plato-philosophy.phaedrus 249
ἐν δὴ τούτοις ἅπασιν ὃς μὲν ἂν δικαίως διαγάγῃ ἀμείνονος μοίρας μεταλαμβάνει , ὃς δʼ ἂν ἀδίκως , χείρονος · εἰς μὲν γὰρ τὸ αὐτὸ ὅθεν ἥκει ἡ ψυχὴ ἑκάστη οὐκ ἀφικνεῖται ἐτῶν μυρίων — οὐ γὰρ πτεροῦται πρὸ τοσούτου χρόνου—πλὴν ἡ τοῦ φιλοσοφήσαντος ἀδόλως ἢ παιδεραστήσαντος μετὰ φιλοσοφίας , αὗται δὲ τρίτῃ περιόδῳ τῇ χιλιετεῖ , ἐὰν ἕλωνται τρὶς ἐφεξῆς τὸν βίον τοῦτον , οὕτω πτερωθεῖσαι τρισχιλιοστῷ ἔτει ἀπέρχονται . αἱ δὲ ἄλλαι , ὅταν τὸν πρῶτον βίον τελευτήσωσιν , κρίσεως ἔτυχον , κριθεῖσαι δὲ αἱ μὲν εἰς τὰ ὑπὸ γῆς δικαιωτήρια ἐλθοῦσαι δίκην ἐκτίνουσιν , αἱ δʼ εἰς τοὐρανοῦ τινα τόπον ὑπὸ τῆς Δίκης κουφισθεῖσαι διάγουσιν ἀξίως οὗ ἐν ἀνθρώπου εἴδει ἐβίωσαν βίου . τῷ δὲ χιλιοστῷ ἀμφότεραι ἀφικνούμεναι ἐπὶ κλήρωσίν τε καὶ αἵρεσιν τοῦ δευτέρου βίου αἱροῦνται ὃν ἂν θέλῃ ἑκάστη · ἔνθα καὶ εἰς θηρίου βίον ἀνθρωπίνη ψυχὴ ἀφικνεῖται , καὶ ἐκ θηρίου ὅς ποτε ἄνθρωπος ἦν πάλιν εἰς ἄνθρωπον . οὐ γὰρ ἥ γε μήποτε ἰδοῦσα τὴν ἀλήθειαν εἰς τόδε ἥξει τὸ σχῆμα . δεῖ γὰρ ἄνθρωπον συνιέναι κατʼ εἶδος λεγόμενον , ἐκ πολλῶν ἰὸν αἰσθήσεων εἰς ἓν λογισμῷ συναιρούμενον · τοῦτο δʼ ἐστὶν ἀνάμνησις ἐκείνων ἅ ποτʼ εἶδεν ἡμῶν ἡ ψυχὴ συμπορευθεῖσα θεῷ καὶ ὑπεριδοῦσα ἃ νῦν εἶναί φαμεν , καὶ ἀνακύψασα εἰς τὸ ὂν ὄντως . διὸ δὴ δικαίως μόνη πτεροῦται ἡ τοῦ φιλοσόφου διάνοια · πρὸς γὰρ ἐκείνοις ἀεί ἐστιν μνήμῃ κατὰ δύναμιν , πρὸς οἷσπερ θεὸς ὢν θεῖός ἐστιν . τοῖς δὲ δὴ τοιούτοις ἀνὴρ ὑπομνήμασιν ὀρθῶς χρώμενος , τελέους ἀεὶ τελετὰς τελούμενος , τέλεος ὄντως μόνος γίγνεται · ἐξιστάμενος δὲ τῶν ἀνθρωπίνων σπουδασμάτων καὶ πρὸς τῷ θείῳ γιγνόμενος , νουθετεῖται μὲν ὑπὸ τῶν πολλῶν ὡς παρακινῶν , ἐνθουσιάζων δὲ λέληθεν τοὺς πολλούς . ἔστι δὴ οὖν δεῦρο ὁ πᾶς ἥκων λόγος περὶ τῆς τετάρτης μανίας—ἣν ὅταν τὸ τῇδέ τις ὁρῶν κάλλος , τοῦ ἀληθοῦς ἀναμιμνῃσκόμενος , πτερῶταί τε καὶ ἀναπτερούμενος προθυμούμενος ἀναπτέσθαι , ἀδυνατῶν δέ , ὄρνιθος δίκην βλέπων ἄνω , τῶν κάτω δὲ ἀμελῶν , αἰτίαν ἔχει ὡς μανικῶς διακείμενος—ὡς ἄρα αὕτη πασῶν τῶν ἐνθουσιάσεων ἀρίστη τε καὶ ἐξ ἀρίστων τῷ τε ἔχοντι καὶ τῷ κοινωνοῦντι αὐτῆς γίγνεται , καὶ ὅτι ταύτης μετέχων τῆς μανίας ὁ ἐρῶν τῶν καλῶν ἐραστὴς καλεῖται .
