plato-philosophy.philebus 21
μήτε ἐν τῷ τῆς ἡδονῆς ἐνέστω φρόνησις μήτʼ ἐν τῷ τῆς φρονήσεως ἡδονή . δεῖ γάρ , εἴπερ πότερον αὐτῶν ἔστʼ ἀγαθόν , μηδὲν μηδενὸς ἔτι προσδεῖσθαι · δεόμενον δʼ ἂν φανῇ πότερον , οὐκ ἔστι που τοῦτʼ ἔτι τὸ ὄντως ἡμῖν ἀγαθόν . πῶς γὰρ ἄν ; οὐκοῦν ἐν σοὶ πειρώμεθα βασανίζοντες ταῦτα ; πάνυ μὲν οὖν . ἀποκρίνου δή . λέγε . δέξαιʼ ἄν , Πρώταρχε , σὺ ζῆν τὸν βίον ἅπαντα ἡδόμενος ἡδονὰς τὰς μεγίστας ; τί δʼ οὔ ; ἆρʼ οὖν ἔτι τινὸς ἄν σοι προσδεῖν ἡγοῖο , εἰ τοῦτʼ ἔχεις παντελῶς ; οὐδαμῶς . ὅρα δή , τοῦ φρονεῖν καὶ τοῦ νοεῖν καὶ λογίζεσθαι τὰ δέοντα καὶ ὅσα τούτων ἀδελφά , μῶν μὴ δέοιʼ ἄν τι ; καὶ τί ; πάντα γὰρ ἔχοιμʼ ἄν που τὸ χαίρειν ἔχων . οὐκοῦν οὕτω ζῶν ἀεὶ μὲν διὰ βίου ταῖς μεγίσταις ἡδοναῖς χαίροις ἄν ; τί δʼ οὔ ; νοῦν δέ γε καὶ μνήμην καὶ ἐπιστήμην καὶ δόξαν μὴ κεκτημένος ἀληθῆ , πρῶτον μὲν τοῦτο αὐτό , εἰ χαίρεις ἢ μὴ χαίρεις , ἀνάγκη δήπου σε ἀγνοεῖν , κενόν γε ὄντα πάσης φρονήσεως ; ἀνάγκη . καὶ μὴν ὡσαύτως μνήμην μὴ κεκτημένον ἀνάγκη δήπου μηδʼ ὅτι ποτὲ ἔχαιρες μεμνῆσθαι , τῆς τʼ ἐν τῷ παραχρῆμα ἡδονῆς προσπιπτούσης μηδʼ ἡντινοῦν μνήμην ὑπομένειν · δόξαν δʼ αὖ μὴ κεκτημένον ἀληθῆ μὴ δοξάζειν χαίρειν χαίροντα , λογισμοῦ δὲ στερόμενον μηδʼ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ὡς χαιρήσεις δυνατὸν εἶναι λογίζεσθαι , ζῆν δὲ οὐκ ἀνθρώπου βίον , ἀλλά τινος πλεύμονος ἢ τῶν ὅσα θαλάττια μετʼ ὀστρεΐνων ἔμψυχά ἐστι σωμάτων . ἔστι ταῦτα , ἢ παρὰ ταῦτα ἔχομεν ἄλλα διανοηθῆναι ; καὶ πῶς ; ἆρʼ οὖν αἱρετὸς ἡμῖν βίος ὁ τοιοῦτος ; εἰς ἀφασίαν παντάπασί με , ὦ Σώκρατες , οὗτος ὁ λόγος ἐμβέβληκε τὰ νῦν . μήπω τοίνυν μαλθακιζώμεθα , τὸν δὲ τοῦ νοῦ μεταλαβόντες αὖ βίον ἴδωμεν . τὸν ποῖον δὴ λέγεις ; εἴ τις δέξαιτʼ ἂν αὖ ζῆν ἡμῶν φρόνησιν μὲν καὶ νοῦν καὶ ἐπιστήμην καὶ μνήμην πᾶσαν πάντων κεκτημένος , ἡδονῆς δὲ μετέχων μήτε μέγα μήτε σμικρόν , μηδʼ αὖ λύπης , ἀλλὰ τὸ παράπαν ἀπαθὴς πάντων τῶν τοιούτων . οὐδέτερος ὁ βίος , ὦ Σώκρατες , ἔμοιγε τούτων αἱρετός , οὐδʼ ἄλλῳ μή ποτε , ὡς ἐγᾦμαι , φανῇ .
