plato-philosophy.meno 91
καλῶς λέγεις . νῦν τοίνυν ἔξεστί σε μετʼ ἐμοῦ κοινῇ βουλεύεσθαι περὶ τοῦ ξένου τουτουῒ Μένωνος . οὗτος γάρ , ὦ Ἄνυτε , πάλαι λέγει πρός με ὅτι ἐπιθυμεῖ ταύτης τῆς σοφίας καὶ ἀρετῆς ᾗ οἱ ἄνθρωποι τάς τε οἰκίας καὶ τὰς πόλεις καλῶς διοικοῦσι , καὶ τοὺς γονέας τοὺς αὑτῶν θεραπεύουσι , καὶ πολίτας καὶ ξένους ὑποδέξασθαί τε καὶ ἀποπέμψαι ἐπίστανται ἀξίως ἀνδρὸς ἀγαθοῦ . ταύτην οὖν τὴν ἀρετὴν σκόπει παρὰ τίνας ἂν πέμποντες αὐτὸν ὀρθῶς πέμποιΜΕΝ . ἢ δῆλον δὴ κατὰ τὸν ἄρτι λόγον ὅτι παρὰ τούτους τοὺς ὑπισχνουμένους ἀρετῆς διδασκάλους εἶναι καὶ ἀποφήναντας αὑτοὺς κοινοὺς τῶν Ἑλλήνων τῷ βουλομένῳ μανθάνειν , μισθὸν τούτου ταξαμένους τε καὶ πραττομένους ; καὶ τίνας λέγεις τούτους , ὦ Σώκρατες ; οἶσθα δήπου καὶ σὺ ὅτι οὗτοί εἰσιν οὓς οἱ ἄνθρωποι καλοῦσι σοφιστάς . Ἡράκλεις , εὐφήμει , ὦ Σώκρατες . μηδένα τῶν γʼ ἐμῶν μήτε οἰκείων μήτε φίλων , μήτε ἀστὸν μήτε ξένον , τοιαύτη μανία λάβοι , ὥστε παρὰ τούτους ἐλθόντα λωβηθῆναι , ἐπεὶ οὗτοί γε φανερά ἐστι λώβη τε καὶ διαφθορὰ τῶν συγγιγνομένων . πῶς λέγεις , ὦ Ἄνυτε ; οὗτοι ἄρα μόνοι τῶν ἀντιποιουμένων τι ἐπίστασθαι εὐεργετεῖν τοσοῦτον τῶν ἄλλων διαφέρουσιν , ὅσον οὐ μόνον οὐκ ὠφελοῦσιν , ὥσπερ οἱ ἄλλοι , ὅτι ἄν τις αὐτοῖς παραδῷ , ἀλλὰ καὶ τὸ ἐναντίον διαφθείρουσιν ; καὶ τούτων φανερῶς χρήματα ἀξιοῦσι πράττεσθαι ; ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ ἔχω ὅπως σοι πιστεύσω · οἶδα γὰρ ἄνδρα ἕνα Πρωταγόραν πλείω χρήματα κτησάμενον ἀπὸ ταύτης τῆς σοφίας ἢ Φειδίαν τε , ὃς οὕτω περιφανῶς καλὰ ἔργα ἠργάζετο , καὶ ἄλλους δέκα τῶν ἀνδριαντοποιῶν . καίτοι τέρας λέγεις εἰ οἱ μὲν τὰ ὑποδήματα ἐργαζόμενοι τὰ παλαιὰ καὶ τὰ ἱμάτια ἐξακούμενοι οὐκ ἂν δύναιντο λαθεῖν τριάκονθʼ ἡμέρας μοχθηρότερα ἀποδιδόντες ἢ παρέλαβον τὰ ἱμάτιά τε καὶ ὑποδήματα , ἀλλʼ εἰ τοιαῦτα ποιοῖεν , ταχὺ ἂν τῷ λιμῷ ἀποθάνοιεν , Πρωταγόρας δὲ ἄρα ὅλην τὴν Ἑλλάδα ἐλάνθανεν διαφθείρων τοὺς συγγιγνομένους καὶ μοχθηροτέρους ἀποπέμπων ἢ παρελάμβανεν πλέον ἢ τετταράκοντα ἔτη — οἶμαι γὰρ αὐτὸν ἀποθανεῖν ἐγγὺς καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη γεγονότα , τετταράκοντα δὲ ἐν τῇ τέχνῃ ὄντα —
