plato-philosophy.meno 86
εἰ δὲ μὴ ἐν τῷ νῦν βίῳ λαβών , οὐκ ἤδη τοῦτο δῆλον , ὅτι ἐν ἄλλῳ τινὶ χρόνῳ εἶχε καὶ ἐμεμαθήκει ; φαίνεται . οὐκοῦν οὗτός γέ ἐστιν ὁ χρόνος ὅτʼ οὐκ ἦν ἄνθρωπος ; ναί . εἰ οὖν ὅν τʼ ἂν ᾖ χρόνον καὶ ὃν ἂν μὴ ᾖ ἄνθρωπος , ἐνέσονται αὐτῷ ἀληθεῖς δόξαι , αἳ ἐρωτήσει ἐπεγερθεῖσαι ἐπιστῆμαι γίγνονται , ἆρʼ οὖν τὸν ἀεὶ χρόνον μεμαθηκυῖα ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ; δῆλον γὰρ ὅτι τὸν πάντα χρόνον ἔστιν ἢ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος . φαίνεται . οὐκοῦν εἰ ἀεὶ ἡ ἀλήθεια ἡμῖν τῶν ὄντων ἐστὶν ἐν τῇ ψυχῇ , ἀθάνατος ἂν ἡ ψυχὴ εἴη , ὥστε θαρροῦντα χρὴ ὃ μὴ τυγχάνεις ἐπιστάμενος νῦν—τοῦτο δʼ ἐστὶν ὃ μὴ μεμνημένος—ἐπιχειρεῖν ζητεῖν καὶ ἀναμιμνῄσκεσθαι ; εὖ μοι δοκεῖς λέγειν , ὦ Σώκρατες , οὐκ οἶδʼ ὅπως . καὶ γὰρ ἐγὼ ἐμοί , ὦ Μένων . καὶ τὰ μέν γε ἄλλα οὐκ ἂν πάνυ ὑπὲρ τοῦ λόγου διισχυρισαίμην · ὅτι δʼ οἰόμενοι δεῖν ζητεῖν ἃ μή τις οἶδεν βελτίους ἂν εἶμεν καὶ ἀνδρικώτεροι καὶ ἧττον ἀργοὶ ἢ εἰ οἰοίμεθα ἃ μὴ ἐπιστάμεθα μηδὲ δυνατὸν εἶναι εὑρεῖν μηδὲ δεῖν ζητεῖν , περὶ τούτου πάνυ ἂν διαμαχοίμην , εἰ οἷός τε εἴην , καὶ λόγῳ καὶ ἔργῳ . καὶ τοῦτο μέν γε δοκεῖς μοι εὖ λέγειν , ὦ Σώκρατες . βούλει οὖν , ἐπειδὴ ὁμονοοῦμεν ὅτι ζητητέον περὶ οὗ μή τις οἶδεν , ἐπιχειρήσωμεν κοινῇ ζητεῖν τί ποτʼ ἐστὶν ἀρετή ; πάνυ μὲν οὖν . οὐ μέντοι , ὦ Σώκρατες , ἀλλʼ ἔγωγε ἐκεῖνο ἂν ἥδιστα , ὅπερ ἠρόμην τὸ πρῶτον , καὶ σκεψαίμην καὶ ἀκούσαιμι , πότερον ὡς διδακτῷ ὄντι αὐτῷ δεῖ ἐπιχειρεῖν , ἢ ὡς φύσει ἢ ὡς τίνι ποτὲ τρόπῳ παραγιγνομένης τοῖς ἀνθρώποις τῆς ἀρετῆς . ἀλλʼ εἰ μὲν ἐγὼ ἦρχον , ὦ Μένων , μὴ μόνον ἐμαυτοῦ ἀλλὰ καὶ σοῦ , οὐκ ἂν ἐσκεψάμεθα πρότερον εἴτε διδακτὸν εἴτε οὐ διδακτὸν ἡ ἀρετή , πρὶν ὅτι ἐστὶν πρῶτον ἐζητήσαμεν αὐτό · ἐπειδὴ δὲ σὺ σαυτοῦ μὲν οὐδʼ ἐπιχειρεῖς ἄρχειν , ἵνα δὴ ἐλεύθερος ᾖς , ἐμοῦ δὲ ἐπιχειρεῖς τε ἄρχειν καὶ ἄρχεις , συγχωρήσομαί σοι—τί γὰρ χρὴ ποιεῖν ; — ἔοικεν οὖν σκεπτέον εἶναι ποῖόν τί ἐστιν ὃ μήπω ἴσμεν ὅτι ἐστίν . εἰ μή τι οὖν ἀλλὰ σμικρόν γέ μοι τῆς ἀρχῆς χάλασον , καὶ συγχώρησον ἐξ ὑποθέσεως αὐτὸ σκοπεῖσθαι , εἴτε διδακτόν ἐστιν εἴτε ὁπωσοῦν .
