plato-philosophy.philebus 34
ἀντὶ μὲν τοῦ λεληθέναι τὴν ψυχήν , ὅταν ἀπαθὴς αὕτη γίγνηται τῶν σεισμῶν τῶν τοῦ σώματος , ἣν νῦν λήθην καλεῖς ἀναισθησίαν ἐπονόμασον . ἔμαθον . τὸ δʼ ἐν ἑνὶ πάθει τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα κοινῇ γιγνόμενον κοινῇ καὶ κινεῖσθαι , ταύτην δʼ αὖ τὴν κίνησιν ὀνομάζων αἴσθησιν οὐκ ἀπὸ τρόπου φθέγγοιʼ ἄν . ἀληθέστατα λέγεις . οὐκοῦν ἤδη μανθάνομεν ὃ βουλόμεθα καλεῖν τὴν αἴσθησιν ; τί μήν ; σωτηρίαν τοίνυν αἰσθήσεως τὴν μνήμην λέγων ὀρθῶς ἄν τις λέγοι κατά γε τὴν ἐμὴν δόξαν . ὀρθῶς γὰρ οὖν . μνήμης δὲ ἀνάμνησιν ἆρʼ οὐ διαφέρουσαν λέγομεν ; ἴσως . ἆρʼ οὖν οὐ τόδε ; τὸ ποῖον ; ὅταν ἃ μετὰ τοῦ σώματος ἔπασχέν ποθʼ ἡ ψυχή , ταῦτʼ ἄνευ τοῦ σώματος αὐτὴ ἐν ἑαυτῇ ὅτι μάλιστα ἀναλαμβάνῃ , τότε ἀναμιμνῄσκεσθαί που λέγομεν . ἦ γάρ ; πάνυ μὲν οὖν . καὶ μὴν καὶ ὅταν ἀπολέσασα μνήμην εἴτʼ αἰσθήσεως εἴτʼ αὖ μαθήματος αὖθις ταύτην ἀναπολήσῃ πάλιν αὐτὴ ἐν ἑαυτῇ , καὶ ταῦτα σύμπαντα ἀναμνήσεις που λέγομεν . ὀρθῶς λέγεις . οὗ δὴ χάριν ἅπαντʼ εἴρηται ταῦτʼ , ἔστι τόδε . τὸ ποῖον ; ἵνα πῃ τὴν ψυχῆς ἡδονὴν χωρὶς σώματος ὅτι μάλιστα καὶ ἐναργέστατα λάβοιμεν , καὶ ἅμα ἐπιθυμίαν · διὰ γὰρ τούτων πως ταῦτα ἀμφότερα ἔοικεν δηλοῦσθαι . λέγωμεν τοίνυν , ὦ Σώκρατες , ἤδη τὸ μετὰ ταῦτα . πολλά γε περὶ γένεσιν ἡδονῆς καὶ πᾶσαν μορφὴν αὐτῆς ἀναγκαῖον , ὡς ἔοικε , λέγοντας σκοπεῖν . καὶ γὰρ νῦν πρότερον ἔτι φαίνεται ληπτέον ἐπιθυμίαν εἶναι τί ποτʼ ἔστι καὶ ποῦ γίγνεται . σκοπῶμεν τοίνυν · οὐδὲν γὰρ ἀπολοῦμεν . ἀπολοῦμεν μὲν οὖν ταῦτά γε , ὦ Πρώταρχε · εὑρόντες ὃ νῦν ζητοῦμεν , ἀπολοῦμεν τὴν περὶ αὐτὰ ταῦτα ἀπορίαν . ὀρθῶς ἠμύνω · τὸ δʼ ἐφεξῆς τούτοις πειρώμεθα λέγειν . οὐκοῦν νυνδὴ πείνην τε καὶ δίψος καὶ πολλὰ ἕτερα τοιαῦτα ἔφαμεν εἶναί τινας ἐπιθυμίας ; σφόδρα γε . πρὸς τί ποτε ἄρα ταὐτὸν βλέψαντες οὕτω πολὺ διαφέροντα ταῦθʼ ἑνὶ προσαγορεύομεν ὀνόματι ; μὰ Δίʼ οὐ ῥᾴδιον ἴσως εἰπεῖν , ὦ Σώκρατες , ἀλλʼ ὅμως λεκτέον . ἐκεῖθεν δὴ ἐκ τῶν αὐτῶν πάλιν ἀναλάβωμεν . πόθεν δή ; διψῇ γέ που λέγομεν ἑκάστοτέ τι ; πῶς δʼ οὔ ; τοῦτο δέ γʼ ἐστὶ κενοῦται ; τί μήν ; ἆρʼ οὖν τὸ δίψος ἐστὶν ἐπιθυμία ; ναί , πώματός γε .
