plato-philosophy.menexenus 235
καὶ μήν , ὦ Μενέξενε , πολλαχῇ κινδυνεύει καλὸν εἶναι τὸ ἐν πολέμῳ ἀποθνῄσκειν . καὶ γὰρ ταφῆς καλῆς τε καὶ μεγαλοπρεποῦς τυγχάνει , καὶ ἐὰν πένης τις ὢν τελευτήσῃ , καὶ ἐπαίνου αὖ ἔτυχεν , καὶ ἐὰν φαῦλος ᾖ , ὑπʼ ἀνδρῶν σοφῶν τε καὶ οὐκ εἰκῇ ἐπαινούντων , ἀλλὰ ἐκ πολλοῦ χρόνου λόγους παρεσκευασμένων , οἳ οὕτως καλῶς ἐπαινοῦσιν , ὥστε καὶ τὰ προσόντα καὶ τὰ μὴ περὶ ἑκάστου λέγοντες , κάλλιστά πως τοῖς ὀνόμασι ποικίλλοντες , γοητεύουσιν ἡμῶν τὰς ψυχάς , καὶ τὴν πόλιν ἐγκωμιάζοντες κατὰ πάντας τρόπους καὶ τοὺς τετελευτηκότας ἐν τῷ πολέμῳ καὶ τοὺς προγόνους ἡμῶν ἅπαντας τοὺς ἔμπροσθεν καὶ αὐτοὺς ἡμᾶς τοὺς ἔτι ζῶντας ἐπαινοῦντες , ὥστʼ ἔγωγε , ὦ Μενέξενε , γενναίως πάνυ διατίθεμαι ἐπαινούμενος ὑπʼ αὐτῶν , καὶ ἑκάστοτε ἐξέστηκα ἀκροώμενος καὶ κηλούμενος , ἡγούμενος ἐν τῷ παραχρῆμα μείζων καὶ γενναιότερος καὶ καλλίων γεγονέναι . καὶ οἷα δὴ τὰ πολλὰ ἀεὶ μετʼ ἐμοῦ ξένοι τινὲς ἕπονται καὶ συνακροῶνται πρὸς οὓς ἐγὼ σεμνότερος ἐν τῷ παραχρῆμα γίγνομαι · καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ταὐτὰ ταῦτα δοκοῦσί μοι πάσχειν καὶ πρὸς ἐμὲ καὶ πρὸς τὴν ἄλλην πόλιν , θαυμασιωτέραν αὐτὴν ἡγεῖσθαι εἶναι ἢ πρότερον , ὑπὸ τοῦ λέγοντος ἀναπειθόμενοι . καί μοι αὕτη ἡ σεμνότης παραμένει ἡμέρας πλείω ἢ τρεῖς · οὕτως ἔναυλος ὁ λόγος τε καὶ ὁ φθόγγος παρὰ τοῦ λέγοντος ἐνδύεται εἰς τὰ ὦτα , ὥστε μόγις τετάρτῃ ἢ πέμπτῃ ἡμέρᾳ ἀναμιμνῄσκομαι ἐμαυτοῦ καὶ αἰσθάνομαι οὗ γῆς εἰμι , τέως δὲ οἶμαι μόνον οὐκ ἐν μακάρων νήσοις οἰκεῖν · οὕτως ἡμῖν οἱ ῥήτορες δεξιοί εἰσιν . ἀεὶ σὺ προσπαίζεις , ὦ Σώκρατες , τοὺς ῥήτορας . νῦν μέντοι οἶμαι ἐγὼ τὸν αἱρεθέντα οὐ πάνυ εὐπορήσειν · ἐξ ὑπογύου γὰρ παντάπασιν ἡ αἵρεσις γέγονεν , ὥστε ἴσως ἀναγκασθήσεται ὁ λέγων ὥσπερ αὐτοσχεδιάζειν . πόθεν , ὠγαθέ ; εἰσὶν ἑκάστοις τούτων λόγοι παρεσκευασμένοι , καὶ ἅμα οὐδὲ αὐτοσχεδιάζειν τά γε τοιαῦτα χαλεπόν . εἰ μὲν γὰρ δέοι Ἀθηναίους ἐν Πελοποννησίοις εὖ λέγειν ἢ Πελοποννησίους ἐν Ἀθηναίοις , ἀγαθοῦ ἂν ῥήτορος δέοι τοῦ πείσοντος καὶ εὐδοκιμήσοντος · ὅταν δέ τις ἐν τούτοις ἀγωνίζηται οὕσπερ καὶ ἐπαινεῖ , οὐδὲν μέγα δοκεῖν εὖ λέγειν . οὐκ οἴει , ὦ Σώκρατες ; οὐ μέντοι μὰ Δία . ἦ οἴει οἷός τʼ ἂν εἶναι αὐτὸς εἰπεῖν , εἰ δέοι καὶ ἕλοιτό σε ἡ βουλή ; καὶ ἐμοὶ μέν γε , ὦ Μενέξενε , οὐδὲν θαυμαστὸν οἵῳ τʼ εἶναι εἰπεῖν , ᾧ τυγχάνει διδάσκαλος οὖσα οὐ πάνυ φαύλη περὶ ῥητορικῆς , ἀλλʼ ἥπερ καὶ ἄλλους πολλοὺς καὶ ἀγαθοὺς πεποίηκε ῥήτορας , ἕνα δὲ καὶ διαφέροντα τῶν Ἑλλήνων , Περικλέα τὸν Ξανθίππου . τίς αὕτη ; ἢ δῆλον ὅτι Ἀσπασίαν λέγεις ;
