plato-philosophy.meno 88
ταὐτὰ δὲ ταῦτά φαμεν ἐνίοτε καὶ βλάπτειν · ἢ σὺ ἄλλως φῂς ἢ οὕτως ; οὐκ , ἀλλʼ οὕτως . σκόπει δή , ὅταν τί ἑκάστου τούτων ἡγῆται , ὠφελεῖ ἡμᾶς , καὶ ὅταν τί , βλάπτει ; ἆρʼ οὐχ ὅταν μὲν ὀρθὴ χρῆσις , ὠφελεῖ , ὅταν δὲ μή , βλάπτει ; πάνυ γε . ἔτι τοίνυν καὶ τὰ κατὰ τὴν ψυχὴν σκεψώμεθα . σωφροσύνην τι καλεῖς καὶ δικαιοσύνην καὶ ἀνδρείαν καὶ εὐμαθίαν καὶ μνήμην καὶ μεγαλοπρέπειαν καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα ; ἔγωγε . σκόπει δή , τούτων ἅττα σοι δοκεῖ μὴ ἐπιστήμη εἶναι ἀλλʼ ἄλλο ἐπιστήμης , εἰ οὐχὶ τοτὲ μὲν βλάπτει , τοτὲ δὲ ὠφελεῖ ; οἷον ἀνδρεία , εἰ μὴ ἔστι φρόνησις ἡ ἀνδρεία ἀλλʼ οἷον θάρρος τι · οὐχ ὅταν μὲν ἄνευ νοῦ θαρρῇ ἄνθρωπος , βλάπτεται , ὅταν δὲ σὺν νῷ , ὠφελεῖται ; ναί . οὐκοῦν καὶ σωφροσύνη ὡσαύτως καὶ εὐμαθία · μετὰ μὲν νοῦ καὶ μανθανόμενα καὶ καταρτυόμενα ὠφέλιμα , ἄνευ δὲ νοῦ βλαβερά ; πάνυ σφόδρα . οὐκοῦν συλλήβδην πάντα τὰ τῆς ψυχῆς ἐπιχειρήματα καὶ καρτερήματα ἡγουμένης μὲν φρονήσεως εἰς εὐδαιμονίαν τελευτᾷ , ἀφροσύνης δʼ εἰς τοὐναντίον ; ἔοικεν . εἰ ἄρα ἀρετὴ τῶν ἐν τῇ ψυχῇ τί ἐστιν καὶ ἀναγκαῖον αὐτῷ ὠφελίμῳ εἶναι , φρόνησιν αὐτὸ δεῖ εἶναι , ἐπειδήπερ πάντα τὰ κατὰ τὴν ψυχὴν αὐτὰ μὲν καθʼ αὑτὰ οὔτε ὠφέλιμα οὔτε βλαβερά ἐστιν , προσγενομένης δὲ φρονήσεως ἢ ἀφροσύνης βλαβερά τε καὶ ὠφέλιμα γίγνεται . κατὰ δὴ τοῦτον τὸν λόγον ὠφέλιμόν γε οὖσαν τὴν ἀρετὴν φρόνησιν δεῖ τινʼ εἶναι . ἔμοιγε δοκεῖ . καὶ μὲν δὴ καὶ τἆλλα ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν , πλοῦτόν τε καὶ τὰ τοιαῦτα , τοτὲ μὲν ἀγαθὰ τοτὲ δὲ βλαβερὰ εἶναι , ἆρα οὐχ ὥσπερ τῇ ἄλλῃ ψυχῇ ἡ φρόνησις ἡγουμένη ὠφέλιμα τὰ τῆς ψυχῆς ἐποίει , ἡ δὲ ἀφροσύνη βλαβερά , οὕτως αὖ καὶ τούτοις ἡ ψυχὴ ὀρθῶς μὲν χρωμένη καὶ ἡγουμένη ὠφέλιμα αὐτὰ ποιεῖ , μὴ ὀρθῶς δὲ βλαβερά ; πάνυ γε . ὀρθῶς δέ γε ἡ ἔμφρων ἡγεῖται , ἡμαρτημένως δʼ ἡ ἄφρων ; ἔστι ταῦτα .
