plato-philosophy.philebus 44
ἀλλὰ μήν , ὦ ἑταῖρε , λεγόντων γε ταῦτα καὶ δοξαζόντων αἰσθανόμεθα . καὶ μάλα . πότερον οὖν καὶ χαίρειν οἴονται τότε ὅταν μὴ λυπῶνται ; φασὶ γοῦν . οὐκοῦν οἴονται τότε χαίρειν · οὐ γὰρ ἂν ἔλεγόν που . κινδυνεύει . ψευδῆ γε μὴν δοξάζουσι περὶ τοῦ χαίρειν , εἴπερ χωρὶς τοῦ μὴ λυπεῖσθαι καὶ τοῦ χαίρειν ἡ φύσις ἑκατέρου . καὶ μὴν χωρίς γε ἦν . πότερον οὖν αἱρώμεθα παρʼ ἡμῖν ταῦτʼ εἶναι , καθάπερ ἄρτι , τρία , ἢ δύο μόνα , λύπην μὲν κακὸν τοῖς ἀνθρώποις , τὴν δʼ ἀπαλλαγὴν τῶν λυπῶν , αὐτὸ τοῦτο ἀγαθὸν ὄν , ἡδὺ προσαγορεύεσθαι ; πῶς δὴ νῦν τοῦτο , ὦ Σώκρατες , ἐρωτώμεθα ὑφʼ ἡμῶν αὐτῶν ; οὐ γὰρ μανθάνω . ὄντως γὰρ τοὺς πολεμίους Φιλήβου τοῦδε , ὦ Πρώταρχε , οὐ μανθάνεις ; λέγεις δὲ αὐτοὺς τίνας ; καὶ μάλα δεινοὺς λεγομένους τὰ περὶ φύσιν , οἳ τὸ παράπαν ἡδονὰς οὔ φασιν εἶναι . τί μήν ; λυπῶν ταύτας εἶναι πάσας ἀποφυγάς , ἃς νῦν οἱ περὶ Φίληβον ἡδονὰς ἐπονομάζουσιν . τούτοις οὖν ἡμᾶς πότερα πείθεσθαι συμβουλεύεις , ἢ πῶς , ὦ Σώκρατες ; οὔκ , ἀλλʼ ὥσπερ μάντεσι προσχρῆσθαί τισι , μαντευομένοις οὐ τέχνῃ ἀλλά τινι δυσχερείᾳ φύσεως οὐκ ἀγεννοῦς λίαν μεμισηκότων τὴν τῆς ἡδονῆς δύναμιν καὶ νενομικότων οὐδὲν ὑγιές , ὥστε καὶ αὐτὸ τοῦτο αὐτῆς τὸ ἐπαγωγὸν γοήτευμα , οὐχ ἡδονήν , εἶναι . τούτοις μὲν οὖν ταῦτα ἂν προσχρήσαιο , σκεψάμενος ἔτι καὶ τὰ ἄλλα αὐτῶν δυσχεράσματα · μετὰ δὲ ταῦτα αἵ γέ μοι δοκοῦσιν ἡδοναὶ ἀληθεῖς εἶναι πεύσῃ , ἵνα ἐξ ἀμφοῖν τοῖν λόγοιν σκεψάμενοι τὴν δύναμιν αὐτῆς παραθώμεθα πρὸς τὴν κρίσιν . ὀρθῶς λέγεις . μεταδιώκωμεν δὴ τούτους , ὥσπερ συμμάχους , κατὰ τὸ τῆς δυσχερείας αὐτῶν ἴχνος . οἶμαι γὰρ τοιόνδε τι λέγειν αὐτούς , ἀρχομένους ποθὲν ἄνωθεν , ὡς εἰ βουληθεῖμεν ὁτουοῦν εἴδους τὴν φύσιν ἰδεῖν , οἷον τὴν τοῦ σκληροῦ , πότερον εἰς τὰ σκληρότατα ἀποβλέποντες οὕτως ἂν μᾶλλον συννοήσαιμεν ἢ πρὸς τὰ πολλοστὰ σκληρότητι ; δεῖ δή σε , ὦ Πρώταρχε , καθάπερ ἐμοί , καὶ τούτοις τοῖς δυσχερέσιν ἀποκρίνεσθαι . πάνυ μὲν οὖν , καὶ λέγω γε αὐτοῖς ὅτι πρὸς τὰ πρῶτα μεγέθει .
