plato-philosophy.philebus 48
οὐκοῦν αὐτὰς ἡδονῶν μεστὰς εὑρήσομεν ἀμηχάνων ; ἢ δεόμεθα ὑπομιμνῄσκεσθαι τὸ ὅς τʼ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι ὅς τε πολὺ γλυκίων μέλιτος καταλειβομένοιο , καὶ τὰς ἐν τοῖς θρήνοις καὶ πόθοις ἡδονὰς ἐν λύπαις οὔσας ἀναμεμειγμένας ; οὔκ , ἀλλʼ οὕτω ταῦτά γε καὶ οὐκ ἄλλως ἂν συμβαίνοι γιγνόμενα . καὶ μὴν καὶ τάς γε τραγικὰς θεωρήσεις , ὅταν ἅμα χαίροντες κλάωσι , μέμνησαι ; τί δʼ οὔ ; τὴν δʼ ἐν ταῖς κωμῳδίαις διάθεσιν ἡμῶν τῆς ψυχῆς , ἆρʼ οἶσθʼ ὡς ἔστι κἀν τούτοις μεῖξις λύπης τε καὶ ἡδονῆς ; οὐ πάνυ κατανοῶ . παντάπασι γὰρ οὐ ῥᾴδιον , ὦ Πρώταρχε , ἐν τούτῳ συννοεῖν τὸ τοιοῦτον ἑκάστοτε πάθος . οὔκουν ὥς γʼ ἔοικεν ἐμοί . λάβωμέν γε μὴν αὐτὸ τοσούτῳ μᾶλλον ὅσῳ σκοτεινότερόν ἐστιν , ἵνα καὶ ἐν ἄλλοις ῥᾷον καταμαθεῖν τις οἷός τʼ ᾖ μεῖξιν λύπης τε καὶ ἡδονῆς . λέγοις ἄν . τό τοι νυνδὴ ῥηθὲν ὄνομα φθόνου πότερα λύπην τινὰ ψυχῆς θήσεις , ἢ πῶς ; οὕτως . ἀλλὰ μὴν ὁ φθονῶν γε ἐπὶ κακοῖς τοῖς τῶν πέλας ἡδόμενος ἀναφανήσεται . σφόδρα γε . κακὸν μὴν ἄγνοια καὶ ἣν δὴ λέγομεν ἀβελτέραν ἕξιν . τί μήν ; ἐκ δὴ τούτων ἰδὲ τὸ γελοῖον ἥντινα φύσιν ἔχει . λέγε μόνον . ἔστιν δὴ πονηρία μέν τις τὸ κεφάλαιον , ἕξεώς τινος ἐπίκλην λεγομένη · τῆς δʼ αὖ πάσης πονηρίας ἐστὶ τοὐναντίον πάθος ἔχον ἢ τὸ λεγόμενον ὑπὸ τῶν ἐν Δελφοῖς γραμμάτων . τὸ γνῶθι σαυτὸν λέγεις , ὦ Σώκρατες ; ἔγωγε . τοὐναντίον μὴν ἐκείνῳ δῆλον ὅτι τὸ μηδαμῇ γιγνώσκειν αὑτὸν λεγόμενον ὑπὸ τοῦ γράμματος ἂν εἴη . τί μήν ; ὦ Πρώταρχε , πειρῶ δὲ αὐτὸ τοῦτο τριχῇ τέμνειν . πῇ φῄς ; οὐ γὰρ μὴ δυνατὸς ὦ . λέγεις δὴ δεῖν ἐμὲ τοῦτο διελέσθαι τὰ νῦν ; λέγω , καὶ δέομαί γε πρὸς τῷ λέγειν . ἆρʼ οὖν οὐ τῶν ἀγνοούντων αὑτοὺς κατὰ τρία ἀνάγκη τοῦτο τὸ πάθος πάσχειν ἕκαστον ; πῶς ; πρῶτον μὲν κατὰ χρήματα , δοξάζειν εἶναι πλουσιώτερον ἢ κατὰ τὴν αὑτῶν οὐσίαν . πολλοὶ γοῦν εἰσὶν τὸ τοιοῦτον πάθος ἔχοντες . πλείους δέ γε οἳ μείζους καὶ καλλίους αὑτοὺς δοξάζουσι , καὶ πάντα ὅσα κατὰ τὸ σῶμα εἶναι διαφερόντως τῆς οὔσης αὐτοῖς ἀληθείας . πάνυ γε . πολὺ δὲ πλεῖστοί γε οἶμαι περὶ τὸ τρίτον εἶδος τὸ τῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς διημαρτήκασιν , ἀρετῇ δοξάζοντες βελτίους ἑαυτούς , οὐκ ὄντες . σφόδρα μὲν οὖν .
