plato-philosophy.phaedo 86
ταύτῃ ἔμοιγε , ἦ δ’ ὅς , ᾗ δὴ καὶ περὶ ἁρμονίας ἄν τις καὶ λύρας τε καὶ χορδῶν τὸν αὐτὸν τοῦτον λόγον εἴποι , ὡς ἡ μὲν ἁρμονία ἀόρατον καὶ ἀσώματον καὶ πάγκαλόν τι καὶ θεῖόν ἐστιν ἐν τῇ ἡρμοσμένῃ λύρᾳ , αὐτὴ δ’ ἡ λύρα καὶ αἱ χορδαὶ σώματά τε καὶ σωματοειδῆ καὶ σύνθετα καὶ γεώδη ἐστὶ καὶ τοῦ θνητοῦ συγγενῆ . ἐπειδὰν οὖν ἢ κατάξῃ τις τὴν λύραν ἢ διατέμῃ καὶ διαρρήξῃ τὰς χορδάς , εἴ τις διισχυρίζοιτο τῷ αὐτῷ λόγῳ ὥσπερ σύ , ὡς ἀνάγκη ἔτι εἶναι τὴν ἁρμονίαν ἐκείνην καὶ μὴ ἀπολωλέναι — οὐδεμία γὰρ μηχανὴ ἂν εἴη τὴν μὲν λύραν ἔτι εἶναι διερρωγυιῶν τῶν χορδῶν καὶ τὰς χορδὰς θνητοειδεῖς οὔσας , τὴν δὲ ἁρμονίαν ἀπολωλέναι τὴν τοῦ θείου τε καὶ ἀθανάτου ὁμοφυῆ τε καὶ συγγενῆ , προτέραν τοῦ θνητοῦ ἀπολομένην — ἀλλὰ φαίη ἀνάγκη ἔτι που εἶναι αὐτὴν τὴν ἁρμονίαν , καὶ πρότερον τὰ ξύλα καὶ τὰς χορδὰς κατασαπήσεσθαι πρίν τι ἐκείνην παθεῖν — καὶ γὰρ οὖν , ὦ Σώκρατες , οἶμαι ἔγωγε καὶ αὐτόν σε τοῦτο ἐντεθυμῆσθαι , ὅτι τοιοῦτόν τι μάλιστα ὑπολαμβάνομεν τὴν ψυχὴν εἶναι , ὥσπερ ἐντεταμένου τοῦ σώματος ἡμῶν καὶ συνεχομένου ὑπὸ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ καὶ τοιούτων τινῶν , κρᾶσιν εἶναι καὶ ἁρμονίαν αὐτῶν τούτων τὴν ψυχὴν ἡμῶν , ἐπειδὰν ταῦτα καλῶς καὶ μετρίως κραθῇ πρὸς ἄλληλα — εἰ οὖν τυγχάνει ἡ ψυχὴ οὖσα ἁρμονία τις , δῆλον ὅτι , ὅταν χαλασθῇ τὸ σῶμα ἡμῶν ἀμέτρως ἢ ἐπιταθῇ ὑπὸ νόσων καὶ ἄλλων κακῶν , τὴν μὲν ψυχὴν ἀνάγκη εὐθὺς ὑπάρχει ἀπολωλέναι , καίπερ οὖσαν θειοτάτην , ὥσπερ καὶ αἱ ἄλλαι ἁρμονίαι αἵ τ’ ἐν τοῖς φθόγγοις καὶ ἐν τοῖς τῶν δημιουργῶν ἔργοις πᾶσι , τὰ δὲ λείψανα τοῦ σώματος ἑκάστου πολὺν χρόνον παραμένειν , ἕως ἂν ἢ κατακαυθῇ ἢ κατασαπῇ — ὅρα οὖν πρὸς τοῦτον τὸν λόγον τί φήσομεν , ἐάν τις ἀξιοῖ κρᾶσιν οὖσαν τὴν ψυχὴν τῶν ἐν τῷ σώματι ἐν τῷ καλουμένῳ θανάτῳ πρώτην ἀπόλλυσθαι . διαβλέψας οὖν ὁ Σωκράτης , ὥσπερ τὰ πολλὰ εἰώθει , καὶ μειδιάσας , δίκαια μέντοι , ἔφη , λέγει ὁ Σιμμίας . εἰ οὖν τις ὑμῶν εὐπορώτερος ἐμοῦ , τί οὐκ ἀπεκρίνατο ; καὶ γὰρ οὐ φαύλως ἔοικεν ἁπτομένῳ τοῦ λόγου . δοκεῖ μέντοι μοι χρῆναι πρὸ τῆς ἀποκρίσεως ἔτι πρότερον κέβητος ἀκοῦσαι τί αὖ ὅδε ἐγκαλεῖ τῷ λόγῳ , ἵνα χρόνου ἐγγενομένου βουλευσώμεθα τί ἐροῦμεν , ἔπειτα ἀκούσαντας ἢ συγχωρεῖν αὐτοῖς ἐάν τι δοκῶσι προσᾴδειν , ἐὰν δὲ μή , οὕτως ἤδη ὑπερδικεῖν τοῦ λόγου . ἀλλ’ ἄγε , ἦ δ’ ὅς , ὦ Κέβης , λέγε , τί ἦν τὸ σὲ αὖ θρᾶττον . λέγω δή , ἦ δ’ ὃς ὁ Κέβης .
