plato-philosophy.philebus 61
οὐκοῦν τό γε τέλεον καὶ πᾶσιν αἱρετὸν καὶ τὸ παντάπασιν ἀγαθὸν οὐδέτερον ἂν τούτων εἴη ; πῶς γὰρ ἄν ; τὸ τοίνυν ἀγαθὸν ἤτοι σαφῶς ἢ καί τινα τύπον αὐτοῦ ληπτέον , ἵνʼ , ὅπερ ἐλέγομεν , δευτερεῖα ὅτῳ δώσομεν ἔχωμεν . ὀρθότατα λέγεις . οὐκοῦν ὁδὸν μέν τινα ἐπὶ τἀγαθὸν εἰλήφαμεν ; τίνα ; καθάπερ εἴ τίς τινα ἄνθρωπον ζητῶν τὴν οἴκησιν πρῶτον ὀρθῶς ἵνʼ οἰκεῖ πύθοιτο αὐτοῦ , μέγα τι δήπου πρὸς τὴν εὕρεσιν ἂν ἔχοι τοῦ ζητουμένου . πῶς δʼ οὔ ; καὶ νῦν δή τις λόγος ἐμήνυσεν ἡμῖν , ὥσπερ καὶ κατʼ ἀρχάς , μὴ ζητεῖν ἐν τῷ ἀμείκτῳ βίῳ τἀγαθὸν ἀλλʼ ἐν τῷ μεικτῷ . πάνυ γε . ἐλπὶς μὴν πλείων ἐν τῷ μειχθέντι καλῶς τὸ ζητούμενον ἔσεσθαι φανερώτερον ἢ ἐν τῷ μή ; πολύ γε . τοῖς δὴ θεοῖς , ὦ Πρώταρχε , εὐχόμενοι κεραννύωμεν , εἴτε Διόνυσος εἴτε Ἥφαιστος εἴθʼ ὅστις θεῶν ταύτην τὴν τιμὴν εἴληχε τῆς συγκράσεως . πάνυ μὲν οὖν . καὶ μὴν καθάπερ ἡμῖν οἰνοχόοις τισὶ παρεστᾶσι κρῆναι—μέλιτος μὲν ἂν ἀπεικάζοι τις τὴν τῆς ἡδονῆς , τὴν δὲ τῆς φρονήσεως νηφαντικὴν καὶ ἄοινον αὐστηροῦ καὶ ὑγιεινοῦ τινος ὕδατος—ἃς προθυμητέον ὡς κάλλιστα συμμειγνύναι . πῶς γὰρ οὔ ; φέρε δὴ πρότερον · ἆρα πᾶσαν ἡδονὴν πάσῃ φρονήσει μειγνύντες τοῦ καλῶς ἂν μάλιστα ἐπιτύχοιμεν ; ἴσως . ἀλλʼ οὐκ ἀσφαλές . ᾗ δὲ ἀκινδυνότερον ἂν μειγνύοιμεν , δόξαν μοι δοκῶ τινα ἀποφήνασθαι ἄν . λέγε τίνα . ἦν ἡμῖν ἡδονή τε ἀληθῶς , ὡς οἰόμεθα , μᾶλλον ἑτέρας ἄλλη καὶ δὴ καὶ τέχνη τέχνης ἀκριβεστέρα ; πῶς γὰρ οὔ ; καὶ ἐπιστήμη δὴ ἐπιστήμης διάφορος , ἡ μὲν ἐπὶ τὰ γιγνόμενα καὶ ἀπολλύμενα ἀποβλέπουσα , ἡ δʼ ἐπὶ τὰ μήτε γιγνόμενα μήτε ἀπολλύμενα , κατὰ ταὐτὰ δὲ καὶ ὡσαύτως ὄντα ἀεί . ταύτην εἰς τὸ ἀληθὲς ἐπισκοπούμενοι ἡγησάμεθα ἐκείνης ἀληθεστέραν εἶναι . πάνυ μὲν οὖν ὀρθῶς . οὐκοῦν εἰ τἀληθέστατα τμήματα ἑκατέρας ἴδοιμεν πρῶτον συμμείξαντες , ἆρα ἱκανὰ ταῦτα συγκεκραμένα τὸν ἀγαπητότατον βίον ἀπεργασάμενα παρέχειν ἡμῖν , ἤ τινος ἔτι προσδεόμεθα καὶ τῶν μὴ τοιούτων ;
