plato-philosophy.phaedrus 276
τί δʼ ; ἄλλον ὁρῶμεν λόγον τούτου ἀδελφὸν γνήσιον , τῷ τρόπῳ τε γίγνεται , καὶ ὅσῳ ἀμείνων καὶ δυνατώτερος τούτου φύεται ; τίνα τοῦτον καὶ πῶς λέγεις γιγνόμενον ; ὃς μετʼ ἐπιστήμης γράφεται ἐν τῇ τοῦ μανθάνοντος ψυχῇ , δυνατὸς μὲν ἀμῦναι ἑαυτῷ , ἐπιστήμων δὲ λέγειν τε καὶ σιγᾶν πρὸς οὓς δεῖ . τὸν τοῦ εἰδότος λόγον λέγεις ζῶντα καὶ ἔμψυχον , οὗ ὁ γεγραμμένος εἴδωλον ἄν τι λέγοιτο δικαίως . παντάπασι μὲν οὖν . τόδε δή μοι εἰπέ · ὁ νοῦν ἔχων γεωργός , ὧν σπερμάτων κήδοιτο καὶ ἔγκαρπα βούλοιτο γενέσθαι , πότερα σπουδῇ ἂν θέρους εἰς Ἀδώνιδος κήπους ἀρῶν χαίροι θεωρῶν καλοὺς ἐν ἡμέραισιν ὀκτὼ γιγνομένους , ἢ ταῦτα μὲν δὴ παιδιᾶς τε καὶ ἑορτῆς χάριν δρῴη ἄν , ὅτε καὶ ποιοῖ · ἐφʼ οἷς δὲ ἐσπούδακεν , τῇ γεωργικῇ χρώμενος ἂν τέχνῃ , σπείρας εἰς τὸ προσῆκον , ἀγαπῴη ἂν ἐν ὀγδόῳ μηνὶ ὅσα ἔσπειρεν τέλος λαβόντα ; οὕτω που , ὦ Σώκρατες , τὰ μὲν σπουδῇ , τὰ δὲ ὡς ἑτέρως ἂν ᾗ λέγεις ποιοῖ . τὸν δὲ δικαίων τε καὶ καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἐπιστήμας ἔχοντα τοῦ γεωργοῦ φῶμεν ἧττον νοῦν ἔχειν εἰς τὰ ἑαυτοῦ σπέρματα ; ἥκιστά γε . οὐκ ἄρα σπουδῇ αὐτὰ ἐν ὕδατι γράψει μέλανι σπείρων διὰ καλάμου μετὰ λόγων ἀδυνάτων μὲν αὑτοῖς λόγῳ βοηθεῖν , ἀδυνάτων δὲ ἱκανῶς τἀληθῆ διδάξαι . οὔκουν δὴ τό γʼ εἰκός . οὐ γάρ · ἀλλὰ τοὺς μὲν ἐν γράμμασι κήπους , ὡς ἔοικε , παιδιᾶς χάριν σπερεῖ τε καὶ γράψει , ὅταν γράφῃ , ἑαυτῷ τε ὑπομνήματα θησαυριζόμενος , εἰς τὸ λήθης γῆρας ἐὰν ἵκηται , καὶ παντὶ τῷ ταὐτὸν ἴχνος μετιόντι , ἡσθήσεταί τε αὐτοὺς θεωρῶν φυομένους ἁπαλούς · ὅταν δὲ ἄλλοι παιδιαῖς ἄλλαις χρῶνται , συμποσίοις τε ἄρδοντες αὑτοὺς ἑτέροις τε ὅσα τούτων ἀδελφά , τότʼ ἐκεῖνος , ὡς ἔοικεν , ἀντὶ τούτων οἷς λέγω παίζων διάξει . παγκάλην λέγεις παρὰ φαύλην παιδιάν , ὦ Σώκρατες , τοῦ ἐν λόγοις δυναμένου παίζειν , δικαιοσύνης τε καὶ ἄλλων ὧν λέγεις πέρι μυθολογοῦντα .
Lemmas: τίς δέ ; ἄλλος ὁράω λόγος οὗτος ἀδελφός γνήσιος , ὁ τρόπος τε γίγνομαι , καί ὅσος ἀγαθός καί δυνατός οὗτος φύω ; τίς οὗτος καί πῶς λέγω γίγνομαι ; ὅς μετά ἐπιστήμη γράφω ἐν ὁ ὁ μανθάνω ψυχή , δυνατός μέν ἀμύνω ἑαυτοῦ , ἐπιστήμων δέ λέγω τε καί σιγάω πρός ὅς δέω . ὁ ὁ οἶδα λόγος λέγω ζάω καί ἔμψυχος , ὅς ὁ γράφω εἴδωλον ἄν τις λέγω δίκαιος . παντάπασι μέν οὖν . ὅδε δή ἐγώ λέγω · ὁ νόος ἔχω γεωργός , ὅς σπέρμα κήδω καί ἔγκαρπος βούλομαι γίγνομαι , πότερος σπουδή ἄν θέρος εἰς Ἄδωνις κῆπος ἀρόω χαίρω θεωρέω καλός ἐν ἡμέρα ὀκτώ γίγνομαι , ἤ οὗτος μέν δή παιδιά τε καί ἑορτή χάριν δράω ἄν , ὅτε καί ποιέω · ἐπί ὅς δέ σπουδάζω , ὁ γεωργικός χράω ἄν τέχνη , σπείρω εἰς ὁ προσήκω , ἀγαπάω ἄν ἐν ὄγδοος μείς ὅσος σπείρω τέλος λαμβάνω ; οὕτως που , ὦ Σωκράτης , ὁ μέν σπουδή , ὁ δέ ὡς ἕτερος ἄν ᾗ λέγω ποιέω . ὁ δέ δίκαιος τε καί καλός καί ἀγαθός ἐπιστήμη ἔχω ὁ γεωργός φημί ἥσσων νόος ἔχω εἰς ὁ ἑαυτοῦ σπέρμα ; ἦκα γε . οὐ ἄρα σπουδή αὐτός ἐν ὕδωρ γράφω μέλας σπείρω διά κάλαμος μετά λόγος ἀδύνατος μέν ἑαυτοῦ λόγος βοηθέω , ἀδύνατος δέ ἱκανός ἀληθής διδάσκω . οὔκουν δή ὁ γε ἔοικα . οὐ γάρ · ἀλλά ὁ μέν ἐν γράμμα κῆπος , ὡς ἔοικα , παιδιά χάριν σπείρω τε καί γράφω , ὅταν γράφω , ἑαυτοῦ τε ὑπόμνημα θησαυρίζω , εἰς ὁ λήθη γῆρας ἐάν ἱκνέομαι , καί πᾶς ὁ αὐτός ἴχνος μετέρχομαι , ἥδομαι τε αὐτός θεωρέω φύω ἁπαλός · ὅταν δέ ἄλλος παιδιά ἄλλος χράω , συμπόσιον τε ἄρδω ἑαυτοῦ ἕτερος τε ὅσος οὗτος ἀδελφός , τότε ἐκεῖνος , ὡς ἔοικα , ἀντί οὗτος ὅς λέγω παίζω διάγω . πάγκαλος λέγω παρά φαῦλος παιδιά , ὦ Σωκράτης , ὁ ἐν λόγος δύναμαι παίζω , δικαιοσύνη τε καί ἄλλος ὅς λέγω περί μυθολογέω .