plato-philosophy.lysis 218
οὐ γὰρ ἔτι ἐστὶν οὔτε κακὸν οὔτε ἀγαθόν , ἀλλὰ κακόν · φίλον δὲ ἀγαθῷ κακὸν οὐκ ἦν.—οὐ γὰρ οὖν.—διὰ ταῦτα δὴ φαῖμεν ἂν καὶ τοὺς ἤδη σοφοὺς μηκέτι φιλοσοφεῖν , εἴτε θεοὶ εἴτε ἄνθρωποί εἰσιν οὗτοι · οὐδʼ αὖ ἐκείνους φιλοσοφεῖν τοὺς οὕτως ἄγνοιαν ἔχοντας ὥστε κακοὺς εἶναι · κακὸν γὰρ καὶ ἀμαθῆ οὐδένα φιλοσοφεῖν . λείπονται δὴ οἱ ἔχοντες μὲν τὸ κακὸν τοῦτο , τὴν ἄγνοιαν , μήπω δὲ ὑπʼ αὐτοῦ ὄντες ἀγνώμονες μηδὲ ἀμαθεῖς , ἀλλʼ ἔτι ἡγούμενοι μὴ εἰδέναι ἃ μὴ ἴσασιν . διὸ δὴ καὶ φιλοσοφοῦσιν οἱ οὔτε ἀγαθοὶ οὔτε κακοί πω ὄντες , ὅσοι δὲ κακοὶ οὐ φιλοσοφοῦσιν , οὐδὲ οἱ ἀγαθοί · οὔτε γὰρ τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου οὔτε τὸ ὅμοιον τοῦ ὁμοίου φίλον ἡμῖν ἐφάνη ἐν τοῖς ἔμπροσθεν λόγοις . ἢ οὐ μέμνησθε;—πάνυ γε , ἐφάτην.—νῦν ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ Λύσι τε καὶ Μενέξενε , παντὸς μᾶλλον ἐξηυρήκαμεν ὃ ἔστιν τὸ φίλον καὶ οὔ . φαμὲν γὰρ αὐτό , καὶ κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ κατὰ τὸ σῶμα καὶ πανταχοῦ , τὸ μήτε κακὸν μήτε ἀγαθὸν διὰ κακοῦ παρουσίαν τοῦ ἀγαθοῦ φίλον εἶναι.—παντάπασιν ἐφάτην τε καὶ συνεχωρείτην οὕτω τοῦτʼ ἔχειν . καὶ δὴ καὶ αὐτὸς ἐγὼ πάνυ ἔχαιρον , ὥσπερ θηρευτής τις , ἔχων ἀγαπητῶς ὃ ἐθηρευόμην . κἄπειτʼ οὐκ οἶδʼ ὁπόθεν μοι ἀτοπωτάτη τις ὑποψία εἰσῆλθεν ὡς οὐκ ἀληθῆ εἴη τὰ ὡμολογημένα ἡμῖν , καὶ εὐθὺς ἀχθεσθεὶς εἶπον · βαβαῖ , ὦ Λύσι τε καὶ Μενέξενε , κινδυνεύομεν ὄναρ πεπλουτηκέναι . τί μάλιστα ; ἔφη ὁ Μενέξενος . φοβοῦμαι , ἦν δʼ ἐγώ , μὴ ὥσπερ ἀνθρώποις ἀλαζόσιν λόγοις τισὶν τοιούτοις ἐντετυχήκαμεν περὶ τοῦ φίλου . πῶς δή ; ἔφη . ὧδε , ἦν δʼ ἐγώ , σκοπῶμεν · φίλος ὃς ἂν εἴη , πότερόν ἐστίν τῳ φίλος ἢ οὔ;—ἀνάγκη , ἔφη.—πότερον οὖν οὐδενὸς ἕνεκα καὶ διʼ οὐδέν , ἢ ἕνεκά του καὶ διά τι;—ἕνεκά του καὶ διά τι.—πότερον φίλου ὄντος ἐκείνου τοῦ πράγματος , οὗ ἕνεκα φίλος ὁ φίλος τῷ φίλῳ , ἢ οὔτε φίλου οὔτε ἐχθροῦ ; — οὐ πάνυ , ἔφη , ἕπομαι.—εἰκότως γε , ἦν δʼ ἐγώ · ἀλλʼ ὧδε ἴσως ἀκολουθήσεις , οἶμαι δὲ καὶ ἐγὼ μᾶλλον εἴσομαι ὅτι λέγω . ὁ κάμνων , νυνδὴ ἔφαμεν , τοῦ ἰατροῦ φίλος · οὐχ οὕτως;—ναί.—οὐκοῦν διὰ νόσον ἕνεκα ὑγιείας τοῦ ἰατροῦ φίλος;—ναί.—ἡ δέ γε νόσος κακόν;—πῶς δʼ οὔ;—τί δὲ ὑγίεια ; ἦν δʼ ἐγώ · ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἢ οὐδέτερα ; —
