plato-philosophy.phaedrus 277
ἔστι γάρ , ὦ φίλε Φαῖδρε , οὕτω · πολὺ δʼ οἶμαι καλλίων σπουδὴ περὶ αὐτὰ γίγνεται , ὅταν τις τῇ διαλεκτικῇ τέχνῃ χρώμενος , λαβὼν ψυχὴν προσήκουσαν , φυτεύῃ τε καὶ σπείρῃ μετʼ ἐπιστήμης λόγους , οἳ ἑαυτοῖς τῷ τε φυτεύσαντι βοηθεῖν ἱκανοὶ καὶ οὐχὶ ἄκαρποι ἀλλὰ ἔχοντες σπέρμα , ὅθεν ἄλλοι ἐν ἄλλοις ἤθεσι φυόμενοι τοῦτʼ ἀεὶ ἀθάνατον παρέχειν ἱκανοί , καὶ τὸν ἔχοντα εὐδαιμονεῖν ποιοῦντες εἰς ὅσον ἀνθρώπῳ δυνατὸν μάλιστα . πολὺ γὰρ τοῦτʼ ἔτι κάλλιον λέγεις . νῦν δὴ ἐκεῖνα ἤδη , ὦ Φαῖδρε , δυνάμεθα κρίνειν , τούτων ὡμολογημένων . τὰ ποῖα ; ὧν δὴ πέρι βουληθέντες ἰδεῖν ἀφικόμεθα εἰς τόδε , ὅπως τὸ Λυσίου τε ὄνειδος ἐξετάσαιμεν τῆς τῶν λόγων γραφῆς πέρι , καὶ αὐτοὺς τοὺς λόγους οἳ τέχνῃ καὶ ἄνευ τέχνης γράφοιντο . τὸ μὲν οὖν ἔντεχνον καὶ μὴ δοκεῖ μοι δεδηλῶσθαι μετρίως . ἔδοξέ γε δή · πάλιν δὲ ὑπόμνησόν με πῶς . πρὶν ἄν τις τό τε ἀληθὲς ἑκάστων εἰδῇ πέρι ὧν λέγει ἢ γράφει , κατʼ αὐτό τε πᾶν ὁρίζεσθαι δυνατὸς γένηται , ὁρισάμενός τε πάλιν κατʼ εἴδη μέχρι τοῦ ἀτμήτου τέμνειν ἐπιστηθῇ , περί τε ψυχῆς φύσεως διιδὼν κατὰ ταὐτά , τὸ προσαρμόττον ἑκάστῃ φύσει εἶδος ἀνευρίσκων , οὕτω τιθῇ καὶ διακοσμῇ τὸν λόγον , ποικίλῃ μὲν ποικίλους ψυχῇ καὶ παναρμονίους διδοὺς λόγους , ἁπλοῦς δὲ ἁπλῇ , οὐ πρότερον δυνατὸν τέχνῃ ἔσεσθαι καθʼ ὅσον πέφυκε μεταχειρισθῆναι τὸ λόγων γένος , οὔτε τι πρὸς τὸ διδάξαι οὔτε τι πρὸς τὸ πεῖσαι , ὡς ὁ ἔμπροσθεν πᾶς μεμήνυκεν ἡμῖν λόγος . παντάπασι μὲν οὖν τοῦτό γε οὕτω πως ἐφάνη . τί δʼ αὖ περὶ τοῦ καλὸν ἢ αἰσχρὸν εἶναι τὸ λόγους λέγειν τε καὶ γράφειν , καὶ ὅπῃ γιγνόμενον ἐν δίκῃ λέγοιτʼ ἂν ὄνειδος ἢ μή , ἆρα οὐ δεδήλωκεν τὰ λεχθέντα ὀλίγον ἔμπροσθεν — τὰ ποῖα ; ὡς εἴτε Λυσίας ἤ τις ἄλλος πώποτε ἔγραψεν ἢ γράψει ἰδίᾳ ἢ δημοσίᾳ νόμους τιθείς , σύγγραμμα πολιτικὸν γράφων καὶ μεγάλην τινὰ ἐν αὐτῷ βεβαιότητα ἡγούμενος καὶ σαφήνειαν , οὕτω μὲν ὄνειδος τῷ γράφοντι , εἴτε τίς φησιν εἴτε μή · τὸ γὰρ ἀγνοεῖν ὕπαρ τε καὶ ὄναρ δικαίων καὶ ἀδίκων πέρι καὶ κακῶν καὶ ἀγαθῶν οὐκ ἐκφεύγει τῇ ἀληθείᾳ μὴ οὐκ ἐπονείδιστον εἶναι , οὐδὲ ἂν ὁ πᾶς ὄχλος αὐτὸ ἐπαινέσῃ . οὐ γὰρ οὖν .
