plato-philosophy.phaedrus 251
ὁ μὲν οὖν μὴ νεοτελὴς ἢ διεφθαρμένος οὐκ ὀξέως ἐνθένδε ἐκεῖσε φέρεται πρὸς αὐτὸ τὸ κάλλος , θεώμενος αὐτοῦ τὴν τῇδε ἐπωνυμίαν , ὥστʼ οὐ σέβεται προσορῶν , ἀλλʼ ἡδονῇ παραδοὺς τετράποδος νόμον βαίνειν ἐπιχειρεῖ καὶ παιδοσπορεῖν , καὶ ὕβρει προσομιλῶν οὐ δέδοικεν οὐδʼ αἰσχύνεται παρὰ φύσιν ἡδονὴν διώκων · ὁ δὲ ἀρτιτελής , ὁ τῶν τότε πολυθεάμων , ὅταν θεοειδὲς πρόσωπον ἴδῃ κάλλος εὖ μεμιμημένον ἤ τινα σώματος ἰδέαν , πρῶτον μὲν ἔφριξε καί τι τῶν τότε ὑπῆλθεν αὐτὸν δειμάτων , εἶτα προσορῶν ὡς θεὸν σέβεται , καὶ εἰ μὴ ἐδεδίει τὴν τῆς σφόδρα μανίας δόξαν , θύοι ἂν ὡς ἀγάλματι καὶ θεῷ τοῖς παιδικοῖς . ἰδόντα δʼ αὐτὸν οἷον ἐκ τῆς φρίκης μεταβολή τε καὶ ἱδρὼς καὶ θερμότης ἀήθης λαμβάνει · δεξάμενος γὰρ τοῦ κάλλους τὴν ἀπορροὴν διὰ τῶν ὀμμάτων ἐθερμάνθη ᾗ ἡ τοῦ πτεροῦ φύσις ἄρδεται , θερμανθέντος δὲ ἐτάκη τὰ περὶ τὴν ἔκφυσιν , ἃ πάλαι ὑπὸ σκληρότητος συμμεμυκότα εἶργε μὴ βλαστάνειν , ἐπιρρυείσης δὲ τῆς τροφῆς ᾤδησέ τε καὶ ὥρμησε φύεσθαι ἀπὸ τῆς ῥίζης ὁ τοῦ πτεροῦ καυλὸς ὑπὸ πᾶν τὸ τῆς ψυχῆς εἶδος · πᾶσα γὰρ ἦν τὸ πάλαι πτερωτή . ζεῖ οὖν ἐν τούτῳ ὅλη καὶ ἀνακηκίει , καὶ ὅπερ τὸ τῶν ὀδοντοφυούντων πάθος περὶ τοὺς ὀδόντας γίγνεται ὅταν ἄρτι φύωσιν , κνῆσίς τε καὶ ἀγανάκτησις περὶ τὰ οὖλα , ταὐτὸν δὴ πέπονθεν ἡ τοῦ πτεροφυεῖν ἀρχομένου ψυχή · ζεῖ τε καὶ ἀγανακτεῖ καὶ γαργαλίζεται φύουσα τὰ πτερά . ὅταν μὲν οὖν βλέπουσα πρὸς τὸ τοῦ παιδὸς κάλλος , ἐκεῖθεν μέρη ἐπιόντα καὶ ῥέοντʼ—ἃ δὴ διὰ ταῦτα ἵμερος καλεῖται—δεχομένη ἄρδηταί τε καὶ θερμαίνηται , λωφᾷ τε τῆς ὀδύνης καὶ γέγηθεν · ὅταν δὲ χωρὶς γένηται καὶ αὐχμήσῃ , τὰ τῶν διεξόδων στόματα ᾗ τὸ πτερὸν ὁρμᾷ , συναυαινόμενα μύσαντα ἀποκλῄει τὴν βλάστην τοῦ πτεροῦ , ἡ δʼ ἐντὸς μετὰ τοῦ ἱμέρου ἀποκεκλῃμένη , πηδῶσα οἷον τὰ σφύζοντα , τῇ διεξόδῳ ἐγχρίει ἑκάστη τῇ καθʼ αὑτήν , ὥστε πᾶσα κεντουμένη κύκλῳ ἡ ψυχὴ οἰστρᾷ καὶ ὀδυνᾶται , μνήμην δʼ αὖ ἔχουσα τοῦ καλοῦ γέγηθεν . ἐκ δὲ ἀμφοτέρων μεμειγμένων ἀδημονεῖ τε τῇ ἀτοπίᾳ τοῦ πάθους καὶ ἀποροῦσα λυττᾷ , καὶ ἐμμανὴς οὖσα οὔτε νυκτὸς δύναται καθεύδειν οὔτε μεθʼ ἡμέραν οὗ ἂν ᾖ μένειν , θεῖ δὲ ποθοῦσα ὅπου ἂν οἴηται ὄψεσθαι τὸν ἔχοντα τὸ κάλλος · ἰδοῦσα δὲ καὶ ἐποχετευσαμένη ἵμερον ἔλυσε μὲν τὰ τότε συμπεφραγμένα , ἀναπνοὴν δὲ λαβοῦσα κέντρων τε καὶ ὠδίνων ἔληξεν , ἡδονὴν δʼ αὖ ταύτην γλυκυτάτην ἐν τῷ παρόντι καρποῦται .