Lemmas: οὐκοῦν ὁ γε τέλειος καί πᾶς αἱρετός καί ὁ παντάπασι ἀγαθός οὐδέτερος ἄν οὗτος εἰμί ; πῶς γάρ ἄν ; ὁ τοίνυν ἀγαθός ἤτοι σαφής ἤ καί τις τύπος αὐτός λαμβάνω , ἵνα , ὅς λέγω , δευτεραῖος ὅστις δίδωμι ἔχω . ὀρθός λέγω . οὐκοῦν ὁδός μέν τις ἐπί ἀγαθός λαμβάνω ; τίς ; καθά εἰ τις τις ἄνθρωπος ζητέω ὁ οἴκησις πρῶτος ὀρθός ἵνα οἰκέω πυνθάνομαι αὐτός , μέγας τις δήπου πρός ὁ εὕρεσις ἄν ἔχω ὁ ζητέω . πῶς δέ οὐ ; καί νῦν δή τις λόγος μηνύω ἐγώ , ὥσπερ καί κατά ἀρχή , μή ζητέω ἐν ὁ ἄμεικτος βίος ἀγαθός ἀλλά ἐν ὁ μικτός . πάνυ γε . ἐλπίς μήν πολύς ἐν ὁ μείγνυμι καλός ὁ ζητέω εἰμί φανερός ἤ ἐν ὁ μή ; πολύς γε . ὁ δή θεός , ὦ Πρώταρχος , εὔχομαι κεράννυμι , εἴτε Διόνυσος εἴτε Ἥφαιστος εἴτε ὅστις θεός οὗτος ὁ τιμή λαγχάνω ὁ σύγκρασις . πάνυ μέν οὖν . καί μήν καθά ἐγώ οἰνόχοος τις παρίστημι κρηναι—μελιος μέν ἄν ἀπεικάζω τις ὁ ὁ ἡδονή , ὁ δέ ὁ φρόνησις νηφαντικός καί ἄοινος αὐστηρός καί ὑγιεινός τις ὕδω προθυμητέον ὡς καλός συμμείγνυμι . πῶς γάρ οὐ ; φέρω δή πρότερος · ἆρα πᾶς ἡδονή πᾶς φρόνησις μείγνυμι ὁ καλός ἄν μάλα ἐπιτυγχάνω ; ἴσως . ἀλλά οὐ ἀσφαλής . ὅς δέ ἀκίνδυνος ἄν μείγνυμι , δόξα ἐγώ δοκέω τις ἀποφαίνω ἄν . λέγω τίς . εἰμί ἐγώ ἡδονή τε ἀληθής , ὡς οἴομαι , μάλα ἕτερος ἄλλος καί δή καί τέχνη τέχνη ἀκριβής ; πῶς γάρ οὐ ; καί ἐπιστήμη δή ἐπιστήμη διάφορος , ὁ μέν ἐπί ὁ γίγνομαι καί ἀπόλλυμι ἀποβλέπω , ὁ δέ ἐπί ὁ μήτε γίγνομαι μήτε ἀπόλλυμι , κατά αὐτός δέ καί ὡσαύτως εἰμί ἀεί . οὗτος εἰς ὁ ἀληθής ἐπισκοπέω ἡγέομαι ἐκεῖνος ἀληθής εἰμί . πάνυ μέν οὖν ὀρθός . οὐκοῦν εἰ ἀληθής τμῆμα ἑκάτερος ὁράω πρῶτος συμμείγνυμι , ἆρα ἱκανός οὗτος συγκεράννυμι ὁ ἀγαπητός βίος ἀπεργάζομαι παρέχω ἐγώ , ἤ τις ἔτι προσδέω καί ὁ μή τοιοῦτος ;