plato-philosophy.lysis 222
καὶ εἰ ἄρα τις ἕτερος ἑτέρου ἐπιθυμεῖ , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ παῖδες , ἢ ἐρᾷ , οὐκ ἄν ποτε ἐπεθύμει οὐδὲ ἤρα οὐδὲ ἐφίλει , εἰ μὴ οἰκεῖός πῃ τῷ ἐρωμένῳ ἐτύγχανεν ὢν ἢ κατὰ τὴν ψυχὴν ἢ κατά τι τῆς ψυχῆς ἦθος ἢ τρόπους ἢ εἶδος.—πάνυ γε , ἔφη ὁ Μενέξενος · ὁ δὲ Λύσις ἐσίγησεν.—εἶεν , ἦν δʼ ἐγώ . τὸ μὲν δὴ φύσει οἰκεῖον ἀναγκαῖον ἡμῖν πέφανται φιλεῖν.—ἔοικεν , ἔφη.—ἀναγκαῖον ἄρα τῷ γνησίῳ ἐραστῇ καὶ μὴ προσποιήτῳ φιλεῖσθαι ὑπὸ τῶν παιδικῶν . — ὁ μὲν οὖν Λύσις καὶ ὁ Μενέξενος μόγις πως ἐπενευσάτην , ὁ δὲ Ἱπποθάλης ὑπὸ τῆς ἡδονῆς παντοδαπὰ ἠφίει χρώματα . καὶ ἐγὼ εἶπον , βουλόμενος τὸν λόγον ἐπισκέψασθαι , εἰ μέν τι τὸ οἰκεῖον τοῦ ὁμοίου διαφέρει , λέγοιμεν ἄν τι , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , ὦ Λύσι τε καὶ Μενέξενε , περὶ φίλου , ὃ ἔστιν · εἰ δὲ ταὐτὸν τυγχάνει ὂν ὅμοιόν τε καὶ οἰκεῖον , οὐ ῥᾴδιον ἀποβαλεῖν τὸν πρόσθεν λόγον , ὡς οὐ τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ κατὰ τὴν ὁμοιότητα ἄχρηστον · τὸ δὲ ἄχρηστον φίλον ὁμολογεῖν πλημμελές . βούλεσθʼ οὖν , ἦν δʼ ἐγώ , ἐπειδὴ ὥσπερ μεθύομεν ὑπὸ τοῦ λόγου , συγχωρήσωμεν καὶ φῶμεν ἕτερόν τι εἶναι τὸ οἰκεῖον τοῦ ὁμοίου;—πάνυ γε.—πότερον οὖν καὶ τἀγαθὸν οἰκεῖον θήσομεν παντί , τὸ δὲ κακὸν ἀλλότριον εἶναι ; ἢ τὸ μὲν κακὸν τῷ κακῷ οἰκεῖον , τῷ δὲ ἀγαθῷ τὸ ἀγαθόν , τῷ δὲ μήτε ἀγαθῷ μήτε κακῷ τὸ μήτε ἀγαθὸν μήτε κακόν;—οὕτως ἐφάτην δοκεῖν σφίσιν ἕκαστον ἑκάστῳ οἰκεῖον εἶναι.—πάλιν ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ παῖδες , οὓς τὸ πρῶτον λόγους ἀπεβαλόμεθα περὶ φιλίας , εἰς τούτους εἰσπεπτώκαμεν · ὁ γὰρ ἄδικος τῷ ἀδίκῳ καὶ ὁ κακὸς τῷ κακῷ οὐδὲν ἧττον φίλος ἔσται ἢ ὁ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ.—ἔοικεν , ἔφη.—τί δέ ; τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ οἰκεῖον ἂν ταὐτὸν φῶμεν εἶναι , ἄλλο τι ἢ ὁ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ μόνον φίλος;—πάνυ γε.—ἀλλὰ μὴν καὶ τοῦτό γε ᾠόμεθα ἐξελέγξαι ἡμᾶς αὐτούς · ἢ οὐ μέμνησθε;—μεμνήμεθα . τί οὖν ἂν ἔτι χρησαίμεθα τῷ λόγῳ ; ἢ δῆλον ὅτι οὐδέν ; δέομαι οὖν , ὥσπερ οἱ σοφοὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις , τὰ εἰρημένα ἅπαντα ἀναπεμπάσασθαι . εἰ γὰρ μήτε οἱ φιλούμενοι μήτε οἱ φιλοῦντες μήτε οἱ ὅμοιοι μήτε οἱ ἀνόμοιοι μήτε οἱ ἀγαθοὶ μήτε οἱ οἰκεῖοι μήτε τὰ ἄλλα ὅσα διεληλύθαμεν—οὐ γὰρ ἔγωγε ἔτι μέμνημαι ὑπὸ τοῦ πλήθους—ἀλλʼ εἰ μηδὲν τούτων φίλον ἐστίν , ἐγὼ μὲν οὐκέτι ἔχω τί λέγω .
