plato-philosophy.phaedrus 259
σχολὴ μὲν δή , ὡς ἔοικε · καὶ ἅμα μοι δοκοῦσιν ὡς ἐν τῷ πνίγει ὑπὲρ κεφαλῆς ἡμῶν οἱ τέττιγες ᾁδοντες καὶ ἀλλήλοις διαλεγόμενοι καθορᾶν καὶ ἡμᾶς . εἰ οὖν ἴδοιεν καὶ νὼ καθάπερ τοὺς πολλοὺς ἐν μεσημβρίᾳ μὴ διαλεγομένους ἀλλὰ νυστάζοντας καὶ κηλουμένους ὑφʼ αὑτῶν διʼ ἀργίαν τῆς διανοίας , δικαίως ἂν καταγελῷεν , ἡγούμενοι ἀνδράποδʼ ἄττα σφίσιν ἐλθόντα εἰς τὸ καταγώγιον ὥσπερ προβάτια μεσημβριάζοντα περὶ τὴν κρήνην εὕδειν · ἐὰν δὲ ὁρῶσι διαλεγομένους καὶ παραπλέοντάς σφας ὥσπερ Σειρῆνας ἀκηλήτους , ὃ γέρας παρὰ θεῶν ἔχουσιν ἀνθρώποις διδόναι , τάχʼ ἂν δοῖεν ἀγασθέντες . ἔχουσι δὲ δὴ τί τοῦτο ; ἀνήκοος γάρ , ὡς ἔοικε , τυγχάνω ὤν . οὐ μὲν δὴ πρέπει γε φιλόμουσον ἄνδρα τῶν τοιούτων ἀνήκοον εἶναι . λέγεται δʼ ὥς ποτʼ ἦσαν οὗτοι ἄνθρωποι τῶν πρὶν μούσας γεγονέναι , γενομένων δὲ Μουσῶν καὶ φανείσης ᾠδῆς οὕτως ἄρα τινὲς τῶν τότε ἐξεπλάγησαν ὑφʼ ἡδονῆς , ὥστε ᾁδοντες ἠμέλησαν σίτων τε καὶ ποτῶν , καὶ ἔλαθον τελευτήσαντες αὑτούς · ἐξ ὧν τὸ τεττίγων γένος μετʼ ἐκεῖνο φύεται , γέρας τοῦτο παρὰ Μουσῶν λαβόν , μηδὲν τροφῆς δεῖσθαι γενόμενον , ἀλλʼ ἄσιτόν τε καὶ ἄποτον εὐθὺς ᾁδειν , ἕως ἂν τελευτήσῃ , καὶ μετὰ ταῦτα ἐλθὸν παρὰ μούσας ἀπαγγέλλειν τίς τίνα αὐτῶν τιμᾷ τῶν ἐνθάδε . Τερψιχόρᾳ μὲν οὖν τοὺς ἐν τοῖς χοροῖς τετιμηκότας αὐτὴν ἀπαγγέλλοντες ποιοῦσι προσφιλεστέρους , τῇ δὲ Ἐρατοῖ τοὺς ἐν τοῖς ἐρωτικοῖς , καὶ ταῖς ἄλλαις οὕτως , κατὰ τὸ εἶδος ἑκάστης τιμῆς · τῇ δὲ πρεσβυτάτῃ Καλλιόπῃ καὶ τῇ μετʼ αὐτὴν Οὐρανίᾳ τοὺς ἐν φιλοσοφίᾳ διάγοντάς τε καὶ τιμῶντας τὴν ἐκείνων μουσικὴν ἀγγέλλουσιν , αἳ δὴ μάλιστα τῶν Μουσῶν περί τε οὐρανὸν καὶ λόγους οὖσαι θείους τε καὶ ἀνθρωπίνους ἱᾶσιν καλλίστην φωνήν . πολλῶν δὴ οὖν ἕνεκα λεκτέον τι καὶ οὐ καθευδητέον ἐν τῇ μεσημβρίᾳ . λεκτέον γὰρ οὖν . οὐκοῦν , ὅπερ νῦν προυθέμεθα σκέψασθαι , τὸν λόγον ὅπῃ καλῶς ἔχει λέγειν τε καὶ γράφειν καὶ ὅπῃ μή , σκεπτέον . δῆλον . ἆρʼ οὖν οὐχ ὑπάρχειν δεῖ τοῖς εὖ γε καὶ καλῶς ῥηθησομένοις τὴν τοῦ λέγοντος διάνοιαν εἰδυῖαν τὸ ἀληθὲς ὧν ἂν ἐρεῖν πέρι μέλλῃ ;
