plato-philosophy.leges 9.856
τῶν δὲ ῥηθέντων ἐπισφραγισαμένους ὅσα ἂν εἶναι καίρια δοκῇ , γράμμασιν σημεῖα ἐπιβάλλοντας πάντων τῶν δικαστῶν , θεῖναι ἐπὶ τὴν ἑστίαν , καὶ πάλιν αὔριον εἰς ταὐτὸν συνελθόντας , ὡσαύτως τε ἀνακρίνοντας διεξελθεῖν τὴν δίκην καὶ σημεῖα ἐπιβάλλοντας αὖ τοῖς λεχθεῖσιν · καὶ τρὶς δράσαντας τοῦτο , τεκμήριά τε καὶ μάρτυρας ἱκανῶς παραλαβόντας , ψῆφον ἱερὰν ἕκαστον φέροντα καὶ ὑποσχόμενον πρὸς τῆς ἑστίας εἰς δύναμιν τὰ δίκαια καὶ ἀληθῆ κρίνειν , οὕτω τέλος ἐπιθεῖναι τῇ τοιαύτῃ δίκῃ . μετὰ δὲ τὰ περὶ θεοὺς τὰ περὶ κατάλυσιν τῆς πολιτείας . ὃς ἂν ἄγων εἰς ἀρχὴν ἀνθρώπων δουλῶται μὲν τοὺς νόμους , ἑταιρίας δὲ τὴν πόλιν ὑπήκοον ποιῇ , καὶ βιαίως δὴ πᾶν τοῦτο πράττων καὶ στάσιν ἐγείρων παρανομῇ , τοῦτον δὴ διανοεῖσθαι δεῖ πάντων πολεμιώτατον ὅλῃ τῇ πόλει · τὸν δὲ κοινωνοῦντα μὲν τῶν τοιούτων μηδενί , τῶν μεγίστων δὲ μετέχοντα ἀρχῶν ἐν τῇ πόλει , λεληθότα τε ταῦτα αὐτόν , ἢ μὴ λεληθότα , δειλίᾳ δʼ , ὑπὲρ πατρίδος αὑτοῦ μὴ τιμωρούμενον , δεῖ δεύτερον ἡγεῖσθαι τὸν τοιοῦτον πολίτην κάκῃ . πᾶς δὲ ἀνήρ , οὗ καὶ σμικρὸν ὄφελος , ἐνδεικνύτω ταῖς ἀρχαῖς εἰς κρίσιν ἄγων τὸν ἐπιβουλεύοντα βιαίου πολιτείας μεταστάσεως ἅμα καὶ παρανόμου · δικασταὶ δὲ ἔστωσαν τούτοις οἵπερ τοῖς ἱεροσύλοις , καὶ πᾶσαν τὴν κρίσιν ὡσαύτως αὐτοῖς γίγνεσθαι καθάπερ ἐκείνοις , τὴν ψῆφον θάνατον φέρειν τὴν πλήθει νικῶσαν . ἑνὶ δὲ λόγῳ , πατρὸς ὀνείδη καὶ τιμωρίας παίδων μηδενὶ συνέπεσθαι , πλὴν ἐάν τινι πατὴρ καὶ πάππος καὶ πάππου πατὴρ ἐφεξῆς ὄφλωσι θανάτου δίκην · τούτους δὲ ἡ πόλις ἔχοντας τὴν αὑτῶν οὐσίαν , πλὴν ὅσον κατεσκευασμένου τοῦ κλήρου παντελῶς , εἰς τὴν αὑτῶν ἀρχαίαν ἐκπεμπέσθω πατρίδα καὶ πόλιν . οἷς δʼ ἂν τῶν πολιτῶν ὑεῖς ὄντες τυγχάνωσιν πλείους ἑνός , μὴ ἔλαττον δέκα ἔτη γεγονότες , κληρῶσαι μὲν τούτων δέκα , οὓς ἂν ἀποφήνῃ πατὴρ ἢ πάππος ὁ πρὸς πατρὸς ἢ μητρός , τῶν δὲ λαχόντων τὰ ὀνόματα εἰς Δελφοὺς πεμφθέντων · ὃν δʼ ἂν ὁ θεὸς ἀνέλῃ , κληρονόμον εἰς τὸν οἶκον καταστῆσαι τὸν τῶν ἐκλιπόντων τύχῃ ἀμείνονι . καλῶς .
