ἡμῖν ἐν τοῖς ζῴοις ἅμα λύσιν τῆς φύσεως καὶ γένεσιν ἀλγηδόνων ἐν τῷ τότε γίγνεσθαι χρόνῳ . πάνυ λέγεις εἰκός . πάλιν δὲ ἁρμοττομένης τε καὶ εἰς τὴν αὑτῆς φύσιν ἀπιούσης ἡδονὴν γίγνεσθαι λεκτέον , εἰ δεῖ διʼ ὀλίγων περὶ μεγίστων ὅτι τάχιστα ῥηθῆναι . οἶμαι μέν σε ὀρθῶς λέγειν , ὦ Σώκρατες , ἐμφανέστερον δὲ ἔτι ταὐτὰ ταῦτα πειρώμεθα λέγειν . οὐκοῦν τὰ δημόσιά που καὶ περιφανῆ ῥᾷστον συννοεῖν ; ποῖα ; πείνη μέν που λύσις καὶ λύπη ; ναί . ἐδωδὴ δέ , πλήρωσις γιγνομένη πάλιν , ἡδονή ; ναί .
Lemmas: νῦν δήπου , ὦ ἑταῖρος , ὅς μέν γένος εἰμί καί τίς ποτέ δύναμις κτάομαι , σχεδόν ἐπιεικής ἐγώ ὁ νῦν δηλόω . πάνυ μέν οὖν . καί μήν ἡδονή γε ὡσαύτως πάλαι ὁ γένος φαίνω . καί μάλα . μιμνῄσκω δή καί οὗτος περί ἄμφω , ὅτι νόος μέν αἰτία εἰμί συγγενής καί οὗτος σχεδόν ὁ γένος , ἡδονή δέ ἄπειρος τε αὐτός καί ὁ μήτε ἀρχή μήτε μέση μήτε τέλος ἐν ἑαυτοῦ ἀπό ἑαυτοῦ ἔχω μηδέ ἔχω ποτέ γένος . μιμνῄσκω · πῶς γάρ οὐ ; δέω δή ὁ μετά οὗτος , ἐν ὅς τε εἰμί ἑκάτερος αὐτός καί διά τίς πάθος γίγνομαι ὁπόταν γίγνομαι ὁράω ἐγώ . πρῶτος ὁ ἡδονή · ὥσπερ ὁ γένος αὐτός πρότερος βασανίζω , οὕτως καί οὗτος πρότερος . λύπη δέ αὖ χωρίς ὁ ἡδονή οὐ ἄν ποτέ δύναμαι ἱκανός βασανίζω . ἀλλά εἰ ταύτῃ χρή πορεύω , ταύτῃ πορεύω . ἆρα οὖν σύ καθά ἐγώ φαίνω ὁ γένεσις αὐτός περί ; ὁ ποῖος ; ἐν ὁ κοινός ἐγώ γένος ἅμα φαίνω λύπη τε καί ἡδονή γίγνομαι κατά φύσις . κοινός δέ γε , ὦ φίλος Σωκράτης , ὑπομιμνῄσκω ἐγώ τίς ποτέ ὁ προλέγω βούλομαι δηλόω . εἰμί οὗτος εἰς δύναμις , ὦ θαυμάσιος . καλός λέγω . κοινός τοίνυν ὑπακούω ὅς δή ὁ τέσσαρες τρίτος λέγω . ὅς μετά ὁ ἄπειρος καί πέρας λέγω , ἐν ὅς καί ὑγίεια , οἴομαι δέ καί ἁρμονία , τίθημι ; καλός λέγω . ὁ νόος δέ ὅτι μάλα ἤδη προσέχω . λέγω μόνος . λέγω τοίνυν ὁ ἁρμονία μέν λύω ἐγώ ἐν ὁ ζῷον ἅμα λύσις ὁ φύσις καί γένεσις ἀλγηδών ἐν ὁ τότε γίγνομαι χρόνος . πάνυ λέγω ἔοικα . πάλιν δέ ἁρμόζω τε καί εἰς ὁ ἑαυτοῦ φύσις ἀπέρχομαι ἡδονή γίγνομαι λεκτέος , εἰ δέω διά ὀλίγος περί μέγας ὅτι ταχύς λέγω . οἴομαι μέν σύ ὀρθός λέγω , ὦ Σωκράτης , ἐμφανής δέ ἔτι αὐτός οὗτος πειράω λέγω . οὐκοῦν ὁ δημόσιος που καί περιφανής ῥᾴδιος συννοέω ; ποῖος ; πεῖνα μέν που λύσις καί λύπη ; ναί . ἐδωδή δέ , πλήρωσις γίγνομαι πάλιν , ἡδονή ; ναί .