plato-philosophy.phaedrus 240
σαφὲς δὴ τοῦτό γε παντὶ μέν , μάλιστα δὲ τῷ ἐραστῇ , ὅτι τῶν φιλτάτων τε καὶ εὐνουστάτων καὶ θειοτάτων κτημάτων ὀρφανὸν πρὸ παντὸς εὔξαιτʼ ἂν εἶναι τὸν ἐρώμενον · πατρὸς γὰρ καὶ μητρὸς καὶ συγγενῶν καὶ φίλων στέρεσθαι ἂν αὐτὸν δέξαιτο , διακωλυτὰς καὶ ἐπιτιμητὰς ἡγούμενος τῆς ἡδίστης πρὸς αὐτὸν ὁμιλίας . ἀλλὰ μὴν οὐσίαν γʼ ἔχοντα χρυσοῦ ἤ τινος ἄλλης κτήσεως οὔτε εὐάλωτον ὁμοίως οὔτε ἁλόντα εὐμεταχείριστον ἡγήσεται · ἐξ ὧν πᾶσα ἀνάγκη ἐραστὴν παιδικοῖς φθονεῖν μὲν οὐσίαν κεκτημένοις , ἀπολλυμένης δὲ χαίρειν . ἔτι τοίνυν ἄγαμον , ἄπαιδα , ἄοικον ὅτι πλεῖστον χρόνον παιδικὰ ἐραστὴς εὔξαιτʼ ἂν γενέσθαι , τὸ αὑτοῦ γλυκὺ ὡς πλεῖστον χρόνον καρποῦσθαι ἐπιθυμῶν . ἔστι μὲν δὴ καὶ ἄλλα κακά , ἀλλά τις δαίμων ἔμειξε τοῖς πλείστοις ἐν τῷ παραυτίκα ἡδονήν , οἷον κόλακι , δεινῷ θηρίῳ καὶ βλάβῃ μεγάλῃ , ὅμως ἐπέμειξεν ἡ φύσις ἡδονήν τινα οὐκ ἄμουσον , καί τις ἑταίραν ὡς βλαβερὸν ψέξειεν ἄν , καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν τοιουτοτρόπων θρεμμάτων τε καὶ ἐπιτηδευμάτων , οἷς τό γε καθʼ ἡμέραν ἡδίστοισιν εἶναι ὑπάρχει · παιδικοῖς δὲ ἐραστὴς πρὸς τῷ βλαβερῷ καὶ εἰς τὸ συνημερεύειν πάντων ἀηδέστατον . ἥλικα γὰρ δὴ καὶ ὁ παλαιὸς λόγος τέρπειν τὸν ἥλικα—ἡ γὰρ οἶμαι χρόνου ἰσότης ἐπʼ ἴσας ἡδονὰς ἄγουσα διʼ ὁμοιότητα φιλίαν παρέχεται—ἀλλʼ ὅμως κόρον γε καὶ ἡ τούτων συνουσία ἔχει . καὶ μὴν τό γε ἀναγκαῖον αὖ βαρὺ παντὶ περὶ πᾶν λέγεται · ὃ δὴ πρὸς τῇ ἀνομοιότητι μάλιστα ἐραστὴς πρὸς παιδικὰ ἔχει . νεωτέρῳ γὰρ πρεσβύτερος συνὼν οὔθʼ ἡμέρας οὔτε νυκτὸς ἑκὼν ἀπολείπεται , ἀλλʼ ὑπʼ ἀνάγκης τε καὶ οἴστρου ἐλαύνεται , ὃς ἐκείνῳ μὲν ἡδονὰς ἀεὶ διδοὺς ἄγει , ὁρῶντι , ἀκούοντι , ἁπτομένῳ , καὶ πᾶσαν αἴσθησιν αἰσθανομένῳ τοῦ ἐρωμένου , ὥστε μεθʼ ἡδονῆς ἀραρότως αὐτῷ ὑπηρετεῖν · τῷ δὲ δὴ ἐρωμένῳ ποῖον παραμύθιον ἢ τίνας ἡδονὰς διδοὺς ποιήσει τὸν ἴσον χρόνον συνόντα μὴ οὐχὶ ἐπʼ ἔσχατον ἐλθεῖν ἀηδίας—ὁρῶντι μὲν ὄψιν πρεσβυτέραν καὶ οὐκ ἐν ὥρᾳ , ἑπομένων δὲ τῶν ἄλλων ταύτῃ , ἃ καὶ λόγῳ ἐστὶν ἀκούειν οὐκ ἐπιτερπές , μὴ ὅτι δὴ ἔργῳ ἀνάγκης ἀεὶ προσκειμένης μεταχειρίζεσθαι , φυλακάς τε δὴ καχυποτόπους φυλαττομένῳ διὰ παντὸς καὶ πρὸς ἅπαντας , ἀκαίρους τε ἐπαίνους καὶ ὑπερβάλλοντας ἀκούοντι , ὡς δʼ αὕτως ψόγους νήφοντος μὲν οὐκ ἀνεκτούς , εἰς δὲ μέθην ἰόντος πρὸς τῷ μὴ ἀνεκτῷ ἐπαισχεῖς , παρρησίᾳ κατακορεῖ καὶ ἀναπεπταμένῃ χρωμένου ;
