plato-philosophy.meno 94
οὗτος μὲν δή σοι τοιοῦτος διδάσκαλος ἀρετῆς , ὃν καὶ σὺ ὁμολογεῖς ἐν τοῖς ἄριστον τῶν προτέρων εἶναι · ἄλλον δὲ δὴ σκεψώμεθα , Ἀριστείδην τὸν Λυσιμάχου · ἢ τοῦτον οὐχ ὁμολογεῖς ἀγαθὸν γεγονέναι ; ἔγωγε , πάντως δήπου . οὐκοῦν καὶ οὗτος τὸν ὑὸν τὸν αὑτοῦ Λυσίμαχον , ὅσα μὲν διδασκάλων εἴχετο , κάλλιστα Ἀθηναίων ἐπαίδευσε , ἄνδρα δὲ βελτίω δοκεῖ σοι ὁτουοῦν πεποιηκέναι ; τούτῳ γάρ που καὶ συγγέγονας καὶ ὁρᾷς οἷός ἐστιν . εἰ δὲ βούλει , Περικλέα , οὕτως μεγαλοπρεπῶς σοφὸν ἄνδρα , οἶσθʼ ὅτι δύο ὑεῖς ἔθρεψε , Πάραλον καὶ Ξάνθιππον ; ἔγωγε . τούτους μέντοι , ὡς οἶσθα καὶ σύ , ἱππέας μὲν ἐδίδαξεν οὐδενὸς χείρους Ἀθηναίων , καὶ μουσικὴν καὶ ἀγωνίαν καὶ τἆλλα ἐπαίδευσεν ὅσα τέχνης ἔχεται οὐδενὸς χείρους · ἀγαθοὺς δὲ ἄρα ἄνδρας οὐκ ἐβούλετο ποιῆσαι ; δοκῶ μέν , ἐβούλετο , ἀλλὰ μὴ οὐκ ᾖ διδακτόν . ἵνα δὲ μὴ ὀλίγους οἴῃ καὶ τοὺς φαυλοτάτους Ἀθηναίων ἀδυνάτους γεγονέναι τοῦτο τὸ πρᾶγμα , ἐνθυμήθητι ὅτι Θουκυδίδης αὖ δύο ὑεῖς ἔθρεψεν , Μελησίαν καὶ Στέφανον , καὶ τούτους ἐπαίδευσεν τά τε ἄλλα εὖ καὶ ἐπάλαισαν κάλλιστα Ἀθηναίων—τὸν μὲν γὰρ Ξανθίᾳ ἔδωκε , τὸν δὲ Εὐδώρῳ · οὗτοι δέ που ἐδόκουν τῶν τότε κάλλιστα παλαίειν—ἢ οὐ μέμνησαι ; ἔγωγε , ἀκοῇ . οὐκοῦν δῆλον ὅτι οὗτος οὐκ ἄν ποτε , οὗ μὲν ἔδει δαπανώμενον διδάσκειν , ταῦτα μὲν ἐδίδαξε τοὺς παῖδας τοὺς αὑτοῦ , οὗ δὲ οὐδὲν ἔδει ἀναλώσαντα ἀγαθοὺς ἄνδρας ποιῆσαι , ταῦτα δὲ οὐκ ἐδίδαξεν , εἰ διδακτὸν ἦν ; ἀλλὰ γὰρ ἴσως ὁ Θουκυδίδης φαῦλος ἦν , καὶ οὐκ ἦσαν αὐτῷ πλεῖστοι φίλοι Ἀθηναίων καὶ τῶν συμμάχων ; καὶ οἰκίας μεγάλης ἦν καὶ ἐδύνατο μέγα ἐν τῇ πόλει καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις Ἕλλησιν , ὥστε εἴπερ ἦν τοῦτο διδακτόν , ἐξευρεῖν ἂν ὅστις ἔμελλεν αὐτοῦ τοὺς ὑεῖς ἀγαθοὺς ποιήσειν , ἢ τῶν ἐπιχωρίων τις ἢ τῶν ξένων , εἰ αὐτὸς μὴ ἐσχόλαζεν διὰ τὴν τῆς πόλεως ἐπιμέλειαν . ἀλλὰ γάρ , ὦ ἑταῖρε Ἄνυτε , μὴ οὐκ ᾖ διδακτὸν ἀρετή .
