plato-philosophy.parmenides 148
ἧι ἄρα ἕτερον τῶν ἄλλων τὸ ἓν καὶ τἆλλα τοῦ ἑνός , κατʼ αὐτὸ τὸ ἕτερον πεπονθέναι οὐκ ἄλλο ἀλλὰ τὸ αὐτὸ ἂν πεπονθὸς εἴη τὸ ἓν τοῖς ἄλλοις · τὸ δέ που ταὐτὸν πεπονθὸς ὅμοιον · οὐχί ; ναί . ἧι δὴ τὸ ἓν ἕτερον τῶν ἄλλων πέπονθεν εἶναι , κατʼ αὐτὸ τοῦτο ἅπαν ἅπασιν ὅμοιον ἂν εἴη · ἅπαν γὰρ ἁπάντων ἕτερόν ἐστιν . ἔοικεν . ἀλλὰ μὴν τό γε ὅμοιον τῷ ἀνομοίῳ ἐναντίον . ναί . οὐκοῦν καὶ τὸ ἕτερον τῷ ταὐτῷ . καὶ τοῦτο . ἀλλὰ μὴν καὶ τοῦτό γʼ ἐφάνη , ὡς ἄρα τὸ ἓν τοῖς ἄλλοις ταὐτόν . ἐφάνη γάρ . τοὐναντίον δέ γε πάθος ἐστὶ τὸ εἶναι ταὐτὸν τοῖς ἄλλοις τῷ ἕτερον εἶναι τῶν ἄλλων . πάνυ γε . ἧι γε μὴν ἕτερον , ὅμοιον ἐφάνη . ναί . ἧι ἄρα ταὐτόν , ἀνόμοιον ἔσται κατὰ τοὐναντίον πάθος τῷ ὁμοιοῦντι πάθει . ὡμοίου δέ που τὸ ἕτερον ; ναί . ἀνομοιώσει ἄρα τὸ ταὐτόν , ἢ οὐκ ἐναντίον ἔσται τῷ ἑτέρῳ . ἔοικεν . ὅμοιον ἄρα καὶ ἀνόμοιον ἔσται τὸ ἓν τοῖς ἄλλοις , ᾗ μὲν ἕτερον , ὅμοιον , ᾗ δὲ ταὐτόν , ἀνόμοιον . ἔχει γὰρ οὖν δή , ὡς ἔοικεν , καὶ τοιοῦτον λόγον . καὶ γὰρ τόνδε ἔχει . τίνα ; ἧι ταὐτὸν πέπονθε , μὴ ἀλλοῖον πεπονθέναι , μὴ ἀλλοῖον δὲ πεπονθὸς μὴ ἀνόμοιον , μὴ ἀνόμοιον δὲ ὅμοιον εἶναι · ᾗ δʼ ἄλλο πέπονθεν , ἀλλοῖον , ἀλλοῖον δὲ ὂν ἀνόμοιον εἶναι . ἀληθῆ λέγεις . ταὐτόν τε ἄρα ὂν τὸ ἓν τοῖς ἄλλοις καὶ ὅτι ἕτερόν ἐστι , κατʼ ἀμφότερα καὶ κατὰ ἑκάτερον , ὅμοιόν τε ἂν εἴη καὶ ἀνόμοιον τοῖς ἄλλοις . πάνυ γε . οὐκοῦν καὶ ἑαυτῷ ὡσαύτως , ἐπείπερ ἕτερόν τε ἑαυτοῦ καὶ ταὐτὸν ἑαυτῷ ἐφάνη , κατʼ ἀμφότερα καὶ κατὰ ἑκάτερον ὅμοιόν τε καὶ ἀνόμοιον φανήσεται ; ἀνάγκη.τί δὲ δή ; περὶ τοῦ ἅπτεσθαι τὸ ἓν αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων καὶ τοῦ μὴ ἅπτεσθαι πέρι πῶς ἔχει , σκόπει . σκοπῶ . αὐτὸ γάρ που ἐν ἑαυτῷ ὅλῳ τὸ ἓν ἐφάνη ὄν . ὀρθῶς . οὐκοῦν καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις τὸ ἕν ; ναί . ἧι μὲν ἄρα ἐν τοῖς ἄλλοις , τῶν ἄλλων ἅπτοιτο ἄν · ᾗ δὲ αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ , τῶν μὲν ἄλλων ἀπείργοιτο ἅπτεσθαι , αὐτὸ δὲ αὑτοῦ ἅπτοιτο ἂν ἐν ἑαυτῷ ὄν . φαίνεται . οὕτω μὲν δὴ ἅπτοιτο ἂν τὸ ἓν αὑτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων . ἅπτοιτο . τί δὲ τῇδε ; ἆρʼ οὐ πᾶν τὸ μέλλον ἅψεσθαί τινος ἐφεξῆς δεῖ κεῖσθαι ἐκείνῳ οὗ μέλλει ἅπτεσθαι , ταύτην τὴν ἕδραν κατέχον ἣ ἂν μετʼ ἐκείνην ᾖ ᾗ ἂν κέηται , ἅπτεται ; ἀνάγκη . καὶ τὸ ἓν ἄρα εἰ μέλλει αὐτὸ αὑτοῦ ἅψεσθαι , ἐφεξῆς δεῖ εὐθὺς μετὰ ἑαυτὸ κεῖσθαι , τὴν ἐχομένην χώραν κατέχον ἐκείνης ἐν ᾗ αὐτό ἐστιν . δεῖ γὰρ οὖν .
