plato-philosophy.menexenus 244
ἔκ τε γὰρ τοῦ Πειραιῶς καὶ τοῦ ἄστεως ὡς ἁσμένως καὶ οἰκείως ἀλλήλοις συνέμειξαν οἱ πολῖται καὶ παρʼ ἐλπίδα τοῖς ἄλλοις Ἕλλησι , τόν τε πρὸς τοὺς Ἐλευσῖνι πόλεμον ὡς μετρίως ἔθεντο · καὶ τούτων ἁπάντων οὐδὲν ἄλλʼ αἴτιον ἢ ἡ τῷ ὄντι συγγένεια , φιλίαν βέβαιον καὶ ὁμόφυλον οὐ λόγῳ ἀλλʼ ἔργῳ παρεχομένη . χρὴ δὲ καὶ τῶν ἐν τούτῳ τῷ πολέμῳ τελευτησάντων ὑπʼ ἀλλήλων μνείαν ἔχειν καὶ διαλλάττειν αὐτοὺς ᾧ δυνάμεθα , εὐχαῖς καὶ θυσίαις , ἐν τοῖς τοιοῖσδε , τοῖς κρατοῦσιν αὐτῶν εὐχομένους , ἐπειδὴ καὶ ἡμεῖς διηλλάγμεθα . οὐ γὰρ κακίᾳ ἀλλήλων ἥψαντο οὐδʼ ἔχθρᾳ ἀλλὰ δυστυχίᾳ . μάρτυρες δὲ ἡμεῖς αὐτοί ἐσμεν τούτων οἱ ζῶντες · οἱ αὐτοὶ γὰρ ὄντες ἐκείνοις γένει συγγνώμην ἀλλήλοις ἔχομεν ὧν τʼ ἐποιήσαμεν ὧν τʼ ἐπάθομεν . μετὰ δὲ τοῦτο παντελῶς εἰρήνης ἡμῖν γενομένης , ἡσυχίαν ἦγεν ἡ πόλις , τοῖς μὲν βαρβάροις συγγιγνώσκουσα , ὅτι παθόντες ὑπʼ αὐτῆς κακῶς οὐκ ἐνδεῶς ἠμύναντο , τοῖς δὲ Ἕλλησιν ἀγανακτοῦσα , μεμνημένη ὡς εὖ παθόντες ὑπʼ αὐτῆς οἵαν χάριν ἀπέδοσαν , κοινωσάμενοι τοῖς βαρβάροις , τάς τε ναῦς περιελόμενοι αἵ ποτʼ ἐκείνους ἔσωσαν , καὶ τείχη καθελόντες ἀνθʼ ὧν ἡμεῖς τἀκείνων ἐκωλύσαμεν πεσεῖν · διανοουμένη δὲ ἡ πόλις μὴ ἂν ἔτι ἀμῦναι μήτε Ἕλλησι πρὸς ἀλλήλων δουλουμένοις μήτε ὑπὸ βαρβάρων , οὕτως ᾤκει . ἡμῶν οὖν ἐν τοιαύτῃ διανοίᾳ ὄντων ἡγησάμενοι Λακεδαιμόνιοι τοὺς μὲν τῆς ἐλευθερίας ἐπικούρους πεπτωκέναι ἡμᾶς , σφέτερον δὲ ἤδη ἔργον εἶναι καταδουλοῦσθαι τοὺς ἄλλους , ταῦτʼ ἔπραττον . καὶ μηκύνειν μὲν τί δεῖ ; οὐ γὰρ πάλαι οὐδὲ παλαιῶν ἀνθρώπων γεγονότα λέγοιμʼ ἂν τὰ μετὰ ταῦτα · αὐτοὶ γὰρ ἴσμεν ὡς ἐκπεπληγμένοι ἀφίκοντο εἰς χρείαν τῆς πόλεως τῶν τε Ἑλλήνων οἱ πρῶτοι , Ἀργεῖοι καὶ Βοιωτοὶ καὶ Κορίνθιοι , καὶ τό γε θειότατον πάντων , τὸ καὶ βασιλέα εἰς τοῦτο ἀπορίας ἀφικέσθαι , ὥστε περιστῆναι αὐτῷ μηδαμόθεν ἄλλοθεν τὴν σωτηρίαν γενέσθαι ἀλλʼ ἢ ἐκ ταύτης τῆς πόλεως , ἣν προθύμως ἀπώλλυ . καὶ δὴ καὶ εἴ τις βούλοιτο τῆς πόλεως κατηγορῆσαι δικαίως , τοῦτʼ ἂν μόνον λέγων ὀρθῶς ἂν κατηγοροῖ , ὡς ἀεὶ λίαν φιλοικτίρμων ἐστὶ καὶ τοῦ ἥττονος θεραπίς .