Lemmas: οὗτος μέν δή σύ τοιοῦτος διδάσκαλος ἀρετή , ὅς καί σύ ὁμολογέω ἐν ὁ ἀγαθός ὁ πρότερος εἰμί · ἄλλος δέ δή σκοπέω , Ἀριστείδης ὁ Λυσίμαχος · ἤ οὗτος οὐ ὁμολογέω ἀγαθός γίγνομαι ; ἐγώ , πάντως δήπου . οὐκοῦν καί οὗτος ὁ υἱός ὁ ἑαυτοῦ Λυσίμαχος , ὅσος μέν διδάσκαλος ἔχω , καλός Ἀθηναῖος παιδεύω , ἀνήρ δέ ἀγαθός δοκέω σύ ὅστις ποιέω ; οὗτος γάρ που καί συγγίγνομαι καί ὁράω οἷος εἰμί . εἰ δέ βούλομαι , Περικλῆς , οὕτως μεγαλοπρεπής σοφός ἀνήρ , οἶδα ὅτι δύο υἱός τρέφω , Πάραλος καί Ξάνθιππος ; ἐγώ . οὗτος μέντοι , ὡς οἶδα καί σύ , ἱππεύς μέν διδάσκω οὐδείς κακός Ἀθηναῖος , καί μουσική καί ἀγωνία καί ἄλλος παιδεύω ὅσος τέχνη ἔχω οὐδείς κακός · ἀγαθός δέ ἄρα ἀνήρ οὐ βούλομαι ποιέω ; δοκέω μέν , βούλομαι , ἀλλά μή οὐ εἰμί διδακτός . ἵνα δέ μή ὀλίγος οἴομαι καί ὁ φαῦλος Ἀθηναῖος ἀδύνατος γίγνομαι οὗτος ὁ πρᾶγμα , ἐνθυμέομαι ὅτι Θουκυδίδης αὖ δύο υἱός τρέφω , Μελησίας καί Στέφανος , καί οὗτος παιδεύω ὁ τε ἄλλος εὖ καί παλαίω καλός Ἀθηναῖος μέν γάρ Ξανθίας δίδωμι , ὁ δέ Εὔδωρος · οὗτος δέ που δοκέω ὁ τότε καλός παλαίω οὐ μιμνῄσκω ; ἐγώ , ἀκοή . οὐκοῦν δῆλος ὅτι οὗτος οὐ ἄν ποτέ , ὅς μέν δέω δαπανάω διδάσκω , οὗτος μέν διδάσκω ὁ παῖς ὁ ἑαυτοῦ , ὅς δέ οὐδείς δέω ἀναλίσκω ἀγαθός ἀνήρ ποιέω , οὗτος δέ οὐ διδάσκω , εἰ διδακτός εἰμί ; ἀλλά γάρ ἴσως ὁ Θουκυδίδης φαῦλος εἰμί , καί οὐ εἰμί αὐτός πολύς φίλος Ἀθηναῖος καί ὁ σύμμαχος ; καί οἰκία μέγας εἰμί καί δύναμαι μέγας ἐν ὁ πόλις καί ἐν ὁ ἄλλος Ἕλλην , ὥστε εἴπερ εἰμί οὗτος διδακτός , ἐξευρίσκω ἄν ὅστις μέλλω αὐτός ὁ υἱός ἀγαθός ποιέω , ἤ ὁ ἐπιχώριος τις ἤ ὁ ξένος , εἰ αὐτός μή σχολάζω διά ὁ ὁ πόλις ἐπιμέλεια . ἀλλά γάρ , ὦ ἑταῖρος Ἄνυτος , μή οὐ εἰμί διδακτός ἀρετή .