Lemmas: ἀντί μέν ὁ λανθάνω ὁ ψυχή , ὅταν ἀπαθής οὗτος γίγνομαι ὁ σεισμός ὁ ὁ σῶμα , ὅς νῦν λήθη καλέω ἀναισθησία ἐπονομάζω . μανθάνω . ὁ δέ ἐν εἷς πάθος ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα κοινῇ γίγνομαι κοινῇ καί κινέω , οὗτος δέ αὖ ὁ κίνησις ὀνομάζω αἴσθησις οὐ ἀπό τρόπος φθέγγομαι ἄν . ἀληθής λέγω . οὐκοῦν ἤδη μανθάνω ὅς βούλομαι καλέω ὁ αἴσθησις ; τίς μήν ; σωτηρία τοίνυν αἴσθησις ὁ μνήμη λέγω ὀρθός ἄν τις λέγω κατά γε ὁ ἐμός δόξα . ὀρθός γάρ οὖν . μνήμη δέ ἀνάμνησις ἆρα οὐ διαφέρω λέγω ; ἴσως . ἆρα οὖν οὐ ὅδε ; ὁ ποῖος ; ὅταν ὅς μετά ὁ σῶμα πάσχω ποτέ ὁ ψυχή , οὗτος ἄνευ ὁ σῶμα αὐτός ἐν ἑαυτοῦ ὅτι μάλα ἀναλαμβάνω , τότε ἀναμιμνῄσκω που λέγω . ἦ γάρ ; πάνυ μέν οὖν . καί μήν καί ὅταν ἀπόλλυμι μνήμη εἴτε αἴσθησις εἴτε αὖ μάθημα αὖθις οὗτος ἀναπολέω πάλιν αὐτός ἐν ἑαυτοῦ , καί οὗτος σύμπας ἀνάμνησις που λέγω . ὀρθός λέγω . ὅς δή χάριν ἅπας λέγω οὗτος , εἰμί ὅδε . ὁ ποῖος ; ἵνα πη ὁ ψυχή ἡδονή χωρίς σῶμα ὅτι μάλα καί ἐναργής λαμβάνω , καί ἅμα ἐπιθυμία · διά γάρ οὗτος πως οὗτος ἀμφότερος ἔοικα δηλόω . λέγω τοίνυν , ὦ Σωκράτης , ἤδη ὁ μετά οὗτος . πολύς γε περί γένεσις ἡδονή καί πᾶς μορφή αὐτός ἀναγκαῖος , ὡς ἔοικα , λέγω σκοπέω . καί γάρ νῦν πρότερος ἔτι φαίνω λαμβάνω ἐπιθυμία εἰμί τίς ποτέ εἰμί καί ποῦ γίγνομαι . σκοπέω τοίνυν · οὐδείς γάρ ἀπόλλυμι . ἀπόλλυμι μέν οὖν οὗτος γε , ὦ Πρώταρχος · εὑρίσκω ὅς νῦν ζητέω , ἀπόλλυμι ὁ περί αὐτός οὗτος ἀπορία . ὀρθός ἀμύνω · ὁ δέ ἐφεξῆς οὗτος πειράω λέγω . οὐκοῦν νυνδί πεῖνα τε καί δίψος καί πολύς ἕτερος τοιοῦτος φημί εἰμί τις ἐπιθυμία ; σφόδρα γε . πρός τίς ποτέ ἄρα αὐτός βλέπω οὕτως πολύς διαφέρω οὗτος εἷς προσαγορεύω ὄνομα ; μά Ζεύς οὐ ῥᾴδιος ἴσως λέγω , ὦ Σωκράτης , ἀλλά ὅμως λεκτέος . ἐκεῖθεν δή ἐκ ὁ αὐτός πάλιν ἀναλαμβάνω . πόθεν δή ; διψάω γε που λέγω ἑκάστοτε τις ; πῶς δέ οὐ ; οὗτος δέ γε εἰμί κενόω ; τίς μήν ; ἆρα οὖν ὁ δίψος εἰμί ἐπιθυμία ; ναί , πῶμα γε .