plato-philosophy.meno 92
καὶ ἐν ἅπαντι τῷ χρόνῳ τούτῳ ἔτι εἰς τὴν ἡμέραν ταυτηνὶ εὐδοκιμῶν οὐδὲν πέπαυται , καὶ οὐ μόνον Πρωταγόρας , ἀλλὰ καὶ ἄλλοι πάμπολλοι , οἱ μὲν πρότερον γεγονότες ἐκείνου , οἱ δὲ καὶ νῦν ἔτι ὄντες . πότερον δὴ οὖν φῶμεν κατὰ τὸν σὸν λόγον εἰδότας αὐτοὺς ἐξαπατᾶν καὶ λωβᾶσθαι τοὺς νέους , ἢ λεληθέναι καὶ ἑαυτούς ; καὶ οὕτω μαίνεσθαι ἀξιώσομεν τούτους , οὓς ἔνιοί φασι σοφωτάτους ἀνθρώπων εἶναι ; πολλοῦ γε δέουσι μαίνεσθαι , ὦ Σώκρατες , ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον οἱ τούτοις διδόντες ἀργύριον τῶν νέων , τούτων δʼ ἔτι μᾶλλον οἱ τούτοις ἐπιτρέποντες , οἱ προσήκοντες , πολὺ δὲ μάλιστα πάντων αἱ πόλεις , ἐῶσαι αὐτοὺς εἰσαφικνεῖσθαι καὶ οὐκ ἐξελαύνουσαι , εἴτε τις ξένος ἐπιχειρεῖ τοιοῦτόν τι ποιεῖν εἴτε ἀστός . πότερον δέ , ὦ Ἄνυτε , ἠδίκηκέ τίς σε τῶν σοφιστῶν , ἢ τί οὕτως αὐτοῖς χαλεπὸς εἶ ; οὐδὲ μὰ Δία ἔγωγε συγγέγονα πώποτε αὐτῶν οὐδενί , οὐδʼ ἂν ἄλλον ἐάσαιμι τῶν ἐμῶν οὐδένα . ἄπειρος ἄρʼ εἶ παντάπασι τῶν ἀνδρῶν ; καὶ εἴην γε . πῶς οὖν ἄν , ὦ δαιμόνιε , εἰδείης περὶ τούτου τοῦ πράγματος , εἴτε τι ἀγαθὸν ἔχει ἐν αὑτῷ εἴτε φλαῦρον , οὗ παντάπασιν ἄπειρος εἴης ; ῥᾳδίως · τούτους γοῦν οἶδα οἵ εἰσιν , εἴτʼ οὖν ἄπειρος αὐτῶν εἰμι εἴτε μή . μάντις εἶ ἴσως , ὦ Ἄνυτε · ἐπεὶ ὅπως γε ἄλλως οἶσθα τούτων πέρι , ἐξ ὧν αὐτὸς λέγεις θαυμάζοιμʼ ἄν . ἀλλὰ γὰρ οὐ τούτους ἐπιζητοῦμεν τίνες εἰσίν , παρʼ οὓς ἂν Μένων ἀφικόμενος μοχθηρὸς γένοιτο—οὗτοι μὲν γάρ , εἰ σὺ βούλει , ἔστων οἱ σοφισταί—ἀλλὰ δὴ ἐκείνους εἰπὲ ἡμῖν , καὶ τὸν πατρικὸν τόνδε ἑταῖρον εὐεργέτησον φράσας αὐτῷ παρὰ τίνας ἀφικόμενος ἐν τοσαύτῃ πόλει τὴν ἀρετὴν ἣν νυνδὴ ἐγὼ διῆλθον γένοιτʼ ἂν ἄξιος λόγου . τί δὲ αὐτῷ οὐ σὺ ἔφρασας ; ἀλλʼ οὓς μὲν ἐγὼ ᾤμην διδασκάλους τούτων εἶναι , εἶπον , ἀλλὰ τυγχάνω οὐδὲν λέγων , ὡς σὺ φῄς · καὶ ἴσως τὶ λέγεις . ἀλλὰ σὺ δὴ ἐν τῷ μέρει αὐτῷ εἰπὲ παρὰ τίνας ἔλθῃ Ἀθηναίων · εἰπὲ ὄνομα ὅτου βούλει . τί δὲ ἑνὸς ἀνθρώπου ὄνομα δεῖ ἀκοῦσαι ; ὅτῳ γὰρ ἂν ἐντύχῃ Ἀθηναίων τῶν καλῶν κἀγαθῶν , οὐδεὶς ἔστιν ὃς οὐ βελτίω αὐτὸν ποιήσει ἢ οἱ σοφισταί , ἐάνπερ ἐθέλῃ πείθεσθαι .
