plato-philosophy.lysis 217
τῷ ἀγαθῷ ἄρα τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακὸν μόνῳ μόνον συμβαίνει γίγνεσθαι φίλον.—ἀνάγκη , ὡς ἔοικεν . ἆρʼ οὖν καὶ καλῶς , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ παῖδες , ὑφηγεῖται ἡμῖν τὸ νῦν λεγόμενον ; εἰ γοῦν θέλοιμεν ἐννοῆσαι τὸ ὑγιαῖνον σῶμα , οὐδὲν ἰατρικῆς δεῖται οὐδὲ ὠφελίας · ἱκανῶς γὰρ ἔχει , ὥστε ὑγιαίνων οὐδεὶς ἰατρῷ φίλος διὰ τὴν ὑγίειαν . ἦ γάρ;—οὐδείς.—ἀλλʼ ὁ κάμνων οἶμαι διὰ τὴν νόσον.—πῶς γὰρ οὔ;—νόσος μὲν δὴ κακόν , ἰατρικὴ δὲ ὠφέλιμον καὶ ἀγαθόν.—ναί.—σῶμα δέ γέ που κατὰ τὸ σῶμα εἶναι οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακόν.—οὕτως.—ἀναγκάζεται δέ γε σῶμα διὰ νόσον ἰατρικὴν ἀσπάζεσθαι καὶ φιλεῖν.—δοκεῖ μοι.—τὸ μήτε κακὸν ἄρα μήτʼ ἀγαθὸν φίλον γίγνεται τοῦ ἀγαθοῦ διὰ κακοῦ παρουσίαν.—ἔοικεν.—δῆλον δέ γε ὅτι πρὶν γενέσθαι αὐτὸ κακὸν ὑπὸ τοῦ κακοῦ οὗ ἔχει . οὐ γὰρ δή γε κακὸν γεγονὸς ἔτι ἄν τι τοῦ ἀγαθοῦ ἐπιθυμοῖ καὶ φίλον εἴη · ἀδύνατον γὰρ ἔφαμεν κακὸν ἀγαθῷ φίλον εἶναι.—ἀδύνατον γάρ.—σκέψασθε δὴ ὃ λέγω . λέγω γὰρ ὅτι ἔνια μέν , οἷον ἂν ᾖ τὸ παρόν , τοιαῦτά ἐστι καὶ αὐτά , ἔνια δὲ οὔ . ὥσπερ εἰ ἐθέλοι τις χρώματί τῳ ὁτιοῦν ἀλεῖψαι , πάρεστίν που τῷ ἀλειφθέντι τὸ ἐπαλειφθέν.—πάνυ γε.—ἆρʼ οὖν καὶ ἔστιν τότε τοιοῦτον τὴν χρόαν τὸ ἀλειφθέν , οἷον τὸ ἐπόν ; — οὐ μανθάνω , ἦ δʼ ὅς.—ἀλλʼ ὧδε , ἦν δʼ ἐγώ . εἴ τίς σου ξανθὰς οὔσας τὰς τρίχας ψιμυθίῳ ἀλείψειεν , πότερον τότε λευκαὶ εἶεν ἢ φαίνοιντʼ ἄν;—φαίνοιντʼ ἄν , ἦ δʼ ὅς.—καὶ μὴν παρείη γʼ ἂν αὐταῖς λευκότης.—ναί.—ἀλλʼ ὅμως οὐδέν τι μᾶλλον ἂν εἶεν λευκαί πω , ἀλλὰ παρούσης λευκότητος οὔτε τι λευκαὶ οὔτε μέλαιναί εἰσιν.—ἀληθῆ.—ἀλλʼ ὅταν δή , ὦ φίλε , τὸ γῆρας αὐταῖς ταὐτὸν τοῦτο χρῶμα ἐπαγάγῃ , τότε ἐγένοντο οἷόνπερ τὸ παρόν , λευκοῦ παρουσίᾳ λευκαί.—πῶς γὰρ οὔ;—τοῦτο τοίνυν ἐρωτῶ νῦν δή , εἰ ᾧ ἄν τι παρῇ , τοιοῦτον ἔσται τὸ ἔχον οἷον τὸ παρόν · ἢ ἐὰν μὲν κατά τινα τρόπον παρῇ , ἔσται , ἐὰν δὲ μή , οὔ;—οὕτω μᾶλλον , ἔφη.—καὶ τὸ μήτε κακὸν ἄρα μήτʼ ἀγαθὸν ἐνίοτε κακοῦ παρόντος οὔπω κακόν ἐστιν , ἔστιν δʼ ὅτε ἤδη τὸ τοιοῦτον γέγονεν.—πάνυ γε.—οὐκοῦν ὅταν μήπω κακὸν ᾖ κακοῦ παρόντος , αὕτη μὲν ἡ παρουσία ἀγαθοῦ αὐτὸ ποιεῖ ἐπιθυμεῖν · ἡ δὲ κακὸν ποιοῦσα ἀποστερεῖ αὐτὸ τῆς τε ἐπιθυμίας ἅμα καὶ τῆς φιλίας τοῦ ἀγαθοῦ .