Lemmas: καλός λέγω . νῦν τοίνυν ἔξεστι σύ μετά ἐγώ κοινῇ βουλεύω περί ὁ ξένος οὗτος Μένων . οὗτος γάρ , ὦ Ἄνυτος , πάλαι λέγω πρός ἐγώ ὅτι ἐπιθυμέω οὗτος ὁ σοφία καί ἀρετή ὅς ὁ ἄνθρωπος ὁ τε οἰκία καί ὁ πόλις καλός διοικέω , καί ὁ γονεύς ὁ ἑαυτοῦ θεραπεύω , καί πολίτης καί ξένος ὑποδέχομαι τε καί ἀποπέμπω ἐπίσταμαι ἄξιος ἀνήρ ἀγαθός . οὗτος οὖν ὁ ἀρετή σκοπέω παρά τίς ἄν πέμπω αὐτός ὀρθός πέμπω . ἤ δῆλος δή κατά ὁ ἄρτι λόγος ὅτι παρά οὗτος ὁ ὑπισχνέομαι ἀρετή διδάσκαλος εἰμί καί ἀποφαίνω ἑαυτοῦ κοινός ὁ Ἕλλην ὁ βούλομαι μανθάνω , μισθός οὗτος τάσσω τε καί πράσσω ; καί τίς λέγω οὗτος , ὦ Σωκράτης ; οἶδα δήπου καί σύ ὅτι οὗτος εἰμί ὅς ὁ ἄνθρωπος καλέω σοφιστής . Ἡρακλῆς , εὐφημέω , ὦ Σωκράτης . μηδείς ὁ γε ἐμός μήτε οἰκεῖος μήτε φίλος , μήτε ἀστός μήτε ξένος , τοιοῦτος μανία λαμβάνω , ὥστε παρά οὗτος ἔρχομαι λωβάομαι , ἐπεί οὗτος γε φανερός εἰμί λώβη τε καί διαφθορά ὁ συγγίγνομαι . πῶς λέγω , ὦ Ἄνυτος ; οὗτος ἄρα μόνος ὁ ἀντιποιέω τις ἐπίσταμαι εὐεργετέω τοσοῦτος ὁ ἄλλος διαφέρω , ὅσος οὐ μόνος οὐ ὠφελέω , ὥσπερ ὁ ἄλλος , ὅστις ἄν τις αὐτός παραδίδωμι , ἀλλά καί ὁ ἐναντίος διαφθείρω ; καί οὗτος φανερός χρῆμα ἀξιόω πράσσω ; ἐγώ μέν οὖν οὐ ἔχω ὅπως σύ πιστεύω · οἶδα γάρ ἀνήρ εἷς Πρωταγόρας πολύς χρῆμα κτάομαι ἀπό οὗτος ὁ σοφία ἤ Φειδίας τε , ὅς οὕτως περιφανής καλός ἔργον ἐργάζομαι , καί ἄλλος δέκα ὁ ἀνδριαντοποιός . καίτοι τέρας λέγω εἰ ὁ μέν ὁ ὑπόδημα ἐργάζομαι ὁ παλαιός καί ὁ ἱμάτιον ἐξακέομαι οὐ ἄν δύναμαι λανθάνω τριάκοντα ἡμέρα μοχθηρός ἀποδίδωμι ἤ παραλαμβάνω ὁ ἱμάτιον τε καί ὑπόδημα , ἀλλά εἰ τοιοῦτος ποιέω , ταχύς ἄν ὁ λιμός ἀποθνῄσκω , Πρωταγόρας δέ ἄρα ὅλος ὁ Ἑλλάς λανθάνω διαφθείρω ὁ συγγίγνομαι καί μοχθηρός ἀποπέμπω ἤ παραλαμβάνω πολύς ἤ τεσσαράκοντα ἔτος — οἴομαι γάρ αὐτός ἀποθνῄσκω ἐγγύς καί ἑβδομήκοντα ἔτος γίγνομαι , τεσσαράκοντα δέ ἐν ὁ τέχνη εἰμί —