Lemmas: καί ἐν ἅπας ὁ χρόνος οὗτος ἔτι εἰς ὁ ἡμέρα οὗτος εὐδοκιμέω οὐδείς παύω , καί οὐ μόνος Πρωταγόρας , ἀλλά καί ἄλλος πάμπολυς , ὁ μέν πρότερος γίγνομαι ἐκεῖνος , ὁ δέ καί νῦν ἔτι εἰμί . πότερος δή οὖν φημί κατά ὁ σός λόγος οἶδα αὐτός ἐξαπατάω καί λωβάομαι ὁ νέος , ἤ λανθάνω καί ἑαυτοῦ ; καί οὕτως μαίνομαι ἀξιόω οὗτος , ὅς ἔνιοι φημί σοφός ἄνθρωπος εἰμί ; πολύς γε δέω μαίνομαι , ὦ Σωκράτης , ἀλλά πολύς μάλα ὁ οὗτος δίδωμι ἀργύριον ὁ νέος , οὗτος δέ ἔτι μάλα ὁ οὗτος ἐπιτρέπω , ὁ προσήκω , πολύς δέ μάλα πᾶς ὁ πόλις , ἐάω αὐτός εἰσαφικνέομαι καί οὐ ἐξελαύνω , εἴτε τις ξένος ἐπιχειρέω τοιοῦτος τις ποιέω εἴτε ἀστός . πότερος δέ , ὦ Ἄνυτος , ἀδικέω τίς σύ ὁ σοφιστής , ἤ τίς οὕτως αὐτός χαλεπός εἰμί ; οὐδέ μά Ζεύς ἐγώ συγγίγνομαι πώποτε αὐτός οὐδείς , οὐδέ ἄν ἄλλος ἐάω ὁ ἐμός οὐδείς . ἄπειρος ἄρα εἰμί παντάπασι ὁ ἀνήρ ; καί εἰμί γε . πῶς οὖν ἄν , ὦ δαιμόνιος , οἶδα περί οὗτος ὁ πρᾶγμα , εἴτε τις ἀγαθός ἔχω ἐν ἑαυτοῦ εἴτε φλαῦρος , ὅς παντάπασι ἄπειρος εἰμί ; ῥᾴδιος · οὗτος γοῦν οἶδα ὅς εἰμί , εἴτε οὖν ἄπειρος αὐτός εἰμί εἴτε μή . μάντις εἰμί ἴσως , ὦ Ἄνυτος · ἐπεί ὅπως γε ἄλλος οἶδα οὗτος περί , ἐκ ὅς αὐτός λέγω θαυμάζω ἄν . ἀλλά γάρ οὐ οὗτος ἐπιζητέω τίς εἰμί , παρά ὅς ἄν Μένων ἀφικνέομαι μοχθηρός γενοιτο—ουος μέν γάρ , εἰ σύ βούλομαι , εἰμί ὁ σοφισταί—ἀλλὰ δή ἐκεῖνος λέγω ἐγώ , καί ὁ πατρικός ὅδε ἑταῖρος εὐεργετέω φράζω αὐτός παρά τίς ἀφικνέομαι ἐν τοσοῦτος πόλις ὁ ἀρετή ὅς νυνδί ἐγώ διέρχομαι γίγνομαι ἄν ἄξιος λόγος . τίς δέ αὐτός οὐ σύ φράζω ; ἀλλά ὅς μέν ἐγώ οἴομαι διδάσκαλος οὗτος εἰμί , λέγω , ἀλλά τυγχάνω οὐδείς λέγω , ὡς σύ φημί · καί ἴσως τίς λέγω . ἀλλά σύ δή ἐν ὁ μέρος αὐτός λέγω παρά τίς ἔρχομαι Ἀθηναῖος · λέγω ὄνομα ὅστις βούλομαι . τίς δέ εἷς ἄνθρωπος ὄνομα δέω ἀκούω ; ὅστις γάρ ἄν ἐντυγχάνω Ἀθηναῖος ὁ καλός ἀγαθός , οὐδείς εἰμί ὅς οὐ ἀγαθός αὐτός ποιέω ἤ ὁ σοφιστής , ἐάν ἐθέλω πείθω .