plato-philosophy.phaedrus 235
τί δέ ; καὶ ταύτῃ δεῖ ὑπʼ ἐμοῦ τε καὶ σοῦ τὸν λόγον ἐπαινεθῆναι , ὡς τὰ δέοντα εἰρηκότος τοῦ ποιητοῦ , ἀλλʼ οὐκ ἐκείνῃ μόνον , ὅτι σαφῆ καὶ στρογγύλα , καὶ ἀκριβῶς ἕκαστα τῶν ὀνομάτων ἀποτετόρνευται ; εἰ γὰρ δεῖ , συγχωρητέον χάριν σήν , ἐπεὶ ἐμέ γε ἔλαθεν ὑπὸ τῆς ἐμῆς οὐδενίας · τῷ γὰρ ῥητορικῷ αὐτοῦ μόνῳ τὸν νοῦν προσεῖχον , τοῦτο δὲ οὐδʼ ἂν αὐτὸν ᾤμην Λυσίαν οἴεσθαι ἱκανὸν εἶναι . καὶ οὖν μοι ἔδοξεν , ὦ Φαῖδρε , εἰ μή τι σὺ ἄλλο λέγεις , δὶς καὶ τρὶς τὰ αὐτὰ εἰρηκέναι , ὡς οὐ πάνυ εὐπορῶν τοῦ πολλὰ λέγειν περὶ τοῦ αὐτοῦ , ἢ ἴσως οὐδὲν αὐτῷ μέλον τοῦ τοιούτου · καὶ ἐφαίνετο δή μοι νεανιεύεσθαι ἐπιδεικνύμενος ὡς οἷός τε ὢν ταὐτὰ ἑτέρως τε καὶ ἑτέρως λέγων ἀμφοτέρως εἰπεῖν ἄριστα . οὐδὲν λέγεις , ὦ Σώκρατες · αὐτὸ γὰρ τοῦτο καὶ μάλιστα ὁ λόγος ἔχει . τῶν γὰρ ἐνόντων ἀξίως ῥηθῆναι ἐν τῷ πράγματι οὐδὲν παραλέλοιπεν , ὥστε παρὰ τὰ ἐκείνῳ εἰρημένα μηδένʼ ἄν ποτε δύνασθαι εἰπεῖν ἄλλα πλείω καὶ πλείονος ἄξια . τοῦτο ἐγώ σοι οὐκέτι οἷός τʼ ἔσομαι πιθέσθαι · παλαιοὶ γὰρ καὶ σοφοὶ ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες περὶ αὐτῶν εἰρηκότες καὶ γεγραφότες ἐξελέγξουσί με , ἐάν σοι χαριζόμενος συγχωρῶ . τίνες οὗτοι ; καὶ ποῦ σὺ βελτίω τούτων ἀκήκοας ; νῦν μὲν οὕτως οὐκ ἔχω εἰπεῖν · δῆλον δὲ ὅτι τινῶν ἀκήκοα , ἤ που Σαπφοῦς τῆς καλῆς ἢ Ἀνακρέοντος τοῦ σοφοῦ ἢ καὶ συγγραφέων τινῶν . πόθεν δὴ τεκμαιρόμενος λέγω ; πλῆρές πως , ὦ δαιμόνιε , τὸ στῆθος ἔχων αἰσθάνομαι παρὰ ταῦτα ἂν ἔχειν εἰπεῖν ἕτερα μὴ χείρω . ὅτι μὲν οὖν παρά γε ἐμαυτοῦ οὐδὲν αὐτῶν ἐννενόηκα , εὖ οἶδα , συνειδὼς ἐμαυτῷ ἀμαθίαν · λείπεται δὴ οἶμαι ἐξ ἀλλοτρίων ποθὲν ναμάτων διὰ τῆς ἀκοῆς πεπληρῶσθαί με δίκην ἀγγείου . ὑπὸ δὲ νωθείας αὖ καὶ αὐτὸ τοῦτο ἐπιλέλησμαι , ὅπως τε καὶ ὧντινων ἤκουσα . ἀλλʼ , ὦ γενναιότατε , κάλλιστα εἴρηκας . σὺ γὰρ ἐμοὶ ὧντινων μὲν καὶ ὅπως ἤκουσας μηδʼ ἂν κελεύω εἴπῃς , τοῦτο δὲ αὐτὸ ὃ λέγεις ποίησον · τῶν ἐν τῷ βιβλίῳ βελτίω τε καὶ μὴ ἐλάττω ἕτερα ὑπέσχησαι εἰπεῖν τούτων ἀπεχόμενος , καί σοι ἐγώ , ὥσπερ οἱ ἐννέα ἄρχοντες , ὑπισχνοῦμαι χρυσῆν εἰκόνα ἰσομέτρητον εἰς Δελφοὺς ἀναθήσειν , οὐ μόνον ἐμαυτοῦ ἀλλὰ καὶ σήν .
