plato-philosophy.philebus 50
δῆλον ὅτι χαίρομεν . ἡδονὴν δὲ ἐπὶ τοῖς τῶν φίλων κακοῖς , οὐ φθόνον ἔφαμεν εἶναι τὸν τοῦτʼ ἀπεργαζόμενον ; ἀνάγκη . γελῶντας ἄρα ἡμᾶς ἐπὶ τοῖς τῶν φίλων γελοίοις φησὶν ὁ λόγος , κεραννύντας ἡδονὴν αὖ φθόνῳ , λύπῃ τὴν ἡδονὴν συγκεραννύναι · τὸν γὰρ φθόνον ὡμολογῆσθαι λύπην ψυχῆς ἡμῖν πάλαι , τὸ δὲ γελᾶν ἡδονήν , ἅμα γίγνεσθαι δὲ τούτω ἐν τούτοις τοῖς χρόνοις . ἀληθῆ . μηνύει δὴ νῦν ὁ λόγος ἡμῖν ἐν θρήνοις τε καὶ ἐν τραγῳδίαις καὶ κωμῳδίαις , μὴ τοῖς δράμασι μόνον ἀλλὰ καὶ τῇ τοῦ βίου συμπάσῃ τραγῳδίᾳ καὶ κωμῳδίᾳ , λύπας ἡδοναῖς ἅμα κεράννυσθαι , καὶ ἐν ἄλλοις δὴ μυρίοις . ἀδύνατον μὴ ὁμολογεῖν ταῦτα , ὦ Σώκρατες , εἰ καί τις φιλονικοῖ πάνυ πρὸς τἀναντία . ὀργὴν μὴν καὶ πόθον καὶ θρῆνον καὶ φόβον καὶ ἔρωτα καὶ ζῆλον καὶ φθόνον προυθέμεθα καὶ ὁπόσα τοιαῦτα , ἐν οἷς ἔφαμεν εὑρήσειν μειγνύμενα τὰ νῦν πολλάκις λεγόμενα . ἦ γάρ ; ναί . μανθάνομεν οὖν ὅτι θρήνου πέρι καὶ φθόνου καὶ ὀργῆς πάντα ἐστὶ τὰ νυνδὴ διαπερανθέντα ; πῶς γὰρ οὐ μανθάνομεν ; οὐκοῦν πολλὰ ἔτι τὰ λοιπά ; καὶ πάνυ γε . διὰ δὴ τί μάλισθʼ ὑπολαμβάνεις με δεῖξαί σοι τὴν ἐν τῇ κωμῳδίᾳ μεῖξιν ; ἆρʼ οὐ πίστεως χάριν , ὅτι τήν γε ἐν τοῖς φόβοις καὶ ἔρωσι καὶ τοῖς ἄλλοις ῥᾴδιον κρᾶσιν ἐπιδεῖξαι · λαβόντα δὲ τοῦτο παρὰ σαυτῷ ἀφεῖναί με μηκέτι ἐπʼ ἐκεῖνα ἰόντα δεῖν μηκύνειν τοὺς λόγους , ἀλλʼ ἁπλῶς λαβεῖν τοῦτο , ὅτι καὶ σῶμα ἄνευ ψυχῆς καὶ ψυχὴ ἄνευ σώματος καὶ κοινῇ μετʼ ἀλλήλων ἐν τοῖς παθήμασι μεστά ἐστι συγκεκραμένης ἡδονῆς λύπαις ; νῦν οὖν λέγε πότερα ἀφίης με ἢ μέσας ποιήσεις νύκτας ; εἰπὼν δὲ σμικρὰ οἶμαί σου τεύξεσθαι μεθεῖναί με · τούτων γὰρ ἁπάντων αὔριον ἐθελήσω σοι λόγον δοῦναι , τὰ νῦν δὲ ἐπὶ τὰ λοιπὰ βούλομαι στέλλεσθαι πρὸς τὴν κρίσιν ἣν Φίληβος ἐπιτάττει . καλῶς εἶπες , ὦ Σώκρατες · ἀλλʼ ὅσα λοιπὰ ἡμῖν διέξελθε ὅπῃ σοι φίλον . κατὰ φύσιν τοίνυν μετὰ τὰς μειχθείσας ἡδονὰς ὑπὸ δή τινος ἀνάγκης ἐπὶ τὰς ἀμείκτους πορευοίμεθʼ ἂν ἐν τῷ μέρει .
