plato-philosophy.phaedo 101
οὐδὲ σὺ ἄρ’ ἂν ἀποδέχοιο εἴ τίς τινα φαίη ἕτερον ἑτέρου τῇ κεφαλῇ μείζω εἶναι , καὶ τὸν ἐλάττω τῷ αὐτῷ τούτῳ ἐλάττω , ἀλλὰ διαμαρτύροιο ἂν ὅτι σὺ μὲν οὐδὲν ἄλλο λέγεις ἢ ὅτι τὸ μεῖζον πᾶν ἕτερον ἑτέρου οὐδενὶ ἄλλῳ μεῖζόν ἐστιν ἢ μεγέθει , καὶ διὰ τοῦτο μεῖζον , διὰ τὸ μέγεθος , τὸ δὲ ἔλαττον οὐδενὶ ἄλλῳ ἔλαττον ἢ σμικρότητι , καὶ διὰ τοῦτο ἔλαττον , διὰ τὴν σμικρότητα , φοβούμενος οἶμαι μή τίς σοι ἐναντίος λόγος ἀπαντήσῃ , ἐὰν τῇ κεφαλῇ μείζονά τινα φῇς εἶναι καὶ ἐλάττω , πρῶτον μὲν τῷ αὐτῷ τὸ μεῖζον μεῖζον εἶναι καὶ τὸ ἔλαττον ἔλαττον , ἔπειτα τῇ κεφαλῇ σμικρᾷ οὔσῃ τὸν μείζω μείζω εἶναι , καὶ τοῦτο δὴ τέρας εἶναι , τὸ σμικρῷ τινι μέγαν τινὰ εἶναι · ἢ οὐκ ἂν φοβοῖο ταῦτα ; καὶ ὁ Κέβης γελάσας , ἔγωγε , ἔφη . οὐκοῦν , ἦ δ’ ὅς , τὰ δέκα τῶν ὀκτὼ δυοῖν πλείω εἶναι , καὶ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ὑπερβάλλειν , φοβοῖο ἂν λέγειν , ἀλλὰ μὴ πλήθει καὶ διὰ τὸ πλῆθος ; καὶ τὸ δίπηχυ τοῦ πηχυαίου ἡμίσει μεῖζον εἶναι ἀλλ’ οὐ μεγέθει ; ὁ αὐτὸς γάρ που φόβος . πάνυ γ᾽ , ἔφη . τί δέ ; ἑνὶ ἑνὸς προστεθέντος τὴν πρόσθεσιν αἰτίαν εἶναι τοῦ δύο γενέσθαι ἢ διασχισθέντος τὴν σχίσιν οὐκ εὐλαβοῖο ἂν λέγειν ; καὶ μέγα ἂν βοῴης ὅτι οὐκ οἶσθα ἄλλως πως ἕκαστον γιγνόμενον ἢ μετασχὸν τῆς ἰδίας οὐσίας ἑκάστου οὗ ἂν μετάσχῃ , καὶ ἐν τούτοις οὐκ ἔχεις ἄλλην τινὰ αἰτίαν τοῦ δύο γενέσθαι ἀλλ’ ἢ τὴν τῆς δυάδος μετάσχεσιν , καὶ δεῖν τούτου μετασχεῖν τὰ μέλλοντα δύο ἔσεσθαι , καὶ μονάδος ὃ ἂν μέλλῃ ἓν ἔσεσθαι , τὰς δὲ σχίσεις ταύτας καὶ προσθέσεις καὶ τὰς ἄλλας τὰς τοιαύτας κομψείας ἐῴης ἂν χαίρειν , παρεὶς ἀποκρίνασθαι τοῖς σεαυτοῦ σοφωτέροις · σὺ δὲ δεδιὼς ἄν , τὸ λεγόμενον , τὴν σαυτοῦ σκιὰν καὶ τὴν ἀπειρίαν , ἐχόμενος ἐκείνου τοῦ ἀσφαλοῦς τῆς ὑποθέσεως , οὕτως ἀποκρίναιο ἄν . εἰ δέ τις αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως ἔχοιτο , χαίρειν ἐῴης ἂν καὶ οὐκ ἀποκρίναιο ἕως ἂν τὰ ἀπ’ ἐκείνης ὁρμηθέντα σκέψαιο εἴ σοι ἀλλήλοις συμφωνεῖ ἢ διαφωνεῖ · ἐπειδὴ δὲ ἐκείνης αὐτῆς δέοι σε διδόναι λόγον , ὡσαύτως ἂν διδοίης , ἄλλην αὖ ὑπόθεσιν ὑποθέμενος ἥτις τῶν ἄνωθεν βελτίστη φαίνοιτο , ἕως ἐπί τι ἱκανὸν ἔλθοις , ἅμα δὲ οὐκ ἂν φύροιο ὥσπερ οἱ ἀντιλογικοὶ περί τε τῆς ἀρχῆς διαλεγόμενος καὶ τῶν ἐξ ἐκείνης ὡρμημένων , εἴπερ βούλοιό τι τῶν ὄντων εὑρεῖν ; ἐκείνοις μὲν γὰρ ἴσως οὐδὲ εἷς περὶ τούτου λόγος οὐδὲ φροντίς · ἱκανοὶ γὰρ ὑπὸ σοφίας ὁμοῦ πάντα κυκῶντες ὅμως δύνασθαι αὐτοὶ αὑτοῖς ἀρέσκειν · σὺ δ᾽ , εἴπερ εἶ τῶν φιλοσόφων , οἶμαι ἂν ὡς ἐγὼ λέγω ποιοῖς .
