plato-philosophy.phaedrus 263
ναί . ἆρʼ οὖν οὐ παντὶ δῆλον τό γε τοιόνδε , ὡς περὶ μὲν ἔνια τῶν τοιούτων ὁμονοητικῶς ἔχομεν , περὶ δʼ ἔνια στασιωτικῶς ; δοκῶ μὲν ὃ λέγεις μανθάνειν , ἔτι δʼ εἰπὲ σαφέστερον . ὅταν τις ὄνομα εἴπῃ σιδήρου ἢ ἀργύρου , ἆρʼ οὐ τὸ αὐτὸ πάντες διενοήθημεν ; καὶ μάλα . τί δʼ ὅταν δικαίου ἢ ἀγαθοῦ ; οὐκ ἄλλος ἄλλῃ φέρεται , καὶ ἀμφισβητοῦμεν ἀλλήλοις τε καὶ ἡμῖν αὐτοῖς ; πάνυ μὲν οὖν . ἐν μὲν ἄρα τοῖς συμφωνοῦμεν , ἐν δὲ τοῖς οὔ . οὕτω . ποτέρωθι οὖν εὐαπατητότεροί ἐσμεν , καὶ ἡ ῥητορικὴ ἐν ποτέροις μεῖζον δύναται ; δῆλον ὅτι ἐν οἷς πλανώμεθα . οὐκοῦν τὸν μέλλοντα τέχνην ῥητορικὴν μετιέναι πρῶτον μὲν δεῖ ταῦτα ὁδῷ διῃρῆσθαι , καὶ εἰληφέναι τινὰ χαρακτῆρα ἑκατέρου τοῦ εἴδους , ἐν ᾧ τε ἀνάγκη τὸ πλῆθος πλανᾶσθαι καὶ ἐν ᾧ μή . καλὸν γοῦν ἄν , ὦ Σώκρατες , εἶδος εἴη κατανενοηκὼς ὁ τοῦτο λαβών . ἔπειτά γε οἶμαι πρὸς ἑκάστῳ γιγνόμενον μὴ λανθάνειν ἀλλʼ ὀξέως αἰσθάνεσθαι περὶ οὗ ἂν μέλλῃ ἐρεῖν ποτέρου ὂν τυγχάνει τοῦ γένους . τί μήν ; τί οὖν ; τὸν ἔρωτα πότερον φῶμεν εἶναι τῶν ἀμφισβητησίμων ἢ τῶν μή ; τῶν ἀμφισβητησίμων δήπου · ἢ οἴει ἄν σοι ἐγχωρῆσαι εἰπεῖν ἃ νυνδὴ εἶπες περὶ αὐτοῦ , ὡς βλάβη τέ ἐστι τῷ ἐρωμένῳ καὶ ἐρῶντι , καὶ αὖθις ὡς μέγιστον ὂν τῶν ἀγαθῶν τυγχάνει ; ἄριστα λέγεις · ἀλλʼ εἰπὲ καὶ τόδε—ἐγὼ γάρ τοι διὰ τὸ ἐνθουσιαστικὸν οὐ πάνυ μέμνημαι—εἰ ὡρισάμην ἔρωτα ἀρχόμενος τοῦ λόγου . νὴ Δία ἀμηχάνως γε ὡς σφόδρα . φεῦ , ὅσῳ λέγεις τεχνικωτέρας Νύμφας τὰς Ἀχελῴου καὶ Πᾶνα τὸν Ἑρμοῦ Λυσίου τοῦ Κεφάλου πρὸς λόγους εἶναι . ἢ οὐδὲν λέγω , ἀλλὰ καὶ ὁ Λυσίας ἀρχόμενος τοῦ ἐρωτικοῦ ἠνάγκασεν ἡμᾶς ὑπολαβεῖν τὸν ἔρωτα ἕν τι τῶν ὄντων ὃ αὐτὸς ἐβουλήθη , καὶ πρὸς τοῦτο ἤδη συνταξάμενος πάντα τὸν ὕστερον λόγον διεπεράνατο ; βούλει πάλιν ἀναγνῶμεν τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ ; εἰ σοί γε δοκεῖ · ὃ μέντοι ζητεῖς οὐκ ἔστʼ αὐτόθι . λέγε , ἵνα ἀκούσω αὐτοῦ ἐκείνου .
