plato-philosophy.leges 5.732
τυφλοῦται γὰρ περὶ τὸ φιλούμενον ὁ φιλῶν , ὥστε τὰ δίκαια καὶ τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ καλὰ κακῶς κρίνει , τὸ αὑτοῦ πρὸ τοῦ ἀληθοῦς ἀεὶ τιμᾶν δεῖν ἡγούμενος · οὔτε γὰρ ἑαυτὸν οὔτε τὰ ἑαυτοῦ χρὴ τόν γε μέγαν ἄνδρα ἐσόμενον στέργειν , ἀλλὰ τὰ δίκαια , ἐάντε παρʼ αὑτῷ ἐάντε παρʼ ἄλλῳ μᾶλλον πραττόμενα τυγχάνῃ . ἐκ ταὐτοῦ δὲ ἁμαρτήματος τούτου καὶ τὸ τὴν ἀμαθίαν τὴν παρʼ αὑτῷ δοκεῖν σοφίαν εἶναι γέγονε πᾶσιν · ὅθεν οὐκ εἰδότες ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδέν , οἰόμεθα τὰ πάντα εἰδέναι , οὐκ ἐπιτρέποντες δὲ ἄλλοις ἃ μὴ ἐπιστάμεθα πράττειν , ἀναγκαζόμεθα ἁμαρτάνειν αὐτοὶ πράττοντες . διὸ πάντα ἄνθρωπον χρὴ φεύγειν τὸ σφόδρα φιλεῖν αὑτόν , τὸν δʼ ἑαυτοῦ βελτίω διώκειν ἀεί , μηδεμίαν αἰσχύνην ἐπὶ τῷ τοιούτῳ πρόσθεν ποιούμενον.ἃ δὲ σμικρότερα μὲν τούτων καὶ λεγόμενα πολλάκις ἐστίν , χρήσιμα δὲ τούτων οὐχ ἧττον , χρὴ λέγειν ἑαυτὸν ἀναμιμνῄσκοντα · ὥσπερ γάρ τινος ἀπορρέοντος ἀεὶ δεῖ τοὐναντίον ἐπιρρεῖν , ἀνάμνησις δʼ ἐστὶν ἐπιρροὴ φρονήσεως ἀπολειπούσης . διὸ δὴ γελώτων τε εἴργεσθαι χρὴ τῶν ἐξαισίων καὶ δακρύων , παραγγέλλειν δὲ παντὶ πάντʼ ἄνδρα , καὶ ὅλην περιχάρειαν πᾶσαν ἀποκρυπτόμενον καὶ περιωδυνίαν εὐσχημονεῖν πειρᾶσθαι , κατά τε εὐπραγίας ἱσταμένου τοῦ δαίμονος ἑκάστου , καὶ κατὰ τύχας οἷον πρὸς ὑψηλὰ καὶ ἀνάντη δαιμόνων ἀνθισταμένων τισὶν πράξεσιν , ἐλπίζειν δʼ ἀεὶ τοῖς γε ἀγαθοῖσι τὸν θεὸν ἃ δωρεῖται πόνων μὲν ἐπιπιπτόντων ἀντὶ μειζόνων ἐλάττους ποιήσειν τῶν τʼ αὖ νῦν παρόντων ἐπὶ τὸ βέλτιον μεταβολάς , περὶ δὲ τὰ ἀγαθὰ τὰ ἐναντία τούτων ἀεὶ πάντʼ αὐτοῖς παραγενήσεσθαι μετʼ ἀγαθῆς τύχης . ταύταις δὴ ταῖς ἐλπίσιν ἕκαστον χρὴ ζῆν καὶ ταῖς ὑπομνήσεσι πάντων τῶν τοιούτων , μηδὲν φειδόμενον , ἀλλʼ ἀεὶ κατά τε παιδιὰς καὶ σπουδὰς ἀναμιμνῄσκοντα ἕτερόν τε καὶ ἑαυτὸν σαφῶς.νῦν οὖν δὴ περὶ μὲν ἐπιτηδευμάτων , οἷα χρὴ ἐπιτηδεύειν , καὶ περὶ αὐτοῦ ἑκάστου , ποῖόν τινα χρεὼν εἶναι , λέλεκται σχεδὸν ὅσα θεῖά ἐστι , τὰ δὲ ἀνθρώπινα νῦν ἡμῖν οὐκ εἴρηται , δεῖ δέ · ἀνθρώποις γὰρ διαλεγόμεθα ἀλλʼ οὐ θεοῖς . ἔστιν δὴ φύσει ἀνθρώπειον μάλιστα ἡδοναὶ καὶ λῦπαι καὶ ἐπιθυμίαι , ἐξ ὧν ἀνάγκη τὸ θνητὸν πᾶν ζῷον ἀτεχνῶς οἷον ἐξηρτῆσθαί τε καὶ ἐκκρεμάμενον εἶναι σπουδαῖς ταῖς μεγίσταις ·
