plato-philosophy.phaedrus 241
καὶ ἐρῶν μὲν βλαβερός τε καὶ ἀηδής , λήξας δὲ τοῦ ἔρωτος εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ἄπιστος , εἰς ὃν πολλὰ καὶ μετὰ πολλῶν ὅρκων τε καὶ δεήσεων ὑπισχνούμενος μόγις κατεῖχε τήν γʼ ἐν τῷ τότε συνουσίαν ἐπίπονον οὖσαν φέρειν διʼ ἐλπίδα ἀγαθῶν . τότε δὴ δέον ἐκτίνειν , μεταβαλὼν ἄλλον ἄρχοντα ἐν αὑτῷ καὶ προστάτην , νοῦν καὶ σωφροσύνην ἀντʼ ἔρωτος καὶ μανίας , ἄλλος γεγονὼς λέληθεν τὰ παιδικά . καὶ ὁ μὲν αὐτὸν χάριν ἀπαιτεῖ τῶν τότε , ὑπομιμνῄσκων τὰ πραχθέντα καὶ λεχθέντα , ὡς τῷ αὐτῷ διαλεγόμενος · ὁ δὲ ὑπʼ αἰσχύνης οὔτε εἰπεῖν τολμᾷ ὅτι ἄλλος γέγονεν , οὔθʼ ὅπως τὰ τῆς προτέρας ἀνοήτου ἀρχῆς ὁρκωμόσιά τε καὶ ὑποσχέσεις ἐμπεδώσῃ ἔχει , νοῦν ἤδη ἐσχηκὼς καὶ σεσωφρονηκώς , ἵνα μὴ πράττων ταὐτὰ τῷ πρόσθεν ὅμοιός τε ἐκείνῳ καὶ ὁ αὐτὸς πάλιν γένηται . φυγὰς δὴ γίγνεται ἐκ τούτων , καὶ ἀπεστερηκὼς ὑπʼ ἀνάγκης ὁ πρὶν ἐραστής , ὀστράκου μεταπεσόντος , ἵεται φυγῇ μεταβαλών · ὁ δὲ ἀναγκάζεται διώκειν ἀγανακτῶν καὶ ἐπιθεάζων , ἠγνοηκὼς τὸ ἅπαν ἐξ ἀρχῆς , ὅτι οὐκ ἄρα ἔδει ποτὲ ἐρῶντι καὶ ὑπʼ ἀνάγκης ἀνοήτῳ χαρίζεσθαι , ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον μὴ ἐρῶντι καὶ νοῦν ἔχοντι · εἰ δὲ μή , ἀναγκαῖον εἴη ἐνδοῦναι αὑτὸν ἀπίστῳ , δυσκόλῳ , φθονερῷ , ἀηδεῖ , βλαβερῷ μὲν πρὸς οὐσίαν , βλαβερῷ δὲ πρὸς τὴν τοῦ σώματος ἕξιν , πολὺ δὲ βλαβερωτάτῳ πρὸς τὴν τῆς ψυχῆς παίδευσιν , ἧς οὔτε ἀνθρώποις οὔτε θεοῖς τῇ ἀληθείᾳ τιμιώτερον οὔτε ἔστιν οὔτε ποτὲ ἔσται . ταῦτά τε οὖν χρή , ὦ παῖ , συννοεῖν , καὶ εἰδέναι τὴν ἐραστοῦ φιλίαν ὅτι οὐ μετʼ εὐνοίας γίγνεται , ἀλλὰ σιτίου τρόπον , χάριν πλησμονῆς , ὡς λύκοι ἄρνας ἀγαπῶσιν , ὣς παῖδα φιλοῦσιν ἐρασταί . τοῦτʼ ἐκεῖνο , ὦ Φαῖδρε . οὐκέτʼ ἂν τὸ πέρα ἀκούσαις ἐμοῦ λέγοντος , ἀλλʼ ἤδη σοι τέλος ἐχέτω ὁ λόγος . καίτοι ᾤμην γε μεσοῦν αὐτόν , καὶ ἐρεῖν τὰ ἴσα περὶ τοῦ μὴ ἐρῶντος , ὡς δεῖ ἐκείνῳ χαρίζεσθαι μᾶλλον , λέγων ὅσα αὖ ἔχει ἀγαθά · νῦν δὲ δή , ὦ Σώκρατες , τί ἀποπαύῃ ; οὐκ ᾔσθου , ὦ μακάριε , ὅτι ἤδη ἔπη φθέγγομαι ἀλλʼ οὐκέτι διθυράμβους , καὶ ταῦτα ψέγων ; ἐὰν δʼ ἐπαινεῖν τὸν ἕτερον ἄρξωμαι , τί με οἴει ποιήσειν ; ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι ὑπὸ τῶν Νυμφῶν , αἷς με σὺ προύβαλες ἐκ προνοίας , σαφῶς ἐνθουσιάσω ; λέγω οὖν ἑνὶ λόγῳ ὅτι ὅσα τὸν ἕτερον λελοιδορήκαμεν , τῷ ἑτέρῳ τἀναντία τούτων ἀγαθὰ πρόσεστιν . καὶ τί δεῖ μακροῦ λόγου ; περὶ γὰρ ἀμφοῖν ἱκανῶς εἴρηται .
