plato-philosophy.philebus 51
κάλλιστʼ εἶπες . ἐγὼ δὴ πειράσομαι μεταβαλὼν σημαίνειν ἡμῖν αὐτάς . τοῖς γὰρ φάσκουσι λυπῶν εἶναι παῦλαν πάσας τὰς ἡδονὰς οὐ πάνυ πως πείθομαι , ἀλλʼ ὅπερ εἶπον , μάρτυσι καταχρῶμαι πρὸς τὸ τινὰς ἡδονὰς εἶναι δοκούσας , οὔσας δʼ οὐδαμῶς , καὶ μεγάλας ἑτέρας τινὰς ἅμα καὶ πολλὰς φαντασθείσας , εἶναι δʼ αὐτὰς συμπεφυρμένας ὁμοῦ λύπαις τε καὶ ἀναπαύσεσιν ὀδυνῶν τῶν μεγίστων περί τε σώματος καὶ ψυχῆς ἀπορίας . ἀληθεῖς δʼ αὖ τίνας , ὦ Σώκρατες , ὑπολαμβάνων ὀρθῶς τις διανοοῖτʼ ἄν ; τὰς περί τε τὰ καλὰ λεγόμενα χρώματα καὶ περὶ τὰ σχήματα καὶ τῶν ὀσμῶν τὰς πλείστας καὶ τὰς τῶν φθόγγων καὶ ὅσα τὰς ἐνδείας ἀναισθήτους ἔχοντα καὶ ἀλύπους τὰς πληρώσεις αἰσθητὰς καὶ ἡδείας παραδίδωσιν . πῶς δὴ ταῦτα , ὦ Σώκρατες , αὖ λέγομεν οὕτω ; πάνυ μὲν οὖν οὐκ εὐθὺς δῆλά ἐστιν ἃ λέγω , πειρατέον μὴν δηλοῦν . σχημάτων τε γὰρ κάλλος οὐχ ὅπερ ἂν ὑπολάβοιεν οἱ πολλοὶ πειρῶμαι νῦν λέγειν , ἢ ζῴων ἤ τινων ζωγραφημάτων , ἀλλʼ εὐθύ τι λέγω , φησὶν ὁ λόγος , καὶ περιφερὲς καὶ ἀπὸ τούτων δὴ τά τε τοῖς τόρνοις γιγνόμενα ἐπίπεδά τε καὶ στερεὰ καὶ τὰ τοῖς κανόσι καὶ γωνίαις , εἴ μου μανθάνεις . ταῦτα γὰρ οὐκ εἶναι πρός τι καλὰ λέγω , καθάπερ ἄλλα , ἀλλʼ ἀεὶ καλὰ καθʼ αὑτὰ πεφυκέναι καί τινας ἡδονὰς οἰκείας ἔχειν , οὐδὲν ταῖς τῶν κνήσεων προσφερεῖς · καὶ χρώματα δὴ τοῦτον τὸν τύπον ἔχοντα ἀλλʼ ἆρα μανθάνομεν , ἢ πῶς ; πειρῶμαι μέν , ὦ Σώκρατες · πειράθητι δὲ καὶ σὺ σαφέστερον ἔτι λέγειν . λέγω δὴ ἠχὰς τῶν φθόγγων τὰς λείας καὶ λαμπράς , τὰς ἕν τι καθαρὸν ἱείσας μέλος , οὐ πρὸς ἕτερον καλὰς ἀλλʼ αὐτὰς καθʼ αὑτὰς εἶναι , καὶ τούτων συμφύτους ἡδονὰς ἑπομένας . ἔστι γὰρ οὖν καὶ τοῦτο . τὸ δὲ περὶ τὰς ὀσμὰς ἧττον μὲν τούτων θεῖον γένος ἡδονῶν · τὸ δὲ μὴ συμμεμεῖχθαι ἐν αὐταῖς ἀναγκαίους λύπας , καὶ ὅπῃ τοῦτο καὶ ἐν ὅτῳ τυγχάνει γεγονὸς ἡμῖν , τοῦτʼ ἐκείνοις τίθημι ἀντίστροφον ἅπαν . ἀλλʼ , εἰ κατανοεῖς , ταῦτα εἴδη δύο ὧν λέγομεν ἡδονῶν . κατανοῶ .