Lemmas: καί μήν , ὦ Μενέξενος , πολλαχῆ κινδυνεύω καλός εἰμί ὁ ἐν πόλεμος ἀποθνῄσκω . καί γάρ ταφή καλός τε καί μεγαλοπρεπής τυγχάνω , καί ἐάν πένης τις εἰμί τελευτάω , καί ἔπαινος αὖ τυγχάνω , καί ἐάν φαῦλος εἰμί , ὑπό ἀνήρ σοφός τε καί οὐ εἰκῇ ἐπαινέω , ἀλλά ἐκ πολύς χρόνος λόγος παρασκευάζω , ὅς οὕτως καλός ἐπαινέω , ὥστε καί ὁ πρόσειμι καί ὁ μή περί ἕκαστος λέγω , καλός πως ὁ ὄνομα ποικίλλω , γοητεύω ἐγώ ὁ ψυχή , καί ὁ πόλις ἐγκωμιάζω κατά πᾶς τρόπος καί ὁ τελευτάω ἐν ὁ πόλεμος καί ὁ πρόγονος ἐγώ ἅπας ὁ ἔμπροσθεν καί αὐτός ἐγώ ὁ ἔτι ζάω ἐπαινέω , ὥστε ἐγώ , ὦ Μενέξενος , γενναῖος πάνυ διατίθημι ἐπαινέω ὑπό αὐτός , καί ἑκάστοτε ἐξίστημι ἀκροάομαι καί κηλέω , ἡγέομαι ἐν ὁ παραχρῆμα μέγας καί γενναῖος καί καλός γίγνομαι . καί οἷος δή ὁ πολύς ἀεί μετά ἐγώ ξένος τις ἕπομαι καί συνακροάομαι πρός ὅς ἐγώ σεμνός ἐν ὁ παραχρῆμα γίγνομαι · καί γάρ ἐκεῖνος αὐτός οὗτος δοκέω ἐγώ πάσχω καί πρός ἐγώ καί πρός ὁ ἄλλος πόλις , θαυμάσιος αὐτός ἡγέομαι εἰμί ἤ πρότερος , ὑπό ὁ λέγω ἀναπείθω . καί ἐγώ οὗτος ὁ σεμνότης παραμένω ἡμέρα πολύς ἤ τρεῖς · οὕτως ἔναυλος ὁ λόγος τε καί ὁ φθόγγος παρά ὁ λέγω ἐνδύω εἰς ὁ οὖς , ὥστε μόγις τέταρτος ἤ πέμπτος ἡμέρα ἀναμιμνῄσκω ἐμαυτοῦ καί αἰσθάνομαι οὗ γῆ εἰμί , τέως δέ οἴομαι μόνος οὐ ἐν μάκαρ νῆσος οἰκέω · οὕτως ἐγώ ὁ ῥήτωρ δεξιός εἰμί . ἀεί σύ προσπαίζω , ὦ Σωκράτης , ὁ ῥήτωρ . νῦν μέντοι οἴομαι ἐγώ ὁ αἱρέω οὐ πάνυ εὐπορέω · ἐκ ὑπόγυιος γάρ παντάπασι ὁ αἵρεσις γίγνομαι , ὥστε ἴσως ἀναγκάζω ὁ λέγω ὥσπερ αὐτοσχεδιάζω . πόθεν , ἀγαθός ; εἰμί ἕκαστος οὗτος λόγος παρασκευάζω , καί ἅμα οὐδέ αὐτοσχεδιάζω ὁ γε τοιοῦτος χαλεπός . εἰ μέν γάρ δέω Ἀθηναῖος ἐν Πελοποννήσιος εὖ λέγω ἤ Πελοποννήσιος ἐν Ἀθηναῖος , ἀγαθός ἄν ῥήτωρ δέω ὁ πείθω καί εὐδοκιμέω · ὅταν δέ τις ἐν οὗτος ἀγωνίζομαι ὅς καί ἐπαινέω , οὐδείς μέγας δοκέω εὖ λέγω . οὐ οἴομαι , ὦ Σωκράτης ; οὐ μέντοι μά Ζεύς . ἦ οἴομαι οἷος τε ἄν εἰμί αὐτός λέγω , εἰ δέω καί αἱρέω σύ ὁ βουλή ; καί ἐγώ μέν γε , ὦ Μενέξενος , οὐδείς θαυμαστός οἷος τε εἰμί λέγω , ὅς τυγχάνω διδάσκαλος εἰμί οὐ πάνυ φαῦλος περί ῥητορική , ἀλλά ὅς καί ἄλλος πολύς καί ἀγαθός ποιέω ῥήτωρ , εἷς δέ καί διαφέρω ὁ Ἕλλην , Περικλῆς ὁ Ξάνθιππος . τίς οὗτος ; ἤ δῆλος ὅτι Ἀσπασία λέγω ;