plato-philosophy.phaedo 87
ἐμοὶ γὰρ φαίνεται ἔτι ἐν τῷ αὐτῷ ὁ λόγος εἶναι , καί , ὅπερ ἐν τοῖς πρόσθεν ἐλέγομεν , ταὐτὸν ἔγκλημα ἔχειν . ὅτι μὲν γὰρ ἦν ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ πρὶν εἰς τόδε τὸ εἶδος ἐλθεῖν , οὐκ ἀνατίθεμαι μὴ οὐχὶ πάνυ χαριέντως καί , εἰ μὴ ἐπαχθές ἐστιν εἰπεῖν , πάνυ ἱκανῶς ἀποδεδεῖχθαι · ὡς δὲ καὶ ἀποθανόντων ἡμῶν ἔτι που ἔστιν , οὔ μοι δοκεῖ τῇδε . ὡς μὲν οὐκ ἰσχυρότερον καὶ πολυχρονιώτερον ψυχὴ σώματος , οὐ συγχωρῶ τῇ Σιμμίου ἀντιλήψει · δοκεῖ γάρ μοι πᾶσι τούτοις πάνυ πολὺ διαφέρειν . τί οὖν , ἂν φαίη ὁ λόγος , ἔτι ἀπιστεῖς , ἐπειδὴ ὁρᾷς ἀποθανόντος τοῦ ἀνθρώπου τό γε ἀσθενέστερον ἔτι ὄν ; τὸ δὲ πολυχρονιώτερον οὐ δοκεῖ σοι ἀναγκαῖον εἶναι ἔτι σῴζεσθαι ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ ; πρὸς δὴ τοῦτο τόδε ἐπίσκεψαι , εἴ τι λέγω · εἰκόνος γάρ τινος , ὡς ἔοικεν , κἀγὼ ὥσπερ Σιμμίας δέομαι . ἐμοὶ γὰρ δοκεῖ ὁμοίως λέγεσθαι ταῦτα ὥσπερ ἄν τις περὶ ἀνθρώπου ὑφάντου πρεσβύτου ἀποθανόντος λέγοι τοῦτον τὸν λόγον , ὅτι οὐκ ἀπόλωλεν ὁ ἄνθρωπος ἀλλ’ ἔστι που σῶς , τεκμήριον δὲ παρέχοιτο θοἰμάτιον ὃ ἠμπείχετο αὐτὸς ὑφηνάμενος ὅτι ἐστὶ σῶν καὶ οὐκ ἀπόλωλεν , καὶ εἴ τις ἀπιστοίη αὐτῷ , ἀνερωτῴη πότερον πολυχρονιώτερόν ἐστι τὸ γένος ἀνθρώπου ἢ ἱματίου ἐν χρείᾳ τε ὄντος καὶ φορουμένου , ἀποκριναμένου δή ὅτι πολὺ τὸ τοῦ ἀνθρώπου , οἴοιτο ἀποδεδεῖχθαι ὅτι παντὸς ἄρα μᾶλλον ὅ γε ἄνθρωπος σῶς ἐστιν , ἐπειδὴ τό γε ὀλιγοχρονιώτερον οὐκ ἀπόλωλεν . τὸ δ’ οἶμαι , ὦ Σιμμία , οὐχ οὕτως ἔχει · σκόπει γὰρ καὶ σὺ ἃ λέγω . πᾶς ἂν ὑπολάβοι ὅτι εὔηθες λέγει ὁ τοῦτο λέγων · ὁ γὰρ ὑφάντης οὗτος πολλὰ κατατρίψας τοιαῦτα ἱμάτια καὶ ὑφηνάμενος ἐκείνων μὲν ὕστερος ἀπόλωλεν πολλῶν ὄντων , τοῦ δὲ τελευταίου οἶμαι πρότερος , καὶ οὐδέν τι μᾶλλον τούτου ἕνεκα ἄνθρωπός ἐστιν ἱματίου φαυλότερον οὐδ’ ἀσθενέστερον . τὴν αὐτὴν δὲ ταύτην οἶμαι εἰκόνα δέξαιτ’ ἂν ψυχὴ πρὸς σῶμα , καί τις λέγων αὐτὰ ταῦτα περὶ αὐτῶν μέτρι’ ἄν μοι φαίνοιτο λέγειν , ὡς ἡ μὲν ψυχὴ πολυχρόνιόν ἐστι , τὸ δὲ σῶμα ἀσθενέστερον καὶ ὀλιγοχρονιώτερον · ἀλλὰ γὰρ ἂν φαίη ἑκάστην τῶν ψυχῶν πολλὰ σώματα κατατρίβειν , ἄλλως τε κἂν πολλὰ ἔτη βιῷ — εἰ γὰρ ῥέοι τὸ σῶμα καὶ ἀπολλύοιτο ἔτι ζῶντος τοῦ ἀνθρώπου , ἀλλ’ ἡ ψυχὴ ἀεὶ τὸ κατατριβόμενον ἀνυφαίνοι — ἀναγκαῖον μεντἂν εἴη , ὁπότε ἀπολλύοιτο ἡ ψυχή , τὸ τελευταῖον ὕφασμα τυχεῖν αὐτὴν ἔχουσαν καὶ τούτου μόνου προτέραν ἀπόλλυσθαι , ἀπολομένης δὲ τῆς ψυχῆς τότ’ ἤδη τὴν φύσιν τῆς ἀσθενείας ἐπιδεικνύοι τὸ σῶμα καὶ ταχὺ σαπὲν διοίχοιτο .
