plato-philosophy.leges 5.734
καὶ τούτοις οὖσιν τέτταρσιν ἐναντίους ἄλλους τέτταρας , ἄφρονα , δειλόν , ἀκόλαστον , νοσώδη . σώφρονα μὲν οὖν βίον ὁ γιγνώσκων θήσει πρᾷον ἐπὶ πάντα , καὶ ἠρεμαίας μὲν λύπας , ἠρεμαίας δὲ ἡδονάς , μαλακὰς δὲ ἐπιθυμίας καὶ ἔρωτας οὐκ ἐμμανεῖς παρεχόμενον , ἀκόλαστον δέ , ὀξὺν ἐπὶ πάντα , καὶ σφοδρὰς μὲν λύπας , σφοδρὰς δὲ ἡδονάς , συντόνους δὲ καὶ οἰστρώδεις ἐπιθυμίας τε καὶ ἔρωτας ὡς οἷόν τε ἐμμανεστάτους παρεχόμενον , ὑπερβαλλούσας δὲ ἐν μὲν τῷ σώφρονι βίῳ τὰς ἡδονὰς τῶν ἀχθηδόνων , ἐν δὲ τῷ ἀκολάστῳ τὰς λύπας τῶν ἡδονῶν μεγέθει καὶ πλήθει καὶ πυκνότησιν . ὅθεν ὁ μὲν ἡδίων ἡμῖν τῶν βίων , ὁ δὲ λυπηρότερος ἐξ ἀνάγκης συμβαίνει κατὰ φύσιν γίγνεσθαι , καὶ τόν γε βουλόμενον ἡδέως ζῆν οὐκέτι παρείκει ἑκόντα γε ἀκολάστως ζῆν , ἀλλʼ ἤδη δῆλον ὡς , εἰ τὸ νῦν λεγόμενον ὀρθόν , πᾶς ἐξ ἀνάγκης ἄκων ἐστὶν ἀκόλαστος · ἢ γὰρ διʼ ἀμαθίαν ἢ διʼ ἀκράτειαν ἢ διʼ ἀμφότερα , τοῦ σωφρονεῖν ἐνδεὴς ὢν ζῇ ὁ πᾶς ἀνθρώπινος ὄχλος . ταὐτὰ δὲ περὶ νοσώδους τε καὶ ὑγιεινοῦ βίου διανοητέον , ὡς ἔχουσι μὲν ἡδονὰς καὶ λύπας , ὑπερβάλλουσι δὲ ἡδοναὶ μὲν λύπας ἐν ὑγιείᾳ , λῦπαι δὲ ἡδονὰς ἐν νόσοις . ἡμῖν δὲ ἡ βούλησις τῆς αἱρέσεως τῶν βίων οὐχ ἵνα τὸ λυπηρὸν ὑπερβάλλῃ · ὅπου δʼ ὑπερβάλλεται , τοῦτον τὸν βίον ἡδίω κεκρίκαμεν . ὁ δὴ σώφρων τοῦ ἀκολάστου καὶ ὁ φρόνιμος τοῦ ἄφρονος , φαῖμεν ἄν , καὶ ὁ τῆς ἀνδρείας τοῦ τῆς δειλίας ἐλάττονα καὶ σμικρότερα καὶ μανότερα ἔχων ἀμφότερα , τῇ τῶν ἡδονῶν ἑκάτερος ἑκάτερον ὑπερβάλλων , τῇ τῆς λύπης ἐκείνων ὑπερβαλλόντων αὐτούς , ὁ μὲν ἀνδρεῖος τὸν δειλόν , ὁ δὲ φρόνιμος τὸν ἄφρονα νικῶσιν , ὥστε ἡδίους εἶναι τοὺς βίους τῶν βίων , σώφρονα καὶ ἀνδρεῖον καὶ φρόνιμον καὶ ὑγιεινὸν δειλοῦ καὶ ἄφρονος καὶ ἀκολάστου καὶ νοσώδους , καὶ συλλήβδην τὸν ἀρετῆς ἐχόμενον κατὰ σῶμα ἢ καὶ κατὰ ψυχὴν τοῦ τῆς μοχθηρίας ἐχομένου βίου ἡδίω τε εἶναι καὶ τοῖς ἄλλοις ὑπερέχειν ἐκ περιττοῦ κάλλει καὶ ὀρθότητι καὶ ἀρετῇ καὶ εὐδοξίᾳ , ὥστε τὸν ἔχοντα αὐτὸν ζῆν εὐδαιμονέστερον ἀπεργάζεσθαι τοῦ ἐναντίου τῷ παντὶ καὶ ὅλῳ.καὶ τὸ μὲν προοίμιον τῶν νόμων ἐνταυθοῖ λεχθὲν τῶν λόγων τέλος ἐχέτω , μετὰ δὲ τὸ προοίμιον ἀναγκαῖόν που νόμον ἕπεσθαι , μᾶλλον δὲ τό γε ἀληθὲς νόμους πολιτείας ὑπογράφειν .
