plato-philosophy.phaedo 62
ἀλλὰ προθυμεῖσθαι χρή , ἔφη · τάχα γὰρ ἂν καὶ ἀκούσαις . ἴσως μέντοι θαυμαστόν σοι φανεῖται εἰ τοῦτο μόνον τῶν ἄλλων ἁπάντων ἁπλοῦν ἐστιν , καὶ οὐδέποτε τυγχάνει τῷ ἀνθρώπῳ , ὥσπερ καὶ τἆλλα , ἔστιν ὅτε καὶ οἷς βέλτιον ὂν τεθνάναι ἢ ζῆν , οἷς δὲ βέλτιον τεθνάναι , θαυμαστὸν ἴσως σοι φαίνεται εἰ τούτοις τοῖς ἀνθρώποις μὴ ὅσιον αὐτοὺς ἑαυτοὺς εὖ ποιεῖν , ἀλλὰ ἄλλον δεῖ περιμένειν εὐεργέτην . καὶ ὁ Κέβης ἠρέμα ἐπιγελάσας , Ἴττω Ζεύς , ἔφη , τῇ αὑτοῦ φωνῇ εἰπών . καὶ γὰρ ἂν δόξειεν , ἔφη ὁ Σωκράτης , οὕτω γ’ εἶναι ἄλογον · οὐ μέντοι ἀλλ’ ἴσως γ’ ἔχει τινὰ λόγον . ὁ μὲν οὖν ἐν ἀπορρήτοις λεγόμενος περὶ αὐτῶν λόγος , ὡς ἔν τινι φρουρᾷ ἐσμεν οἱ ἄνθρωποι καὶ οὐ δεῖ δὴ ἑαυτὸν ἐκ ταύτης λύειν οὐδ’ ἀποδιδράσκειν , μέγας τέ τίς μοι φαίνεται καὶ οὐ ῥᾴδιος διιδεῖν · οὐ μέντοι ἀλλὰ τόδε γέ μοι δοκεῖ , ὦ Κέβης , εὖ λέγεσθαι , τὸ θεοὺς εἶναι ἡμῶν τοὺς ἐπιμελουμένους καὶ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ἓν τῶν κτημάτων τοῖς θεοῖς εἶναι . ἢ σοὶ οὐ δοκεῖ οὕτως ; ἔμοιγε , φησὶν ὁ Κέβης . οὐκοῦν , ἦ δ’ ὅς , καὶ σὺ ἂν τῶν σαυτοῦ κτημάτων εἴ τι αὐτὸ ἑαυτὸ ἀποκτεινύοι , μὴ σημήναντός σου ὅτι βούλει αὐτὸ τεθνάναι , χαλεπαίνοις ἂν αὐτῷ καί , εἴ τινα ἔχοις τιμωρίαν , τιμωροῖο ἄν ; πάνυ γ᾽ , ἔφη . ἴσως τοίνυν ταύτῃ οὐκ ἄλογον μὴ πρότερον αὑτὸν ἀποκτεινύναι δεῖν , πρὶν ἀνάγκην τινὰ θεὸς ἐπιπέμψῃ , ὥσπερ καὶ τὴν νῦν ἡμῖν παροῦσαν . ἀλλ’ εἰκός , ἔφη ὁ Κέβης , τοῦτό γε φαίνεται . ὃ μέντοι νυνδὴ ἔλεγες , τὸ τοὺς φιλοσόφους ῥᾳδίως ἂν ἐθέλειν ἀποθνῄσκειν , ἔοικεν τοῦτο , ὦ Σώκρατες , ἀτόπῳ , εἴπερ ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν εὐλόγως ἔχει , τὸ θεόν τε εἶναι τὸν ἐπιμελούμενον ἡμῶν καὶ ἡμᾶς ἐκείνου κτήματα εἶναι . τὸ γὰρ μὴ ἀγανακτεῖν τοὺς φρονιμωτάτους ἐκ ταύτης τῆς θεραπείας ἀπιόντας , ἐν ᾗ ἐπιστατοῦσιν αὐτῶν οἵπερ ἄριστοί εἰσιν τῶν ὄντων ἐπιστάται , θεοί , οὐκ ἔχει λόγον · οὐ γάρ που αὐτός γε αὑτοῦ οἴεται ἄμεινον ἐπιμελήσεσθαι ἐλεύθερος γενόμενος . ἀλλ’ ἀνόητος μὲν ἄνθρωπος τάχ’ ἂν οἰηθείη ταῦτα , φευκτέον εἶναι ἀπὸ τοῦ δεσπότου , καὶ οὐκ ἂν λογίζοιτο ὅτι οὐ δεῖ ἀπό γε τοῦ ἀγαθοῦ φεύγειν ἀλλ’ ὅτι μάλιστα παραμένειν , διὸ ἀλογίστως ἂν φεύγοι · ὁ δὲ νοῦν ἔχων ἐπιθυμοῖ που ἂν ἀεὶ εἶναι παρὰ τῷ αὑτοῦ βελτίονι . καίτοι οὕτως , ὦ Σώκρατες , τοὐναντίον εἶναι εἰκὸς ἢ ὃ νυνδὴ ἐλέγετο · τοὺς μὲν γὰρ φρονίμους ἀγανακτεῖν ἀποθνῄσκοντας πρέπει , τοὺς δὲ ἄφρονας χαίρειν .
