plato-philosophy.meno 99
ὀρθῶς δέ γε ἡγεῖσθαι δύο ὄντα ταῦτα μόνα , δόξαν τε ἀληθῆ καὶ ἐπιστήμην , ἃ ἔχων ἄνθρωπος ὀρθῶς ἡγεῖται — τὰ γὰρ ἀπὸ τύχης τινὸς ὀρθῶς γιγνόμενα οὐκ ἀνθρωπίνῃ ἡγεμονίᾳ γίγνεται—ὧν δὲ ἄνθρωπος ἡγεμών ἐστιν ἐπὶ τὸ ὀρθόν , δύο ταῦτα , δόξα ἀληθὴς καὶ ἐπιστήμη . δοκεῖ μοι οὕτω . οὐκοῦν ἐπειδὴ οὐ διδακτόν ἐστιν , οὐδʼ ἐπιστήμη δὴ ἔτι γίγνεται ἡ ἀρετή ; οὐ φαίνεται . δυοῖν ἄρα ὄντοιν ἀγαθοῖν καὶ ὠφελίμοιν τὸ μὲν ἕτερον ἀπολέλυται , καὶ οὐκ ἂν εἴη ἐν πολιτικῇ πράξει ἐπιστήμη ἡγεμών . οὔ μοι δοκεῖ . οὐκ ἄρα σοφίᾳ τινὶ οὐδὲ σοφοὶ ὄντες οἱ τοιοῦτοι ἄνδρες ἡγοῦντο ταῖς πόλεσιν , οἱ ἀμφὶ Θεμιστοκλέα τε καὶ οὓς ἄρτι Ἄνυτος ὅδε ἔλεγεν · διὸ δὴ καὶ οὐχ οἷοί τε ἄλλους ποιεῖν τοιούτους οἷοι αὐτοί εἰσι , ἅτε οὐ διʼ ἐπιστήμην ὄντες τοιοῦτοι . ἔοικεν οὕτως ἔχειν , ὦ Σώκρατες , ὡς λέγεις . οὐκοῦν εἰ μὴ ἐπιστήμῃ , εὐδοξίᾳ δὴ τὸ λοιπὸν γίγνεται · ᾗ οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες χρώμενοι τὰς πόλεις ὀρθοῦσιν , οὐδὲν διαφερόντως ἔχοντες πρὸς τὸ φρονεῖν ἢ οἱ χρησμῳδοί τε καὶ οἱ θεομάντεις · καὶ γὰρ οὗτοι ἐνθουσιῶντες λέγουσιν μὲν ἀληθῆ καὶ πολλά , ἴσασι δὲ οὐδὲν ὧν λέγουσιν . κινδυνεύει οὕτως ἔχειν . οὐκοῦν , ὦ Μένων , ἄξιον τούτους θείους καλεῖν τοὺς ἄνδρας , οἵτινες νοῦν μὴ ἔχοντες πολλὰ καὶ μεγάλα κατορθοῦσιν ὧν πράττουσι καὶ λέγουσι ; πάνυ γε . ὀρθῶς ἄρʼ ἂν καλοῖμεν θείους τε οὓς νυνδὴ ἐλέγομεν χρησμῳδοὺς καὶ μάντεις καὶ τοὺς ποιητικοὺς ἅπαντας · καὶ τοὺς πολιτικοὺς οὐχ ἥκιστα τούτων φαῖμεν ἂν θείους τε εἶναι καὶ ἐνθουσιάζειν , ἐπίπνους ὄντας καὶ κατεχομένους ἐκ τοῦ θεοῦ , ὅταν κατορθῶσι λέγοντες πολλὰ καὶ μεγάλα πράγματα , μηδὲν εἰδότες ὧν λέγουσιν . πάνυ γε . καὶ αἵ γε γυναῖκες δήπου , ὦ Μένων , τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας θείους καλοῦσι · καὶ οἱ Λάκωνες ὅταν τινὰ ἐγκωμιάζωσιν ἀγαθὸν ἄνδρα , θεῖος ἀνήρ , φασίν , οὗτος . καὶ φαίνονταί γε , ὦ Σώκρατες , ὀρθῶς λέγειν . καίτοι ἴσως Ἄνυτος ὅδε σοι ἄχθεται λέγοντι .
