plato-philosophy.phaedrus 254
ὅταν δʼ οὖν ὁ ἡνίοχος ἰδὼν τὸ ἐρωτικὸν ὄμμα , πᾶσαν αἰσθήσει διαθερμήνας τὴν ψυχήν , γαργαλισμοῦ τε καὶ πόθου κέντρων ὑποπλησθῇ , ὁ μὲν εὐπειθὴς τῷ ἡνιόχῳ τῶν ἵππων , ἀεί τε καὶ τότε αἰδοῖ βιαζόμενος , ἑαυτὸν κατέχει μὴ ἐπιπηδᾶν τῷ ἐρωμένῳ · ὁ δὲ οὔτε κέντρων ἡνιοχικῶν οὔτε μάστιγος ἔτι ἐντρέπεται , σκιρτῶν δὲ βίᾳ φέρεται , καὶ πάντα πράγματα παρέχων τῷ σύζυγί τε καὶ ἡνιόχῳ ἀναγκάζει ἰέναι τε πρὸς τὰ παιδικὰ καὶ μνείαν ποιεῖσθαι τῆς τῶν ἀφροδισίων χάριτος . τὼ δὲ κατʼ ἀρχὰς μὲν ἀντιτείνετον ἀγανακτοῦντε , ὡς δεινὰ καὶ παράνομα ἀναγκαζομένω · τελευτῶντε δέ , ὅταν μηδὲν ᾖ πέρας κακοῦ , πορεύεσθον ἀγομένω , εἴξαντε καὶ ὁμολογήσαντε ποιήσειν τὸ κελευόμενον . καὶ πρὸς αὐτῷ τʼ ἐγένοντο καὶ εἶδον τὴν ὄψιν τὴν τῶν παιδικῶν ἀστράπτουσαν . ἰδόντος δὲ τοῦ ἡνιόχου ἡ μνήμη πρὸς τὴν τοῦ κάλλους φύσιν ἠνέχθη , καὶ πάλιν εἶδεν αὐτὴν μετὰ σωφροσύνης ἐν ἁγνῷ βάθρῳ βεβῶσαν · ἰδοῦσα δὲ ἔδεισέ τε καὶ σεφθεῖσα ἀνέπεσεν ὑπτία , καὶ ἅμα ἠναγκάσθη εἰς τοὐπίσω ἑλκύσαι τὰς ἡνίας οὕτω σφόδρα , ὥστʼ ἐπὶ τὰ ἰσχία ἄμφω καθίσαι τὼ ἵππω , τὸν μὲν ἑκόντα διὰ τὸ μὴ ἀντιτείνειν , τὸν δὲ ὑβριστὴν μάλʼ ἄκοντα . ἀπελθόντε δὲ ἀπωτέρω , ὁ μὲν ὑπʼ αἰσχύνης τε καὶ θάμβους ἱδρῶτι πᾶσαν ἔβρεξε τὴν ψυχήν , ὁ δὲ λήξας τῆς ὀδύνης , ἣν ὑπὸ τοῦ χαλινοῦ τε ἔσχεν καὶ τοῦ πτώματος , μόγις ἐξαναπνεύσας ἐλοιδόρησεν ὀργῇ , πολλὰ κακίζων τόν τε ἡνίοχον καὶ τὸν ὁμόζυγα ὡς δειλίᾳ τε καὶ ἀνανδρίᾳ λιπόντε τὴν τάξιν καὶ ὁμολογίαν · καὶ πάλιν οὐκ ἐθέλοντας προσιέναι ἀναγκάζων μόγις συνεχώρησεν δεομένων εἰς αὖθις ὑπερβαλέσθαι . ἐλθόντος δὲ τοῦ συντεθέντος χρόνου ἀμνημονεῖν προσποιουμένω ἀναμιμνῄσκων , βιαζόμενος , χρεμετίζων , ἕλκων ἠνάγκασεν αὖ προσελθεῖν τοῖς παιδικοῖς ἐπὶ τοὺς αὐτοὺς λόγους , καὶ ἐπειδὴ ἐγγὺς ἦσαν , ἐγκύψας καὶ ἐκτείνας τὴν κέρκον , ἐνδακὼν τὸν χαλινόν , μετʼ ἀναιδείας ἕλκει · ὁ δʼ ἡνίοχος ἔτι μᾶλλον ταὐτὸν πάθος παθών , ὥσπερ ἀπὸ ὕσπληγος ἀναπεσών , ἔτι μᾶλλον τοῦ ὑβριστοῦ ἵππου ἐκ τῶν ὀδόντων βίᾳ ὀπίσω σπάσας τὸν χαλινόν , τήν τε κακηγόρον γλῶτταν καὶ τὰς γνάθους καθῄμαξεν καὶ τὰ σκέλη τε καὶ τὰ ἰσχία πρὸς τὴν γῆν ἐρείσας ὀδύναις ἔδωκεν .
