plato-philosophy.lysis 216
τροφὴν γὰρ εἶναι τὸ ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ · τὸ γὰρ ὅμοιον τοῦ ὁμοίου οὐδὲν ἂν ἀπολαῦσαι . καὶ μέντοι , ὦ ἑταῖρε , καὶ κομψὸς ἐδόκει εἶναι ταῦτα λέγων · εὖ γὰρ ἔλεγεν . ὑμῖν δέ , ἦν δʼ ἐγώ , πῶς δοκεῖ λέγειν;—εὖ γε , ἔφη ὁ Μενέξενος , ὥς γε οὑτωσὶ ἀκοῦσαι.—φῶμεν ἄρα τὸ ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ μάλιστα φίλον εἶναι;—πάνυ γε.—εἶεν , ἦν δʼ ἐγώ · οὐκ ἀλλόκοτον , ὦ Μενέξενε ; καὶ ἡμῖν εὐθὺς ἅσμενοι ἐπιπηδήσονται οὗτοι οἱ πάσσοφοι ἄνδρες , οἱ ἀντιλογικοί , καὶ ἐρήσονται εἰ οὐκ ἐναντιώτατον ἔχθρα φιλίᾳ ; οἷς τί ἀποκρινούμεθα ; ἢ οὐκ ἀνάγκη ὁμολογεῖν ὅτι ἀληθῆ λέγουσιν;—ἀνάγκη.—ἆρʼ οὖν , φήσουσιν , τὸ ἐχθρὸν τῷ φίλῳ φίλον ἢ τὸ φίλον τῷ ἐχθρῷ;—οὐδέτερα , ἔφη.—ἀλλὰ τὸ δίκαιον τῷ ἀδίκῳ , ἢ τὸ σῶφρον τῷ ἀκολάστῳ , ἢ τὸ ἀγαθὸν τῷ κακῷ;—οὐκ ἄν μοι δοκεῖ οὕτως ἔχειν.—ἀλλὰ μέντοι , ἦν δʼ ἐγώ , εἴπερ γε κατὰ τὴν ἐναντιότητά τί τῳ φίλον ἐστίν , ἀνάγκη καὶ ταῦτα φίλα εἶναι.—ἀνάγκη.—οὔτε ἄρα τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ οὔτε τὸ ἐναντίον τῷ ἐναντίῳ φίλον.—οὐκ ἔοικεν . ἔτι δὲ καὶ τόδε σκεψώμεθα , μὴ ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς λανθάνει τὸ φίλον ὡς ἀληθῶς οὐδὲν τούτων ὄν , ἀλλὰ τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακὸν φίλον οὕτω ποτὲ γιγνόμενον τοῦ ἀγαθοῦ.—πῶς , ἦ δʼ ὅς , λέγεις;—ἀλλὰ μὰ Δία , ἦν δʼ ἐγώ , οὐκ οἶδα , ἀλλὰ τῷ ὄντι αὐτὸς εἰλιγγιῶ ὑπὸ τῆς τοῦ λόγου ἀπορίας , καὶ κινδυνεύει κατὰ τὴν ἀρχαίαν παροιμίαν τὸ καλὸν φίλον εἶναι . ἔοικε γοῦν μαλακῷ τινι καὶ λείῳ καὶ λιπαρῷ · διὸ καὶ ἴσως ῥᾳδίως διολισθαίνει καὶ διαδύεται ἡμᾶς , ἅτε τοιοῦτον ὄν . λέγω γὰρ τἀγαθὸν καλὸν εἶναι · σὺ δʼ οὐκ οἴει;—ἔγωγε.—λέγω τοίνυν ἀπομαντευόμενος , τοῦ καλοῦ τε καὶ ἀγαθοῦ φίλον εἶναι τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακόν · πρὸς ἃ δὲ λέγων μαντεύομαι , ἄκουσον . δοκεῖ μοι ὡσπερεὶ τρία ἄττα εἶναι γένη , τὸ μὲν ἀγαθόν , τὸ δὲ κακόν , τὸ δʼ οὔτʼ ἀγαθὸν οὔτε κακόν · τί δὲ σοί;—καὶ ἐμοί , ἔφη.—καὶ οὔτε τἀγαθὸν τἀγαθῷ οὔτε τὸ κακὸν τῷ κακῷ οὔτε τἀγαθὸν τῷ κακῷ φίλον εἶναι , ὥσπερ οὐδʼ ὁ ἔμπροσθεν λόγος ἐᾷ · λείπεται δή , εἴπερ τῴ τί ἐστιν φίλον , τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακὸν φίλον εἶναι ἢ τοῦ ἀγαθοῦ ἢ τοῦ τοιούτου οἷον αὐτό ἐστιν . οὐ γὰρ ἄν που τῷ κακῷ φίλον ἄν τι γένοιτο.—ἀληθῆ.—οὐδὲ μὴν τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ ἔφαμεν ἄρτι · ἦ γάρ;—ναί.—οὐκ ἄρα ἔσται τῷ μήτε ἀγαθῷ μήτε κακῷ τὸ τοιοῦτον φίλον οἷον αὐτό.—οὐ φαίνεται . —
