plato-philosophy.philebus 47
ἀληθέστατα . οὐκοῦν ὁπόταν αὖ πλείων ἡδονὴ κατὰ τὰ τοιαῦτα πάντα συμμειχθῇ , τὸ μὲν ὑπομεμειγμένον τῆς λύπης γαργαλίζει τε καὶ ἠρέμα ἀγανακτεῖν ποιεῖ , τὸ δʼ αὖ τῆς ἡδονῆς πολὺ πλέον ἐγκεχυμένον συντείνει τε καὶ ἐνίοτε πηδᾶν ποιεῖ , καὶ παντοῖα μὲν χρώματα , παντοῖα δὲ σχήματα , παντοῖα δὲ πνεύματα ἀπεργαζόμενον πᾶσαν ἔκπληξιν καὶ βοὰς μετὰ ἀφροσύνης ἐνεργάζεται ; μάλα γε . καὶ λέγειν τε , ὦ ἑταῖρε , αὐτόν τε περὶ ἑαυτοῦ ποιεῖ καὶ ἄλλον ὡς ταύταις ταῖς ἡδοναῖς τερπόμενος οἷον ἀποθνῄσκει · καὶ ταύτας γε δὴ παντάπασιν ἀεὶ μεταδιώκει τοσούτῳ μᾶλλον ὅσῳ ἂν ἀκολαστότερός τε καὶ ἀφρονέστερος ὢν τυγχάνῃ , καὶ καλεῖ δὴ μεγίστας ταύτας , καὶ τὸν ἐν αὐταῖς ὅτι μάλιστʼ ἀεὶ ζῶντα εὐδαιμονέστατον καταριθμεῖται . πάντα , ὦ Σώκρατες , τὰ συμβαίνοντα πρὸς τῶν πολλῶν ἀνθρώπων εἰς δόξαν διεπέρανας . περί γε τῶν ἡδονῶν , ὦ Πρώταρχε , τῶν ἐν τοῖς κοινοῖς παθήμασιν αὐτοῦ τοῦ σώματος τῶν ἐπιπολῆς τε καὶ ἐντὸς κερασθέντων · περὶ δέ γʼ ὧν ψυχὴ σώματι τἀναντία συμβάλλεται , λύπην τε ἅμα πρὸς ἡδονὴν καὶ ἡδονὴν πρὸς λύπην , ὥστʼ εἰς μίαν ἀμφότερα κρᾶσιν ἰέναι , ταῦτα ἔμπροσθε μὲν διήλθομεν , ὡς , ὁπόταν κενῶται , πληρώσεως ἐπιθυμεῖ , καὶ ἐλπίζων μὲν χαίρει , κενούμενος δὲ ἀλγεῖ , ταῦτα δὲ τότε μὲν οὐκ ἐμαρτυράμεθα , νῦν δὲ λέγομεν ὡς ψυχῆς πρὸς σῶμα διαφερομένης ἐν πᾶσι τούτοις πλήθει ἀμηχάνοις οὖσι μεῖξις μία λύπης τε καὶ ἡδονῆς συμπίπτει γενομένη . κινδυνεύεις ὀρθότατα λέγειν . ἔτι τοίνυν ἡμῖν τῶν μείξεων λύπης τε καὶ ἡδονῆς λοιπὴ μία . ποία , φῄς ; ἣν αὐτὴν τὴν ψυχὴν αὑτῇ πολλάκις λαμβάνειν σύγκρασιν ἔφαμεν . πῶς οὖν δὴ τοῦτʼ αὐτὸ λέγομεν ; ὀργὴν καὶ φόβον καὶ πόθον καὶ θρῆνον καὶ ἔρωτα καὶ ζῆλον καὶ φθόνον καὶ ὅσα τοιαῦτα , ἆρʼ οὐκ αὐτῆς τῆς ψυχῆς τίθεσαι ταύτας λύπας τινάς ; ἔγωγε .
Lemmas: ἀληθής . οὐκοῦν ὁπόταν αὖ πολύς ἡδονή κατά ὁ τοιοῦτος πᾶς συμμείγνυμι , ὁ μέν ὑπομείγνυμι ὁ λύπη γαργαλίζω τε καί ἠρέμα ἀγανακτέω ποιέω , ὁ δέ αὖ ὁ ἡδονή πολύς πολύς ἐγχύνω συντείνω τε καί ἐνίοτε πηδάω ποιέω , καί παντοῖος μέν χρῶμα , παντοῖος δέ σχῆμα , παντοῖος δέ πνεῦμα ἀπεργάζομαι πᾶς ἔκπληξις καί βοή μετά ἀφροσύνη ἐνεργάζομαι ; μάλα γε . καί λέγω τε , ὦ ἑταῖρος , αὐτός τε περί ἑαυτοῦ ποιέω καί ἄλλος ὡς οὗτος ὁ ἡδονή τέρπω οἷος ἀποθνῄσκω · καί οὗτος γε δή παντάπασι ἀεί μεταδιώκω τοσοῦτος μάλα ὅσος ἄν ἀκόλαστος τε καί ἄφρων εἰμί τυγχάνω , καί καλέω δή μέγας οὗτος , καί ὁ ἐν αὐτός ὅτι μάλα ἀεί ζάω εὐδαίμων καταριθμέω . πᾶς , ὦ Σωκράτης , ὁ συμβαίνω πρός ὁ πολύς ἄνθρωπος εἰς δόξα διαπεραίνω . περί γε ὁ ἡδονή , ὦ Πρώταρχος , ὁ ἐν ὁ κοινός πάθημα αὐτός ὁ σῶμα ὁ ἐπιπολή τε καί ἐντός κεράννυμι · περί δέ γε ὅς ψυχή σῶμα ἐναντίος συμβάλλω , λύπη τε ἅμα πρός ἡδονή καί ἡδονή πρός λύπη , ὥστε εἰς εἷς ἀμφότερος κρᾶσις ἔρχομαι , οὗτος ἔμπροσθεν μέν διέρχομαι , ὡς , ὁπόταν κενόω , πλήρωσις ἐπιθυμέω , καί ἐλπίζω μέν χαίρω , κενόω δέ ἀλγέω , οὗτος δέ τότε μέν οὐ μαρτύρομαι , νῦν δέ λέγω ὡς ψυχή πρός σῶμα διαφέρω ἐν πᾶς οὗτος πλῆθος ἀμήχανος εἰμί μεῖξις εἷς λύπη τε καί ἡδονή συμπίπτω γίγνομαι . κινδυνεύω ὀρθός λέγω . ἔτι τοίνυν ἐγώ ὁ μεῖξις λύπη τε καί ἡδονή λοιπός εἷς . ποῖος , φημί ; ὅς αὐτός ὁ ψυχή ἑαυτοῦ πολλάκις λαμβάνω σύγκρασις φημί . πῶς οὖν δή οὗτος αὐτός λέγω ; ὀργή καί φόβος καί πόθος καί θρῆνος καί ἔρως καί ζῆλος καί φθόνος καί ὅσος τοιοῦτος , ἆρα οὐ αὐτός ὁ ψυχή τίθημι οὗτος λύπη τις ; ἐγώ .