plato-philosophy.lysis 221
πότερον , ἦν δʼ ἐγώ , πρὸς Διός , ἐὰν τὸ κακὸν ἀπόληται , οὐδὲ πεινῆν ἔτι ἔσται οὐδὲ διψῆν οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν τῶν τοιούτων ; ἢ πείνη μὲν ἔσται , ἐάνπερ ἄνθρωποί τε καὶ τἆλλα ζῷα ᾖ , οὐ μέντοι βλαβερά γε ; καὶ δίψα δὴ καὶ αἱ ἄλλαι ἐπιθυμίαι , ἀλλʼ οὐ κακαί , ἅτε τοῦ κακοῦ ἀπολωλότος ; ἢ γελοῖον τὸ ἐρώτημα , ὅτι ποτʼ ἔσται τότε ἢ μὴ ἔσται ; τίς γὰρ οἶδεν ; ἀλλʼ οὖν τόδε γʼ ἴσμεν , ὅτι καὶ νῦν ἔστιν πεινῶντα βλάπτεσθαι , ἔστιν δὲ καὶ ὠφελεῖσθαι . ἦ γάρ;—πάνυ γε.—οὐκοῦν καὶ διψῶντα καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων πάντων ἐπιθυμοῦντα ἔστιν ἐνίοτε μὲν ὠφελίμως ἐπιθυμεῖν , ἐνίοτε δὲ βλαβερῶς , ἐνίοτε δὲ μηδέτερα;—σφόδρα γε.—οὐκοῦν ἐὰν ἀπολλύηται τὰ κακά , ἅ γε μὴ τυγχάνει ὄντα κακά , τί προσήκει τοῖς κακοῖς συναπόλλυσθαι;—οὐδέν.—ἔσονται ἄρα αἱ μήτε ἀγαθαὶ μήτε κακαὶ ἐπιθυμίαι καὶ ἐὰν ἀπόληται τὰ κακά.—φαίνεται.—οἷόν τε οὖν ἐστιν ἐπιθυμοῦντα καὶ ἐρῶντα τούτου οὗ ἐπιθυμεῖ καὶ ἐρᾷ μὴ φιλεῖν;—οὐκ ἔμοιγε δοκεῖ.—ἔσται ἄρα καὶ τῶν κακῶν ἀπολομένων , ὡς ἔοικεν , φίλʼ ἄττα.—ναί.—οὐκ ἄν , εἴ γε τὸ κακὸν αἴτιον ἦν τοῦ φίλον τι εἶναι , οὐκ ἂν ἦν τούτου ἀπολομένου φίλον ἕτερον ἑτέρῳ . αἰτίας γὰρ ἀπολομένης ἀδύνατόν που ἦν ἔτʼ ἐκεῖνο εἶναι , οὗ ἦν αὕτη ἡ αἰτία.—ὀρθῶς λέγεις.—οὐκοῦν ὡμολόγηται ἡμῖν τὸ φίλον φιλεῖν τι καὶ διά τι · καὶ ᾠήθημεν τότε γε διὰ τὸ κακὸν τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακὸν τὸ ἀγαθὸν φιλεῖν;—ἀληθῆ . — νῦν δέ γε , ὡς ἔοικε , φαίνεται ἄλλη τις αἰτία τοῦ φιλεῖν τε καὶ φιλεῖσθαι.—ἔοικεν.—ἆρʼ οὖν τῷ ὄντι , ὥσπερ ἄρτι ἐλέγομεν , ἡ ἐπιθυμία τῆς φιλίας αἰτία , καὶ τὸ ἐπιθυμοῦν φίλον ἐστὶν τούτῳ οὗ ἐπιθυμεῖ καὶ τότε ὅταν ἐπιθυμῇ , ὃ δὲ τὸ πρότερον ἐλέγομεν φίλον εἶναι , ὕθλος τις ἦν , ὥσπερ ποίημα μακρὸν συγκείμενον;—κινδυνεύει , ἔφη.—ἀλλὰ μέντοι , ἦν δʼ ἐγώ , τό γε ἐπιθυμοῦν , οὗ ἂν ἐνδεὲς ᾖ , τούτου ἐπιθυμεῖ . ἦ γάρ;—ναί.—τὸ δʼ ἐνδεὲς ἄρα φίλον ἐκείνου οὗ ἂν ἐνδεὲς ᾖ;—δοκεῖ μοι.—ἐνδεὲς δὲ γίγνεται οὗ ἄν τι ἀφαιρῆται.—πῶς δʼ οὔ;—τοῦ οἰκείου δή , ὡς ἔοικεν , ὅ τε ἔρως καὶ ἡ φιλία καὶ ἡ ἐπιθυμία τυγχάνει οὖσα , ὡς φαίνεται , ὦ Μενέξενέ τε καὶ Λύσι.—συνεφάτην.—ὑμεῖς ἄρα εἰ φίλοι ἐστὸν ἀλλήλοις , φύσει πῃ οἰκεῖοί ἐσθʼ ὑμῖν αὐτοῖς.—κομιδῇ , ἐφάτην . —
