plato-philosophy.phaedo 117
καὶ ὁ Σωκράτης , εἰκότως γε , ἔφη , ὦ Κρίτων , ἐκεῖνοί τε ταῦτα ποιοῦσιν , οὓς σὺ λέγεις — οἴονται γὰρ κερδαίνειν ταῦτα ποιήσαντες — καὶ ἔγωγε ταῦτα εἰκότως οὐ ποιήσω · οὐδὲν γὰρ οἶμαι κερδανεῖν ὀλίγον ὕστερον πιὼν ἄλλο γε ἢ γέλωτα ὀφλήσειν παρ᾽ ἐμαυτῷ , γλιχόμενος τοῦ ζῆν καὶ φειδόμενος οὐδενὸς ἔτι ἐνόντος . ἀλλ’ ἴθι , ἔφη , πείθου καὶ μὴ ἄλλως ποίει . καὶ ὁ Κρίτων ἀκούσας ἔνευσε τῷ παιδὶ πλησίον ἑστῶτι . καὶ ὁ παῖς ἐξελθὼν καὶ συχνὸν χρόνον διατρίψας ἧκεν ἄγων τὸν μέλλοντα δώσειν τὸ φάρμακον , ἐν κύλικι φέροντα τετριμμένον . ἰδὼν δὲ ὁ Σωκράτης τὸν ἄνθρωπον , εἶεν , ἔφη , ὦ βέλτιστε , σὺ γὰρ τούτων ἐπιστήμων , τί χρὴ ποιεῖν ; οὐδὲν ἄλλο , ἔφη , ἢ πιόντα περιιέναι , ἕως ἄν σου βάρος ἐν τοῖς σκέλεσι γένηται , ἔπειτα κατακεῖσθαι · καὶ οὕτως αὐτὸ ποιήσει . καὶ ἅμα ὤρεξε τὴν κύλικα τῷ Σωκράτει . καὶ ὃς λαβὼν καὶ μάλα ἵλεως , ὦ Ἐχέκρατες , οὐδὲν τρέσας οὐδὲ διαφθείρας οὔτε τοῦ χρώματος οὔτε τοῦ προσώπου , ἀλλ’ ὥσπερ εἰώθει ταυρηδὸν ὑποβλέψας πρὸς τὸν ἄνθρωπον , τί λέγεις , ἔφη , περὶ τοῦδε τοῦ πώματος πρὸς τὸ ἀποσπεῖσαί τινι ; ἔξεστιν ἢ οὔ ; τοσοῦτον , ἔφη , ὦ Σώκρατες , τρίβομεν ὅσον οἰόμεθα μέτριον εἶναι πιεῖν . μανθάνω , ἦ δ’ ὅς · ἀλλ’ εὔχεσθαί γέ που τοῖς θεοῖς ἔξεστί τε καὶ χρή , τὴν μετοίκησιν τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε εὐτυχῆ γενέσθαι · ἃ δὴ καὶ ἐγὼ εὔχομαί τε καὶ γένοιτο ταύτῃ . καὶ ἅμ’ εἰπὼν ταῦτα ἐπισχόμενος καὶ μάλα εὐχερῶς καὶ εὐκόλως ἐξέπιεν . καὶ ἡμῶν οἱ πολλοὶ τέως μὲν ἐπιεικῶς οἷοί τε ἦσαν κατέχειν τὸ μὴ δακρύειν , ὡς δὲ εἴδομεν πίνοντά τε καὶ πεπωκότα , οὐκέτι , ἀλλ’ ἐμοῦ γε βίᾳ καὶ αὐτοῦ ἀστακτὶ ἐχώρει τὰ δάκρυα , ὥστε ἐγκαλυψάμενος ἀπέκλαον ἐμαυτόν — οὐ γὰρ δὴ ἐκεῖνόν γε , ἀλλὰ τὴν ἐμαυτοῦ τύχην , οἵου ἀνδρὸς ἑταίρου ἐστερημένος εἴην . ὁ δὲ Κρίτων ἔτι πρότερος ἐμοῦ , ἐπειδὴ οὐχ οἷός τ’ ἦν κατέχειν τὰ δάκρυα , ἐξανέστη . Ἀπολλόδωρος δὲ καὶ ἐν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ οὐδὲν ἐπαύετο δακρύων , καὶ δὴ καὶ τότε ἀναβρυχησάμενος κλάων καὶ ἀγανακτῶν οὐδένα ὅντινα οὐ κατέκλασε τῶν παρόντων πλήν γε αὐτοῦ Σωκράτους . ἐκεῖνος δέ , οἷα , ἔφη , ποιεῖτε , ὦ θαυμάσιοι . ἐγὼ μέντοι οὐχ ἥκιστα τούτου ἕνεκα τὰς γυναῖκας ἀπέπεμψα , ἵνα μὴ τοιαῦτα πλημμελοῖεν · καὶ γὰρ ἀκήκοα ὅτι ἐν εὐφημίᾳ χρὴ τελευτᾶν . ἀλλ’ ἡσυχίαν τε ἄγετε καὶ καρτερεῖτε . καὶ ἡμεῖς ἀκούσαντες ᾐσχύνθημέν τε καὶ ἐπέσχομεν τοῦ δακρύειν . ὁ δὲ περιελθών , ἐπειδή οἱ βαρύνεσθαι ἔφη τὰ σκέλη , κατεκλίνη ὕπτιος — οὕτω γὰρ ἐκέλευεν ὁ ἄνθρωπος — καὶ ἅμα ἐφαπτόμενος αὐτοῦ οὗτος ὁ δοὺς τὸ φάρμακον , διαλιπὼν χρόνον ἐπεσκόπει τοὺς πόδας καὶ τὰ σκέλη , κἄπειτα σφόδρα πιέσας αὐτοῦ τὸν πόδα ἤρετο εἰ αἰσθάνοιτο , ὁ δ’ οὐκ ἔφη .
