plato-philosophy.lysis 214
ἀλλὰ ταύτῃ μὲν μηκέτι ἴωμεν — καὶ γὰρ χαλεπή τίς μοι φαίνεται ὥσπερ ὁδὸς ἡ σκέψις—ᾗ δὲ ἐτράπημεν , δοκεῖ μοι χρῆναι ἰέναι , σκοποῦντα κατὰ τοὺς ποιητάς · οὗτοι γὰρ ἡμῖν ὥσπερ πατέρες τῆς σοφίας εἰσὶν καὶ ἡγεμόνες . λέγουσι δὲ δήπου οὐ φαύλως ἀποφαινόμενοι περὶ τῶν φίλων , οἳ τυγχάνουσιν ὄντες · ἀλλὰ τὸν θεὸν αὐτόν φασιν ποιεῖν φίλους αὐτούς , ἄγοντα παρʼ ἀλλήλους . λέγουσι δέ πως ταῦτα , ὡς ἐγᾦμαι , ὡδί—αἰεί τοι τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον καὶ ποιεῖ γνώριμον · ἢ οὐκ ἐντετύχηκας τούτοις τοῖς ἔπεσιν;—ἔγωγʼ , ἔφη.—οὐκοῦν καὶ τοῖς τῶν σοφωτάτων συγγράμμασιν ἐντετύχηκας ταῦτα αὐτὰ λέγουσιν , ὅτι τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ ἀνάγκη ἀεὶ φίλον εἶναι ; εἰσὶν δέ που οὗτοι οἱ περὶ φύσεώς τε καὶ τοῦ ὅλου διαλεγόμενοι καὶ γράφοντες.—ἀληθῆ , ἔφη , λέγεις.—ἆρʼ οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , εὖ λέγουσιν;—ἴσως , ἔφη.—ἴσως , ἦν δʼ ἐγώ , τὸ ἥμισυ αὐτοῦ , ἴσως δὲ καὶ πᾶν , ἀλλʼ ἡμεῖς οὐ συνίεμεν . δοκεῖ γὰρ ἡμῖν ὅ γε πονηρὸς τῷ πονηρῷ , ὅσῳ ἂν ἐγγυτέρω προσίῃ καὶ μᾶλλον ὁμιλῇ , τοσούτῳ ἐχθίων γίγνεσθαι . ἀδικεῖ γάρ · ἀδικοῦντας δὲ καὶ ἀδικουμένους ἀδύνατόν που φίλους εἶναι . οὐχ οὕτως;—ναί , ἦ δʼ ὅς.—ταύτῃ μὲν ἂν τοίνυν τοῦ λεγομένου τὸ ἥμισυ οὐκ ἀληθὲς εἴη , εἴπερ οἱ πονηροὶ ἀλλήλοις ὅμοιοι.—ἀληθῆ λέγεις.—ἀλλά μοι δοκοῦσιν λέγειν τοὺς ἀγαθοὺς ὁμοίους εἶναι ἀλλήλοις καὶ φίλους , τοὺς δὲ κακούς , ὅπερ καὶ λέγεται περὶ αὐτῶν , μηδέποτε ὁμοίους μηδʼ αὐτοὺς αὑτοῖς εἶναι , ἀλλʼ ἐμπλήκτους τε καὶ ἀσταθμήτους · ὃ δὲ αὐτὸ αὑτῷ ἀνόμοιον εἴη καὶ διάφορον , σχολῇ γέ τῳ ἄλλῳ ὅμοιον ἢ φίλον γένοιτʼ ἄν . ἢ οὐ καὶ σοὶ δοκεῖ οὕτως;—ἔμοιγʼ , ἔφη.—τοῦτο τοίνυν αἰνίττονται , ὡς ἐμοὶ δοκοῦσιν , ὦ ἑταῖρε , οἱ τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ φίλον λέγοντες , ὡς ὁ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ μόνος μόνῳ φίλος , ὁ δὲ κακὸς οὔτε ἀγαθῷ οὔτε κακῷ οὐδέποτε εἰς ἀληθῆ φιλίαν ἔρχεται . συνδοκεῖ σοι;—κατένευσεν.—ἔχομεν ἄρα ἤδη τίνες εἰσὶν οἱ φίλοι · ὁ γὰρ λόγος ἡμῖν σημαίνει ὅτι οἳ ἂν ὦσιν ἀγαθοί.—πάνυ γε , ἔφη , δοκεῖ . καὶ ἐμοί , ἦν δʼ ἐγώ . καίτοι δυσχεραίνω τί γε ἐν αὐτῷ · φέρε οὖν , ὦ πρὸς Διός , ἴδωμεν τί καὶ ὑποπτεύω . ὁ ὅμοιος τῷ ὁμοίῳ καθʼ ὅσον ὅμοιος φίλος , καὶ ἔστιν χρήσιμος ὁ τοιοῦτος τῷ τοιούτῳ ; μᾶλλον δὲ ὧδε · ὁτιοῦν ὅμοιον ὁτῳοῦν ὁμοίῳ τίνα ὠφελίαν ἔχειν ἢ τίνα βλάβην ἂν ποιῆσαι δύναιτο , ὃ μὴ καὶ αὐτὸ αὑτῷ ;