Lemmas: εἰ δέ μή ἐν ὁ νῦν βίος λαμβάνω , οὐ ἤδη οὗτος δῆλος , ὅτι ἐν ἄλλος τις χρόνος ἔχω καί μανθάνω ; φαίνω . οὐκοῦν οὗτος γε εἰμί ὁ χρόνος ὅτε οὐ εἰμί ἄνθρωπος ; ναί . εἰ οὖν ὅς τε ἄν εἰμί χρόνος καί ὅς ἄν μή εἰμί ἄνθρωπος , ἔνειμι αὐτός ἀληθής δόξα , ὅς ἐρώτησις ἐπεγείρω ἐπιστήμη γίγνομαι , ἆρα οὖν ὁ ἀεί χρόνος μανθάνω εἰμί ὁ ψυχή αὐτός ; δῆλος γάρ ὅτι ὁ πᾶς χρόνος εἰμί ἤ οὐ εἰμί ἄνθρωπος . φαίνω . οὐκοῦν εἰ ἀεί ὁ ἀλήθεια ἐγώ ὁ εἰμί εἰμί ἐν ὁ ψυχή , ἀθάνατος ἄν ὁ ψυχή εἰμί , ὥστε θαρσέω χρή ὅς μή τυγχάνω ἐπίσταμαι νύσσω δέ εἰμί ὅς μή μεμνημενος—επιχειρεω ζητέω καί ἀναμιμνῄσκω ; εὖ ἐγώ δοκέω λέγω , ὦ Σωκράτης , οὐ οἶδα ὅπως . καί γάρ ἐγώ ἐγώ , ὦ Μένων . καί ὁ μέν γε ἄλλος οὐ ἄν πάνυ ὑπέρ ὁ λόγος διισχυρίζομαι · ὅτι δέ οἴομαι δέω ζητέω ὅς μή τις οἶδα ἀγαθός ἄν εἰμί καί ἀνδρικός καί ἥσσων ἀργός ἤ εἰ οἴομαι ὅς μή ἐπίσταμαι μηδέ δυνατός εἰμί εὑρίσκω μηδέ δέω ζητέω , περί οὗτος πάνυ ἄν διαμάχομαι , εἰ οἷος τε εἰμί , καί λόγος καί ἔργον . καί οὗτος μέν γε δοκέω ἐγώ εὖ λέγω , ὦ Σωκράτης . βούλομαι οὖν , ἐπειδή ὁμονοέω ὅτι ζητέω περί ὅς μή τις οἶδα , ἐπιχειρέω κοινῇ ζητέω τίς ποτέ εἰμί ἀρετή ; πάνυ μέν οὖν . οὐ μέντοι , ὦ Σωκράτης , ἀλλά ἐγώ ἐκεῖνος ἄν ἡδύς , ὅς ἔρομαι ὁ πρῶτος , καί σκοπέω καί ἀκούω , πότερος ὡς διδακτός εἰμί αὐτός δέω ἐπιχειρέω , ἤ ὡς φύσις ἤ ὡς τίς ποτέ τρόπος παραγίγνομαι ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀρετή . ἀλλά εἰ μέν ἐγώ ἄρχω , ὦ Μένων , μή μόνος ἐμαυτοῦ ἀλλά καί σύ , οὐ ἄν σκοπέω πρότερος εἴτε διδακτός εἴτε οὐ διδακτός ὁ ἀρετή , πρίν ὅτι εἰμί πρῶτος ζητέω αὐτός · ἐπειδή δέ σύ σεαυτοῦ μέν οὐδέ ἐπιχειρέω ἄρχω , ἵνα δή ἐλεύθερος εἰμί , ἐγώ δέ ἐπιχειρέω τε ἄρχω καί ἄρχω , συγχωρέω σοι—τί γάρ χρή ποιέω ; — ἔοικα οὖν σκοπέω εἰμί ποῖος τίς εἰμί ὅς μήπω οἶδα ὅτι εἰμί . εἰ μή τις οὖν ἀλλά μικρός γε ἐγώ ὁ ἀρχή χαλάω , καί συγχωρέω ἐκ ὑπόθεσις αὐτός σκοπέω , εἴτε διδακτός εἰμί εἴτε ὁπωσοῦν .