plato-philosophy.phaedrus 234
ἀλλʼ ἴσως προσήκει οὐ τοῖς σφόδρα δεομένοις χαρίζεσθαι , ἀλλὰ τοῖς μάλιστα ἀποδοῦναι χάριν δυναμένοις · οὐδὲ τοῖς προσαιτοῦσι μόνον , ἀλλὰ τοῖς τοῦ πράγματος ἀξίοις · οὐδὲ ὅσοι τῆς σῆς ὥρας ἀπολαύσονται , ἀλλʼ οἵτινες πρεσβυτέρῳ γενομένῳ τῶν σφετέρων ἀγαθῶν μεταδώσουσιν · οὐδὲ οἳ διαπραξάμενοι πρὸς τοὺς ἄλλους φιλοτιμήσονται , ἀλλʼ οἵτινες αἰσχυνόμενοι πρὸς ἅπαντας σιωπήσονται · οὐδὲ τοῖς ὀλίγον χρόνον σπουδάζουσιν , ἀλλὰ τοῖς ὁμοίως διὰ παντὸς τοῦ βίου φίλοις ἐσομένοις · οὐδὲ οἵτινες παυόμενοι τῆς ἐπιθυμίας ἔχθρας πρόφασιν ζητήσουσιν , ἀλλʼ οἳ παυσαμένου τῆς ὥρας τότε τὴν αὑτῶν ἀρετὴν ἐπιδείξονται . σὺ οὖν τῶν τε εἰρημένων μέμνησο καὶ ἐκεῖνο ἐνθυμοῦ , ὅτι τοὺς μὲν ἐρῶντας οἱ φίλοι νουθετοῦσιν ὡς ὄντος κακοῦ τοῦ ἐπιτηδεύματος , τοῖς δὲ μὴ ἐρῶσιν οὐδεὶς πώποτε τῶν οἰκείων ἐμέμψατο ὡς διὰ τοῦτο κακῶς βουλευομένοις περὶ ἑαυτῶν . ἴσως ἂν οὖν ἔροιό με εἰ ἅπασίν σοι παραινῶ τοῖς μὴ ἐρῶσι χαρίζεσθαι . ἐγὼ μὲν οἶμαι οὐδʼ ἂν τὸν ἐρῶντα πρὸς ἅπαντάς σε κελεύειν τοὺς ἐρῶντας ταύτην ἔχειν τὴν διάνοιαν . οὔτε γὰρ τῷ λαμβάνοντι χάριτος ἴσης ἄξιον , οὔτε σοὶ βουλομένῳ τοὺς ἄλλους λανθάνειν ὁμοίως δυνατόν · δεῖ δὲ βλάβην μὲν ἀπʼ αὐτοῦ μηδεμίαν , ὠφελίαν δὲ ἀμφοῖν γίγνεσθαι . ἐγὼ μὲν οὖν ἱκανά μοι νομίζω τὰ εἰρημένα · εἰ δʼ ἔτι τι σὺ ποθεῖς , ἡγούμενος παραλελεῖφθαι , ἐρώτα . τί σοι φαίνεται , ὦ Σώκρατες , ὁ λόγος ; οὐχ ὑπερφυῶς τά τε ἄλλα καὶ τοῖς ὀνόμασιν εἰρῆσθαι ; δαιμονίως μὲν οὖν , ὦ ἑταῖρε , ὥστε με ἐκπλαγῆναι . καὶ τοῦτο ἐγὼ ἔπαθον διὰ σέ , ὦ Φαῖδρε , πρὸς σὲ ἀποβλέπων , ὅτι ἐμοὶ ἐδόκεις γάνυσθαι ὑπὸ τοῦ λόγου μεταξὺ ἀναγιγνώσκων · ἡγούμενος γὰρ σὲ μᾶλλον ἢ ἐμὲ ἐπαΐειν περὶ τῶν τοιούτων σοὶ εἱπόμην , καὶ ἑπόμενος συνεβάκχευσα μετὰ σοῦ τῆς θείας κεφαλῆς . εἶεν · οὕτω δὴ δοκεῖ παίζειν ; δοκῶ γάρ σοι παίζειν καὶ οὐχὶ ἐσπουδακέναι ; μηδαμῶς , ὦ Σώκρατες , ἀλλʼ ὡς ἀληθῶς εἰπὲ πρὸς Διὸς φιλίου , οἴει ἄν τινα ἔχειν εἰπεῖν ἄλλον τῶν Ἑλλήνων ἕτερα τούτων μείζω καὶ πλείω περὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος ;
