plato-philosophy.phaedo 91
καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν περί του ἀμφισβητῶσιν , ὅπῃ μὲν ἔχει περὶ ὧν ἂν ὁ λόγος ᾖ οὐ φροντίζουσιν , ὅπως δὲ ἃ αὐτοὶ ἔθεντο ταῦτα δόξει τοῖς παροῦσιν , τοῦτο προθυμοῦνται . καὶ ἐγώ μοι δοκῶ ἐν τῷ παρόντι τοσοῦτον μόνον ἐκείνων διοίσειν · οὐ γὰρ ὅπως τοῖς παροῦσιν ἃ ἐγὼ λέγω δόξει ἀληθῆ εἶναι προθυμήσομαι , εἰ μὴ εἴη πάρεργον , ἀλλ’ ὅπως αὐτῷ ἐμοὶ ὅτι μάλιστα δόξει οὕτως ἔχειν . λογίζομαι γάρ , ὦ φίλε ἑταῖρε — θέασαι ὡς πλεονεκτικῶς — εἰ μὲν τυγχάνει ἀληθῆ ὄντα ἃ λέγω , καλῶς δὴ ἔχει τὸ πεισθῆναι · εἰ δὲ μηδέν ἐστι τελευτήσαντι , ἀλλ’ οὖν τοῦτόν γε τὸν χρόνον αὐτὸν τὸν πρὸ τοῦ θανάτου ἧττον τοῖς παροῦσιν ἀηδὴς ἔσομαι ὀδυρόμενος , ἡ δὲ ἄνοιά μοι αὕτη οὐ συνδιατελεῖ — κακὸν γὰρ ἂν ἦν — ἀλλ’ ὀλίγον ὕστερον ἀπολεῖται . παρεσκευασμένος δή , ἔφη , ὦ Σιμμία τε καὶ Κέβης , οὑτωσὶ ἔρχομαι ἐπὶ τὸν λόγον · ὑμεῖς μέντοι , ἂν ἐμοὶ πείθησθε , σμικρὸν φροντίσαντες Σωκράτους , τῆς δὲ ἀληθείας πολὺ μᾶλλον , ἐὰν μέν τι ὑμῖν δοκῶ ἀληθὲς λέγειν , συνομολογήσατε , εἰ δὲ μή , παντὶ λόγῳ ἀντιτείνετε , εὐλαβούμενοι ὅπως μὴ ἐγὼ ὑπὸ προθυμίας ἅμα ἐμαυτόν τε καὶ ὑμᾶς ἐξαπατήσας , ὥσπερ μέλιττα τὸ κέντρον ἐγκαταλιπὼν οἰχήσομαι . ἀλλ᾽ ἰτέον , ἔφη . πρῶτόν με ὑπομνήσατε ἃ ἐλέγετε , ἐὰν μὴ φαίνωμαι μεμνημένος . Σιμμίας μὲν γάρ , ὡς ἐγᾦμαι , ἀπιστεῖ τε καὶ φοβεῖται μὴ ἡ ψυχὴ ὅμως καὶ θειότερον καὶ κάλλιον ὂν τοῦ σώματος προαπολλύηται ἐν ἁρμονίας εἴδει οὖσα · Κέβης δέ μοι ἔδοξε τοῦτο μὲν ἐμοὶ συγχωρεῖν , πολυχρονιώτερόν γε εἶναι ψυχὴν σώματος , ἀλλὰ τόδε ἄδηλον παντί , μὴ πολλὰ δὴ σώματα καὶ πολλάκις κατατρίψασα ἡ ψυχὴ τὸ τελευταῖον σῶμα καταλιποῦσα νῦν αὐτὴ ἀπολλύηται , καὶ ᾖ αὐτὸ τοῦτο θάνατος , ψυχῆς ὄλεθρος , ἐπεὶ σῶμά γε ἀεὶ ἀπολλύμενον οὐδὲν παύεται . ἆρα ἄλλ’ ἢ ταῦτ’ ἐστίν , ὦ Σιμμία τε καὶ Κέβης , ἃ δεῖ ἡμᾶς ἐπισκοπεῖσθαι ; συνωμολογείτην δὴ ταῦτ’ εἶναι ἄμφω . πότερον οὖν , ἔφη , πάντας τοὺς ἔμπροσθε λόγους οὐκ ἀποδέχεσθε , ἢ τοὺς μέν , τοὺς δ’ οὔ ; τοὺς μέν , ἐφάτην , τοὺς δ’ οὔ .
