plato-philosophy.phaedrus 228
πῶς λέγεις , ὦ βέλτιστε Σώκρατες ; οἴει με , ἃ Λυσίας ἐν πολλῷ χρόνῳ κατὰ σχολὴν συνέθηκε , δεινότατος ὢν τῶν νῦν γράφειν , ταῦτα ἰδιώτην ὄντα ἀπομνημονεύσειν ἀξίως ἐκείνου ; πολλοῦ γε δέω · καίτοι ἐβουλόμην γʼ ἂν μᾶλλον ἤ μοι πολὺ χρυσίον γενέσθαι . ὦ Φαῖδρε , εἰ ἐγὼ Φαῖδρον ἀγνοῶ , καὶ ἐμαυτοῦ ἐπιλέλησμαι . ἀλλὰ γὰρ οὐδέτερά ἐστι τούτων · εὖ οἶδα ὅτι Λυσίου λόγον ἀκούων ἐκεῖνος οὐ μόνον ἅπαξ ἤκουσεν , ἀλλὰ πολλάκις ἐπαναλαμβάνων ἐκέλευέν οἱ λέγειν , ὁ δὲ ἐπείθετο προθύμως . τῷ δὲ οὐδὲ ταῦτα ἦν ἱκανά , ἀλλὰ τελευτῶν παραλαβὼν τὸ βιβλίον ἃ μάλιστα ἐπεθύμει ἐπεσκόπει , καὶ τοῦτο δρῶν ἐξ ἑωθινοῦ καθήμενος ἀπειπὼν εἰς περίπατον ᾔει , ὡς μὲν ἐγὼ οἶμαι , νὴ τὸν κύνα , ἐξεπιστάμενος τὸν λόγον , εἰ μὴ πάνυ τι ἦν μακρός . ἐπορεύετο δʼ ἐκτὸς τείχους ἵνα μελετῴη . ἀπαντήσας δὲ τῷ νοσοῦντι περὶ λόγων ἀκοήν , ἰδὼν μέν , ἰδών , ἥσθη ὅτι ἕξοι τὸν συγκορυβαντιῶντα , καὶ προάγειν ἐκέλευε . δεομένου δὲ λέγειν τοῦ τῶν λόγων ἐραστοῦ , ἐθρύπτετο ὡς δὴ οὐκ ἐπιθυμῶν λέγειν · τελευτῶν δὲ ἔμελλε καὶ εἰ μή τις ἑκὼν ἀκούοι βίᾳ ἐρεῖν . σὺ οὖν , ὦ Φαῖδρε , αὐτοῦ δεήθητι ὅπερ τάχα πάντως ποιήσει νῦν ἤδη ποιεῖν . ἐμοὶ ὡς ἀληθῶς πολὺ κράτιστόν ἐστιν οὕτως ὅπως δύναμαι λέγειν , ὥς μοι δοκεῖς σὺ οὐδαμῶς με ἀφήσειν πρὶν ἂν εἴπω ἁμῶς γέ πως . πάνυ γάρ σοι ἀληθῆ δοκῶ . οὑτωσὶ τοίνυν ποιήσω . τῷ ὄντι γάρ , ὦ Σώκρατες , παντὸς μᾶλλον τά γε ῥήματα οὐκ ἐξέμαθον · τὴν μέντοι διάνοιαν σχεδὸν ἁπάντων , οἷς ἔφη διαφέρειν τὰ τοῦ ἐρῶντος ἢ τὰ τοῦ μή , ἐν κεφαλαίοις ἕκαστον ἐφεξῆς δίειμι , ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ πρώτου . δείξας γε πρῶτον , ὦ φιλότης , τί ἄρα ἐν τῇ ἀριστερᾷ ἔχεις ὑπὸ τῷ ἱματίῳ · τοπάζω γάρ σε ἔχειν τὸν λόγον αὐτόν . εἰ δὲ τοῦτό ἐστιν , οὑτωσὶ διανοοῦ περὶ ἐμοῦ , ὡς ἐγώ σε πάνυ μὲν φιλῶ , παρόντος δὲ καὶ Λυσίου , ἐμαυτόν σοι ἐμμελετᾶν παρέχειν οὐ πάνυ δέδοκται . ἀλλʼ ἴθι , δείκνυε . παῦε . ἐκκέκρουκάς με ἐλπίδος , ὦ Σώκρατες , ἣν εἶχον ἐν σοὶ ὡς ἐγγυμνασόμενος . ἀλλὰ ποῦ δὴ βούλει καθιζόμενοι ἀναγνῶμεν ;