Lemmas: ὅταν δέ οὖν ὁ ἡνίοχος ὁράω ὁ ἐρωτικός ὄμμα , πᾶς αἴσθησις διαθερμαίνω ὁ ψυχή , γαργαλισμός τε καί πόθος κέντρον ὑποπίμπλημι , ὁ μέν εὐπειθής ὁ ἡνίοχος ὁ ἵππος , ἀεί τε καί τότε αἰδώς βιάζω , ἑαυτοῦ κατέχω μή ἐπιπηδάω ὁ ἐράω · ὁ δέ οὔτε κέντρον ἡνιοχικός οὔτε μάστιξ ἔτι ἐντρέπω , σκιρτάω δέ βία φέρω , καί πᾶς πρᾶγμα παρέχω ὁ σύζυξ τε καί ἡνίοχος ἀναγκάζω ἔρχομαι τε πρός ὁ παιδικός καί μνεία ποιέω ὁ ὁ ἀφροδίσιος χάρις . ὁ δέ κατά ἀρχή μέν ἀντιτείνω ἀγανακτέω , ὡς δεινός καί παράνομος ἀναγκάζω · τελευτάω δέ , ὅταν μηδείς εἰμί πέρας κακός , πορεύω ἄγω , εἴκω καί ὁμολογέω ποιέω ὁ κελεύω . καί πρός αὐτός τε γίγνομαι καί ὁράω ὁ ὄψις ὁ ὁ παιδικός ἀστράπτω . ὁράω δέ ὁ ἡνίοχος ὁ μνήμη πρός ὁ ὁ κάλλος φύσις φέρω , καί πάλιν ὁράω αὐτός μετά σωφροσύνη ἐν ἁγνός βάθρον βαίνω · ὁράω δέ δείδω τε καί σέβομαι ἀναπίπτω ὕπτιος , καί ἅμα ἀναγκάζω εἰς ὀπίσω ἕλκω ὁ ἡνία οὕτως σφόδρα , ὥστε ἐπί ὁ ἰσχίον ἄμφω καθίζω ὁ ἵππος , ὁ μέν ἑκών διά ὁ μή ἀντιτείνω , ὁ δέ ὑβριστής μάλα ἄκων . ἀπέρχομαι δέ ἀπωτέρω , ὁ μέν ὑπό αἰσχύνη τε καί θάμβος ἱδρώς πᾶς βρέχω ὁ ψυχή , ὁ δέ λήγω ὁ ὀδύνη , ὅς ὑπό ὁ χαλινός τε ἔχω καί ὁ πτῶμα , μόγις ἐξαναπνέω λοιδορέω ὀργή , πολύς κακίζω ὁ τε ἡνίοχος καί ὁ ὁμόζυξ ὡς δειλία τε καί ἀνανδρία λείπω ὁ τάξις καί ὁμολογία · καί πάλιν οὐ ἐθέλω προσέρχομαι ἀναγκάζω μόγις συγχωρέω δέω εἰς αὖθις ὑπερβάλλω . ἔρχομαι δέ ὁ συντίθημι χρόνος ἀμνημονέω προσποιέω ἀναμιμνῄσκω , βιάζω , χρεμετίζω , ἕλκω ἀναγκάζω αὖ προσέρχομαι ὁ παιδικός ἐπί ὁ αὐτός λόγος , καί ἐπειδή ἐγγύς εἰμί , ἐγκύπτω καί ἐκτείνω ὁ κέρκος , ἐνδάκνω ὁ χαλινός , μετά ἀναίδεια ἕλκω · ὁ δέ ἡνίοχος ἔτι μάλα αὐτός πάθος πάσχω , ὥσπερ ἀπό ὕσπληξ ἀναπίπτω , ἔτι μάλα ὁ ὑβριστής ἵππος ἐκ ὁ ὀδούς βία ὀπίσω σπάω ὁ χαλινός , ὁ τε κακηγόρος γλῶσσα καί ὁ γνάθος καθαιμάσσω καί ὁ σκέλος τε καί ὁ ἰσχίον πρός ὁ γῆ ἐρείδω ὀδύνη δίδωμι .