Lemmas: καί γάρ ἐκεῖνος ὅταν περί τις ἀμφισβητέω , ὅπῃ μέν ἔχω περί ὅς ἄν ὁ λόγος εἰμί οὐ φροντίζω , ὅπως δέ ὅς αὐτός τίθημι οὗτος δοκέω ὁ πάρειμι , οὗτος προθυμέομαι . καί ἐγώ ἐγώ δοκέω ἐν ὁ πάρειμι τοσοῦτος μόνος ἐκεῖνος διαφέρω · οὐ γάρ ὅπως ὁ πάρειμι ὅς ἐγώ λέγω δοκέω ἀληθής εἰμί προθυμέομαι , εἰ μή εἰμί πάρεργον , ἀλλά ὅπως αὐτός ἐγώ ὅτι μάλα δοκέω οὕτως ἔχω . λογίζομαι γάρ , ὦ φίλος ἑταῖρος — θεάομαι ὡς πλεονεκτικός — εἰ μέν τυγχάνω ἀληθής εἰμί ὅς λέγω , καλός δή ἔχω ὁ πείθω · εἰ δέ μηδείς εἰμί τελευτάω , ἀλλά οὖν οὗτος γε ὁ χρόνος αὐτός ὁ πρό ὁ θάνατος ἥσσων ὁ πάρειμι ἀηδής εἰμί ὀδύρομαι , ὁ δέ ἄνοια ἐγώ οὗτος οὐ συνδιατελέω — κακός γάρ ἄν εἰμί — ἀλλά ὀλίγος ὕστερον ἀπόλλυμι . παρασκευάζω δή , φημί , ὦ Σιμμίας τε καί Κέβης , οὕτως ἔρχομαι ἐπί ὁ λόγος · σύ μέντοι , ἐάν ἐγώ πείθω , μικρός φροντίζω Σωκράτης , ὁ δέ ἀλήθεια πολύς μάλα , ἐάν μέν τις σύ δοκέω ἀληθής λέγω , συνομολογέω , εἰ δέ μή , πᾶς λόγος ἀντιτείνω , εὐλαβέομαι ὅπως μή ἐγώ ὑπό προθυμία ἅμα ἐμαυτοῦ τε καί σύ ἐξαπατάω , ὥσπερ μέλισσα ὁ κέντρον ἐγκαταλείπω οἴχομαι . ἀλλά ἔρχομαι , φημί . πρῶτος ἐγώ ὑπομιμνῄσκω ὅς λέγω , ἐάν μή φαίνω μιμνῄσκω . Σιμμίας μέν γάρ , ὡς οἴομαι , ἀπιστέω τε καί φοβέω μή ὁ ψυχή ὅμως καί θεῖος καί καλός εἰμί ὁ σῶμα προαπολύω ἐν ἁρμονία εἶδος εἰμί · Κέβης δέ ἐγώ δοκέω οὗτος μέν ἐγώ συγχωρέω , πολυχρόνιος γε εἰμί ψυχή σῶμα , ἀλλά ὅδε ἄδηλος πᾶς , μή πολύς δή σῶμα καί πολλάκις κατατρίβω ὁ ψυχή ὁ τελευταῖος σῶμα καταλείπω νῦν αὐτός ἀπόλλυμι , καί εἰμί αὐτός οὗτος θάνατος , ψυχή ὄλεθρος , ἐπεί σῶμα γε ἀεί ἀπόλλυμι οὐδείς παύω . ἆρα ἄλλος ἤ οὗτος εἰμί , ὦ Σιμμίας τε καί Κέβης , ὅς δέω ἐγώ ἐπισκοπέω ; συνομολογέω δή οὗτος εἰμί ἄμφω . πότερος οὖν , φημί , πᾶς ὁ ἔμπροσθεν λόγος οὐ ἀποδέχομαι , ἤ ὁ μέν , ὁ δέ οὐ ; ὁ μέν , φημί , ὁ δέ οὐ .