Lemmas: καλός λέγω . ἐγώ δή πειράω μεταβάλλω σημαίνω ἐγώ αὐτός . ὁ γάρ φάσκω λύπη εἰμί παῦλα πᾶς ὁ ἡδονή οὐ πάνυ πως πείθω , ἀλλά ὅς λέγω , μάρτυς καταχράομαι πρός ὁ τις ἡδονή εἰμί δοκέω , εἰμί δέ οὐδαμῶς , καί μέγας ἕτερος τις ἅμα καί πολύς φαντάζω , εἰμί δέ αὐτός συμφύρω ὁμοῦ λύπη τε καί ἀνάπαυσις ὀδύνη ὁ μέγας περί τε σῶμα καί ψυχή ἀπορία . ἀληθής δέ αὖ τίς , ὦ Σωκράτης , ὑπολαμβάνω ὀρθός τις διανοέω ἄν ; ὁ περί τε ὁ καλός λέγω χρῶμα καί περί ὁ σχῆμα καί ὁ ὀσμή ὁ πολύς καί ὁ ὁ φθόγγος καί ὅσος ὁ ἔνδεια ἀναίσθητος ἔχω καί ἄλυπος ὁ πλήρωσις αἰσθητός καί ἡδύς παραδίδωμι . πῶς δή οὗτος , ὦ Σωκράτης , αὖ λέγω οὕτως ; πάνυ μέν οὖν οὐ εὐθύς δῆλος εἰμί ὅς λέγω , πειράω μήν δηλόω . σχῆμα τε γάρ κάλλος οὐ ὅς ἄν ὑπολαμβάνω ὁ πολύς πειράω νῦν λέγω , ἤ ζῷον ἤ τις ζωγράφημα , ἀλλά εὐθύς τις λέγω , φημί ὁ λόγος , καί περιφερής καί ἀπό οὗτος δή ὁ τε ὁ τόρνος γίγνομαι ἐπίπεδος τε καί στερεός καί ὁ ὁ κανών καί γωνία , εἰ ἐγώ μανθάνω . οὗτος γάρ οὐ εἰμί πρός τις καλός λέγω , καθά ἄλλος , ἀλλά ἀεί καλός κατά ἑαυτοῦ φύω καί τις ἡδονή οἰκεῖος ἔχω , οὐδείς ὁ ὁ κνῆσις προσφερής · καί χρῶμα δή οὗτος ὁ τύπος ἔχω ἀλλά ἆρα μανθάνω , ἤ πῶς ; πειράω μέν , ὦ Σωκράτης · πειράω δέ καί σύ σαφής ἔτι λέγω . λέγω δή ἠχή ὁ φθόγγος ὁ λεῖος καί λαμπρός , ὁ εἷς τις καθαρός ἵημι μέλος , οὐ πρός ἕτερος καλός ἀλλά αὐτός κατά ἑαυτοῦ εἰμί , καί οὗτος σύμφυτος ἡδονή ἕπομαι . εἰμί γάρ οὖν καί οὗτος . ὁ δέ περί ὁ ὀσμή ἥσσων μέν οὗτος θεῖος γένος ἡδονή · ὁ δέ μή συμμείγνυμι ἐν αὐτός ἀναγκαῖος λύπη , καί ὅπῃ οὗτος καί ἐν ὅστις τυγχάνω γίγνομαι ἐγώ , οὗτος ἐκεῖνος τίθημι ἀντίστροφος ἅπας . ἀλλά , εἰ κατανοέω , οὗτος εἶδος δύο ὅς λέγω ἡδονή . κατανοέω .