plato-philosophy.lysis 220
ἢ ὧδέ πως ἔχει · πᾶσα ἡ τοιαύτη σπουδὴ οὐκ ἐπὶ τούτοις ἐστὶν ἐσπουδασμένη , ἐπὶ τοῖς ἕνεκά του παρασκευαζομένοις , ἀλλʼ ἐπʼ ἐκείνῳ οὗ ἕνεκα πάντα τὰ τοιαῦτα παρασκευάζεται . οὐχ ὅτι πολλάκις λέγομεν ὡς περὶ πολλοῦ ποιούμεθα χρυσίον καὶ ἀργύριον · ἀλλὰ μὴ οὐδέν τι μᾶλλον οὕτω τό γε ἀληθὲς ἔχῃ , ἀλλʼ ἐκεῖνό ἐστιν ὃ περὶ παντὸς ποιούμεθα , ὃ ἂν φανῇ ὄν , ὅτου ἕνεκα καὶ χρυσίον καὶ πάντα τὰ παρασκευαζόμενα παρασκευάζεται . ἆρʼ οὕτως φήσομεν;—πάνυ γε.—οὐκοῦν καὶ περὶ τοῦ φίλου ὁ αὐτὸς λόγος ; ὅσα γάρ φαμεν φίλα εἶναι ἡμῖν ἕνεκα φίλου τινὸς ἑτέρου , ῥήματι φαινόμεθα λέγοντες αὐτό · φίλον δὲ τῷ ὄντι κινδυνεύει ἐκεῖνο αὐτὸ εἶναι , εἰς ὃ πᾶσαι αὗται αἱ λεγόμεναι φιλίαι τελευτῶσιν.—κινδυνεύει οὕτως , ἔφη , ἔχειν.—οὐκοῦν τό γε τῷ ὄντι φίλον οὐ φίλου τινὸς ἕνεκα φίλον ἐστίν;—ἀληθῆ . τοῦτο μὲν δὴ ἀπήλλακται , μὴ φίλου τινὸς ἕνεκα τὸ φίλον φίλον εἶναι · ἀλλʼ ἆρα τὸ ἀγαθόν ἐστιν φίλον;—ἔμοιγε δοκεῖ.—ἆρʼ οὖν διὰ τὸ κακὸν τὸ ἀγαθὸν φιλεῖται , καὶ ἔχει ὧδε · εἰ τριῶν ὄντων ὧν νυνδὴ ἐλέγομεν , ἀγαθοῦ καὶ κακοῦ καὶ μήτε ἀγαθοῦ μήτε κακοῦ , τὰ δύο λειφθείη , τὸ δὲ κακὸν ἐκποδὼν ἀπέλθοι καὶ μηδενὸς ἐφάπτοιτο μήτε σώματος μήτε ψυχῆς μήτε τῶν ἄλλων , ἃ δή φαμεν αὐτὰ καθʼ αὑτὰ οὔτε κακὰ εἶναι οὔτε ἀγαθά , ἆρα τότε οὐδὲν ἂν ἡμῖν χρήσιμον εἴη τὸ ἀγαθόν , ἀλλʼ ἄχρηστον ἂν γεγονὸς εἴη ; εἰ γὰρ μηδὲν ἡμᾶς ἔτι βλάπτοι , οὐδὲν ἂν οὐδεμιᾶς ὠφελίας δεοίμεθα , καὶ οὕτω δὴ ἂν τότε γένοιτο κατάδηλον ὅτι διὰ τὸ κακὸν τἀγαθὸν ἠγαπῶμεν καὶ ἐφιλοῦμεν , ὡς φάρμακον ὂν τοῦ κακοῦ τὸ ἀγαθόν , τὸ δὲ κακὸν νόσημα · νοσήματος δὲ μὴ ὄντος οὐδὲν δεῖ φαρμάκου . ἆρʼ οὕτω πέφυκέ τε καὶ φιλεῖται τἀγαθὸν διὰ τὸ κακὸν ὑφʼ ἡμῶν , τῶν μεταξὺ ὄντων τοῦ κακοῦ τε καὶ τἀγαθοῦ , αὐτὸ δʼ ἑαυτοῦ ἕνεκα οὐδεμίαν χρείαν ἔχει;—ἔοικεν , ἦ δʼ ὅς , οὕτως ἔχειν.—τὸ ἄρα φίλον ἡμῖν ἐκεῖνο , εἰς ὃ ἐτελεύτα πάντα τὰ ἄλλα — ἕνεκα ἑτέρου φίλου φίλα ἔφαμεν εἶναι ἐκεῖνα—οὐδὲν τούτοις ἔοικεν . ταῦτα μὲν γὰρ φίλου ἕνεκα φίλα κέκληται , τὸ δὲ τῷ ὄντι φίλον πᾶν τοὐναντίον τούτου φαίνεται πεφυκός · φίλον γὰρ ἡμῖν ἀνεφάνη ὂν ἐχθροῦ ἕνεκα , εἰ δὲ τὸ ἐχθρὸν ἀπέλθοι , οὐκέτι , ὡς ἔοικʼ , ἔσθʼ ἡμῖν φίλον.—οὔ μοι δοκεῖ , ἔφη , ὥς γε νῦν λέγεται . —
