plato-philosophy.menexenus 241
τὰ μὲν οὖν ἀριστεῖα τῷ λόγῳ ἐκείνοις ἀναθετέον , τὰ δὲ δευτερεῖα τοῖς περὶ Σαλαμῖνα καὶ ἐπʼ Ἀρτεμισίῳ ναυμαχήσασι καὶ νικήσασι . καὶ γὰρ τούτων τῶν ἀνδρῶν πολλὰ μὲν ἄν τις ἔχοι διελθεῖν , καὶ οἷα ἐπιόντα ὑπέμειναν κατά τε γῆν καὶ κατὰ θάλατταν , καὶ ὡς ἠμύναντο ταῦτα · ὃ δέ μοι δοκεῖ καὶ ἐκείνων κάλλιστον εἶναι , τούτου μνησθήσομαι , ὅτι τὸ ἑξῆς ἔργον τοῖς Μαραθῶνι διεπράξαντο . οἱ μὲν γὰρ Μαραθῶνι τοσοῦτον μόνον ἐπέδειξαν τοῖς Ἕλλησιν , ὅτι κατὰ γῆν οἷόν τε ἀμύνασθαι τοὺς βαρβάρους ὀλίγοις πολλούς , ναυσὶ δὲ ἔτι ἦν ἄδηλον καὶ δόξαν εἶχον Πέρσαι ἄμαχοι εἶναι κατὰ θάλατταν καὶ πλήθει καὶ πλούτῳ καὶ τέχνῃ καὶ ῥώμῃ · τοῦτο δὴ ἄξιον ἐπαινεῖν τῶν ἀνδρῶν τῶν τότε ναυμαχησάντων , ὅτι τὸν ἐχόμενον φόβον διέλυσαν τῶν Ἑλλήνων καὶ ἔπαυσαν φοβουμένους πλῆθος νεῶν τε καὶ ἀνδρῶν . ὑπʼ ἀμφοτέρων δὴ συμβαίνει , τῶν τε Μαραθῶνι μαχεσαμένων καὶ τῶν ἐν Σαλαμῖνι ναυμαχησάντων , παιδευθῆναι τοὺς ἄλλους Ἕλληνας , ὑπὸ μὲν τῶν κατὰ γῆν , ὑπὸ δὲ τῶν κατὰ θάλατταν μαθόντας καὶ ἐθισθέντας μὴ φοβεῖσθαι τοὺς βαρβάρους . τρίτον δὲ λέγω τὸ ἐν Πλαταιαῖς ἔργον καὶ ἀριθμῷ καὶ ἀρετῇ γενέσθαι τῆς Ἑλληνικῆς σωτηρίας , κοινὸν ἤδη τοῦτο Λακεδαιμονίων τε καὶ Ἀθηναίων . τὸ μὲν οὖν μέγιστον καὶ χαλεπώτατον οὗτοι πάντες ἠμύναντο , καὶ διὰ ταύτην τὴν ἀρετὴν νῦν τε ὑφʼ ἡμῶν ἐγκωμιάζονται καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ὑπὸ τῶν ὕστερον · μετὰ δὲ τοῦτο πολλαὶ μὲν πόλεις τῶν Ἑλλήνων ἔτι ἦσαν μετὰ τοῦ βαρβάρου , αὐτὸς δὲ ἠγγέλλετο βασιλεὺς διανοεῖσθαι ὡς ἐπιχειρήσων πάλιν ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας . δίκαιον δὴ καὶ τούτων ἡμᾶς ἐπιμνησθῆναι , οἳ τοῖς τῶν προτέρων ἔργοις τέλος τῆς σωτηρίας ἐπέθεσαν ἀνακαθηράμενοι καὶ ἐξελάσαντες πᾶν τὸ βάρβαρον ἐκ τῆς θαλάττης . ἦσαν δὲ οὗτοι οἵ τε ἐπʼ Εὐρυμέδοντι ναυμαχήσαντες καὶ οἱ εἰς Κύπρον στρατεύσαντες καὶ οἱ εἰς Αἴγυπτον πλεύσαντες καὶ ἄλλοσε πολλαχόσε , ὧν χρὴ μεμνῆσθαι καὶ χάριν αὐτοῖς εἰδέναι , ὅτι βασιλέα ἐποίησαν δείσαντα τῇ ἑαυτοῦ σωτηρίᾳ τὸν νοῦν προσέχειν , ἀλλὰ μὴ τῇ τῶν Ἑλλήνων ἐπιβουλεύειν φθορᾷ .
