plato-philosophy.philebus 22
τί δʼ ὁ συναμφότερος , ὦ Πρώταρχε , ἐξ ἀμφοῖν συμμειχθεὶς κοινὸς γενόμενος ; ἡδονῆς λέγεις καὶ νοῦ καὶ φρονήσεως ; οὕτω καὶ τῶν τοιούτων ἔγωγε . πᾶς δήπου τοῦτόν γε αἱρήσεται πρότερον ἢ ʼκείνων ὁποτερονοῦν , καὶ πρὸς τούτοις οὐχ ὁ μέν , ὁ δʼ οὔ . μανθάνομεν οὖν ὅτι νῦν ἡμῖν ἐστι τὸ συμβαῖνον ἐν τοῖς παροῦσι λόγοις ; πάνυ μὲν οὖν , ὅτι γε τρεῖς μὲν βίοι προυτέθησαν , τοῖν δυοῖν δʼ οὐδέτερος ἱκανὸς οὐδὲ αἱρετὸς οὔτε ἀνθρώπων οὔτε ζῴων οὐδενί . μῶν οὖν οὐκ ἤδη τούτων γε πέρι δῆλον ὡς οὐδέτερος αὐτοῖν εἶχε τἀγαθόν ; ἦν γὰρ ἂν ἱκανὸς καὶ τέλεος καὶ πᾶσι φυτοῖς καὶ ζῴοις αἱρετός , οἷσπερ δυνατὸν ἦν οὕτως ἀεὶ διὰ βίου ζῆν · εἰ δέ τις ἄλλα ᾑρεῖθʼ ἡμῶν , παρὰ φύσιν ἂν τὴν τοῦ ἀληθῶς αἱρετοῦ ἐλάμβανεν ἄκων ἐξ ἀγνοίας ἤ τινος ἀνάγκης οὐκ εὐδαίμονος . ἔοικε γοῦν ταῦθʼ οὕτως ἔχειν . ὡς μὲν τοίνυν τήν γε Φιλήβου θεὸν οὐ δεῖ διανοεῖσθαι ταὐτὸν καὶ τἀγαθόν , ἱκανῶς εἰρῆσθαί μοι δοκεῖ . οὐδὲ γὰρ ὁ σὸς νοῦς , ὦ Σώκρατες , ἔστι τἀγαθόν , ἀλλʼ ἕξει που ταὐτὰ ἐγκλήματα . τάχʼ ἄν , ὦ Φίληβε , ὅ γʼ ἐμός · οὐ μέντοι τόν γε ἀληθινὸν ἅμα καὶ θεῖον οἶμαι νοῦν , ἀλλʼ ἄλλως πως ἔχειν . τῶν μὲν οὖν νικητηρίων πρὸς τὸν κοινὸν βίον οὐκ ἀμφισβητῶ πω ὑπὲρ νοῦ , τῶν δὲ δὴ δευτερείων ὁρᾶν καὶ σκοπεῖν χρὴ πέρι τί δράσομεν · τάχα γὰρ ἂν τοῦ κοινοῦ τούτου βίου αἰτιῴμεθʼ ἂν ἑκάτερος ὁ μὲν τὸν νοῦν αἴτιον , ὁ δʼ ἡδονὴν εἶναι , καὶ οὕτω τὸ μὲν ἀγαθὸν τούτων ἀμφοτέρων οὐδέτερον ἂν εἴη , τάχα δʼ ἂν αἴτιόν τις ὑπολάβοι πότερον αὐτῶν εἶναι . τούτου δὴ πέρι καὶ μᾶλλον ἔτι πρὸς Φίληβον διαμαχοίμην ἂν ὡς ἐν τῷ μεικτῷ τούτῳ βίῳ , ὅτι ποτʼ ἔστι τοῦτο ὃ λαβὼν ὁ βίος οὗτος γέγονεν αἱρετὸς ἅμα καὶ ἀγαθός , οὐχ ἡδονὴ ἀλλὰ νοῦς τούτῳ συγγενέστερον καὶ ὁμοιότερόν ἐστι , καὶ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον οὔτʼ ἂν τῶν πρωτείων οὐδʼ αὖ τῶν δευτερείων ἡδονῇ μετὸν ἀληθῶς ἄν ποτε λέγοιτο · πορρωτέρω δʼ ἐστὶ τῶν τριτείων , εἴ τι τῷ ἐμῷ νῷ δεῖ πιστεύειν ἡμᾶς τὰ νῦν .
