plato-philosophy.leges 10.891
τί δέ , ὦ ξένε ; περὶ μέθης μὲν καὶ μουσικῆς οὕτω μακρὰ λέγοντας ἡμᾶς αὐτοὺς περιεμείναμεν , περὶ θεῶν δὲ καὶ τῶν τοιούτων οὐχ ὑπομενοῦμεν ; καὶ μὴν καὶ νομοθεσίᾳ γέ ἐστίν που τῇ μετὰ φρονήσεως μεγίστη βοήθεια , διότι τὰ περὶ νόμους προστάγματα ἐν γράμμασι τεθέντα , ὡς δώσοντα εἰς πάντα χρόνον ἔλεγχον , πάντως ἠρεμεῖ , ὥστε οὔτʼ εἰ χαλεπὰ κατʼ ἀρχὰς ἀκούειν ἐστὶν φοβητέον , ἅ γʼ ἔσται καὶ τῷ δυσμαθεῖ πολλάκις ἐπανιόντι σκοπεῖν , οὔτε εἰ μακρά , ὠφέλιμα δέ , διὰ ταῦτα λόγον οὐδαμῇ ἔχει οὐδὲ ὅσιον ἔμοιγε εἶναι φαίνεται τὸ μὴ οὐ βοηθεῖν τούτοις τοῖς λόγοις πάντα ἄνδρα κατὰ δύναμιν . ἄριστα , ὦ ξένε , δοκεῖ μοι λέγειν Κλεινίας . καὶ μάλα γε , ὦ Μέγιλλε , ποιητέον τε ὡς λέγει . καὶ γὰρ εἰ μὴ κατεσπαρμένοι ἦσαν οἱ τοιοῦτοι λόγοι ἐν τοῖς πᾶσιν ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀνθρώποις , οὐδὲν ἂν ἔδει τῶν ἐπαμυνούντων λόγων ὡς εἰσὶν θεοί · νῦν δὲ ἀνάγκη . νόμοις οὖν διαφθειρομένοις τοῖς μεγίστοις ὑπὸ κακῶν ἀνθρώπων τίνα καὶ μᾶλλον προσήκει βοηθεῖν ἢ νομοθέτην ; οὐκ ἔστιν . ἀλλὰ δὴ λέγε μοι πάλιν , Κλεινία , καὶ σύ—κοινωνὸν γὰρ δεῖ σε εἶναι τῶν λόγων—κινδυνεύει γὰρ ὁ λέγων ταῦτα πῦρ καὶ ὕδωρ καὶ γῆν καὶ ἀέρα πρῶτα ἡγεῖσθαι τῶν πάντων εἶναι , καὶ τὴν φύσιν ὀνομάζειν ταῦτα αὐτά , ψυχὴν δὲ ἐκ τούτων ὕστερον . ἔοικεν δὲ οὐ κινδυνεύειν ἀλλὰ ὄντως σημαίνειν ταῦτα ἡμῖν τῷ λόγῳ . πάνυ μὲν οὖν . ἆρʼ οὖν πρὸς Διὸς οἷον πηγήν τινα ἀνοήτου δόξης ἀνηυρήκαμεν ἀνθρώπων ὁπόσοι πώποτε τῶν περὶ φύσεως ἐφήψαντο ζητημάτων ; σκόπει πάντα λόγον ἐξετάζων · οὐ γὰρ δὴ σμικρόν γε τὸ διαφέρον , εἰ φανεῖεν οἱ λόγων ἁπτόμενοι ἀσεβῶν , ἄλλοις τε ἐξάρχοντες , μηδὲ εὖ τοῖς λόγοις ἀλλʼ ἐξημαρτημένως χρώμενοι . δοκεῖ τοίνυν μοι ταῦτα οὕτως ἔχειν . εὖ λέγεις · ἀλλʼ ὅπῃ , πειρῶ φράζειν . ἔοικεν τοίνυν ἀηθεστέρων ἁπτέον εἶναι λόγων . οὐκ ὀκνητέον , ὦ ξένε . μανθάνω γὰρ ὡς νομοθεσίας ἐκτὸς οἰήσῃ βαίνειν , ἐὰν τῶν τοιούτων ἁπτώμεθα λόγων . εἰ δὲ ἔστι μηδαμῇ ἑτέρως συμφωνῆσαι τοῖς νῦν κατὰ νόμον λεγομένοις θεοῖς ὡς ὀρθῶς ἔχουσιν ἢ ταύτῃ , λεκτέον , ὦ θαυμάσιε , καὶ ταύτῃ . λέγοιμʼ ἄν , ὡς ἔοικεν , ἤδη σχεδὸν οὐκ εἰωθότα λόγον τινὰ τόνδε . ὃ πρῶτον γενέσεως καὶ φθορᾶς αἴτιον ἁπάντων , τοῦτο οὐ πρῶτον ἀλλὰ ὕστερον ἀπεφήναντο εἶναι γεγονὸς οἱ τὴν τῶν ἀσεβῶν ψυχὴν ἀπεργασάμενοι λόγοι , ὃ δὲ ὕστερον , πρότερον · ὅθεν ἡμαρτήκασι περὶ θεῶν τῆς ὄντως οὐσίας .