Lemmas: οὐδέ σύ ἄρα ἄν ἀποδέχομαι εἰ τις τις φημί ἕτερος ἕτερος ὁ κεφαλή μέγας εἰμί , καί ὁ ἐλαχύς ὁ αὐτός οὗτος ἐλαχύς , ἀλλά διαμαρτύρομαι ἄν ὅτι σύ μέν οὐδείς ἄλλος λέγω ἤ ὅτι ὁ μέγας πᾶς ἕτερος ἕτερος οὐδείς ἄλλος μέγας εἰμί ἤ μέγεθος , καί διά οὗτος μέγας , διά ὁ μέγεθος , ὁ δέ ἐλαχύς οὐδείς ἄλλος ἐλαχύς ἤ μικρότης , καί διά οὗτος ἐλαχύς , διά ὁ μικρότης , φοβέω οἴομαι μή τις σύ ἐναντίος λόγος ἀπαντάω , ἐάν ὁ κεφαλή μέγας τις φημί εἰμί καί ἐλαχύς , πρῶτος μέν ὁ αὐτός ὁ μέγας μέγας εἰμί καί ὁ ἐλαχύς ἐλαχύς , ἔπειτα ὁ κεφαλή μικρός εἰμί ὁ μέγας g εἰμί , καί οὗτος δή τέρας εἰμί , ὁ μικρός τις μέγας τις εἰμί · ἤ οὐ ἄν φοβέω οὗτος ; καί ὁ Κέβης γελάω , ἐγώ , φημί . οὐκοῦν , ἠμί δέ ὅς , ὁ δέκα ὁ ὀκτώ δύο πολύς εἰμί , καί διά οὗτος ὁ αἰτία ὑπερβάλλω , φοβέω ἄν λέγω , ἀλλά μή πλῆθος καί διά ὁ πλῆθος ; καί ὁ δίπηχυς ὁ πηχυαῖος ἥμισυς μέγας εἰμί ἀλλά οὐ μέγεθος ; ὁ αὐτός γάρ που φόβος . πάνυ γε , φημί . τίς δέ ; εἷς εἷς προστίθημι ὁ πρόσθεσις αἰτία εἰμί ὁ δύο γίγνομαι ἤ διασχίζω ὁ σχίσις οὐ εὐλαβέομαι ἄν λέγω ; καί μέγας ἄν βοάω ὅτι οὐ οἶδα ἄλλος πως ἕκαστος γίγνομαι ἤ μετέχω ὁ ἴδιος οὐσία ἕκαστος ὅς ἄν μετέχω , καί ἐν οὗτος οὐ ἔχω ἄλλος τις αἰτία ὁ δύο γίγνομαι ἀλλά ἤ ὁ ὁ δυάς μετάσχεσις , καί δέω οὗτος μετέχω ὁ μέλλω δύο εἰμί , καί μονάς ὅς ἄν μέλλω εἷς εἰμί , ὁ δέ σχίσις οὗτος καί πρόσθεσις καί ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος κομψεία ἐάω ἄν χαίρω , παρίημι ἀποκρίνω ὁ σεαυτοῦ σοφός · σύ δέ δείδω ἄν , ὁ λέγω , ὁ σεαυτοῦ σκιά καί ὁ ἀπειρία , ἔχω ἐκεῖνος ὁ ἀσφαλής ὁ ὑπόθεσις , οὕτως ἀποκρίνω ἄν . εἰ δέ τις αὐτός ὁ ὑπόθεσις ἔχω , χαίρω ἐάω ἄν καί οὐ ἀποκρίνω ἕως ἄν ὁ ἀπό ἐκεῖνος ὁρμάω σκοπέω εἰ σύ ἀλλήλων συμφωνέω ἤ διαφωνέω · ἐπειδή δέ ἐκεῖνος αὐτός δέω σύ δίδωμι λόγος , ὡσαύτως ἄν δίδωμι , ἄλλος αὖ ὑπόθεσις ὑποτίθημι ὅστις ὁ ἄνωθεν ἀγαθός φαίνω , ἕως ἐπί τις ἱκανός ἔρχομαι , ἅμα δέ οὐ ἄν φύρω ὥσπερ ὁ ἀντιλογικός περί τε ὁ ἀρχή διαλέγω καί ὁ ἐκ ἐκεῖνος ὁρμάω , εἴπερ βούλομαι τις ὁ εἰμί εὑρίσκω ; ἐκεῖνος μέν γάρ ἴσως οὐδέ εἷς περί οὗτος λόγος οὐδέ φροντίς · ἱκανός γάρ ὑπό σοφία ὁμοῦ πᾶς κυκάω ὅμως δύναμαι αὐτός ἑαυτοῦ ἀρέσκω · σύ δέ , εἴπερ εἰμί ὁ φιλόσοφος , οἴομαι ἄν ὡς ἐγώ λέγω ποιέω .