Lemmas: δῆλος ὅτι χαίρω . ἡδονή δέ ἐπί ὁ ὁ φίλος κακός , οὐ φθόνος φημί εἰμί ὁ οὗτος ἀπεργάζομαι ; ἀνάγκη . γελάω ἄρα ἐγώ ἐπί ὁ ὁ φίλος γέλοιος φημί ὁ λόγος , κεράννυμι ἡδονή αὖ φθόνος , λύπη ὁ ἡδονή συγκεράννυμι · ὁ γάρ φθόνος ὁμολογέω λύπη ψυχή ἐγώ πάλαι , ὁ δέ γελάω ἡδονή , ἅμα γίγνομαι δέ οὗτος ἐν οὗτος ὁ χρόνος . ἀληθής . μηνύω δή νῦν ὁ λόγος ἐγώ ἐν θρῆνος τε καί ἐν τραγῳδία καί κωμῳδία , μή ὁ δρᾶμα μόνος ἀλλά καί ὁ ὁ βίος σύμπας τραγῳδία καί κωμῳδία , λύπη ἡδονή ἅμα κεράννυμι , καί ἐν ἄλλος δή μυρίος . ἀδύνατος μή ὁμολογέω οὗτος , ὦ Σωκράτης , εἰ καί τις φιλονεικέω πάνυ πρός ἐναντίος . ὀργή μήν καί πόθος καί θρῆνος καί φόβος καί ἔρως καί ζῆλος καί φθόνος προτίθημι καί ὁπόσος τοιοῦτος , ἐν ὅς φημί εὑρίσκω μείγνυμι ὁ νῦν πολλάκις λέγω . ἦ γάρ ; ναί . μανθάνω οὖν ὅτι θρῆνος περί καί φθόνος καί ὀργή πᾶς εἰμί ὁ νυνδί διαπεραίνω ; πῶς γάρ οὐ μανθάνω ; οὐκοῦν πολύς ἔτι ὁ λοιπός ; καί πάνυ γε . διά δή τίς μάλα ὑπολαμβάνω ἐγώ δείκνυμι σύ ὁ ἐν ὁ κωμῳδία μεῖξις ; ἆρα οὐ πίστις χάριν , ὅτι ὁ γε ἐν ὁ φόβος καί ἔρως καί ὁ ἄλλος ῥᾴδιος κρᾶσις ἐπιδείκνυμι · λαμβάνω δέ οὗτος παρά σεαυτοῦ ἀφίημι ἐγώ μηκέτι ἐπί ἐκεῖνος ἔρχομαι δέω μηκύνω ὁ λόγος , ἀλλά ἁπλῶς λαμβάνω οὗτος , ὅτι καί σῶμα ἄνευ ψυχή καί ψυχή ἄνευ σῶμα καί κοινῇ μετά ἀλλήλων ἐν ὁ πάθημα μεστός εἰμί συγκεράννυμι ἡδονή λύπη ; νῦν οὖν λέγω πότερος ἀφίημι ἐγώ ἤ μέσος ποιέω νύξ ; λέγω δέ μικρός οἴομαι σύ τυγχάνω μεθίημι ἐγώ · οὗτος γάρ ἅπας αὔριον ἐθέλω σύ λόγος δίδωμι , ὁ νῦν δέ ἐπί ὁ λοιπός βούλομαι στέλλω πρός ὁ κρίσις ὅς Φίληβος ἐπιτάσσω . καλός λέγω , ὦ Σωκράτης · ἀλλά ὅσος λοιπός ἐγώ διεξέρχομαι ὅπῃ σύ φίλος . κατά φύσις τοίνυν μετά ὁ μείγνυμι ἡδονή ὑπό δή τις ἀνάγκη ἐπί ὁ ἄμεικτος πορεύω ἄν ἐν ὁ μέρος .