Lemmas: ἐκ τε γάρ ὁ Πειραιεύς καί ὁ ἄστυ ὡς ἄσμενος καί οἰκεῖος ἀλλήλων συμμείγνυμι ὁ πολίτης καί παρά ἐλπίς ὁ ἄλλος Ἕλλην , ὁ τε πρός ὁ Ἐλευσίς πόλεμος ὡς μέτριος τίθημι · καί οὗτος ἅπας οὐδείς ἄλλος αἴτιος ἤ ὁ ὁ εἰμί συγγένεια , φιλία βέβαιος καί ὁμόφυλος οὐ λόγος ἀλλά ἔργον παρέχω . χρή δέ καί ὁ ἐν οὗτος ὁ πόλεμος τελευτάω ὑπό ἀλλήλων μνεία ἔχω καί διαλλάσσω αὐτός ὅς δύναμαι , εὐχή καί θυσία , ἐν ὁ τοιόσδε , ὁ κρατέω αὐτός εὔχομαι , ἐπειδή καί ἐγώ διαλλάσσω . οὐ γάρ κακία ἀλλήλων ἅπτω οὐδέ ἔχθρα ἀλλά δυστυχία . μάρτυς δέ ἐγώ αὐτός εἰμί οὗτος ὁ ζάω · ὁ αὐτός γάρ εἰμί ἐκεῖνος γένος συγγνώμη ἀλλήλων ἔχω ὅς τε ποιέω ὅς τε πάσχω . μετά δέ οὗτος παντελής εἰρήνη ἐγώ γίγνομαι , ἡσυχία ἄγω ὁ πόλις , ὁ μέν βάρβαρος συγγιγνώσκω , ὅτι πάσχω ὑπό αὐτός κακός οὐ ἐνδεής ἀμύνω , ὁ δέ Ἕλλην ἀγανακτέω , μιμνῄσκω ὡς εὖ πάσχω ὑπό αὐτός οἷος χάρις ἀποδίδωμι , κοινόω ὁ βάρβαρος , ὁ τε ναῦς περιαιρέω ὅς ποτέ ἐκεῖνος σῴζω , καί τεῖχος καθαιρέω ἀντί ὅς ἐγώ ἐκεῖνος κωλύω πίπτω · διανοέω δέ ὁ πόλις μή ἄν ἔτι ἀμύνω μήτε Ἕλλην πρός ἀλλήλων δουλόω μήτε ὑπό βάρβαρος , οὕτως οἰκέω . ἐγώ οὖν ἐν τοιοῦτος διάνοια εἰμί ἡγέομαι Λακεδαιμόνιος ὁ μέν ὁ ἐλευθερία ἐπίκουρος πίπτω ἐγώ , σφέτερος δέ ἤδη ἔργον εἰμί καταδουλόω ὁ ἄλλος , οὗτος πράσσω . καί μηκύνω μέν τίς δέω ; οὐ γάρ πάλαι οὐδέ παλαιός ἄνθρωπος γίγνομαι λέγω ἄν ὁ μετά οὗτος · αὐτός γάρ οἶδα ὡς ἐκπλήσσω ἀφικνέομαι εἰς χρεία ὁ πόλις ὁ τε Ἕλλην ὁ πρῶτος , Ἀργεῖος καί Βοιωτός καί Κορίνθιος , καί ὁ γε θεῖος πᾶς , ὁ καί βασιλεύς εἰς οὗτος ἀπορία ἀφικνέομαι , ὥστε περιίστημι αὐτός μηδαμόθεν ἄλλοθεν ὁ σωτηρία γίγνομαι ἀλλά ἤ ἐκ οὗτος ὁ πόλις , ὅς πρόθυμος ἀπόλλυμι . καί δή καί εἰ τις βούλομαι ὁ πόλις κατηγορέω δίκαιος , οὗτος ἄν μόνος λέγω ὀρθός ἄν κατηγορέω , ὡς ἀεί λίαν φιλοικτίρμων εἰμί καί ὁ ἥσσων θεραπίς .