plato-philosophy.phaedo 70
εἰπόντος δὴ τοῦ Σωκράτους ταῦτα , ὑπολαβὼν ὁ Κέβης ἔφη · ὦ Σώκρατες , τὰ μὲν ἄλλα ἔμοιγε δοκεῖ καλῶς λέγεσθαι , τὰ δὲ περὶ τῆς ψυχῆς πολλὴν ἀπιστίαν παρέχει τοῖς ἀνθρώποις μή , ἐπειδὰν ἀπαλλαγῇ τοῦ σώματος , οὐδαμοῦ ἔτι ᾖ , ἀλλ’ ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ διαφθείρηταί τε καὶ ἀπολλύηται ᾗ ἂν ὁ ἄνθρωπος ἀποθνῄσκῃ , εὐθὺς ἀπαλλαττομένη τοῦ σώματος , καὶ ἐκβαίνουσα ὥσπερ πνεῦμα ἢ καπνὸς διασκεδασθεῖσα οἴχηται διαπτομένη καὶ οὐδὲν ἔτι οὐδαμοῦ ᾖ . ἐπεί , εἴπερ εἴη που αὐτὴ καθ’ αὑτὴν συνηθροισμένη καὶ ἀπηλλαγμένη τούτων τῶν κακῶν ὧν σὺ νυνδὴ διῆλθες , πολλὴ ἂν εἴη ἐλπὶς καὶ καλή , ὦ Σώκρατες , ὡς ἀληθῆ ἐστιν ἃ σὺ λέγεις · ἀλλὰ τοῦτο δὴ ἴσως οὐκ ὀλίγης παραμυθίας δεῖται καὶ πίστεως , ὡς ἔστι τε ψυχὴ ἀποθανόντος τοῦ ἀνθρώπου καί τινα δύναμιν ἔχει καὶ φρόνησιν . ἀληθῆ , ἔφη , λέγεις , ὁ Σωκράτης , ὦ Κέβης · ἀλλὰ τί δὴ ποιῶμεν ; ἢ περὶ αὐτῶν τούτων βούλει διαμυθολογῶμεν , εἴτε εἰκὸς οὕτως ἔχειν εἴτε μή ; ἐγὼ γοῦν , ἔφη ὁ Κέβης , ἡδέως ἂν ἀκούσαιμι ἥντινα δόξαν ἔχεις περὶ αὐτῶν . οὔκουν γ’ ἂν οἶμαι , ἦ δ’ ὃς ὁ Σωκράτης , εἰπεῖν τινα νῦν ἀκούσαντα , οὐδ’ εἰ κωμῳδοποιὸς εἴη , ὡς ἀδολεσχῶ καὶ οὐ περὶ προσηκόντων τοὺς λόγους ποιοῦμαι . εἰ οὖν δοκεῖ , χρὴ διασκοπεῖσθαι . σκεψώμεθα δὲ αὐτὸ τῇδέ πῃ , εἴτ’ ἄρα ἐν Ἅιδου εἰσὶν αἱ ψυχαὶ τελευτησάντων τῶν ἀνθρώπων εἴτε καὶ οὔ . παλαιὸς μὲν οὖν ἔστι τις λόγος οὗ μεμνήμεθα , ὡς εἰσὶν ἐνθένδε ἀφικόμεναι ἐκεῖ , καὶ πάλιν γε δεῦρο ἀφικνοῦνται καὶ γίγνονται ἐκ τῶν τεθνεώτων · καὶ εἰ τοῦθ’ οὕτως ἔχει , πάλιν γίγνεσθαι ἐκ τῶν ἀποθανόντων τοὺς ζῶντας , ἄλλο τι ἢ εἶεν ἂν αἱ ψυχαὶ ἡμῶν ἐκεῖ ; οὐ γὰρ ἄν που πάλιν ἐγίγνοντο μὴ οὖσαι , καὶ τοῦτο ἱκανὸν τεκμήριον τοῦ ταῦτ’ εἶναι , εἰ τῷ ὄντι φανερὸν γίγνοιτο ὅτι οὐδαμόθεν ἄλλοθεν γίγνονται οἱ ζῶντες ἢ ἐκ τῶν τεθνεώτων · εἰ δὲ μὴ ἔστι τοῦτο , ἄλλου ἄν του δέοι λόγου . πάνυ μὲν οὖν , ἔφη ὁ Κέβης . μὴ τοίνυν κατ᾽ ἀνθρώπων , ἦ δ’ ὅς , σκόπει μόνον τοῦτο , εἰ βούλει ῥᾷον μαθεῖν , ἀλλὰ καὶ κατὰ ζῴων πάντων καὶ φυτῶν , καὶ συλλήβδην ὅσαπερ ἔχει γένεσιν περὶ πάντων ἴδωμεν ἆρ’ οὑτωσὶ γίγνεται πάντα , οὐκ ἄλλοθεν ἢ ἐκ τῶν ἐναντίων τὰ ἐναντία , ὅσοις τυγχάνει ὂν τοιοῦτόν τι , οἷον τὸ καλὸν τῷ αἰσχρῷ ἐναντίον που καὶ δίκαιον ἀδίκῳ , καὶ ἄλλα δὴ μυρία οὕτως ἔχει . τοῦτο οὖν σκεψώμεθα , ἆρα ἀναγκαῖον ὅσοις ἔστι τι ἐναντίον , μηδαμόθεν ἄλλοθεν αὐτὸ γίγνεσθαι ἢ ἐκ τοῦ αὐτῷ ἐναντίου . οἷον ὅταν μεῖζόν τι γίγνηται , ἀνάγκη που ἐξ ἐλάττονος ὄντος πρότερον ἔπειτα μεῖζον γίγνεσθαι ; ναί .
