plato-philosophy.meno 81
οὐκοῦν καλῶς σοι δοκεῖ λέγεσθαι ὁ λόγος οὗτος , ὦ Σώκρατες ; οὐκ ἔμοιγε . ἔχεις λέγειν ὅπῃ ; ἔγωγε · ἀκήκοα γὰρ ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν σοφῶν περὶ τὰ θεῖα πράγματα — τίνα λόγον λεγόντων ; ἀληθῆ , ἔμοιγε δοκεῖν , καὶ καλόν . τίνα τοῦτον , καὶ τίνες οἱ λέγοντες ; οἱ μὲν λέγοντές εἰσι τῶν ἱερέων τε καὶ τῶν ἱερειῶν ὅσοις μεμέληκε περὶ ὧν μεταχειρίζονται λόγον οἵοις τʼ εἶναι διδόναι · λέγει δὲ καὶ Πίνδαρος καὶ ἄλλοι πολλοὶ τῶν ποιητῶν ὅσοι θεῖοί εἰσιν . ἃ δὲ λέγουσιν , ταυτί ἐστιν · ἀλλὰ σκόπει εἴ σοι δοκοῦσιν ἀληθῆ λέγειν . φασὶ γὰρ τὴν ψυχὴν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀθάνατον , καὶ τοτὲ μὲν τελευτᾶν—ὃ δὴ ἀποθνῄσκειν καλοῦσι—τοτὲ δὲ πάλιν γίγνεσθαι , ἀπόλλυσθαι δʼ οὐδέποτε · δεῖν δὴ διὰ ταῦτα ὡς ὁσιώτατα διαβιῶναι τὸν βίον · οἷσιν γὰρ ἂν — Φερσεφόνα ποινὰν παλαιοῦ πένθεος δέξεται , εἰς τὸν ὕπερθεν ἅλιον κείνων ἐνάτῳ ἔτεϊ ἀνδιδοῖ ψυχὰς πάλιν , ἐκ τᾶν βασιλῆες ἀγαυοὶ καὶ σθένει κραιπνοὶ σοφίᾳ τε μέγιστοι ἄνδρες αὔξοντʼ · ἐς δὲ τὸν λοιπὸν χρόνον ἥρωες ἁγνοὶ πρὸς ἀνθρώπων καλεῦνται . ἅτε οὖν ἡ ψυχὴ ἀθάνατός τε οὖσα καὶ πολλάκις γεγονυῖα , καὶ ἑωρακυῖα καὶ τὰ ἐνθάδε καὶ τὰ ἐν Ἅιδου καὶ πάντα χρήματα , οὐκ ἔστιν ὅτι οὐ μεμάθηκεν · ὥστε οὐδὲν θαυμαστὸν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ ἄλλων οἷόν τʼ εἶναι αὐτὴν ἀναμνησθῆναι , ἅ γε καὶ πρότερον ἠπίστατο . ἅτε γὰρ τῆς φύσεως ἁπάσης συγγενοῦς οὔσης , καὶ μεμαθηκυίας τῆς ψυχῆς ἅπαντα , οὐδὲν κωλύει ἓν μόνον ἀναμνησθέντα—ὃ δὴ μάθησιν καλοῦσιν ἄνθρωποι—τἆλλα πάντα αὐτὸν ἀνευρεῖν , ἐάν τις ἀνδρεῖος ᾖ καὶ μὴ ἀποκάμνῃ ζητῶν · τὸ γὰρ ζητεῖν ἄρα καὶ τὸ μανθάνειν ἀνάμνησις ὅλον ἐστίν . οὔκουν δεῖ πείθεσθαι τούτῳ τῷ ἐριστικῷ λόγῳ · οὗτος μὲν γὰρ ἂν ἡμᾶς ἀργοὺς ποιήσειεν καὶ ἔστιν τοῖς μαλακοῖς τῶν ἀνθρώπων ἡδὺς ἀκοῦσαι , ὅδε δὲ ἐργατικούς τε καὶ ζητητικοὺς ποιεῖ · ᾧ ἐγὼ πιστεύων ἀληθεῖ εἶναι ἐθέλω μετὰ σοῦ ζητεῖν ἀρετὴ ὅτι ἐστίν . ναί , ὦ Σώκρατες · ἀλλὰ πῶς λέγεις τοῦτο , ὅτι οὐ μανθάνομεν , ἀλλὰ ἣν καλοῦμεν μάθησιν ἀνάμνησίς ἐστιν ; ἔχεις με τοῦτο διδάξαι ὡς οὕτως ἔχει ;