Lemmas: ὁ ἀγαθός ἄρα ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός μόνος μόνος συμβαίνω γίγνομαι φίλον.—ἀνάγκη , ὡς ἔοικα . ἆρα οὖν καί καλός , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ παῖς , ὑφηγέομαι ἐγώ ὁ νῦν λέγω ; εἰ γοῦν ἐθέλω ἐννοέω ὁ ὑγιαίνω σῶμα , οὐδείς ἰατρικός δέω οὐδέ ὠφέλεια · ἱκανός γάρ ἔχω , ὥστε ὑγιαίνω οὐδείς ἰατρός φίλος διά ὁ ὑγίεια . ἦ γάρ;—οὐδείς.—ἀλλʼ ὁ κάμνω οἴομαι διά ὁ νόσος γάρ οὔ;—νόσος μέν δή κακός , ἰατρικός δέ ὠφέλιμος καί ἀγαθόν.—ναί.—σῶμα δέ γε που κατά ὁ σῶμα εἰμί οὔτε ἀγαθός οὔτε κακόν.—οὕτως.—ἀναγκάζεται δέ γε σῶμα διά νόσος ἰατρικός ἀσπάζομαι καί φιλεῖνος μοι.—τὸ μήτε κακός ἄρα μήτε ἀγαθός φίλος γίγνομαι ὁ ἀγαθός διά κακός παρουσίαν.—ἔοικεν.—δῆλον δέ γε ὅτι πρίν γίγνομαι αὐτός κακός ὑπό ὁ κακός ὅς ἔχω . οὐ γάρ δή γε κακός γίγνομαι ἔτι ἄν τις ὁ ἀγαθός ἐπιθυμέω καί φίλος εἰμί · ἀδύνατος γάρ φημί κακός ἀγαθός φίλος ειναι.—αδυναω γάρ.—σκέψασθε δή ὅς λέγω . λέγω γάρ ὅτι ἔνιοι μέν , οἷος ἄν εἰμί ὁ πάρειμι , τοιοῦτος εἰμί καί αὐτός , ἔνιοι δέ οὐ . ὥσπερ εἰ ἐθέλω τις χρῶμα τις ὁστισοῦν ἀλείφω , πάρειμι που ὁ ἀλείφω ὁ ἐπαλείφω ὅς οὖν καί εἰμί τότε τοιοῦτος ὁ χροιά ὁ ἀλείφω , οἷος ὁ ἔπειμι ; — οὐ μανθάνω , ἠμί δέ ὅς.—ἀλλʼ ὧδε , εἰμί δέ ἐγώ . εἰ τις σύ ξανθός εἰμί ὁ θρίξ ψιμύθιον ἀλείφω , πότερος τότε λευκός εἰμί ἤ φαίνω ἀναφαίνω ἄν , ἠμί δέ ἵημι μήν πάρειμι γε ἄν αὐτός λευκότης.—ναί.—ἀλλʼ ὅμως οὐδείς τις μάλα ἄν εἰμί λευκός πω , ἀλλά πάρειμι λευκότης οὔτε τις λευκός οὔτε μέλας εἰσέρχομαι ὅταν δή , ὦ φίλος , ὁ γῆρας αὐτός αὐτός οὗτος χρῶμα ἐπάγω , τότε γίγνομαι οἷος ὁ πάρειμι , λευκός παρουσία λευκαί.—πῶς γάρ οὔ;—τοῦτο τοίνυν ἐρωτάω νῦν δή , εἰ ὅς ἄν τις παρέρχομαι , τοιοῦτος εἰμί ὁ ἔχω οἷος ὁ πάρειμι · ἤ ἐάν μέν κατά τις τρόπος παρέρχομαι , εἰμί , ἐάν δέ μή , οὔ;—οὕτω μάλα , ἐφίημι ὁ μήτε κακός ἄρα μήτε ἀγαθός ἐνίοτε κακός πάρειμι οὔπω κακός εἰμί , εἰμί δέ ὅτε ἤδη ὁ τοιοῦτος γέγονεν.—πάνυ γε.—ουκεω ὅταν μήπω κακός εἰμί κακός πάρειμι , οὗτος μέν ὁ παρουσία ἀγαθός αὐτός ποιέω ἐπιθυμέω · ὁ δέ κακός ποιέω ἀποστερέω αὐτός ὁ τε ἐπιθυμία ἅμα καί ὁ φιλία ὁ ἀγαθός .