plato-philosophy.philebus 66
ἡδονὰς δέ γέ που , καὶ ταῦτα σχεδὸν τὰς μεγίστας , ὅταν ἴδωμεν ἡδόμενον ὁντινοῦν , ἢ τὸ γελοῖον ἐπʼ αὐταῖς ἢ τὸ πάντων αἴσχιστον ἑπόμενον ὁρῶντες αὐτοί τε αἰσχυνόμεθα καὶ ἀφανίζοντες κρύπτομεν ὅτι μάλιστα , νυκτὶ πάντα τὰ τοιαῦτα διδόντες , ὡς φῶς οὐ δέον ὁρᾶν αὐτά . πάντῃ δὴ φήσεις , ὦ Πρώταρχε , ὑπό τε ἀγγέλων πέμπων καὶ παροῦσι φράζων , ὡς ἡδονὴ κτῆμα οὐκ ἔστι πρῶτον οὐδʼ αὖ δεύτερον , ἀλλὰ πρῶτον μέν πῃ περὶ μέτρον καὶ τὸ μέτριον καὶ καίριον καὶ πάντα ὁπόσα χρὴ τοιαῦτα νομίζειν , τὴν ἀίδιον ᾑρῆσθαι . φαίνεται γοῦν ἐκ τῶν νῦν λεγομένων . δεύτερον μὴν περὶ τὸ σύμμετρον καὶ καλὸν καὶ τὸ τέλεον καὶ ἱκανὸν καὶ πάνθʼ ὁπόσα τῆς γενεᾶς αὖ ταύτης ἐστίν . ἔοικε γοῦν . τὸ τοίνυν τρίτον , ὡς ἡ ἐμὴ μαντεία , νοῦν καὶ φρόνησιν τιθεὶς οὐκ ἂν μέγα τι τῆς ἀληθείας παρεξέλθοις . ἴσως . ἆρʼ οὖν οὐ τέταρτα , ἃ τῆς ψυχῆς αὐτῆς ἔθεμεν , ἐπιστήμας τε καὶ τέχνας καὶ δόξας ὀρθὰς λεχθείσας , ταῦτʼ εἶναι τὰ πρὸς τοῖς τρισὶ τέταρτα , εἴπερ τοῦ ἀγαθοῦ γέ ἐστι μᾶλλον τῆς ἡδονῆς συγγενῆ ; τάχʼ ἄν . πέμπτας τοίνυν , ἃς ἡδονὰς ἔθεμεν ἀλύπους ὁρισάμενοι , καθαρὰς ἐπονομάσαντες τῆς ψυχῆς αὐτῆς , ἐπιστήμαις , τὰς δὲ αἰσθήσεσιν ἑπομένας ; ἴσως . ἕκτῃ δʼ ἐν γενεᾷ , φησὶν Ὀρφεύς , καταπαύσατε κόσμον ἀοιδῆς · ἀτὰρ κινδυνεύει καὶ ὁ ἡμέτερος λόγος ἐν ἕκτῃ καταπεπαυμένος εἶναι κρίσει . τὸ δὴ μετὰ ταῦθʼ ἡμῖν οὐδὲν λοιπὸν πλὴν ὥσπερ κεφαλὴν ἀποδοῦναι τοῖς εἰρημένοις . οὐκοῦν χρή . ἴθι δή , τὸ τρίτον τῷ σωτῆρι τὸν αὐτὸν διαμαρτυράμενοι λόγον ἐπεξέλθωμεν . ποῖον δή ; Φίληβος τἀγαθὸν ἐτίθετο ἡμῖν ἡδονὴν εἶναι πᾶσαν καὶ παντελῆ . τὸ τρίτον , ὦ Σώκρατες , ὡς ἔοικας , ἔλεγες ἀρτίως τὸν ἐξ ἀρχῆς ἐπαναλαβεῖν δεῖν λόγον . ναί , τὸ δέ γε μετὰ τοῦτο ἀκούωμεν . ἐγὼ γὰρ δὴ κατιδὼν ἅπερ νυνδὴ διελήλυθα , καὶ δυσχεράνας τὸν Φιλήβου λόγον οὐ μόνον ἀλλὰ καὶ ἄλλων πολλάκις μυρίων , εἶπον ὡς ἡδονῆς γε νοῦς εἴη μακρῷ βέλτιόν τε καὶ ἄμεινον τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ . ἦν ταῦτα . ὑποπτεύων δέ γε καὶ ἄλλα εἶναι πολλὰ εἶπον ὡς εἰ φανείη τι τούτοιν ἀμφοῖν βέλτιον , ὑπὲρ τῶν δευτερείων νῷ πρὸς ἡδονὴν συνδιαμαχοίμην , ἡδονὴ δὲ καὶ δευτερείων στερήσοιτο .
