plato-philosophy.leges 1.628
τρίτον δέ που δικαστὴν πρὸς ἀρετὴν εἴπωμεν , εἴ τις εἴη τοιοῦτος ὅστις παραλαβὼν συγγένειαν μίαν διαφερομένην , μήτε ἀπολέσειεν μηδένα , διαλλάξας δὲ εἰς τὸν ἐπίλοιπον χρόνον , νόμους αὐτοῖς θείς , πρὸς ἀλλήλους παραφυλάττειν δύναιτο ὥστε εἶναι φίλους . μακρῷ ἀμείνων γίγνοιτʼ ἂν ὁ τοιοῦτος δικαστής τε καὶ νομοθέτης . καὶ μὴν τοὐναντίον γε ἢ πρὸς πόλεμον ἂν βλέπων αὐτοῖς τοὺς νόμους διανομοθετοῖ . τοῦτο μὲν ἀληθές . τί δʼ ὁ τὴν πόλιν συναρμόττων ; πρὸς πόλεμον αὐτῆς ἂν τὸν ἔξωθεν βλέπων τὸν βίον κοσμοῖ μᾶλλον , ἢ πρὸς πόλεμον τὸν ἐν αὐτῇ γιγνόμενον ἑκάστοτε , ἣ δὴ καλεῖται στάσις ; ὃν μάλιστα μὲν ἅπας ἂν βούλοιτο μήτε γενέσθαι ποτὲ ἐν ἑαυτοῦ πόλει γενόμενόν τε ὡς τάχιστα ἀπαλλάττεσθαι . δῆλον ὅτι πρὸς τοῦτον . πότερα δὲ ἀπολομένων αὖ τῶν ἑτέρων εἰρήνην τῆς στάσεως γενέσθαι , νικησάντων δὲ ποτέρων , δέξαιτʼ ἄν τις , μᾶλλον ἢ φιλίας τε καὶ εἰρήνης ὑπὸ διαλλαγῶν γενομένης , οὕτω τοῖς ἔξωθεν πολεμίοις προσέχειν ἀνάγκην εἶναι τὸν νοῦν ; οὕτω πᾶς ἂν ἐθέλοι πρότερον ἢ ʼκείνως περὶ τὴν αὑτοῦ γίγνεσθαι πόλιν . οὐκοῦν καὶ νομοθέτης ὡσαύτως ; τί μήν ; ἆρα οὖν οὐ τοῦ ἀρίστου ἕνεκα πάντα ἂν τὰ νόμιμα τιθείη πᾶς ; πῶς δʼ οὔ ; τό γε μὴν ἄριστον οὔτε ὁ πόλεμος οὔτε ἡ στάσις , ἀπευκτὸν δὲ τὸ δεηθῆναι τούτων , εἰρήνη δὲ πρὸς ἀλλήλους ἅμα καὶ φιλοφροσύνη , καὶ δὴ καὶ τὸ νικᾶν , ὡς ἔοικεν , αὐτὴν αὑτὴν πόλιν οὐκ ἦν τῶν ἀρίστων ἀλλὰ τῶν ἀναγκαίων · ὅμοιον ὡς εἰ κάμνον σῶμα ἰατρικῆς καθάρσεως τυχὸν ἡγοῖτό τις ἄριστα πράττειν τότε , τῷ δὲ μηδὲ τὸ παράπαν δεηθέντι σώματι μηδὲ προσέχοι τὸν νοῦν , ὡσαύτως δὲ καὶ πρὸς πόλεως εὐδαιμονίαν ἢ καὶ ἰδιώτου διανοούμενος οὕτω τις οὔτʼ ἄν ποτε πολιτικὸς γένοιτο ὀρθῶς , πρὸς τὰ ἔξωθεν πολεμικὰ ἀποβλέπων μόνον καὶ πρῶτον , οὔτʼ ἂν νομοθέτης ἀκριβής , εἰ μὴ χάριν εἰρήνης τὰ πολέμου νομοθετοῖ μᾶλλον ἢ τῶν πολεμικῶν ἕνεκα τὰ τῆς εἰρήνης . φαίνεται μέν πως ὁ λόγος οὗτος , ὦ ξένε , ὀρθῶς εἰρῆσθαι , θαυμάζω γε μὴν εἰ τά τε παρʼ ἡμῖν νόμιμα καὶ ἔτι τὰ περὶ Λακεδαίμονα μὴ πᾶσαν τὴν σπουδὴν τούτων ἕνεκα πεποίηται .
