plato-philosophy.lysis 206
ἐὰν μὲν γὰρ ἕλῃς τὰ παιδικὰ τοιαῦτα ὄντα , κόσμος σοι ἔσται τὰ λεχθέντα καὶ ᾀσθέντα καὶ τῷ ὄντι ἐγκώμια ὥσπερ νενικηκότι , ὅτι τοιούτων παιδικῶν ἔτυχες · ἐὰν δέ σε διαφύγῃ , ὅσῳ ἂν μείζω σοι εἰρημένα ᾖ ἐγκώμια περὶ τῶν παιδικῶν , τοσούτῳ μειζόνων δόξεις καλῶν τε καὶ ἀγαθῶν ἐστερημένος καταγέλαστος εἶναι . ὅστις οὖν τὰ ἐρωτικά , ὦ φίλε , σοφός , οὐκ ἐπαινεῖ τὸν ἐρώμενον πρὶν ἂν ἕλῃ , δεδιὼς τὸ μέλλον ὅπῃ ἀποβήσεται . καὶ ἅμα οἱ καλοί , ἐπειδάν τις αὐτοὺς ἐπαινῇ καὶ αὔξῃ , φρονήματος ἐμπίμπλανται καὶ μεγαλαυχίας · ἢ οὐκ οἴει ; ἔγωγε , ἔφη . οὐκοῦν ὅσῳ ἂν μεγαλαυχότεροι ὦσιν , δυσαλωτότεροι γίγνονται ; εἰκός γε . ποῖός τις οὖν ἄν σοι δοκεῖ θηρευτὴς εἶναι , εἰ ἀνασοβοῖ θηρεύων καὶ δυσαλωτοτέραν τὴν ἄγραν ποιοῖ ; δῆλον ὅτι φαῦλος . καὶ μὲν δὴ λόγοις τε καὶ ᾠδαῖς μὴ κηλεῖν ἀλλʼ ἐξαγριαίνειν πολλὴ ἀμουσία · ἦ γάρ ; δοκεῖ μοι . σκόπει δή , ὦ Ἱππόθαλες , ὅπως μὴ πᾶσι τούτοις ἔνοχον σαυτὸν ποιήσεις διὰ τὴν ποίησιν · καίτοι οἶμαι ἐγὼ ἄνδρα ποιήσει βλάπτοντα ἑαυτὸν οὐκ ἄν σε ἐθέλειν ὁμολογῆσαι ὡς ἀγαθός ποτʼ ἐστὶν ποιητής , βλαβερὸς ὢν ἑαυτῷ . οὐ μὰ τὸν Δία , ἔφη · πολλὴ γὰρ ἂν ἀλογία εἴη . ἀλλὰ διὰ ταῦτα δή σοι , ὦ Σώκρατες , ἀνακοινοῦμαι , καὶ εἴ τι ἄλλο ἔχεις , συμβούλευε τίνα ἄν τις λόγον διαλεγόμενος ἢ τί πράττων προσφιλὴς παιδικοῖς γένοιτο . οὐ ῥᾴδιον , ἦν δʼ ἐγώ , εἰπεῖν · ἀλλʼ εἴ μοι ἐθελήσαις αὐτὸν ποιῆσαι εἰς λόγους ἐλθεῖν , ἴσως ἂν δυναίμην σοι ἐπιδεῖξαι ἃ χρὴ αὐτῷ διαλέγεσθαι ἀντὶ τούτων ὧν οὗτοι λέγειν τε καὶ ᾁδειν φασί σε . ἀλλʼ οὐδέν , ἔφη , χαλεπόν . ἂν γὰρ εἰσέλθῃς μετὰ Κτησίππου τοῦδε καὶ καθεζόμενος διαλέγῃ , οἶμαι μὲν καὶ αὐτός σοι πρόσεισι—φιλήκοος γάρ , ὦ Σώκρατες , διαφερόντως ἐστίν , καὶ ἅμα , ὡς Ἑρμαῖα ἄγουσιν , ἀναμεμειγμένοι ἐν ταὐτῷ εἰσιν οἵ τε νεανίσκοι καὶ οἱ παῖδες—πρόσεισιν οὖν σοι . εἰ δὲ μή , Κτησίππῳ συνήθης ἐστὶν διὰ τὸν τούτου ἀνεψιὸν Μενέξενον · Μενεξένῳ μὲν γὰρ δὴ πάντων μάλιστα ἑταῖρος ὢν τυγχάνει . καλεσάτω οὖν οὗτος αὐτόν , ἐὰν ἄρα μὴ προσίῃ αὐτός . ταῦτα , ἦν δʼ ἐγώ , χρὴ ποιεῖν . καὶ ἅμα λαβὼν τὸν Κτήσιππον προσῇα εἰς τὴν παλαίστραν · οἱ δʼ ἄλλοι ὕστεροι ἡμῶν ᾖσαν . εἰσελθόντες δὲ κατελάβομεν αὐτόθι τεθυκότας τε τοὺς παῖδας καὶ τὰ περὶ τὰ ἱερεῖα σχεδόν τι ἤδη πεποιημένα , ἀστραγαλίζοντάς τε δὴ καὶ κεκοσμημένους ἅπαντας . οἱ μὲν οὖν πολλοὶ ἐν τῇ αὐλῇ ἔπαιζον ἔξω , οἱ δέ τινες τοῦ ἀποδυτηρίου ἐν γωνίᾳ ἠρτίαζον ἀστραγάλοις παμπόλλοις , ἐκ φορμίσκων τινῶν προαιρούμενοι · τούτους δὲ περιέστασαν ἄλλοι θεωροῦντες .
