plato-philosophy.leges 4.723
ὃ δὴ τυραννικὸν ἐπίταγμα ἀπεικασθὲν ἐρρήθη τοῖς ἐπιτάγμασιν τοῖς τῶν ἰατρῶν οὓς εἴπομεν ἀνελευθέρους , τοῦτʼ εἶναι νόμος ἄκρατος , τὸ δὲ πρὸ τούτου ῥηθέν , πειστικὸν λεχθὲν ὑπὸ τοῦδε , ὄντως μὲν εἶναι πειστικόν , προοιμίου μὴν τοῦ περὶ λόγους δύναμιν ἔχειν . ἵνα γὰρ εὐμενῶς , καὶ διὰ τὴν εὐμένειαν εὐμαθέστερον , τὴν ἐπίταξιν , ὃ δή ἐστιν ὁ νόμος , δέξηται ᾧ τὸν νόμον ὁ νομοθέτης λέγει , τούτου χάριν εἰρῆσθαί μοι κατεφάνη πᾶς ὁ λόγος οὗτος , ὃν πείθων εἶπεν ὁ λέγων · διὸ δὴ κατά γε τὸν ἐμὸν λόγον τοῦτʼ αὐτό , προοίμιον , ἀλλʼ οὐ λόγος ἂν ὀρθῶς προσαγορεύοιτο εἶναι τοῦ νόμου . ταῦτʼ οὖν εἰπών , τί τὸ μετὰ τοῦτο ἄν μοι βουληθείην εἰρῆσθαι ; τόδε , ὡς τὸν νομοθέτην πρὸ πάντων τε ἀεὶ τῶν νόμων χρεών ἐστιν μὴ ἀμοίρους αὐτοὺς προοιμίων ποιεῖν καὶ καθʼ ἕκαστον , ᾗ διοίσουσιν ἑαυτῶν ὅσον νυνδὴ τὼ λεχθέντε διηνεγκάτην . τό γʼ ἐμὸν οὐκ ἂν ἄλλως νομοθετεῖν διακελεύοιτο ἡμῖν τὸν τούτων ἐπιστήμονα . καλῶς μὲν τοίνυν , ὦ Κλεινία , δοκεῖς μοι τό γε τοσοῦτον λέγειν , ὅτι πᾶσίν γε νόμοις ἔστιν προοίμια καὶ ὅτι πάσης ἀρχόμενον νομοθεσίας χρὴ προτιθέναι παντὸς τοῦ λόγου τὸ πεφυκὸς προοίμιον ἑκάστοις—οὐ γὰρ σμικρὸν τὸ μετὰ τοῦτό ἐστιν ῥηθησόμενον , οὐδʼ ὀλίγον διαφέρον ἢ σαφῶς ἢ μὴ σαφῶς αὐτὰ μνημονεύεσθαι—τὸ μέντοι μεγάλων πέρι λεγομένων νόμων καὶ σμικρῶν εἰ ὁμοίως προοιμιάζεσθαι προστάττοιμεν , οὐκ ἂν ὀρθῶς λέγοιμεν . οὐδὲ γὰρ ᾄσματος οὐδὲ λόγου παντὸς δεῖ τὸ τοιοῦτον δρᾶν—καίτοι πέφυκέν γε εἶναι πᾶσιν , ἀλλʼ οὐ χρηστέον ἅπασιν—αὐτῷ δὲ τῷ τε ῥήτορι καὶ τῷ μελῳδῷ καὶ νομοθέτῃ τὸ τοιοῦτον ἑκάστοτε ἐπιτρεπτέον . ἀληθέστατα δοκεῖς μοι λέγειν . ἀλλὰ δὴ μηκέτʼ , ὦ ξένε , διατριβὴν πλείω τῆς μελλήσεως ποιώμεθα , ἐπὶ δὲ τὸν λόγον ἐπανέλθωμεν καὶ ἀπʼ ἐκείνων ἀρχώμεθα , εἴ σοι φίλον , ὧν οὐχ ὡς προοιμιαζόμενος εἶπες τότε . πάλιν οὖν , οἷόν φασιν οἱ παίζοντες , ἀμεινόνων ἐξ ἀρχῆς δευτέρων ἐπαναπολήσωμεν , ὡς προοίμιον ἀλλʼ οὐ τὸν τυχόντα λόγον περαίνοντες , καθάπερ ἄρτι · λάβωμεν δʼ αὐτῶν ἀρχὴν ὁμολογοῦντες προοιμιάζεσθαι . καὶ τὰ μὲν περὶ θεῶν τιμῆς προγόνων τε θεραπείας , καὶ τὰ νυνδὴ λεχθέντα ἱκανά · τὰ δʼ ἑξῆς πειρώμεθα λέγειν , μέχριπερ ἄν σοι πᾶν τὸ προοίμιον ἱκανῶς εἰρῆσθαι δοκῇ . μετὰ δὲ τοῦτο ἤδη τοὺς νόμους αὐτοὺς διέξει λέγων .
