plato-philosophy.philebus 40
τί δέ ; ἄδικός τε καὶ παντάπασι κακὸς ἆρʼ οὐ τοὐναντίον ἐκείνῳ ; πῶς δʼ οὔ ; πολλῶν μὴν ἐλπίδων , ὡς ἐλέγομεν ἄρτι , πᾶς ἄνθρωπος γέμει ; τί δʼ οὔ ; λόγοι μήν εἰσιν ἐν ἑκάστοις ἡμῶν , ἃς ἐλπίδας ὀνομάζομεν ; ναί . καὶ δὴ καὶ τὰ φαντάσματα ἐζωγραφημένα · καί τις ὁρᾷ πολλάκις ἑαυτῷ χρυσὸν γιγνόμενον ἄφθονον καὶ ἐπʼ αὐτῷ πολλὰς ἡδονάς · καὶ δὴ καὶ ἐνεζωγραφημένον αὐτὸν ἐφʼ αὑτῷ χαίροντα σφόδρα καθορᾷ . τί δʼ οὔ ; τούτων οὖν πότερα φῶμεν τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ὡς τὸ πολὺ τὰ γεγραμμένα παρατίθεσθαι ἀληθῆ διὰ τὸ θεοφιλεῖς εἶναι , τοῖς δὲ κακοῖς ὡς αὖ τὸ πολὺ τοὐναντίον , ἢ μὴ φῶμεν ; καὶ μάλα φατέον . οὐκοῦν καὶ τοῖς κακοῖς ἡδοναί γε οὐδὲν ἧττον πάρεισιν ἐζωγραφημέναι , ψευδεῖς δὲ αὗταί που . τί μήν ; ψευδέσιν ἄρα ἡδοναῖς τὰ πολλὰ οἱ πονηροὶ χαίρουσιν , οἱ δʼ ἀγαθοὶ τῶν ἀνθρώπων ἀληθέσιν . ἀναγκαιότατα λέγεις . εἰσὶν δὴ κατὰ τοὺς νῦν λόγους ψευδεῖς ἐν ταῖς τῶν ἀνθρώπων ψυχαῖς ἡδοναί , μεμιμημέναι μέντοι τὰς ἀληθεῖς ἐπὶ τὰ γελοιότερα , καὶ λῦπαι δὲ ὡσαύτως . εἰσίν . οὐκοῦν ἦν δοξάζειν μὲν ὄντως ἀεὶ τῷ τὸ παράπαν δοξάζοντι , μὴ ἐπʼ οὖσι δὲ μηδʼ ἐπὶ γεγονόσι μηδὲ ἐπʼ ἐσομένοις ἐνίοτε . πάνυ γε . καὶ ταῦτά γε ἦν οἶμαι τὰ ἀπεργαζόμενα δόξαν ψευδῆ τότε καὶ τὸ ψευδῶς δοξάζειν . ἦ γάρ ; ναί . τί οὖν ; οὐκ ἀνταποδοτέον ταῖς λύπαις τε καὶ ἡδοναῖς τὴν τούτων ἀντίστροφον ἕξιν ἐν ἐκείνοις ; πῶς ; ὡς ἦν μὲν χαίρειν ὄντως ἀεὶ τῷ τὸ παράπαν ὁπωσοῦν καὶ εἰκῇ χαίροντι , μὴ μέντοι ἐπὶ τοῖς οὖσι μηδʼ ἐπὶ τοῖς γεγονόσιν ἐνίοτε , πολλάκις δὲ καὶ ἴσως πλειστάκις ἐπὶ τοῖς μηδὲ μέλλουσί ποτε γενήσεσθαι . καὶ ταῦθʼ οὕτως ἀναγκαῖον , ὦ Σώκρατες , ἔχειν . οὐκοῦν ὁ αὐτὸς λόγος ἂν εἴη περὶ φόβων τε καὶ θυμῶν καὶ πάντων τῶν τοιούτων , ὡς ἔστι καὶ ψευδῆ πάντα τὰ τοιαῦτα ἐνίοτε ; πάνυ μὲν οὖν . τί δέ ; πονηρὰς δόξας καὶ χρηστὰς ἄλλως ἢ ψευδεῖς γιγνομένας ἔχομεν εἰπεῖν ; οὐκ ἄλλως . οὐδʼ ἡδονάς γʼ οἶμαι κατανοοῦμεν ὡς ἄλλον τινὰ τρόπον εἰσὶν πονηραὶ πλὴν τῷ ψευδεῖς εἶναι .
