plato-philosophy.philebus 60
ἃ καὶ πρότερον ἐμνήσθημεν · εὖ δʼ ἡ παροιμία δοκεῖ ἔχειν , τὸ καὶ δὶς καὶ τρὶς τό γε καλῶς ἔχον ἐπαναπολεῖν τῷ λόγῳ δεῖν . τί μήν ; φέρε δὴ πρὸς Διός · οἶμαι γὰρ οὑτωσί πως τὰ τότε λεχθέντα ῥηθῆναι . πῶς ; Φίληβός φησι τὴν ἡδονὴν σκοπὸν ὀρθὸν πᾶσι ζῴοις γεγονέναι καὶ δεῖν πάντας τούτου στοχάζεσθαι , καὶ δὴ καὶ τἀγαθὸν τοῦτʼ αὐτὸ εἶναι σύμπασι , καὶ δύο ὀνόματα , ἀγαθὸν καὶ ἡδύ , ἑνί τινι καὶ φύσει μιᾷ τούτω ὀρθῶς τεθέντʼ ἔχειν · Σωκράτης δʼ ἓν μὲν οὔ φησι τοῦτʼ εἶναι , δύο δὲ καθάπερ τὰ ὀνόματα , καὶ τό τε ἀγαθὸν καὶ ἡδὺ διάφορον ἀλλήλων φύσιν ἔχειν , μᾶλλον δὲ μέτοχον εἶναι τῆς τοῦ ἀγαθοῦ μοίρας τὴν φρόνησιν ἢ τὴν ἡδονήν . οὐ ταῦτʼ ἔστιν τε καὶ ἦν τὰ τότε λεγόμενα , ὦ Πρώταρχε ; σφόδρα μὲν οὖν . οὐκοῦν καὶ τόδε καὶ τότε καὶ νῦν ἡμῖν ἂν συνομολογοῖτο ; τὸ ποῖον ; τὴν τἀγαθοῦ διαφέρειν φύσιν τῷδε τῶν ἄλλων . τίνι ; ὧι παρείη τοῦτʼ ἀεὶ τῶν ζῴων διὰ τέλους πάντως καὶ πάντῃ , μηδενὸς ἑτέρου ποτὲ ἔτι προσδεῖσθαι , τὸ δὲ ἱκανὸν τελεώτατον ἔχειν . οὐχ οὕτως ; οὕτω μὲν οὖν . οὐκοῦν τῷ λόγῳ ἐπειράθημεν χωρὶς ἑκάτερον ἑκατέρου θέντες εἰς τὸν βίον ἑκάστων , ἄμεικτον μὲν ἡδονὴν φρονήσει , φρόνησιν δὲ ὡσαύτως ἡδονῆς μηδὲ τὸ σμικρότατον ἔχουσαν ; ἦν ταῦτα . μῶν οὖν ἡμῖν αὐτῶν τότε πότερον ἱκανὸν ἔδοξεν εἶναί τῳ ; καὶ πῶς ; εἰ δέ γε παρηνέχθημέν τι τότε , νῦν ὁστισοῦν ἐπαναλαβὼν ὀρθότερον εἰπάτω , μνήμην καὶ φρόνησιν καὶ ἐπιστήμην καὶ ἀληθῆ δόξαν τῆς αὐτῆς ἰδέας τιθέμενος καὶ σκοπῶν εἴ τις ἄνευ τούτων δέξαιτʼ ἄν οἱ καὶ ὁτιοῦν εἶναι ἢ καὶ γίγνεσθαι , μὴ ὅτι δή γε ἡδονὴν εἴθʼ ὡς πλείστην εἴθʼ ὡς σφοδροτάτην , ἣν μήτε ἀληθῶς δοξάζοι χαίρειν μήτε τὸ παράπαν γιγνώσκοι τί ποτε πέπονθε πάθος μήτʼ αὖ μνήμην τοῦ πάθους μηδʼ ὁντινοῦν χρόνον ἔχοι . ταὐτὰ δὲ λεγέτω καὶ περὶ φρονήσεως , εἴ τις ἄνευ πάσης ἡδονῆς καὶ τῆς βραχυτάτης δέξαιτʼ ἂν φρόνησιν ἔχειν μᾶλλον ἢ μετά τινων ἡδονῶν ἢ πάσας ἡδονὰς χωρὶς φρονήσεως μᾶλλον ἢ μετὰ φρονήσεως αὖ τινος . οὐκ ἔστιν , ὦ Σώκρατες , ἀλλʼ οὐδὲν δεῖ ταῦτά γε πολλάκις ἐπερωτᾶν .
