plato-philosophy.phaedo 83
— ὅπερ οὖν λέγω , γιγνώσκουσιν οἱ φιλομαθεῖς ὅτι οὕτω παραλαβοῦσα ἡ φιλοσοφία ἔχουσαν αὐτῶν τὴν ψυχὴν ἠρέμα παραμυθεῖται καὶ λύειν ἐπιχειρεῖ , ἐνδεικνυμένη ὅτι ἀπάτης μὲν μεστὴ ἡ διὰ τῶν ὀμμάτων σκέψις , ἀπάτης δὲ ἡ διὰ τῶν ὤτων καὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων , πείθουσα δὲ ἐκ τούτων μὲν ἀναχωρεῖν , ὅσον μὴ ἀνάγκη αὐτοῖς χρῆσθαι , αὐτὴν δὲ εἰς αὑτὴν συλλέγεσθαι καὶ ἁθροίζεσθαι παρακελευομένη , πιστεύειν δὲ μηδενὶ ἄλλῳ ἀλλ’ ἢ αὐτὴν αὑτῇ , ὅτι ἂν νοήσῃ αὐτὴ καθ’ αὑτὴν αὐτὸ καθ’ αὑτὸ τῶν ὄντων · ὅτι δ’ ἂν δι’ ἄλλων σκοπῇ ἐν ἄλλοις ὂν ἄλλο , μηδὲν ἡγεῖσθαι ἀληθές · εἶναι δὲ τὸ μὲν τοιοῦτον αἰσθητόν τε καὶ ὁρατόν , ὃ δὲ αὐτὴ ὁρᾷ νοητόν τε καὶ ἀιδές . ταύτῃ οὖν τῇ λύσει οὐκ οἰομένη δεῖν ἐναντιοῦσθαι ἡ τοῦ ὡς ἀληθῶς φιλοσόφου ψυχὴ οὕτως ἀπέχεται τῶν ἡδονῶν τε καὶ ἐπιθυμιῶν καὶ λυπῶν καθ’ ὅσον δύναται , λογιζομένη ὅτι , ἐπειδάν τις σφόδρα ἡσθῇ ἢ φοβηθῇ ἢ ἐπιθυμήσῃ , οὐδὲν τοσοῦτον κακὸν ἔπαθεν ἀπ’ αὐτῶν ὧν ἄν τις οἰηθείη , οἷον ἢ νοσήσας ἤ τι ἀναλώσας διὰ τὰς ἐπιθυμίας , ἀλλ’ ὃ πάντων μέγιστόν τε κακῶν καὶ ἔσχατόν ἐστι , τοῦτο πάσχει καὶ οὐ λογίζεται αὐτό . τί τοῦτο , ὦ Σώκρατες ; ἔφη ὁ Κέβης . ὅτι ψυχὴ παντὸς ἀνθρώπου ἀναγκάζεται ἅμα τε ἡσθῆναι σφόδρα ἢ λυπηθῆναι ἐπί τῳ καὶ ἡγεῖσθαι περὶ ὃ ἂν μάλιστα τοῦτο πάσχῃ , τοῦτο ἐναργέστατόν τε εἶναι καὶ ἀληθέστατον , οὐχ οὕτως ἔχον · ταῦτα δὲ μάλιστα τὰ ὁρατά · ἢ οὔ ; πάνυ γε . οὐκοῦν ἐν τούτῳ τῷ πάθει μάλιστα καταδεῖται ψυχὴ ὑπὸ σώματος ; πῶς δή ; ὅτι ἑκάστη ἡδονὴ καὶ λύπη ὥσπερ ἧλον ἔχουσα προσηλοῖ αὐτὴν πρὸς τὸ σῶμα καὶ προσπερονᾷ καὶ ποιεῖ σωματοειδῆ , δοξάζουσαν ταῦτα ἀληθῆ εἶναι ἅπερ ἂν καὶ τὸ σῶμα φῇ . ἐκ γὰρ τοῦ ὁμοδοξεῖν τῷ σώματι καὶ τοῖς αὐτοῖς χαίρειν ἀναγκάζεται οἶμαι ὁμότροπός τε καὶ ὁμότροφος γίγνεσθαι καὶ οἵα μηδέποτε εἰς Ἅιδου καθαρῶς ἀφικέσθαι , ἀλλὰ ἀεὶ τοῦ σώματος ἀναπλέα ἐξιέναι , ὥστε ταχὺ πάλιν πίπτειν εἰς ἄλλο σῶμα καὶ ὥσπερ σπειρομένη ἐμφύεσθαι , καὶ ἐκ τούτων ἄμοιρος εἶναι τῆς τοῦ θείου τε καὶ καθαροῦ καὶ μονοειδοῦς συνουσίας . ἀληθέστατα , ἔφη , λέγεις , ὁ Κέβης , ὦ Σώκρατες . τούτων τοίνυν ἕνεκα , ὦ Κέβης , οἱ δικαίως φιλομαθεῖς κόσμιοί εἰσι καὶ ἀνδρεῖοι , οὐχ ὧν οἱ πολλοὶ ἕνεκά φασιν · ἢ σὺ οἴει ;