Lemmas: ὁ δέ λέγω ἐπισφραγίζω ὅσος ἄν εἰμί καίριος δοκέω , γράμμα σημεῖον ἐπιβάλλω πᾶς ὁ δικαστής , τίθημι ἐπί ὁ ἑστία , καί πάλιν αὔριον εἰς αὐτός συνέρχομαι , ὡσαύτως τε ἀνακρίνω διεξέρχομαι ὁ δίκη καί σημεῖον ἐπιβάλλω αὖ ὁ λέγω · καί τρίς δράω οὗτος , τεκμήριον τε καί μάρτυς ἱκανός παραλαμβάνω , ψῆφος ἱερός ἕκαστος φέρω καί ὑπέχω πρός ὁ ἑστία εἰς δύναμις ὁ δίκαιος καί ἀληθής κρίνω , οὕτως τέλος ἐπιτίθημι ὁ τοιοῦτος δίκη . μετά δέ ὁ περί θεός ὁ περί κατάλυσις ὁ πολιτεία . ὅς ἄν ἄγω εἰς ἀρχή ἄνθρωπος δουλόω μέν ὁ νόμος , ἑταιρεία δέ ὁ πόλις ὑπήκοος ποιέω , καί βίαιος δή πᾶς οὗτος πράσσω καί στάσις ἐγείρω παρανομέω , οὗτος δή διανοέω δέω πᾶς πολέμιος ὅλος ὁ πόλις · ὁ δέ κοινωνέω μέν ὁ τοιοῦτος μηδείς , ὁ μέγας δέ μετέχω ἀρχή ἐν ὁ πόλις , λανθάνω τε οὗτος αὐτός , ἤ μή λανθάνω , δειλία δέ , ὑπέρ πατρίς ἑαυτοῦ μή τιμωρέω , δέω δεύτερος ἡγέομαι ὁ τοιοῦτος πολίτης κάκη . πᾶς δέ ἀνήρ , ὅς καί μικρός ὄφελος , ἐνδείκνυμι ὁ ἀρχή εἰς κρίσις ἄγω ὁ ἐπιβουλεύω βίαιος πολιτεία μετάστασις ἅμα καί παράνομος · δικαστής δέ εἰμί οὗτος ὅς ὁ ἱερόσυλος , καί πᾶς ὁ κρίσις ὡσαύτως αὐτός γίγνομαι καθά ἐκεῖνος , ὁ ψῆφος θάνατος φέρω ὁ πλῆθος νικάω . εἷς δέ λόγος , πατήρ ὄνειδος καί τιμωρία παῖς μηδείς συνέπομαι , πλήν ἐάν τις πατήρ καί πάππος καί πάππης πατήρ ἐφεξῆς ὀφλισκάνω θάνατος δίκη · οὗτος δέ ὁ πόλις ἔχω ὁ ἑαυτοῦ οὐσία , πλήν ὅσος κατασκευάζω ὁ κλῆρος παντελής , εἰς ὁ ἑαυτοῦ ἀρχαῖος ἐκπέμπω πατρίς καί πόλις . ὅς δέ ἄν ὁ πολίτης υἱός εἰμί τυγχάνω πολύς εἷς , μή ἐλαχύς δέκα ἔτος γίγνομαι , κληρόω μέν οὗτος δέκα , ὅς ἄν ἀποφαίνω πατήρ ἤ πάππος ὁ πρός πατήρ ἤ μήτηρ , ὁ δέ λαγχάνω ὁ ὄνομα εἰς Δελφοί πέμπω · ὅς δέ ἄν ὁ θεός ἀναιρέω , κληρονόμος εἰς ὁ οἶκος καθίστημι ὁ ὁ ἐκλείπω τύχη ἀγαθός . καλός .