Lemmas: τυφλόω γάρ περί ὁ φιλέω ὁ φιλέω , ὥστε ὁ δίκαιος καί ὁ ἀγαθός καί ὁ καλός κακός κρίνω , ὁ ἑαυτοῦ πρό ὁ ἀληθής ἀεί τιμάω δέω ἡγέομαι · οὔτε γάρ ἑαυτοῦ οὔτε ὁ ἑαυτοῦ χρή ὁ γε μέγας ἀνήρ εἰμί στέργω , ἀλλά ὁ δίκαιος , ἐάν παρά ἑαυτοῦ ἐάν παρά ἄλλος μάλα πράσσω τυγχάνω . ἐκ αὐτός δέ ἁμάρτημα οὗτος καί ὁ ὁ ἀμαθία ὁ παρά ἑαυτοῦ δοκέω σοφία εἰμί γίγνομαι πᾶς · ὅθεν οὐ οἶδα ὡς ἔπος λέγω οὐδείς , οἴομαι ὁ πᾶς οἶδα , οὐ ἐπιτρέπω δέ ἄλλος ὅς μή ἐπίσταμαι πράσσω , ἀναγκάζω ἁμαρτάνω αὐτός πράσσω . διό πᾶς ἄνθρωπος χρή φεύγω ὁ σφόδρα φιλέω ἑαυτοῦ , ὁ δέ ἑαυτοῦ ἀγαθός διώκω ἀεί , μηδείς αἰσχύνη ἐπί ὁ τοιοῦτος πρόσθεν ποιέω δέ μικρός μέν οὗτος καί λέγω πολλάκις εἰμί , χρήσιμος δέ οὗτος οὐ ἥσσων , χρή λέγω ἑαυτοῦ ἀναμιμνῄσκω · ὥσπερ γάρ τις ἀπορρέω ἀεί δέω ἐναντίος ἐπιρρέω , ἀνάμνησις δέ εἰμί ἐπιρροή φρόνησις ἀπολείπω . διό δή γέλως τε ἔργω χρή ὁ ἐξαίσιος καί δάκρυον , παραγγέλλω δέ πᾶς πᾶς ἀνήρ , καί ὅλος περιχάρεια πᾶς ἀποκρύπτω καί περιωδυνία εὐσχημονέω πειράω , κατά τε εὐπραγία ἵστημι ὁ δαίμων ἕκαστος , καί κατά τύχη οἷος πρός ὑψηλός καί ἀνάντης δαίμων ἀνθίστημι τις πρᾶξις , ἐλπίζω δέ ἀεί ὁ γε ἀγαθός ὁ θεός ὅς δωρέω πόνος μέν ἐπιπίπτω ἀντί μέγας ἐλαχύς ποιέω ὁ τε αὖ νῦν πάρειμι ἐπί ὁ ἀγαθός μεταβολή , περί δέ ὁ ἀγαθός ὁ ἐναντίος οὗτος ἀεί πᾶς αὐτός παραγίγνομαι μετά ἀγαθός τύχη . οὗτος δή ὁ ἐλπίς ἕκαστος χρή ζάω καί ὁ ὑπόμνησις πᾶς ὁ τοιοῦτος , μηδείς φείδομαι , ἀλλά ἀεί κατά τε παιδιά καί σπουδή ἀναμιμνῄσκω ἕτερος τε καί ἑαυτοῦ σαφῶς.νῦν οὖν δή περί μέν ἐπιτήδευμα , οἷος χρή ἐπιτηδεύω , καί περί αὐτός ἕκαστος , ποῖος τις χρεών εἰμί , λέγω σχεδόν ὅσος θεῖος εἰμί , ὁ δέ ἀνθρώπινος νῦν ἐγώ οὐ λέγω , δέω δέ · ἄνθρωπος γάρ διαλέγω ἀλλά οὐ θεός . εἰμί δή φύσις ἀνθρώπειος μάλα ἡδονή καί λύπη καί ἐπιθυμία , ἐκ ὅς ἀνάγκη ὁ θνητός πᾶς ζῷον ἄτεχνος οἷος ἐξαρτάω τε καί ἐκκρεμάννυμι εἰμί σπουδή ὁ μέγας ·