Lemmas: ὁ μέν οὖν μή νεοτελής ἤ διαφθείρω οὐ ὀξύς ἐνθένδε ἐκεῖσε φέρω πρός αὐτός ὁ κάλλος , θεάομαι αὐτός ὁ τῇδε ἐπωνυμία , ὥστε οὐ σέβω προσοράω , ἀλλά ἡδονή παραδίδωμι τετράπους νόμος βαίνω ἐπιχειρέω καί παιδοσπορέω , καί ὕβρις προσομιλέω οὐ δείδω οὐδέ αἰσχύνω παρά φύσις ἡδονή διώκω · ὁ δέ ἀρτιτελής , ὁ ὁ τότε πολυθεάμων , ὅταν θεοειδής πρόσωπον ὁράω κάλλος εὖ μιμέομαι ἤ τις σῶμα ἰδέα , πρῶτος μέν φρίσσω καί τις ὁ τότε ὑπέρχομαι αὐτός δεῖμα , εἶτα προσοράω ὡς θεός σέβω , καί εἰ μή δείδω ὁ ὁ σφόδρα μανία δόξα , θύω ἄν ὡς ἄγαλμα καί θεός ὁ παιδικός . ὁράω δέ αὐτός οἷος ἐκ ὁ φρίκη μεταβολή τε καί ἱδρώς καί θερμότης ἀήθης λαμβάνω · δέχομαι γάρ ὁ κάλλος ὁ ἀπορροή διά ὁ ὄμμα θερμαίνω ᾗ ὁ ὁ πτερόν φύσις ἄρδω , θερμαίνω δέ τήκω ὁ περί ὁ ἔκφυσις , ὅς πάλαι ὑπό σκληρότης συμμύω ἔργω μή βλαστάνω , ἐπιρρέω δέ ὁ τροφή οἰδέω τε καί ὁρμάω φύω ἀπό ὁ ῥίζα ὁ ὁ πτερόν καυλός ὑπό πᾶς ὁ ὁ ψυχή εἶδος · πᾶς γάρ εἰμί ὁ πάλαι πτερωτός . ζέω οὖν ἐν οὗτος ὅλος καί ἀνακηκίω , καί ὅς ὁ ὁ ὀδοντοφυέω πάθος περί ὁ ὀδούς γίγνομαι ὅταν ἄρτι φύω , κνῆσις τε καί ἀγανάκτησις περί ὁ οὖλον , αὐτός δή πάσχω ὁ ὁ πτεροφυέω ἄρχω ψυχή · ζέω τε καί ἀγανακτέω καί γαργαλίζω φύω ὁ πτερόν . ὅταν μέν οὖν βλέπω πρός ὁ ὁ παῖς κάλλος , ἐκεῖθεν μέρος ἐπέρχομαι καί ῥέω δή διά οὗτος ἵμερος καλειται—δεχομενω ἄρδω τε καί θερμαίνω , λωφάω τε ὁ ὀδύνη καί γηθέω · ὅταν δέ χωρίς γίγνομαι καί αὐχμέω , ὁ ὁ διέξοδος στόμα ᾗ ὁ πτερόν ὁρμάω , συναυαίνω μύω ἀποκλείω ὁ βλάστη ὁ πτερόν , ὁ δέ ἐντός μετά ὁ ἵμερος ἀποκλείω , πηδάω οἷος ὁ σφύζω , ὁ διέξοδος ἐγχρίω ἕκαστος ὁ κατά ἑαυτοῦ , ὥστε πᾶς κεντάω κύκλος ὁ ψυχή οἰστράω καί ὀδυνάω , μνήμη δέ αὖ ἔχω ὁ καλός γηθέω . ἐκ δέ ἀμφότερος μείγνυμι ἀδημονέω τε ὁ ἀτοπία ὁ πάθος καί ἀπορέω λυσσάω , καί ἐμμανής εἰμί οὔτε νύξ δύναμαι καθεύδω οὔτε μετά ἡμέρα οὗ ἄν εἰμί μένω , θέω δέ ποθέω ὅπου ἄν οἴομαι ὁράω ὁ ἔχω ὁ κάλλος · ὁράω δέ καί ἐποχετεύω ἵμερος λύω μέν ὁ τότε συμφράζομαι , ἀναπνοή δέ λαμβάνω κέντρον τε καί ὠδίς λήγω , ἡδονή δέ αὖ οὗτος γλυκύς ἐν ὁ πάρειμι καρπόω .