plato-philosophy.phaedo 106
τί οὖν , ἦ δ’ ὅς , ὦ Κέβης ; εἰ τῷ ἀναρτίῳ ἀναγκαῖον ἦν ἀνωλέθρῳ εἶναι , ἄλλο τι τὰ τρία ἢ ἀνώλεθρα ἂν ἦν ; πῶς γὰρ οὔ ; οὐκοῦν εἰ καὶ τὸ ἄθερμον ἀναγκαῖον ἦν ἀνώλεθρον εἶναι , ὁπότε τις ἐπὶ χιόνα θερμὸν ἐπάγοι , ὑπεξῄει ἂν ἡ χιὼν οὖσα σῶς καὶ ἄτηκτος ; οὐ γὰρ ἂν ἀπώλετό γε , οὐδ’ αὖ ὑπομένουσα ἐδέξατο ἂν τὴν θερμότητα . ἀληθῆ , ἔφη , λέγεις . ὣς δ’ αὔτως οἶμαι κἂν εἰ τὸ ἄψυκτον ἀνώλεθρον ἦν , ὁπότε ἐπὶ τὸ πῦρ ψυχρόν τι ἐπῄει , οὔποτ’ ἂν ἀπεσβέννυτο οὐδ’ ἀπώλλυτο , ἀλλὰ σῶν ἂν ἀπελθὸν ᾤχετο . ἀνάγκη , ἔφη . οὐκοῦν καὶ ὧδε , ἔφη , ἀνάγκη περὶ τοῦ ἀθανάτου εἰπεῖν ; εἰ μὲν τὸ ἀθάνατον καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν , ἀδύνατον ψυχῇ , ὅταν θάνατος ἐπ’ αὐτὴν ἴῃ , ἀπόλλυσθαι · θάνατον μὲν γὰρ δὴ ἐκ τῶν προειρημένων οὐ δέξεται οὐδ’ ἔσται τεθνηκυῖα , ὥσπερ τὰ τρία οὐκ ἔσται , ἔφαμεν , ἄρτιον , οὐδέ γ’ αὖ τὸ περιττόν , οὐδὲ δὴ πῦρ ψυχρόν , οὐδέ γε ἡ ἐν τῷ πυρὶ θερμότης . ἀλλὰ τί κωλύει , φαίη ἄν τις , ἄρτιον μὲν τὸ περιττὸν μὴ γίγνεσθαι ἐπιόντος τοῦ ἀρτίου , ὥσπερ ὡμολόγηται , ἀπολομένου δὲ αὐτοῦ ἀντ’ ἐκείνου ἄρτιον γεγονέναι ; τῷ ταῦτα λέγοντι οὐκ ἂν ἔχοιμεν διαμαχέσασθαι ὅτι οὐκ ἀπόλλυται · τὸ γὰρ ἀνάρτιον οὐκ ἀνώλεθρόν ἐστιν · ἐπεὶ εἰ τοῦτο ὡμολόγητο ἡμῖν , ῥᾳδίως ἂν διεμαχόμεθα ὅτι ἐπελθόντος τοῦ ἀρτίου τὸ περιττὸν καὶ τὰ τρία οἴχεται ἀπιόντα · καὶ περὶ πυρὸς καὶ θερμοῦ καὶ τῶν ἄλλων οὕτως ἂν διεμαχόμεθα . ἢ οὔ ; πάνυ μὲν οὖν . οὐκοῦν καὶ νῦν περὶ τοῦ ἀθανάτου , εἰ μὲν ἡμῖν ὁμολογεῖται καὶ ἀνώλεθρον εἶναι , ψυχὴ ἂν εἴη πρὸς τῷ ἀθάνατος εἶναι καὶ ἀνώλεθρος · εἰ δὲ μή , ἄλλου ἂν δέοι λόγου . ἀλλ’ οὐδὲν δεῖ , ἔφη , τούτου γε ἕνεκα · σχολῇ γὰρ ἄν τι ἄλλο φθορὰν μὴ δέχοιτο , εἰ τό γε ἀθάνατον ἀίδιον ὂν φθορὰν δέξεται . ὁ δέ γε θεὸς οἶμαι , ἔφη ὁ Σωκράτης , καὶ αὐτὸ τὸ τῆς ζωῆς εἶδος καὶ εἴ τι ἄλλο ἀθάνατόν ἐστιν , παρὰ πάντων ἂν ὁμολογηθείη μηδέποτε ἀπόλλυσθαι . παρὰ πάντων μέντοι νὴ Δί᾽ , ἔφη , ἀνθρώπων τέ γε καὶ ἔτι μᾶλλον , ὡς ἐγᾦμαι , παρὰ θεῶν . ὁπότε δὴ τὸ ἀθάνατον καὶ ἀδιάφθορόν ἐστιν , ἄλλο τι ψυχὴ ἤ , εἰ ἀθάνατος τυγχάνει οὖσα , καὶ ἀνώλεθρος ἂν εἴη ; πολλὴ ἀνάγκη . ἐπιόντος ἄρα θανάτου ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν θνητόν , ὡς ἔοικεν , αὐτοῦ ἀποθνῄσκει , τὸ δ’ ἀθάνατον σῶν καὶ ἀδιάφθορον οἴχεται ἀπιόν , ὑπεκχωρῆσαν τῷ θανάτῳ . φαίνεται .
