plato-philosophy.philebus 32
δίψος δʼ αὖ φθορὰ καὶ λύπη , ἡ δὲ τοῦ ὑγροῦ πάλιν τὸ ξηρανθὲν πληροῦσα δύναμις ἡδονή · διάκρισις δέ γʼ αὖ καὶ διάλυσις ἡ παρὰ φύσιν , τοῦ πνίγους πάθη , λύπη , κατὰ φύσιν δὲ πάλιν ἀπόδοσίς τε καὶ ψῦξις ἡδονή . πάνυ μὲν οὖν . καὶ ῥίγους ἡ μὲν παρὰ φύσιν τοῦ ζῴου τῆς ὑγρότητος πῆξις λύπη · πάλιν δʼ εἰς ταὐτὸν ἀπιόντων καὶ διακρινομένων ἡ κατὰ φύσιν ὁδὸς ἡδονή . καὶ ἑνὶ λόγῳ σκόπει εἴ σοι μέτριος ὁ λόγος ὃς ἂν φῇ τὸ ἐκ τῆς ἀπείρου καὶ πέρατος κατὰ φύσιν ἔμψυχον γεγονὸς εἶδος , ὅπερ ἔλεγον ἐν τῷ πρόσθεν , ὅταν μὲν τοῦτο φθείρηται , τὴν μὲν φθορὰν λύπην εἶναι , τὴν δʼ εἰς τὴν αὑτῶν οὐσίαν ὁδόν , ταύτην δὲ αὖ πάλιν τὴν ἀναχώρησιν πάντων ἡδονήν . ἔστω · δοκεῖ γάρ μοι τύπον γέ τινα ἔχειν . τοῦτο μὲν τοίνυν ἓν εἶδος τιθώμεθα λύπης τε καὶ ἡδονῆς ἐν τούτοις τοῖς πάθεσιν ἑκατέροις ; κείσθω . τίθει τοίνυν αὐτῆς τῆς ψυχῆς κατὰ τὸ τούτων τῶν παθημάτων προσδόκημα τὸ μὲν πρὸ τῶν ἡδέων ἐλπιζόμενον ἡδὺ καὶ θαρραλέον , τὸ δὲ πρὸ τῶν λυπηρῶν φοβερὸν καὶ ἀλγεινόν . ἔστι γὰρ οὖν τοῦθʼ ἡδονῆς καὶ λύπης ἕτερον εἶδος , τὸ χωρὶς τοῦ σώματος αὐτῆς τῆς ψυχῆς διὰ προσδοκίας γιγνόμενον . ὀρθῶς ὑπέλαβες . ἐν γὰρ τούτοις οἶμαι , κατά γε τὴν ἐμὴν δόξαν , εἰλικρινέσιν τε ἑκατέροις γιγνομένοις , ὡς δοκεῖ , καὶ ἀμείκτοις λύπης τε καὶ ἡδονῆς , ἐμφανὲς ἔσεσθαι τὸ περὶ τὴν ἡδονήν , πότερον ὅλον ἐστὶ τὸ γένος ἀσπαστόν , ἢ τοῦτο μὲν ἑτέρῳ τινὶ τῶν προειρημένων δοτέον ἡμῖν γενῶν , ἡδονῇ δὲ καὶ λύπῃ , καθάπερ θερμῷ καὶ ψυχρῷ καὶ πᾶσι τοῖς τοιούτοις , τοτὲ μὲν ἀσπαστέον αὐτά , τοτὲ δὲ οὐκ ἀσπαστέον , ὡς ἀγαθὰ μὲν οὐκ ὄντα , ἐνίοτε δὲ καὶ ἔνια δεχόμενα τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔστιν ὅτε φύσιν . ὀρθότατα λέγεις , ὅτι ταύτῃ πῃ δεῖ διαπορηθῆναι τὸ νῦν μεταδιωκόμενον . πρῶτον μὲν τοίνυν τόδε συνίδωμεν · εἴπερ ὄντως ἔστι τὸ λεγόμενον , διαφθειρομένων μὲν αὐτῶν ἀλγηδών , ἀνασῳζομένων δὲ ἡδονή , τῶν μήτε διαφθειρομένων μήτε ἀνασῳζομένων ἐννοήσωμεν πέρι , τίνα ποτὲ ἕξιν δεῖ τότε ἐν ἑκάστοις εἶναι τοῖς ζῴοις , ὅταν οὕτως ἴσχῃ . σφόδρα δὲ προσέχων τὸν νοῦν εἰπέ · ἆρα οὐ πᾶσα ἀνάγκη πᾶν ἐν τῷ τότε χρόνῳ ζῷον μήτε τι λυπεῖσθαι μήτε ἥδεσθαι μήτε μέγα μήτε σμικρόν ; ἀνάγκη μὲν οὖν .
