plato-philosophy.philebus 46
ἀνάγκη . σκόπει δὴ τὰς τῶν τοιῶνδε νοσημάτων ἡδονάς , τίνα ποτὲ ἔχουσι τρόπον . ποίων ; τὰς τῶν ἀσχημόνων , ἃς οὓς εἴπομεν δυσχερεῖς μισοῦσι παντελῶς . ποίας ; οἷον τὰς τῆς ψώρας ἰάσεις τῷ τρίβειν καὶ ὅσα τοιαῦτα , οὐκ ἄλλης δεόμενα φαρμάξεως · τοῦτο γὰρ δὴ τὸ πάθος ἡμῖν , ὦ πρὸς θεῶν , τί ποτε φῶμεν ἐγγίγνεσθαι ; πότερον ἡδονὴν ἢ λύπην ; σύμμεικτον τοῦτό γʼ ἄρʼ , ὦ Σώκρατες , ἔοικε γίγνεσθαί τι κακόν . οὐ μὲν δὴ Φιλήβου γε ἕνεκα παρεθέμην τὸν λόγον · ἀλλʼ ἄνευ τούτων , ὦ Πρώταρχε , τῶν ἡδονῶν καὶ τῶν ταύταις ἑπομένων , ἂν μὴ κατοφθῶσι , σχεδὸν οὐκ ἄν ποτε δυναίμεθα διακρίνασθαι τὸ νῦν ζητούμενον . οὐκοῦν ἰτέον ἐπὶ τὰς τούτων συγγενεῖς . τὰς ἐν τῇ μείξει κοινωνούσας λέγεις ; πάνυ μὲν οὖν . εἰσὶ τοίνυν μείξεις αἱ μὲν κατὰ τὸ σῶμα ἐν αὐτοῖς τοῖς σώμασιν , αἱ δʼ αὐτῆς τῆς ψυχῆς ἐν τῇ ψυχῇ · τὰς δʼ αὖ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος ἀνευρήσομεν λύπας ἡδοναῖς μειχθείσας τοτὲ μὲν ἡδονὰς τὰ συναμφότερα , τοτὲ δὲ λύπας ἐπικαλουμένας . πῶς ; ὁπόταν ἐν τῇ καταστάσει τις ἢ τῇ διαφθορᾷ τἀναντία ἅμα πάθη πάσχῃ , ποτὲ ῥιγῶν θέρηται καὶ θερμαινόμενος ἐνίοτε ψύχηται , ζητῶν οἶμαι τὸ μὲν ἔχειν , τοῦ δὲ ἀπαλλάττεσθαι , τὸ δὴ λεγόμενον πικρῷ γλυκὺ μεμειγμένον , μετὰ δυσαπαλλακτίας παρόν , ἀγανάκτησιν καὶ ὕστερον σύντασιν ἀγρίαν ποιεῖ . καὶ μάλα ἀληθὲς τὸ νῦν λεγόμενον . οὐκοῦν αἱ τοιαῦται μείξεις αἱ μὲν ἐξ ἴσων εἰσὶ λυπῶν τε καὶ ἡδονῶν , αἱ δʼ ἐκ τῶν ἑτέρων πλειόνων ; πῶς γὰρ οὔ ; λέγε δὴ τὰς μέν , ὅταν πλείους λῦπαι τῶν ἡδονῶν γίγνωνται—τὰς τῆς ψώρας λεγομένας νυνδὴ ταύτας εἶναι καὶ τὰς τῶν γαργαλισμῶν—ὁπόταν ἐν τοῖς ἐντὸς τὸ ζέον ᾖ καὶ τὸ φλεγμαῖνον , τῇ τρίψει δὲ καὶ τῇ κνήσει μὴ ἐφικνῆταί τις , τὸ δʼ ἐπιπολῆς μόνον διαχέῃ , τοτὲ φέροντες εἰς πῦρ αὐτὰ καὶ εἰς τοὐναντίον πυρίαις μεταβάλλοντες ἐνίοτε ἀμηχάνους ἡδονάς , τοτὲ δὲ τοὐναντίον τοῖς ἐντὸς πρὸς τὰ τῶν ἔξω , λύπας ἡδοναῖς συγκερασθείσας , εἰς ὁπότερʼ ἂν ῥέψῃ , παρέσχοντο τῷ τὰ συγκεκριμένα βίᾳ διαχεῖν ἢ τὰ διακεκριμένα συγχεῖν — ὁμοῦ λύπας ἡδοναῖς παρατιθέναι .
