plato-philosophy.leges 2.659
συγχωρῶ δὴ τό γε τοσοῦτον καὶ ἐγὼ τοῖς πολλοῖς , δεῖν τὴν μουσικὴν ἡδονῇ κρίνεσθαι , μὴ μέντοι τῶν γε ἐπιτυχόντων , ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν καλλίστην ἥτις τοὺς βελτίστους καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει , μάλιστα δὲ ἥτις ἕνα τὸν ἀρετῇ τε καὶ παιδείᾳ διαφέροντα · διὰ ταῦτα δὲ ἀρετῆς φαμεν δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς , ὅτι τῆς τε ἄλλης μετόχους αὐτοὺς εἶναι δεῖ φρονήσεως καὶ δὴ καὶ τῆς ἀνδρείας . οὔτε γὰρ παρὰ θεάτρου δεῖ τόν γε ἀληθῆ κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα , καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου τῶν πολλῶν καὶ τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας , οὔτʼ αὖ γιγνώσκοντα διʼ ἀνανδρίαν καὶ δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ στόματος οὗπερ τοὺς θεοὺς ἐπεκαλέσατο μέλλων κρίνειν , ἐκ τούτου ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν · οὐ γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ διδάσκαλος , ὥς γε τὸ δίκαιον , θεατῶν μᾶλλον ὁ κριτὴς καθίζει , καὶ ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν ἡδονὴν μὴ προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι θεαταῖς . ἐξῆν γὰρ δὴ τῷ παλαιῷ τε καὶ Ἑλληνικῷ νόμῳ , οὐ καθάπερ ὁ Σικελικός τε καὶ Ἰταλικὸς νόμος νῦν , τῷ πλήθει τῶν θεατῶν ἐπιτρέπων καὶ τὸν νικῶντα διακρίνων χειροτονίαις , διέφθαρκε μὲν τοὺς ποιητὰς αὐτούς — πρὸς γὰρ τὴν τῶν κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην , ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ θεαταὶ παιδεύουσιν—διέφθαρκεν δʼ αὐτοῦ τοῦ θεάτρου τὰς ἡδονάς · δέον γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ βελτίω τῶν αὑτῶν ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω τὴν ἡδονὴν ἴσχειν , νῦν αὐτοῖς δρῶσιν πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει . τί ποτʼ οὖν ἡμῖν τὰ νῦν αὖ διαπερανθέντα τῷ λόγῳ σημαίνειν βούλεται ; σκοπεῖσθʼ εἰ τόδε . τὸ ποῖον ; δοκεῖ μοι τρίτον ἢ τέταρτον ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν περιφερόμενος ἥκειν , ὡς ἄρα παιδεία μέν ἐσθʼ ἡ παίδων ὁλκή τε καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου λόγον ὀρθὸν εἰρημένον , καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις διʼ ἐμπειρίαν συνδεδογμένον ὡς ὄντως ὀρθός ἐστιν · ἵνʼ οὖν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ ἐναντία χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι ἐθίζηται τῷ νόμῳ καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ νόμου πεπεισμένοις , ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά τε καὶ λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ ὁ γέρων , τούτων ἕνεκα , ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν , ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς αὗται νῦν γεγονέναι , πρὸς τὴν τοιαύτην ἣν λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι , διὰ δὲ τὸ σπουδὴν μὴ δύνασθαι φέρειν τὰς τῶν νέων ψυχάς , παιδιαί τε καὶ ᾠδαὶ καλεῖσθαι καὶ πράττεσθαι ,
Lemmas: συγχωρέω δή ὁ γε τοσοῦτος καί ἐγώ ὁ πολύς , δέω ὁ μουσική ἡδονή κρίνω , μή μέντοι ὁ γε ἐπιτυγχάνω , ἀλλά σχεδόν ἐκεῖνος εἰμί Μοῦσα καλός ὅστις ὁ ἀγαθός καί ἱκανός παιδεύω τέρπω , μάλα δέ ὅστις εἷς ὁ ἀρετή τε καί παιδεία διαφέρω · διά οὗτος δέ ἀρετή φημί δέω ὁ οὗτος κριτής , ὅτι ὁ τε ἄλλος μέτοχος αὐτός εἰμί δέω φρόνησις καί δή καί ὁ ἀνδρεία . οὔτε γάρ παρά θέατρον δέω ὁ γε ἀληθής κριτής κρίνω μανθάνω , καί ἐκπλήσσω ὑπό θόρυβος ὁ πολύς καί ὁ ἑαυτοῦ ἀπαιδευσία , οὔτε αὖ γιγνώσκω διά ἀνανδρία καί δειλία ἐκ αὐτός στόμα ὅς ὁ θεός ἐπικαλέω μέλλω κρίνω , ἐκ οὗτος ψεύδω ἀποφαίνω ῥᾴθυμος ὁ κρίσις · οὐ γάρ μαθητής ἀλλά διδάσκαλος , ὡς γε ὁ δίκαιος , θεατής μάλα ὁ κριτής καθίζω , καί ἐναντιόομαι ὁ ὁ ἡδονή μή προσηκόντως μηδέ ὀρθός ἀποδίδωμι θεατής . ἔξεστι γάρ δή ὁ παλαιός τε καί Ἑλληνικός νόμος , οὐ καθά ὁ Σικελικός τε καί Ἰταλικός νόμος νῦν , ὁ πλῆθος ὁ θεατής ἐπιτρέπω καί ὁ νικάω διακρίνω χειροτονία , διαφθείρω μέν ὁ ποιητής αὐτός — πρός γάρ ὁ ὁ κριτής ἡδονή ποιέω εἰμί φαῦλος , ὥστε αὐτός αὐτός ὁ θεατής παιδεύω δέ αὐτός ὁ θέατρον ὁ ἡδονή · δέω γάρ αὐτός ἀεί ἀγαθός ὁ ἑαυτοῦ ἦθος ἀκούω ἀγαθός ὁ ἡδονή ἴσχω , νῦν αὐτός δράω πᾶς ἐναντίος συμβαίνω . τίς ποτέ οὖν ἐγώ ὁ νῦν αὖ διαπεραίνω ὁ λόγος σημαίνω βούλομαι ; σκοπέω εἰ ὅδε . ὁ ποῖος ; δοκέω ἐγώ τρίτος ἤ τέταρτος ὁ λόγος εἰς αὐτός περιφέρω ἥκω , ὡς ἄρα παιδεία μέν εἰμί ὁ παῖς ὁλκή τε καί ἀγωγή πρός ὁ ὑπό ὁ νόμος λόγος ὀρθός λέγω , καί ὁ ἐπιεικής καί πρέσβυς διά ἐμπειρία συνδοκέω ὡς ὄντως ὀρθός εἰμί · ἵνα οὖν ὁ ψυχή ὁ παῖς μή ἐναντίος χαίρω καί λυπέω ἐθίζω ὁ νόμος καί ὁ ὑπό ὁ νόμος πείθω , ἀλλά συνέπομαι χαίρω τε καί λυπέω ὁ αὐτός οὗτος ὅς ὁ γέρων , οὗτος ἕνεκα , ὅς ἀοιδή καλέω , ὄντως μέν ἐπῳδή ὁ ψυχή οὗτος νῦν γίγνομαι , πρός ὁ τοιοῦτος ὅς λέγω συμφωνία σπουδάζω , διά δέ ὁ σπουδή μή δύναμαι φέρω ὁ ὁ νέος ψυχή , παιδιά τε καί ἀοιδή καλέω καί πράσσω ,