plato-philosophy.phaedo 80
ὅρα δὴ καὶ τῇδε ὅτι ἐπειδὰν ἐν τῷ αὐτῷ ὦσι ψυχὴ καὶ σῶμα , τῷ μὲν δουλεύειν καὶ ἄρχεσθαι ἡ φύσις προστάττει , τῇ δὲ ἄρχειν καὶ δεσπόζειν · καὶ κατὰ ταῦτα αὖ πότερόν σοι δοκεῖ ὅμοιον τῷ θείῳ εἶναι καὶ πότερον τῷ θνητῷ ; ἢ οὐ δοκεῖ σοι τὸ μὲν θεῖον οἷον ἄρχειν τε καὶ ἡγεμονεύειν πεφυκέναι , τὸ δὲ θνητὸν ἄρχεσθαί τε καὶ δουλεύειν ; ἔμοιγε . ποτέρῳ οὖν ἡ ψυχὴ ἔοικεν ; δῆλα δή , ὦ Σώκρατες , ὅτι ἡ μὲν ψυχὴ τῷ θείῳ , τὸ δὲ σῶμα τῷ θνητῷ . σκόπει δή , ἔφη , ὦ Κέβης , εἰ ἐκ πάντων τῶν εἰρημένων τάδε ἡμῖν συμβαίνει , τῷ μὲν θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ νοητῷ καὶ μονοειδεῖ καὶ ἀδιαλύτῳ καὶ ἀεὶ ὡσαύτως κατὰ ταὐτὰ ἔχοντι ἑαυτῷ ὁμοιότατον εἶναι ψυχή , τῷ δὲ ἀνθρωπίνῳ καὶ θνητῷ καὶ πολυειδεῖ καὶ ἀνοήτῳ καὶ διαλυτῷ καὶ μηδέποτε κατὰ ταὐτὰ ἔχοντι ἑαυτῷ ὁμοιότατον αὖ εἶναι σῶμα . ἔχομέν τι παρὰ ταῦτα ἄλλο λέγειν , ὦ φίλε Κέβης , ᾗ οὐχ οὕτως ἔχει ; οὐκ ἔχομεν . τί οὖν ; τούτων οὕτως ἐχόντων ἆρ’ οὐχὶ σώματι μὲν ταχὺ διαλύεσθαι προσήκει , ψυχῇ δὲ αὖ τὸ παράπαν ἀδιαλύτῳ εἶναι ἢ ἐγγύς τι τούτου ; πῶς γὰρ οὔ ; ἐννοεῖς οὖν , ἔφη , ἐπειδὰν ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος , τὸ μὲν ὁρατὸν αὐτοῦ , τὸ σῶμα , καὶ ἐν ὁρατῷ κείμενον , ὃ δὴ νεκρὸν καλοῦμεν , ᾧ προσήκει διαλύεσθαι καὶ διαπίπτειν καὶ διαπνεῖσθαι , οὐκ εὐθὺς τούτων οὐδὲν πέπονθεν , ἀλλ᾽ ἐπιεικῶς συχνὸν ἐπιμένει χρόνον , ἐὰν μέν τις καὶ χαριέντως ἔχων τὸ σῶμα τελευτήσῃ καὶ ἐν τοιαύτῃ ὥρᾳ , καὶ πάνυ μάλα · συμπεσὸν γὰρ τὸ σῶμα καὶ ταριχευθέν , ὥσπερ οἱ ἐν Αἰγύπτῳ ταριχευθέντες , ὀλίγου ὅλον μένει ἀμήχανον ὅσον χρόνον , ἔνια δὲ μέρη τοῦ σώματος , καὶ ἂν σαπῇ , ὀστᾶ τε καὶ νεῦρα καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα , ὅμως ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀθάνατά ἐστιν · ἢ οὔ ; ναί . ἡ δὲ ψυχὴ ἄρα , τὸ ἀιδές , τὸ εἰς τοιοῦτον τόπον ἕτερον οἰχόμενον γενναῖον καὶ καθαρὸν καὶ ἀιδῆ , εἰς Ἅιδου ὡς ἀληθῶς , παρὰ τὸν ἀγαθὸν καὶ φρόνιμον θεόν , οἷ , ἂν θεὸς θέλῃ , αὐτίκα καὶ τῇ ἐμῇ ψυχῇ ἰτέον , αὕτη δὲ δὴ ἡμῖν ἡ τοιαύτη καὶ οὕτω πεφυκυῖα ἀπαλλαττομένη τοῦ σώματος εὐθὺς διαπεφύσηται καὶ ἀπόλωλεν , ὥς φασιν οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι ; πολλοῦ γε δεῖ , ὦ φίλε Κέβης τε καὶ Σιμμία , ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον ὧδ’ ἔχει · ἐὰν μὲν καθαρὰ ἀπαλλάττηται , μηδὲν τοῦ σώματος συνεφέλκουσα , ἅτε οὐδὲν κοινωνοῦσα αὐτῷ ἐν τῷ βίῳ ἑκοῦσα εἶναι , ἀλλὰ φεύγουσα αὐτὸ καὶ συνηθροισμένη αὐτὴ εἰς ἑαυτήν , ἅτε μελετῶσα ἀεὶ τοῦτο — τὸ δὲ οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ ὀρθῶς φιλοσοφοῦσα καὶ τῷ ὄντι τεθνάναι μελετῶσα ῥᾳδίως · ἢ οὐ τοῦτ’ ἂν εἴη μελέτη θανάτου ;
