plato-philosophy.phaedrus 242
καὶ οὕτω δὴ ὁ μῦθος ὅτι πάσχειν προσήκει αὐτῷ , τοῦτο πείσεται · κἀγὼ τὸν ποταμὸν τοῦτον διαβὰς ἀπέρχομαι πρὶν ὑπὸ σοῦ τι μεῖζον ἀναγκασθῆναι . μήπω γε , ὦ Σώκρατες , πρὶν ἂν τὸ καῦμα παρέλθῃ . ἢ οὐχ ὁρᾷς ὡς σχεδὸν ἤδη μεσημβρία ἵσταται ἡ δὴ καλουμένη σταθερά ; ἀλλὰ περιμείναντες καὶ ἅμα περὶ τῶν εἰρημένων διαλεχθέντες , τάχα ἐπειδὰν ἀποψυχῇ ἴμεν . θεῖός γʼ εἶ περὶ τοὺς λόγους , ὦ Φαῖδρε , καὶ ἀτεχνῶς θαυμάσιος . οἶμαι γὰρ ἐγὼ τῶν ἐπὶ τοῦ σοῦ βίου γεγονότων λόγων μηδένα πλείους ἢ σὲ πεποιηκέναι γεγενῆσθαι ἤτοι αὐτὸν λέγοντα ἢ ἄλλους ἑνί γέ τῳ τρόπῳ προσαναγκάζοντα — Σιμμίαν Θηβαῖον ἐξαιρῶ λόγου · τῶν δὲ ἄλλων πάμπολυ κρατεῖς—καὶ νῦν αὖ δοκεῖς αἴτιός μοι γεγενῆσθαι λόγῳ τινὶ ῥηθῆναι . οὐ πόλεμόν γε ἀγγέλλεις . ἀλλὰ πῶς δὴ καὶ τίνι τούτῳ ; ἡνίκʼ ἔμελλον , ὠγαθέ , τὸν ποταμὸν διαβαίνειν , τὸ δαιμόνιόν τε καὶ τὸ εἰωθὸς σημεῖόν μοι γίγνεσθαι ἐγένετο—ἀεὶ δέ με ἐπίσχει ὃ ἂν μέλλω πράττειν—καί τινα φωνὴν ἔδοξα αὐτόθεν ἀκοῦσαι , ἥ με οὐκ ἐᾷ ἀπιέναι πρὶν ἂν ἀφοσιώσωμαι , ὡς δή τι ἡμαρτηκότα εἰς τὸ θεῖον . εἰμὶ δὴ οὖν μάντις μέν , οὐ πάνυ δὲ σπουδαῖος , ἀλλʼ ὥσπερ οἱ τὰ γράμματα φαῦλοι , ὅσον μὲν ἐμαυτῷ μόνον ἱκανός · σαφῶς οὖν ἤδη μανθάνω τὸ ἁμάρτημα . ὡς δή τοι , ὦ ἑταῖρε , μαντικόν γέ τι καὶ ἡ ψυχή · ἐμὲ γὰρ ἔθραξε μέν τι καὶ πάλαι λέγοντα τὸν λόγον , καί πως ἐδυσωπούμην κατʼ Ἴβυκον , μή τι παρὰ θεοῖς ἀμβλακὼν τιμὰν πρὸς ἀνθρώπων ἀμείψω · νῦν δʼ ᾔσθημαι τὸ ἁμάρτημα . λέγεις δὲ δὴ τί ; δεινόν , ὦ Φαῖδρε , δεινὸν λόγον αὐτός τε ἐκόμισας ἐμέ τε ἠνάγκασας εἰπεῖν . πῶς δή ; εὐήθη καὶ ὑπό τι ἀσεβῆ · οὗ τίς ἂν εἴη δεινότερος ; οὐδείς , εἴ γε σὺ ἀληθῆ λέγεις . τί οὖν ; τὸν ἔρωτα οὐκ Ἀφροδίτης καὶ θεόν τινα ἡγῇ ; λέγεταί γε δή . οὔ τι ὑπό γε Λυσίου , οὐδὲ ὑπὸ τοῦ σοῦ λόγου , ὃς διὰ τοῦ ἐμοῦ στόματος καταφαρμακευθέντος ὑπὸ σοῦ ἐλέχθη .
