plato-philosophy.leges 4.713
ὄντως γάρ , ὦ ἄριστοι , πολιτειῶν μετέχετε · ἃς δὲ ὠνομάκαμεν νῦν , οὐκ εἰσὶν πολιτεῖαι , πόλεων δὲ οἰκήσεις δεσποζομένων τε καὶ δουλευουσῶν μέρεσιν ἑαυτῶν τισι , τὸ τοῦ δεσπότου δὲ ἑκάστη προσαγορεύεται κράτος . χρῆν δʼ εἴπερ του τοιούτου τὴν πόλιν ἔδει ἐπονομάζεσθαι , τὸ τοῦ ἀληθῶς τῶν τὸν νοῦν ἐχόντων δεσπόζοντος θεοῦ ὄνομα λέγεσθαι . τίς δʼ ὁ θεός ; ἆρʼ οὖν μύθῳ σμικρά γʼ ἔτι προσχρηστέον , εἰ μέλλομεν ἐμμελῶς πως δηλῶσαι τὸ νῦν ἐρωτώμενον ; οὐκοῦν χρὴ ταύτῃ δρᾶν ; πάνυ μὲν οὖν . τῶν γὰρ δὴ πόλεων ὧν ἔμπροσθε τὰς συνοικήσεις διήλθομεν , ἔτι προτέρα τούτων πάμπολυ λέγεταί τις ἀρχή τε καὶ οἴκησις γεγονέναι ἐπὶ Κρόνου μάλʼ εὐδαίμων , ἧς μίμημα ἔχουσά ἐστιν ἥτις τῶν νῦν ἄριστα οἰκεῖται . σφόδρʼ ἄν , ὡς ἔοικʼ , εἴη περὶ αὐτῆς δέον ἀκούειν . ἐμοὶ γοῦν φαίνεται · διὸ καὶ παρήγαγον αὐτὴν εἰς τὸ μέσον τοῖς λόγοις . ὀρθότατά γε δρῶν · καὶ τόν γε ἑξῆς περαίνων ἂν μῦθον , εἴπερ προσήκων ἐστίν , μάλʼ ὀρθῶς ἂν ποιοίης . δραστέον ὡς λέγετε . φήμην τοίνυν παραδεδέγμεθα τῆς τῶν τότε μακαρίας ζωῆς ὡς ἄφθονά τε καὶ αὐτόματα πάντʼ εἶχεν . ἡ δὲ τούτων αἰτία λέγεται τοιάδε τις . γιγνώσκων ὁ Κρόνος ἄρα , καθάπερ ἡμεῖς διεληλύθαμεν , ὡς ἀνθρωπεία φύσις οὐδεμία ἱκανὴ τὰ ἀνθρώπινα διοικοῦσα αὐτοκράτωρ πάντα , μὴ οὐχ ὕβρεώς τε καὶ ἀδικίας μεστοῦσθαι , ταῦτʼ οὖν διανοούμενος ἐφίστη τότε βασιλέας τε καὶ ἄρχοντας ταῖς πόλεσιν ἡμῶν , οὐκ ἀνθρώπους ἀλλὰ γένους θειοτέρου τε καὶ ἀμείνονος , δαίμονας , οἷον νῦν ἡμεῖς δρῶμεν τοῖς ποιμνίοις καὶ ὅσων ἥμεροί εἰσιν ἀγέλαι · οὐ βοῦς βοῶν οὐδὲ αἶγας αἰγῶν ἄρχοντας ποιοῦμεν αὐτοῖσί τινας , ἀλλʼ ἡμεῖς αὐτῶν δεσπόζομεν , ἄμεινον ἐκείνων γένος . ταὐτὸν δὴ καὶ ὁ θεὸς ἄρα καὶ φιλάνθρωπος ὤν , τὸ γένος ἄμεινον ἡμῶν ἐφίστη τὸ τῶν δαιμόνων , ὃ διὰ πολλῆς μὲν αὐτοῖς ῥᾳστώνης , πολλῆς δʼ ἡμῖν , ἐπιμελούμενον ἡμῶν , εἰρήνην τε καὶ αἰδῶ καὶ εὐνομίαν καὶ ἀφθονίαν δίκης παρεχόμενον , ἀστασίαστα καὶ εὐδαίμονα τὰ τῶν ἀνθρώπων ἀπηργάζετο γένη .
