plato-philosophy.meno 98
τῶν ἐκείνου ποιημάτων λελυμένον μὲν ἐκτῆσθαι οὐ πολλῆς τινος ἄξιόν ἐστι τιμῆς , ὥσπερ δραπέτην ἄνθρωπον — οὐ γὰρ παραμένει—δεδεμένον δὲ πολλοῦ ἄξιον · πάνυ γὰρ καλὰ τὰ ἔργα ἐστίν . πρὸς τί οὖν δὴ λέγω ταῦτα ; πρὸς τὰς δόξας τὰς ἀληθεῖς . καὶ γὰρ αἱ δόξαι αἱ ἀληθεῖς , ὅσον μὲν ἂν χρόνον παραμένωσιν , καλὸν τὸ χρῆμα καὶ πάντʼ ἀγαθὰ ἐργάζονται · πολὺν δὲ χρόνον οὐκ ἐθέλουσι παραμένειν , ἀλλὰ δραπετεύουσιν ἐκ τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου , ὥστε οὐ πολλοῦ ἄξιαί εἰσιν , ἕως ἄν τις αὐτὰς δήσῃ αἰτίας λογισμῷ . τοῦτο δʼ ἐστίν , ὦ Μένων ἑταῖρε , ἀνάμνησις , ὡς ἐν τοῖς πρόσθεν ἡμῖν ὡμολόγηται . ἐπειδὰν δὲ δεθῶσιν , πρῶτον μὲν ἐπιστῆμαι γίγνονται , ἔπειτα μόνιμοι · καὶ διὰ ταῦτα δὴ τιμιώτερον ἐπιστήμη ὀρθῆς δόξης ἐστίν , καὶ διαφέρει δεσμῷ ἐπιστήμη ὀρθῆς δόξης . νὴ τὸν Δία , ὦ Σώκρατες , ἔοικεν τοιούτῳ τινί . καὶ μὴν καὶ ἐγὼ ὡς οὐκ εἰδὼς λέγω , ἀλλὰ εἰκάζων · ὅτι δέ ἐστίν τι ἀλλοῖον ὀρθὴ δόξα καὶ ἐπιστήμη , οὐ πάνυ μοι δοκῶ τοῦτο εἰκάζειν , ἀλλʼ εἴπερ τι ἄλλο φαίην ἂν εἰδέναι—ὀλίγα δʼ ἂν φαίην—ἓν δʼ οὖν καὶ τοῦτο ἐκείνων θείην ἂν ὧν οἶδα . καὶ ὀρθῶς γε , ὦ Σώκρατες , λέγεις . τί δέ ; τόδε οὐκ ὀρθῶς , ὅτι ἀληθὴς δόξα ἡγουμένη τὸ ἔργον ἑκάστης τῆς πράξεως οὐδὲν χεῖρον ἀπεργάζεται ἢ ἐπιστήμη ; καὶ τοῦτο δοκεῖς μοι ἀληθῆ λέγειν . οὐδὲν ἄρα ὀρθὴ δόξα ἐπιστήμης χεῖρον οὐδὲ ἧττον ὠφελίμη ἔσται εἰς τὰς πράξεις , οὐδὲ ἁνὴρ ὁ ἔχων ὀρθὴν δόξαν ἢ ὁ ἐπιστήμην . ἔστι ταῦτα . καὶ μὴν ὅ γε ἀγαθὸς ἀνὴρ ὠφέλιμος ἡμῖν ὡμολόγηται εἶναι . ναί . ἐπειδὴ τοίνυν οὐ μόνον διʼ ἐπιστήμην ἀγαθοὶ ἄνδρες ἂν εἶεν καὶ ὠφέλιμοι ταῖς πόλεσιν , εἴπερ εἶεν , ἀλλὰ καὶ διʼ ὀρθὴν δόξαν , τούτοιν δὲ οὐδέτερον φύσει ἐστὶν τοῖς ἀνθρώποις , οὔτε ἐπιστήμη οὔτε δόξα ἀληθής , οὔτʼ ἐπίκτητα—ἢ δοκεῖ σοι φύσει ὁποτερονοῦν αὐτοῖν εἶναι ; οὐκ ἔμοιγε . οὐκοῦν ἐπειδὴ οὐ φύσει , οὐδὲ οἱ ἀγαθοὶ φύσει εἶεν ἄν . οὐ δῆτα . ἐπειδὴ δέ γε οὐ φύσει , ἐσκοποῦμεν τὸ μετὰ τοῦτο εἰ διδακτόν ἐστιν . ναί . οὐκοῦν διδακτὸν ἔδοξεν εἶναι , εἰ φρόνησις ἡ ἀρετή ; ναί . κἂν εἴ γε διδακτὸν εἴη , φρόνησις ἂν εἶναι ; πάνυ γε . καὶ εἰ μέν γε διδάσκαλοι εἶεν , διδακτὸν ἂν εἶναι , μὴ ὄντων δὲ οὐ διδακτόν ; οὕτω . ἀλλὰ μὴν ὡμολογήκαμεν μὴ εἶναι αὐτοῦ διδασκάλους ; ἔστι ταῦτα . ὡμολογήκαμεν ἄρα μήτε διδακτὸν αὐτὸ μήτε φρόνησιν εἶναι ; πάνυ γε . ἀλλὰ μὴν ἀγαθόν γε αὐτὸ ὁμολογοῦμεν εἶναι ; ναί . ὠφέλιμον δὲ καὶ ἀγαθὸν εἶναι τὸ ὀρθῶς ἡγούμενον ; πάνυ γε .