Lemmas: σχολή μέν δή , ὡς ἔοικα · καί ἅμα ἐγώ δοκέω ὡς ἐν ὁ πνῖγος ὑπέρ κεφαλή ἐγώ ὁ τέττιξ ἁσθιͅω καί ἀλλήλων διαλέγω καθοράω καί ἐγώ . εἰ οὖν ὁράω καί ἐγώ καθά ὁ πολύς ἐν μεσημβρία μή διαλέγω ἀλλά νυστάζω καί κηλέω ὑπό ἑαυτοῦ διά ἀργία ὁ διάνοια , δίκαιος ἄν καταγελάω , ἡγέομαι ἀνδράποδον τις σφεῖς ἔρχομαι εἰς ὁ καταγώγιον ὥσπερ πρόβατον μεσημβριάζω περί ὁ κρήνη εὕδω · ἐάν δέ ὁράω διαλέγω καί παραπλέω σφεῖς ὥσπερ Σειρήν ἀκήλητος , ὅς γέρας παρά θεός ἔχω ἄνθρωπος δίδωμι , τάχα ἄν δίδωμι ἀγάζω . ἔχω δέ δή τίς οὗτος ; ἀνήκοος γάρ , ὡς ἔοικα , τυγχάνω εἰμί . οὐ μέν δή πρέπω γε φιλόμουσος ἀνήρ ὁ τοιοῦτος ἀνήκοος εἰμί . λέγω δέ ὡς ποτέ εἰμί οὗτος ἄνθρωπος ὁ πρίν μοῦσα γίγνομαι , γίγνομαι δέ Μοῦσα καί φαίνω ἀοιδή οὕτως ἄρα τις ὁ τότε ἐκπλήσσω ὑπό ἡδονή , ὥστε ἁσθιͅω ἀμελέω σῖτος τε καί ποτόν , καί λανθάνω τελευτάω ἑαυτοῦ · ἐκ ὅς ὁ τέττιξ γένος μετά ἐκεῖνος φύω , γέρας οὗτος παρά Μοῦσα λαμβάνω , μηδείς τροφή δέω γίγνομαι , ἀλλά ἄσιτος τε καί ἄποτος εὐθύς ᾁδω , ἕως ἄν τελευτάω , καί μετά οὗτος ἔρχομαι παρά μοῦσα ἀπαγγέλλω τίς τίς αὐτός τιμάω ὁ ἐνθάδε . Τερψιχόρη μέν οὖν ὁ ἐν ὁ χορός τιμάω αὐτός ἀπαγγέλλω ποιέω προσφιλής , ὁ δέ Ἐρατώ ὁ ἐν ὁ ἐρωτικός , καί ὁ ἄλλος οὕτως , κατά ὁ εἶδος ἕκαστος τιμή · ὁ δέ πρέσβυς Καλλιόπη καί ὁ μετά αὐτός Οὐρανία ὁ ἐν φιλοσοφία διάγω τε καί τιμάω ὁ ἐκεῖνος μουσική ἀγγέλλω , ὅς δή μάλα ὁ Μοῦσα περί τε οὐρανός καί λόγος εἰμί θεῖος τε καί ἀνθρώπινος ἵημι καλός φωνή . πολύς δή οὖν ἕνεκα λεκτέος τις καί οὐ καθευδητέον ἐν ὁ μεσημβρία . λεκτέος γάρ οὖν . οὐκοῦν , ὅς νῦν προτίθημι σκοπέω , ὁ λόγος ὅπῃ καλός ἔχω λέγω τε καί γράφω καί ὅπῃ μή , σκοπέω . δῆλος . ἆρα οὖν οὐ ὑπάρχω δέω ὁ εὖ γε καί καλός ῥέομαι ὁ ὁ λέγω διάνοια οἶδα ὁ ἀληθής ὅς ἄν λέγω περί μέλλω ;