plato-philosophy.phaedo 77
ὑπερφυῶς , ὦ Σώκρατες , ἔφη ὁ Σιμμίας , δοκεῖ μοι ἡ αὐτὴ ἀνάγκη εἶναι , καὶ εἰς καλόν γε καταφεύγει ὁ λόγος εἰς τὸ ὁμοίως εἶναι τήν τε ψυχὴν ἡμῶν πρὶν γενέσθαι ἡμᾶς καὶ τὴν οὐσίαν ἣν σὺ νῦν λέγεις . οὐ γὰρ ἔχω ἔγωγε οὐδὲν οὕτω μοι ἐναργὲς ὂν ὡς τοῦτο , τὸ πάντα τὰ τοιαῦτ’ εἶναι ὡς οἷόν τε μάλιστα , καλόν τε καὶ ἀγαθὸν καὶ τἆλλα πάντα ἃ σὺ νυνδὴ ἔλεγες · καὶ ἔμοιγε δοκεῖ ἱκανῶς ἀποδέδεικται . τί δὲ δὴ Κέβητι ; ἔφη ὁ Σωκράτης · δεῖ γὰρ καὶ Κέβητα πείθειν . ἱκανῶς , ἔφη ὁ Σιμμίας , ὡς ἔγωγε οἶμαι · καίτοι καρτερώτατος ἀνθρώπων ἐστὶν πρὸς τὸ ἀπιστεῖν τοῖς λόγοις . ἀλλ’ οἶμαι οὐκ ἐνδεῶς τοῦτο πεπεῖσθαι αὐτόν , ὅτι πρὶν γενέσθαι ἡμᾶς ἦν ἡμῶν ἡ ψυχή · εἰ μέντοι καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἔτι ἔσται , οὐδὲ αὐτῷ μοι δοκεῖ , ἔφη , ὦ Σώκρατες , ἀποδεδεῖχθαι , ἀλλ’ ἔτι ἐνέστηκεν ὃ νυνδὴ Κέβης ἔλεγε , τὸ τῶν πολλῶν , ὅπως μὴ ἅμα ἀποθνῄσκοντος τοῦ ἀνθρώπου διασκεδάννυται ἡ ψυχὴ καὶ αὐτῇ τοῦ εἶναι τοῦτο τέλος ᾖ . τί γὰρ κωλύει γίγνεσθαι μὲν αὐτὴν καὶ συνίστασθαι ἄλλοθέν ποθεν καὶ εἶναι πρὶν καὶ εἰς ἀνθρώπειον σῶμα ἀφικέσθαι , ἐπειδὰν δὲ ἀφίκηται καὶ ἀπαλλάττηται τούτου , τότε καὶ αὐτὴν τελευτᾶν καὶ διαφθείρεσθαι ; εὖ λέγεις , ἔφη , ὦ Σιμμία , ὁ Κέβης . φαίνεται γὰρ ὥσπερ ἥμισυ ἀποδεδεῖχθαι οὗ δεῖ , ὅτι πρὶν γενέσθαι ἡμᾶς ἦν ἡμῶν ἡ ψυχή , δεῖ δὲ προσαποδεῖξαι ὅτι καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν οὐδὲν ἧττον ἔσται ἢ πρὶν γενέσθαι , εἰ μέλλει τέλος ἡ ἀπόδειξις ἕξειν . ἀποδέδεικται μέν , ἔφη , ὦ Σιμμία τε καὶ Κέβης , ὁ Σωκράτης , καὶ νῦν , εἰ ᾽θέλετε συνθεῖναι τοῦτόν τε τὸν λόγον εἰς ταὐτὸν καὶ ὃν πρὸ τούτου ὡμολογήσαμεν , τὸ γίγνεσθαι πᾶν τὸ ζῶν ἐκ τοῦ τεθνεῶτος . εἰ γὰρ ἔστιν μὲν ἡ ψυχὴ καὶ πρότερον , ἀνάγκη δὲ αὐτῇ εἰς τὸ ζῆν ἰούσῃ τε καὶ γιγνομένῃ μηδαμόθεν ἄλλοθεν ἢ ἐκ θανάτου καὶ τοῦ τεθνάναι γίγνεσθαι , πῶς οὐκ ἀνάγκη αὐτὴν καὶ ἐπειδὰν ἀποθάνῃ εἶναι , ἐπειδή γε δεῖ αὖθις αὐτὴν γίγνεσθαι ; ἀποδέδεικται μὲν οὖν ὅπερ λέγετε καὶ νῦν . ὅμως δέ μοι δοκεῖς σύ τε καὶ Σιμμίας ἡδέως ἂν καὶ τοῦτον διαπραγματεύσασθαι τὸν λόγον ἔτι μᾶλλον , καὶ δεδιέναι τὸ τῶν παίδων , μὴ ὡς ἀληθῶς ὁ ἄνεμος αὐτὴν ἐκβαίνουσαν ἐκ τοῦ σώματος διαφυσᾷ καὶ διασκεδάννυσιν , ἄλλως τε καὶ ὅταν τύχῃ τις μὴ ἐν νηνεμίᾳ ἀλλ’ ἐν μεγάλῳ τινὶ πνεύματι ἀποθνῄσκων . καὶ ὁ Κέβης ἐπιγελάσας , ὡς δεδιότων , ἔφη , ὦ Σώκρατες , πειρῶ ἀναπείθειν · μᾶλλον δὲ μὴ ὡς ἡμῶν δεδιότων , ἀλλ’ ἴσως ἔνι τις καὶ ἐν ἡμῖν παῖς ὅστις τὰ τοιαῦτα φοβεῖται . τοῦτον οὖν πειρῶ μεταπείθειν μὴ δεδιέναι τὸν θάνατον ὥσπερ τὰ μορμολύκεια . ἀλλὰ χρή , ἔφη ὁ Σωκράτης , ἐπᾴδειν αὐτῷ ἑκάστης ἡμέρας ἕως ἂν ἐξεπᾴσητε .
