plato-philosophy.phaedrus 255
ὅταν δὲ ταὐτὸν πολλάκις πάσχων ὁ πονηρὸς τῆς ὕβρεως λήξῃ , ταπεινωθεὶς ἕπεται ἤδη τῇ τοῦ ἡνιόχου προνοίᾳ , καὶ ὅταν ἴδῃ τὸν καλόν , φόβῳ διόλλυται · ὥστε συμβαίνει τότʼ ἤδη τὴν τοῦ ἐραστοῦ ψυχὴν τοῖς παιδικοῖς αἰδουμένην τε καὶ δεδιυῖαν ἕπεσθαι . ἅτε οὖν πᾶσαν θεραπείαν ὡς ἰσόθεος θεραπευόμενος οὐχ ὑπὸ σχηματιζομένου τοῦ ἐρῶντος ἀλλʼ ἀληθῶς τοῦτο πεπονθότος , καὶ αὐτὸς ὢν φύσει φίλος τῷ θεραπεύοντι , ἐὰν ἄρα καὶ ἐν τῷ πρόσθεν ὑπὸ συμφοιτητῶν ἤ τινων ἄλλων διαβεβλημένος ᾖ , λεγόντων ὡς αἰσχρὸν ἐρῶντι πλησιάζειν , καὶ διὰ τοῦτο ἀπωθῇ τὸν ἐρῶντα , προϊόντος δὲ ἤδη τοῦ χρόνου ἥ τε ἡλικία καὶ τὸ χρεὼν ἤγαγεν εἰς τὸ προσέσθαι αὐτὸν εἰς ὁμιλίαν · οὐ γὰρ δήποτε εἵμαρται κακὸν κακῷ φίλον οὐδʼ ἀγαθὸν μὴ φίλον ἀγαθῷ εἶναι . προσεμένου δὲ καὶ λόγον καὶ ὁμιλίαν δεξαμένου , ἐγγύθεν ἡ εὔνοια γιγνομένη τοῦ ἐρῶντος ἐκπλήττει τὸν ἐρώμενον διαισθανόμενον ὅτι οὐδʼ οἱ σύμπαντες ἄλλοι φίλοι τε καὶ οἰκεῖοι μοῖραν φιλίας οὐδεμίαν παρέχονται πρὸς τὸν ἔνθεον φίλον . ὅταν δὲ χρονίζῃ τοῦτο δρῶν καὶ πλησιάζῃ μετὰ τοῦ ἅπτεσθαι ἔν τε γυμνασίοις καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις ὁμιλίαις , τότʼ ἤδη ἡ τοῦ ῥεύματος ἐκείνου πηγή , ὃν ἵμερον Ζεὺς Γανυμήδους ἐρῶν ὠνόμασε , πολλὴ φερομένη πρὸς τὸν ἐραστήν , ἡ μὲν εἰς αὐτὸν ἔδυ , ἡ δʼ ἀπομεστουμένου ἔξω ἀπορρεῖ · καὶ οἷον πνεῦμα ἤ τις ἠχὼ ἀπὸ λείων τε καὶ στερεῶν ἁλλομένη πάλιν ὅθεν ὡρμήθη φέρεται , οὕτω τὸ τοῦ κάλλους ῥεῦμα πάλιν εἰς τὸν καλὸν διὰ τῶν ὀμμάτων ἰόν , ᾗ πέφυκεν ἐπὶ τὴν ψυχὴν ἰέναι ἀφικόμενον καὶ ἀναπτερῶσαν , τὰς διόδους τῶν πτερῶν ἄρδει τε καὶ ὥρμησε πτεροφυεῖν τε καὶ τὴν τοῦ ἐρωμένου αὖ ψυχὴν ἔρωτος ἐνέπλησεν . ἐρᾷ μὲν οὖν , ὅτου δὲ ἀπορεῖ · καὶ οὔθʼ ὅτι πέπονθεν οἶδεν οὐδʼ ἔχει φράσαι , ἀλλʼ οἷον ἀπʼ ἄλλου ὀφθαλμίας ἀπολελαυκὼς πρόφασιν εἰπεῖν οὐκ ἔχει , ὥσπερ δὲ ἐν κατόπτρῳ ἐν τῷ ἐρῶντι ἑαυτὸν ὁρῶν λέληθεν . καὶ ὅταν μὲν ἐκεῖνος παρῇ , λήγει κατὰ ταὐτὰ ἐκείνῳ τῆς ὀδύνης , ὅταν δὲ ἀπῇ , κατὰ ταὐτὰ αὖ ποθεῖ καὶ ποθεῖται , εἴδωλον ἔρωτος ἀντέρωτα ἔχων · καλεῖ δὲ αὐτὸν καὶ οἴεται οὐκ ἔρωτα ἀλλὰ φιλίαν εἶναι . ἐπιθυμεῖ δὲ ἐκείνῳ παραπλησίως μέν , ἀσθενεστέρως δέ , ὁρᾶν , ἅπτεσθαι , φιλεῖν , συγκατακεῖσθαι · καὶ δή , οἷον εἰκός , ποιεῖ τὸ μετὰ τοῦτο ταχὺ ταῦτα .