Lemmas: καί εἰ ἄρα τις ἕτερος ἕτερος ἐπιθυμέω , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ παῖς , ἤ ἐράω , οὐ ἄν ποτέ ἐπιθυμέω οὐδέ ἐράω οὐδέ φιλέω , εἰ μή οἰκεῖος πη ὁ ἐράω τυγχάνω εἰμί ἤ κατά ὁ ψυχή ἤ κατά τις ὁ ψυχή ἦθος ἤ τρόπος ἤ εἶδος γε , φημί ὁ Μενέξενος · ὁ δέ Λύσις σιγάω , εἰμί δέ ἐγώ . ὁ μέν δή φύσις οἰκεῖος ἀναγκαῖος ἐγώ φαίνω φιλεῖνος , ἔφη.—ἀναγκαῖον ἄρα ὁ γνήσιος ἐραστής καί μή προσποίητος φιλέω ὑπό ὁ παιδικός . — ὁ μέν οὖν Λύσις καί ὁ Μενέξενος μόγις πως ἐπινεύω , ὁ δέ Ἱπποθάλης ὑπό ὁ ἡδονή παντοδαπός ἀφίημι χρῶμα . καί ἐγώ λέγω , βούλομαι ὁ λόγος ἐπισκοπέω , εἰ μέν τις ὁ οἰκεῖος ὁ ὅμοιος διαφέρω , λέγω ἄν τις , ὡς ἐγώ δοκέω , ὦ Λύσις τε καί Μενέξενος , περί φίλος , ὅς εἰμί · εἰ δέ αὐτός τυγχάνω εἰμί ὅμοιος τε καί οἰκεῖος , οὐ ῥᾴδιος ἀποβάλλω ὁ πρόσθεν λόγος , ὡς οὐ ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος κατά ὁ ὁμοιότης ἄχρηστος · ὁ δέ ἄχρηστος φίλος ὁμολογέω πλημμελής . βούλομαι οὖν , εἰμί δέ ἐγώ , ἐπειδή ὥσπερ μεθύω ὑπό ὁ λόγος , συγχωρέω καί φημί ἕτερος τις εἰμί ὁ οἰκεῖος ὁ ὁμοῖος γε.—ποτερος οὖν καί ἀγαθός οἰκεῖος τίθημι πᾶς , ὁ δέ κακός ἀλλότριος εἰμί ; ἤ ὁ μέν κακός ὁ κακός οἰκεῖος , ὁ δέ ἀγαθός ὁ ἀγαθός , ὁ δέ μήτε ἀγαθός μήτε κακός ὁ μήτε ἀγαθός μήτε κακον;—ουος φημί δοκέω σφεῖς ἕκαστος ἕκαστος οἰκεῖος εἶναι.—πάλιν ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ παῖς , ὅς ὁ πρῶτος λόγος ἀποβάλλω περί φιλία , εἰς οὗτος εἰσπίπτω · ὁ γάρ ἄδικος ὁ ἄδικος καί ὁ κακός ὁ κακός οὐδείς ἥσσων φίλος εἰμί ἤ ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθόω , ἐφίημι δέ ; ὁ ἀγαθός καί ὁ οἰκεῖος ἐάν αὐτός φημί εἰμί , ἄλλος τις ἤ ὁ ἀγαθός ὁ ἀγαθός μόνος φίλος;—πάνυ γε.—ἀλλὰ μήν καί οὗτος γε οἴομαι ἐξελέγχω ἐγώ αὐτός · ἤ οὐ μιμνήσκω . τίς οὖν ἄν ἔτι χράω ὁ λόγος ; ἤ δῆλος ὅτι οὐδείς ; δέω οὖν , ὥσπερ ὁ σοφός ἐν ὁ δικαστήριον , ὁ λέγω ἅπας ἀναπεμπάζομαι . εἰ γάρ μήτε ὁ φιλέω μήτε ὁ φιλέω μήτε ὁ ὅμοιος μήτε ὁ ἀνόμοιος μήτε ὁ ἀγαθός μήτε ὁ οἰκεῖος μήτε ὁ ἄλλος ὅσος διέρχομαι γάρ ἐγώ ἔτι μιμνῄσκω ὑπό ὁ πλήθους—ἀλλʼ εἰ μηδείς οὗτος φίλος εἰμί , ἐγώ μέν οὐκέτι ἔχω τίς λέγω .