Lemmas: ὑπερφυής , ὦ Σωκράτης , φημί ὁ Σιμμίας , δοκέω ἐγώ ὁ αὐτός ἀνάγκη εἰμί , καί εἰς καλός γε καταφεύγω ὁ λόγος εἰς ὁ ὅμοιος εἰμί ὁ τε ψυχή ἐγώ πρίν γίγνομαι ἐγώ καί ὁ οὐσία ὅς σύ νῦν λέγω . οὐ γάρ ἔχω ἐγώ οὐδείς οὕτως ἐγώ ἐναργής εἰμί ὡς οὗτος , ὁ πᾶς ὁ τοιοῦτος εἰμί ὡς οἷος τε μάλα , καλός τε καί ἀγαθός καί ἄλλος πᾶς ὅς σύ νυνδί λέγω · καί ἐγώ δοκέω ἱκανός ἀποδείκνυμι . τίς δέ δή Κέβης ; φημί ὁ Σωκράτης · δέω γάρ καί Κέβης πείθω . ἱκανός , φημί ὁ Σιμμίας , ὡς ἐγώ οἴομαι · καίτοι καρτερός ἄνθρωπος εἰμί πρός ὁ ἀπιστέω ὁ λόγος . ἀλλά οἴομαι οὐ ἐνδεής οὗτος πείθω αὐτός , ὅτι πρίν γίγνομαι ἐγώ εἰμί ἐγώ ὁ ψυχή · εἰ μέντοι καί ἐπειδάν ἀποθνῄσκω ἔτι εἰμί , οὐδέ αὐτός ἐγώ δοκέω , φημί , ὦ Σωκράτης , ἀποδείκνυμι , ἀλλά ἔτι ἐνίστημι ὅς νυνδί Κέβης λέγω , ὁ ὁ πολύς , ὅπως μή ἅμα ἀποθνῄσκω ὁ ἄνθρωπος διασκεδάννυμι ὁ ψυχή καί αὐτός ὁ εἰμί οὗτος τέλος εἰμί . τίς γάρ κωλύω γίγνομαι μέν αὐτός καί συνίστημι ἄλλοθεν ποθεν καί εἰμί πρίν καί εἰς ἀνθρώπειος σῶμα ἀφικνέομαι , ἐπειδάν δέ ἀφικνέομαι καί ἀπαλλάσσω οὗτος , τότε καί αὐτός τελευτάω καί διαφθείρω ; εὖ λέγω , φημί , ὦ Σιμμίας , ὁ Κέβης . φαίνω γάρ ὥσπερ ἥμισυς ἀποδείκνυμι ὅς δέω , ὅτι πρίν γίγνομαι ἐγώ εἰμί ἐγώ ὁ ψυχή , δέω δέ προσαποδείκνυμι ὅτι καί ἐπειδάν ἀποθνῄσκω οὐδείς ἥσσων εἰμί ἤ πρίν γίγνομαι , εἰ μέλλω τέλος ὁ ἀπόδειξις ἔχω . ἀποδείκνυμι μέν , φημί , ὦ Σιμμίας τε καί Κέβης , ὁ Σωκράτης , καί νῦν , εἰ ἐθέλω συντίθημι οὗτος τε ὁ λόγος εἰς αὐτός καί ὅς πρό οὗτος ὁμολογέω , ὁ γίγνομαι πᾶς ὁ ζάω ἐκ ὁ θνῄσκω . εἰ γάρ εἰμί μέν ὁ ψυχή καί πρότερος , ἀνάγκη δέ αὐτός εἰς ὁ ζάω ἔρχομαι τε καί γίγνομαι μηδαμόθεν ἄλλοθεν ἤ ἐκ θάνατος καί ὁ θνῄσκω γίγνομαι , πῶς οὐ ἀνάγκη αὐτός καί ἐπειδάν ἀποθνῄσκω εἰμί , ἐπειδή γε δέω αὖθις αὐτός γίγνομαι ; ἀποδείκνυμι μέν οὖν ὅς λέγω καί νῦν . ὅμως δέ ἐγώ δοκέω σύ τε καί Σιμμίας ἡδύς ἄν καί οὗτος διαπραγματεύομαι ὁ λόγος ἔτι μάλα , καί δείδω ὁ ὁ παῖς , μή ὡς ἀληθής ὁ ἄνεμος αὐτός ἐκβαίνω ἐκ ὁ σῶμα διαφυσάω καί διασκεδάννυμι , ἄλλος τε καί ὅταν τυγχάνω τις μή ἐν νηνεμία ἀλλά ἐν μέγας τις πνεῦμα ἀποθνῄσκω . καί ὁ Κέβης ἐπιγελάω , ὡς δείδω , φημί , ὦ Σωκράτης , πειράω ἀναπείθω · μάλα δέ μή ὡς ἐγώ δείδω , ἀλλά ἴσως ἔνειμι τις καί ἐν ἐγώ παῖς ὅστις ὁ τοιοῦτος φοβέω . οὗτος οὖν πειράω μεταπείθω μή δείδω ὁ θάνατος ὥσπερ ὁ μορμολυκεῖον . ἀλλά χρή , φημί ὁ Σωκράτης , ἐπαείδω αὐτός ἕκαστος ἡμέρα ἕως ἄν ἐξεπᾴδω .