Lemmas: ὁ μέν οὖν ἀριστεῖα ὁ λόγος ἐκεῖνος ἀναθετέω , ὁ δέ δευτεραῖος ὁ περί Σαλαμίς καί ἐπί Ἀρτεμίσιον ναυμαχέω καί νικάω . καί γάρ οὗτος ὁ ἀνήρ πολύς μέν ἄν τις ἔχω διέρχομαι , καί οἷος ἐπέρχομαι ὑπομένω κατά τε γῆ καί κατά θάλασσα , καί ὡς ἀμύνω οὗτος · ὅς δέ ἐγώ δοκέω καί ἐκεῖνος καλός εἰμί , οὗτος μιμνῄσκω , ὅτι ὁ ἑξῆς ἔργον ὁ Μαραθών διαπράσσω . ὁ μέν γάρ Μαραθών τοσοῦτος μόνος ἐπιδείκνυμι ὁ Ἕλλην , ὅτι κατά γῆ οἷος τε ἀμύνω ὁ βάρβαρος ὀλίγος πολύς , ναῦς δέ ἔτι εἰμί ἄδηλος καί δόξα ἔχω Πέρσης ἄμαχος εἰμί κατά θάλασσα καί πλῆθος καί πλοῦτος καί τέχνη καί ῥώμη · οὗτος δή ἄξιος ἐπαινέω ὁ ἀνήρ ὁ τότε ναυμαχέω , ὅτι ὁ ἔχω φόβος διαλύω ὁ Ἕλλην καί παύω φοβέω πλῆθος ναῦς τε καί ἀνήρ . ὑπό ἀμφότερος δή συμβαίνω , ὁ τε Μαραθών μάχομαι καί ὁ ἐν Σαλαμίς ναυμαχέω , παιδεύω ὁ ἄλλος Ἕλλην , ὑπό μέν ὁ κατά γῆ , ὑπό δέ ὁ κατά θάλασσα μανθάνω καί ἐθίζω μή φοβέω ὁ βάρβαρος . τρίτος δέ λέγω ὁ ἐν Πλάταια ἔργον καί ἀριθμός καί ἀρετή γίγνομαι ὁ Ἑλληνικός σωτηρία , κοινός ἤδη οὗτος Λακεδαιμόνιος τε καί Ἀθηναῖος . ὁ μέν οὖν μέγας καί χαλεπός οὗτος πᾶς ἀμύνω , καί διά οὗτος ὁ ἀρετή νῦν τε ὑπό ἐγώ ἐγκωμιάζω καί εἰς ὁ ἔπειτα χρόνος ὑπό ὁ ὕστερον · μετά δέ οὗτος πολύς μέν πόλις ὁ Ἕλλην ἔτι εἰμί μετά ὁ βάρβαρος , αὐτός δέ ἀγγέλλω βασιλεύς διανοέω ὡς ἐπιχειρέω πάλιν ἐπί ὁ Ἕλλην . δίκαιος δή καί οὗτος ἐγώ ἐπιμιμνῄσκομαι , ὅς ὁ ὁ πρότερος ἔργον τέλος ὁ σωτηρία ἐπιτίθημι ἀνακαθαίρω καί ἐξελαύνω πᾶς ὁ βάρβαρος ἐκ ὁ θάλασσα . εἰμί δέ οὗτος ὁ τε ἐπί Εὐρυμέδων ναυμαχέω καί ὁ εἰς Κύπρος στρατεύω καί ὁ εἰς Αἴγυπτος πλέω καί ἄλλοτε πολλαχόσε , ὅς χρή μιμνῄσκω καί χάρις αὐτός οἶδα , ὅτι βασιλεύς ποιέω δείδω ὁ ἑαυτοῦ σωτηρία ὁ νόος προσέχω , ἀλλά μή ὁ ὁ Ἕλλην ἐπιβουλεύω φθορά .