plato-philosophy.phaedrus 244
οὑτωσὶ τοίνυν , ὦ παῖ καλέ , ἐννόησον , ὡς ὁ μὲν πρότερος ἦν λόγος Φαίδρου τοῦ Πυθοκλέους , Μυρρινουσίου ἀνδρός · ὃν δὲ μέλλω λέγειν , Στησιχόρου τοῦ Εὐφήμου , Ἱμεραίου . λεκτέος δὲ ὧδε , ὅτι οὐκ ἔστʼ ἔτυμος λόγος ὃς ἂν παρόντος ἐραστοῦ τῷ μὴ ἐρῶντι μᾶλλον φῇ δεῖν χαρίζεσθαι , διότι δὴ ὁ μὲν μαίνεται , ὁ δὲ σωφρονεῖ . εἰ μὲν γὰρ ἦν ἁπλοῦν τὸ μανίαν κακὸν εἶναι , καλῶς ἂν ἐλέγετο · νῦν δὲ τὰ μέγιστα τῶν ἀγαθῶν ἡμῖν γίγνεται διὰ μανίας , θείᾳ μέντοι δόσει διδομένης . ἥ τε γὰρ δὴ ἐν Δελφοῖς προφῆτις αἵ τʼ ἐν Δωδώνῃ ἱέρειαι μανεῖσαι μὲν πολλὰ δὴ καὶ καλὰ ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ τὴν Ἑλλάδα ἠργάσαντο , σωφρονοῦσαι δὲ βραχέα ἢ οὐδέν · καὶ ἐὰν δὴ λέγωμεν Σίβυλλάν τε καὶ ἄλλους , ὅσοι μαντικῇ χρώμενοι ἐνθέῳ πολλὰ δὴ πολλοῖς προλέγοντες εἰς τὸ μέλλον ὤρθωσαν , μηκύνοιμεν ἂν δῆλα παντὶ λέγοντες . τόδε μὴν ἄξιον ἐπιμαρτύρασθαι , ὅτι καὶ τῶν παλαιῶν οἱ τὰ ὀνόματα τιθέμενοι οὐκ αἰσχρὸν ἡγοῦντο οὐδὲ ὄνειδος μανίαν · οὐ γὰρ ἂν τῇ καλλίστῃ τέχνῃ , ᾗ τὸ μέλλον κρίνεται , αὐτὸ τοῦτο τοὔνομα ἐμπλέκοντες μανικὴν ἐκάλεσαν . ἀλλʼ ὡς καλοῦ ὄντος , ὅταν θείᾳ μοίρᾳ γίγνηται , οὕτω νομίσαντες ἔθεντο , οἱ δὲ νῦν ἀπειροκάλως τὸ ταῦ ἐπεμβάλλοντες μαντικὴν ἐκάλεσαν . ἐπεὶ καὶ τήν γε τῶν ἐμφρόνων , ζήτησιν τοῦ μέλλοντος διά τε ὀρνίθων ποιουμένων καὶ τῶν ἄλλων σημείων , ἅτʼ ἐκ διανοίας ποριζομένων ἀνθρωπίνῃ οἰήσει νοῦν τε καὶ ἱστορίαν , οἰονοϊστικὴν ἐπωνόμασαν , ἣν νῦν οἰωνιστικὴν τῷ ω σεμνύνοντες οἱ νέοι καλοῦσιν · ὅσῳ δὴ οὖν τελεώτερον καὶ ἐντιμότερον μαντικὴ οἰωνιστικῆς , τό τε ὄνομα τοῦ ὀνόματος ἔργον τʼ ἔργου , τόσῳ κάλλιον μαρτυροῦσιν οἱ παλαιοὶ μανίαν σωφροσύνης τὴν ἐκ θεοῦ τῆς παρʼ ἀνθρώπων γιγνομένης . ἀλλὰ μὴν νόσων γε καὶ πόνων τῶν μεγίστων , ἃ δὴ παλαιῶν ἐκ μηνιμάτων ποθὲν ἔν τισι τῶν γενῶν ἡ μανία ἐγγενομένη καὶ προφητεύσασα , οἷς ἔδει ἀπαλλαγὴν ηὕρετο , καταφυγοῦσα πρὸς θεῶν εὐχάς τε καὶ λατρείας , ὅθεν δὴ καθαρμῶν τε καὶ τελετῶν τυχοῦσα ἐξάντη ἐποίησε τὸν ἔχοντα πρός τε τὸν παρόντα καὶ τὸν ἔπειτα χρόνον , λύσιν τῷ ὀρθῶς μανέντι τε καὶ κατασχομένῳ τῶν παρόντων κακῶν εὑρομένη .