Lemmas: ἐγώ γάρ φαίνω ἔτι ἐν ὁ αὐτός ὁ λόγος εἰμί , καί , ὅς ἐν ὁ πρόσθεν λέγω , αὐτός ἔγκλημα ἔχω . ὅτι μέν γάρ εἰμί ἐγώ ὁ ψυχή καί πρίν εἰς ὅδε ὁ εἶδος ἔρχομαι , οὐ ἀνατίθημι μή οὐ πάνυ χαρίεις καί , εἰ μή ἐπαχθής εἰμί λέγω , πάνυ ἱκανός ἀποδείκνυμι · ὡς δέ καί ἀποθνῄσκω ἐγώ ἔτι που εἰμί , οὐ ἐγώ δοκέω τῇδε . ὡς μέν οὐ ἰσχυρός καί πολυχρόνιος ψυχή σῶμα , οὐ συγχωρέω ὁ Σιμμίας ἀντίληψις · δοκέω γάρ ἐγώ πᾶς οὗτος πάνυ πολύς διαφέρω . τίς οὖν , ἄν φημί ὁ λόγος , ἔτι ἀπιστέω , ἐπειδή ὁράω ἀποθνῄσκω ὁ ἄνθρωπος ὁ γε ἀσθενής ἔτι εἰμί ; ὁ δέ πολυχρόνιος οὐ δοκέω σύ ἀναγκαῖος εἰμί ἔτι σῴζω ἐν οὗτος ὁ χρόνος ; πρός δή οὗτος ὅδε ἐπισκοπέω , εἰ τις λέγω · εἰκών γάρ τις , ὡς ἔοικα , ἐγώ ὥσπερ Σιμμίας δέω . ἐγώ γάρ δοκέω ὅμοιος λέγω οὗτος ὥσπερ ἄν τις περί ἄνθρωπος ὑφάντης πρεσβύτης ἀποθνῄσκω λέγω οὗτος ὁ λόγος , ὅτι οὐ ἀπόλλυμι ὁ ἄνθρωπος ἀλλά εἰμί που σῶς , τεκμήριον δέ παρέχω ἱμάτιον ὅς ἀμπέχω αὐτός ὑφαίνω ὅτι εἰμί σός καί οὐ ἀπόλλυμι , καί εἰ τις ἀπιστέω αὐτός , ἀνερωτάω πότερος πολυχρόνιος εἰμί ὁ γένος ἄνθρωπος ἤ ἱμάτιον ἐν χρεία τε εἰμί καί φορέω , ἀποκρίνω δή ὅτι πολύς ὁ ὁ ἄνθρωπος , οἴομαι ἀποδείκνυμι ὅτι πᾶς ἄρα μάλα ὁ γε ἄνθρωπος σῶς εἰμί , ἐπειδή ὁ γε ὀλιγοχρόνιος οὐ ἀπόλλυμι . ὁ δέ οἴομαι , ὦ Σιμμίας , οὐ οὕτως ἔχω · σκοπέω γάρ καί σύ ὅς λέγω . πᾶς ἄν ὑπολαμβάνω ὅτι εὐήθης λέγω ὁ οὗτος λέγω · ὁ γάρ ὑφάντης οὗτος πολύς κατατρίβω τοιοῦτος ἱμάτιον καί ὑφαίνω ἐκεῖνος μέν ὕστερος ἀπόλλυμι πολύς εἰμί , ὁ δέ τελευταῖος οἴομαι πρότερος , καί οὐδείς τις μάλα οὗτος ἕνεκα ἄνθρωπος εἰμί ἱμάτιον φαῦλος οὐδέ ἀσθενής . ὁ αὐτός δέ οὗτος οἴομαι εἰκών δέχομαι ἄν ψυχή πρός σῶμα , καί τις λέγω αὐτός οὗτος περί αὐτός μέτριος ἄν ἐγώ φαίνω λέγω , ὡς ὁ μέν ψυχή πολυχρόνιος εἰμί , ὁ δέ σῶμα ἀσθενής καί ὀλιγοχρόνιος · ἀλλά γάρ ἄν φημί ἕκαστος ὁ ψυχή πολύς σῶμα κατατρίβω , ἄλλος τε ἄν πολύς ἔτος βιάζω — εἰ γάρ ῥέω ὁ σῶμα καί ἀπόλλυμι ἔτι ζάω ὁ ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ ψυχή ἀεί ὁ κατατρίβω ἀνυφαίνω — ἀναγκαῖος ἄν εἰμί , ὁπότε ἀπόλλυμι ὁ ψυχή , ὁ τελευταῖος ὕφασμα τυγχάνω αὐτός ἔχω καί οὗτος μόνος πρότερος ἀπόλλυμι , ἀπόλλυμι δέ ὁ ψυχή τότε ἤδη ὁ φύσις ὁ ἀσθένεια ἐπιδείκνυμι ὁ σῶμα καί ταχύς σήπω διοίχομαι .