plato-philosophy.phaedrus 239
οὔτε δὴ κρείττω οὔτε ἰσούμενον ἑκὼν ἐραστὴς παιδικὰ ἀνέξεται , ἥττω δὲ καὶ ὑποδεέστερον ἀεὶ ἀπεργάζεται · ἥττων δὲ ἀμαθὴς σοφοῦ , δειλὸς ἀνδρείου , ἀδύνατος εἰπεῖν ῥητορικοῦ , βραδὺς ἀγχίνου . τοσούτων κακῶν καὶ ἔτι πλειόνων κατὰ τὴν διάνοιαν ἐραστὴν ἐρωμένῳ ἀνάγκη γιγνομένων τε καὶ φύσει ἐνόντων μὲν ἥδεσθαι , τὰ δὲ παρασκευάζειν , ἢ στέρεσθαι τοῦ παραυτίκα ἡδέος . εἶναι , καὶ πολλῶν μὲν ἄλλων συνουσιῶν ἀπείργοντα καὶ ὠφελίμων ὅθεν ἂν μάλιστʼ ἀνὴρ γίγνοιτο , μεγάλης αἴτιον εἶναι βλάβης , μεγίστης δὲ τῆς ὅθεν ἂν φρονιμώτατος εἴη . τοῦτο δὲ ἡ θεία φιλοσοφία τυγχάνει ὄν , ἧς ἐραστὴν παιδικὰ ἀνάγκη πόρρωθεν εἴργειν , περίφοβον ὄντα τοῦ καταφρονηθῆναι · τά τε ἄλλα μηχανᾶσθαι ὅπως ἂν ᾖ πάντα ἀγνοῶν καὶ πάντα ἀποβλέπων εἰς τὸν ἐραστήν , οἷος ὢν τῷ μὲν ἥδιστος , ἑαυτῷ δὲ βλαβερώτατος ἂν εἴη . τὰ μὲν οὖν κατὰ διάνοιαν ἐπίτροπός τε καὶ κοινωνὸς οὐδαμῇ λυσιτελὴς ἀνὴρ ἔχων ἔρωτα . τὴν δὲ τοῦ σώματος ἕξιν τε καὶ θεραπείαν οἵαν τε καὶ ὡς θεραπεύσει οὗ ἂν γένηται κύριος , ὃς ἡδὺ πρὸ ἀγαθοῦ ἠνάγκασται διώκειν , δεῖ μετὰ ταῦτα ἰδεῖν . ὀφθήσεται δὴ μαλθακόν τινα καὶ οὐ στερεὸν διώκων , οὐδʼ ἐν ἡλίῳ καθαρῷ τεθραμμένον ἀλλὰ ὑπὸ συμμιγεῖ σκιᾷ , πόνων μὲν ἀνδρείων καὶ ἱδρώτων ξηρῶν ἄπειρον , ἔμπειρον δὲ ἁπαλῆς καὶ ἀνάνδρου διαίτης , ἀλλοτρίοις χρώμασι καὶ κόσμοις χήτει οἰκείων κοσμούμενον , ὅσα τε ἄλλα τούτοις ἕπεται πάντα ἐπιτηδεύοντα , ἃ δῆλα καὶ οὐκ ἄξιον περαιτέρω προβαίνειν , ἀλλὰ ἓν κεφάλαιον ὁρισαμένους ἐπʼ ἄλλο ἰέναι · τὸ γὰρ τοιοῦτον σῶμα ἐν πολέμῳ τε καὶ ἄλλαις χρείαις ὅσαι μεγάλαι οἱ μὲν ἐχθροὶ θαρροῦσιν , οἱ δὲ φίλοι καὶ αὐτοὶ οἱ ἐρασταὶ φοβοῦνται . τοῦτο μὲν οὖν ὡς δῆλον ἐατέον , τὸ δʼ ἐφεξῆς ῥητέον , τίνα ἡμῖν ὠφελίαν ἢ τίνα βλάβην περὶ τὴν κτῆσιν ἡ τοῦ ἐρῶντος ὁμιλία τε καὶ ἐπιτροπεία παρέξεται .
Lemmas: οὔτε δή κρατύς οὔτε ἰσόω ἑκών ἐραστής παιδικός ἀνέχω , ἥσσων δέ καί ὑποδεής ἀεί ἀπεργάζομαι · ἥσσων δέ ἀμαθής σοφός , δειλός ἀνδρεῖος , ἀδύνατος λέγω ῥητορικός , βραδύς ἀγχίνοος . τοσοῦτος κακός καί ἔτι πολύς κατά ὁ διάνοια ἐραστής ἐράω ἀνάγκη γίγνομαι τε καί φύσις ἔνειμι μέν ἥδομαι , ὁ δέ παρασκευάζω , ἤ στέρομαι ὁ παραυτίκα ἡδύς . εἰμί , καί πολύς μέν ἄλλος συνουσία ἀπείργω καί ὠφέλιμος ὅθεν ἄν μάλα ἀνήρ γίγνομαι , μέγας αἴτιος εἰμί βλάβη , μέγας δέ ὁ ὅθεν ἄν φρόνιμος εἰμί . οὗτος δέ ὁ θεῖος φιλοσοφία τυγχάνω εἰμί , ὅς ἐραστής παιδικός ἀνάγκη πρόσωθεν ἔργω , περίφοβος εἰμί ὁ καταφρονέω · ὁ τε ἄλλος μηχανάομαι ὅπως ἄν εἰμί πᾶς ἀγνοέω καί πᾶς ἀποβλέπω εἰς ὁ ἐραστής , οἷος εἰμί ὁ μέν ἡδύς , ἑαυτοῦ δέ βλαβερός ἄν εἰμί . ὁ μέν οὖν κατά διάνοια ἐπίτροπος τε καί κοινωνός οὐδαμῇ λυσιτελής ἀνήρ ἔχω ἔρως . ὁ δέ ὁ σῶμα ἕξις τε καί θεραπεία οἷος τε καί ὡς θεραπεύω ὅς ἄν γίγνομαι κύριος , ὅς ἡδύς πρό ἀγαθός ἀναγκάζω διώκω , δέω μετά οὗτος ὁράω . ὁράω δή μαλθακός τις καί οὐ στερεός διώκω , οὐδέ ἐν ἥλιος καθαρός τρέφω ἀλλά ὑπό συμμιγής σκιά , πόνος μέν ἀνδρεῖος καί ἱδρώς ξηρός ἄπειρος , ἔμπειρος δέ ἁπαλός καί ἄνανδρος δίαιτα , ἀλλότριος χρῶμα καί κόσμος χῆτος οἰκεῖος κοσμέω , ὅσος τε ἄλλος οὗτος ἕπομαι πᾶς ἐπιτηδεύω , ὅς δῆλος καί οὐ ἄξιος περαιτέρω προβαίνω , ἀλλά εἷς κεφάλαιος ὁρίζω ἐπί ἄλλος ἔρχομαι · ὁ γάρ τοιοῦτος σῶμα ἐν πόλεμος τε καί ἄλλος χρεία ὅσος μέγας ὁ μέν ἐχθρός θαρσέω , ὁ δέ φίλος καί αὐτός ὁ ἐραστής φοβέω . οὗτος μέν οὖν ὡς δῆλος ἐάω , ὁ δέ ἐφεξῆς λέγω , τίς ἐγώ ὠφέλεια ἤ τίς βλάβη περί ὁ κτῆσις ὁ ὁ ἐράω ὁμιλία τε καί ἐπιτροπεία πάρειμι .