Lemmas: ὀρθός δέ γε ἡγέομαι δύο εἰμί οὗτος μόνος , δόξα τε ἀληθής καί ἐπιστήμη , ὅς ἔχω ἄνθρωπος ὀρθός ἡγέομαι — ὁ γάρ ἀπό τύχη τις ὀρθός γίγνομαι οὐ ἀνθρώπινος ἡγεμονία γίγνομαι δέ ἄνθρωπος ἡγεμών εἰμί ἐπί ὁ ὀρθός , δύο οὗτος , δόξα ἀληθής καί ἐπιστήμη . δοκέω ἐγώ οὕτως . οὐκοῦν ἐπειδή οὐ διδακτός εἰμί , οὐδέ ἐπιστήμη δή ἔτι γίγνομαι ὁ ἀρετή ; οὐ φαίνω . δύο ἄρα εἰμί ἀγαθός καί ὠφέλιμος ὁ μέν ἕτερος ἀπολύω , καί οὐ ἄν εἰμί ἐν πολιτικός πρᾶξις ἐπιστήμη ἡγεμών . οὐ ἐγώ δοκέω . οὐ ἄρα σοφία τις οὐδέ σοφός εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀνήρ ἡγέομαι ὁ πόλις , ὁ ἀμφί Θεμιστοκλῆς τε καί ὅς ἄρτι Ἄνυτος ὅδε λέγω · διό δή καί οὐ οἷος τε ἄλλος ποιέω τοιοῦτος οἷος αὐτός εἰμί , ἅτε οὐ διά ἐπιστήμη εἰμί τοιοῦτος . ἔοικα οὕτως ἔχω , ὦ Σωκράτης , ὡς λέγω . οὐκοῦν εἰ μή ἐπιστήμη , εὐδοξία δή ὁ λοιπός γίγνομαι · ὅς ὁ πολιτικός ἀνήρ χράω ὁ πόλις ὀρθόω , οὐδείς διαφερόντως ἔχω πρός ὁ φρονέω ἤ ὁ χρησμῳδός τε καί ὁ θεόμαντις · καί γάρ οὗτος ἐνθουσιάω λέγω μέν ἀληθής καί πολύς , οἶδα δέ οὐδείς ὅς λέγω . κινδυνεύω οὕτως ἔχω . οὐκοῦν , ὦ Μένων , ἄξιος οὗτος θεῖος καλέω ὁ ἀνήρ , ὅστις νόος μή ἔχω πολύς καί μέγας κατορθόω ὅς πράσσω καί λέγω ; πάνυ γε . ὀρθός ἄρα ἄν καλέω θεῖος τε ὅς νυνδί λέγω χρησμῳδός καί μάντις καί ὁ ποιητικός ἅπας · καί ὁ πολιτικός οὐ ἦκα οὗτος φημί ἄν θεῖος τε εἰμί καί ἐνθουσιάζω , ἐπίπνους εἰμί καί κατέχω ἐκ ὁ θεός , ὅταν κατορθόω λέγω πολύς καί μέγας πρᾶγμα , μηδείς οἶδα ὅς λέγω . πάνυ γε . καί ὁ γε γυνή δήπου , ὦ Μένων , ὁ ἀγαθός ἀνήρ θεῖος καλέω · καί ὁ Λάκων ὅταν τις ἐγκωμιάζω ἀγαθός ἀνήρ , θεῖος ἀνήρ , φημί , οὗτος . καί φαίνω γε , ὦ Σωκράτης , ὀρθός λέγω . καίτοι ἴσως Ἄνυτος ὅδε σύ ἄχθομαι λέγω .