plato-philosophy.leges 12.957
πάντα δʼ οὖν ὁπόσα σμικρὰ καὶ ῥᾴδια νόμιμα εὑρίσκειν , πρεσβύτου νομοθέτου παραλιπόντος , τὸν νέον ἀναπληροῦν χρὴ νομοθέτην . τὰ μὲν ἴδια δικαστήρια ταύτῃ πῃ γιγνόμενα μέτρον ἂν ἔχοι · τὰ δὲ δημόσια καὶ κοινὰ καὶ ὅσοις ἀρχὰς δεῖ χρωμένας τὰ προσήκοντα ἑκάστῃ τῶν ἀρχῶν διοικεῖν , ἔστʼ ἐν πολλαῖς πόλεσιν οὐκ ἀσχήμονα ἐπιεικῶν ἀνδρῶν οὐκ ὀλίγα νομοθετήματα , ὅθεν νομοφύλακας χρὴ τὰ πρέποντα τῇ νῦν γεννωμένῃ πολιτείᾳ κατασκευάζειν συλλογισαμένους καὶ ἐπανορθουμένους , ταῖς ἐμπειρίαις διαβασανίζοντας , ἕως ἂν ἱκανῶς αὐτῶν ἕκαστα δόξῃ κεῖσθαι , τότε δὲ τέλος ἐπιθέντας , ἀκίνητα οὕτως ἐπισφραγισαμένους , χρῆσθαι τὸν ἅπαντα βίον . ὅσα δὲ περί τε σιγὴν δικαστῶν καὶ εὐφημίας καὶ τοὐναντίον , καὶ ὅσα παραλλάττει τῶν πολλῶν ἐν ταῖς ἄλλαις πόλεσιν δικαίων καὶ ἀγαθῶν καὶ καλῶν , τὰ μὲν εἴρηται , τὰ δʼ ἔτι πρὸς τῷ τέλει ῥηθήσεται . πρὸς ἃ πάντα χρὴ τὸν μέλλοντα δικαστὴν ἴσον ἔσεσθαι κατὰ δίκην βλέπειν τε καὶ κεκτημένον γράμματα αὐτῶν πέρι μανθάνειν · πάντων γὰρ μαθημάτων κυριώτατα τοῦ τὸν μανθάνοντα βελτίω γίγνεσθαι τὰ περὶ τοὺς νόμους κείμενα , εἴπερ ὀρθῶς εἴη τεθέντα , γίγνοιτʼ ἄν , ἢ μάτην τοὔνομα νῷ προσῆκον κεκτῇτʼ ἂν ὁ θεῖος ἡμῖν καὶ θαυμαστὸς νόμος . καὶ δὴ καὶ τῶν ἄλλων λόγων ὅσοι τε ἐν ποιήμασιν ἔπαινοι καὶ ψόγοι περί τινων λέγονται καὶ ὅσοι καταλογάδην , εἴτʼ ἐν γράμμασιν εἴτε καθʼ ἡμέραν ἐν ταῖς ἄλλαις πάσαις συνουσίαις διὰ φιλονικίας τε ἀμφισβητοῦνται καὶ διὰ συγχωρήσεων ἔστιν ὅτε καὶ μάλα ματαίων , τούτων πάντων ἂν βάσανος εἴη σαφὴς τὰ τοῦ νομοθέτου γράμματα , ἃ δεῖ κεκτημένον ἐν αὑτῷ , καθάπερ ἀλεξιφάρμακα τῶν ἄλλων λόγων , τὸν ἀγαθὸν δικαστὴν αὑτόν τε ὀρθοῦν καὶ τὴν πόλιν , τοῖς μὲν ἀγαθοῖς μονὰς τῶν δικαίων καὶ ἐπαύξησιν παρασκευάζοντα , τοῖς δὲ κακοῖς ἐξ ἀμαθίας καὶ ἀκολασίας καὶ δειλίας καὶ συλλήβδην πάσης ἀδικίας εἰς τὸ δυνατὸν μεταβολήν , ὅσοις ἰάσιμοι δόξαι τῶν κακῶν ·
Lemmas: πᾶς δέ οὖν ὁπόσος μικρός καί ῥᾴδιος νόμιμος εὑρίσκω , πρεσβύτης νομοθέτης παραλείπω , ὁ νέος ἀναπληρόω χρή νομοθέτης . ὁ μέν ἴδιος δικαστήριον ταύτῃ πη γίγνομαι μέτρον ἄν ἔχω · ὁ δέ δημόσιος καί κοινός καί ὅσος ἀρχή δέω χράω ὁ προσήκω ἕκαστος ὁ ἀρχή διοικέω , ἔστε ἐν πολύς πόλις οὐ ἀσχήμων ἐπιεικής ἀνήρ οὐ ὀλίγος νομοθέτημα , ὅθεν νομοφύλαξ χρή ὁ πρέπω ὁ νῦν γεννάω πολιτεία κατασκευάζω συλλογίζομαι καί ἐπανορθόω , ὁ ἐμπειρία διαβασανίζω , ἕως ἄν ἱκανός αὐτός ἕκαστος δοκέω κεῖμαι , τότε δέ τέλος ἐπιτίθημι , ἀκίνητος οὕτως ἐπισφραγίζω , χράω ὁ ἅπας βίος . ὅσος δέ περί τε σιγή δικαστής καί εὐφημία καί ἐναντίος , καί ὅσος παραλλάσσω ὁ πολύς ἐν ὁ ἄλλος πόλις δίκαιος καί ἀγαθός καί καλός , ὁ μέν λέγω , ὁ δέ ἔτι πρός ὁ τέλος λέγω . πρός ὅς πᾶς χρή ὁ μέλλω δικαστής ἴσος εἰμί κατά δίκη βλέπω τε καί κτάομαι γράμμα αὐτός περί μανθάνω · πᾶς γάρ μάθημα κύριος ὁ ὁ μανθάνω ἀγαθός γίγνομαι ὁ περί ὁ νόμος κεῖμαι , εἴπερ ὀρθός εἰμί τίθημι , γίγνομαι ἄν , ἤ μάτην ὄνομα νόος προσήκω κτάομαι ἄν ὁ θεῖος ἐγώ καί θαυμαστός νόμος . καί δή καί ὁ ἄλλος λόγος ὅσος τε ἐν ποίημα ἔπαινος καί ψόγος περί τις λέγω καί ὅσος καταλογάδην , εἴτε ἐν γράμμα εἴτε κατά ἡμέρα ἐν ὁ ἄλλος πᾶς συνουσία διά φιλονικία τε ἀμφισβητέω καί διά συγχώρησις εἰμί ὅτε καί μάλα μάταιος , οὗτος πᾶς ἄν βάσανος εἰμί σαφής ὁ ὁ νομοθέτης γράμμα , ὅς δέω κτάομαι ἐν ἑαυτοῦ , καθά ἀλεξιφάρμακον ὁ ἄλλος λόγος , ὁ ἀγαθός δικαστής ἑαυτοῦ τε ὀρθόω καί ὁ πόλις , ὁ μέν ἀγαθός μονή ὁ δίκαιος καί ἐπαύξησις παρασκευάζω , ὁ δέ κακός ἐκ ἀμαθία καί ἀκολασία καί δειλία καί συλλήβδην πᾶς ἀδικία εἰς ὁ δυνατός μεταβολή , ὅσος ἰάσιμος δόξα ὁ κακός ·