Lemmas: καί οὗτος εἰμί τέσσαρες ἐναντίος ἄλλος τέσσαρες , ἄφρων , δειλός , ἀκόλαστος , νοσώδης . σώφρων μέν οὖν βίος ὁ γιγνώσκω τίθημι πρᾶος ἐπί πᾶς , καί ἠρεμαῖος μέν λύπη , ἠρεμαῖος δέ ἡδονή , μαλακός δέ ἐπιθυμία καί ἔρως οὐ ἐμμανής παρέχω , ἀκόλαστος δέ , ὀξύς ἐπί πᾶς , καί σφοδρός μέν λύπη , σφοδρός δέ ἡδονή , σύντονος δέ καί οἰστρώδης ἐπιθυμία τε καί ἔρως ὡς οἷος τε ἐμμανής παρέχω , ὑπερβάλλω δέ ἐν μέν ὁ σώφρων βίος ὁ ἡδονή ὁ ἀχθηδών , ἐν δέ ὁ ἀκόλαστος ὁ λύπη ὁ ἡδονή μέγεθος καί πλῆθος καί πυκνότης . ὅθεν ὁ μέν ἡδύς ἐγώ ὁ βίος , ὁ δέ λυπηρός ἐκ ἀνάγκη συμβαίνω κατά φύσις γίγνομαι , καί ὁ γε βούλομαι ἡδύς ζάω οὐκέτι παρείκω ἑκών γε ἀκόλαστος ζάω , ἀλλά ἤδη δῆλος ὡς , εἰ ὁ νῦν λέγω ὀρθός , πᾶς ἐκ ἀνάγκη ἄκων εἰμί ἀκόλαστος · ἤ γάρ διά ἀμαθία ἤ διά ἀκράτεια ἤ διά ἀμφότερος , ὁ σωφρονέω ἐνδεής εἰμί ζάω ὁ πᾶς ἀνθρώπινος ὄχλος . αὐτός δέ περί νοσώδης τε καί ὑγιεινός βίος διανοητέον , ὡς ἔχω μέν ἡδονή καί λύπη , ὑπερβάλλω δέ ἡδονή μέν λύπη ἐν ὑγίεια , λύπη δέ ἡδονή ἐν νόσος . ἐγώ δέ ὁ βούλησις ὁ αἵρεσις ὁ βίος οὐ ἵνα ὁ λυπηρός ὑπερβάλλω · ὅπου δέ ὑπερβάλλω , οὗτος ὁ βίος ἡδύς κρίνω . ὁ δή σώφρων ὁ ἀκόλαστος καί ὁ φρόνιμος ὁ ἄφρων , φημί ἄν , καί ὁ ὁ ἀνδρεία ὁ ὁ δειλία ἐλαχύς καί μικρός καί μανός ἔχω ἀμφότερος , ὁ ὁ ἡδονή ἑκάτερος ἑκάτερος ὑπερβάλλω , ὁ ὁ λύπη ἐκεῖνος ὑπερβάλλω αὐτός , ὁ μέν ἀνδρεῖος ὁ δειλός , ὁ δέ φρόνιμος ὁ ἄφρων νικάω , ὥστε ἡδύς εἰμί ὁ βίος ὁ βίος , σώφρων καί ἀνδρεῖος καί φρόνιμος καί ὑγιεινός δειλός καί ἄφρων καί ἀκόλαστος καί νοσώδης , καί συλλήβδην ὁ ἀρετή ἔχω κατά σῶμα ἤ καί κατά ψυχή ὁ ὁ μοχθηρία ἔχω βίος ἡδύς τε εἰμί καί ὁ ἄλλος ὑπερέχω ἐκ περισσός κάλλος καί ὀρθότης καί ἀρετή καί εὐδοξία , ὥστε ὁ ἔχω αὐτός ζάω εὐδαίμων ἀπεργάζομαι ὁ ἐναντίος ὁ πᾶς καί ὅλος ὁ μέν προοίμιον ὁ νόμος ἐνταυθοῖ λέγω ὁ λόγος τέλος ἔχω , μετά δέ ὁ προοίμιον ἀναγκαῖος που νόμος ἕπομαι , μάλα δέ ὁ γε ἀληθής νόμος πολιτεία ὑπογράφω .