Lemmas: ἐν δή οὗτος ἅπας ὅς μέν ἄν δίκαιος διάγω ἀγαθός μοῖρα μεταλαμβάνω , ὅς δέ ἄν ἄδικος , κακός · εἰς μέν γάρ ὁ αὐτός ὅθεν ἥκω ὁ ψυχή ἕκαστος οὐ ἀφικνέομαι ἔτος μυρίος — οὐ γάρ πτερόω πρό τοσοῦτος χρόνου—πλὴν ὁ ὁ φιλοσοφέω ἄδολος ἤ παιδεραστέω μετά φιλοσοφία , οὗτος δέ τρίτος περίοδος ὁ χιλιέτης , ἐάν αἱρέω τρίς ἐφεξῆς ὁ βίος οὗτος , οὕτως πτερόω τρισχιλιοστός ἔτος ἀπέρχομαι . ὁ δέ ἄλλος , ὅταν ὁ πρῶτος βίος τελευτάω , κρίσις τυγχάνω , κρίνω δέ ὁ μέν εἰς ὁ ὑπό γῆ δικαιωτήριον ἔρχομαι δίκη ἐκτίνω , ὁ δέ εἰς οὐρανός τις τόπος ὑπό ὁ Δίκη κουφίζω διάγω ἄξιος ὅς ἐν ἄνθρωπος εἶδος βιόω βίος . ὁ δέ χιλιοστός ἀμφότερος ἀφικνέομαι ἐπί κλήρωσις τε καί αἵρεσις ὁ δεύτερος βίος αἱρέω ὅς ἄν ἐθέλω ἕκαστος · ἔνθα καί εἰς θηρίον βίος ἀνθρώπινος ψυχή ἀφικνέομαι , καί ἐκ θηρίον ὅς ποτέ ἄνθρωπος εἰμί πάλιν εἰς ἄνθρωπος . οὐ γάρ ὁ γε μήποτε ὁράω ὁ ἀλήθεια εἰς ὅδε ἥκω ὁ σχῆμα . δέω γάρ ἄνθρωπος συνίημι κατά εἶδος λέγω , ἐκ πολύς ἔρχομαι αἴσθησις εἰς εἷς λογισμός συναιρέω · οὗτος δέ εἰμί ἀνάμνησις ἐκεῖνος ὅς ποτέ ὁράω ἐγώ ὁ ψυχή συμπορεύομαι θεός καί ὑπεροράω ὅς νῦν εἰμί φημί , καί ἀνακύπτω εἰς ὁ εἰμί ὄντως . διό δή δίκαιος μόνος πτερόω ὁ ὁ φιλόσοφος διάνοια · πρός γάρ ἐκεῖνος ἀεί εἰμί μνήμη κατά δύναμις , πρός ὅς θεός εἰμί θεῖος εἰμί . ὁ δέ δή τοιοῦτος ἀνήρ ὑπόμνημα ὀρθός χράω , τέλειος ἀεί τελετή τελέω , τέλειος ὄντως μόνος γίγνομαι · ἐξίστημι δέ ὁ ἀνθρώπινος σπούδασμα καί πρός ὁ θεῖος γίγνομαι , νουθετέω μέν ὑπό ὁ πολύς ὡς παρακινέω , ἐνθουσιάζω δέ λανθάνω ὁ πολύς . εἰμί δή οὖν δεῦρο ὁ πᾶς ἥκω λόγος περί ὁ τέταρτος μανία ὅταν ὁ τῇδε τις ὁράω κάλλος , ὁ ἀληθής ἀναμιμνῄσκω , πτερόω τε καί ἀναπτερόω προθυμέομαι ἀναπέτομαι , ἀδυνατέω δέ , ὄρνις δίκη βλέπω ἄνω , ὁ κάτω δέ ἀμελέω , αἰτία ἔχω ὡς μανικός διακείμενος—ὡς ἄρα οὗτος πᾶς ὁ ἐνθουσίασις ἀγαθός τε καί ἐκ ἀγαθός ὁ τε ἔχω καί ὁ κοινωνέω αὐτός γίγνομαι , καί ὅτι οὗτος μετέχω ὁ μανία ὁ ἐράω ὁ καλός ἐραστής καλέω .