plato-philosophy.leges 5.728
οὐδέ γε ὁπόταν χρήματά τις ἐρᾷ κτᾶσθαι μὴ καλῶς , ἢ μὴ δυσχερῶς φέρῃ κτώμενος , δώροις ἄρα τιμᾷ τότε τὴν αὑτοῦ ψυχήν—παντὸς μὲν οὖν λείπει—τὸ γὰρ αὐτῆς τίμιον ἅμα καὶ καλὸν ἀποδίδοται σμικροῦ χρυσίου · πᾶς γὰρ ὅ τʼ ἐπὶ γῆς καὶ ὑπὸ γῆς χρυσὸς ἀρετῆς οὐκ ἀντάξιος . ὡς δὲ εἰπεῖν συλλήβδην , ὃς ἅπερ ἂν νομοθέτης αἰσχρὰ εἶναι καὶ κακὰ διαριθμούμενος τάττῃ καὶ τοὐναντίον ἀγαθὰ καὶ καλά , τῶν μὲν ἀπέχεσθαι μὴ ἐθέλῃ πάσῃ μηχανῇ , τὰ δὲ ἐπιτηδεύειν σύμπασαν κατὰ δύναμιν , οὐκ οἶδεν ἐν τούτοις πᾶσιν πᾶς ἄνθρωπος ψυχὴν θειότατον ὂν ἀτιμότατα καὶ κακοσχημονέστατα διατιθείς . τὴν γὰρ λεγομένην δίκην τῆς κακουργίας τὴν μεγίστην οὐδεὶς ὡς ἔπος εἰπεῖν λογίζεται , ἔστιν δʼ ἡ μεγίστη τὸ ὁμοιοῦσθαι τοῖς οὖσιν κακοῖς ἀνδράσιν , ὁμοιούμενον δὲ τοὺς μὲν ἀγαθοὺς φεύγειν ἄνδρας καὶ λόγους καὶ ἀποσχίζεσθαι , τοῖς δὲ προσκολλᾶσθαι διώκοντα κατὰ τὰς συνουσίας · προσπεφυκότα δὲ τοῖς τοιούτοις ἀνάγκη ποιεῖν καὶ πάσχειν ἃ πεφύκασιν ἀλλήλους οἱ τοιοῦτοι ποιεῖν καὶ λέγειν . τοῦτο οὖν δὴ τὸ πάθος δίκη μὲν οὐκ ἔστιν—καλὸν γὰρ τό γε δίκαιον καὶ ἡ δίκη—τιμωρία δέ , ἀδικίας ἀκόλουθος πάθη , ἧς ὅ τε τυχὼν καὶ μὴ τυγχάνων ἄθλιος , ὁ μὲν οὐκ ἰατρευόμενος , ὁ δέ , ἵνα ἕτεροι πολλοὶ σῴζωνται , ἀπολλύμενος . τιμὴ δʼ ἐστὶν ἡμῖν , ὡς τὸ ὅλον εἰπεῖν , τοῖς μὲν ἀμείνοσιν ἕπεσθαι , τὰ δὲ χείρονα , γενέσθαι δὲ βελτίω δυνατά , τοῦτʼ αὐτὸ ὡς ἄριστα ἀποτελεῖν . ψυχῆς οὖν ἀνθρώπῳ κτῆμα οὐκ ἔστιν εὐφυέστερον εἰς τὸ φυγεῖν μὲν τὸ κακόν , ἰχνεῦσαι δὲ καὶ ἑλεῖν τὸ πάντων ἄριστον , καὶ ἑλόντα αὖ κοινῇ συνοικεῖν τὸν ἐπίλοιπον βίον · διὸ δεύτερον ἐτάχθη τιμῇ , τὸ δὲ τρίτον—πᾶς ἂν τοῦτό γε νοήσειεν—τὴν τοῦ σώματος εἶναι κατὰ φύσιν τιμήν · τὰς δʼ αὖ τιμὰς δεῖ σκοπεῖν , καὶ τούτων τίνες ἀληθεῖς καὶ ὅσαι κίβδηλοι , τοῦτο δὲ νομοθέτου . μηνύειν δή μοι φαίνεται τάσδε καὶ τοιάσδε τινὰς αὐτὰς εἶναι , τίμιον εἶναι σῶμα οὐ τὸ καλὸν οὐδὲ ἰσχυρὸν οὐδὲ τάχος ἔχον οὐδὲ μέγα , οὐδέ γε τὸ ὑγιεινόν—καίτοι πολλοῖς ἂν τοῦτό γε δοκοῖ—καὶ μὴν οὐδὲ τὰ τούτων γʼ ἐναντία , τὰ δʼ ἐν τῷ μέσῳ ἁπάσης ταύτης τῆς ἕξεως ἐφαπτόμενα σωφρονέστατα ἅμα τε ἀσφαλέστατα εἶναι μακρῷ · τὰ μὲν γὰρ χαύνους τὰς ψυχὰς καὶ θρασείας ποιεῖ , τὰ δὲ ταπεινάς τε καὶ ἀνελευθέρους .