Lemmas: πότερος , εἰμί δέ ἐγώ , πρός Ζεύς , ἐάν ὁ κακός ἀπόλλυμι , οὐδέ πεινάω ἔτι εἰμί οὐδέ διψάω οὐδέ ἄλλος οὐδείς ὁ τοιοῦτος ; ἤ πεῖνα μέν εἰμί , ἐάν ἄνθρωπος τε καί ἄλλος ζῷον εἰμί , οὐ μέντοι βλαβερός γε ; καί δίψα δή καί ὁ ἄλλος ἐπιθυμία , ἀλλά οὐ κακός , ἅτε ὁ κακός ἀπόλλυμι ; ἤ γέλοιος ὁ ἐρώτημα , ὅστις ποτέ εἰμί τότε ἤ μή εἰμί ; τίς γάρ οἶδα ; ἀλλά οὖν ὅδε γε οἶδα , ὅτι καί νῦν εἰμί πεινάω βλάπτω , εἰμί δέ καί ὠφελέω . ἦ γάρ;—πάνυ γε.—ουκεω καί διψάω καί ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος πᾶς ἐπιθυμέω εἰμί ἐνίοτε μέν ὠφέλιμος ἐπιθυμέω , ἐνίοτε δέ βλαβερός , ἐνίοτε δέ μηδετερα;—σφοδραω γε.—ουκεω ἐάν ἀπόλλυμι ὁ κακός , ὅς γε μή τυγχάνω εἰμί κακός , τίς προσήκω ὁ κακός συναπολύω ἄρα ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός ἐπιθυμία καί ἐάν ἀπόλλυμι ὁ κακά.—φαίνεται.—οἷόν τε οὖν εἰμί ἐπιθυμέω καί ἐράω οὗτος ὅς ἐπιθυμέω καί ἐράω μή φιλεῖνος ἐγώ δοκέω ἄρα καί ὁ κακός ἀπόλλυμι , ὡς ἔοικα , φίλος ἄττα.—ναί.—οὐκ ἄν , εἰ γε ὁ κακός αἴτιος εἰμί ὁ φίλος τις εἰμί , οὐ ἄν εἰμί οὗτος ἀπόλλυμι φίλος ἕτερος ἕτερος . αἰτία γάρ ἀπόλλυμι ἀδύνατος που εἰμί ἔτι ἐκεῖνος εἰμί , ὅς εἰμί οὗτος ὁ αἰτία.—ὀρθῶς λεγεις.—ουκεω ὁμολογέω ἐγώ ὁ φίλος φιλέω τις καί διά τις · καί οἴομαι τότε γε διά ὁ κακός ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακός ὁ ἀγαθός φιλεῖν;—ἀληθῆ . — νῦν δέ γε , ὡς ἔοικα , φαίνω ἄλλος τις αἰτία ὁ φιλέω τε καί φιλεῖσθαι.—ἔοικεν.—ἆρʼ οὖν ὁ εἰμί , ὥσπερ ἄρτι λέγω , ὁ ἐπιθυμία ὁ φιλία αἴτιος , καί ὁ ἐπιθυμέω φίλος εἰμί οὗτος ὅς ἐπιθυμέω καί τότε ὅταν ἐπιθυμέω , ὅς δέ ὁ πρότερος λέγω φίλος εἰμί , ὕθλος τις εἰμί , ὥσπερ ποίημα μακρός συγκειμενον;—κινδυνευω , ἔφη.—ἀλλὰ μέντοι , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ γε ἐπιθυμέω , ὅς ἄν ἐνδεής εἰμί , οὗτος ἐπιθυμέω . ἦ γάρ;—ναί.—τὸ δέ ἐνδεής ἄρα φίλος ἐκεῖνος ὅς ἄν ἐνδεής η;—δοκεω μοι.—ἐνδεὲς δέ γίγνομαι ὅς ἄν τις ἀφαιρῆται.—πῶς δέ οὖ οἰκεῖος δή , ὡς ἔοικα , ὁ τε ἔρως καί ὁ φιλία καί ὁ ἐπιθυμία τυγχάνω εἰμί , ὡς φαίνω , ὦ Μενέξενος τε καί Λύσι.—συνεφάτην.—ὑμεῖς ἄρα εἰ φίλος εἰμί ἀλλήλων , φύσις πη οἰκεῖος εἰμί σύ αὐτοῖς.—κομιδῇ , φημί . —