Lemmas: ἀλλά ἴσως προσήκω οὐ ὁ σφόδρα δέω χαρίζω , ἀλλά ὁ μάλα ἀποδίδωμι χάρις δύναμαι · οὐδέ ὁ προσαιτέω μόνος , ἀλλά ὁ ὁ πρᾶγμα ἄξιος · οὐδέ ὅσος ὁ σός ὥρα ἀπολαύω , ἀλλά ὅστις πρέσβυς γίγνομαι ὁ σφέτερος ἀγαθός μεταδίδωμι · οὐδέ ὁ διαπράσσω πρός ὁ ἄλλος φιλοτιμέομαι , ἀλλά ὅστις αἰσχύνω πρός ἅπας σιωπάω · οὐδέ ὁ ὀλίγος χρόνος σπουδάζω , ἀλλά ὁ ὅμοιος διά πᾶς ὁ βίος φίλος εἰμί · οὐδέ ὅστις παύω ὁ ἐπιθυμία ἔχθρα πρόφασις ζητέω , ἀλλά ὅς παύω ὁ ὥρα τότε ὁ ἑαυτοῦ ἀρετή ἐπιδείκνυμι . σύ οὖν ὁ τε λέγω μιμνῄσκω καί ἐκεῖνος ἐνθυμέομαι , ὅτι ὁ μέν ἐράω ὁ φίλος νουθετέω ὡς εἰμί κακός ὁ ἐπιτήδευμα , ὁ δέ μή ἐράω οὐδείς πώποτε ὁ οἰκεῖος μέμφομαι ὡς διά οὗτος κακός βουλεύω περί ἑαυτοῦ . ἴσως ἄν οὖν ἔρομαι ἐγώ εἰ ἅπας σύ παραινέω ὁ μή ἐράω χαρίζω . ἐγώ μέν οἴομαι οὐδέ ἄν ὁ ἐράω πρός ἅπας σύ κελεύω ὁ ἐράω οὗτος ἔχω ὁ διάνοια . οὔτε γάρ ὁ λαμβάνω χάρις ἴσος ἄξιος , οὔτε σύ βούλομαι ὁ ἄλλος λανθάνω ὅμοιος δυνατός · δέω δέ βλάβη μέν ἀπό αὐτός μηδείς , ὠφέλεια δέ ἄμφω γίγνομαι . ἐγώ μέν οὖν ἱκανός ἐγώ νομίζω ὁ λέγω · εἰ δέ ἔτι τις σύ ποθέω , ἡγέομαι παραλείπω , ἐρωτάω . τίς σύ φαίνω , ὦ Σωκράτης , ὁ λόγος ; οὐ ὑπερφυής ὁ τε ἄλλος καί ὁ ὄνομα λέγω ; δαιμόνιος μέν οὖν , ὦ ἑταῖρος , ὥστε ἐγώ ἐκπλήγνυμι . καί οὗτος ἐγώ πάσχω διά σύ , ὦ Φαῖδρος , πρός σύ ἀποβλέπω , ὅτι ἐγώ δοκέω γάνυμαι ὑπό ὁ λόγος μεταξύ ἀναγιγνώσκω · ἡγέομαι γάρ σύ μάλα ἤ ἐγώ ἐπαΐω περί ὁ τοιοῦτος σύ ἕπομαι , καί ἕπομαι συνΒακχεύω μετά σύ ὁ θεῖος κεφαλή . εἶεν · οὕτως δή δοκέω παίζω ; δοκέω γάρ σύ παίζω καί οὐ σπουδάζω ; μηδαμῶς , ὦ Σωκράτης , ἀλλά ὡς ἀληθής λέγω πρός Ζεύς φίλιος , οἴομαι ἄν τις ἔχω λέγω ἄλλος ὁ Ἕλλην ἕτερος οὗτος μέγας καί πολύς περί ὁ αὐτός πρᾶγμα ;