plato-philosophy.minos-sp 318
παιδοτρίβης . οὗτος τὴν ἀνθρωπείαν ἀγέλην τοῦ σώματος νέμειν κράτιστος ; ναί . τίς δὲ τὴν τῶν προβάτων ἀγέλην κράτιστος νέμειν ; τί ὄνομα αὐτῷ ; ποιμήν . οἱ τοῦ ποιμένος ἄρα νόμοι ἄριστοι τοῖς προβάτοις . ναί . οἱ δὲ τοῦ βουκόλου τοῖς βουσί . ναί . οἱ δὲ τοῦ τίνος νόμοι ἄριστοι ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων ; οὐχ οἱ τοῦ βασιλέως ; φάθι . φημὶ δή . καλῶς τοίνυν λέγεις . ἔχοις ἂν οὖν εἰπεῖν τίς τῶν παλαιῶν ἀγαθὸς γέγονεν ἐν τοῖς αὐλητικοῖς νόμοις νομοθέτης ; ἴσως οὐκ ἐννοεῖς , ἀλλʼ ἐγὼ βούλει σε ὑπομνήσω ; πάνυ μὲν οὖν . ἆρʼ οὖν ὁ Μαρσύας λέγεται καὶ τὰ παιδικὰ αὐτοῦ Ὄλυμπος ὁ Φρύξ ; ἀληθῆ λέγεις . τούτων δὴ καὶ τὰ αὐλήματα θειότατά ἐστι , καὶ μόνα κινεῖ καὶ ἐκφαίνει τοὺς τῶν θεῶν ἐν χρείᾳ ὄντας · καὶ ἔτι καὶ νῦν μόνα λοιπά , ὡς θεῖα ὄντα . ἔστι ταῦτα . τίς δὲ λέγεται τῶν παλαιῶν βασιλέων ἀγαθὸς νομοθέτης γεγονέναι , οὗ ἔτι καὶ νῦν τὰ νόμιμα μένει ὡς θεῖα ὄντα ; οὐκ ἐννοῶ . οὐκ οἶσθα τίνες παλαιοτάτοις νόμοις χρῶνται τῶν Ἑλλήνων ; ἆρα Λακεδαιμονίους λέγεις καὶ Λυκοῦργον τὸν νομοθέτην ; ἀλλὰ ταῦτά γε οὐδέπω ἴσως ἔτη τριακόσια ἢ ὀλίγῳ τούτων πλείω . ἀλλὰ τούτων τῶν νομίμων τὰ βέλτιστα πόθεν ἥκει ; οἶσθα ; φασί γε ἐκ Κρήτης . οὐκοῦν οὗτοι παλαιοτάτοις νόμοις χρῶνται τῶν Ἑλλήνων ; ναί . οἶσθα οὖν τίνες τούτων ἀγαθοὶ βασιλῆς ἦσαν ; Μίνως καὶ Ῥαδάμανθυς , οἱ Διὸς καὶ Εὐρώπης παῖδες , ὧν οἵδε εἰσὶν οἱ νόμοι . Ῥαδάμανθύν γέ φασιν , ὦ Σώκρατες , δίκαιον ἄνδρα , τὸν δὲ Μίνων ἄγριόν τινα καὶ χαλεπὸν καὶ ἄδικον . Ἀττικόν , ὦ βέλτιστε , λέγεις μῦθον καὶ τραγικόν . τί δέ ; οὐ ταῦτα λέγεται περὶ Μίνω ; οὔκουν ὑπό γε Ὁμήρου καὶ Ἡσιόδου · καίτοι γε πιθανώτεροί εἰσιν ἢ σύμπαντες οἱ τραγῳδοποιοί , ὧν σὺ ἀκούων ταῦτα λέγεις . ἀλλὰ τί μὴν οὗτοι περὶ Μίνω λέγουσιν ;
Lemmas: παιδοτρίβης . οὗτος ὁ ἀνθρώπειος ἀγέλη ὁ σῶμα νέμω κρατύς ; ναί . τίς δέ ὁ ὁ πρόβατον ἀγέλη κρατύς νέμω ; τίς ὄνομα αὐτός ; ποιμήν . ὁ ὁ ποιμήν ἄρα νόμος ἀγαθός ὁ πρόβατον . ναί . ὁ δέ ὁ βούκολος ὁ βοῦς . ναί . ὁ δέ ὁ τίς νόμος ἀγαθός ὁ ψυχή ὁ ἄνθρωπος ; οὐ ὁ ὁ βασιλεύς ; φημί . φημί δή . καλός τοίνυν λέγω . ἔχω ἄν οὖν λέγω τίς ὁ παλαιός ἀγαθός γίγνομαι ἐν ὁ αὐλητικός νόμος νομοθέτης ; ἴσως οὐ ἐννοέω , ἀλλά ἐγώ βούλομαι σύ ὑπομιμνῄσκω ; πάνυ μέν οὖν . ἆρα οὖν ὁ Μαρσύας λέγω καί ὁ παιδικός αὐτός Ὄλυμπος ὁ Φρύξ ; ἀληθής λέγω . οὗτος δή καί ὁ αὔλημα θεῖος εἰμί , καί μόνος κινέω καί ἐκφαίνω ὁ ὁ θεός ἐν χρεία εἰμί · καί ἔτι καί νῦν μόνος λοιπός , ὡς θεῖος εἰμί . εἰμί οὗτος . τίς δέ λέγω ὁ παλαιός βασιλεύς ἀγαθός νομοθέτης γίγνομαι , ὅς ἔτι καί νῦν ὁ νόμιμος μένω ὡς θεῖος εἰμί ; οὐ ἐννοέω . οὐ οἶδα τίς παλαιός νόμος χράω ὁ Ἕλλην ; ἆρα Λακεδαιμόνιος λέγω καί Λυκοῦργος ὁ νομοθέτης ; ἀλλά οὗτος γε οὐδέπω ἴσως ἔτος τριακόσιοι ἤ ὀλίγος οὗτος πολύς . ἀλλά οὗτος ὁ νόμιμος ὁ ἀγαθός πόθεν ἥκω ; οἶδα ; φημί γε ἐκ Κρήτη . οὐκοῦν οὗτος παλαιός νόμος χράω ὁ Ἕλλην ; ναί . οἶδα οὖν τίς οὗτος ἀγαθός βασιλεύς εἰμί ; Μίνως καί Ῥαδάμανθυς , ὁ Ζεύς καί Εὐρώπη παῖς , ὅς ὅδε εἰμί ὁ νόμος . Ῥαδάμανθυς γε φημί , ὦ Σωκράτης , δίκαιος ἀνήρ , ὁ δέ Μίνως ἄγριος τις καί χαλεπός καί ἄδικος . Ἀττικός , ὦ ἀγαθός , λέγω μῦθος καί τραγικός . τίς δέ ; οὐ οὗτος λέγω περί Μίνως ; οὔκουν ὑπό γε Ὅμηρος καί Ἡσίοδος · καίτοι γε πιθανός εἰμί ἤ σύμπας ὁ τραγῳδοποιός , ὅς σύ ἀκούω οὗτος λέγω . ἀλλά τίς μήν οὗτος περί Μίνως λέγω ;