plato-philosophy.phaedrus 237
λέγε δή . οἶσθʼ οὖν ὡς ποιήσω ; τοῦ πέρι ; ἐγκαλυψάμενος ἐρῶ , ἵνʼ ὅτι τάχιστα διαδράμω τὸν λόγον καὶ μὴ βλέπων πρὸς σὲ ὑπʼ αἰσχύνης διαπορῶμαι . λέγε μόνον , τὰ δʼ ἄλλα ὅπως βούλει ποίει . ἄγετε δή , ὦ Μοῦσαι , εἴτε διʼ ᾠδῆς εἶδος λίγειαι , εἴτε διὰ γένος μουσικὸν τὸ Λιγύων ταύτην ἔσχετʼ ἐπωνυμίαν , ξύμ μοι λάβεσθε τοῦ μύθου , ὅν με ἀναγκάζει ὁ βέλτιστος οὑτοσὶ λέγειν , ἵνʼ ὁ ἑταῖρος αὐτοῦ , καὶ πρότερον δοκῶν τούτῳ σοφὸς εἶναι , νῦν ἔτι μᾶλλον δόξῃ . ἦν οὕτω δὴ παῖς , μᾶλλον δὲ μειρακίσκος , μάλα καλός · τούτῳ δὲ ἦσαν ἐρασταὶ πάνυ πολλοί . εἷς δέ τις αὐτῶν αἱμύλος ἦν , ὃς οὐδενὸς ἧττον ἐρῶν ἐπεπείκει τὸν παῖδα ὡς οὐκ ἐρῴη . καί ποτε αὐτὸν αἰτῶν ἔπειθεν τοῦτʼ αὐτό , ὡς μὴ ἐρῶντι πρὸ τοῦ ἐρῶντος δέοι χαρίζεσθαι , ἔλεγέν τε ὧδε — περὶ παντός , ὦ παῖ , μία ἀρχὴ τοῖς μέλλουσι καλῶς βουλεύσεσθαι · εἰδέναι δεῖ περὶ οὗ ἂν ᾖ ἡ βουλή , ἢ παντὸς ἁμαρτάνειν ἀνάγκη . τοὺς δὲ πολλοὺς λέληθεν ὅτι οὐκ ἴσασι τὴν οὐσίαν ἑκάστου . ὡς οὖν εἰδότες οὐ διομολογοῦνται ἐν ἀρχῇ τῆς σκέψεως , προελθόντες δὲ τὸ εἰκὸς ἀποδιδόασιν · οὔτε γὰρ ἑαυτοῖς οὔτε ἀλλήλοις ὁμολογοῦσιν . ἐγὼ οὖν καὶ σὺ μὴ πάθωμεν ὃ ἄλλοις ἐπιτιμῶμεν , ἀλλʼ ἐπειδὴ σοὶ καὶ ἐμοὶ ὁ λόγος πρόκειται πότερα ἐρῶντι ἢ μὴ μᾶλλον εἰς φιλίαν ἰτέον , περὶ ἔρωτος οἷόν τʼ ἔστι καὶ ἣν ἔχει δύναμιν , ὁμολογίᾳ θέμενοι ὅρον , εἰς τοῦτο ἀποβλέποντες καὶ ἀναφέροντες τὴν σκέψιν ποιώμεθα εἴτε ὠφελίαν εἴτε βλάβην παρέχει . ὅτι μὲν οὖν δὴ ἐπιθυμία τις ὁ ἔρως , ἅπαντι δῆλον · ὅτι δʼ αὖ καὶ μὴ ἐρῶντες ἐπιθυμοῦσι τῶν καλῶν , ἴσμεν . τῷ δὴ τὸν ἐρῶντά τε καὶ μὴ κρινοῦμεν ; δεῖ αὖ νοῆσαι ὅτι ἡμῶν ἐν ἑκάστῳ δύο τινέ ἐστον ἰδέα ἄρχοντε καὶ ἄγοντε , οἷν ἑπόμεθα ᾗ ἂν ἄγητον , ἡ μὲν ἔμφυτος οὖσα ἐπιθυμία ἡδονῶν , ἄλλη δὲ ἐπίκτητος δόξα , ἐφιεμένη τοῦ ἀρίστου . τούτω δὲ ἐν ἡμῖν τοτὲ μὲν ὁμονοεῖτον , ἔστι δὲ ὅτε στασιάζετον · καὶ τοτὲ μὲν ἡ ἑτέρα , ἄλλοτε δὲ ἡ ἑτέρα κρατεῖ .