Lemmas: σαφής δή οὗτος γε πᾶς μέν , μάλα δέ ὁ ἐραστής , ὅτι ὁ φίλος τε καί εὔνους καί θεῖος κτῆμα ὀρφανός πρό πᾶς εὔχομαι ἄν εἰμί ὁ ἐράω · πατήρ γάρ καί μήτηρ καί συγγενής καί φίλος στέρομαι ἄν αὐτός δέχομαι , διακωλυτής καί ἐπιτιμητής ἡγέομαι ὁ ἡδύς πρός αὐτός ὁμιλία . ἀλλά μήν οὐσία γε ἔχω χρυσός ἤ τις ἄλλος κτῆσις οὔτε εὐάλωτος ὅμοιος οὔτε ἁλίσκομαι εὐμεταχείριστος ἡγέομαι · ἐκ ὅς πᾶς ἀνάγκη ἐραστής παιδικός φθονέω μέν οὐσία κτάομαι , ἀπόλλυμι δέ χαίρω . ἔτι τοίνυν ἄγαμος , ἄπαις , ἄοικος ὅτι πολύς χρόνος παιδικός ἐραστής εὔχομαι ἄν γίγνομαι , ὁ ἑαυτοῦ γλυκύς ὡς πολύς χρόνος καρπόω ἐπιθυμέω . εἰμί μέν δή καί ἄλλος κακός , ἀλλά τις δαίμων μείγνυμι ὁ πολύς ἐν ὁ παραυτίκα ἡδονή , οἷος κόλαξ , δεινός θηρίον καί βλάβη μέγας , ὅμως ἐπιμείγνυμι ὁ φύσις ἡδονή τις οὐ ἄμουσος , καί τις ἑταίρα ὡς βλαβερός ψέγω ἄν , καί ἄλλος πολύς ὁ τοιουτότροπος θρέμμα τε καί ἐπιτήδευμα , ὅς ὁ γε κατά ἡμέρα ἡδύς εἰμί ὑπάρχω · παιδικός δέ ἐραστής πρός ὁ βλαβερός καί εἰς ὁ συνημερεύω πᾶς ἀηδής . ἧλιξ γάρ δή καί ὁ παλαιός λόγος τέρπω ὁ ἁλικός γάρ οἴομαι χρόνος ἰσότης ἐπί ἴσος ἡδονή ἄγω διά ὁμοιότης φιλία παρέχεται—ἀλλʼ ὅμως κόρος γε καί ὁ οὗτος συνουσία ἔχω . καί μήν ὁ γε ἀναγκαῖος αὖ βαρύς πᾶς περί πᾶς λέγω · ὅς δή πρός ὁ ἀνομοιότης μάλα ἐραστής πρός παιδικός ἔχω . νέος γάρ πρέσβυς σύνειμι οὔτε ἡμέρα οὔτε νύξ ἑκών ἀπολείπω , ἀλλά ὑπό ἀνάγκη τε καί οἶστρος ἐλαύνω , ὅς ἐκεῖνος μέν ἡδονή ἀεί δίδωμι ἄγω , ὁράω , ἀκούω , ἅπτω , καί πᾶς αἴσθησις αἰσθάνομαι ὁ ἐράω , ὥστε μετά ἡδονή ἀραρότως αὐτός ὑπηρετέω · ὁ δέ δή ἐράω ποῖος παραμύθιον ἤ τίς ἡδονή δίδωμι ποιέω ὁ ἴσος χρόνος σύνειμι μή οὐ ἐπί ἔσχατος ἔρχομαι ἀηδίας—ὁρῶντι μέν ὄψις πρέσβυς καί οὐ ἐν ὥρα , ἕπομαι δέ ὁ ἄλλος οὗτος , ὅς καί λόγος εἰμί ἀκούω οὐ ἐπιτερπής , μή ὅτι δή ἔργον ἀνάγκη ἀεί πρόσκειμαι μεταχειρίζω , φυλακή τε δή καχυπότοπος φυλάσσω διά πᾶς καί πρός ἅπας , ἄκαιρος τε ἔπαινος καί ὑπερβάλλω ἀκούω , ὡς δέ αὔτως ψόγος νήφω μέν οὐ ἀνεκτός , εἰς δέ μέθη ἔρχομαι πρός ὁ μή ἀνεκτός ἐπαισχής , παρρησία κατακορέω καί ἀναπεπταμένος χράω ;