Lemmas: ἤ ὧδε πως ἔχω · πᾶς ὁ τοιοῦτος σπουδή οὐ ἐπί οὗτος εἰμί σπουδάζω , ἐπί ὁ ἕνεκα τις παρασκευάζω , ἀλλά ἐπί ἐκεῖνος ὅς ἕνεκα πᾶς ὁ τοιοῦτος παρασκευάζω . οὐ ὅτι πολλάκις λέγω ὡς περί πολύς ποιέω χρυσίον καί ἀργύριον · ἀλλά μή οὐδείς τις μάλα οὕτως ὁ γε ἀληθής ἔχω , ἀλλά ἐκεῖνος εἰμί ὅς περί πᾶς ποιέω , ὅς ἄν φαίνω εἰμί , ὅστις ἕνεκα καί χρυσίον καί πᾶς ὁ παρασκευάζω παρασκευάζω . ἆρα οὕτως φήσομεν;—πάνυ γε.—ουκεω καί περί ὁ φίλος ὁ αὐτός λόγος ; ὅσος γάρ φημί φίλος εἰμί ἐγώ ἕνεκα φίλος τις ἕτερος , ῥῆμα φαίνω λέγω αὐτός · φίλος δέ ὁ εἰμί κινδυνεύω ἐκεῖνος αὐτός εἰμί , εἰς ὅς πᾶς οὗτος ὁ λέγω φιλία τελευτωσιν.—κινδυνευω οὕτως , φημί , εχειν.—ουκεω ὁ γε ὁ εἰμί φίλος οὐ φίλος τις ἕνεκα φίλος ἐστίν;—ἀληθῆ . οὗτος μέν δή ἀπαλλάσσω , μή φίλος τις ἕνεκα ὁ φίλος φίλος εἰμί · ἀλλά ἆρα ὁ ἀγαθός εἰμί φίλον;—ἔμοιγε ὅδε οὖν διά ὁ κακός ὁ ἀγαθός φιλέω , καί ἔχω ὧδε · εἰ τρεῖς εἰμί ὅς νυνδί λέγω , ἀγαθός καί κακός καί μήτε ἀγαθός μήτε κακός , ὁ δύο λείπω , ὁ δέ κακός ἐκποδών ἀπέρχομαι καί μηδείς ἐφάπτω μήτε σῶμα μήτε ψυχή μήτε ὁ ἄλλος , ὅς δή φημί αὐτός κατά ἑαυτοῦ οὔτε κακός εἰμί οὔτε ἀγαθός , ἆρα τότε οὐδείς ἄν ἐγώ χρήσιμος εἰμί ὁ ἀγαθός , ἀλλά ἄχρηστος ἄν γίγνομαι εἰμί ; εἰ γάρ μηδείς ἐγώ ἔτι βλάπτω , οὐδείς ἄν οὐδείς ὠφέλεια δέω , καί οὕτως δή ἄν τότε γίγνομαι κατάδηλος ὅτι διά ὁ κακός ἀγαθός ἀγαπάω καί φιλέω , ὡς φάρμακον εἰμί ὁ κακός ὁ ἀγαθός , ὁ δέ κακός νόσημα · νόσημα δέ μή εἰμί οὐδείς δέω φάρμακον . ἆρα οὕτως φύω τε καί φιλέω ἀγαθός διά ὁ κακός ὑπό ἐγώ , ὁ μεταξύ εἰμί ὁ κακός τε καί ἀγαθός , αὐτός δέ ἑαυτοῦ ἕνεκα οὐδείς χρεία εχει;—εοικω , ἠμί δέ ὅς , οὕτως ἔχειν.—τὸ ἄρα φίλος ἐγώ ἐκεῖνος , εἰς ὅς τελευτάω πᾶς ὁ ἄλλος — ἕνεκα ἕτερος φίλος φίλος φημί εἰμί ἐκεῖνα—οὐδὲν οὗτος ἔοικα . οὗτος μέν γάρ φίλος ἕνεκα φίλος καλέω , ὁ δέ ὁ εἰμί φίλος πᾶς ἐναντίος οὗτος φαίνω φύω · φίλος γάρ ἐγώ ἀναφαίνω εἰμί ἐχθρός ἕνεκα , εἰ δέ ὁ ἐχθρός ἀπέρχομαι , οὐκέτι , ὡς ἔοικα , εἰμί ἐγώ οὖλος ἐγώ δοκέω , φημί , ὡς γε νῦν λέγω . —