plato-philosophy.phaedo 99
ἀλλ’ αἴτια μὲν τὰ τοιαῦτα καλεῖν λίαν ἄτοπον · εἰ δέ τις λέγοι ὅτι ἄνευ τοῦ τὰ τοιαῦτα ἔχειν καὶ ὀστᾶ καὶ νεῦρα καὶ ὅσα ἄλλα ἔχω οὐκ ἂν οἷός τ’ ἦ ποιεῖν τὰ δόξαντά μοι , ἀληθῆ ἂν λέγοι · ὡς μέντοι διὰ ταῦτα ποιῶ ἃ ποιῶ , καὶ ταῦτα νῷ πράττων , ἀλλ’ οὐ τῇ τοῦ βελτίστου αἱρέσει , πολλὴ ἂν καὶ μακρὰ ῥᾳθυμία εἴη τοῦ λόγου . τὸ γὰρ μὴ διελέσθαι οἷόν τ’ εἶναι ὅτι ἄλλο μέν τί ἐστι τὸ αἴτιον τῷ ὄντι , ἄλλο δὲ ἐκεῖνο ἄνευ οὗ τὸ αἴτιον οὐκ ἄν ποτ’ εἴη αἴτιον · ὃ δή μοι φαίνονται ψηλαφῶντες οἱ πολλοὶ ὥσπερ ἐν σκότει , ἀλλοτρίῳ ὀνόματι προσχρώμενοι , ὡς αἴτιον αὐτὸ προσαγορεύειν . διὸ δὴ καὶ ὁ μέν τις δίνην περιτιθεὶς τῇ γῇ ὑπὸ τοῦ οὐρανοῦ μένειν δὴ ποιεῖ τὴν γῆν , ὁ δὲ ὥσπερ καρδόπῳ πλατείᾳ βάθρον τὸν ἀέρα ὑπερείδει · τὴν δὲ τοῦ ὡς οἷόν τε βέλτιστα αὐτὰ τεθῆναι δύναμιν οὕτω νῦν κεῖσθαι , ταύτην οὔτε ζητοῦσιν οὔτε τινὰ οἴονται δαιμονίαν ἰσχὺν ἔχειν , ἀλλὰ ἡγοῦνται τούτου Ἄτλαντα ἄν ποτε ἰσχυρότερον καὶ ἀθανατώτερον καὶ μᾶλλον ἅπαντα συνέχοντα ἐξευρεῖν , καὶ ὡς ἀληθῶς τὸ ἀγαθὸν καὶ δέον συνδεῖν καὶ συνέχειν οὐδὲν οἴονται . ἐγὼ μὲν οὖν τῆς τοιαύτης αἰτίας ὅπῃ ποτὲ ἔχει μαθητὴς ὁτουοῦν ἥδιστ’ ἂν γενοίμην · ἐπειδὴ δὲ ταύτης ἐστερήθην καὶ οὔτ᾽ αὐτὸς εὑρεῖν οὔτε παρ’ ἄλλου μαθεῖν οἷός τε ἐγενόμην , τὸν δεύτερον πλοῦν ἐπὶ τὴν τῆς αἰτίας ζήτησιν ᾗ πεπραγμάτευμαι βούλει σοι , ἔφη , ἐπίδειξιν ποιήσωμαι , ὦ Κέβης ; ὑπερφυῶς μὲν οὖν , ἔφη , ὡς βούλομαι . ἔδοξε τοίνυν μοι , ἦ δ’ ὅς , μετὰ ταῦτα , ἐπειδὴ ἀπειρήκη τὰ ὄντα σκοπῶν , δεῖν εὐλαβηθῆναι μὴ πάθοιμι ὅπερ οἱ τὸν ἥλιον ἐκλείποντα θεωροῦντες καὶ σκοπούμενοι πάσχουσιν · διαφθείρονται γάρ που ἔνιοι τὰ ὄμματα , ἐὰν μὴ ἐν ὕδατι ἤ τινι τοιούτῳ σκοπῶνται τὴν εἰκόνα αὐτοῦ . τοιοῦτόν τι καὶ ἐγὼ διενοήθην , καὶ ἔδεισα μὴ παντάπασι τὴν ψυχὴν τυφλωθείην βλέπων πρὸς τὰ πράγματα τοῖς ὄμμασι καὶ ἑκάστῃ τῶν αἰσθήσεων ἐπιχειρῶν ἅπτεσθαι αὐτῶν . ἔδοξε δή μοι χρῆναι εἰς τοὺς λόγους καταφυγόντα ἐν ἐκείνοις σκοπεῖν τῶν ὄντων τὴν ἀλήθειαν .