Lemmas: οὐκοῦν αὐτός ἡδονή μεστός εὑρίσκω ἀμήχανος ; ἤ δέω ὑπομιμνῄσκω ὁ ὅς τε ἐφίημι πολύφρων περ χαλεπαίνω ὅς τε πολύς γλυκύς μέλι καταλείβω , καί ὁ ἐν ὁ θρῆνος καί πόθος ἡδονή ἐν λύπη εἰμί ἀναμίσγω ; οὐ , ἀλλά οὕτως οὗτος γε καί οὐ ἄλλος ἄν συμβαίνω γίγνομαι . καί μήν καί ὁ γε τραγικός θεώρησις , ὅταν ἅμα χαίρω κλαίω , μιμνῄσκω ; τίς δέ οὐ ; ὁ δέ ἐν ὁ κωμῳδία διάθεσις ἐγώ ὁ ψυχή , ἆρα οἶδα ὡς εἰμί ἐν οὗτος μεῖξις λύπη τε καί ἡδονή ; οὐ πάνυ κατανοέω . παντάπασι γάρ οὐ ῥᾴδιος , ὦ Πρώταρχος , ἐν οὗτος συννοέω ὁ τοιοῦτος ἑκάστοτε πάθος . οὔκουν ὡς γε ἔοικα ἐγώ . λαμβάνω γε μήν αὐτός τοσοῦτος μάλα ὅσος σκοτεινός εἰμί , ἵνα καί ἐν ἄλλος ῥᾴδιος καταμανθάνω τις οἷος τε εἰμί μεῖξις λύπη τε καί ἡδονή . λέγω ἄν . ὁ τοι νυνδί λέγω ὄνομα φθόνος πότερος λύπη τις ψυχή τίθημι , ἤ πῶς ; οὕτως . ἀλλά μήν ὁ φθονέω γε ἐπί κακός ὁ ὁ πέλας ἥδομαι ἀναφαίνω . σφόδρα γε . κακός μήν ἄγνοια καί ὅς δή λέγω ἀβέλτερος ἕξις . τίς μήν ; ἐκ δή οὗτος ὁράω ὁ γέλοιος ὅστις φύσις ἔχω . λέγω μόνος . εἰμί δή πονηρία μέν τις ὁ κεφάλαιος , ἕξις τις ἐπίκλην λέγω · ὁ δέ αὖ πᾶς πονηρία εἰμί ἐναντίος πάθος ἔχω ἤ ὁ λέγω ὑπό ὁ ἐν Δελφοί γράμμα . ὁ γιγνώσκω σεαυτοῦ λέγω , ὦ Σωκράτης ; ἐγώ . ἐναντίος μήν ἐκεῖνος δῆλος ὅτι ὁ μηδαμῇ γιγνώσκω ἑαυτοῦ λέγω ὑπό ὁ γράμμα ἄν εἰμί . τίς μήν ; ὦ Πρώταρχος , πειράω δέ αὐτός οὗτος τριχῆ τέμνω . πῇ φημί ; οὐ γάρ μή δυνατός εἰμί . λέγω δή δέω ἐγώ οὗτος διαιρέω ὁ νῦν ; λέγω , καί δέω γε πρός ὁ λέγω . ἆρα οὖν οὐ ὁ ἀγνοέω ἑαυτοῦ κατά τρεῖς ἀνάγκη οὗτος ὁ πάθος πάσχω ἕκαστος ; πῶς ; πρῶτος μέν κατά χρῆμα , δοξάζω εἰμί πλούσιος ἤ κατά ὁ ἑαυτοῦ οὐσία . πολύς γοῦν εἰμί ὁ τοιοῦτος πάθος ἔχω . πολύς δέ γε ὅς μέγας καί καλός ἑαυτοῦ δοξάζω , καί πᾶς ὅσος κατά ὁ σῶμα εἰμί διαφερόντως ὁ εἰμί αὐτός ἀλήθεια . πάνυ γε . πολύς δέ πολύς γε οἴομαι περί ὁ τρίτος εἶδος ὁ ὁ ἐν ὁ ψυχή διαμαρτάνω , ἀρετή δοξάζω ἀγαθός ἑαυτοῦ , οὐ εἰμί . σφόδρα μέν οὖν .