Lemmas: ὅς δή τυραννικός ἐπίταγμα ἀπεικάζω λέγω ὁ ἐπίταγμα ὁ ὁ ἰατρός ὅς λέγω ἀνελεύθερος , οὗτος εἰμί νόμος ἄκρατος , ὁ δέ πρό οὗτος λέγω , πειστικός λέγω ὑπό ὅδε , ὄντως μέν εἰμί πειστικός , προοίμιον μήν ὁ περί λόγος δύναμις ἔχω . ἵνα γάρ εὐμενής , καί διά ὁ εὐμένεια εὐμαθής , ὁ ἐπίταξις , ὅς δή εἰμί ὁ νόμος , δέχομαι ὅς ὁ νόμος ὁ νομοθέτης λέγω , οὗτος χάριν λέγω ἐγώ καταφαίνω πᾶς ὁ λόγος οὗτος , ὅς πείθω λέγω ὁ λέγω · διό δή κατά γε ὁ ἐμός λόγος οὗτος αὐτός , προοίμιον , ἀλλά οὐ λόγος ἄν ὀρθός προσαγορεύω εἰμί ὁ νόμος . οὗτος οὖν λέγω , τίς ὁ μετά οὗτος ἄν ἐγώ βούλομαι λέγω ; ὅδε , ὡς ὁ νομοθέτης πρό πᾶς τε ἀεί ὁ νόμος χρεών εἰμί μή ἄμοιρος αὐτός προοίμιον ποιέω καί κατά ἕκαστος , ᾗ διαφέρω ἑαυτοῦ ὅσος νυνδί ὁ λέγω διαφέρω . ὁ γε ἐμός οὐ ἄν ἄλλος νομοθετέω διακελεύομαι ἐγώ ὁ οὗτος ἐπιστήμων . καλός μέν τοίνυν , ὦ Κλεινίας , δοκέω ἐγώ ὁ γε τοσοῦτος λέγω , ὅτι πᾶς γε νόμος εἰμί προοίμιον καί ὅτι πᾶς ἄρχω νομοθεσία χρή προτίθημι πᾶς ὁ λόγος ὁ φύω προοίμιον ἑκάστοις—οὐ γάρ μικρός ὁ μετά οὗτος εἰμί λέγω , οὐδέ ὀλίγος διαφέρω ἤ σαφής ἤ μή σαφής αὐτός μνημονεύω μέντοι μέγας περί λέγω νόμος καί μικρός εἰ ὅμοιος προοιμιάζομαι προστάσσω , οὐ ἄν ὀρθός λέγω . οὐδέ γάρ ἄεισμα οὐδέ λόγος πᾶς δέω ὁ τοιοῦτος δραν—καιος φύω γε εἰμί πᾶς , ἀλλά οὐ χράω ἅπασιν—αὐτῷ δέ ὁ τε ῥήτωρ καί ὁ μελῳδός καί νομοθέτης ὁ τοιοῦτος ἑκάστοτε ἐπιτρεπτέον . ἀληθής δοκέω ἐγώ λέγω . ἀλλά δή μηκέτι , ὦ ξένος , διατριβή πολύς ὁ μέλλησις ποιέω , ἐπί δέ ὁ λόγος ἐπανέρχομαι καί ἀπό ἐκεῖνος ἄρχω , εἰ σύ φίλος , ὅς οὐ ὡς προοιμιάζομαι λέγω τότε . πάλιν οὖν , οἷος φημί ὁ παίζω , ἀγαθός ἐκ ἀρχή δεύτερος ἐπαναπολέω , ὡς προοίμιον ἀλλά οὐ ὁ τυγχάνω λόγος περαίνω , καθά ἄρτι · λαμβάνω δέ αὐτός ἀρχή ὁμολογέω προοιμιάζομαι . καί ὁ μέν περί θεός τιμή πρόγονος τε θεραπεία , καί ὁ νυνδί λέγω ἱκανός · ὁ δέ ἑξῆς πειράω λέγω , μέχρι ἄν σύ πᾶς ὁ προοίμιον ἱκανός λέγω δοκέω . μετά δέ οὗτος ἤδη ὁ νόμος αὐτός διεξέω λέγω .