plato-philosophy.phaedrus 260
οὑτωσὶ περὶ τούτου ἀκήκοα , ὦ φίλε Σώκρατες , οὐκ εἶναι ἀνάγκην τῷ μέλλοντι ῥήτορι ἔσεσθαι τὰ τῷ ὄντι δίκαια μανθάνειν ἀλλὰ τὰ δόξαντʼ ἂν πλήθει οἵπερ δικάσουσιν , οὐδὲ τὰ ὄντως ἀγαθὰ ἢ καλὰ ἀλλʼ ὅσα δόξει · ἐκ γὰρ τούτων εἶναι τὸ πείθειν ἀλλʼ οὐκ ἐκ τῆς ἀληθείας . οὔτοι ἀπόβλητον ἔπος εἶναι δεῖ , ὦ Φαῖδρε , ὃ ἂν εἴπωσι σοφοί , ἀλλὰ σκοπεῖν μή τι λέγωσι · καὶ δὴ καὶ τὸ νῦν λεχθὲν οὐκ ἀφετέον . ὀρθῶς λέγεις . ὧδε δὴ σκοπῶμεν αὐτό . πῶς ; εἴ σε πείθοιμι ἐγὼ πολεμίους ἀμύνειν κτησάμενον ἵππον , ἄμφω δὲ ἵππον ἀγνοοῖμεν , τοσόνδε μέντοι τυγχάνοιμι εἰδὼς περὶ σοῦ , ὅτι Φαῖδρος ἵππον ἡγεῖται τὸ τῶν ἡμέρων ζῴων μέγιστα ἔχον ὦτα — γελοῖόν γʼ ἄν , ὦ Σώκρατες , εἴη . οὔπω γε · ἀλλʼ ὅτε δὴ σπουδῇ σε πείθοιμι , συντιθεὶς λόγον ἔπαινον κατὰ τοῦ ὄνου , ἵππον ἐπονομάζων καὶ λέγων ὡς παντὸς ἄξιον τὸ θρέμμα οἴκοι τε κεκτῆσθαι καὶ ἐπὶ στρατιᾶς , ἀποπολεμεῖν τε χρήσιμον καὶ πρός γʼ ἐνεγκεῖν δυνατὸν σκεύη καὶ ἄλλα πολλὰ ὠφέλιμον . παγγέλοιόν γʼ ἂν ἤδη εἴη . ἆρʼ οὖν οὐ κρεῖττον γελοῖον καὶ φίλον ἢ δεινόν τε καὶ ἐχθρὸν ; φαίνεται . ὅταν οὖν ὁ ῥητορικὸς ἀγνοῶν ἀγαθὸν καὶ κακόν , λαβὼν πόλιν ὡσαύτως ἔχουσαν πείθῃ , μὴ περὶ ὄνου σκιᾶς ὡς ἵππου τὸν ἔπαινον ποιούμενος , ἀλλὰ περὶ κακοῦ ὡς ἀγαθοῦ , δόξας δὲ πλήθους μεμελετηκὼς πείσῃ κακὰ πράττειν ἀντʼ ἀγαθῶν , ποῖόν τινʼ ἂν οἴει μετὰ ταῦτα τὴν ῥητορικὴν καρπὸν ὧν ἔσπειρε θερίζειν ; οὐ πάνυ γε ἐπιεικῆ . ἆρʼ οὖν , ὦ ἀγαθέ , ἀγροικότερον τοῦ δέοντος λελοιδορήκαμεν τὴν τῶν λόγων τέχνην ; ἡ δʼ ἴσως ἂν εἴποι · τί ποτʼ , ὦ θαυμάσιοι , ληρεῖτε ; ἐγὼ γὰρ οὐδένʼ ἀγνοοῦντα τἀληθὲς ἀναγκάζω μανθάνειν λέγειν , ἀλλʼ , εἴ τι ἐμὴ συμβουλή , κτησάμενον ἐκεῖνο οὕτως ἐμὲ λαμβάνειν · τόδε δʼ οὖν μέγα λέγω , ὡς ἄνευ ἐμοῦ τῷ τὰ ὄντα εἰδότι οὐδέν τι μᾶλλον ἔσται πείθειν τέχνῃ . οὐκοῦν δίκαια ἐρεῖ , λέγουσα ταῦτα ; φημί , ἐὰν οἵ γʼ ἐπιόντες αὐτῇ λόγοι μαρτυρῶσιν εἶναι τέχνῃ . ὥσπερ γὰρ ἀκούειν δοκῶ τινων προσιόντων καὶ διαμαρτυρομένων λόγων , ὅτι ψεύδεται καὶ οὐκ ἔστι τέχνη ἀλλʼ ἄτεχνος τριβή · τοῦ δὲ λέγειν , φησὶν ὁ Λάκων , ἔτυμος τέχνη ἄνευ τοῦ ἀληθείας ἧφθαι οὔτʼ ἔστιν οὔτε μή ποτε ὕστερον γένηται .