Lemmas: ἀνάγκη . σκοπέω δή ὁ ὁ τοιόσδε νόσημα ἡδονή , τίς ποτέ ἔχω τρόπος . ποῖος ; ὁ ὁ ἀσχήμων , ὅς ὅς λέγω δυσχερής μισέω παντελής . ποῖος ; οἷον ὁ ὁ ψώρα ἴασις ὁ τρίβω καί ὅσος τοιοῦτος , οὐ ἄλλος δέω φάρμαξις · οὗτος γάρ δή ὁ πάθος ἐγώ , ὦ πρός θεός , τίς ποτέ φημί ἐγγίγνομαι ; πότερος ἡδονή ἤ λύπη ; σύμμεικτος οὗτος γε ἄρα , ὦ Σωκράτης , ἔοικα γίγνομαι τις κακός . οὐ μέν δή Φίληβος γε ἕνεκα παρατίθημι ὁ λόγος · ἀλλά ἄνευ οὗτος , ὦ Πρώταρχος , ὁ ἡδονή καί ὁ οὗτος ἕπομαι , ἐάν μή καθοράω , σχεδόν οὐ ἄν ποτέ δύναμαι διακρίνω ὁ νῦν ζητέω . οὐκοῦν ἔρχομαι ἐπί ὁ οὗτος συγγενής . ὁ ἐν ὁ μεῖξις κοινωνέω λέγω ; πάνυ μέν οὖν . εἰμί τοίνυν μεῖξις ὁ μέν κατά ὁ σῶμα ἐν αὐτός ὁ σῶμα , ὁ δέ αὐτός ὁ ψυχή ἐν ὁ ψυχή · ὁ δέ αὖ ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα ἀνευρίσκω λύπη ἡδονή μείγνυμι τότε μέν ἡδονή ὁ συναμφότεροι , τότε δέ λύπη ἐπικαλέω . πῶς ; ὁπόταν ἐν ὁ κατάστασις τις ἤ ὁ διαφθορά ἐναντίος ἅμα πάθος πάσχω , ποτέ ῥιγόω θέρω καί θερμαίνω ἐνίοτε ψύχω , ζητέω οἴομαι ὁ μέν ἔχω , ὁ δέ ἀπαλλάσσω , ὁ δή λέγω πικρός γλυκύς μείγνυμι , μετά δυσαπαλλακτία πάρειμι , ἀγανάκτησις καί ὕστερον σύντασις ἄγριος ποιέω . καί μάλα ἀληθής ὁ νῦν λέγω . οὐκοῦν ὁ τοιοῦτος μεῖξις ὁ μέν ἐκ ἴσος εἰμί λύπη τε καί ἡδονή , ὁ δέ ἐκ ὁ ἕτερος πολύς ; πῶς γάρ οὐ ; λέγω δή ὁ μέν , ὅταν πολύς λύπη ὁ ἡδονή γίγνωνται—τὰς ὁ ψώρα λέγω νυνδί οὗτος εἰμί καί ὁ ὁ γαργαλισμων—οποταω ἐν ὁ ἐντός ὁ ζέω εἰμί καί ὁ φλεγμαίνω , ὁ τρῖψις δέ καί ὁ κνῆσις μή ἐφικνέομαι τις , ὁ δέ ἐπιπολή μόνος διαχέω , τότε φέρω εἰς πῦρ αὐτός καί εἰς ἐναντίος πυρία μεταβάλλω ἐνίοτε ἀμήχανος ἡδονή , τότε δέ ἐναντίος ὁ ἐντός πρός ὁ ὁ ἔξω , λύπη ἡδονή συγκεράννυμι , εἰς ὁπότερος ἄν ῥέπω , παρέχω ὁ ὁ συγκρίνω βία διαχέω ἤ ὁ διακρίνω συγχέω — ὁμοῦ λύπη ἡδονή παρατίθημι .