plato-philosophy.menexenus 248
ὅτῳ γὰρ ἀνδρὶ εἰς ἑαυτὸν ἀνήρτηται πάντα τὰ πρὸς εὐδαιμονίαν φέροντα ἢ ἐγγὺς τούτου , καὶ μὴ ἐν ἄλλοις ἀνθρώποις αἰωρεῖται ἐξ ὧν ἢ εὖ ἢ κακῶς πραξάντων πλανᾶσθαι ἠνάγκασται καὶ τὰ ἐκείνου , τούτῳ ἄριστα παρεσκεύασται ζῆν , οὗτός ἐστιν ὁ σώφρων καὶ οὗτος ὁ ἀνδρεῖος καὶ φρόνιμος · οὗτος γιγνομένων χρημάτων καὶ παίδων καὶ διαφθειρομένων μάλιστα πείσεται τῇ παροιμίᾳ · οὔτε γὰρ χαίρων οὔτε λυπούμενος ἄγαν φανήσεται διὰ τὸ αὑτῷ πεποιθέναι . τοιούτους δὲ ἡμεῖς γε ἀξιοῦμεν καὶ τοὺς ἡμετέρους εἶναι καὶ βουλόμεθα καὶ φαμέν , καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς νῦν παρέχομεν τοιούτους , οὐκ ἀγανακτοῦντας οὐδὲ φοβουμένους ἄγαν εἰ δεῖ τελευτᾶν ἐν τῷ παρόντι . δεόμεθα δὴ καὶ πατέρων καὶ μητέρων τῇ αὐτῇ ταύτῃ διανοίᾳ χρωμένους τὸν ἐπίλοιπον βίον διάγειν , καὶ εἰδέναι ὅτι οὐ θρηνοῦντες οὐδὲ ὀλοφυρόμενοι ἡμᾶς ἡμῖν μάλιστα χαριοῦνται , ἀλλʼ εἴ τις ἔστι τοῖς τετελευτηκόσιν αἴσθησις τῶν ζώντων , οὕτως ἀχάριστοι εἶεν ἂν μάλιστα , ἑαυτούς τε κακοῦντες καὶ βαρέως φέροντες τὰς συμφοράς · κούφως δὲ καὶ μετρίως μάλιστʼ ἂν χαρίζοιντο . τὰ μὲν γὰρ ἡμέτερα τελευτὴν ἤδη ἕξει ἥπερ καλλίστη γίγνεται ἀνθρώποις , ὥστε πρέπει αὐτὰ μᾶλλον κοσμεῖν ἢ θρηνεῖν · γυναικῶν δὲ τῶν ἡμετέρων καὶ παίδων ἐπιμελούμενοι καὶ τρέφοντες καὶ ἐνταῦθα τὸν νοῦν τρέποντες τῆς τε τύχης μάλιστʼ ἂν εἶεν ἐν λήθῃ καὶ ζῷεν κάλλιον καὶ ὀρθότερον καὶ ἡμῖν προσφιλέστερον . ταῦτα δὴ ἱκανὰ τοῖς ἡμετέροις παρʼ ἡμῶν ἀγγέλλειν · τῇ δὲ πόλει παρακελευοίμεθʼ ἂν ὅπως ἡμῖν καὶ πατέρων καὶ ὑέων ἐπιμελήσονται , τοὺς μὲν παιδεύοντες κοσμίως , τοὺς δὲ γηροτροφοῦντες ἀξίως · νῦν δὲ ἴσμεν ὅτι καὶ ἐὰν μὴ ἡμεῖς παρακελευώμεθα , ἱκανῶς ἐπιμελήσεται . ταῦτα οὖν , ὦ παῖδες καὶ γονῆς τῶν τελευτησάντων , ἐκεῖνοί τε ἐπέσκηπτον ἡμῖν ἀπαγγέλλειν , καὶ ἐγὼ ὡς δύναμαι προθυμότατα ἀπαγγέλλω · καὶ αὐτὸς δέομαι ὑπὲρ ἐκείνων , τῶν μὲν μιμεῖσθαι τοὺς αὑτῶν , τῶν δὲ θαρρεῖν ὑπὲρ αὑτῶν , ὡς ἡμῶν καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ γηροτροφησόντων ὑμᾶς καὶ ἐπιμελησομένων , ὅπου ἂν ἕκαστος ἑκάστῳ ἐντυγχάνῃ ὁτῳοῦν τῶν ἐκείνων .
