plato-philosophy.phaedo 85
οἱ δ’ ἄνθρωποι διὰ τὸ αὑτῶν δέος τοῦ θανάτου καὶ τῶν κύκνων καταψεύδονται , καί φασιν αὐτοὺς θρηνοῦντας τὸν θάνατον ὑπὸ λύπης ἐξᾴδειν , καὶ οὐ λογίζονται ὅτι οὐδὲν ὄρνεον ᾄδει ὅταν πεινῇ ἢ ῥιγῷ ἤ τινα ἄλλην λύπην λυπῆται , οὐδὲ αὐτὴ ἥ τε ἀηδὼν καὶ χελιδὼν καὶ ὁ ἔποψ , ἃ δή φασι διὰ λύπην θρηνοῦντα ᾄδειν . ἀλλ᾽ οὔτε ταῦτά μοι φαίνεται λυπούμενα ᾄδειν οὔτε οἱ κύκνοι , ἀλλ’ ἅτε οἶμαι τοῦ Ἀπόλλωνος ὄντες , μαντικοί τέ εἰσι καὶ προειδότες τὰ ἐν Ἅιδου ἀγαθὰ ᾄδουσι καὶ τέρπονται ἐκείνην τὴν ἡμέραν διαφερόντως ἢ ἐν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ . ἐγὼ δὲ καὶ αὐτὸς ἡγοῦμαι ὁμόδουλός τε εἶναι τῶν κύκνων καὶ ἱερὸς τοῦ αὐτοῦ θεοῦ , καὶ οὐ χεῖρον ἐκείνων τὴν μαντικὴν ἔχειν παρὰ τοῦ δεσπότου , οὐδὲ δυσθυμότερον αὐτῶν τοῦ βίου ἀπαλλάττεσθαι . ἀλλὰ τούτου γ’ ἕνεκα λέγειν τε χρὴ καὶ ἐρωτᾶν ὅτι ἂν βούλησθε , ἕως ἂν Ἀθηναίων ἐῶσιν ἄνδρες ἕνδεκα . καλῶς , ἔφη , λέγεις , ὁ Σιμμίας · καὶ ἐγώ τέ σοι ἐρῶ ὃ ἀπορῶ , καὶ αὖ ὅδε , ᾗ οὐκ ἀποδέχεται τὰ εἰρημένα . ἐμοὶ γὰρ δοκεῖ , ὦ Σώκρατες , περὶ τῶν τοιούτων ἴσως ὥσπερ καὶ σοὶ τὸ μὲν σαφὲς εἰδέναι ἐν τῷ νῦν βίῳ ἢ ἀδύνατον εἶναι ἢ παγχάλεπόν τι , τὸ μέντοι αὖ τὰ λεγόμενα περὶ αὐτῶν μὴ οὐχὶ παντὶ τρόπῳ ἐλέγχειν καὶ μὴ προαφίστασθαι πρὶν ἂν πανταχῇ σκοπῶν ἀπείπῃ τις , πάνυ μαλθακοῦ εἶναι ἀνδρός · δεῖν γὰρ περὶ αὐτὰ ἕν γέ τι τούτων διαπράξασθαι , ἢ μαθεῖν ὅπῃ ἔχει ἢ εὑρεῖν ἤ , εἰ ταῦτα ἀδύνατον , τὸν γοῦν βέλτιστον τῶν ἀνθρωπίνων λόγων λαβόντα καὶ δυσεξελεγκτότατον , ἐπὶ τούτου ὀχούμενον ὥσπερ ἐπὶ σχεδίας κινδυνεύοντα διαπλεῦσαι τὸν βίον , εἰ μή τις δύναιτο ἀσφαλέστερον καὶ ἀκινδυνότερον ἐπὶ βεβαιοτέρου ὀχήματος , λόγου θείου τινός , διαπορευθῆναι . καὶ δὴ καὶ νῦν ἔγωγε οὐκ ἐπαισχυνθήσομαι ἐρέσθαι , ἐπειδὴ καὶ σὺ ταῦτα λέγεις , οὐδ’ ἐμαυτὸν αἰτιάσομαι ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ ὅτι νῦν οὐκ εἶπον ἅ μοι δοκεῖ . ἐμοὶ γάρ , ὦ Σώκρατες , ἐπειδὴ καὶ πρὸς ἐμαυτὸν καὶ πρὸς τόνδε σκοπῶ τὰ εἰρημένα , οὐ πάνυ φαίνεται ἱκανῶς εἰρῆσθαι . καὶ ὁ Σωκράτης , ἴσως γάρ , ἔφη , ὦ ἑταῖρε , ἀληθῆ σοι φαίνεται · ἀλλὰ λέγε ὅπῃ δὴ οὐχ ἱκανῶς .
