plato-philosophy.phaedrus 250
καθάπερ γὰρ εἴρηται , πᾶσα μὲν ἀνθρώπου ψυχὴ φύσει τεθέαται τὰ ὄντα , ἢ οὐκ ἂν ἦλθεν εἰς τόδε τὸ ζῷον · ἀναμιμνῄσκεσθαι δὲ ἐκ τῶνδε ἐκεῖνα οὐ ῥᾴδιον ἁπάσῃ , οὔτε ὅσαι βραχέως εἶδον τότε τἀκεῖ , οὔθʼ αἳ δεῦρο πεσοῦσαι ἐδυστύχησαν , ὥστε ὑπό τινων ὁμιλιῶν ἐπὶ τὸ ἄδικον τραπόμεναι λήθην ὧν τότε εἶδον ἱερῶν ἔχειν . ὀλίγαι δὴ λείπονται αἷς τὸ τῆς μνήμης ἱκανῶς πάρεστιν · αὗται δέ , ὅταν τι τῶν ἐκεῖ ὁμοίωμα ἴδωσιν , ἐκπλήττονται καὶ οὐκέτʼ ἐν αὑτῶν γίγνονται , ὃ δʼ ἔστι τὸ πάθος ἀγνοοῦσι διὰ τὸ μὴ ἱκανῶς διαισθάνεσθαι . δικαιοσύνης μὲν οὖν καὶ σωφροσύνης καὶ ὅσα ἄλλα τίμια ψυχαῖς οὐκ ἔνεστι φέγγος οὐδὲν ἐν τοῖς τῇδε ὁμοιώμασιν , ἀλλὰ διʼ ἀμυδρῶν ὀργάνων μόγις αὐτῶν καὶ ὀλίγοι ἐπὶ τὰς εἰκόνας ἰόντες θεῶνται τὸ τοῦ εἰκασθέντος γένος · κάλλος δὲ τότʼ ἦν ἰδεῖν λαμπρόν , ὅτε σὺν εὐδαίμονι χορῷ μακαρίαν ὄψιν τε καὶ θέαν , ἑπόμενοι μετὰ μὲν Διὸς ἡμεῖς , ἄλλοι δὲ μετʼ ἄλλου θεῶν , εἶδόν τε καὶ ἐτελοῦντο τῶν τελετῶν ἣν θέμις λέγειν μακαριωτάτην , ἣν ὠργιάζομεν ὁλόκληροι μὲν αὐτοὶ ὄντες καὶ ἀπαθεῖς κακῶν ὅσα ἡμᾶς ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ ὑπέμενεν , ὁλόκληρα δὲ καὶ ἁπλᾶ καὶ ἀτρεμῆ καὶ εὐδαίμονα φάσματα μυούμενοί τε καὶ ἐποπτεύοντες ἐν αὐγῇ καθαρᾷ , καθαροὶ ὄντες καὶ ἀσήμαντοι τούτου ὃ νῦν δὴ σῶμα περιφέροντες ὀνομάζομεν , ὀστρέου τρόπον δεδεσμευμένοι . ταῦτα μὲν οὖν μνήμῃ κεχαρίσθω , διʼ ἣν πόθῳ τῶν τότε νῦν μακρότερα εἴρηται · περὶ δὲ κάλλους , ὥσπερ εἴπομεν , μετʼ ἐκείνων τε ἔλαμπεν ὄν , δεῦρό τʼ ἐλθόντες κατειλήφαμεν αὐτὸ διὰ τῆς ἐναργεστάτης αἰσθήσεως τῶν ἡμετέρων στίλβον ἐναργέστατα . ὄψις γὰρ ἡμῖν ὀξυτάτη τῶν διὰ τοῦ σώματος ἔρχεται αἰσθήσεων , ᾗ φρόνησις οὐχ ὁρᾶται—δεινοὺς γὰρ ἂν παρεῖχεν ἔρωτας , εἴ τι τοιοῦτον ἑαυτῆς ἐναργὲς εἴδωλον παρείχετο εἰς ὄψιν ἰόν—καὶ τἆλλα ὅσα ἐραστά · νῦν δὲ κάλλος μόνον ταύτην ἔσχε μοῖραν , ὥστʼ ἐκφανέστατον εἶναι καὶ ἐρασμιώτατον .
