plato-philosophy.phaedo 103
παντάπασιν , ἔφη ὁ Κέβης , οὕτω φαίνεταί μοι . καί τις εἶπε τῶν παρόντων ἀκούσας — ὅστις δ’ ἦν , οὐ σαφῶς μέμνημαι — πρὸς θεῶν , οὐκ ἐν τοῖς πρόσθεν ἡμῖν λόγοις αὐτὸ τὸ ἐναντίον τῶν νυνὶ λεγομένων ὡμολογεῖτο , ἐκ τοῦ ἐλάττονος τὸ μεῖζον γίγνεσθαι καὶ ἐκ τοῦ μείζονος τὸ ἔλαττον , καὶ ἀτεχνῶς αὕτη εἶναι ἡ γένεσις τοῖς ἐναντίοις , ἐκ τῶν ἐναντίων ; νῦν δέ μοι δοκεῖ λέγεσθαι ὅτι τοῦτο οὐκ ἄν ποτε γένοιτο . καὶ ὁ Σωκράτης παραβαλὼν τὴν κεφαλὴν καὶ ἀκούσας , ἀνδρικῶς , ἔφη , ἀπεμνημόνευκας , οὐ μέντοι ἐννοεῖς τὸ διαφέρον τοῦ τε νῦν λεγομένου καὶ τοῦ τότε . τότε μὲν γὰρ ἐλέγετο ἐκ τοῦ ἐναντίου πράγματος τὸ ἐναντίον πρᾶγμα γίγνεσθαι , νῦν δέ , ὅτι αὐτὸ τὸ ἐναντίον ἑαυτῷ ἐναντίον οὐκ ἄν ποτε γένοιτο , οὔτε τὸ ἐν ἡμῖν οὔτε τὸ ἐν τῇ φύσει . τότε μὲν γάρ , ὦ φίλε , περὶ τῶν ἐχόντων τὰ ἐναντία ἐλέγομεν , ἐπονομάζοντες αὐτὰ τῇ ἐκείνων ἐπωνυμίᾳ , νῦν δὲ περὶ ἐκείνων αὐτῶν ὧν ἐνόντων ἔχει τὴν ἐπωνυμίαν τὰ ὀνομαζόμενα · αὐτὰ δ’ ἐκεῖνα οὐκ ἄν ποτέ φαμεν ἐθελῆσαι γένεσιν ἀλλήλων δέξασθαι . καὶ ἅμα βλέψας πρὸς τὸν Κέβητα εἶπεν , ἆρα μή που , ὦ Κέβης , ἔφη , καὶ σέ τι τούτων ἐτάραξεν ὧν ὅδε εἶπεν ; οὐδ’ αὖ , ἔφη ὁ Κέβης , οὕτως ἔχω · καίτοι οὔτι λέγω ὡς οὐ πολλά με ταράττει . συνωμολογήκαμεν ἄρα , ἦ δ’ ὅς , ἁπλῶς τοῦτο , μηδέποτε ἐναντίον ἑαυτῷ τὸ ἐναντίον ἔσεσθαι . παντάπασιν , ἔφη . ἔτι δή μοι καὶ τόδε σκέψαι , ἔφη , εἰ ἄρα συνομολογήσεις . θερμόν τι καλεῖς καὶ ψυχρόν ; ἔγωγε . ἆρ’ ὅπερ χιόνα καὶ πῦρ ; μὰ Δί᾽ οὐκ ἔγωγε . ἀλλ᾽ ἕτερόν τι πυρὸς τὸ θερμὸν καὶ ἕτερόν τι χιόνος τὸ ψυχρόν ; ναί . ἀλλὰ τόδε γ᾽ οἶμαι δοκεῖ σοι , οὐδέποτε χιόνα γ’ οὖσαν δεξαμένην τὸ θερμόν , ὥσπερ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν , ἔτι ἔσεσθαι ὅπερ ἦν , χιόνα καὶ θερμόν , ἀλλὰ προσιόντος τοῦ θερμοῦ ἢ ὑπεκχωρήσειν αὐτῷ ἢ ἀπολεῖσθαι . πάνυ γε . καὶ τὸ πῦρ γε αὖ προσιόντος τοῦ ψυχροῦ αὐτῷ ἢ ὑπεξιέναι ἢ ἀπολεῖσθαι , οὐ μέντοι ποτὲ τολμήσειν δεξάμενον τὴν ψυχρότητα ἔτι εἶναι ὅπερ ἦν , πῦρ καὶ ψυχρόν . ἀληθῆ , ἔφη , λέγεις . ἔστιν ἄρα , ἦ δ’ ὅς , περὶ ἔνια τῶν τοιούτων , ὥστε μὴ μόνον αὐτὸ τὸ εἶδος ἀξιοῦσθαι τοῦ αὑτοῦ ὀνόματος εἰς τὸν ἀεὶ χρόνον , ἀλλὰ καὶ ἄλλο τι ὃ ἔστι μὲν οὐκ ἐκεῖνο , ἔχει δὲ τὴν ἐκείνου μορφὴν ἀεί , ὅτανπερ ᾖ . ἔτι δὲ ἐν τῷδε ἴσως ἔσται σαφέστερον ὃ λέγω · τὸ γὰρ περιττὸν ἀεί που δεῖ τούτου τοῦ ὀνόματος τυγχάνειν ὅπερ νῦν λέγομεν · ἢ οὔ ; πάνυ γε .