Lemmas: ὁράω δή καί τῇδε ὅτι ἐπειδάν ἐν ὁ αὐτός εἰμί ψυχή καί σῶμα , ὁ μέν δουλεύω καί ἄρχω ὁ φύσις προστάσσω , ὁ δέ ἄρχω καί δεσπόζω · καί κατά οὗτος αὖ πότερος σύ δοκέω ὅμοιος ὁ θεῖος εἰμί καί πότερος ὁ θνητός ; ἤ οὐ δοκέω σύ ὁ μέν θεῖος οἷος ἄρχω τε καί ἡγεμονεύω φύω , ὁ δέ θνητός ἄρχω τε καί δουλεύω ; ἐγώ . πότερος οὖν ὁ ψυχή ἔοικα ; δῆλος δή , ὦ Σωκράτης , ὅτι ὁ μέν ψυχή ὁ θεῖος , ὁ δέ σῶμα ὁ θνητός . σκοπέω δή , φημί , ὦ Κέβης , εἰ ἐκ πᾶς ὁ λέγω ὅδε ἐγώ συμβαίνω , ὁ μέν θεῖος καί ἀθάνατος καί νοητός καί μονοειδής καί ἀδιάλυτος καί ἀεί ὡσαύτως κατά αὐτός ἔχω ἑαυτοῦ ὅμοιος εἰμί ψυχή , ὁ δέ ἀνθρώπινος καί θνητός καί πολυειδής καί ἀνόητος καί διαλυτός καί μηδέποτε κατά αὐτός ἔχω ἑαυτοῦ ὅμοιος αὖ εἰμί σῶμα . ἔχω τις παρά οὗτος ἄλλος λέγω , ὦ φίλος Κέβης , ᾗ οὐ οὕτως ἔχω ; οὐ ἔχω . τίς οὖν ; οὗτος οὕτως ἔχω ἆρα οὐ σῶμα μέν ταχύς διαλύω προσήκω , ψυχή δέ αὖ ὁ παράπαν ἀδιάλυτος εἰμί ἤ ἐγγύς τις οὗτος ; πῶς γάρ οὐ ; ἐννοέω οὖν , φημί , ἐπειδάν ἀποθνῄσκω ὁ ἄνθρωπος , ὁ μέν ὁρατός αὐτός , ὁ σῶμα , καί ἐν ὁρατός κεῖμαι , ὅς δή νεκρός καλέω , ὅς προσήκω διαλύω καί διαπίπτω καί διαπνέω , οὐ εὐθύς οὗτος οὐδείς πάσχω , ἀλλά ἐπιεικής συχνός ἐπιμένω χρόνος , ἐάν μέν τις καί χαρίεις ἔχω ὁ σῶμα τελευτάω καί ἐν τοιοῦτος ὥρα , καί πάνυ μάλα · συμπίπτω γάρ ὁ σῶμα καί ταριχεύω , ὥσπερ ὁ ἐν Αἴγυπτος ταριχεύω , ὀλίγος ὅλος μένω ἀμήχανος ὅσος χρόνος , ἔνιοι δέ μέρος ὁ σῶμα , καί ἐάν σήπω , ὀστέον τε καί νεῦρον καί ὁ τοιοῦτος πᾶς , ὅμως ὡς ἔπος λέγω ἀθάνατος εἰμί · ἤ οὐ ; ναί . ὁ δέ ψυχή ἄρα , ὁ ἀιδής , ὁ εἰς τοιοῦτος τόπος ἕτερος οἴχομαι γενναῖος καί καθαρός καί ἀιδής , εἰς ᾍδης ὡς ἀληθής , παρά ὁ ἀγαθός καί φρόνιμος θεός , οἷ , ἐάν θεός ἐθέλω , αὐτίκα καί ὁ ἐμός ψυχή ἔρχομαι , οὗτος δέ δή ἐγώ ὁ τοιοῦτος καί οὕτως φύω ἀπαλλάσσω ὁ σῶμα εὐθύς διαφυσάω καί ἀπόλλυμι , ὡς φημί ὁ πολύς ἄνθρωπος ; πολύς γε δέω , ὦ φίλος Κέβης τε καί Σιμμίας , ἀλλά πολύς μάλα ὧδε ἔχω · ἐάν μέν καθαρός ἀπαλλάσσω , μηδείς ὁ σῶμα συνεφέλκω , ἅτε οὐδείς κοινωνέω αὐτός ἐν ὁ βίος ἑκών εἰμί , ἀλλά φεύγω αὐτός καί συναθροίζω αὐτός εἰς ἑαυτοῦ , ἅτε μελετάω ἀεί οὗτος — ὁ δέ οὐδείς ἄλλος εἰμί ἤ ὀρθός φιλοσοφέω καί ὁ εἰμί θνῄσκω μελετάω ῥᾴδιος · ἤ οὐ οὗτος ἄν εἰμί μελέτη θάνατος ;