Lemmas: λέγω δή ὁ Σωκράτης οὗτος , ὑπολαμβάνω ὁ Κέβης φημί · ὦ Σωκράτης , ὁ μέν ἄλλος ἐγώ δοκέω καλός λέγω , ὁ δέ περί ὁ ψυχή πολύς ἀπιστία παρέχω ὁ ἄνθρωπος μή , ἐπειδάν ἀπαλλάσσω ὁ σῶμα , οὐδαμοῦ ἔτι εἰμί , ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα διαφθείρω τε καί ἀπόλλυμι ᾗ ἄν ὁ ἄνθρωπος ἀποθνῄσκω , εὐθύς ἀπαλλάσσω ὁ σῶμα , καί ἐκβαίνω ὥσπερ πνεῦμα ἤ καπνός διασκεδάννυμι οἴχομαι διάπτω καί οὐδείς ἔτι οὐδαμοῦ εἰμί . ἐπεί , εἴπερ εἰμί που αὐτός κατά ἑαυτοῦ συναθροίζω καί ἀπαλλάσσω οὗτος ὁ κακός ὅς σύ νυνδί διέρχομαι , πολύς ἄν εἰμί ἐλπίς καί καλός , ὦ Σωκράτης , ὡς ἀληθής εἰμί ὅς σύ λέγω · ἀλλά οὗτος δή ἴσως οὐ ὀλίγος παραμυθία δέω καί πίστις , ὡς εἰμί τε ψυχή ἀποθνῄσκω ὁ ἄνθρωπος καί τις δύναμις ἔχω καί φρόνησις . ἀληθής , φημί , λέγω , ὁ Σωκράτης , ὦ Κέβης · ἀλλά τίς δή ποιέω ; ἤ περί αὐτός οὗτος βούλομαι διαμυθολογέω , εἴτε ἔοικα οὕτως ἔχω εἴτε μή ; ἐγώ γοῦν , φημί ὁ Κέβης , ἡδύς ἄν ἀκούω ὅστις δόξα ἔχω περί αὐτός . οὔκουν γε ἄν οἴομαι , ἠμί δέ ὅς ὁ Σωκράτης , λέγω τις νῦν ἀκούω , οὐδέ εἰ κωμῳδοποιός εἰμί , ὡς ἀδολεσχέω καί οὐ περί προσήκω ὁ λόγος ποιέω . εἰ οὖν δοκέω , χρή διασκοπέω . σκοπέω δέ αὐτός τῇδε πη , εἴτε ἄρα ἐν ᾍδης εἰμί ὁ ψυχή τελευτάω ὁ ἄνθρωπος εἴτε καί οὐ . παλαιός μέν οὖν εἰμί τις λόγος ὅς μιμνῄσκω , ὡς εἰμί ἐνθένδε ἀφικνέομαι ἐκεῖ , καί πάλιν γε δεῦρο ἀφικνέομαι καί γίγνομαι ἐκ ὁ θνῄσκω · καί εἰ οὗτος οὕτως ἔχω , πάλιν γίγνομαι ἐκ ὁ ἀποθνῄσκω ὁ ζάω , ἄλλος τις ἤ εἰμί ἄν ὁ ψυχή ἐγώ ἐκεῖ ; οὐ γάρ ἄν που πάλιν γίγνομαι μή εἰμί , καί οὗτος ἱκανός τεκμήριον ὁ οὗτος εἰμί , εἰ ὁ εἰμί φανερός γίγνομαι ὅτι οὐδαμόθεν ἄλλοθεν γίγνομαι ὁ ζάω ἤ ἐκ ὁ θνῄσκω · εἰ δέ μή εἰμί οὗτος , ἄλλος ἄν τις δέω λόγος . πάνυ μέν οὖν , φημί ὁ Κέβης . μή τοίνυν κατά ἄνθρωπος , ἠμί δέ ὅς , σκοπέω μόνος οὗτος , εἰ βούλομαι ῥᾴδιος μανθάνω , ἀλλά καί κατά ζῷον πᾶς καί φυτόν , καί συλλήβδην ὅσος ἔχω γένεσις περί πᾶς ὁράω ἆρα οὕτως γίγνομαι πᾶς , οὐ ἄλλοθεν ἤ ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος , ὅσος τυγχάνω εἰμί τοιοῦτος τις , οἷος ὁ καλός ὁ αἰσχρός ἐναντίος που καί δίκαιος ἄδικος , καί ἄλλος δή μυρίος οὕτως ἔχω . οὗτος οὖν σκοπέω , ἆρα ἀναγκαῖος ὅσος εἰμί τις ἐναντίος , μηδαμόθεν ἄλλοθεν αὐτός γίγνομαι ἤ ἐκ ὁ αὐτός ἐναντίος . οἷος ὅταν μέγας τις γίγνομαι , ἀνάγκη που ἐκ ἐλαχύς εἰμί πρότερος ἔπειτα μέγας γίγνομαι ; ναί .