plato-philosophy.lysis 219
ἀγαθόν , ἔφη.—ἐλέγομεν δʼ ἄρα , ὡς ἔοικεν , ὅτι τὸ σῶμα , οὔτε ἀγαθὸν οὔτε κακὸν ὄν , διὰ τὴν νόσον , τοῦτο δὲ διὰ τὸ κακόν , τῆς ἰατρικῆς φίλον ἐστίν , ἀγαθὸν δὲ ἰατρική · ἕνεκα δὲ τῆς ὑγιείας τὴν φιλίαν ἡ ἰατρικὴ ἀνῄρηται , ἡ δὲ ὑγίεια ἀγαθόν . ἦ γάρ;—ναί.—φίλον δὲ ἢ οὐ φίλον ἡ ὑγίεια;—φίλον.—ἡ δὲ νόσος ἐχθρόν.—πάνυ γε.—τὸ οὔτε κακὸν οὔτε ἀγαθὸν ἄρα διὰ τὸ κακὸν καὶ τὸ ἐχθρὸν τοῦ ἀγαθοῦ φίλον ἐστὶν ἕνεκα τοῦ ἀγαθοῦ καὶ φίλου.—φαίνεται.—ἕνεκα ἄρα τοῦ φίλου τοῦ φίλου τὸ φίλον φίλον διὰ τὸ ἐχθρόν.—ἔοικεν . εἶεν , ἦν δʼ ἐγώ . ἐπειδὴ ἐνταῦθα ἥκομεν , ὦ παῖδες , πρόσσχωμεν τὸν νοῦν μὴ ἐξαπατηθῶμεν . ὅτι μὲν γὰρ φίλον τοῦ φίλου τὸ φίλον γέγονεν , ἐῶ χαίρειν , καὶ τοῦ ὁμοίου γε τὸ ὅμοιον φίλον γίγνεται , ὅ φαμεν ἀδύνατον εἶναι · ἀλλʼ ὅμως τόδε σκεψώμεθα , μὴ ἡμᾶς ἐξαπατήσῃ τὸ νῦν λεγόμενον . ἡ ἰατρική , φαμέν , ἕνεκα τῆς ὑγιείας φίλον.—ναί.—οὐκοῦν καὶ ἡ ὑγίεια φίλον;—πάνυ γε.—εἰ ἄρα φίλον , ἕνεκά του.—ναί.—φίλου γέ τινος δή , εἴπερ ἀκολουθήσει τῇ πρόσθεν ὁμολογίᾳ.—πάνυ γε.—οὐκοῦν καὶ ἐκεῖνο φίλον αὖ ἔσται ἕνεκα φίλου;—ναί.—ἆρʼ οὖν οὐκ ἀνάγκη ἀπειπεῖν ἡμᾶς οὕτως ἰόντας ἢ ἀφικέσθαι ἐπί τινα ἀρχήν , ἣ οὐκέτʼ ἐπανοίσει ἐπʼ ἄλλο φίλον , ἀλλʼ ἥξει ἐπʼ ἐκεῖνο ὅ ἐστιν πρῶτον φίλον , οὗ ἕνεκα καὶ τὰ ἄλλα φαμὲν πάντα φίλα εἶναι;—ἀνάγκη.—τοῦτο δή ἐστιν ὃ λέγω , μὴ ἡμᾶς τἆλλα πάντα ἃ εἴπομεν ἐκείνου ἕνεκα φίλα εἶναι , ὥσπερ εἴδωλα ἄττα ὄντα αὐτοῦ , ἐξαπατᾷ , ᾖ δʼ ἐκεῖνο τὸ πρῶτον , ὃ ὡς ἀληθῶς ἐστι φίλον . ἐννοήσωμεν γὰρ οὑτωσί · ὅταν τίς τι περὶ πολλοῦ ποιῆται , οἷόνπερ ἐνίοτε πατὴρ ὑὸν ἀντὶ πάντων τῶν ἄλλων χρημάτων προτιμᾷ , ὁ δὴ τοιοῦτος ἕνεκα τοῦ τὸν ὑὸν περὶ παντὸς ἡγεῖσθαι ἆρα καὶ ἄλλο τι ἂν περὶ πολλοῦ ποιοῖτο ; οἷον εἰ αἰσθάνοιτο αὐτὸν κώνειον πεπωκότα , ἆρα περὶ πολλοῦ ποιοῖτʼ ἂν οἶνον , εἴπερ τοῦτο ἡγοῖτο τὸν ὑὸν σώσειν;—τί μήν ; ἔφη.—οὐκοῦν καὶ τὸ ἀγγεῖον , ἐν ᾧ ὁ οἶνος ἐνείη;—πάνυ γε.—ἆρʼ οὖν τότε οὐδὲν περὶ πλείονος ποιεῖται , κύλικα κεραμέαν ἢ τὸν ὑὸν τὸν αὑτοῦ , οὐδὲ τρεῖς κοτύλας οἴνου ἢ τὸν ὑόν ;