Lemmas: οὕτως περί οὗτος ἀκούω , ὦ φίλος Σωκράτης , οὐ εἰμί ἀνάγκη ὁ μέλλω ῥήτωρ εἰμί ὁ ὁ εἰμί δίκαιος μανθάνω ἀλλά ὁ δοκέω ἄν πλῆθος ὅς δικάζω , οὐδέ ὁ ὄντως ἀγαθός ἤ καλός ἀλλά ὅσος δοκέω · ἐκ γάρ οὗτος εἰμί ὁ πείθω ἀλλά οὐ ἐκ ὁ ἀλήθεια . οὔτοι ἀπόβλητος ἔπος εἰμί δέω , ὦ Φαῖδρος , ὅς ἄν λέγω σοφός , ἀλλά σκοπέω μή τις λέγω · καί δή καί ὁ νῦν λέγω οὐ ἀφετέος . ὀρθός λέγω . ὧδε δή σκοπέω αὐτός . πῶς ; εἰ σύ πείθω ἐγώ πολέμιος ἀμύνω κτάομαι ἵππος , ἄμφω δέ ἵππος ἀγνοέω , τοσόσδε μέντοι τυγχάνω οἶδα περί σύ , ὅτι Φαῖδρος ἵππος ἡγέομαι ὁ ὁ ἥμερος ζῷον μέγας ἔχω οὖς — γέλοιος γε ἄν , ὦ Σωκράτης , εἰμί . οὔπω γε · ἀλλά ὅτε δή σπουδή σύ πείθω , συντίθημι λόγος ἔπαινος κατά ὁ ὄνος , ἵππος ἐπονομάζω καί λέγω ὡς πᾶς ἄξιος ὁ θρέμμα οἴκοι τε κτάομαι καί ἐπί στρατιά , ἀποπολεμέω τε χρήσιμος καί πρός γε φέρω δυνατός σκεῦος καί ἄλλος πολύς ὠφέλιμος . παγγέλοιος γε ἄν ἤδη εἰμί . ἆρα οὖν οὐ κρατύς γέλοιος καί φίλος ἤ δεινός τε καί ἐχθρός ; φαίνω . ὅταν οὖν ὁ ῥητορικός ἀγνοέω ἀγαθός καί κακός , λαμβάνω πόλις ὡσαύτως ἔχω πείθω , μή περί ὄνος σκιά ὡς ἵππος ὁ ἔπαινος ποιέω , ἀλλά περί κακός ὡς ἀγαθός , δοκέω δέ πλῆθος μελετάω πείθω κακός πράσσω ἀντί ἀγαθός , ποῖος τις ἄν οἴομαι μετά οὗτος ὁ ῥητορική καρπός ὅς σπείρω θερίζω ; οὐ πάνυ γε ἐπιεικής . ἆρα οὖν , ὦ ἀγαθός , ἄγροικος ὁ δέω λοιδορέω ὁ ὁ λόγος τέχνη ; ὁ δέ ἴσως ἄν λέγω · τίς ποτέ , ὦ θαυμάσιος , ληρέω ; ἐγώ γάρ οὐδείς ἀγνοέω ἀληθής ἀναγκάζω μανθάνω λέγω , ἀλλά , εἰ τις ἐμός συμβουλή , κτάομαι ἐκεῖνος οὕτως ἐγώ λαμβάνω · ὅδε δέ οὖν μέγας λέγω , ὡς ἄνευ ἐγώ ὁ ὁ εἰμί οἶδα οὐδείς τις μάλα εἰμί πείθω τέχνη . οὐκοῦν δίκαιος λέγω , λέγω οὗτος ; φημί , ἐάν ὁ γε ἐπέρχομαι αὐτός λόγος μαρτυρέω εἰμί τέχνη . ὥσπερ γάρ ἀκούω δοκέω τις προσέρχομαι καί διαμαρτύρομαι λόγος , ὅτι ψεύδω καί οὐ εἰμί τέχνη ἀλλά ἄτεχνος τριβή · ὁ δέ λέγω , φημί ὁ Λάκων , ἔτυμος τέχνη ἄνευ ὁ ἀλήθεια ἅπτω οὔτε εἰμί οὔτε μή ποτέ ὕστερον γίγνομαι .