plato-philosophy.phaedo 114
οἳ δ’ ἂν ἰάσιμα μὲν μεγάλα δὲ δόξωσιν ἡμαρτηκέναι ἁμαρτήματα , οἷον πρὸς πατέρα ἢ μητέρα ὑπ’ ὀργῆς βίαιόν τι πράξαντες , καὶ μεταμέλον αὐτοῖς τὸν ἄλλον βίον βιῶσιν , ἢ ἀνδροφόνοι τοιούτῳ τινὶ ἄλλῳ τρόπῳ γένωνται , τούτους δὲ ἐμπεσεῖν μὲν εἰς τὸν Τάρταρον ἀνάγκη , ἐμπεσόντας δὲ αὐτοὺς καὶ ἐνιαυτὸν ἐκεῖ γενομένους ἐκβάλλει τὸ κῦμα , τοὺς μὲν ἀνδροφόνους κατὰ τὸν Κωκυτόν , τοὺς δὲ πατραλοίας καὶ μητραλοίας κατὰ τὸν Πυριφλεγέθοντα · ἐπειδὰν δὲ φερόμενοι γένωνται κατὰ τὴν λίμνην τὴν Ἀχερουσιάδα , ἐνταῦθα βοῶσί τε καὶ καλοῦσιν , οἱ μὲν οὓς ἀπέκτειναν , οἱ δὲ οὓς ὕβρισαν , καλέσαντες δ’ ἱκετεύουσι καὶ δέονται ἐᾶσαι σφᾶς ἐκβῆναι εἰς τὴν λίμνην καὶ δέξασθαι , καὶ ἐὰν μὲν πείσωσιν , ἐκβαίνουσί τε καὶ λήγουσι τῶν κακῶν , εἰ δὲ μή , φέρονται αὖθις εἰς τὸν Τάρταρον καὶ ἐκεῖθεν πάλιν εἰς τοὺς ποταμούς , καὶ ταῦτα πάσχοντες οὐ πρότερον παύονται πρὶν ἂν πείσωσιν οὓς ἠδίκησαν · αὕτη γὰρ ἡ δίκη ὑπὸ τῶν δικαστῶν αὐτοῖς ἐτάχθη . οἳ δὲ δὴ ἂν δόξωσι διαφερόντως πρὸς τὸ ὁσίως βιῶναι , οὗτοί εἰσιν οἱ τῶνδε μὲν τῶν τόπων τῶν ἐν τῇ γῇ ἐλευθερούμενοί τε καὶ ἀπαλλαττόμενοι ὥσπερ δεσμωτηρίων , ἄνω δὲ εἰς τὴν καθαρὰν οἴκησιν ἀφικνούμενοι καὶ ἐπὶ γῆς οἰκιζόμενοι . τούτων δὲ αὐτῶν οἱ φιλοσοφίᾳ ἱκανῶς καθηράμενοι ἄνευ τε σωμάτων ζῶσι τὸ παράπαν εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον , καὶ εἰς οἰκήσεις ἔτι τούτων καλλίους ἀφικνοῦνται , ἃς οὔτε ῥᾴδιον δηλῶσαι οὔτε ὁ χρόνος ἱκανὸς ἐν τῷ παρόντι . ἀλλὰ τούτων δὴ ἕνεκα χρὴ ὧν διεληλύθαμεν , ὦ Σιμμία , πᾶν ποιεῖν ὥστε ἀρετῆς καὶ φρονήσεως ἐν τῷ βίῳ μετασχεῖν · καλὸν γὰρ τὸ ἆθλον καὶ ἡ ἐλπὶς μεγάλη . τὸ μὲν οὖν ταῦτα διισχυρίσασθαι οὕτως ἔχειν ὡς ἐγὼ διελήλυθα , οὐ πρέπει νοῦν ἔχοντι ἀνδρί · ὅτι μέντοι ἢ ταῦτ᾽ ἐστὶν ἢ τοιαῦτ’ ἄττα περὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν καὶ τὰς οἰκήσεις , ἐπείπερ ἀθάνατόν γε ἡ ψυχὴ φαίνεται οὖσα , τοῦτο καὶ πρέπειν μοι δοκεῖ καὶ ἄξιον κινδυνεῦσαι οἰομένῳ οὕτως ἔχειν — καλὸς γὰρ ὁ κίνδυνος — καὶ χρὴ τὰ τοιαῦτα ὥσπερ ἐπᾴδειν ἑαυτῷ , διὸ δὴ ἔγωγε καὶ πάλαι μηκύνω τὸν μῦθον . ἀλλὰ τούτων δὴ ἕνεκα θαρρεῖν χρὴ περὶ τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ ἄνδρα ὅστις ἐν τῷ βίῳ τὰς μὲν ἄλλας ἡδονὰς τὰς περὶ τὸ σῶμα καὶ τοὺς κόσμους εἴασε χαίρειν , ὡς ἀλλοτρίους τε ὄντας , καὶ πλέον θάτερον ἡγησάμενος ἀπεργάζεσθαι , τὰς δὲ περὶ τὸ μανθάνειν ἐσπούδασέ τε καὶ κοσμήσας τὴν ψυχὴν οὐκ ἀλλοτρίῳ ἀλλὰ τῷ αὐτῆς κόσμῳ , σωφροσύνῃ τε καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνδρείᾳ καὶ ἐλευθερίᾳ καὶ ἀληθείᾳ , οὕτω περιμένει τὴν εἰς Ἅιδου πορείαν .