Lemmas: ἀλλά ταύτῃ μέν μηκέτι ἔρχομαι — καί γάρ χαλεπός τις ἐγώ φαίνω ὥσπερ ὁδός ὁ σκέψις δέ τέρπω , δοκέω ἐγώ χρή ἔρχομαι , σκοπέω κατά ὁ ποιητής · οὗτος γάρ ἐγώ ὥσπερ πατήρ ὁ σοφία εἰμί καί ἡγεμών . λέγω δέ δήπου οὐ φαῦλος ἀποφαίνω περί ὁ φίλος , ὅς τυγχάνω εἰμί · ἀλλά ὁ θεός αὐτός φημί ποιέω φίλος αὐτός , ἄγω παρά ἀλλήλων . λέγω δέ πως οὗτος , ὡς οἴομαι , ὁράω σύ ὁ ὅμοιος ἄγω θεός ὡς ὁ ὅμοιος καί ποιέω γνώριμος · ἤ οὐ ἐντυγχάνω οὗτος ὁ ἔπειμι , εφη.—ουκεω καί ὁ ὁ σοφός σύγγραμμα ἐντυγχάνω οὗτος αὐτός λέγω , ὅτι ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος ἀνάγκη ἀεί φίλος εἰμί ; εἰμί δέ που οὗτος ὁ περί φύσις τε καί ὁ ὅλος διαλέγω καί γράφοντες.—ἀληθῆ , φημί , λέγεις.—ἆρʼ οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , εὖ λέγουσιν;—ἴσως , ἐφίημι , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ ἥμισυς αὐτός , ἴσως δέ καί πᾶς , ἀλλά ἐγώ οὐ συνίημι . δοκέω γάρ ἐγώ ὁ γε πονηρός ὁ πονηρός , ὅσος ἄν ἐγγύς προσέρχομαι καί μάλα ὁμιλέω , τοσοῦτος ἐχθρός γίγνομαι . ἀδικέω γάρ · ἀδικέω δέ καί ἀδικέω ἀδύνατος που φίλος εἰμί . οὐ οὐτάω , ἠμί δέ ὅσσα μέν ἄν τοίνυν ὁ λέγω ὁ ἥμισυς οὐ ἀληθής εἰμί , εἴπερ ὁ πονηρός ἀλλήλων ὅμοιοι.—ἀληθῆ λέγεις.—ἀλλά ἐγώ δοκέω λέγω ὁ ἀγαθός ὅμοιος εἰμί ἀλλήλων καί φίλος , ὁ δέ κακός , ὅς καί λέγω περί αὐτός , μηδέποτε ὅμοιος μηδέ αὐτός ἑαυτοῦ εἰμί , ἀλλά ἔμπληκτος τε καί ἀστάθμητος · ὅς δέ αὐτός ἑαυτοῦ ἀνόμοιος εἰμί καί διάφορος , σχολή γε τις ἄλλος ὅμοιος ἤ φίλος γίγνομαι ἄν . ἤ οὐ καί σύ δοκέω οὕτως;—ἔμοιγʼ , ἔφη.—τοῦτο τοίνυν αἰνίσσομαι , ὡς ἐγώ δοκέω , ὦ ἑταῖρος , ὁ ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος φίλος λέγω , ὡς ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός μόνος μόνος φίλος , ὁ δέ κακός οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός οὐδέποτε εἰς ἀληθής φιλία ἔρχομαι . συνδοκέω σοι;—κατένευσεν.—ἔχομεν ἄρα ἤδη τίς εἰμί ὁ φίλος · ὁ γάρ λόγος ἐγώ σημαίνω ὅτι ὅς ἄν εἰμί ἀγαθοί.—πάνυ γε , φημί , δοκέω . καί ἐγώ , εἰμί δέ ἐγώ . καίτοι δυσχεραίνω τίς γε ἐν αὐτός · φέρω οὖν , ὦ πρός Ζεύς , ὁράω τίς καί ὑποπτεύω . ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος κατά ὅσος ὅμοιος φίλος , καί εἰμί χρήσιμος ὁ τοιοῦτος ὁ τοιοῦτος ; μάλα δέ ὧδε · ὁστισοῦν ὅμοιος ὅστις ὅμοιος τίς ὠφέλεια ἔχω ἤ τίς βλάβη ἄν ποιέω δύναμαι , ὅς μή καί αὐτός ἑαυτοῦ ;