Lemmas: ἐάν μέν γάρ αἱρέω ὁ παιδικός τοιοῦτος εἰμί , κόσμος σύ εἰμί ὁ λέγω καί ἀείδω καί ὁ εἰμί ἐγκώμιον ὥσπερ νικάω , ὅτι τοιοῦτος παιδικός τυγχάνω · ἐάν δέ σύ διαφεύγω , ὅσος ἄν μέγας σύ λέγω εἰμί ἐγκώμιον περί ὁ παιδικός , τοσοῦτος μέγας δοκέω καλός τε καί ἀγαθός στερέω καταγέλαστος εἰμί . ὅστις οὖν ὁ ἐρωτικός , ὦ φίλος , σοφός , οὐ ἐπαινέω ὁ ἐράω πρίν ἄν αἱρέω , δείδω ὁ μέλλω ὅπῃ ἀποβαίνω . καί ἅμα ὁ καλός , ἐπειδάν τις αὐτός ἐπαινέω καί αὐξάνω , φρόνημα ἐμπίμπλημι καί μεγαλαυχία · ἤ οὐ οἴομαι ; ἐγώ , φημί . οὐκοῦν ὅσος ἄν μεγάλαυχος εἰμί , δυσάλωτος γίγνομαι ; ἔοικα γε . ποῖος τις οὖν ἄν σύ δοκέω θηρευτής εἰμί , εἰ ἀνασοβέω θηρεύω καί δυσάλωτος ὁ ἄγρα ποιέω ; δῆλος ὅτι φαῦλος . καί μέν δή λόγος τε καί ἀοιδή μή κηλέω ἀλλά ἐξαγριαίνω πολύς ἀμουσία · ἦ γάρ ; δοκέω ἐγώ . σκοπέω δή , ὦ Ἱππόθάλης , ὅπως μή πᾶς οὗτος ἔνοχος σεαυτοῦ ποιέω διά ὁ ποίησις · καίτοι οἴομαι ἐγώ ἀνήρ ποιέω βλάπτω ἑαυτοῦ οὐ ἄν σύ ἐθέλω ὁμολογέω ὡς ἀγαθός ποτέ εἰμί ποιητής , βλαβερός εἰμί ἑαυτοῦ . οὐ μά ὁ Ζεύς , φημί · πολύς γάρ ἄν ἀλογία εἰμί . ἀλλά διά οὗτος δή σύ , ὦ Σωκράτης , ἀνακοινέω , καί εἰ τις ἄλλος ἔχω , συμβουλεύω τίς ἄν τις λόγος διαλέγω ἤ τίς πράσσω προσφιλής παιδικός γίγνομαι . οὐ ῥᾴδιος , εἰμί δέ ἐγώ , λέγω · ἀλλά εἰ ἐγώ ἐθέλω αὐτός ποιέω εἰς λόγος ἔρχομαι , ἴσως ἄν δύναμαι σύ ἐπιδείκνυμι ὅς χρή αὐτός διαλέγω ἀντί οὗτος ὅς οὗτος λέγω τε καί ᾁδω φημί σύ . ἀλλά οὐδείς , φημί , χαλεπός . ἐάν γάρ εἰσέρχομαι μετά Κτήσιππος ὅδε καί καθέζομαι διαλέγω , οἴομαι μέν καί αὐτός σύ πρόσεισι—φιλήκοος γάρ , ὦ Σωκράτης , διαφερόντως εἰμί , καί ἅμα , ὡς Ἑρμαῖος ἄγω , ἀναμίσγω ἐν αὐτός εἰμί ὁ τε νεανίσκος καί ὁ παιδες—προσεισις οὖν σύ . εἰ δέ μή , Κτήσιππος συνήθης εἰμί διά ὁ οὗτος ἀνεψιός Μενέξενος · Μενέξενος μέν γάρ δή πᾶς μάλα ἑταῖρος εἰμί τυγχάνω . καλέω οὖν οὗτος αὐτός , ἐάν ἄρα μή προσέρχομαι αὐτός . οὗτος , εἰμί δέ ἐγώ , χρή ποιέω . καί ἅμα λαμβάνω ὁ Κτήσιππος προσέρχομαι εἰς ὁ παλαίστρα · ὁ δέ ἄλλος ὕστερος ἐγώ ἔρχομαι . εἰσέρχομαι δέ καταλαμβάνω αὐτόθι θύω τε ὁ παῖς καί ὁ περί ὁ ἱερεῖον σχεδόν τις ἤδη ποιέω , ἀστραγαλίζω τε δή καί κοσμέω ἅπας . ὁ μέν οὖν πολύς ἐν ὁ αὐλή παίζω ἔξω , ὁ δέ τις ὁ ἀποδυτήριον ἐν γωνία ἀρτιάζω ἀστράγαλος πάμπολυς , ἐκ φορμίσκος τις προαιρέω · οὗτος δέ περιίστημι ἄλλος θεωρέω .