Lemmas: δίψος δέ αὖ φθορά καί λύπη , ὁ δέ ὁ ὑγρός πάλιν ὁ ξηραίνω πληρόω δύναμις ἡδονή · διάκρισις δέ γε αὖ καί διάλυσις ὁ παρά φύσις , ὁ πνῖγος πάθος , λύπη , κατά φύσις δέ πάλιν ἀπόδοσις τε καί ψῦξις ἡδονή . πάνυ μέν οὖν . καί ῥῖγος ὁ μέν παρά φύσις ὁ ζῷον ὁ ὑγρότης πῆξις λύπη · πάλιν δέ εἰς αὐτός ἀπέρχομαι καί διακρίνω ὁ κατά φύσις ὁδός ἡδονή . καί εἷς λόγος σκοπέω εἰ σύ μέτριος ὁ λόγος ὅς ἄν φημί ὁ ἐκ ὁ ἄπειρος καί πέρας κατά φύσις ἔμψυχος γίγνομαι εἶδος , ὅς λέγω ἐν ὁ πρόσθεν , ὅταν μέν οὗτος φθείρω , ὁ μέν φθορά λύπη εἰμί , ὁ δέ εἰς ὁ ἑαυτοῦ οὐσία ὁδός , οὗτος δέ αὖ πάλιν ὁ ἀναχώρησις πᾶς ἡδονή . εἰμί · δοκέω γάρ ἐγώ τύπος γε τις ἔχω . οὗτος μέν τοίνυν εἷς εἶδος τίθημι λύπη τε καί ἡδονή ἐν οὗτος ὁ πάθος ἑκάτερος ; κεῖμαι . τίθημι τοίνυν αὐτός ὁ ψυχή κατά ὁ οὗτος ὁ πάθημα προσδόκημα ὁ μέν πρό ὁ ἡδύς ἐλπίζω ἡδύς καί θαρσαλέος , ὁ δέ πρό ὁ λυπηρός φοβερός καί ἀλγεινός . εἰμί γάρ οὖν οὗτος ἡδονή καί λύπη ἕτερος εἶδος , ὁ χωρίς ὁ σῶμα αὐτός ὁ ψυχή διά προσδοκία γίγνομαι . ὀρθός ὑπολαμβάνω . ἐν γάρ οὗτος οἴομαι , κατά γε ὁ ἐμός δόξα , εἰλικρινής τε ἑκάτερος γίγνομαι , ὡς δοκέω , καί ἄμεικτος λύπη τε καί ἡδονή , ἐμφανής εἰμί ὁ περί ὁ ἡδονή , πότερος ὅλος εἰμί ὁ γένος ἀσπαστός , ἤ οὗτος μέν ἕτερος τις ὁ προλέγω δίδωμι ἐγώ γένος , ἡδονή δέ καί λύπη , καθά θερμός καί ψυχρός καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , τότε μέν ἀσπαστέον αὐτός , τότε δέ οὐ ἀσπαστέον , ὡς ἀγαθός μέν οὐ εἰμί , ἐνίοτε δέ καί ἔνιοι δέχομαι ὁ ὁ ἀγαθός εἰμί ὅτε φύσις . ὀρθός λέγω , ὅτι ταύτῃ πη δέω διαπορέω ὁ νῦν μεταδιώκω . πρῶτος μέν τοίνυν ὅδε συνοράω · εἴπερ ὄντως εἰμί ὁ λέγω , διαφθείρω μέν αὐτός ἀλγηδών , ἀνασῴζω δέ ἡδονή , ὁ μήτε διαφθείρω μήτε ἀνασῴζω ἐννοέω περί , τίς ποτέ ἕξις δέω τότε ἐν ἕκαστος εἰμί ὁ ζῷον , ὅταν οὕτως ἴσχω . σφόδρα δέ προσέχω ὁ νόος λέγω · ἆρα οὐ πᾶς ἀνάγκη πᾶς ἐν ὁ τότε χρόνος ζῷον μήτε τις λυπέω μήτε ἥδομαι μήτε μέγας μήτε μικρός ; ἀνάγκη μέν οὖν .