Lemmas: ἀγαθός , ἔφη.—ἐλέγομεν δέ ἄρα , ὡς ἔοικα , ὅτι ὁ σῶμα , οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός εἰμί , διά ὁ νόσος , οὗτος δέ διά ὁ κακός , ὁ ἰατρικός φίλος εἰμί , ἀγαθός δέ ἰατρικός · ἕνεκα δέ ὁ ὑγίεια ὁ φιλία ὁ ἰατρικός ἀναιρέω , ὁ δέ ὑγίεια ἀγαθός . ἦ γάρ;—ναί.—φίλον δέ ἤ οὐ φίλος ὁ ὑγίεια;—φίλον.—ἡ δέ νόσος ἐχθρόν.—πάνυ γε.—τὸ οὔτε κακός οὔτε ἀγαθός ἄρα διά ὁ κακός καί ὁ ἐχθρός ὁ ἀγαθός φίλος εἰμί ἕνεκα ὁ ἀγαθός καί φίλου.—φαίνεται.—ἕνεκα ἄρα ὁ φίλος ὁ φίλος ὁ φίλος φίλος διά ὁ εχθρον.—εοικω . εἰμί , εἰμί δέ ἐγώ . ἐπειδή ἐνταῦθα ἥκω , ὦ παῖς , προσέχω ὁ νόος μή ἐξαπατάω . ὅτι μέν γάρ φίλος ὁ φίλος ὁ φίλος γίγνομαι , ἐάω χαίρω , καί ὁ ὅμοιος γε ὁ ὅμοιος φίλος γίγνομαι , ὅς φημί ἀδύνατος εἰμί · ἀλλά ὅμως ὅδε σκοπέω , μή ἐγώ ἐξαπατάω ὁ νῦν λέγω . ὁ ἰατρικός , φημί , ἕνεκα ὁ ὑγίεια φιλον.—ναι.—ουκεω καί ὁ ὑγίεια φίλον;—πάνυ εἰμί ἄρα φίλος , ἕνεκα του.—ναί.—φίλου γε τις δή , εἴπερ ἀκολουθέω ὁ πρόσθεν ὁμολογίᾳ.—πάνυ γε.—ουκεω καί ἐκεῖνος φίλος αὖ εἰμί ἕνεκα ὁράω οὖν οὐ ἀνάγκη ἀπολέγω ἐγώ οὕτως ἔρχομαι ἤ ἀφικνέομαι ἐπί τις ἀρχή , ὅς οὐκέτι ἐπαναφέρω ἐπί ἄλλος φίλος , ἀλλά ἥκω ἐπί ἐκεῖνος ὅς εἰμί πρῶτος φίλος , ὅς ἕνεκα καί ὁ ἄλλος φημί πᾶς φίλος εἶναι;—ἀνάγκη.—τοῦτο δή εἰμί ὅς λέγω , μή ἐγώ ἄλλος πᾶς ὅς λέγω ἐκεῖνος ἕνεκα φίλος εἰμί , ὥσπερ εἴδωλον τις εἰμί αὐτός , ἐξαπατάω , εἰμί δέ ἐκεῖνος ὁ πρῶτος , ὅς ὡς ἀληθής εἰμί φίλος . ἐννοέω γάρ οὕτως · ὅταν τίς τις περί πολύς ποιέω , οἷος ἐνίοτε πατήρ υἱός ἀντί πᾶς ὁ ἄλλος χρῆμα προτιμάω , ὁ δή τοιοῦτος ἕνεκα ὁ ὁ υἱός περί πᾶς ἡγέομαι ἆρα καί ἄλλος τις ἄν περί πολύς ποιέω ; οἷος εἰ αἰσθάνομαι αὐτός κώνειον πίνω , ἆρα περί πολύς ποιέω ἄν οἶνος , εἴπερ οὗτος ἡγέομαι ὁ υἱός σῴζω μήν ; εφη.—ουκεω καί ὁ ἀγγεῖον , ἐν ὅς ὁ οἶνος ἐνείη;—πάνυ ὅς οὖν τότε οὐδείς περί πολύς ποιέω , κύλιξ κεράμεος ἤ ὁ υἱός ὁ ἑαυτοῦ , οὐδέ τρεῖς κοτύλη οἶνος ἤ ὁ υἱός ;