Lemmas: αὐτός δέ οὗτος φημί ἐνίοτε καί βλάπτω · ἤ σύ ἄλλος φημί ἤ οὕτως ; οὐ , ἀλλά οὕτως . σκοπέω δή , ὅταν τίς ἕκαστος οὗτος ἡγέομαι , ὠφελέω ἐγώ , καί ὅταν τίς , βλάπτω ; ἆρα οὐ ὅταν μέν ὀρθός χρῆσις , ὠφελέω , ὅταν δέ μή , βλάπτω ; πάνυ γε . ἔτι τοίνυν καί ὁ κατά ὁ ψυχή σκοπέω . σωφροσύνη τις καλέω καί δικαιοσύνη καί ἀνδρεία καί εὐμάθεια καί μνήμη καί μεγαλοπρέπεια καί πᾶς ὁ τοιοῦτος ; ἐγώ . σκοπέω δή , οὗτος ὅστις σύ δοκέω μή ἐπιστήμη εἰμί ἀλλά ἄλλος ἐπιστήμη , εἰ οὐ τότε μέν βλάπτω , τότε δέ ὠφελέω ; οἷος ἀνδρεία , εἰ μή εἰμί φρόνησις ὁ ἀνδρεία ἀλλά οἷος θάρσος τις · οὐ ὅταν μέν ἄνευ νόος θαρσέω ἄνθρωπος , βλάπτω , ὅταν δέ σύν νόος , ὠφελέω ; ναί . οὐκοῦν καί σωφροσύνη ὡσαύτως καί εὐμάθεια · μετά μέν νόος καί μανθάνω καί καταρτύω ὠφέλιμος , ἄνευ δέ νόος βλαβερός ; πάνυ σφόδρα . οὐκοῦν συλλήβδην πᾶς ὁ ὁ ψυχή ἐπιχείρημα καί καρτέρημα ἡγέομαι μέν φρόνησις εἰς εὐδαιμονία τελευτάω , ἀφροσύνη δέ εἰς ἐναντίος ; ἔοικα . εἰ ἄρα ἀρετή ὁ ἐν ὁ ψυχή τίς εἰμί καί ἀναγκαῖος αὐτός ὠφέλιμος εἰμί , φρόνησις αὐτός δέω εἰμί , ἐπειδή πᾶς ὁ κατά ὁ ψυχή αὐτός μέν κατά ἑαυτοῦ οὔτε ὠφέλιμος οὔτε βλαβερός εἰμί , προσγίγνομαι δέ φρόνησις ἤ ἀφροσύνη βλαβερός τε καί ὠφέλιμος γίγνομαι . κατά δή οὗτος ὁ λόγος ὠφέλιμος γε εἰμί ὁ ἀρετή φρόνησις δέω τις εἰμί . ἐγώ δοκέω . καί μέν δή καί ἄλλος ὅς νυνδί λέγω , πλοῦτος τε καί ὁ τοιοῦτος , τότε μέν ἀγαθός τότε δέ βλαβερός εἰμί , ἆρα οὐ ὥσπερ ὁ ἄλλος ψυχή ὁ φρόνησις ἡγέομαι ὠφέλιμος ὁ ὁ ψυχή ποιέω , ὁ δέ ἀφροσύνη βλαβερός , οὕτως αὖ καί οὗτος ὁ ψυχή ὀρθός μέν χράω καί ἡγέομαι ὠφέλιμος αὐτός ποιέω , μή ὀρθός δέ βλαβερός ; πάνυ γε . ὀρθός δέ γε ὁ ἔμφρων ἡγέομαι , ἡμαρτημένως δέ ὁ ἄφρων ; εἰμί οὗτος .