Lemmas: καί οὕτως δή ὁ μῦθος ὅτι πάσχω προσήκω αὐτός , οὗτος πάσχω · ἐγώ ὁ ποταμός οὗτος διαβαίνω ἀπέρχομαι πρίν ὑπό σύ τις μέγας ἀναγκάζω . μήπω γε , ὦ Σωκράτης , πρίν ἄν ὁ καῦμα παρέρχομαι . ἤ οὐ ὁράω ὡς σχεδόν ἤδη μεσημβρία ἵστημι ὁ δή καλέω σταθερός ; ἀλλά περιμένω καί ἅμα περί ὁ λέγω διαλέγω , τάχα ἐπειδάν ἀποψύχω ἔρχομαι . θεῖος γε εἰμί περί ὁ λόγος , ὦ Φαῖδρος , καί ἄτεχνος θαυμάσιος . οἴομαι γάρ ἐγώ ὁ ἐπί ὁ σός βίος γίγνομαι λόγος μηδείς πολύς ἤ σύ ποιέω γίγνομαι ἤτοι αὐτός λέγω ἤ ἄλλος εἷς γε τις τρόπος προσαναγκάζω — Σιμμίας Θηβαῖος ἐξαιρέω λόγος · ὁ δέ ἄλλος πάμπολυς κρατέω νῦν αὖ δοκέω αἴτιος ἐγώ γίγνομαι λόγος τις λέγω . οὐ πόλεμος γε ἀγγέλλω . ἀλλά πῶς δή καί τίς οὗτος ; ἡνίκα μέλλω , ἀγαθός , ὁ ποταμός διαβαίνω , ὁ δαιμόνιον τε καί ὁ εἴωθα σημεῖον ἐγώ γίγνομαι ἐγένετο—ἀεὶ δέ ἐγώ ἐπίσχω ὅς ἄν μέλλω πράσσω τις φωνή δοκέω αὐτόθεν ἀκούω , ὅς ἐγώ οὐ ἐάω ἀπέρχομαι πρίν ἄν ἀφοσιόω , ὡς δή τις ἁμαρτάνω εἰς ὁ θεῖος . εἰμί δή οὖν μάντις μέν , οὐ πάνυ δέ σπουδαῖος , ἀλλά ὥσπερ ὁ ὁ γράμμα φαῦλος , ὅσος μέν ἐμαυτοῦ μόνος ἱκανός · σαφής οὖν ἤδη μανθάνω ὁ ἁμάρτημα . ὡς δή τοι , ὦ ἑταῖρος , μαντικός γε τις καί ὁ ψυχή · ἐγώ γάρ θράσσω μέν τις καί πάλαι λέγω ὁ λόγος , καί πως δυσωπέω κατά Ἴβυκος , μή τις παρά θεός ἀμπλακεῖν τιμή πρός ἄνθρωπος ἀμείβω · νῦν δέ αἰσθάνομαι ὁ ἁμάρτημα . λέγω δέ δή τίς ; δεινός , ὦ Φαῖδρος , δεινός λόγος αὐτός τε κομίζω ἐγώ τε ἀναγκάζω λέγω . πῶς δή ; εὐήθης καί ὑπό τις ἀσεβής · ὅς τίς ἄν εἰμί δεινός ; οὐδείς , εἰ γε σύ ἀληθής λέγω . τίς οὖν ; ὁ ἔρως οὐ Ἀφροδίτη καί θεός τις ἡγέομαι ; λέγω γε δή . οὐ τις ὑπό γε Λύσιος , οὐδέ ὑπό ὁ σός λόγος , ὅς διά ὁ ἐγώ στόμα καταφαρμακεύω ὑπό σύ λέγω .