Lemmas: εἰμί γάρ , ὦ φίλος Φαῖδρος , οὕτως · πολύς δέ οἴομαι καλός σπουδή περί αὐτός γίγνομαι , ὅταν τις ὁ διαλεκτικός τέχνη χράω , λαμβάνω ψυχή προσήκω , φυτεύω τε καί σπείρω μετά ἐπιστήμη λόγος , ὅς ἑαυτοῦ ὁ τε φυτεύω βοηθέω ἱκανός καί οὐ ἄκαρπος ἀλλά ἔχω σπέρμα , ὅθεν ἄλλος ἐν ἄλλος ἦθος φύω οὗτος ἀεί ἀθάνατος παρέχω ἱκανός , καί ὁ ἔχω εὐδαιμονέω ποιέω εἰς ὅσος ἄνθρωπος δυνατός μάλα . πολύς γάρ οὗτος ἔτι καλός λέγω . νῦν δή ἐκεῖνος ἤδη , ὦ Φαῖδρος , δύναμαι κρίνω , οὗτος ὁμολογέω . ὁ ποῖος ; ὅς δή περί βούλομαι ὁράω ἀφικνέομαι εἰς ὅδε , ὅπως ὁ Λύσιος τε ὄνειδος ἐξετάζω ὁ ὁ λόγος γραφή περί , καί αὐτός ὁ λόγος ὅς τέχνη καί ἄνευ τέχνη γράφω . ὁ μέν οὖν ἔντεχνος καί μή δοκέω ἐγώ δηλόω μέτριος . δοκέω γε δή · πάλιν δέ ὑπομιμνῄσκω ἐγώ πῶς . πρίν ἄν τις ὁ τε ἀληθής ἕκαστος οἶδα περί ὅς λέγω ἤ γράφω , κατά αὐτός τε πᾶς ὁρίζω δυνατός γίγνομαι , ὁρίζω τε πάλιν κατά εἶδος μέχρι ὁ ἄτμητος τέμνω ἐπίσταμαι , περί τε ψυχή φύσις διοράω κατά αὐτός , ὁ προσαρμόζω ἕκαστος φύσις εἶδος ἀνευρίσκω , οὕτως τίθημι καί διακοσμέω ὁ λόγος , ποικίλος μέν ποικίλος ψυχή καί παναρμόνιος δίδωμι λόγος , ἁπλόος δέ ἁπλόος , οὐ πρότερος δυνατός τέχνη εἰμί κατά ὅσος φύω μεταχειρίζω ὁ λόγος γένος , οὔτε τις πρός ὁ διδάσκω οὔτε τις πρός ὁ πείθω , ὡς ὁ ἔμπροσθεν πᾶς μηνύω ἐγώ λόγος . παντάπασι μέν οὖν οὗτος γε οὕτως πως φαίνω . τίς δέ αὖ περί ὁ καλός ἤ αἰσχρός εἰμί ὁ λόγος λέγω τε καί γράφω , καί ὅπῃ γίγνομαι ἐν δίκη λέγω ἄν ὄνειδος ἤ μή , ἆρα οὐ δηλόω ὁ λέγω ὀλίγος ἔμπροσθεν — ὁ ποῖος ; ὡς εἴτε Λυσίας ἤ τις ἄλλος πώποτε γράφω ἤ γράφω ἴδιος ἤ δημοσίᾳ νόμος τίθημι , σύγγραμμα πολιτικός γράφω καί μέγας τις ἐν αὐτός βεβαιότης ἡγέομαι καί σαφήνεια , οὕτως μέν ὄνειδος ὁ γράφω , εἴτε τις φημί εἴτε μή · ὁ γάρ ἀγνοέω ὕπαρ τε καί ὄναρ δίκαιος καί ἄδικος περί καί κακός καί ἀγαθός οὐ ἐκφεύγω ὁ ἀλήθεια μή οὐ ἐπονείδιστος εἰμί , οὐδέ ἐάν ὁ πᾶς ὄχλος αὐτός ἐπαινέω . οὐ γάρ οὖν .