Lemmas: ἡδονή δέ γε που , καί οὗτος σχεδόν ὁ μέγας , ὅταν ὁράω ἥδομαι ὅστις , ἤ ὁ γέλοιος ἐπί αὐτός ἤ ὁ πᾶς αἰσχρός ἕπομαι ὁράω αὐτός τε αἰσχύνω καί ἀφανίζω κρύπτω ὅτι μάλα , νύξ πᾶς ὁ τοιοῦτος δίδωμι , ὡς φάος οὐ δέω ὁράω αὐτός . πάντῃ δή φημί , ὦ Πρώταρχος , ὑπό τε ἄγγελος πέμπω καί πάρειμι φράζω , ὡς ἡδονή κτῆμα οὐ εἰμί πρῶτος οὐδέ αὖ δεύτερος , ἀλλά πρῶτος μέν πη περί μέτρον καί ὁ μέτριος καί καίριος καί πᾶς ὁπόσος χρή τοιοῦτος νομίζω , ὁ ἀίδιος αἱρέω . φαίνω γοῦν ἐκ ὁ νῦν λέγω . δεύτερος μήν περί ὁ σύμμετρος καί καλός καί ὁ τέλειος καί ἱκανός καί πᾶς ὁπόσος ὁ γενεά αὖ οὗτος εἰμί . ἔοικα γοῦν . ὁ τοίνυν τρίτος , ὡς ὁ ἐμός μαντεία , νόος καί φρόνησις τίθημι οὐ ἄν μέγας τις ὁ ἀλήθεια παρεξέρχομαι . ἴσως . ἆρα οὖν οὐ τέταρτος , ὅς ὁ ψυχή αὐτός τίθημι , ἐπιστήμη τε καί τέχνη καί δόξα ὀρθός λέγω , οὗτος εἰμί ὁ πρός ὁ τρεῖς τέταρτος , εἴπερ ὁ ἀγαθός γε εἰμί μάλα ὁ ἡδονή συγγενής ; τάχα ἄν . πέμπτος τοίνυν , ὅς ἡδονή τίθημι ἄλυπος ὁρίζω , καθαρός ἐπονομάζω ὁ ψυχή αὐτός , ἐπιστήμη , ὁ δέ αἴσθησις ἕπομαι ; ἴσως . ἕκτος δέ ἐν γενεά , φημί Ὀρφεύς , καταπαύω κόσμος ἀοιδή · ἀτάρ κινδυνεύω καί ὁ ἡμέτερος λόγος ἐν ἕκτος καταπαύω εἰμί κρίσις . ὁ δή μετά οὗτος ἐγώ οὐδείς λοιπός πλήν ὥσπερ κεφαλή ἀποδίδωμι ὁ λέγω . οὐκοῦν χρή . ἔρχομαι δή , ὁ τρίτος ὁ σωτήρ ὁ αὐτός διαμαρτύρομαι λόγος ἐπεξέρχομαι . ποῖος δή ; Φίληβος ἀγαθός τίθημι ἐγώ ἡδονή εἰμί πᾶς καί παντελής . ὁ τρίτος , ὦ Σωκράτης , ὡς ἔοικα , λέγω ἄρτιος ὁ ἐκ ἀρχή ἐπαναλαμβάνω δέω λόγος . ναί , ὁ δέ γε μετά οὗτος ἀκούω . ἐγώ γάρ δή κατοράω ὅς νυνδί διέρχομαι , καί δυσχεραίνω ὁ Φίληβος λόγος οὐ μόνος ἀλλά καί ἄλλος πολλάκις μυρίος , λέγω ὡς ἡδονή γε νόος εἰμί μακρός ἀγαθός τε καί ἀγαθός ὁ ὁ ἄνθρωπος βίος . εἰμί οὗτος . ὑποπτεύω δέ γε καί ἄλλος εἰμί πολύς λέγω ὡς εἰ φαίνω τις οὗτος ἄμφω ἀγαθός , ὑπέρ ὁ δευτερεῖος νόος πρός ἡδονή συνδιαμάχομαι , ἡδονή δέ καί δευτερεῖος στερέω .