Lemmas: καί ὁ Σωκράτης , ἔοικα γε , φημί , ὦ Κρίτων , ἐκεῖνος τε οὗτος ποιέω , ὅς σύ λέγω — οἴομαι γάρ κερδαίνω οὗτος ποιέω — καί ἐγώ οὗτος ἔοικα οὐ ποιέω · οὐδείς γάρ οἴομαι κερδαίνω ὀλίγος ὕστερον πίνω ἄλλος γε ἤ γέλως ὀφλισκάνω παρά ἐμαυτοῦ , γλίχομαι ὁ ζάω καί φείδομαι οὐδείς ἔτι ἔνειμι . ἀλλά ἔρχομαι , φημί , πείθω καί μή ἄλλος ποιέω . καί ὁ Κρίτων ἀκούω νεύω ὁ παῖς πλησίον ἵστημι . καί ὁ παῖς ἐξέρχομαι καί συχνός χρόνος διατρίβω ἥκω ἄγω ὁ μέλλω δίδωμι ὁ φάρμακον , ἐν κύλιξ φέρω τρίβω . ὁράω δέ ὁ Σωκράτης ὁ ἄνθρωπος , εἶεν , φημί , ὦ ἀγαθός , σύ γάρ οὗτος ἐπιστήμων , τίς χρή ποιέω ; οὐδείς ἄλλος , φημί , ἤ πίνω περιέρχομαι , ἕως ἄν σύ βάρος ἐν ὁ σκέλος γίγνομαι , ἔπειτα κατάκειμαι · καί οὕτως αὐτός ποιέω . καί ἅμα ὀρέγω ὁ κύλιξ ὁ Σωκράτης . καί ὅς λαμβάνω καί μάλα ἵλαος , ὦ Ἐχεκράτης , οὐδείς τρέω οὐδέ διαφθείρω οὔτε ὁ χρῶμα οὔτε ὁ πρόσωπον , ἀλλά ὥσπερ εἴωθα ταυρηδόν ὑποβλέπω πρός ὁ ἄνθρωπος , τίς λέγω , φημί , περί ὅδε ὁ πῶμα πρός ὁ ἀποσπένδω τις ; ἔξεστι ἤ οὐ ; τοσοῦτος , φημί , ὦ Σωκράτης , τρίβω ὅσος οἴομαι μέτριος εἰμί πίνω . μανθάνω , ἠμί δέ ὅς · ἀλλά εὔχομαι γε που ὁ θεός ἔξεστι τε καί χρή , ὁ μετοίκησις ὁ ἐνθένδε ἐκεῖσε εὐτυχής γίγνομαι · ὅς δή καί ἐγώ εὔχομαι τε καί γίγνομαι οὗτος . καί ἅμα λέγω οὗτος ἐπίσχω καί μάλα εὐχερής καί εὔκολος ἐκπίνω . καί ἐγώ ὁ πολύς τέως μέν ἐπιεικής οἷος τε εἰμί κατέχω ὁ μή δακρύω , ὡς δέ ὁράω πίνω τε καί πίνω , οὐκέτι , ἀλλά ἐγώ γε βία καί αὐτός ἀστακτί χωρέω ὁ δάκρυον , ὥστε ἐγκαλύπτω ἀποκλαίω ἐμαυτοῦ — οὐ γάρ δή ἐκεῖνος γε , ἀλλά ὁ ἐμαυτοῦ τύχη , οἷος ἀνήρ ἑταῖρος στερέω εἰμί . ὁ δέ Κρίτων ἔτι πρότερος ἐγώ , ἐπειδή οὐ οἷος τε εἰμί κατέχω ὁ δάκρυον , ἐξανίστημι . Ἀπολλόδωρος δέ καί ἐν ὁ ἔμπροσθεν χρόνος οὐδείς παύω δάκρυον , καί δή καί τότε ἀναβρυχάομαι κλαίω καί ἀγανακτέω οὐδείς ὅστις οὐ κατακλάω ὁ πάρειμι πλήν γε αὐτός Σωκράτης . ἐκεῖνος δέ , οἷος , φημί , ποιέω , ὦ θαυμάσιος . ἐγώ μέντοι οὐ ἦκα οὗτος ἕνεκα ὁ γυνή ἀποπέμπω , ἵνα μή τοιοῦτος πλημμελέω · καί γάρ ἀκούω ὅτι ἐν εὐφημία χρή τελευτάω . ἀλλά ἡσυχία τε ἄγω καί καρτερέω . καί ἐγώ ἀκούω αἰσχύνω τε καί ἐπέχω ὁ δακρύω . ὁ δέ περιέρχομαι , ἐπειδή ἕ βαρύνω φημί ὁ σκέλος , κατακλίνω ὕπτιος — οὕτως γάρ κελεύω ὁ ἄνθρωπος — καί ἅμα ἐφάπτω αὐτός οὗτος ὁ δίδωμι ὁ φάρμακον , διαλείπω χρόνος ἐπισκοπέω ὁ πούς καί ὁ σκέλος , ἔπειτα σφόδρα πιέζω αὐτός ὁ πούς ἔρομαι εἰ αἰσθάνομαι , ὁ δέ οὐ φημί .