Lemmas: τίς δέ ; καί ταύτῃ δέω ὑπό ἐγώ τε καί σύ ὁ λόγος ἐπαινέω , ὡς ὁ δέω λέγω ὁ ποιητής , ἀλλά οὐ ἐκεῖνος μόνος , ὅτι σαφής καί στρογγύλος , καί ἀκριβής ἕκαστος ὁ ὄνομα ἀποτορνεύω ; εἰ γάρ δέω , συγχωρέω χάρις σός , ἐπεί ἐγώ γε λανθάνω ὑπό ὁ ἐμός οὐδενία · ὁ γάρ ῥητορικός αὐτός μόνος ὁ νόος προσέχω , οὗτος δέ οὐδέ ἄν αὐτός οἴομαι Λυσίας οἴομαι ἱκανός εἰμί . καί οὖν ἐγώ δοκέω , ὦ Φαῖδρος , εἰ μή τις σύ ἄλλος λέγω , δίς καί τρίς ὁ αὐτός λέγω , ὡς οὐ πάνυ εὐπορέω ὁ πολύς λέγω περί ὁ αὐτός , ἤ ἴσως οὐδείς αὐτός μέλω ὁ τοιοῦτος · καί φαίνω δή ἐγώ νεανιεύομαι ἐπιδείκνυμι ὡς οἷος τε εἰμί αὐτός ἕτερος τε καί ἕτερος λέγω ἀμφοτέρως λέγω ἀγαθός . οὐδείς λέγω , ὦ Σωκράτης · αὐτός γάρ οὗτος καί μάλα ὁ λόγος ἔχω . ὁ γάρ ἔνειμι ἄξιος λέγω ἐν ὁ πρᾶγμα οὐδείς παραλείπω , ὥστε παρά ὁ ἐκεῖνος λέγω μηδείς ἄν ποτέ δύναμαι λέγω ἄλλος πολύς καί πολύς ἄξιος . οὗτος ἐγώ σύ οὐκέτι οἷος τε εἰμί πείθω · παλαιός γάρ καί σοφός ἀνήρ τε καί γυνή περί αὐτός λέγω καί γράφω ἐξελέγχω ἐγώ , ἐάν σύ χαρίζω συγχωρέω . τίς οὗτος ; καί ποῦ σύ ἀγαθός οὗτος ἀκούω ; νῦν μέν οὕτως οὐ ἔχω λέγω · δῆλος δέ ὅτι τις ἀκούω , ἤ που Σαπφώ ὁ καλός ἤ Ἀνακρέων ὁ σοφός ἤ καί συγγραφεύς τις . πόθεν δή τεκμαίρομαι λέγω ; πλήρης πως , ὦ δαιμόνιος , ὁ στῆθος ἔχω αἰσθάνομαι παρά οὗτος ἄν ἔχω λέγω ἕτερος μή κακός . ὅτι μέν οὖν παρά γε ἐμαυτοῦ οὐδείς αὐτός ἐννοέω , εὖ οἶδα , σύνοιδα ἐμαυτοῦ ἀμαθία · λείπω δή οἴομαι ἐκ ἀλλότριος ποθεν νᾶμα διά ὁ ἀκοή πληρόω ἐγώ δίκη ἀγγεῖον . ὑπό δέ νώθεια αὖ καί αὐτός οὗτος ἐπιλανθάνω , ὅπως τε καί ὅστις ἀκούω . ἀλλά , ὦ γενναῖος , καλός λέγω . σύ γάρ ἐγώ ὅστις μέν καί ὅπως ἀκούω μηδέ ἄν κελεύω λέγω , οὗτος δέ αὐτός ὅς λέγω ποιέω · ὁ ἐν ὁ βιβλίον ἀγαθός τε καί μή ἐλαχύς ἕτερος ὑπισχνέομαι λέγω οὗτος ἀπέχω , καί σύ ἐγώ , ὥσπερ ὁ ἐννέα ἄρχων , ὑπισχνέομαι χρύσεος εἰκών ἰσομέτρητος εἰς Δελφοί ἀνατίθημι , οὐ μόνος ἐμαυτοῦ ἀλλά καί σός .