plato-philosophy.meno 89
οὐκοῦν οὕτω δὴ κατὰ πάντων εἰπεῖν ἔστιν , τῷ ἀνθρώπῳ τὰ μὲν ἄλλα πάντα εἰς τὴν ψυχὴν ἀνηρτῆσθαι , τὰ δὲ τῆς ψυχῆς αὐτῆς εἰς φρόνησιν , εἰ μέλλει ἀγαθὰ εἶναι · καὶ τούτῳ τῷ λόγῳ φρόνησις ἂν εἴη τὸ ὠφέλιμον · φαμὲν δὲ τὴν ἀρετὴν ὠφέλιμον εἶναι ; πάνυ γε . φρόνησιν ἄρα φαμὲν ἀρετὴν εἶναι , ἤτοι σύμπασαν ἢ μέρος τι ; δοκεῖ μοι καλῶς λέγεσθαι , ὦ Σώκρατες , τὰ λεγόμενα . οὐκοῦν εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει , οὐκ ἂν εἶεν φύσει οἱ ἀγαθοί . οὔ μοι δοκεῖ . καὶ γὰρ ἄν που καὶ τόδʼ ἦν · εἰ φύσει οἱ ἀγαθοὶ ἐγίγνοντο , ἦσάν που ἂν ἡμῖν οἳ ἐγίγνωσκον τῶν νέων τοὺς ἀγαθοὺς τὰς φύσεις , οὓς ἡμεῖς ἂν παραλαβόντες ἐκείνων ἀποφηνάντων ἐφυλάττομεν ἂν ἐν ἀκροπόλει , κατασημηνάμενοι πολὺ μᾶλλον ἢ τὸ χρυσίον , ἵνα μηδεὶς αὐτοὺς διέφθειρεν , ἀλλʼ ἐπειδὴ ἀφίκοιντο εἰς τὴν ἡλικίαν , χρήσιμοι γίγνοιντο ταῖς πόλεσι . εἰκός γέ τοι , ὦ Σώκρατες . ἆρʼ οὖν ἐπειδὴ οὐ φύσει οἱ ἀγαθοὶ ἀγαθοὶ γίγνονται , ἆρα μαθήσει ; δοκεῖ μοι ἤδη ἀναγκαῖον εἶναι · καὶ δῆλον , ὦ Σώκρατες , κατὰ τὴν ὑπόθεσιν , εἴπερ ἐπιστήμη ἐστὶν ἀρετή , ὅτι διδακτόν ἐστιν . ἴσως νὴ Δία · ἀλλὰ μὴ τοῦτο οὐ καλῶς ὡμολογήσαμεν ; καὶ μὴν ἐδόκει γε ἄρτι καλῶς λέγεσθαι . ἀλλὰ μὴ οὐκ ἐν τῷ ἄρτι μόνον δέῃ αὐτὸ δοκεῖν καλῶς λέγεσθαι , ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ νῦν καὶ ἐν τῷ ἔπειτα , εἰ μέλλει τι αὐτοῦ ὑγιὲς εἶναι . τί οὖν δή ; πρὸς τί βλέπων δυσχεραίνεις αὐτὸ καὶ ἀπιστεῖς μὴ οὐκ ἐπιστήμη ᾖ ἡ ἀρετή ; ἐγώ σοι ἐρῶ , ὦ Μένων . τὸ μὲν γὰρ διδακτὸν αὐτὸ εἶναι , εἴπερ ἐπιστήμη ἐστίν , οὐκ ἀνατίθεμαι μὴ οὐ καλῶς λέγεσθαι · ὅτι δὲ οὐκ ἔστιν ἐπιστήμη , σκέψαι ἐάν σοι δοκῶ εἰκότως ἀπιστεῖν . τόδε γάρ μοι εἰπέ · εἰ ἔστιν διδακτὸν ὁτιοῦν πρᾶγμα , μὴ μόνον ἀρετή , οὐκ ἀναγκαῖον αὐτοῦ καὶ διδασκάλους καὶ μαθητὰς εἶναι ; ἔμοιγε δοκεῖ . οὐκοῦν τοὐναντίον αὖ , οὗ μήτε διδάσκαλοι μήτε μαθηταὶ εἶεν , καλῶς ἂν αὐτὸ εἰκάζοντες εἰκάζοιμεν μὴ διδακτὸν εἶναι ; ἔστι ταῦτα · ἀλλʼ ἀρετῆς διδάσκαλοι οὐ δοκοῦσί σοι εἶναι ;