Lemmas: τίς δέ , ὦ ξένος ; περί μέθη μέν καί μουσική οὕτως μακρός λέγω ἐγώ αὐτός περιμένω , περί θεός δέ καί ὁ τοιοῦτος οὐ ὑπομένω ; καί μήν καί νομοθεσία γε εἰμί που ὁ μετά φρόνησις μέγας βοήθεια , διότι ὁ περί νόμος πρόσταγμα ἐν γράμμα τίθημι , ὡς δίδωμι εἰς πᾶς χρόνος ἔλεγχος , πάντως ἠρεμέω , ὥστε οὔτε εἰ χαλεπός κατά ἀρχή ἀκούω εἰμί φοβητέος , ὅς γε εἰμί καί ὁ δυσμαθής πολλάκις ἐπάνειμι σκοπέω , οὔτε εἰ μακρός , ὠφέλιμος δέ , διά οὗτος λόγος οὐδαμῇ ἔχω οὐδέ ὅσιος ἐγώ εἰμί φαίνω ὁ μή οὐ βοηθέω οὗτος ὁ λόγος πᾶς ἀνήρ κατά δύναμις . ἀγαθός , ὦ ξένος , δοκέω ἐγώ λέγω Κλεινίας . καί μάλα γε , ὦ Μέγιλλος , ποιέω τε ὡς λέγω . καί γάρ εἰ μή κατασπείρω εἰμί ὁ τοιοῦτος λόγος ἐν ὁ πᾶς ὡς ἔπος λέγω ἄνθρωπος , οὐδείς ἄν δέω ὁ ἐπαμύνω λόγος ὡς εἰμί θεός · νῦν δέ ἀνάγκη . νόμος οὖν διαφθείρω ὁ μέγας ὑπό κακός ἄνθρωπος τίς καί μάλα προσήκω βοηθέω ἤ νομοθέτης ; οὐ εἰμί . ἀλλά δή λέγω ἐγώ πάλιν , Κλεινίας , καί συ—κοινωνος γάρ δέω σύ εἰμί ὁ λογων—κινδυνευω γάρ ὁ λέγω οὗτος πῦρ καί ὕδωρ καί γῆ καί ἀήρ πρῶτος ἡγέομαι ὁ πᾶς εἰμί , καί ὁ φύσις ὀνομάζω οὗτος αὐτός , ψυχή δέ ἐκ οὗτος ὕστερον . ἔοικα δέ οὐ κινδυνεύω ἀλλά ὄντως σημαίνω οὗτος ἐγώ ὁ λόγος . πάνυ μέν οὖν . ἆρα οὖν πρός Ζεύς οἷος πηγή τις ἀνόητος δόξα ἀνευρίσκω ἄνθρωπος ὁπόσος πώποτε ὁ περί φύσις ἐφάπτω ζήτημα ; σκοπέω πᾶς λόγος ἐξετάζω · οὐ γάρ δή μικρός γε ὁ διαφέρω , εἰ φαίνω ὁ λόγος ἅπτω ἀσεβής , ἄλλος τε ἐξάρχω , μηδέ εὖ ὁ λόγος ἀλλά ἐξημαρτημένως χράω . δοκέω τοίνυν ἐγώ οὗτος οὕτως ἔχω . εὖ λέγω · ἀλλά ὅπῃ , πειράω φράζω . ἔοικα τοίνυν ἀήθης ἁπτέον εἰμί λόγος . οὐ ὀκνέω , ὦ ξένος . μανθάνω γάρ ὡς νομοθεσία ἐκτός οἴομαι βαίνω , ἐάν ὁ τοιοῦτος ἅπτω λόγος . εἰ δέ εἰμί μηδαμῇ ἕτερος συμφωνέω ὁ νῦν κατά νόμος λέγω θεός ὡς ὀρθός ἔχω ἤ ταύτῃ , λεκτέος , ὦ θαυμάσιος , καί ταύτῃ . λέγω ἄν , ὡς ἔοικα , ἤδη σχεδόν οὐ εἴωθα λόγος τις ὅδε . ὅς πρῶτος γένεσις καί φθορά αἴτιος ἅπας , οὗτος οὐ πρῶτος ἀλλά ὕστερον ἀποφαίνω εἰμί γίγνομαι ὁ ὁ ὁ ἀσεβής ψυχή ἀπεργάζομαι λόγος , ὅς δέ ὕστερον , πρότερος · ὅθεν ἁμαρτάνω περί θεός ὁ ὄντως οὐσία .