Lemmas: ᾗ ἄρα ἕτερος ὁ ἄλλος ὁ εἷς καί ἄλλος ὁ εἷς , κατά αὐτός ὁ ἕτερος πάσχω οὐ ἄλλος ἀλλά ὁ αὐτός ἄν πάσχω εἰμί ὁ εἷς ὁ ἄλλος · ὁ δέ που αὐτός πάσχω ὅμοιος · οὐ ; ναί . ᾗ δή ὁ εἷς ἕτερος ὁ ἄλλος πάσχω εἰμί , κατά αὐτός οὗτος ἅπας ἅπας ὅμοιος ἄν εἰμί · ἅπας γάρ ἅπας ἕτερος εἰμί . ἔοικα . ἀλλά μήν ὁ γε ὅμοιος ὁ ἀνόμοιος ἐναντίος . ναί . οὐκοῦν καί ὁ ἕτερος ὁ αὐτός . καί οὗτος . ἀλλά μήν καί οὗτος γε φαίνω , ὡς ἄρα ὁ εἷς ὁ ἄλλος αὐτός . φαίνω γάρ . ἐναντίος δέ γε πάθος εἰμί ὁ εἰμί αὐτός ὁ ἄλλος ὁ ἕτερος εἰμί ὁ ἄλλος . πάνυ γε . ὅς γε μήν ἕτερος , ὅμοιος φαίνω . ναί . ᾗ ἄρα αὐτός , ἀνόμοιος εἰμί κατά ἐναντίος πάθος ὁ ὁμοιόω πάθος . ὁμοιόω δέ που ὁ ἕτερος ; ναί . ἀνομοιόω ἄρα ὁ αὐτός , ἤ οὐ ἐναντίος εἰμί ὁ ἕτερος . ἔοικα . ὅμοιος ἄρα καί ἀνόμοιος εἰμί ὁ εἷς ὁ ἄλλος , ᾗ μέν ἕτερος , ὅμοιος , ᾗ δέ αὐτός , ἀνόμοιος . ἔχω γάρ οὖν δή , ὡς ἔοικα , καί τοιοῦτος λόγος . καί γάρ ὅδε ἔχω . τίς ; ὅς αὐτός πάσχω , μή ἀλλοῖος πάσχω , μή ἀλλοῖος δέ πάσχω μή ἀνόμοιος , μή ἀνόμοιος δέ ὅμοιος εἰμί · ᾗ δέ ἄλλος πάσχω , ἀλλοῖος , ἀλλοῖος δέ εἰμί ἀνόμοιος εἰμί . ἀληθής λέγω . αὐτός τε ἄρα εἰμί ὁ εἷς ὁ ἄλλος καί ὅτι ἕτερος εἰμί , κατά ἀμφότερος καί κατά ἑκάτερος , ὅμοιος τε ἄν εἰμί καί ἀνόμοιος ὁ ἄλλος . πάνυ γε . οὐκοῦν καί ἑαυτοῦ ὡσαύτως , ἐπεί ἕτερος τε ἑαυτοῦ καί αὐτός ἑαυτοῦ φαίνω , κατά ἀμφότερος καί κατά ἑκάτερος ὅμοιος τε καί ἀνόμοιος φαίνω ; ἀνάγκη.τί δέ δή ; περί ὁ ἅπτω ὁ εἷς ἑαυτοῦ καί ὁ ἄλλος καί ὁ μή ἅπτω περί πῶς ἔχω , σκοπέω . σκοπέω . αὐτός γάρ που ἐν ἑαυτοῦ ὅλος ὁ εἷς φαίνω εἰμί . ὀρθός . οὐκοῦν καί ἐν ὁ ἄλλος ὁ εἷς ; ναί . ᾗ μέν ἄρα ἐν ὁ ἄλλος , ὁ ἄλλος ἅπτω ἄν · ᾗ δέ αὐτός ἐν ἑαυτοῦ , ὁ μέν ἄλλος ἀπείργω ἅπτω , αὐτός δέ ἑαυτοῦ ἅπτω ἄν ἐν ἑαυτοῦ εἰμί . φαίνω . οὕτως μέν δή ἅπτω ἄν ὁ εἷς ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἄλλος . ἅπτω . τίς δέ τῇδε ; ἆρα οὐ πᾶς ὁ μέλλω ἅπτω τις ἐφεξῆς δέω κεῖμαι ἐκεῖνος ὅς μέλλω ἅπτω , οὗτος ὁ ἕδρα κατέχω ὅς ἄν μετά ἐκεῖνος εἰμί ᾗ ἄν κεῖμαι , ἅπτω ; ἀνάγκη . καί ὁ εἷς ἄρα εἰ μέλλω αὐτός ἑαυτοῦ ἅπτω , ἐφεξῆς δέω εὐθύς μετά ἑαυτοῦ κεῖμαι , ὁ ἔχω χώρα κατέχω ἐκεῖνος ἐν ὅς αὐτός εἰμί . δέω γάρ οὖν .