Lemmas: τίς οὖν , ἠμί δέ ὅς , ὦ Κέβης ; εἰ ὁ ἀνάρτιος ἀναγκαῖος εἰμί ἀνώλεθρος εἰμί , ἄλλος τις ὁ τρεῖς ἤ ἀνώλεθρος ἄν εἰμί ; πῶς γάρ οὐ ; οὐκοῦν εἰ καί ὁ ἄθερμος ἀναγκαῖος εἰμί ἀνώλεθρος εἰμί , ὁπότε τις ἐπί χιών θερμός ἐπάγω , ὑπεξέρχομαι ἄν ὁ χιών εἰμί σῶς καί ἄτηκτος ; οὐ γάρ ἄν ἀπόλλυμι γε , οὐδέ αὖ ὑπομένω δέχομαι ἄν ὁ θερμότης . ἀληθής , φημί , λέγω . ὡς δέ αὔτως οἴομαι ἄν εἰ ὁ ἄψυκτος ἀνώλεθρος εἰμί , ὁπότε ἐπί ὁ πῦρ ψυχρός τις ἐπέρχομαι , οὔποτε ἄν ἀποσβέννυμι οὐδέ ἀπόλλυμι , ἀλλά σός ἄν ἀπέρχομαι οἴχομαι . ἀνάγκη , φημί . οὐκοῦν καί ὧδε , φημί , ἀνάγκη περί ὁ ἀθάνατος λέγω ; εἰ μέν ὁ ἀθάνατος καί ἀνώλεθρος εἰμί , ἀδύνατος ψυχή , ὅταν θάνατος ἐπί αὐτός ἔρχομαι , ἀπόλλυμι · θάνατος μέν γάρ δή ἐκ ὁ προλέγω οὐ δέχομαι οὐδέ εἰμί θνῄσκω , ὥσπερ ὁ τρεῖς οὐ εἰμί , φημί , ἄρτιος , οὐδέ γε αὖ ὁ περισσός , οὐδέ δή πῦρ ψυχρός , οὐδέ γε ὁ ἐν ὁ πῦρ θερμότης . ἀλλά τίς κωλύω , φημί ἄν τις , ἄρτιος μέν ὁ περισσός μή γίγνομαι ἐπέρχομαι ὁ ἄρτιος , ὥσπερ ὁμολογέω , ἀπόλλυμι δέ αὐτός ἀντί ἐκεῖνος ἄρτιος γίγνομαι ; ὁ οὗτος λέγω οὐ ἄν ἔχω διαμάχομαι ὅτι οὐ ἀπόλλυμι · ὁ γάρ ἀνάρτιος οὐ ἀνώλεθρος εἰμί · ἐπεί εἰ οὗτος ὁμολογέω ἐγώ , ῥᾴδιος ἄν διαμάχομαι ὅτι ἐπέρχομαι ὁ ἄρτιος ὁ περισσός καί ὁ τρεῖς οἴχομαι ἀπέρχομαι · καί περί πῦρ καί θερμός καί ὁ ἄλλος οὕτως ἄν διαμάχομαι . ἤ οὐ ; πάνυ μέν οὖν . οὐκοῦν καί νῦν περί ὁ ἀθάνατος , εἰ μέν ἐγώ ὁμολογέω καί ἀνώλεθρος εἰμί , ψυχή ἄν εἰμί πρός ὁ ἀθάνατος εἰμί καί ἀνώλεθρος · εἰ δέ μή , ἄλλος ἄν δέω λόγος . ἀλλά οὐδείς δέω , φημί , οὗτος γε ἕνεκα · σχολή γάρ ἄν τις ἄλλος φθορά μή δέχομαι , εἰ ὁ γε ἀθάνατος ἀίδιος εἰμί φθορά δέχομαι . ὁ δέ γε θεός οἴομαι , φημί ὁ Σωκράτης , καί αὐτός ὁ ὁ ζωή εἶδος καί εἰ τις ἄλλος ἀθάνατος εἰμί , παρά πᾶς ἄν ὁμολογέω μηδέποτε ἀπόλλυμι . παρά πᾶς μέντοι νή Ζεύς , φημί , ἄνθρωπος τε γε καί ἔτι μάλα , ὡς οἴομαι , παρά θεός . ὁπότε δή ὁ ἀθάνατος καί ἀδιάφθορος εἰμί , ἄλλος τις ψυχή ἤ , εἰ ἀθάνατος τυγχάνω εἰμί , καί ἀνώλεθρος ἄν εἰμί ; πολύς ἀνάγκη . ἐπέρχομαι ἄρα θάνατος ἐπί ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν θνητός , ὡς ἔοικα , αὐτοῦ ἀποθνῄσκω , ὁ δέ ἀθάνατος σός καί ἀδιάφθορος οἴχομαι ἀπέρχομαι , ὑπεκχωρέω ὁ θάνατος . φαίνω .