Lemmas: ὁ ἐκεῖνος ποίημα λύω μέν κτάομαι οὐ πολύς τις ἄξιος εἰμί τιμή , ὥσπερ δραπέτης ἄνθρωπος — οὐ γάρ παραμένει—δεδεμένον δέ πολύς ἄξιος · πάνυ γάρ καλός ὁ ἔργον εἰμί . πρός τίς οὖν δή λέγω οὗτος ; πρός ὁ δόξα ὁ ἀληθής . καί γάρ ὁ δόξα ὁ ἀληθής , ὅσος μέν ἄν χρόνος παραμένω , καλός ὁ χρῆμα καί πᾶς ἀγαθός ἐργάζομαι · πολύς δέ χρόνος οὐ ἐθέλω παραμένω , ἀλλά δραπετεύω ἐκ ὁ ψυχή ὁ ἄνθρωπος , ὥστε οὐ πολύς ἄξιος εἰμί , ἕως ἄν τις αὐτός δέω αἰτία λογισμός . οὗτος δέ εἰμί , ὦ Μένων ἑταῖρος , ἀνάμνησις , ὡς ἐν ὁ πρόσθεν ἐγώ ὁμολογέω . ἐπειδάν δέ δέω , πρῶτος μέν ἐπιστήμη γίγνομαι , ἔπειτα μόνιμος · καί διά οὗτος δή τίμιος ἐπιστήμη ὀρθός δόξα εἰμί , καί διαφέρω δεσμός ἐπιστήμη ὀρθός δόξα . νή ὁ Ζεύς , ὦ Σωκράτης , ἔοικα τοιοῦτος τις . καί μήν καί ἐγώ ὡς οὐ οἶδα λέγω , ἀλλά εἰκάζω · ὅτι δέ εἰμί τις ἀλλοῖος ὀρθός δόξα καί ἐπιστήμη , οὐ πάνυ ἐγώ δοκέω οὗτος εἰκάζω , ἀλλά εἴπερ τις ἄλλος φημί ἄν εἰδέναι—ὀλίγα δέ ἄν ἅπτω δέ οὖν καί οὗτος ἐκεῖνος τίθημι ἄν ὅς οἶδα . καί ὀρθός γε , ὦ Σωκράτης , λέγω . τίς δέ ; ὅδε οὐ ὀρθός , ὅτι ἀληθής δόξα ἡγέομαι ὁ ἔργον ἕκαστος ὁ πρᾶξις οὐδείς κακός ἀπεργάζομαι ἤ ἐπιστήμη ; καί οὗτος δοκέω ἐγώ ἀληθής λέγω . οὐδείς ἄρα ὀρθός δόξα ἐπιστήμη κακός οὐδέ ἥσσων ὠφέλιμος εἰμί εἰς ὁ πρᾶξις , οὐδέ ἀνήρ ὁ ἔχω ὀρθός δόξα ἤ ὁ ἐπιστήμη . εἰμί οὗτος . καί μήν ὁ γε ἀγαθός ἀνήρ ὠφέλιμος ἐγώ ὁμολογέω εἰμί . ναί . ἐπειδή τοίνυν οὐ μόνος διά ἐπιστήμη ἀγαθός ἀνήρ ἄν εἰμί καί ὠφέλιμος ὁ πόλις , εἴπερ εἰμί , ἀλλά καί διά ὀρθός δόξα , οὗτος δέ οὐδέτερος φύσις εἰμί ὁ ἄνθρωπος , οὔτε ἐπιστήμη οὔτε δόξα ἀληθής , οὔτε ἐπίκτητος δοκέω σύ φύσις ὁπότερος αὐτός εἰμί ; οὐ ἐγώ . οὐκοῦν ἐπειδή οὐ φύσις , οὐδέ ὁ ἀγαθός φύσις εἰμί ἄν . οὐ δῆτα . ἐπειδή δέ γε οὐ φύσις , σκοπέω ὁ μετά οὗτος εἰ διδακτός εἰμί . ναί . οὐκοῦν διδακτός δοκέω εἰμί , εἰ φρόνησις ὁ ἀρετή ; ναί . ἄν εἰ γε διδακτός εἰμί , φρόνησις ἄν εἰμί ; πάνυ γε . καί εἰ μέν γε διδάσκαλος εἰμί , διδακτός ἄν εἰμί , μή εἰμί δέ οὐ διδακτός ; οὕτως . ἀλλά μήν ὁμολογέω μή εἰμί αὐτός διδάσκαλος ; εἰμί οὗτος . ὁμολογέω ἄρα μήτε διδακτός αὐτός μήτε φρόνησις εἰμί ; πάνυ γε . ἀλλά μήν ἀγαθός γε αὐτός ὁμολογέω εἰμί ; ναί . ὠφέλιμος δέ καί ἀγαθός εἰμί ὁ ὀρθός ἡγέομαι ; πάνυ γε .