plato-philosophy.minos-sp 315
ναί . οὐκοῦν ἡ ἀληθὴς δόξα τοῦ ὄντος ἐστὶν ἐξεύρεσις ; ἔστιν γάρ . ὁ νόμος ἄρα βούλεται τοῦ ὄντος εἶναι ἐξεύρεσις . πῶς οὖν , ὦ Σώκρατες , εἰ ὁ νόμος ἐστὶν τοῦ ὄντος ἐξεύρεσις , οὐκ ἀεὶ τοῖς αὐτοῖς νόμοις χρώμεθα περὶ τῶν αὐτῶν , εἰ τὰ ὄντα γε ἡμῖν ἐξηύρηται ; βούλεται μὲν οὐδὲν ἧττον ὁ νόμος εἶναι τοῦ ὄντος ἐξεύρεσις · οἱ δʼ ἄρα μὴ τοῖς αὐτοῖς ἀεὶ νόμοις χρώμενοι ἄνθρωποι , ὡς δοκοῦμεν , οὐκ ἀεὶ δύνανται ἐξευρίσκειν ὃ βούλεται ὁ νόμος , τὸ ὄν . ἐπεὶ φέρε ἴδωμεν ἐὰν ἄρα ἡμῖν ἐνθένδε κατάδηλον γένηται εἴτε τοῖς αὐτοῖς ἀεὶ νόμοις χρώμεθα ἢ ἄλλοτε ἄλλοις , καὶ εἰ ἅπαντες τοῖς αὐτοῖς ἢ ἄλλοι ἄλλοις . ἀλλὰ τοῦτό γε , ὦ Σώκρατες , οὐ χαλεπὸν γνῶναι , ὅτι οὔτε οἱ αὐτοὶ ἀεὶ τοῖς αὐτοῖς νόμοις χρῶνται ἄλλοι τε ἄλλοις . ἐπεὶ αὐτίκα ἡμῖν μὲν οὐ νόμος ἐστὶν ἀνθρώπους θύειν ἀλλʼ ἀνόσιον , Καρχηδόνιοι δὲ θύουσιν ὡς ὅσιον ὂν καὶ νόμιμον αὐτοῖς , καὶ ταῦτα ἔνιοι αὐτῶν καὶ τοὺς αὑτῶν ὑεῖς τῷ Κρόνῳ , ὡς ἴσως καὶ σὺ ἀκήκοας . καὶ μὴ ὅτι βάρβαροι ἄνθρωποι ἡμῶν ἄλλοις νόμοις χρῶνται , ἀλλὰ καὶ οἱ ἐν τῇ Λυκαίᾳ οὗτοι καὶ οἱ τοῦ Ἀθάμαντος ἔκγονοι οἵας θυσίας θύουσιν Ἕλληνες ὄντες . ὥσπερ καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς οἶσθά που καὶ αὐτὸς ἀκούων οἵοις νόμοις ἐχρώμεθα πρὸ τοῦ περὶ τοὺς ἀποθανόντας , ἱερεῖά τε προσφάττοντες πρὸ τῆς ἐκφορᾶς τοῦ νεκροῦ καὶ ἐγχυτιστρίας μεταπεμπόμενοι · οἱ δʼ αὖ ἐκείνων ἔτι πρότεροι αὐτοῦ καὶ ἔθαπτον ἐν τῇ οἰκίᾳ τοὺς ἀποθανόντας · ἡμεῖς δὲ τούτων οὐδὲν ποιοῦμεν . μυρία δʼ ἄν τις ἔχοι τοιαῦτα εἰπεῖν · πολλὴ γὰρ εὐρυχωρία τῆς ἀποδείξεως ὡς οὔτε ἡμεῖς ἡμῖν αὐτοῖς ἀεὶ κατὰ ταὐτὰ νομίζομεν οὔτε ἀλλήλοις οἱ ἄνθρωποι . οὐδέν τοι θαυμαστόν ἐστιν , ὦ βέλτιστε , εἰ σὺ μὲν ὀρθῶς λέγεις , ἐμὲ δὲ τοῦτο λέληθεν . ἀλλʼ ἕως ἂν σύ τε κατὰ σαυτὸν λέγῃς ἅ σοι δοκεῖ μακρῷ λόγῳ καὶ πάλιν ἐγώ , οὐδὲν μή ποτε συμβῶμεν , ὡς ἐγὼ οἶμαι · ἐὰν δὲ κοινὸν τεθῇ τὸ σκέμμα , τάχʼ ἂν ὁμολογήσαιμεν . εἰ μὲν οὖν βούλει , πυνθανόμενός τι παρʼ ἐμοῦ κοινῇ μετʼ ἐμοῦ σκόπει · εἰ δʼ αὖ βούλει , ἀποκρινόμενος . ἀλλʼ ἐθέλω , ὦ Σώκρατες , ἀποκρίνεσθαι ὅτι ἂν βούλῃ . φέρε δὴ σύ , πότερα νομίζεις τὰ δίκαια ἄδικα εἶναι καὶ τὰ ἄδικα δίκαια , ἢ τὰ μὲν δίκαια δίκαια , τὰ δὲ ἄδικα ἄδικα ;