Lemmas: τίς δέ ὁ συναμφότεροι , ὦ Πρώταρχος , ἐκ ἄμφω συμμείγνυμι κοινός γίγνομαι ; ἡδονή λέγω καί νόος καί φρόνησις ; οὕτως καί ὁ τοιοῦτος ἐγώ . πᾶς δήπου οὗτος γε αἱρέω πρότερος ἤ ἐκεῖνος ὁπότερος , καί πρός οὗτος οὐ ὁ μέν , ὁ δέ οὐ . μανθάνω οὖν ὅτι νῦν ἐγώ εἰμί ὁ συμβαίνω ἐν ὁ πάρειμι λόγος ; πάνυ μέν οὖν , ὅτι γε τρεῖς μέν βίος προτίθημι , ὁ δύο δέ οὐδέτερος ἱκανός οὐδέ αἱρετός οὔτε ἄνθρωπος οὔτε ζῷον οὐδείς . μῶν οὖν οὐ ἤδη οὗτος γε περί δῆλος ὡς οὐδέτερος αὐτός ἔχω ἀγαθός ; εἰμί γάρ ἄν ἱκανός καί τέλειος καί πᾶς φυτόν καί ζῷον αἱρετός , ὅς δυνατός εἰμί οὕτως ἀεί διά βίος ζάω · εἰ δέ τις ἄλλος αἱρέω ἐγώ , παρά φύσις ἄν ὁ ὁ ἀληθής αἱρετός λαμβάνω ἄκων ἐκ ἄγνοια ἤ τις ἀνάγκη οὐ εὐδαίμων . ἔοικα γοῦν οὗτος οὕτως ἔχω . ὡς μέν τοίνυν ὁ γε Φίληβος θεός οὐ δέω διανοέω αὐτός καί ἀγαθός , ἱκανός λέγω ἐγώ δοκέω . οὐδέ γάρ ὁ σός νόος , ὦ Σωκράτης , εἰμί ἀγαθός , ἀλλά ἔχω που αὐτός ἔγκλημα . τάχα ἄν , ὦ Φίληβος , ὁ γε ἐμός · οὐ μέντοι ὁ γε ἀληθινός ἅμα καί θεῖος οἴομαι νόος , ἀλλά ἄλλος πως ἔχω . ὁ μέν οὖν νικητήριος πρός ὁ κοινός βίος οὐ ἀμφισβητέω πω ὑπέρ νόος , ὁ δέ δή δευτερεῖος ὁράω καί σκοπέω χρή περί τίς δράω · τάχα γάρ ἄν ὁ κοινός οὗτος βίος αἰτιάομαι ἄν ἑκάτερος ὁ μέν ὁ νόος αἴτιος , ὁ δέ ἡδονή εἰμί , καί οὕτως ὁ μέν ἀγαθός οὗτος ἀμφότερος οὐδέτερος ἄν εἰμί , τάχα δέ ἄν αἴτιος τις ὑπολαμβάνω πότερος αὐτός εἰμί . οὗτος δή περί καί μάλα ἔτι πρός Φίληβος διαμάχομαι ἄν ὡς ἐν ὁ μικτός οὗτος βίος , ὅτι ποτέ εἰμί οὗτος ὅς λαμβάνω ὁ βίος οὗτος γίγνομαι αἱρετός ἅμα καί ἀγαθός , οὐ ἡδονή ἀλλά νόος οὗτος συγγενής καί ὅμοιος εἰμί , καί κατά οὗτος ὁ λόγος οὔτε ἄν ὁ πρώτειος οὐδέ αὖ ὁ δευτερεῖος ἡδονή μέτειμι ἀληθής ἄν ποτέ λέγω · πρόσω δέ εἰμί ὁ τριτεῖα , εἰ τις ὁ ἐμός νόος δέω πιστεύω ἐγώ ὁ νῦν .