Lemmas: οὕτως τοίνυν , ὦ παῖς καλός , ἐννοέω , ὡς ὁ μέν πρότερος εἰμί λόγος Φαῖδρας ὁ Πυθοκλῆς , Μυρρινούσιος ἀνήρ · ὅς δέ μέλλω λέγω , Στησίχορος ὁ Εὔφημος , Ἱμεραῖος . λεκτέος δέ ὧδε , ὅτι οὐ εἰμί ἔτυμος λόγος ὅς ἄν πάρειμι ἐραστής ὁ μή ἐράω μάλα φημί δέω χαρίζω , διότι δή ὁ μέν μαίνομαι , ὁ δέ σωφρονέω . εἰ μέν γάρ εἰμί ἁπλόος ὁ μανία κακός εἰμί , καλός ἄν λέγω · νῦν δέ ὁ μέγας ὁ ἀγαθός ἐγώ γίγνομαι διά μανία , θεῖος μέντοι δόσις δίδωμι . ὁ τε γάρ δή ἐν Δελφοί προφῆτις ὁ τε ἐν Δωδώνη ἱέρεια μαίνομαι μέν πολύς δή καί καλός ἴδιος τε καί δημόσιος ὁ Ἑλλάς ἐργάζομαι , σωφρονέω δέ βραχύς ἤ οὐδείς · καί ἐάν δή λέγω Σίβυλλα τε καί ἄλλος , ὅσος μαντικός χράω ἔνθεος πολύς δή πολύς προλέγω εἰς ὁ μέλλω ὀρθόω , μηκύνω ἄν δῆλος πᾶς λέγω . ὅδε μήν ἄξιος ἐπιμαρτύρομαι , ὅτι καί ὁ παλαιός ὁ ὁ ὄνομα τίθημι οὐ αἰσχρός ἡγέομαι οὐδέ ὄνειδος μανία · οὐ γάρ ἄν ὁ καλός τέχνη , ὅς ὁ μέλλω κρίνω , αὐτός οὗτος ὄνομα ἐμπλέκω μανικός καλέω . ἀλλά ὡς καλός εἰμί , ὅταν θεῖος μοῖρα γίγνομαι , οὕτως νομίζω τίθημι , ὁ δέ νῦν ἀπειρόκαλος ὁ ταῦ ἐπεμβάλλω μαντικός καλέω . ἐπεί καί ὁ γε ὁ ἔμφρων , ζήτησις ὁ μέλλω διά τε ὄρνις ποιέω καί ὁ ἄλλος σημεῖον , ὅστε ἐκ διάνοια πορίζω ἀνθρώπινος οἴησις νόος τε καί ἱστορία , οἰονοϊστική ἐπονομάζω , ὅς νῦν οἰωνιστικός ὁ ω̅ σεμνύνω ὁ νέος καλέω · ὅσος δή οὖν τέλειος καί ἔντιμος μαντικός οἰωνιστικός , ὁ τε ὄνομα ὁ ὄνομα ἔργον τε ἔργον , τόσος καλός μαρτυρέω ὁ παλαιός μανία σωφροσύνη ὁ ἐκ θεός ὁ παρά ἄνθρωπος γίγνομαι . ἀλλά μήν νόσος γε καί πόνος ὁ μέγας , ὅς δή παλαιός ἐκ μήνιμα ποθεν ἐν τις ὁ γένος ὁ μανία ἐγγίγνομαι καί προφητεύω , ὅς δέω ἀπαλλαγή εὑρίσκω , καταφεύγω πρός θεός εὐχή τε καί λατρεία , ὅθεν δή καθαρμός τε καί τελετή τυγχάνω ἐξαντάω ποιέω ὁ ἔχω πρός τε ὁ πάρειμι καί ὁ ἔπειτα χρόνος , λύσις ὁ ὀρθός μαίνομαι τε καί κατέχω ὁ πάρειμι κακός εὑρίσκω .