Lemmas: ἀλλά προθυμέομαι χρή , φημί · τάχα γάρ ἄν καί ἀκούω . ἴσως μέντοι θαυμαστός σύ φαίνω εἰ οὗτος μόνος ὁ ἄλλος ἅπας ἁπλόος εἰμί , καί οὐδέποτε τυγχάνω ὁ ἄνθρωπος , ὥσπερ καί ἄλλος , εἰμί ὅτε καί ὅς ἀγαθός εἰμί θνῄσκω ἤ ζάω , ὅς δέ ἀγαθός θνῄσκω , θαυμαστός ἴσως σύ φαίνω εἰ οὗτος ὁ ἄνθρωπος μή ὅσιος αὐτός ἑαυτοῦ εὖ ποιέω , ἀλλά ἄλλος δέω περιμένω εὐεργέτης . καί ὁ Κέβης ἠρέμα ἐπιγελάω , Ἴττω Ζεύς , φημί , ὁ ἑαυτοῦ φωνή λέγω . καί γάρ ἄν δοκέω , φημί ὁ Σωκράτης , οὕτως γε εἰμί ἄλογος · οὐ μέντοι ἀλλά ἴσως γε ἔχω τις λόγος . ὁ μέν οὖν ἐν ἀπόρρητος λέγω περί αὐτός λόγος , ὡς ἐν τις φρουρά εἰμί ὁ ἄνθρωπος καί οὐ δέω δή ἑαυτοῦ ἐκ οὗτος λύω οὐδέ ἀποδιδράσκω , μέγας τε τις ἐγώ φαίνω καί οὐ ῥᾴδιος διοράω · οὐ μέντοι ἀλλά ὅδε γε ἐγώ δοκέω , ὦ Κέβης , εὖ λέγω , ὁ θεός εἰμί ἐγώ ὁ ἐπιμελέομαι καί ἐγώ ὁ ἄνθρωπος εἷς ὁ κτῆμα ὁ θεός εἰμί . ἤ σύ οὐ δοκέω οὕτως ; ἐγώ , φημί ὁ Κέβης . οὐκοῦν , ἠμί δέ ὅς , καί σύ ἄν ὁ σεαυτοῦ κτῆμα εἰ τις αὐτός ἑαυτοῦ ἀποκτείνω , μή σημαίνω σύ ὅστις βούλομαι αὐτός θνῄσκω , χαλεπαίνω ἄν αὐτός καί , εἰ τις ἔχω τιμωρία , τιμωρέω ἄν ; πάνυ γε , φημί . ἴσως τοίνυν οὗτος οὐ ἄλογος μή πρότερος ἑαυτοῦ ἀποκτείνω δέω , πρίν ἀνάγκη τις θεός ἐπιπέμπω , ὥσπερ καί ὁ νῦν ἐγώ πάρειμι . ἀλλά ἔοικα , φημί ὁ Κέβης , οὗτος γε φαίνω . ὅς μέντοι νυνδί λέγω , ὁ ὁ φιλόσοφος ῥᾴδιος ἄν ἐθέλω ἀποθνῄσκω , ἔοικα οὗτος , ὦ Σωκράτης , ἄτοπος , εἴπερ ὅς νυνδί λέγω εὔλογος ἔχω , ὁ θεός τε εἰμί ὁ ἐπιμελέομαι ἐγώ καί ἐγώ ἐκεῖνος κτῆμα εἰμί . ὁ γάρ μή ἀγανακτέω ὁ φρόνιμος ἐκ οὗτος ὁ θεραπεία ἀπέρχομαι , ἐν ὅς ἐπιστατέω αὐτός ὅς ἀγαθός εἰμί ὁ εἰμί ἐπιστάτης , θεός , οὐ ἔχω λόγος · οὐ γάρ που αὐτός γε ἑαυτοῦ οἴομαι ἀγαθός ἐπιμελέομαι ἐλεύθερος γίγνομαι . ἀλλά ἀνόητος μέν ἄνθρωπος τάχα ἄν οἴομαι οὗτος , φεύγω εἰμί ἀπό ὁ δεσπότης , καί οὐ ἄν λογίζομαι ὅτι οὐ δέω ἀπό γε ὁ ἀγαθός φεύγω ἀλλά ὅτι μάλα παραμένω , διό ἀλόγιστος ἄν φεύγω · ὁ δέ νόος ἔχω ἐπιθυμέω που ἄν ἀεί εἰμί παρά ὁ ἑαυτοῦ ἀγαθός . καίτοι οὕτως , ὦ Σωκράτης , ἐναντίος εἰμί ἔοικα ἤ ὅς νυνδί λέγω · ὁ μέν γάρ φρόνιμος ἀγανακτέω ἀποθνῄσκω πρέπω , ὁ δέ ἄφρων χαίρω .