plato-philosophy.leges 9.873
τοῦ γὰρ κοινοῦ μιανθέντος αἵματος οὐκ εἶναι κάθαρσιν ἄλλην , οὐδὲ ἔκπλυτον ἐθέλειν γίγνεσθαι τὸ μιανθὲν πρὶν φόνον φόνῳ ὁμοίῳ ὅμοιον ἡ δράσασα ψυχὴ τείσῃ καὶ πάσης τῆς συγγενείας τὸν θυμὸν ἀφιλασαμένη κοιμίσῃ . ταῦτα δὴ παρὰ θεῶν μέν τινα φοβούμενον τὰς τιμωρίας εἴργεσθαι χρὴ τὰς τοιαύτας · εἰ δέ τινας οὕτως ἀθλία συμφορὰ καταλάβοι , ὥστε πατρὸς ἢ μητρὸς ἢ ἀδελφῶν ἢ τέκνων ἐκ προνοίας ἑκουσίως ψυχὴν τολμῆσαι ἀποστερεῖν σώματος , ὁ παρὰ τοῦ θνητοῦ νομοθέτου νόμος ὧδε περὶ τῶν τοιούτων νομοθετεῖ , Προρρήσεις μὲν τὰς περὶ τῶν νομίμων εἴργεσθαι καὶ ἐγγύας τὰς αὐτὰς εἶναι καθάπερ ἐρρήθη τοῖς ἔμπροσθεν · ἐὰν δέ τις ὄφλῃ φόνου τοιούτου , τούτων κτείνας τινά , οἱ μὲν τῶν δικαστῶν ὑπηρέται καὶ ἄρχοντες ἀποκτείναντες , εἰς τεταγμένην τρίοδον ἔξω τῆς πόλεως ἐκβαλλόντων γυμνόν , αἱ δὲ ἀρχαὶ πᾶσαι ὑπὲρ ὅλης τῆς πόλεως , λίθον ἕκαστος φέρων , ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ νεκροῦ βάλλων ἀφοσιούτω τὴν πόλιν ὅλην , μετὰ δὲ τοῦτο εἰς τὰ τῆς χώρας ὅρια φέροντες ἐκβαλλόντων τῷ νόμῳ ἄταφον.τὸν δὲ δὴ πάντων οἰκειότατον καὶ λεγόμενον φίλτατον ὃς ἂν ἀποκτείνῃ , τί χρὴ πάσχειν ; λέγω δὲ ὃς ἂν ἑαυτὸν κτείνῃ , τὴν τῆς εἱμαρμένης βίᾳ ἀποστερῶν μοῖραν , μήτε πόλεως ταξάσης δίκῃ , μήτε περιωδύνῳ ἀφύκτῳ προσπεσούσῃ τύχῃ ἀναγκασθείς , μηδὲ αἰσχύνης τινὸς ἀπόρου καὶ ἀβίου μεταλαχών , ἀργίᾳ δὲ καὶ ἀνανδρίας δειλίᾳ ἑαυτῷ δίκην ἄδικον ἐπιθῇ . τούτῳ δὴ τὰ μὲν ἄλλα θεὸς οἶδεν ἃ χρὴ νόμιμα γίγνεσθαι περὶ καθαρμούς τε καὶ ταφάς , ὧν ἐξηγητάς τε ἅμα καὶ τοὺς περὶ ταῦτα νόμους ἐπανερομένους χρὴ τοὺς ἐγγύτατα γένει ποιεῖν αὐτοῖσιν κατὰ τὰ προσταττόμενα · τάφους δʼ εἶναι τοῖς οὕτω φθαρεῖσι πρῶτον μὲν κατὰ μόνας μηδὲ μεθʼ ἑνὸς συντάφου , εἶτα ἐν τοῖς τῶν δώδεκα ὁρίοισι μερῶν τῶν ὅσα ἀργὰ καὶ ἀνώνυμα θάπτειν ἀκλεεῖς αὐτούς , μήτε στήλαις μήτε ὀνόμασι δηλοῦντας τοὺς τάφους . ἐὰν δʼ ἄρα ὑποζύγιον ἢ ζῷον ἄλλο τι φονεύσῃ τινά , πλὴν τῶν ὅσα ἐν ἀγῶνι τῶν δημοσίᾳ τιθεμένων ἀθλεύοντά τι τοιοῦτον δράσῃ , ἐπεξίτωσαν μὲν οἱ προσήκοντες τοῦ φόνου τῷ κτείναντι , διαδικαζόντων δὲ τῶν ἀγρονόμων οἷσιν ἂν καὶ ὁπόσοις προστάξῃ ὁ προσήκων , τὸ δὲ ὀφλὸν ἔξω τῶν ὅρων τῆς χώρας ἀποκτείναντας διορίσαι .