Lemmas: ὁ δέ ἄνθρωπος διά ὁ ἑαυτοῦ δέος ὁ θάνατος καί ὁ κύκνος καταψεύδομαι , καί φημί αὐτός θρηνέω ὁ θάνατος ὑπό λύπη ἐξᾴδω , καί οὐ λογίζομαι ὅτι οὐδείς ὄρνεον ἀείδω ὅταν πεινάω ἤ ῥιγόω ἤ τις ἄλλος λύπη λυπέω , οὐδέ αὐτός ὁ τε ἀηδών καί χελιδών καί ὁ ἔποψ , ὅς δή φημί διά λύπη θρηνέω ἀείδω . ἀλλά οὔτε οὗτος ἐγώ φαίνω λυπέω ἀείδω οὔτε ὁ κύκνος , ἀλλά ἅτε οἴομαι ὁ Ἀπόλλων εἰμί , μαντικός τε εἰμί καί πρόοιδα ὁ ἐν ᾍδης ἀγαθός ἀείδω καί τέρπω ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα διαφερόντως ἤ ἐν ὁ ἔμπροσθεν χρόνος . ἐγώ δέ καί αὐτός ἡγέομαι ὁμόδουλος τε εἰμί ὁ κύκνος καί ἱερός ὁ αὐτός θεός , καί οὐ κακός ἐκεῖνος ὁ μαντικός ἔχω παρά ὁ δεσπότης , οὐδέ δύσθυμος αὐτός ὁ βίος ἀπαλλάσσω . ἀλλά οὗτος γε ἕνεκα λέγω τε χρή καί ἐρωτάω ὅστις ἄν βούλομαι , ἕως ἄν Ἀθηναῖος ἐάω ἀνήρ ἕνδεκα . καλός , φημί , λέγω , ὁ Σιμμίας · καί ἐγώ τε σύ λέγω ὅς ἀπορέω , καί αὖ ὅδε , ᾗ οὐ ἀποδέχομαι ὁ λέγω . ἐγώ γάρ δοκέω , ὦ Σωκράτης , περί ὁ τοιοῦτος ἴσως ὥσπερ καί σύ ὁ μέν σαφής οἶδα ἐν ὁ νῦν βίος ἤ ἀδύνατος εἰμί ἤ παγχάλεπος τις , ὁ μέντοι αὖ ὁ λέγω περί αὐτός μή οὐ πᾶς τρόπος ἐλέγχω καί μή προαφίσταμαι πρίν ἄν πανταχῇ σκοπέω ἀπολέγω τις , πάνυ μαλθακός εἰμί ἀνήρ · δέω γάρ περί αὐτός εἷς γε τις οὗτος διαπράσσω , ἤ μανθάνω ὅπῃ ἔχω ἤ εὑρίσκω ἤ , εἰ οὗτος ἀδύνατος , ὁ γοῦν ἀγαθός ὁ ἀνθρώπινος λόγος λαμβάνω καί δυσεξέλεγκτος , ἐπί οὗτος ὀχέω ὥσπερ ἐπί σχεδία κινδυνεύω διαπλέω ὁ βίος , εἰ μή τις δύναμαι ἀσφαλής καί ἀκίνδυνος ἐπί βέβαιος ὄχημα , λόγος θεῖος τις , διαπορεύω . καί δή καί νῦν ἐγώ οὐ ἐπαισχύνομαι ἔρομαι , ἐπειδή καί σύ οὗτος λέγω , οὐδέ ἐμαυτοῦ αἰτιάομαι ἐν ὕστερος χρόνος ὅτι νῦν οὐ λέγω ὅς ἐγώ δοκέω . ἐγώ γάρ , ὦ Σωκράτης , ἐπειδή καί πρός ἐμαυτοῦ καί πρός ὅδε σκοπέω ὁ λέγω , οὐ πάνυ φαίνω ἱκανός λέγω . καί ὁ Σωκράτης , ἴσως γάρ , φημί , ὦ ἑταῖρος , ἀληθής σύ φαίνω · ἀλλά λέγω ὅπῃ δή οὐ ἱκανός .