Lemmas: ὅταν δέ αὐτός πολλάκις πάσχω ὁ πονηρός ὁ ὕβρις λήγω , ταπεινόω ἕπομαι ἤδη ὁ ὁ ἡνίοχος πρόνοια , καί ὅταν ὁράω ὁ καλός , φόβος διόλλυμι · ὥστε συμβαίνω τότε ἤδη ὁ ὁ ἐραστής ψυχή ὁ παιδικός αἰδέομαι τε καί δείδω ἕπομαι . ἅτε οὖν πᾶς θεραπεία ὡς ἰσόθεος θεραπεύω οὐ ὑπό σχηματίζω ὁ ἐράω ἀλλά ἀληθής οὗτος πάσχω , καί αὐτός εἰμί φύσις φίλος ὁ θεραπεύω , ἐάν ἄρα καί ἐν ὁ πρόσθεν ὑπό συμφοιτητής ἤ τις ἄλλος διαβάλλω εἰμί , λέγω ὡς αἰσχρός ἐράω πλησιάζω , καί διά οὗτος ἀπωθέω ὁ ἐράω , προέρχομαι δέ ἤδη ὁ χρόνος ὁ τε ἡλικία καί ὁ χρεών ἄγω εἰς ὁ προσίημι αὐτός εἰς ὁμιλία · οὐ γάρ δήποτε μείρομαι κακός κακός φίλος οὐδέ ἀγαθός μή φίλος ἀγαθός εἰμί . προσίημι δέ καί λόγος καί ὁμιλία δέχομαι , ἐγγύθεν ὁ εὔνοια γίγνομαι ὁ ἐράω ἐκπλήσσω ὁ ἐράω διαισθάνομαι ὅτι οὐδέ ὁ σύμπας ἄλλος φίλος τε καί οἰκεῖος μοῖρα φιλία οὐδείς παρέχω πρός ὁ ἔνθεος φίλος . ὅταν δέ χρονίζω οὗτος δράω καί πλησιάζω μετά ὁ ἅπτω ἐν τε γυμνάσιον καί ἐν ὁ ἄλλος ὁμιλία , τότε ἤδη ὁ ὁ ῥεῦμα ἐκεῖνος πηγή , ὅς ἵμερος Ζεύς Γανυμήδης ἐράω ὀνομάζω , πολύς φέρω πρός ὁ ἐραστής , ὁ μέν εἰς αὐτός δύω , ὁ δέ ἀπομεστόομαι ἔξω ἀπορρέω · καί οἷος πνεῦμα ἤ τις ἠχώ ἀπό λεῖος τε καί στερεός ἅλλομαι πάλιν ὅθεν ὁρμάω φέρω , οὕτως ὁ ὁ κάλλος ῥεῦμα πάλιν εἰς ὁ καλός διά ὁ ὄμμα ἔρχομαι , ᾗ φύω ἐπί ὁ ψυχή ἔρχομαι ἀφικνέομαι καί ἀναποτεράζω , ὁ δίοδος ὁ πτερόν ἄρδω τε καί ὁρμάω πτεροφυέω τε καί ὁ ὁ ἐράω αὖ ψυχή ἔρως ἐμπίμπλημι . ἐράω μέν οὖν , ὅστις δέ ἀπορέω · καί οὔτε ὅτι πάσχω οἶδα οὐδέ ἔχω φράζω , ἀλλά οἷος ἀπό ἄλλος ὀφθαλμία ἀπολαύω πρόφασις λέγω οὐ ἔχω , ὥσπερ δέ ἐν κάτοπτρον ἐν ὁ ἐράω ἑαυτοῦ ὁράω λανθάνω . καί ὅταν μέν ἐκεῖνος παρέρχομαι , λήγω κατά αὐτός ἐκεῖνος ὁ ὀδύνη , ὅταν δέ ἀπέρχομαι , κατά αὐτός αὖ ποθέω καί ποθέω , εἴδωλον ἔρως ἀντέρως ἔχω · καλέω δέ αὐτός καί οἴομαι οὐ ἔρως ἀλλά φιλία εἰμί . ἐπιθυμέω δέ ἐκεῖνος παραπλήσιος μέν , ἀσθενής δέ , ὁράω , ἅπτω , φιλέω , συγκατάκειμαι · καί δή , οἷος ἔοικα , ποιέω ὁ μετά οὗτος ταχύς οὗτος .