Lemmas: ἀλλά μήν , ὦ ἑταῖρος , λέγω γε οὗτος καί δοξάζω αἰσθάνομαι . καί μάλα . πότερος οὖν καί χαίρω οἴομαι τότε ὅταν μή λυπέω ; φημί γοῦν . οὐκοῦν οἴομαι τότε χαίρω · οὐ γάρ ἄν λέγω που . κινδυνεύω . ψευδής γε μήν δοξάζω περί ὁ χαίρω , εἴπερ χωρίς ὁ μή λυπέω καί ὁ χαίρω ὁ φύσις ἑκάτερος . καί μήν χωρίς γε εἰμί . πότερος οὖν αἱρέω παρά ἐγώ οὗτος εἰμί , καθά ἄρτι , τρεῖς , ἤ δύο μόνος , λύπη μέν κακός ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ ἀπαλλαγή ὁ λύπη , αὐτός οὗτος ἀγαθός εἰμί , ἡδύς προσαγορεύω ; πῶς δή νῦν οὗτος , ὦ Σωκράτης , ἐρωτάω ὑπό ἐγώ αὐτός ; οὐ γάρ μανθάνω . ὄντως γάρ ὁ πολέμιος Φίληβος ὅδε , ὦ Πρώταρχος , οὐ μανθάνω ; λέγω δέ αὐτός τίς ; καί μάλα δεινός λέγω ὁ περί φύσις , ὅς ὁ παράπαν ἡδονή οὐ φημί εἰμί . τίς μήν ; λυπέω οὗτος εἰμί πᾶς ἀποφυγή , ὅς νῦν ὁ περί Φίληβος ἡδονή ἐπονομάζω . οὗτος οὖν ἐγώ πότερος πείθω συμβουλεύω , ἤ πῶς , ὦ Σωκράτης ; οὐ , ἀλλά ὥσπερ μάντις προσχράομαι τις , μαντεύομαι οὐ τέχνη ἀλλά τις δυσχέρεια φύσις οὐ ἀγεννής λίαν μισέω ὁ ὁ ἡδονή δύναμις καί νομίζω οὐδείς ὑγιής , ὥστε καί αὐτός οὗτος αὐτός ὁ ἐπαγωγός γοήτευμα , οὐ ἡδονή , εἰμί . οὗτος μέν οὖν οὗτος ἄν προσχράομαι , σκοπέω ἔτι καί ὁ ἄλλος αὐτός δυσχέρασμα · μετά δέ οὗτος ὁ γε ἐγώ δοκέω ἡδονή ἀληθής εἰμί πυνθάνομαι , ἵνα ἐκ ἄμφω ὁ λόγος σκοπέω ὁ δύναμις αὐτός παρατίθημι πρός ὁ κρίσις . ὀρθός λέγω . μεταδιώκω δή οὗτος , ὥσπερ σύμμαχος , κατά ὁ ὁ δυσχέρεια αὐτός ἴχνος . οἴομαι γάρ τοιόσδε τις λέγω αὐτός , ἄρχω ποθεν ἄνωθεν , ὡς εἰ βούλομαι ὅστις εἶδος ὁ φύσις ὁράω , οἷος ὁ ὁ σκληρός , πότερος εἰς ὁ σκληρός ἀποβλέπω οὕτως ἄν μάλα συννοέω ἤ πρός ὁ πολλοστός σκληρότης ; δέω δή σύ , ὦ Πρώταρχος , καθά ἐγώ , καί οὗτος ὁ δυσχερής ἀποκρίνω . πάνυ μέν οὖν , καί λέγω γε αὐτός ὅτι πρός ὁ πρῶτος μέγεθος .