Lemmas: τρίτος δέ που δικαστής πρός ἀρετή λέγω , εἰ τις εἰμί τοιοῦτος ὅστις παραλαμβάνω συγγένεια εἷς διαφέρω , μήτε ἀπόλλυμι μηδείς , διαλλάσσω δέ εἰς ὁ ἐπίλοιπος χρόνος , νόμος αὐτός τίθημι , πρός ἀλλήλων παραφυλάσσω δύναμαι ὥστε εἰμί φίλος . μακρός ἀγαθός γίγνομαι ἄν ὁ τοιοῦτος δικαστής τε καί νομοθέτης . καί μήν ἐναντίος γε ἤ πρός πόλεμος ἄν βλέπω αὐτός ὁ νόμος διανομοθετέω . οὗτος μέν ἀληθής . τίς δέ ὁ ὁ πόλις συναρμόζω ; πρός πόλεμος αὐτός ἄν ὁ ἔξωθεν βλέπω ὁ βίος κοσμέω μάλα , ἤ πρός πόλεμος ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι ἑκάστοτε , ὅς δή καλέω στάσις ; ὅς μάλα μέν ἅπας ἄν βούλομαι μήτε γίγνομαι ποτέ ἐν ἑαυτοῦ πόλις γίγνομαι τε ὡς ταχύς ἀπαλλάσσω . δῆλος ὅτι πρός οὗτος . πότερος δέ ἀπόλλυμι αὖ ὁ ἕτερος εἰρήνη ὁ στάσις γίγνομαι , νικάω δέ πός , δέχομαι ἄν τις , μάλα ἤ φιλία τε καί εἰρήνη ὑπό διαλλαγή γίγνομαι , οὕτως ὁ ἔξωθεν πολέμιος προσέχω ἀνάγκη εἰμί ὁ νόος ; οὕτως πᾶς ἄν ἐθέλω πρότερος ἤ ’κεῖνος περί ὁ ἑαυτοῦ γίγνομαι πόλις . οὐκοῦν καί νομοθέτης ὡσαύτως ; τίς μήν ; ἆρα οὖν οὐ ὁ ἀγαθός ἕνεκα πᾶς ἄν ὁ νόμιμος τίθημι πᾶς ; πῶς δέ οὐ ; ὁ γε μήν ἀγαθός οὔτε ὁ πόλεμος οὔτε ὁ στάσις , ἀπευκτός δέ ὁ δέω οὗτος , εἰρήνη δέ πρός ἀλλήλων ἅμα καί φιλοφροσύνη , καί δή καί ὁ νικάω , ὡς ἔοικα , αὐτός ἑαυτοῦ πόλις οὐ εἰμί ὁ ἀγαθός ἀλλά ὁ ἀναγκαῖος · ὅμοιος ὡς εἰ κάμνω σῶμα ἰατρικός κάθαρσις τυγχάνω ἡγέομαι τις ἀγαθός πράσσω τότε , ὁ δέ μηδέ ὁ παράπαν δέω σῶμα μηδέ προσέχω ὁ νόος , ὡσαύτως δέ καί πρός πόλις εὐδαιμονία ἤ καί ἰδιώτης διανοέω οὕτως τις οὔτε ἄν ποτέ πολιτικός γίγνομαι ὀρθός , πρός ὁ ἔξωθεν πολεμικός ἀποβλέπω μόνος καί πρῶτος , οὔτε ἄν νομοθέτης ἀκριβής , εἰ μή χάριν εἰρήνη ὁ πόλεμος νομοθετέω μάλα ἤ ὁ πολεμικός ἕνεκα ὁ ὁ εἰρήνη . φαίνω μέν πως ὁ λόγος οὗτος , ὦ ξένος , ὀρθός λέγω , θαυμάζω γε μήν εἰ ὁ τε παρά ἐγώ νόμιμος καί ἔτι ὁ περί Λακεδαίμων μή πᾶς ὁ σπουδή οὗτος ἕνεκα ποιέω .