Lemmas: καί ἐράω μέν βλαβερός τε καί ἀηδής , λήγω δέ ὁ ἔρως εἰς ὁ ἔπειτα χρόνος ἄπιστος , εἰς ὅς πολύς καί μετά πολύς ὅρκος τε καί δέησις ὑπισχνέομαι μόγις κατέχω ὁ γε ἐν ὁ τότε συνουσία ἐπίπονος εἰμί φέρω διά ἐλπίς ἀγαθός . τότε δή δέω ἐκτίνω , μεταβάλλω ἄλλος ἄρχω ἐν ἑαυτοῦ καί προστάτης , νόος καί σωφροσύνη ἀντί ἔρως καί μανία , ἄλλος γίγνομαι λανθάνω ὁ παιδικός . καί ὁ μέν αὐτός χάρις ἀπαιτέω ὁ τότε , ὑπομιμνῄσκω ὁ πράσσω καί λέγω , ὡς ὁ αὐτός διαλέγω · ὁ δέ ὑπό αἰσχύνη οὔτε λέγω τολμάω ὅτι ἄλλος γίγνομαι , οὔτε ὅπως ὁ ὁ πρότερος ἀνόητος ἀρχή ὁρκωμόσια τε καί ὑπόσχεσις ἐμπεδόω ἔχω , νόος ἤδη ἔχω καί σωφρονέω , ἵνα μή πράσσω αὐτός ὁ πρόσθεν ὅμοιος τε ἐκεῖνος καί ὁ αὐτός πάλιν γίγνομαι . φυγάς δή γίγνομαι ἐκ οὗτος , καί ἀποστερέω ὑπό ἀνάγκη ὁ πρίν ἐραστής , ὄστρακον μεταπίπτω , ἵημι φυγή μεταβάλλω · ὁ δέ ἀναγκάζω διώκω ἀγανακτέω καί ἐπιθεάζω , ἀγνοέω ὁ ἅπας ἐκ ἀρχή , ὅτι οὐ ἄρα δέω ποτέ ἐράω καί ὑπό ἀνάγκη ἀνόητος χαρίζω , ἀλλά πολύς μάλα μή ἐράω καί νόος ἔχω · εἰ δέ μή , ἀναγκαῖος εἰμί ἐνδίδωμι ἑαυτοῦ ἄπιστος , δύσκολος , φθονερός , ἀηδής , βλαβερός μέν πρός οὐσία , βλαβερός δέ πρός ὁ ὁ σῶμα ἕξις , πολύς δέ βλαβερός πρός ὁ ὁ ψυχή παίδευσις , ὅς οὔτε ἄνθρωπος οὔτε θεός ὁ ἀλήθεια τίμιος οὔτε εἰμί οὔτε ποτέ εἰμί . οὗτος τε οὖν χρή , ὦ παῖς , συννοέω , καί οἶδα ὁ ἐραστής φιλία ὅτι οὐ μετά εὔνοια γίγνομαι , ἀλλά σιτίον τρόπος , χάριν πλησμονή , ὡς λύκος ἀρήν ἀγαπάω , ὡς παῖς φιλέω ἐραστής . οὗτος ἐκεῖνος , ὦ Φαῖδρος . οὐκέτι ἄν ὁ πέρα ἀκούω ἐγώ λέγω , ἀλλά ἤδη σύ τέλος ἔχω ὁ λόγος . καίτοι οἴομαι γε μεσόω αὐτός , καί λέγω ὁ ἴσος περί ὁ μή ἐράω , ὡς δέω ἐκεῖνος χαρίζω μάλα , λέγω ὅσος αὖ ἔχω ἀγαθός · νῦν δέ δή , ὦ Σωκράτης , τίς ἀποπαύω ; οὐ αἰσθάνομαι , ὦ μακάριος , ὅτι ἤδη ἔπος φθέγγομαι ἀλλά οὐκέτι διθύραμβος , καί οὗτος ψέγω ; ἐάν δέ ἐπαινέω ὁ ἕτερος ἄρχω , τίς ἐγώ οἴομαι ποιέω ; ἆρα οἶδα ὅτι ὑπό ὁ Νύμφη , ὅς ἐγώ σύ προβάλλω ἐκ πρόνοια , σαφής ἐνθουσιάω ; λέγω οὖν εἷς λόγος ὅτι ὅσος ὁ ἕτερος λοιδορέω , ὁ ἕτερος ἐναντίος οὗτος ἀγαθός πρόσειμι . καί τίς δέω μακρός λόγος ; περί γάρ ἄμφω ἱκανός λέγω .