Lemmas: οὐκοῦν οὕτως δή κατά πᾶς λέγω εἰμί , ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν ἄλλος πᾶς εἰς ὁ ψυχή ἀναρτάω , ὁ δέ ὁ ψυχή αὐτός εἰς φρόνησις , εἰ μέλλω ἀγαθός εἰμί · καί οὗτος ὁ λόγος φρόνησις ἄν εἰμί ὁ ὠφέλιμος · φημί δέ ὁ ἀρετή ὠφέλιμος εἰμί ; πάνυ γε . φρόνησις ἄρα φημί ἀρετή εἰμί , ἤτοι σύμπας ἤ μέρος τις ; δοκέω ἐγώ καλός λέγω , ὦ Σωκράτης , ὁ λέγω . οὐκοῦν εἰ οὗτος οὕτως ἔχω , οὐ ἄν εἰμί φύσις ὁ ἀγαθός . οὐ ἐγώ δοκέω . καί γάρ ἄν που καί ὅδε εἰμί · εἰ φύσις ὁ ἀγαθός γίγνομαι , εἰμί που ἄν ἐγώ ὅς γιγνώσκω ὁ νέος ὁ ἀγαθός ὁ φύσις , ὅς ἐγώ ἄν παραλαμβάνω ἐκεῖνος ἀποφαίνω φυλάσσω ἄν ἐν ἀκρόπολις , κατασημαίνω πολύς μάλα ἤ ὁ χρυσίον , ἵνα μηδείς αὐτός διαφθείρω , ἀλλά ἐπειδή ἀφικνέομαι εἰς ὁ ἡλικία , χρήσιμος γίγνομαι ὁ πόλις . ἔοικα γε τοι , ὦ Σωκράτης . ἆρα οὖν ἐπειδή οὐ φύσις ὁ ἀγαθός ἀγαθός γίγνομαι , ἆρα μάθησις ; δοκέω ἐγώ ἤδη ἀναγκαῖος εἰμί · καί δῆλος , ὦ Σωκράτης , κατά ὁ ὑπόθεσις , εἴπερ ἐπιστήμη εἰμί ἀρετή , ὅτι διδακτός εἰμί . ἴσως νή Ζεύς · ἀλλά μή οὗτος οὐ καλός ὁμολογέω ; καί μήν δοκέω γε ἄρτι καλός λέγω . ἀλλά μή οὐ ἐν ὁ ἄρτι μόνος δέω αὐτός δοκέω καλός λέγω , ἀλλά καί ἐν ὁ νῦν καί ἐν ὁ ἔπειτα , εἰ μέλλω τις αὐτός ὑγιής εἰμί . τίς οὖν δή ; πρός τίς βλέπω δυσχεραίνω αὐτός καί ἀπιστέω μή οὐ ἐπιστήμη εἰμί ὁ ἀρετή ; ἐγώ σύ λέγω , ὦ Μένων . ὁ μέν γάρ διδακτός αὐτός εἰμί , εἴπερ ἐπιστήμη εἰμί , οὐ ἀνατίθημι μή οὐ καλός λέγω · ὅτι δέ οὐ εἰμί ἐπιστήμη , σκοπέω ἐάν σύ δοκέω ἔοικα ἀπιστέω . ὅδε γάρ ἐγώ λέγω · εἰ εἰμί διδακτός ὁστισοῦν πρᾶγμα , μή μόνος ἀρετή , οὐ ἀναγκαῖος αὐτός καί διδάσκαλος καί μαθητής εἰμί ; ἐγώ δοκέω . οὐκοῦν ἐναντίος αὖ , ὅς μήτε διδάσκαλος μήτε μαθητής εἰμί , καλός ἄν αὐτός εἰκάζω εἰκάζω μή διδακτός εἰμί ; εἰμί οὗτος · ἀλλά ἀρετή διδάσκαλος οὐ δοκέω σύ εἰμί ;