Lemmas: τροφή γάρ εἰμί ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος · ὁ γάρ ὅμοιος ὁ ὅμοιος οὐδείς ἄν ἀπολαύω . καί μέντοι , ὦ ἑταῖρος , καί κομψός δοκέω εἰμί οὗτος λέγω · εὖ γάρ λέγω . σύ δέ , εἰμί δέ ἐγώ , πῶς δοκέω λέγω γε , φημί ὁ Μενέξενος , ὡς γε οὕτως ἀκοῦσαι.—φῶμεν ἄρα ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος μάλα φίλος εἶναι;—πάνυ γίγνομαι , εἰμί δέ ἐγώ · οὐ ἀλλόκοτος , ὦ Μενέξενος ; καί ἐγώ εὐθύς ἄσμενος ἐπιπηδάω οὗτος ὁ πάνσοφος ἀνήρ , ὁ ἀντιλογικός , καί ἔρομαι εἰ οὐ ἐναντίος ἔχθρα φιλία ; ὅς τίς ἀποκρίνω ; ἤ οὐ ἀνάγκη ὁμολογέω ὅτι ἀληθής λέγουσιν;—ἀνάγκη.—ἆρʼ οὖν , φημί , ὁ ἐχθρός ὁ φίλος φίλος ἤ ὁ φίλος ὁ ἐχθρῷ;—οὐδέτερα , ἔφη.—ἀλλὰ ὁ δίκαιος ὁ ἄδικος , ἤ ὁ σώφρων ὁ ἀκόλαστος , ἤ ὁ ἀγαθός ὁ κακός ἄν ἐγώ δοκέω οὕτως ἔχειν.—ἀλλὰ μέντοι , εἰμί δέ ἐγώ , εἴπερ γε κατά ὁ ἐναντιότης τίς τις φίλος εἰμί , ἀνάγκη καί οὗτος φίλος εἶναι.—ἀνάγκη.—οὔτε ἄρα ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος οὔτε ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος φίλον.—οὐκ ἔοικα . ἔτι δέ καί ὅδε σκοπέω , μή ἔτι μάλα ἐγώ λανθάνω ὁ φίλος ὡς ἀληθής οὐδείς οὗτος εἰμί , ἀλλά ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός φίλος οὕτως ποτέ γίγνομαι ὁ ἀγαθοῦ.—πῶς , ἠμί δέ ὅς , λέγεις;—ἀλλὰ μά Ζεύς , εἰμί δέ ἐγώ , οὐ οἶδα , ἀλλά ὁ εἰμί αὐτός εἰλιγγιάω ὑπό ὁ ὁ λόγος ἀπορία , καί κινδυνεύω κατά ὁ ἀρχαῖος παροιμία ὁ καλός φίλος εἰμί . ἔοικα γοῦν μαλακός τις καί λεῖος καί λιπαρός · διό καί ἴσως ῥᾴδιος διολισθάνω καί διαδύνω ἐγώ , ἅτε τοιοῦτος εἰμί . λέγω γάρ ἀγαθός καλός εἰμί · σύ δέ οὐ οἴγω τοίνυν ἀπομαντεύομαι , ὁ καλός τε καί ἀγαθός φίλος εἰμί ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός · πρός ὅς δέ λέγω μαντεύομαι , ἀκούω . δοκέω ἐγώ ὡσπερεί τρεῖς τις εἰμί γένος , ὁ μέν ἀγαθός , ὁ δέ κακός , ὁ δέ οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός · τίς δέ σοί;—καὶ ἐγώ , ἐφίημι οὔτε ἀγαθός ἀγαθός οὔτε ὁ κακός ὁ κακός οὔτε ἀγαθός ὁ κακός φίλος εἰμί , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἔμπροσθεν λόγος ἐάω · λείπω δή , εἴπερ τις τις εἰμί φίλος , ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός φίλος εἰμί ἤ ὁ ἀγαθός ἤ ὁ τοιοῦτος οἷος αὐτός εἰμί . οὐ γάρ ἄν που ὁ κακός φίλος ἄν τις γένοιτο.—ἀληθῆ.—οὐδὲ μήν ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος φημί ἄρτι · ἦ γάρ;—ναί.—οὐκ ἄρα εἰμί ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός ὁ τοιοῦτος φίλος οἷος αὐτός φαίνω . —