Lemmas: ναί . οὐκοῦν ὁ ἀληθής δόξα ὁ εἰμί εἰμί ἐξεύρεσις ; εἰμί γάρ . ὁ νόμος ἄρα βούλομαι ὁ εἰμί εἰμί ἐξεύρεσις . πῶς οὖν , ὦ Σωκράτης , εἰ ὁ νόμος εἰμί ὁ εἰμί ἐξεύρεσις , οὐ ἀεί ὁ αὐτός νόμος χράω περί ὁ αὐτός , εἰ ὁ εἰμί γε ἐγώ ἐξευρίσκω ; βούλομαι μέν οὐδείς ἥσσων ὁ νόμος εἰμί ὁ εἰμί ἐξεύρεσις · ὁ δέ ἄρα μή ὁ αὐτός ἀεί νόμος χράω ἄνθρωπος , ὡς δοκέω , οὐ ἀεί δύναμαι ἐξευρίσκω ὅς βούλομαι ὁ νόμος , ὁ εἰμί . ἐπεί φέρω ὁράω ἐάν ἄρα ἐγώ ἐνθένδε κατάδηλος γίγνομαι εἴτε ὁ αὐτός ἀεί νόμος χράω ἤ ἄλλοτε ἄλλος , καί εἰ ἅπας ὁ αὐτός ἤ ἄλλος ἄλλος . ἀλλά οὗτος γε , ὦ Σωκράτης , οὐ χαλεπός γιγνώσκω , ὅτι οὔτε ὁ αὐτός ἀεί ὁ αὐτός νόμος χράω ἄλλος τε ἄλλος . ἐπεί αὐτίκα ἐγώ μέν οὐ νόμος εἰμί ἄνθρωπος θύω ἀλλά ἀνόσιος , Καρχηδόνιος δέ θύω ὡς ὅσιος εἰμί καί νόμιμος αὐτός , καί οὗτος ἔνιοι αὐτός καί ὁ ἑαυτοῦ υἱός ὁ Κρόνος , ὡς ἴσως καί σύ ἀκούω . καί μή ὅτι βάρβαρος ἄνθρωπος ἐγώ ἄλλος νόμος χράω , ἀλλά καί ὁ ἐν ὁ Λυκαῖος οὗτος καί ὁ ὁ Ἀθάμας ἔκγονος οἷος θυσία θύω Ἕλλην εἰμί . ὥσπερ καί ἐγώ αὐτός οἶδα που καί αὐτός ἀκούω οἷος νόμος χράω πρό ὁ περί ὁ ἀποθνῄσκω , ἱερεῖον τε προσφάζω πρό ὁ ἐκφορά ὁ νεκρός καί ἐγχυτίστρια μεταπέμπω · ὁ δέ αὖ ἐκεῖνος ἔτι πρότερος αὐτοῦ καί θάπτω ἐν ὁ οἰκία ὁ ἀποθνῄσκω · ἐγώ δέ οὗτος οὐδείς ποιέω . μυρίος δέ ἄν τις ἔχω τοιοῦτος λέγω · πολύς γάρ εὐρυχωρία ὁ ἀπόδειξις ὡς οὔτε ἐγώ ἐγώ αὐτός ἀεί κατά αὐτός νομίζω οὔτε ἀλλήλων ὁ ἄνθρωπος . οὐδείς τοι θαυμαστός εἰμί , ὦ ἀγαθός , εἰ σύ μέν ὀρθός λέγω , ἐγώ δέ οὗτος λανθάνω . ἀλλά ἕως ἄν σύ τε κατά σεαυτοῦ λέγω ὅς σύ δοκέω μακρός λόγος καί πάλιν ἐγώ , οὐδείς μή ποτέ συμβαίνω , ὡς ἐγώ οἴομαι · ἐάν δέ κοινός τίθημι ὁ σκέμμα , τάχα ἄν ὁμολογέω . εἰ μέν οὖν βούλομαι , πυνθάνομαι τις παρά ἐγώ κοινῇ μετά ἐγώ σκοπέω · εἰ δέ αὖ βούλομαι , ἀποκρίνω . ἀλλά ἐθέλω , ὦ Σωκράτης , ἀποκρίνω ὅστις ἄν βούλομαι . φέρω δή σύ , πότερος νομίζω ὁ δίκαιος ἄδικος εἰμί καί ὁ ἄδικος δίκαιος , ἤ ὁ μέν δίκαιος δίκαιος , ὁ δέ ἄδικος ἄδικος ;