Lemmas: λέγω δή . οἶδα οὖν ὡς ποιέω ; τίς περί ; ἐγκαλύπτω λέγω , ἵνα ὅτι ταχύς διατρέχω ὁ λόγος καί μή βλέπω πρός σύ ὑπό αἰσχύνη διαπορέω . λέγω μόνος , ὁ δέ ἄλλος ὅπως βούλομαι ποιέω . ἄγω δή , ὦ Μοῦσα , εἴτε διά ἀοιδή εἶδος λιγύς , εἴτε διά γένος μουσικός ὁ Λίγυες οὗτος ἔχω ἐπωνυμία , ξύν ἐγώ λαμβάνω ὁ μῦθος , ὅς ἐγώ ἀναγκάζω ὁ ἀγαθός οὗτος λέγω , ἵνα ὁ ἑταῖρος αὐτός , καί πρότερος δοκέω οὗτος σοφός εἰμί , νῦν ἔτι μάλα δοκέω . εἰμί οὕτως δή παῖς , μάλα δέ μειρακίσκος , μάλα καλός · οὗτος δέ εἰμί ἐραστής πάνυ πολύς . εἷς δέ τις αὐτός αἱμύλος εἰμί , ὅς οὐδείς ἥσσων ἐράω πείθω ὁ παῖς ὡς οὐ ἐράω . καί ποτέ αὐτός αἰτέω πείθω οὗτος αὐτός , ὡς μή ἐράω πρό ὁ ἐράω δέω χαρίζω , λέγω τε ὧδε — περί πᾶς , ὦ παῖς , εἷς ἀρχή ὁ μέλλω καλός βουλεύω · οἶδα δέω περί ὅς ἄν εἰμί ὁ βουλή , ἤ πᾶς ἁμαρτάνω ἀνάγκη . ὁ δέ πολύς λανθάνω ὅτι οὐ οἶδα ὁ οὐσία ἕκαστος . ὡς οὖν οἶδα οὐ διομολογέω ἐν ἀρχή ὁ σκέψις , προέρχομαι δέ ὁ ἔοικα ἀποδίδωμι · οὔτε γάρ ἑαυτοῦ οὔτε ἀλλήλων ὁμολογέω . ἐγώ οὖν καί σύ μή πάσχω ὅς ἄλλος ἐπιτιμάω , ἀλλά ἐπειδή σύ καί ἐγώ ὁ λόγος πρόκειμαι πότερος ἐράω ἤ μή μάλα εἰς φιλία ἔρχομαι , περί ἔρως οἷος τε εἰμί καί ὅς ἔχω δύναμις , ὁμολογία τίθημι ὅρος , εἰς οὗτος ἀποβλέπω καί ἀναφέρω ὁ σκέψις ποιέω εἴτε ὠφέλεια εἴτε βλάβη παρέχω . ὅτι μέν οὖν δή ἐπιθυμία τις ὁ ἔρως , ἅπας δῆλος · ὅτι δέ αὖ καί μή ἐράω ἐπιθυμέω ὁ καλός , οἶδα . τίς δή ὁ ἐράω τε καί μή κρίνω ; δέω αὖ νοέω ὅτι ἐγώ ἐν ἕκαστος δύο τί εἰμί ἰδέα ἄρχω καί ἄγω , ὅς ἕπομαι ᾗ ἄν ἄγω , ὁ μέν ἔμφυτος εἰμί ἐπιθυμία ἡδονή , ἄλλος δέ ἐπίκτητος δόξα , ἐφίημι ὁ ἀγαθός . οὗτος δέ ἐν ἐγώ τότε μέν ὁμονοέω , εἰμί δέ ὅτε στασιάζω · καί τότε μέν ὁ ἕτερος , ἄλλοτε δέ ὁ ἕτερος κρατέω .