Lemmas: ναί . ἆρα οὖν οὐ πᾶς δῆλος ὁ γε τοιόσδε , ὡς περί μέν ἔνιοι ὁ τοιοῦτος ὁμονοητικός ἔχω , περί δέ ἔνιοι στασιωτικός ; δοκέω μέν ὅς λέγω μανθάνω , ἔτι δέ λέγω σαφής . ὅταν τις ὄνομα λέγω σίδηρος ἤ ἄργυρος , ἆρα οὐ ὁ αὐτός πᾶς διανοέομαι ; καί μάλα . τίς δέ ὅταν δίκαιος ἤ ἀγαθός ; οὐ ἄλλος ἄλλῃ φέρω , καί ἀμφισβητέω ἀλλήλων τε καί ἐγώ αὐτός ; πάνυ μέν οὖν . ἐν μέν ἄρα ὁ συμφωνέω , ἐν δέ ὁ οὐ . οὕτως . ποτέρωθι οὖν εὐαπάτητος εἰμί , καί ὁ ῥητορικός ἐν πότερος μέγας δύναμαι ; δῆλος ὅτι ἐν ὅς πλανάω . οὐκοῦν ὁ μέλλω τέχνη ῥητορική μεθίημι πρῶτος μέν δέω οὗτος ὁδός διαιρέω , καί λαμβάνω τις χαρακτήρ ἑκάτερος ὁ εἶδος , ἐν ὅς τε ἀνάγκη ὁ πλῆθος πλανάω καί ἐν ὅς μή . καλός γοῦν ἄν , ὦ Σωκράτης , εἶδος εἰμί κατανοέω ὁ οὗτος λαμβάνω . ἔπειτα γε οἴομαι πρός ἕκαστος γίγνομαι μή λανθάνω ἀλλά ὀξύς αἰσθάνομαι περί ὅς ἄν μέλλω λέγω πότερος εἰμί τυγχάνω ὁ γένος . τίς μήν ; τίς οὖν ; ὁ ἔρως πότερος φημί εἰμί ὁ ἀμφισβητήσιμος ἤ ὁ μή ; ὁ ἀμφισβητήσιμος δήπου · ἤ οἴομαι ἄν σύ ἐγχωρέω λέγω ὅς νυνδί λέγω περί αὐτός , ὡς βλάβη τε εἰμί ὁ ἐράω καί ἐράω , καί αὖθις ὡς μέγας εἰμί ὁ ἀγαθός τυγχάνω ; ἀγαθός λέγω · ἀλλά λέγω καί τόδε—ἐγὼ γάρ τοι διά ὁ ἐνθουσιαστικός οὐ πάνυ μιμνῄσκω ὁρίζω ἔρως ἄρχω ὁ λόγος . νή Ζεύς ἀμήχανος γε ὡς σφόδρα . φεῦ , ὅσος λέγω τεχνικός Νύμφη ὁ Ἀχελῷος καί Πάν ὁ Ἑρμῆς Λύσιος ὁ Κέφαλος πρός λόγος εἰμί . ἤ οὐδείς λέγω , ἀλλά καί ὁ Λυσίας ἄρχω ὁ ἐρωτικός ἀναγκάζω ἐγώ ὑπολαμβάνω ὁ ἔρως εἷς τις ὁ εἰμί ὅς αὐτός βούλομαι , καί πρός οὗτος ἤδη συντάσσω πᾶς ὁ ὕστερον λόγος διαπεραίνω ; βούλομαι πάλιν ἀναγιγνώσκω ὁ ἀρχή αὐτός ; εἰ σύ γε δοκέω · ὅς μέντοι ζητέω οὐ εἰμί αὐτόθι . λέγω , ἵνα ἀκούω αὐτός ἐκεῖνος .