plato-philosophy.philebus 65
οὐκοῦν εἰ μὴ μιᾷ δυνάμεθα ἰδέᾳ τὸ ἀγαθὸν θηρεῦσαι , σὺν τρισὶ λαβόντες , κάλλει καὶ συμμετρίᾳ καὶ ἀληθείᾳ , λέγωμεν ὡς τοῦτο οἷον ἓν ὀρθότατʼ ἂν αἰτιασαίμεθʼ ἂν τῶν ἐν τῇ συμμείξει , καὶ διὰ τοῦτο ὡς ἀγαθὸν ὂν τοιαύτην αὐτὴν γεγονέναι . ὀρθότατα μὲν οὖν . ἤδη τοίνυν , ὦ Πρώταρχε , ἱκανὸς ἡμῖν γένοιτʼ ἂν ὁστισοῦν κριτὴς ἡδονῆς τε πέρι καὶ φρονήσεως , ὁπότερον αὐτοῖν τοῦ ἀρίστου συγγενέστερόν τε καὶ τιμιώτερον ἐν ἀνθρώποις τέ ἐστι καὶ θεοῖς . δῆλον μέν , ὅμως δʼ οὖν τῷ λόγῳ ἐπεξελθεῖν βέλτιον . καθʼ ἓν ἕκαστον τοίνυν τῶν τριῶν πρὸς τὴν ἡδονὴν καὶ τὸν νοῦν κρίνωμεν · δεῖ γὰρ ἰδεῖν ποτέρῳ ὡς μᾶλλον συγγενὲς ἕκαστον αὐτῶν ἀπονεμοῦμεν . κάλλους καὶ ἀληθείας καὶ μετριότητος πέρι λέγεις ; ναί . πρῶτον δέ γε ἀληθείας λαβοῦ , ὦ Πρώταρχε · καὶ λαβόμενος βλέψας εἰς τρία , νοῦν καὶ ἀλήθειαν καὶ ἡδονήν , πολὺν ἐπισχὼν χρόνον ἀπόκριναι σαυτῷ πότερον ἡδονὴ συγγενέστερον ἢ νοῦς ἀληθείᾳ . τί δὲ χρόνου δεῖ ; πολὺ γὰρ οἶμαι διαφέρετον . ἡδονὴ μὲν γὰρ ἁπάντων ἀλαζονίστατον , ὡς δὲ λόγος , καὶ ἐν ταῖς ἡδοναῖς ταῖς περὶ τἀφροδίσια , αἳ δὴ μέγισται δοκοῦσιν εἶναι , καὶ τὸ ἐπιορκεῖν συγγνώμην εἴληφε παρὰ θεῶν , ὡς καθάπερ παίδων τῶν ἡδονῶν νοῦν οὐδὲ τὸν ὀλίγιστον κεκτημένων · νοῦς δὲ ἤτοι ταὐτὸν καὶ ἀλήθειά ἐστιν ἢ πάντων ὁμοιότατόν τε καὶ ἀληθέστατον . οὐκοῦν τὸ μετὰ τοῦτο τὴν μετριότητα ὡσαύτως σκέψαι , πότερον ἡδονὴ φρονήσεως ἢ φρόνησις ἡδονῆς πλείω κέκτηται ; εὔσκεπτόν γε καὶ ταύτην σκέψιν προβέβληκας · οἶμαι γὰρ ἡδονῆς μὲν καὶ περιχαρείας οὐδὲν τῶν ὄντων πεφυκὸς ἀμετρώτερον εὑρεῖν ἄν τινα , νοῦ δὲ καὶ ἐπιστήμης ἐμμετρώτερον οὐδʼ ἂν ἕν ποτε . καλῶς εἴρηκας . ὅμως δʼ ἔτι λέγε τὸ τρίτον . νοῦς ἡμῖν κάλλους μετείληφε πλεῖον ἢ τὸ τῆς ἡδονῆς γένος , ὥστε εἶναι καλλίω νοῦν ἡδονῆς , ἢ τοὐναντίον ; ἀλλʼ οὖν φρόνησιν μὲν καὶ νοῦν , ὦ Σώκρατες , οὐδεὶς πώποτε οὔθʼ ὕπαρ οὔτʼ ὄναρ αἰσχρὸν οὔτε εἶδεν οὔτε ἐπενόησεν οὐδαμῇ οὐδαμῶς οὔτε γιγνόμενον οὔτε ὄντα οὔτε ἐσόμενον . ὀρθῶς .