Lemmas: οὐκοῦν καλός σύ δοκέω λέγω ὁ λόγος οὗτος , ὦ Σωκράτης ; οὐ ἐγώ . ἔχω λέγω ὅπῃ ; ἐγώ · ἀκούω γάρ ἀνήρ τε καί γυνή σοφός περί ὁ θεῖος πρᾶγμα — τίς λόγος λέγω ; ἀληθής , ἐγώ δοκέω , καί καλός . τίς οὗτος , καί τίς ὁ λέγω ; ὁ μέν λέγω εἰμί ὁ ἱερεύς τε καί ὁ ἱερεία ὅσος μέλω περί ὅς μεταχειρίζω λόγος οἷος τε εἰμί δίδωμι · λέγω δέ καί Πίνδαρος καί ἄλλος πολύς ὁ ποιητής ὅσος θεῖος εἰμί . ὅς δέ λέγω , οὗτος εἰμί · ἀλλά σκοπέω εἰ σύ δοκέω ἀληθής λέγω . φημί γάρ ὁ ψυχή ὁ ἄνθρωπος εἰμί ἀθάνατος , καί τότε μέν τελευτάω δή ἀποθνῄσκω καλέω δέ πάλιν γίγνομαι , ἀπόλλυμι δέ οὐδέποτε · δέω δή διά οὗτος ὡς ὅσιος διαβιόω ὁ βίος · ὅς γάρ ἄν — Φερσέφασσα ποινή παλαιός πένθος δέχομαι , εἰς ὁ ὕπερθεν ἅλιος ἐκεῖνος ἔνατος ἔτος ἀναδίδωμι ψυχή πάλιν , ἐκ ὁ βασιλεύς ἀγαυός καί σθένος κραιπνός σοφία τε μέγας ἀνήρ αὐξάνω · εἰς δέ ὁ λοιπός χρόνος ἥρως ἁγνός πρός ἄνθρωπος καλέω . ἅτε οὖν ὁ ψυχή ἀθάνατος τε εἰμί καί πολλάκις γίγνομαι , καί ὁράω καί ὁ ἐνθάδε καί ὁ ἐν ᾍδης καί πᾶς χρῆμα , οὐ εἰμί ὅτι οὐ μανθάνω · ὥστε οὐδείς θαυμαστός καί περί ἀρετή καί περί ἄλλος οἷος τε εἰμί αὐτός ἀναμιμνῄσκω , ὅς γε καί πρότερος ἐπίσταμαι . ἅτε γάρ ὁ φύσις ἅπας συγγενής εἰμί , καί μανθάνω ὁ ψυχή ἅπας , οὐδείς κωλύω εἷς μόνος ἀναμιμνήσκω δή μάθησις καλέω ἄνθρωποι—τἆλλα πᾶς αὐτός ἀνευρίσκω , ἐάν τις ἀνδρεῖος εἰμί καί μή ἀποκάμνω ζητέω · ὁ γάρ ζητέω ἄρα καί ὁ μανθάνω ἀνάμνησις ὅλος εἰμί . οὔκουν δέω πείθω οὗτος ὁ ἐριστικός λόγος · οὗτος μέν γάρ ἄν ἐγώ ἀργός ποιέω καί εἰμί ὁ μαλακός ὁ ἄνθρωπος ἡδύς ἀκούω , ὅδε δέ ἐργατικός τε καί ζητητικός ποιέω · ὅς ἐγώ πιστεύω ἀληθής εἰμί ἐθέλω μετά σύ ζητέω ἀρετή ὅτι εἰμί . ναί , ὦ Σωκράτης · ἀλλά πῶς λέγω οὗτος , ὅτι οὐ μανθάνω , ἀλλά ὅς καλέω μάθησις ἀνάμνησις εἰμί ; ἔχω ἐγώ οὗτος διδάσκω ὡς οὕτως ἔχω ;