Lemmas: ὅς καί πρότερος μιμνῄσκω · εὖ δέ ὁ παροιμία δοκέω ἔχω , ὁ καί δίς καί τρίς ὁ γε καλός ἔχω ἐπαναπολέω ὁ λόγος δέω . τίς μήν ; φέρω δή πρός Ζεύς · οἴομαι γάρ οὕτως πως ὁ τότε λέγω λέγω . πῶς ; Φίληβος φημί ὁ ἡδονή σκοπός ὀρθός πᾶς ζῷον γίγνομαι καί δέω πᾶς οὗτος στοχάζομαι , καί δή καί ἀγαθός οὗτος αὐτός εἰμί σύμπας , καί δύο ὄνομα , ἀγαθός καί ἡδύς , εἷς τις καί φύσις εἷς οὗτος ὀρθός τίθημι ἔχω · Σωκράτης δέ εἷς μέν οὐ φημί οὗτος εἰμί , δύο δέ καθά ὁ ὄνομα , καί ὁ τε ἀγαθός καί ἡδύς διάφορος ἀλλήλων φύσις ἔχω , μάλα δέ μέτοχος εἰμί ὁ ὁ ἀγαθός μοῖρα ὁ φρόνησις ἤ ὁ ἡδονή . οὐ οὗτος εἰμί τε καί εἰμί ὁ τότε λέγω , ὦ Πρώταρχος ; σφόδρα μέν οὖν . οὐκοῦν καί ὅδε καί τότε καί νῦν ἐγώ ἄν συνομολογέω ; ὁ ποῖος ; ὁ ἀγαθός διαφέρω φύσις ὅδε ὁ ἄλλος . τίς ; ὅς πάρειμι οὗτος ἀεί ὁ ζῷον διά τέλος πάντως καί πάντῃ , μηδείς ἕτερος ποτέ ἔτι προσδέω , ὁ δέ ἱκανός τέλειος ἔχω . οὐ οὕτως ; οὕτως μέν οὖν . οὐκοῦν ὁ λόγος πειράω χωρίς ἑκάτερος ἑκάτερος τίθημι εἰς ὁ βίος ἕκαστος , ἄμικτος μέν ἡδονή φρόνησις , φρόνησις δέ ὡσαύτως ἡδονή μηδέ ὁ μικρός ἔχω ; εἰμί οὗτος . μῶν οὖν ἐγώ αὐτός τότε πότερος ἱκανός δοκέω εἰμί τις ; καί πῶς ; εἰ δέ γε παραφέρω τις τότε , νῦν ὅστις ἐπαναλαμβάνω ὀρθός λέγω , μνήμη καί φρόνησις καί ἐπιστήμη καί ἀληθής δόξα ὁ αὐτός ἰδέα τίθημι καί σκοπέω εἰ τις ἄνευ οὗτος δέχομαι ἄν ἕ καί ὁστισοῦν εἰμί ἤ καί γίγνομαι , μή ὅτι δή γε ἡδονή εἴτε ὡς πολύς εἴτε ὡς σφοδρός , ὅς μήτε ἀληθής δοξάζω χαίρω μήτε ὁ παράπαν γιγνώσκω τίς ποτέ πάσχω πάθος μήτε αὖ μνήμη ὁ πάθος μηδέ ὅστις χρόνος ἔχω . αὐτός δέ λέγω καί περί φρόνησις , εἰ τις ἄνευ πᾶς ἡδονή καί ὁ βραχύς δέχομαι ἄν φρόνησις ἔχω μάλα ἤ μετά τις ἡδονή ἤ πᾶς ἡδονή χωρίς φρόνησις μάλα ἤ μετά φρόνησις αὖ τις . οὐ εἰμί , ὦ Σωκράτης , ἀλλά οὐδείς δέω οὗτος γε πολλάκις ἐπερωτάω .