Lemmas: καθά γάρ λέγω , πᾶς μέν ἄνθρωπος ψυχή φύσις θεάομαι ὁ εἰμί , ἤ οὐ ἄν ἔρχομαι εἰς ὅδε ὁ ζῷον · ἀναμιμνῄσκω δέ ἐκ ὅδε ἐκεῖνος οὐ ῥᾴδιος ἅπας , οὔτε ὅσος βραχύς ὁράω τότε ἐκεῖ , οὔτε ὁ δεῦρο πίπτω δυστυχέω , ὥστε ὑπό τις ὁμιλία ἐπί ὁ ἄδικος τρέπω λήθη ὅς τότε ὁράω ἱερός ἔχω . ὀλίγος δή λείπω ὅς ὁ ὁ μνήμη ἱκανός πάρειμι · οὗτος δέ , ὅταν τις ὁ ἐκεῖ ὁμοίωμα ὁράω , ἐκπλήσσω καί οὐκέτι ἐν ἑαυτοῦ γίγνομαι , ὅς δέ εἰμί ὁ πάθος ἀγνοέω διά ὁ μή ἱκανός διαισθάνομαι . δικαιοσύνη μέν οὖν καί σωφροσύνη καί ὅσος ἄλλος τίμιος ψυχή οὐ ἔνειμι φέγγος οὐδείς ἐν ὁ τῇδε ὁμοίωμα , ἀλλά διά ἀμυδρός ὄργανον μόγις αὐτός καί ὀλίγος ἐπί ὁ εἰκών ἔρχομαι θεάομαι ὁ ὁ εἰκάζω γένος · κάλλος δέ τότε εἰμί ὁράω λαμπρός , ὅτε σύν εὐδαίμων χορός μακάριος ὄψις τε καί θέα , ἕπομαι μετά μέν Ζεύς ἐγώ , ἄλλος δέ μετά ἄλλος θεός , ὁράω τε καί τελέω ὁ τελετή ὅς θέμις λέγω μακάριος , ὅς ὀργιάζω ὁλόκληρος μέν αὐτός εἰμί καί ἀπαθής κακός ὅσος ἐγώ ἐν ὕστερος χρόνος ὑπομένω , ὁλόκληρος δέ καί ἁπλόος καί ἀτρεμής καί εὐδαίμων φάσμα μυέω τε καί ἐποπτεύω ἐν αὐγή καθαρός , καθαρός εἰμί καί ἀσήμαντος οὗτος ὅς νῦν δή σῶμα περιφέρω ὀνομάζω , ὄστρεον τρόπος δεσμεύω . οὗτος μέν οὖν μνήμη χαρίζω , διά ὅς πόθος ὁ τότε νῦν μακρός λέγω · περί δέ κάλλος , ὥσπερ λέγω , μετά ἐκεῖνος τε λάμπω εἰμί , δεῦρο τε ἔρχομαι καταλαμβάνω αὐτός διά ὁ ἐναργής αἴσθησις ὁ ἡμέτερος στίλβω ἐναργής . ὄψις γάρ ἐγώ ὀξύς ὁ διά ὁ σῶμα ἔρχομαι αἴσθησις , ὅς φρόνησις οὐ οραται—δεινοος γάρ ἄν παρέχω ἔρως , εἰ τις τοιοῦτος ἑαυτοῦ ἐναργής εἴδωλον παρέχω εἰς ὄψις ἰόν—καὶ ἄλλος ὅσος ἐραστός · νῦν δέ κάλλος μόνος οὗτος ἔχω μοῖρα , ὥστε ἐκφανής εἰμί καί ἐράσμιος .