Lemmas: οὗτος ἐγώ , ἠμί δέ ὅς , ὅς δή καί περί ἁρμονία ἄν τις καί λύρα τε καί χορδή ὁ αὐτός οὗτος λόγος λέγω , ὡς ὁ μέν ἁρμονία ἀόρατος καί ἀσώματος καί πάγκαλος τις καί θεῖος εἰμί ἐν ὁ ἁρμόζω λύρα , αὐτός δέ ὁ λύρα καί ὁ χορδή σῶμα τε καί σωματοειδής καί σύνθετος καί γεώδης εἰμί καί ὁ θνητός συγγενής . ἐπειδάν οὖν ἤ κατάγνυμι τις ὁ λύρα ἤ διατέμνω καί διαρρήγνυμι ὁ χορδή , εἰ τις διισχυρίζομαι ὁ αὐτός λόγος ὥσπερ σύ , ὡς ἀνάγκη ἔτι εἰμί ὁ ἁρμονία ἐκεῖνος καί μή ἀπόλλυμι — οὐδείς γάρ μηχανή ἄν εἰμί ὁ μέν λύρα ἔτι εἰμί διαρρήγνυμι ὁ χορδή καί ὁ χορδή θνητοειδής εἰμί , ὁ δέ ἁρμονία ἀπόλλυμι ὁ ὁ θεῖος τε καί ἀθάνατος ὁμοφυής τε καί συγγενής , πρότερος ὁ θνητός ἀπόλλυμι — ἀλλά φημί ἀνάγκη ἔτι που εἰμί αὐτός ὁ ἁρμονία , καί πρότερος ὁ ξύλον καί ὁ χορδή κατασήπω πρίν τις ἐκεῖνος πάσχω — καί γάρ οὖν , ὦ Σωκράτης , οἴομαι ἐγώ καί αὐτός σύ οὗτος ἐνθυμέομαι , ὅτι τοιοῦτος τις μάλα ὑπολαμβάνω ὁ ψυχή εἰμί , ὥσπερ ἐντείνω ὁ σῶμα ἐγώ καί συνέχω ὑπό θερμός καί ψυχρός καί ξηρός καί ὑγρός καί τοιοῦτος τις , κρᾶσις εἰμί καί ἁρμονία αὐτός οὗτος ὁ ψυχή ἐγώ , ἐπειδάν οὗτος καλός καί μέτριος κεράννυμι πρός ἀλλήλων — εἰ οὖν τυγχάνω ὁ ψυχή εἰμί ἁρμονία τις , δῆλος ὅτι , ὅταν χαλάω ὁ σῶμα ἐγώ ἄμετρος ἤ ἐπιτείνω ὑπό νόσος καί ἄλλος κακός , ὁ μέν ψυχή ἀνάγκη εὐθύς ὑπάρχω ἀπόλλυμι , καίπερ εἰμί θεῖος , ὥσπερ καί ὁ ἄλλος ἁρμονία ὅς τε ἐν ὁ φθόγγος καί ἐν ὁ ὁ δημιουργός ἔργον πᾶς , ὁ δέ λείψανον ὁ σῶμα ἕκαστος πολύς χρόνος παραμένω , ἕως ἄν ἤ κατακαίω ἤ κατασήπω — ὁράω οὖν πρός οὗτος ὁ λόγος τίς φημί , ἐάν τις ἀξιόω κρᾶσις εἰμί ὁ ψυχή ὁ ἐν ὁ σῶμα ἐν ὁ καλέω θάνατος πρῶτος ἀπόλλυμι . διαβλέπω οὖν ὁ Σωκράτης , ὥσπερ ὁ πολύς εἴωθα , καί μειδιάω , δίκαιος μέντοι , φημί , λέγω ὁ Σιμμίας . εἰ οὖν τις σύ εὔπορος ἐγώ , τίς οὐ ἀποκρίνω ; καί γάρ οὐ φαῦλος ἔοικα ἅπτω ὁ λόγος . δοκέω μέντοι ἐγώ χρή πρό ὁ ἀπόκρισις ἔτι πρότερος κέβης ἀκούω τίς αὖ ὅδε ἐγκαλέω ὁ λόγος , ἵνα χρόνος ἐγγίγνομαι βουλεύω τίς λέγω , ἔπειτα ἀκούω ἤ συγχωρέω αὐτός ἐάν τις δοκέω προσᾴδω , ἐάν δέ μή , οὕτως ἤδη ὑπερδικέω ὁ λόγος . ἀλλά ἄγε , ἠμί δέ ὅς , ὦ Κέβης , λέγω , τίς εἰμί ὁ σύ αὖ θράσσω . λέγω δή , ἠμί δέ ὅς ὁ Κέβης .