Lemmas: μήτε ἐν ὁ ὁ ἡδονή ἔνειμι φρόνησις μήτε ἐν ὁ ὁ φρόνησις ἡδονή . δέω γάρ , εἴπερ πότερος αὐτός εἰμί ἀγαθός , μηδείς μηδείς ἔτι προσδέω · δέω δέ ἐάν φαίνω πότερος , οὐ εἰμί που οὗτος ἔτι ὁ ὄντως ἐγώ ἀγαθός . πῶς γάρ ἄν ; οὐκοῦν ἐν σύ πειράω βασανίζω οὗτος ; πάνυ μέν οὖν . ἀποκρίνω δή . λέγω . δέχομαι ἄν , Πρώταρχος , σύ ζάω ὁ βίος ἅπας ἥδομαι ἡδονή ὁ μέγας ; τίς δέ οὐ ; ἆρα οὖν ἔτι τις ἄν σύ προσδέω ἡγέομαι , εἰ οὗτος ἔχω παντελής ; οὐδαμῶς . ὁράω δή , ὁ φρονέω καί ὁ νοέω καί λογίζομαι ὁ δέω καί ὅσος οὗτος ἀδελφός , μῶν μή δέω ἄν τις ; καί τίς ; πᾶς γάρ ἔχω ἄν που ὁ χαίρω ἔχω . οὐκοῦν οὕτως ζάω ἀεί μέν διά βίος ὁ μέγας ἡδονή χαίρω ἄν ; τίς δέ οὐ ; νόος δέ γε καί μνήμη καί ἐπιστήμη καί δόξα μή κτάομαι ἀληθής , πρῶτος μέν οὗτος αὐτός , εἰ χαίρω ἤ μή χαίρω , ἀνάγκη δήπου σύ ἀγνοέω , κενός γε εἰμί πᾶς φρόνησις ; ἀνάγκη . καί μήν ὡσαύτως μνήμη μή κτάομαι ἀνάγκη δήπου μηδέ ὅτι ποτέ χαίρω μιμνῄσκω , ὁ τε ἐν ὁ παραχρῆμα ἡδονή προσπίπτω μηδέ ὅστις μνήμη ὑπομένω · δόξα δέ αὖ μή κτάομαι ἀληθής μή δοξάζω χαίρω χαίρω , λογισμός δέ στέρομαι μηδέ εἰς ὁ ἔπειτα χρόνος ὡς χαίρω δυνατός εἰμί λογίζομαι , ζάω δέ οὐ ἄνθρωπος βίος , ἀλλά τις πλεύμων ἤ ὁ ὅσος θαλάσσιος μετά ὀστρέϊνος ἔμψυχος εἰμί σῶμα . εἰμί οὗτος , ἤ παρά οὗτος ἔχω ἄλλος διανοέω ; καί πῶς ; ἆρα οὖν αἱρετός ἐγώ βίος ὁ τοιοῦτος ; εἰς ἀφασία παντάπασι ἐγώ , ὦ Σωκράτης , οὗτος ὁ λόγος ἐμβάλλω ὁ νῦν . μήπω τοίνυν μαλθακίζομαι , ὁ δέ ὁ νόος μεταλαμβάνω αὖ βίος ὁράω . ὁ ποῖος δή λέγω ; εἰ τις δέχομαι ἄν αὖ ζάω ἐγώ φρόνησις μέν καί νόος καί ἐπιστήμη καί μνήμη πᾶς πᾶς κτάομαι , ἡδονή δέ μετέχω μήτε μέγας μήτε μικρός , μηδέ αὖ λύπη , ἀλλά ὁ παράπαν ἀπαθής πᾶς ὁ τοιοῦτος . οὐδέτερος ὁ βίος , ὦ Σωκράτης , ἐγώ οὗτος αἱρετός , οὐδέ ἄλλος μή ποτέ , ὡς οἴομαι , φαίνω .