Lemmas: ὄντως γάρ , ὦ ἀγαθός , πολιτεία μετέχω · ὅς δέ ὀνομάζω νῦν , οὐ εἰμί πολιτεία , πόλις δέ οἴκησις δεσπόζω τε καί δουλεύω μέρος ἑαυτοῦ τις , ὁ ὁ δεσπότης δέ ἕκαστος προσαγορεύω κράτος . χρή δέ εἴπερ τις τοιοῦτος ὁ πόλις δέω ἐπονομάζω , ὁ ὁ ἀληθής ὁ ὁ νόος ἔχω δεσπόζω θεός ὄνομα λέγω . τίς δέ ὁ θεός ; ἆρα οὖν μῦθος μικρός γε ἔτι προσχρηστέον , εἰ μέλλω ἐμμελής πως δηλόω ὁ νῦν ἐρωτάω ; οὐκοῦν χρή οὗτος δράω ; πάνυ μέν οὖν . ὁ γάρ δή πόλις ὅς ἔμπροσθεν ὁ συνοίκησις διέρχομαι , ἔτι πρότερος οὗτος πάμπολυς λέγω τις ἀρχή τε καί οἴκησις γίγνομαι ἐπί Κρόνος μάλα εὐδαίμων , ὅς μίμημα ἔχω εἰμί ὅστις ὁ νῦν ἀγαθός οἰκέω . σφόδρα ἄν , ὡς ἔοικα , εἰμί περί αὐτός δέω ἀκούω . ἐγώ γοῦν φαίνω · διό καί παράγω αὐτός εἰς ὁ μέσος ὁ λόγος . ὀρθός γε δράω · καί ὁ γε ἑξῆς περαίνω ἄν μῦθος , εἴπερ προσήκω εἰμί , μάλα ὀρθός ἄν ποιέω . δράω ὡς λέγω . φήμη τοίνυν παραδέχομαι ὁ ὁ τότε μακάριος ζωή ὡς ἄφθονος τε καί αὐτόματος πᾶς ἔχω . ὁ δέ οὗτος αἰτία λέγω τοιόσδε τις . γιγνώσκω ὁ Κρόνος ἄρα , καθά ἐγώ διέρχομαι , ὡς ἀνθρώπειος φύσις οὐδείς ἱκανός ὁ ἀνθρώπινος διοικέω αὐτοκράτωρ πᾶς , μή οὐ ὕβρις τε καί ἀδικία μεστόω , οὗτος οὖν διανοέω ἐφίστημι τότε βασιλεύς τε καί ἄρχων ὁ πόλις ἐγώ , οὐ ἄνθρωπος ἀλλά γένος θεῖος τε καί ἀγαθός , δαίμων , οἷος νῦν ἐγώ δράω ὁ ποίμνιον καί ὅσος ἥμερος εἰμί ἀγέλη · οὐ βοῦς βοῦς οὐδέ αἴξ αἴξ ἄρχω ποιέω αὐτός τις , ἀλλά ἐγώ αὐτός δεσπόζω , ἀγαθός ἐκεῖνος γένος . αὐτός δή καί ὁ θεός ἄρα καί φιλάνθρωπος εἰμί , ὁ γένος ἀγαθός ἐγώ ἐφίστημι ὁ ὁ δαίμων , ὅς διά πολύς μέν αὐτός ῥᾳστώνη , πολύς δέ ἐγώ , ἐπιμελέομαι ἐγώ , εἰρήνη τε καί αἰδώς καί εὐνομία καί ἀφθονία δίκη παρέχω , ἀστασίαστος καί εὐδαίμων ὁ ὁ ἄνθρωπος ἀπεργάζομαι γένος .