Lemmas: ἀλλά αἴτιος μέν ὁ τοιοῦτος καλέω λίαν ἄτοπος · εἰ δέ τις λέγω ὅτι ἄνευ ὁ ὁ τοιοῦτος ἔχω καί ὀστέον καί νεῦρον καί ὅσος ἄλλος ἔχω οὐ ἄν οἷος τε ἠμί ποιέω ὁ δοκέω ἐγώ , ἀληθής ἄν λέγω · ὡς μέντοι διά οὗτος ποιέω ὅς ποιέω , καί οὗτος νόος πράσσω , ἀλλά οὐ ὁ ὁ ἀγαθός αἵρεσις , πολύς ἄν καί μακρός ῥαθυμία εἰμί ὁ λόγος . ὁ γάρ μή διαιρέω οἷος τε εἰμί ὅτι ἄλλος μέν τις εἰμί ὁ αἴτιος ὁ εἰμί , ἄλλος δέ ἐκεῖνος ἄνευ ὅς ὁ αἴτιος οὐ ἄν ποτέ εἰμί αἴτιος · ὅς δή ἐγώ φαίνω ψηλαφάω ὁ πολύς ὥσπερ ἐν σκότος , ἀλλότριος ὄνομα προσχράομαι , ὡς αἴτιος αὐτός προσαγορεύω . διό δή καί ὁ μέν τις δίνη περιτίθημι ὁ γῆ ὑπό ὁ οὐρανός μένω δή ποιέω ὁ γῆ , ὁ δέ ὥσπερ κάρδοπος πλατύς βάθρον ὁ ἀήρ ὑπερείδω · ὁ δέ ὁ ὡς οἷος τε ἀγαθός αὐτός τίθημι δύναμις οὕτως νῦν κεῖμαι , οὗτος οὔτε ζητέω οὔτε τις οἴομαι δαιμόνιος ἰσχύς ἔχω , ἀλλά ἡγέομαι οὗτος Ἄτλας ἄν ποτέ ἰσχυρός καί ἀθάνατος καί μάλα ἅπας συνέχω ἐξευρίσκω , καί ὡς ἀληθής ὁ ἀγαθός καί δέω συνδέω καί συνέχω οὐδείς οἴομαι . ἐγώ μέν οὖν ὁ τοιοῦτος αἰτία ὅπῃ ποτέ ἔχω μαθητής ὅστις ἡδύς ἄν γίγνομαι · ἐπειδή δέ οὗτος στερέω καί οὔτε αὐτός εὑρίσκω οὔτε παρά ἄλλος μανθάνω οἷος τε γίγνομαι , ὁ δεύτερος πλόος ἐπί ὁ ὁ αἰτία ζήτησις ὅς πραγματεύομαι βούλομαι σύ , φημί , ἐπίδειξις ποιέω , ὦ Κέβης ; ὑπερφυής μέν οὖν , φημί , ὡς βούλομαι . δοκέω τοίνυν ἐγώ , ἠμί δέ ὅς , μετά οὗτος , ἐπειδή ἀπολέγω ὁ εἰμί σκοπέω , δέω εὐλαβέομαι μή πάσχω ὅς ὁ ὁ ἥλιος ἐκλείπω θεωρέω καί σκοπέω πάσχω · διαφθείρω γάρ που ἔνιοι ὁ ὄμμα , ἐάν μή ἐν ὕδωρ ἤ τις τοιοῦτος σκοπέω ὁ εἰκών αὐτός . τοιοῦτος τις καί ἐγώ διανοέομαι , καί δείδω μή παντάπασι ὁ ψυχή τυφλόω βλέπω πρός ὁ πρᾶγμα ὁ ὄμμα καί ἕκαστος ὁ αἴσθησις ἐπιχειρέω ἅπτω αὐτός . δοκέω δή ἐγώ χρή εἰς ὁ λόγος καταφεύγω ἐν ἐκεῖνος σκοπέω ὁ εἰμί ὁ ἀλήθεια .