Lemmas: παντάπασι , φημί ὁ Κέβης , οὕτως φαίνω ἐγώ . καί τις λέγω ὁ πάρειμι ἀκούω — ὅστις δέ εἰμί , οὐ σαφής μιμνῄσκω — πρός θεός , οὐ ἐν ὁ πρόσθεν ἐγώ λόγος αὐτός ὁ ἐναντίος ὁ νυνί λέγω ὁμολογέω , ἐκ ὁ ἐλαχύς ὁ μέγας γίγνομαι καί ἐκ ὁ μέγας ὁ ἐλαχύς , καί ἄτεχνος οὗτος εἰμί ὁ γένεσις ὁ ἐναντίος , ἐκ ὁ ἐναντίος ; νῦν δέ ἐγώ δοκέω λέγω ὅτι οὗτος οὐ ἄν ποτέ γίγνομαι . καί ὁ Σωκράτης παραβάλλω ὁ κεφαλή καί ἀκούω , ἀνδρικός , φημί , ἀπομνημονεύω , οὐ μέντοι ἐννοέω ὁ διαφέρω ὁ τε νῦν λέγω καί ὁ τότε . τότε μέν γάρ λέγω ἐκ ὁ ἐναντίος πρᾶγμα ὁ ἐναντίος πρᾶγμα γίγνομαι , νῦν δέ , ὅτι αὐτός ὁ ἐναντίος ἑαυτοῦ ἐναντίος οὐ ἄν ποτέ γίγνομαι , οὔτε ὁ ἐν ἐγώ οὔτε ὁ ἐν ὁ φύσις . τότε μέν γάρ , ὦ φίλος , περί ὁ ἔχω ὁ ἐναντίος λέγω , ἐπονομάζω αὐτός ὁ ἐκεῖνος ἐπωνυμία , νῦν δέ περί ἐκεῖνος αὐτός ὅς ἔνειμι ἔχω ὁ ἐπωνυμία ὁ ὀνομάζω · αὐτός δέ ἐκεῖνος οὐ ἄν ποτέ φημί ἐθέλω γένεσις ἀλλήλων δέχομαι . καί ἅμα βλέπω πρός ὁ Κέβης λέγω , ἆρα μή που , ὦ Κέβης , φημί , καί σύ τις οὗτος ταράσσω ὅς ὅδε λέγω ; οὐδέ αὖ , φημί ὁ Κέβης , οὕτως ἔχω · καίτοι οὔτι λέγω ὡς οὐ πολύς ἐγώ ταράσσω . συνομολογέω ἄρα , ἠμί δέ ὅς , ἁπλῶς οὗτος , μηδέποτε ἐναντίος ἑαυτοῦ ὁ ἐναντίος εἰμί . παντάπασι , φημί . ἔτι δή ἐγώ καί ὅδε σκοπέω , φημί , εἰ ἄρα συνομολογέω . θερμός τις καλέω καί ψυχρός ; ἐγώ . ἆρα ὅς χιών καί πῦρ ; μά Ζεύς οὐ ἐγώ . ἀλλά ἕτερος τις πῦρ ὁ θερμός καί ἕτερος τις χιών ὁ ψυχρός ; ναί . ἀλλά ὅδε γε οἴομαι δοκέω σύ , οὐδέποτε χιών γε εἰμί δείκνυμι ὁ θερμός , ὥσπερ ἐν ὁ πρόσθεν λέγω , ἔτι εἰμί ὅς εἰμί , χιών καί θερμός , ἀλλά προσέρχομαι ὁ θερμός ἤ ὑπεκχωρέω αὐτός ἤ ἀπόλλυμι . πάνυ γε . καί ὁ πῦρ γε αὖ προσέρχομαι ὁ ψυχρός αὐτός ἤ ὑπεξέρχομαι ἤ ἀπόλλυμι , οὐ μέντοι ποτέ τολμάω δέχομαι ὁ ψυχρότης ἔτι εἰμί ὅς εἰμί , πῦρ καί ψυχρός . ἀληθής , φημί , λέγω . εἰμί ἄρα , ἠμί δέ ὅς , περί ἔνιοι ὁ τοιοῦτος , ὥστε μή μόνος αὐτός ὁ εἶδος ἀξιόω ὁ ἑαυτοῦ ὄνομα εἰς ὁ ἀεί χρόνος , ἀλλά καί ἄλλος τις ὅς εἰμί μέν οὐ ἐκεῖνος , ἔχω δέ ὁ ἐκεῖνος μορφή ἀεί , ὅταν εἰμί . ἔτι δέ ἐν ὅδε ἴσως εἰμί σαφής ὅς λέγω · ὁ γάρ περισσός ἀεί που δέω οὗτος ὁ ὄνομα τυγχάνω ὅς νῦν λέγω · ἤ οὐ ; πάνυ γε .