plato-philosophy.philebus 12
ναί . ἂν δέ γε φρονήσει , νικᾷ μὲν φρόνησις τὴν ἡδονήν , ἡ δὲ ἡττᾶται ; ταῦθʼ οὕτως ὁμολογούμενά φατε , ἢ πῶς ; ἐμοὶ γοῦν δοκεῖ . τί δὲ Φιλήβῳ ; τί φῄς ; ἐμοὶ μὲν πάντως νικᾶν ἡδονὴ δοκεῖ καὶ δόξει · σὺ δέ , Πρώταρχε , αὐτὸς γνώσῃ . παραδούς , ὦ Φίληβε , ἡμῖν τὸν λόγον οὐκ ἂν ἔτι κύριος εἴης τῆς πρὸς Σωκράτη ὁμολογίας ἢ καὶ τοὐναντίον . ἀληθῆ λέγεις · ἀλλὰ γὰρ ἀφοσιοῦμαι καὶ μαρτύρομαι νῦν αὐτὴν τὴν θεόν . καὶ ἡμεῖς σοι τούτων γε αὐτῶν συμμάρτυρες ἂν εἶμεν , ὡς ταῦτα ἔλεγες ἃ λέγεις . ἀλλὰ δὴ τὰ μετὰ ταῦτα ἑξῆς , ὦ Σώκρατες , ὅμως καὶ μετὰ Φιλήβου ἑκόντος ἢ ὅπως ἂν ἐθέλῃ πειρώμεθα περαίνειν . πειρατέον , ἀπʼ αὐτῆς δὴ τῆς θεοῦ , ἣν ὅδε Ἀφροδίτην μὲν λέγεσθαί φησι , τὸ δʼ ἀληθέστατον αὐτῆς ὄνομα ἡδονὴν εἶναι . ὀρθότατα . τὸ δʼ ἐμὸν δέος , ὦ Πρώταρχε , ἀεὶ πρὸς τὰ τῶν θεῶν ὀνόματα οὐκ ἔστι κατʼ ἄνθρωπον , ἀλλὰ πέρα τοῦ μεγίστου φόβου . καὶ νῦν τὴν μὲν Ἀφροδίτην , ὅπῃ ἐκείνῃ φίλον , ταύτῃ προσαγορεύω · τὴν δὲ ἡδονὴν οἶδα ὡς ἔστι ποικίλον , καὶ ὅπερ εἶπον , ἀπʼ ἐκείνης ἡμᾶς ἀρχομένους ἐνθυμεῖσθαι δεῖ καὶ σκοπεῖν ἥντινα φύσιν ἔχει . ἔστι γάρ , ἀκούειν μὲν οὕτως ἁπλῶς , ἕν τι , μορφὰς δὲ δήπου παντοίας εἴληφε καί τινα τρόπον ἀνομοίους ἀλλήλαις . ἰδὲ γάρ · ἥδεσθαι μέν φαμεν τὸν ἀκολασταίνοντα ἄνθρωπον , ἥδεσθαι δὲ καὶ τὸν σωφρονοῦντα αὐτῷ τῷ σωφρονεῖν · ἥδεσθαι δʼ αὖ καὶ τὸν ἀνοηταίνοντα καὶ ἀνοήτων δοξῶν καὶ ἐλπίδων μεστόν , ἥδεσθαι δʼ αὖ τὸν φρονοῦντα αὐτῷ τῷ φρονεῖν · καὶ τούτων τῶν ἡδονῶν ἑκατέρας πῶς ἄν τις ὁμοίας ἀλλήλαις εἶναι λέγων οὐκ ἀνόητος φαίνοιτο ἐνδίκως ; εἰσὶ μὲν γὰρ ἀπʼ ἐναντίων , ὦ Σώκρατες , αὗται πραγμάτων , οὐ μὴν αὐταί γε ἀλλήλαις ἐναντίαι . πῶς γὰρ ἡδονῇ γε ἡδονὴ οὐχ ὁμοιότατον ἂν εἴη , τοῦτο αὐτὸ ἑαυτῷ , πάντων χρημάτων ;
Lemmas: ναί . ἐάν δέ γε φρόνησις , νικάω μέν φρόνησις ὁ ἡδονή , ὁ δέ ἡσσάομαι ; οὗτος οὕτως ὁμολογέω φημί , ἤ πῶς ; ἐγώ γοῦν δοκέω . τίς δέ Φίληβος ; τίς φημί ; ἐγώ μέν πάντως νικάω ἡδονή δοκέω καί δοκέω · σύ δέ , Πρώταρχος , αὐτός γιγνώσκω . παραδίδωμι , ὦ Φίληβος , ἐγώ ὁ λόγος οὐ ἄν ἔτι κύριος εἰμί ὁ πρός Σωκράτης ὁμολογία ἤ καί ἐναντίος . ἀληθής λέγω · ἀλλά γάρ ἀφοσιόω καί μαρτύρομαι νῦν αὐτός ὁ θεός . καί ἐγώ σύ οὗτος γε αὐτός συμμάρτυς ἄν εἰμί , ὡς οὗτος λέγω ὅς λέγω . ἀλλά δή ὁ μετά οὗτος ἑξῆς , ὦ Σωκράτης , ὅμως καί μετά Φίληβος ἑκών ἤ ὅπως ἄν ἐθέλω πειράω περαίνω . πειράω , ἀπό αὐτός δή ὁ θεός , ὅς ὅδε Ἀφροδίτη μέν λέγω φημί , ὁ δέ ἀληθής αὐτός ὄνομα ἡδονή εἰμί . ὀρθός . ὁ δέ ἐμός δέος , ὦ Πρώταρχος , ἀεί πρός ὁ ὁ θεός ὄνομα οὐ εἰμί κατά ἄνθρωπος , ἀλλά πέρα ὁ μέγας φόβος . καί νῦν ὁ μέν Ἀφροδίτη , ὅπῃ ἐκεῖνος φίλος , ταύτῃ προσαγορεύω · ὁ δέ ἡδονή οἶδα ὡς εἰμί ποικίλος , καί ὅς λέγω , ἀπό ἐκεῖνος ἐγώ ἄρχω ἐνθυμέομαι δέω καί σκοπέω ὅστις φύσις ἔχω . εἰμί γάρ , ἀκούω μέν οὕτως ἁπλῶς , εἷς τις , μορφή δέ δήπου παντοῖος λαμβάνω καί τις τρόπος ἀνόμοιος ἀλλήλων . ὁράω γάρ · ἥδομαι μέν φημί ὁ ἀκολασταίνω ἄνθρωπος , ἥδομαι δέ καί ὁ σωφρονέω αὐτός ὁ σωφρονέω · ἥδομαι δέ αὖ καί ὁ ἀνοηταίνω καί ἀνόητος δόξα καί ἐλπίς μεστός , ἥδομαι δέ αὖ ὁ φρονέω αὐτός ὁ φρονέω · καί οὗτος ὁ ἡδονή ἑκάτερος πῶς ἄν τις ὅμοιος ἀλλήλων εἰμί λέγω οὐ ἀνόητος φαίνω ἔνδικος ; εἰμί μέν γάρ ἀπό ἐναντίος , ὦ Σωκράτης , οὗτος πρᾶγμα , οὐ μήν αὐτός γε ἀλλήλων ἐναντίος . πῶς γάρ ἡδονή γε ἡδονή οὐ ὅμοιος ἄν εἰμί , οὗτος αὐτός ἑαυτοῦ , πᾶς χρῆμα ;