plato-philosophy.phaedrus 275
ὁ δʼ εἶπεν · ὦ τεχνικώτατε Θεύθ , ἄλλος μὲν τεκεῖν δυνατὸς τὰ τέχνης , ἄλλος δὲ κρῖναι τίνʼ ἔχει μοῖραν βλάβης τε καὶ ὠφελίας τοῖς μέλλουσι χρῆσθαι · καὶ νῦν σύ , πατὴρ ὢν γραμμάτων , διʼ εὔνοιαν τοὐναντίον εἶπες ἢ δύναται . τοῦτο γὰρ τῶν μαθόντων λήθην μὲν ἐν ψυχαῖς παρέξει μνήμης ἀμελετησίᾳ , ἅτε διὰ πίστιν γραφῆς ἔξωθεν ὑπʼ ἀλλοτρίων τύπων , οὐκ ἔνδοθεν αὐτοὺς ὑφʼ αὑτῶν ἀναμιμνῃσκομένους · οὔκουν μνήμης ἀλλὰ ὑπομνήσεως φάρμακον ηὗρες . σοφίας δὲ τοῖς μαθηταῖς δόξαν , οὐκ ἀλήθειαν πορίζεις · πολυήκοοι γάρ σοι γενόμενοι ἄνευ διδαχῆς πολυγνώμονες εἶναι δόξουσιν , ἀγνώμονες ὡς ἐπὶ τὸ πλῆθος ὄντες , καὶ χαλεποὶ συνεῖναι , δοξόσοφοι γεγονότες ἀντὶ σοφῶν . ὦ Σώκρατες , ῥᾳδίως σὺ Αἰγυπτίους καὶ ὁποδαποὺς ἂν ἐθέλῃς λόγους ποιεῖς . οἱ δέ γʼ , ὦ φίλε , ἐν τῷ τοῦ Διὸς τοῦ Δωδωναίου ἱερῷ δρυὸς λόγους ἔφησαν μαντικοὺς πρώτους γενέσθαι . τοῖς μὲν οὖν τότε , ἅτε οὐκ οὖσι σοφοῖς ὥσπερ ὑμεῖς οἱ νέοι , ἀπέχρη δρυὸς καὶ πέτρας ἀκούειν ὑπʼ εὐηθείας , εἰ μόνον ἀληθῆ λέγοιεν · σοὶ δʼ ἴσως διαφέρει τίς ὁ λέγων καὶ ποδαπός . οὐ γὰρ ἐκεῖνο μόνον σκοπεῖς , εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλως ἔχει ; ὀρθῶς ἐπέπληξας , καί μοι δοκεῖ περὶ γραμμάτων ἔχειν ᾗπερ ὁ Θηβαῖος λέγει . οὐκοῦν ὁ τέχνην οἰόμενος ἐν γράμμασι καταλιπεῖν , καὶ αὖ ὁ παραδεχόμενος ὥς τι σαφὲς καὶ βέβαιον ἐκ γραμμάτων ἐσόμενον , πολλῆς ἂν εὐηθείας γέμοι καὶ τῷ ὄντι τὴν Ἄμμωνος μαντείαν ἀγνοοῖ , πλέον τι οἰόμενος εἶναι λόγους γεγραμμένους τοῦ τὸν εἰδότα ὑπομνῆσαι περὶ ὧν ἂν ᾖ τὰ γεγραμμένα . ὀρθότατα . δεινὸν γάρ που , ὦ Φαῖδρε , τοῦτʼ ἔχει γραφή , καὶ ὡς ἀληθῶς ὅμοιον ζωγραφίᾳ . καὶ γὰρ τὰ ἐκείνης ἔκγονα ἕστηκε μὲν ὡς ζῶντα , ἐὰν δʼ ἀνέρῃ τι , σεμνῶς πάνυ σιγᾷ . ταὐτὸν δὲ καὶ οἱ λόγοι · δόξαις μὲν ἂν ὥς τι φρονοῦντας αὐτοὺς λέγειν , ἐὰν δέ τι ἔρῃ τῶν λεγομένων βουλόμενος μαθεῖν , ἕν τι σημαίνει μόνον ταὐτὸν ἀεί . ὅταν δὲ ἅπαξ γραφῇ , κυλινδεῖται μὲν πανταχοῦ πᾶς λόγος ὁμοίως παρὰ τοῖς ἐπαΐουσιν , ὡς δʼ αὕτως παρʼ οἷς οὐδὲν προσήκει , καὶ οὐκ ἐπίσταται λέγειν οἷς δεῖ γε καὶ μή . πλημμελούμενος δὲ καὶ οὐκ ἐν δίκῃ λοιδορηθεὶς τοῦ πατρὸς ἀεὶ δεῖται βοηθοῦ · αὐτὸς γὰρ οὔτʼ ἀμύνασθαι οὔτε βοηθῆσαι δυνατὸς αὑτῷ . καὶ ταῦτά σοι ὀρθότατα εἴρηται .