Lemmas: οὐδέ γε ὁπόταν χρῆμα τις ἐράω κτάομαι μή καλός , ἤ μή δυσχερής φέρω κτάομαι , δῶρον ἄρα τιμάω τότε ὁ ἑαυτοῦ ψυχήν—παντὸς μέν οὖν λείπω γάρ αὐτός τίμιος ἅμα καί καλός ἀποδίδωμι μικρός χρυσίον · πᾶς γάρ ὁ τε ἐπί γῆ καί ὑπό γῆ χρυσός ἀρετή οὐ ἀντάξιος . ὡς δέ λέγω συλλήβδην , ὅς ὅς ἄν νομοθέτης αἰσχρός εἰμί καί κακός διαριθμέω τάσσω καί ἐναντίος ἀγαθός καί καλός , ὁ μέν ἀπέχω μή ἐθέλω πᾶς μηχανή , ὁ δέ ἐπιτηδεύω σύμπας κατά δύναμις , οὐ οἶδα ἐν οὗτος πᾶς πᾶς ἄνθρωπος ψυχή θεῖος εἰμί ἄτιμος καί κακοσχήμων διατίθημι . ὁ γάρ λέγω δίκη ὁ κακουργία ὁ μέγας οὐδείς ὡς ἔπος λέγω λογίζομαι , εἰμί δέ ὁ μέγας ὁ ὁμοιόω ὁ εἰμί κακός ἀνήρ , ὁμοιόω δέ ὁ μέν ἀγαθός φεύγω ἀνήρ καί λόγος καί ἀποσχίζω , ὁ δέ προσκολλάω διώκω κατά ὁ συνουσία · προσφύω δέ ὁ τοιοῦτος ἀνάγκη ποιέω καί πάσχω ὅς φύω ἀλλήλων ὁ τοιοῦτος ποιέω καί λέγω . οὗτος οὖν δή ὁ πάθος δίκη μέν οὐ ἔστιν—καλὸν γάρ ὁ γε δίκαιος καί ὁ δίκη—τιμωρία δέ , ἀδικία ἀκόλουθος πάθος , ὅς ὁ τε τυγχάνω καί μή τυγχάνω ἄθλιος , ὁ μέν οὐ ἰατρεύω , ὁ δέ , ἵνα ἕτερος πολύς σῴζω , ἀπόλλυμι . τιμή δέ εἰμί ἐγώ , ὡς ὁ ὅλος λέγω , ὁ μέν ἀγαθός ἕπομαι , ὁ δέ κακός , γίγνομαι δέ ἀγαθός δυνατός , οὗτος αὐτός ὡς ἀγαθός ἀποτελέω . ψυχή οὖν ἄνθρωπος κτῆμα οὐ εἰμί εὐφυής εἰς ὁ φεύγω μέν ὁ κακός , ἰχνεύω δέ καί αἱρέω ὁ πᾶς ἀγαθός , καί αἱρέω αὖ κοινῇ συνοικέω ὁ ἐπίλοιπος βίος · διό δεύτερος τάσσω τιμή , ὁ δέ τρίτων ἄν οὗτος γε νοήσειεν—τὴν ὁ σῶμα εἰμί κατά φύσις τιμή · ὁ δέ αὖ τιμή δέω σκοπέω , καί οὗτος τίς ἀληθής καί ὅσος κίβδηλος , οὗτος δέ νομοθέτης . μηνύω δή ἐγώ φαίνω ὅδε καί τοιόσδε τις αὐτός εἰμί , τίμιος εἰμί σῶμα οὐ ὁ καλός οὐδέ ἰσχυρός οὐδέ τάχος ἔχω οὐδέ μέγας , οὐδέ γε ὁ υγιεινον—καιος πολύς ἄν οὗτος γε δοκός μήν οὐδέ ὁ οὗτος γε ἐναντίος , ὁ δέ ἐν ὁ μέσος ἅπας οὗτος ὁ ἕξις ἐφάπτω σώφρων ἅμα τε ἀσφαλής εἰμί μακρός · ὁ μέν γάρ χαῦνος ὁ ψυχή καί θρασύς ποιέω , ὁ δέ ταπεινός τε καί ἀνελεύθερος .