Lemmas: οὐκοῦν εἰ μή εἷς δύναμαι ἰδέα ὁ ἀγαθός θηρεύω , σύν τρεῖς λαμβάνω , κάλλος καί συμμετρία καί ἀλήθεια , λέγω ὡς οὗτος οἷος εἷς ὀρθός ἄν αἰτιάομαι ἄν ὁ ἐν ὁ σύμμειξις , καί διά οὗτος ὡς ἀγαθός εἰμί τοιοῦτος αὐτός γίγνομαι . ὀρθός μέν οὖν . ἤδη τοίνυν , ὦ Πρώταρχος , ἱκανός ἐγώ γίγνομαι ἄν ὅστις κριτής ἡδονή τε περί καί φρόνησις , ὁπότερος αὐτός ὁ ἀγαθός συγγενής τε καί τίμιος ἐν ἄνθρωπος τε εἰμί καί θεός . δῆλος μέν , ὅμως δέ οὖν ὁ λόγος ἐπεξέρχομαι ἀγαθός . κατά εἷς ἕκαστος τοίνυν ὁ τρεῖς πρός ὁ ἡδονή καί ὁ νόος κρίνω · δέω γάρ ὁράω πότερος ὡς μάλα συγγενής ἕκαστος αὐτός ἀπονέμω . κάλλος καί ἀλήθεια καί μετριότης περί λέγω ; ναί . πρῶτος δέ γε ἀλήθεια λαμβάνω , ὦ Πρώταρχος · καί λαμβάνω βλέπω εἰς τρεῖς , νόος καί ἀλήθεια καί ἡδονή , πολύς ἐπέχω χρόνος ἀποκρίνω σεαυτοῦ πότερος ἡδονή συγγενής ἤ νόος ἀλήθεια . τίς δέ χρόνος δέω ; πολύς γάρ οἴομαι διαφέρω . ἡδονή μέν γάρ ἅπας ἀλαζών , ὡς δέ λόγος , καί ἐν ὁ ἡδονή ὁ περί ἀφροδίσιος , ὅς δή μέγας δοκέω εἰμί , καί ὁ ἐπιορκέω συγγνώμη λαμβάνω παρά θεός , ὡς καθά παῖς ὁ ἡδονή νόος οὐδέ ὁ ὀλίγος κτάομαι · νόος δέ ἤτοι αὐτός καί ἀλήθεια εἰμί ἤ πᾶς ὅμοιος τε καί ἀληθής . οὐκοῦν ὁ μετά οὗτος ὁ μετριότης ὡσαύτως σκοπέω , πότερος ἡδονή φρόνησις ἤ φρόνησις ἡδονή πολύς κτάομαι ; εὔσκεπτος γε καί οὗτος σκέψις προβάλλω · οἴομαι γάρ ἡδονή μέν καί περιχάρεια οὐδείς ὁ εἰμί φύω ἄμετρος εὑρίσκω ἄν τις , νόος δέ καί ἐπιστήμη ἔμμετρος οὐδέ ἄν εἷς ποτέ . καλός λέγω . ὅμως δέ ἔτι λέγω ὁ τρίτος . νόος ἐγώ κάλλος μεταλαμβάνω πολύς ἤ ὁ ὁ ἡδονή γένος , ὥστε εἰμί καλός νόος ἡδονή , ἤ ἐναντίος ; ἀλλά οὖν φρόνησις μέν καί νόος , ὦ Σωκράτης , οὐδείς πώποτε οὔτε ὕπαρ οὔτε ὄναρ αἰσχρός οὔτε ὁράω οὔτε ἐπινοέω οὐδαμῇ οὐδαμῶς οὔτε γίγνομαι οὔτε εἰμί οὔτε εἰμί . ὀρθός .