Lemmas: ὅστις γάρ ἀνήρ εἰς ἑαυτοῦ ἀναρτέομαι πᾶς ὁ πρός εὐδαιμονία φέρω ἤ ἐγγύς οὗτος , καί μή ἐν ἄλλος ἄνθρωπος αἰωρέω ἐκ ὅς ἤ εὖ ἤ κακός πράσσω πλανάω ἀναγκάζω καί ὁ ἐκεῖνος , οὗτος ἀγαθός παρασκευάζω ζάω , οὗτος εἰμί ὁ σώφρων καί οὗτος ὁ ἀνδρεῖος καί φρόνιμος · οὗτος γίγνομαι χρῆμα καί παῖς καί διαφθείρω μάλα πάσχω ὁ παροιμία · οὔτε γάρ χαίρω οὔτε λυπέω ἄγαν φαίνω διά ὁ ἑαυτοῦ πείθω . τοιοῦτος δέ ἐγώ γε ἀξιόω καί ὁ ἡμέτερος εἰμί καί βούλομαι καί φημί , καί ἐγώ αὐτός νῦν παρέχω τοιοῦτος , οὐ ἀγανακτέω οὐδέ φοβέω ἄγαν εἰ δέω τελευτάω ἐν ὁ πάρειμι . δέω δή καί πατήρ καί μήτηρ ὁ αὐτός οὗτος διάνοια χράω ὁ ἐπίλοιπος βίος διάγω , καί οἶδα ὅτι οὐ θρηνέω οὐδέ ὀλοφύρομαι ἐγώ ἐγώ μάλα χαρίζω , ἀλλά εἰ τις εἰμί ὁ τελευτάω αἴσθησις ὁ ζάω , οὕτως ἀχάριστος εἰμί ἄν μάλα , ἑαυτοῦ τε κακόω καί βαρύς φέρω ὁ συμφορά · κοῦφος δέ καί μέτριος μάλα ἄν χαρίζω . ὁ μέν γάρ ἡμέτερος τελευτή ἤδη ἔχω ὅς καλός γίγνομαι ἄνθρωπος , ὥστε πρέπω αὐτός μάλα κοσμέω ἤ θρηνέω · γυνή δέ ὁ ἡμέτερος καί παῖς ἐπιμελέομαι καί τρέφω καί ἐνταῦθα ὁ νόος τρέπω ὁ τε τύχη μάλα ἄν εἰμί ἐν λήθη καί ζάω καλός καί ὀρθός καί ἐγώ προσφιλής . οὗτος δή ἱκανός ὁ ἡμέτερος παρά ἐγώ ἀγγέλλω · ὁ δέ πόλις παρακελεύομαι ἄν ὅπως ἐγώ καί πατήρ καί υἱός ἐπιμελέομαι , ὁ μέν παιδεύω κόσμιος , ὁ δέ γηροτροφέω ἄξιος · νῦν δέ οἶδα ὅτι καί ἐάν μή ἐγώ παρακελεύομαι , ἱκανός ἐπιμελέομαι . οὗτος οὖν , ὦ παῖς καί γονή ὁ τελευτάω , ἐκεῖνος τε ἐπισκήπτω ἐγώ ἀπαγγέλλω , καί ἐγώ ὡς δύναμαι πρόθυμος ἀπαγγέλλω · καί αὐτός δέω ὑπέρ ἐκεῖνος , ὁ μέν μιμέομαι ὁ ἑαυτοῦ , ὁ δέ θαρσέω ὑπέρ ἑαυτοῦ , ὡς ἐγώ καί ἴδιος καί δημοσίᾳ γηροτροφέω σύ καί ἐπιμελέομαι , ὅπου ἄν ἕκαστος ἕκαστος ἐντυγχάνω ὅστις ὁ ἐκεῖνος .