Lemmas: ὁ γάρ κοινός μιαίνω αἷμα οὐ εἰμί κάθαρσις ἄλλος , οὐδέ ἔκπλυτος ἐθέλω γίγνομαι ὁ μιαίνω πρίν φόνος φόνος ὅμοιος ὅμοιος ὁ δράω ψυχή τίνω καί πᾶς ὁ συγγένεια ὁ θυμός ἀφιλάσκομαι κοιμίζω . οὗτος δή παρά θεός μέν τις φοβέω ὁ τιμωρία ἔργω χρή ὁ τοιοῦτος · εἰ δέ τις οὕτως ἄθλιος συμφορά καταλαμβάνω , ὥστε πατήρ ἤ μήτηρ ἤ ἀδελφός ἤ τέκνον ἐκ πρόνοια ἑκούσιος ψυχή τολμάω ἀποστερέω σῶμα , ὁ παρά ὁ θνητός νομοθέτης νόμος ὧδε περί ὁ τοιοῦτος νομοθετέω , Πρόρρησις μέν ὁ περί ὁ νόμιμος ἔργω καί ἐγγύη ὁ αὐτός εἰμί καθά λέγω ὁ ἔμπροσθεν · ἐάν δέ τις ὀφλισκάνω φόνος τοιοῦτος , οὗτος κτείνω τις , ὁ μέν ὁ δικαστής ὑπηρέτης καί ἄρχων ἀποκτείνω , εἰς τάσσω τρίοδος ἔξω ὁ πόλις ἐκβάλλω γυμνός , ὁ δέ ἀρχή πᾶς ὑπέρ ὅλος ὁ πόλις , λίθος ἕκαστος φέρω , ἐπί ὁ κεφαλή ὁ νεκρός βάλλω ἀφοσιόω ὁ πόλις ὅλος , μετά δέ οὗτος εἰς ὁ ὁ χώρα ὅριον φέρω ἐκβάλλω ὁ νόμος ἄταφος δέ δή πᾶς οἰκεῖος καί λέγω φίλος ὅς ἄν ἀποκτείνω , τίς χρή πάσχω ; λέγω δέ ὅς ἄν ἑαυτοῦ κτείνω , ὁ ὁ μείρομαι βία ἀποστερέω μοῖρα , μήτε πόλις τάσσω δίκη , μήτε περιώδυνος ἄφυκτος προσπίπτω τύχη ἀναγκάζω , μηδέ αἰσχύνη τις ἄπορος καί ἄβιος μεταλαγχάνω , ἀργία δέ καί ἀνανδρία δειλία ἑαυτοῦ δίκη ἄδικος ἐπιτίθημι . οὗτος δή ὁ μέν ἄλλος θεός οἶδα ὅς χρή νόμιμος γίγνομαι περί καθαρμός τε καί ταφή , ὅς ἐξηγητής τε ἅμα καί ὁ περί οὗτος νόμος ἐπανέρομαι χρή ὁ ἐγγύς γένος ποιέω αὐτός κατά ὁ προστάσσω · τάφος δέ εἰμί ὁ οὕτως φθείρω πρῶτος μέν κατά μόνος μηδέ μετά εἷς σύνταφος , εἶτα ἐν ὁ ὁ δώδεκα ὅριον μέρος ὁ ὅσος ἀργός καί ἀνώνυμος θάπτω ἀκλεής αὐτός , μήτε στήλη μήτε ὄνομα δηλόω ὁ τάφος . ἐάν δέ ἄρα ὑποζύγιον ἤ ζῷον ἄλλος τις φονεύω τις , πλήν ὁ ὅσος ἐν ἀγών ὁ δημοσίᾳ τίθημι ἀθλεύω τις τοιοῦτος δράω , ἐπεξέρχομαι μέν ὁ προσήκω ὁ φόνος ὁ κτείνω , διαδικάζω δέ ὁ ἀγρονόμος ὅς ἄν καί ὁπόσος προστάσσω ὁ προσήκω , ὁ δέ ὀφλισκάνω ἔξω ὁ ὅρος ὁ χώρα ἀποκτείνω διορίζω .