Lemmas: — ὅς οὖν λέγω , γιγνώσκω ὁ φιλομαθής ὅτι οὕτως παραλαμβάνω ὁ φιλοσοφία ἔχω αὐτός ὁ ψυχή ἠρέμα παραμυθέομαι καί λύω ἐπιχειρέω , ἐνδείκνυμι ὅτι ἀπάτη μέν μεστός ὁ διά ὁ ὄμμα σκέψις , ἀπάτη δέ ὁ διά ὁ οὖς καί ὁ ἄλλος αἴσθησις , πείθω δέ ἐκ οὗτος μέν ἀναχωρέω , ὅσος μή ἀνάγκη αὐτός χράω , αὐτός δέ εἰς ἑαυτοῦ συλλέγω καί ἀθροίζω παρακελεύομαι , πιστεύω δέ μηδείς ἄλλος ἀλλά ἤ αὐτός ἑαυτοῦ , ὅτι ἄν νοέω αὐτός κατά ἑαυτοῦ αὐτός κατά ἑαυτοῦ ὁ εἰμί · ὅστις δέ ἄν διά ἄλλος σκοπέω ἐν ἄλλος εἰμί ἄλλος , μηδείς ἡγέομαι ἀληθής · εἰμί δέ ὁ μέν τοιοῦτος αἰσθητός τε καί ὁρατός , ὅς δέ αὐτός ὁράω νοητός τε καί ἀιδής . οὗτος οὖν ὁ λύσις οὐ οἴομαι δέω ἐναντιόομαι ὁ ὁ ὡς ἀληθής φιλόσοφος ψυχή οὕτως ἀπέχω ὁ ἡδονή τε καί ἐπιθυμία καί λύπη κατά ὅσος δύναμαι , λογίζομαι ὅτι , ἐπειδάν τις σφόδρα ἥδομαι ἤ φοβέω ἤ ἐπιθυμέω , οὐδείς τοσοῦτος κακός πάσχω ἀπό αὐτός ὅς ἄν τις οἴομαι , οἷος ἤ νοσέω ἤ τις ἀναλίσκω διά ὁ ἐπιθυμία , ἀλλά ὅς πᾶς μέγας τε κακός καί ἔσχατος εἰμί , οὗτος πάσχω καί οὐ λογίζομαι αὐτός . τίς οὗτος , ὦ Σωκράτης ; φημί ὁ Κέβης . ὅτι ψυχή πᾶς ἄνθρωπος ἀναγκάζω ἅμα τε ἥδομαι σφόδρα ἤ λυπέω ἐπί τις καί ἡγέομαι περί ὅς ἄν μάλα οὗτος πάσχω , οὗτος ἐναργής τε εἰμί καί ἀληθής , οὐ οὕτως ἔχω · οὗτος δέ μάλα ὁ ὁρατός · ἤ οὐ ; πάνυ γε . οὐκοῦν ἐν οὗτος ὁ πάθος μάλα καταδέω ψυχή ὑπό σῶμα ; πῶς δή ; ὅτι ἕκαστος ἡδονή καί λύπη ὥσπερ ἧλος ἔχω προσηλόω αὐτός πρός ὁ σῶμα καί προσπερονάω καί ποιέω σωματοειδής , δοξάζω οὗτος ἀληθής εἰμί ὅς ἄν καί ὁ σῶμα φημί . ἐκ γάρ ὁ ὁμοδοξέω ὁ σῶμα καί ὁ αὐτός χαίρω ἀναγκάζω οἴομαι ὁμότροπος τε καί ὁμότροφος γίγνομαι καί οἷος μηδέποτε εἰς ᾍδης καθαρός ἀφικνέομαι , ἀλλά ἀεί ὁ σῶμα ἀνάπλεος ἐξέρχομαι , ὥστε ταχύς πάλιν πίπτω εἰς ἄλλος σῶμα καί ὥσπερ σπείρω ἐμφύω , καί ἐκ οὗτος ἄμοιρος εἰμί ὁ ὁ θεῖος τε καί καθαρός καί μονοειδής συνουσία . ἀληθής , φημί , λέγω , ὁ Κέβης , ὦ Σωκράτης . οὗτος τοίνυν ἕνεκα , ὦ Κέβης , ὁ δίκαιος φιλομαθής κόσμιος εἰμί καί ἀνδρεῖος , οὐ ὅς ὁ πολύς ἕνεκα φημί · ἤ σύ οἴομαι ;