Lemmas: ὁ δέ λέγω · ὦ τεχνικός Θεύθ , ἄλλος μέν τίκτω δυνατός ὁ τέχνη , ἄλλος δέ κρίνω τίς ἔχω μοῖρα βλάβη τε καί ὠφέλεια ὁ μέλλω χράω · καί νῦν σύ , πατήρ εἰμί γράμμα , διά εὔνοια ἐναντίος λέγω ἤ δύναμαι . οὗτος γάρ ὁ μανθάνω λήθη μέν ἐν ψυχή παρέχω μνήμη ἀμελετησία , ἅτε διά πίστις γραφή ἔξωθεν ὑπό ἀλλότριος τύπος , οὐ ἔνδοθεν αὐτός ὑπό ἑαυτοῦ ἀναμιμνῄσκω · οὔκουν μνήμη ἀλλά ὑπόμνησις φάρμακον εὑρίσκω . σοφία δέ ὁ μαθητής δόξα , οὐ ἀλήθεια πορίζω · πολυήκοος γάρ σύ γίγνομαι ἄνευ διδαχή πολυγνώμων εἰμί δοκέω , ἀγνώμων ὡς ἐπί ὁ πλῆθος εἰμί , καί χαλεπός σύνειμι , δοξόσοφος γίγνομαι ἀντί σοφός . ὦ Σωκράτης , ῥᾴδιος σύ Αἰγύπτιος καί ὁποδαπός ἄν ἐθέλω λόγος ποιέω . ὁ δέ γε , ὦ φίλος , ἐν ὁ ὁ Ζεύς ὁ Δωδωναῖος ἱερόν δρῦς λόγος φημί μαντικός πρῶτος γίγνομαι . ὁ μέν οὖν τότε , ἅτε οὐ εἰμί σοφός ὥσπερ σύ ὁ νέος , ἀποχράω δρῦς καί πέτρα ἀκούω ὑπό εὐήθεια , εἰ μόνος ἀληθής λέγω · σύ δέ ἴσως διαφέρω τίς ὁ λέγω καί ποδαπός . οὐ γάρ ἐκεῖνος μόνος σκοπέω , εἴτε οὕτως εἴτε ἄλλος ἔχω ; ὀρθός ἐπιπλήσσω , καί ἐγώ δοκέω περί γράμμα ἔχω ᾗ ὁ Θηβαῖος λέγω . οὐκοῦν ὁ τέχνη οἴομαι ἐν γράμμα καταλείπω , καί αὖ ὁ παραδέχομαι ὡς τις σαφής καί βέβαιος ἐκ γράμμα εἰμί , πολύς ἄν εὐήθεια γέμω καί ὁ εἰμί ὁ Ἄμμων μαντεία ἀγνοέω , πολύς τις οἴομαι εἰμί λόγος γράφω ὁ ὁ οἶδα ὑπομιμνῄσκω περί ὅς ἄν εἰμί ὁ γράφω . ὀρθός . δεινός γάρ που , ὦ Φαῖδρος , οὗτος ἔχω γραφή , καί ὡς ἀληθής ὅμοιος ζωγραφία . καί γάρ ὁ ἐκεῖνος ἔκγονος ἵστημι μέν ὡς ζάω , ἐάν δέ ἀνέρομαι τις , σεμνός πάνυ σιγάω . αὐτός δέ καί ὁ λόγος · δοκέω μέν ἄν ὡς τις φρονέω αὐτός λέγω , ἐάν δέ τις ἔρομαι ὁ λέγω βούλομαι μανθάνω , εἷς τις σημαίνω μόνος αὐτός ἀεί . ὅταν δέ ἅπαξ γράφω , κυλινδέω μέν πανταχοῦ πᾶς λόγος ὅμοιος παρά ὁ ἐπαίω , ὡς δέ αὔτως παρά ὅς οὐδείς προσήκω , καί οὐ ἐπίσταμαι λέγω ὅς δέω γε καί μή . πλημμελέω δέ καί οὐ ἐν δίκη λοιδορέω ὁ πατήρ ἀεί δέω βοηθός · αὐτός γάρ οὔτε ἀμύνω οὔτε βοηθέω δυνατός ἑαυτοῦ . καί οὗτος σύ ὀρθός λέγω .