Lemmas: πῶς λέγω , ὦ ἀγαθός Σωκράτης ; οἴομαι ἐγώ , ὅς Λυσίας ἐν πολύς χρόνος κατά σχολή συντίθημι , δεινός εἰμί ὁ νῦν γράφω , οὗτος ἰδιώτης εἰμί ἀπομνημονεύω ἄξιος ἐκεῖνος ; πολύς γε δέω · καίτοι βούλομαι γε ἄν μάλα ἤ ἐγώ πολύς χρυσίον γίγνομαι . ὦ Φαῖδρος , εἰ ἐγώ Φαῖδρος ἀγνοέω , καί ἐμαυτοῦ ἐπιλανθάνω . ἀλλά γάρ οὐδέτερος εἰμί οὗτος · εὖ οἶδα ὅτι Λύσιος λόγος ἀκούω ἐκεῖνος οὐ μόνος ἅπαξ ἀκούω , ἀλλά πολλάκις ἐπαναλαμβάνω κελεύω ἕ λέγω , ὁ δέ πείθω πρόθυμος . ὁ δέ οὐδέ οὗτος εἰμί ἱκανός , ἀλλά τελευτάω παραλαμβάνω ὁ βιβλίον ὅς μάλα ἐπιθυμέω ἐπισκοπέω , καί οὗτος δράω ἐκ ἑωθινός κάθημαι ἀπολέγω εἰς περίπατος ἔρχομαι , ὡς μέν ἐγώ οἴομαι , νή ὁ κύων , ἐξεπίσταμαι ὁ λόγος , εἰ μή πάνυ τις εἰμί μακρός . πορεύω δέ ἐκτός τεῖχος ἵνα μελετάω . ἀπαντάω δέ ὁ νοσέω περί λόγος ἀκοή , ὁράω μέν , ὁράω , ἥδομαι ὅτι ἔχω ὁ συγκορυβαντιάω , καί προάγω κελεύω . δέω δέ λέγω ὁ ὁ λόγος ἐραστής , θρύπτω ὡς δή οὐ ἐπιθυμέω λέγω · τελευτάω δέ μέλλω καί εἰ μή τις ἑκών ἀκούω βία λέγω . σύ οὖν , ὦ Φαῖδρος , αὐτός δέω ὅς τάχα πάντως ποιέω νῦν ἤδη ποιέω . ἐγώ ὡς ἀληθής πολύς κρατύς εἰμί οὕτως ὅπως δύναμαι λέγω , ὡς ἐγώ δοκέω σύ οὐδαμῶς ἐγώ ἀφίημι πρίν ἄν λέγω ἀμῶς γε πως . πάνυ γάρ σύ ἀληθής δοκέω . οὕτως τοίνυν ποιέω . ὁ εἰμί γάρ , ὦ Σωκράτης , πᾶς μάλα ὁ γε ῥῆμα οὐ ἐκμανθάνω · ὁ μέντοι διάνοια σχεδόν ἅπας , ὅς φημί διαφέρω ὁ ὁ ἐράω ἤ ὁ ὁ μή , ἐν κεφάλαιος ἕκαστος ἐφεξῆς διέρχομαι , ἄρχω ἀπό ὁ πρῶτος . δείκνυμι γε πρῶτος , ὦ φιλότης , τίς ἄρα ἐν ὁ ἀριστερός ἔχω ὑπό ὁ ἱμάτιον · τοπάζω γάρ σύ ἔχω ὁ λόγος αὐτός . εἰ δέ οὗτος εἰμί , οὕτως διανοόω περί ἐγώ , ὡς ἐγώ σύ πάνυ μέν φιλέω , πάρειμι δέ καί Λύσιος , ἐμαυτοῦ σύ ἐμμελετάω παρέχω οὐ πάνυ δοκέω . ἀλλά ἔρχομαι , δείκνυμι . παύω . ἐκκρούω ἐγώ ἐλπίς , ὦ Σωκράτης , ὅς ἔχω ἐν σύ ὡς ἐγγυμνάζω . ἀλλά ποῦ δή βούλομαι καθίζω ἀναγιγνώσκω ;