Lemmas: ὁ δέ ἄν ἰάσιμος μέν μέγας δέ δοκέω ἁμαρτάνω ἁμάρτημα , οἷος πρός πατήρ ἤ μήτηρ ὑπό ὀργή βίαιος τις πράσσω , καί μεταμέλομαι αὐτός ὁ ἄλλος βίος βιάζω , ἤ ἀνδροφόνος τοιοῦτος τις ἄλλος τρόπος γίγνομαι , οὗτος δέ ἐμπίπτω μέν εἰς ὁ Τάρταρος ἀνάγκη , ἐμπίπτω δέ αὐτός καί ἐνιαυτός ἐκεῖ γίγνομαι ἐκβάλλω ὁ κῦμα , ὁ μέν ἀνδροφόνος κατά ὁ Κωκυτός , ὁ δέ πατραλοίας καί μητραλοίας κατά ὁ Πυριφλεγέθων · ἐπειδάν δέ φέρω γίγνομαι κατά ὁ λίμνη ὁ Ἀχερουσιάς , ἐνταῦθα βοάω τε καί καλέω , ὁ μέν ὅς ἀποκτείνω , ὁ δέ ὅς ὑβρίζω , καλέω δέ ἱκετεύω καί δέω ἐάω σφεῖς ἐκβαίνω εἰς ὁ λίμνη καί δέχομαι , καί ἐάν μέν πείθω , ἐκβαίνω τε καί λήγω ὁ κακός , εἰ δέ μή , φέρω αὖθις εἰς ὁ Τάρταρος καί ἐκεῖθεν πάλιν εἰς ὁ ποταμός , καί οὗτος πάσχω οὐ πρότερος παύω πρίν ἄν πείθω ὅς ἀδικέω · οὗτος γάρ ὁ δίκη ὑπό ὁ δικαστής αὐτός τάσσω . ὁ δέ δή ἐάν δοκέω διαφερόντως πρός ὁ ὅσιος βιόω , οὗτος εἰμί ὁ ὅδε μέν ὁ τόπος ὁ ἐν ὁ γῆ ἐλευθερόω τε καί ἀπαλλάσσω ὥσπερ δεσμωτήριον , ἄνω δέ εἰς ὁ καθαρός οἴκησις ἀφικνέομαι καί ἐπί γῆ οἰκίζω . οὗτος δέ αὐτός ὁ φιλοσοφία ἱκανός καθαίρω ἄνευ τε σῶμα ζάω ὁ παράπαν εἰς ὁ ἔπειτα χρόνος , καί εἰς οἴκησις ἔτι οὗτος καλός ἀφικνέομαι , ὅς οὔτε ῥᾴδιος δηλόω οὔτε ὁ χρόνος ἱκανός ἐν ὁ πάρειμι . ἀλλά οὗτος δή ἕνεκα χρή ὅς διέρχομαι , ὦ Σιμμίας , πᾶς ποιέω ὥστε ἀρετή καί φρόνησις ἐν ὁ βίος μετέχω · καλός γάρ ὁ ἆθλον καί ὁ ἐλπίς μέγας . ὁ μέν οὖν οὗτος διισχυρίζομαι οὕτως ἔχω ὡς ἐγώ διέρχομαι , οὐ πρέπω νόος ἔχω ἀνήρ · ὅτι μέντοι ἤ οὗτος εἰμί ἤ τοιοῦτος τις περί ὁ ψυχή ἐγώ καί ὁ οἴκησις , ἐπεί ἀθάνατος γε ὁ ψυχή φαίνω εἰμί , οὗτος καί πρέπω ἐγώ δοκέω καί ἄξιος κινδυνεύω οἴομαι οὕτως ἔχω — καλός γάρ ὁ κίνδυνος — καί χρή ὁ τοιοῦτος ὥσπερ ἐπαείδω ἑαυτοῦ , διό δή ἐγώ καί πάλαι μηκύνω ὁ μῦθος . ἀλλά οὗτος δή ἕνεκα θαρσέω χρή περί ὁ ἑαυτοῦ ψυχή ἀνήρ ὅστις ἐν ὁ βίος ὁ μέν ἄλλος ἡδονή ὁ περί ὁ σῶμα καί ὁ κόσμος ἐάω χαίρω , ὡς ἀλλότριος τε εἰμί , καί πολύς ἕτερος ἡγέομαι ἀπεργάζομαι , ὁ δέ περί ὁ μανθάνω σπουδάζω τε καί κοσμέω ὁ ψυχή οὐ ἀλλότριος ἀλλά ὁ αὐτός κόσμος , σωφροσύνη τε καί δικαιοσύνη καί ἀνδρεία καί ἐλευθερία καί ἀλήθεια , οὕτως περιμένω ὁ εἰς ᾍδης πορεία .