Lemmas: οὐ γάρ ἔτι εἰμί οὔτε κακός οὔτε ἀγαθός , ἀλλά κακός · φίλος δέ ἀγαθός κακός οὐ εὐνάω γάρ ὅδε οὗτος δή φημί ἄν καί ὁ ἤδη σοφός μηκέτι φιλοσοφέω , εἴτε θεός εἴτε ἄνθρωπος εἰμί οὗτος · οὐδέ αὖ ἐκεῖνος φιλοσοφέω ὁ οὕτως ἄγνοια ἔχω ὥστε κακός εἰμί · κακός γάρ καί ἀμαθής οὐδείς φιλοσοφέω . λείπω δή ὁ ἔχω μέν ὁ κακός οὗτος , ὁ ἄγνοια , μήπω δέ ὑπό αὐτός εἰμί ἀγνώμων μηδέ ἀμαθής , ἀλλά ἔτι ἡγέομαι μή οἶδα ὅς μή οἶδα . διό δή καί φιλοσοφέω ὁ οὔτε ἀγαθός οὔτε κακός πω εἰμί , ὅσος δέ κακός οὐ φιλοσοφέω , οὐδέ ὁ ἀγαθός · οὔτε γάρ ὁ ἐναντίος ὁ ἐναντίος οὔτε ὁ ὅμοιος ὁ ὅμοιος φίλος ἐγώ φαίνω ἐν ὁ ἔμπροσθεν λόγος . ἤ οὐ μιμνῄσκω γε , ἐφάτην.—νῦν ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ Λύσις τε καί Μενέξενος , πᾶς μάλα ἐξευρίσκω ὅς εἰμί ὁ φίλος καί οὐ . φημί γάρ αὐτός , καί κατά ὁ ψυχή καί κατά ὁ σῶμα καί πανταχοῦ , ὁ μήτε κακός μήτε ἀγαθός διά κακός παρουσία ὁ ἀγαθός φίλος εἶναι.—παντάπασιν φημί τε καί συγχωρέω οὕτως οὗτος ἔχω . καί δή καί αὐτός ἐγώ πάνυ χαίρω , ὥσπερ θηρευτής τις , ἔχω ἀγαπητός ὅς θηρεύω . ἔπειτα οὐ οἶδα ὁπόθεν ἐγώ ἄτοπος τις ὑποψία εἰσέρχομαι ὡς οὐ ἀληθής εἰμί ὁ ὁμολογέω ἐγώ , καί εὐθύς ἄχθομαι λέγω · βαβαῖ , ὦ Λύσις τε καί Μενέξενος , κινδυνεύω ὄναρ πλουτέω . τίς μάλα ; φημί ὁ Μενέξενος . φοβέω , εἰμί δέ ἐγώ , μή ὥσπερ ἄνθρωπος ἀλαζών λόγος τις τοιοῦτος ἐντυγχάνω περί ὁ φίλος . πῶς δή ; φημί . ὧδε , εἰμί δέ ἐγώ , σκοπέω · φίλος ὅς ἄν εἰμί , πότερος εἰμί τις φίλος ἤ οὔ;—ἀνάγκη , εφη.—ποτερος οὖν οὐδείς ἕνεκα καί διά οὐδείς , ἤ ἕνεκα τις καί διά τις τις καί διά τι.—ποτερος φίλος εἰμί ἐκεῖνος ὁ πρᾶγμα , ὅς ἕνεκα φίλος ὁ φίλος ὁ φίλος , ἤ οὔτε φίλος οὔτε ἐχθρός ; — οὐ πάνυ , φημί , ἕπομαι γε , εἰμί δέ ἐγώ · ἀλλά ὧδε ἴσως ἀκολουθέω , οἴομαι δέ καί ἐγώ μάλα οἶδα ὅστις λέγω . ὁ κάμνω , νυνδί φημί , ὁ ἰατρός φίλος · οὐ ουτως;—ναι.—ουκεω διά νόσος ἕνεκα ὑγίεια ὁ ἰατρός φίλος;—ναί.—ἡ δέ γε νόσος κακόν;—πῶς δέ οὖς δέ ὑγίεια ; εἰμί δέ ἐγώ · ἀγαθός ἤ κακός ἤ οὐδέτερος ; —