Lemmas: τίς δέ ; ἄδικος τε καί παντάπασι κακός ἆρα οὐ ἐναντίος ἐκεῖνος ; πῶς δέ οὐ ; πολύς μήν ἐλπίς , ὡς λέγω ἄρτι , πᾶς ἄνθρωπος γέμω ; τίς δέ οὐ ; λόγος μήν εἰμί ἐν ἕκαστος ἐγώ , ὅς ἐλπίς ὀνομάζω ; ναί . καί δή καί ὁ φάντασμα ζωγραφέω · καί τις ὁράω πολλάκις ἑαυτοῦ χρυσός γίγνομαι ἄφθονος καί ἐπί αὐτός πολύς ἡδονή · καί δή καί ἐνζωγραφέω αὐτός ἐπί ἑαυτοῦ χαίρω σφόδρα καθοράω . τίς δέ οὐ ; οὗτος οὖν πότερος φημί ὁ μέν ἀγαθός ὡς ὁ πολύς ὁ γράφω παρατίθημι ἀληθής διά ὁ θεοφιλής εἰμί , ὁ δέ κακός ὡς αὖ ὁ πολύς ἐναντίος , ἤ μή φημί ; καί μάλα φημί . οὐκοῦν καί ὁ κακός ἡδονή γε οὐδείς ἥσσων πάρειμι ζωγραφέω , ψευδής δέ οὗτος που . τίς μήν ; ψευδής ἄρα ἡδονή ὁ πολύς ὁ πονηρός χαίρω , ὁ δέ ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος ἀληθής . ἀναγκαῖος λέγω . εἰμί δή κατά ὁ νῦν λόγος ψευδής ἐν ὁ ὁ ἄνθρωπος ψυχή ἡδονή , μιμέομαι μέντοι ὁ ἀληθής ἐπί ὁ γέλοιος , καί λύπη δέ ὡσαύτως . εἰμί . οὐκοῦν εἰμί δοξάζω μέν ὄντως ἀεί ὁ ὁ παράπαν δοξάζω , μή ἐπί εἰμί δέ μηδέ ἐπί γίγνομαι μηδέ ἐπί εἰμί ἐνίοτε . πάνυ γε . καί οὗτος γε εἰμί οἴομαι ὁ ἀπεργάζομαι δόξα ψευδής τότε καί ὁ ψευδής δοξάζω . ἦ γάρ ; ναί . τίς οὖν ; οὐ ἀνταποδοτέον ὁ λύπη τε καί ἡδονή ὁ οὗτος ἀντίστροφος ἕξις ἐν ἐκεῖνος ; πῶς ; ὡς εἰμί μέν χαίρω ὄντως ἀεί ὁ ὁ παράπαν ὁπωσοῦν καί εἰκῇ χαίρω , μή μέντοι ἐπί ὁ εἰμί μηδέ ἐπί ὁ γίγνομαι ἐνίοτε , πολλάκις δέ καί ἴσως πλειστάκις ἐπί ὁ μηδέ μέλλω ποτέ γίγνομαι . καί οὗτος οὕτως ἀναγκαῖος , ὦ Σωκράτης , ἔχω . οὐκοῦν ὁ αὐτός λόγος ἄν εἰμί περί φόβος τε καί θυμός καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , ὡς εἰμί καί ψευδής πᾶς ὁ τοιοῦτος ἐνίοτε ; πάνυ μέν οὖν . τίς δέ ; πονηρός δόξα καί χρηστός ἄλλος ἤ ψευδής γίγνομαι ἔχω λέγω ; οὐ ἄλλος . οὐδέ ἡδονή γε οἴομαι κατανοέω ὡς ἄλλος τις τρόπος εἰμί πονηρός πλήν ὁ ψευδής εἰμί .