plato-philosophy.leges 10.887
τί οὖν δή ; τί λέγομεν ; τί χρὴ δρᾶν ἡμᾶς ; πότερον ἀπολογησώμεθα οἷον κατηγορήσαντός τινος ἐν ἀσεβέσιν ἀνθρώποις ἡμῶν , φεύγουσι περὶ τῆς νομοθεσίας λέγουσιν ὡς δεινὰ ἐργαζόμεθα νομοθετοῦντες ὡς ὄντων θεῶν ; ἢ χαίρειν ἐάσαντες ἐπὶ τοὺς νόμους τρεπώμεθα πάλιν , μὴ καὶ τὸ προοίμιον ἡμῖν μακρότερον γίγνηται τῶν νόμων ; οὐ γάρ τι βραχὺς ὁ λόγος ἐκταθεὶς ἂν γίγνοιτο , εἰ τοῖσιν ἐπιθυμοῦσιν ἀσεβεῖν τὰ μὲν ἀποδείξαιμεν μετρίως τοῖς λόγοις ὧν ἔφραζον δεῖν πέρι λέγειν , τὸν δὲ εἰς φόβον τρέψαιμεν , τὰ δὲ δυσχεραίνειν ποιήσαντες , ὅσα πρέπει μετὰ ταῦτα ἤδη νομοθετοῖμεν . ἀλλʼ , ὦ ξένε , πολλάκις μὲν ὥς γε ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ τοῦτʼ αὐτὸ εἰρήκαμεν , ὡς οὐδὲν ἐν τῷ παρόντι δεῖ προτιμᾶν βραχυλογίαν μᾶλλον ἢ μῆκος—οὐδεὶς γὰρ ἡμᾶς , τὸ λεγόμενον , ἐπείγων διώκει—γελοῖον δὴ καὶ φαῦλον τὸ πρὸ τῶν βελτίστων τὰ βραχύτερα αἱρουμένους φαίνεσθαι . διαφέρει δʼ οὐ σμικρὸν ἁμῶς γέ πως πιθανότητά τινα τοὺς λόγους ἡμῶν ἔχειν , ὡς θεοί τʼ εἰσὶν καὶ ἀγαθοί , δίκην τιμῶντες διαφερόντως ἀνθρώπων · σχεδὸν γὰρ τοῦτο ἡμῖν ὑπὲρ ἁπάντων τῶν νόμων κάλλιστόν τε καὶ ἄριστον προοίμιον ἂν εἴη . μηδὲν οὖν δυσχεράναντες μηδὲ ἐπειχθέντες , ἥντινά ποτε ἔχομεν δύναμιν εἰς πειθὼ τῶν τοιούτων λόγων , μηδὲν ἀποθέμενοι διεξέλθωμεν εἰς τὸ δυνατὸν ἱκανῶς . εὐχήν μοι δοκεῖ παρακαλεῖν ὁ λεγόμενος ὑπὸ σοῦ νῦν λόγος , ἐπειδὴ προθύμως συντείνεις · μέλλειν δὲ οὐκέτι ἐγχωρεῖ λέγειν . φέρε δή , πῶς ἄν τις μὴ θυμῷ λέγοι περὶ θεῶν ὡς εἰσίν ; ἀνάγκη γὰρ δὴ χαλεπῶς φέρειν καὶ μισεῖν ἐκείνους οἳ τούτων ἡμῖν αἴτιοι τῶν λόγων γεγένηνται καὶ γίγνονται νῦν , οὐ πειθόμενοι τοῖς μύθοις οὓς ἐκ νέων παίδων ἔτι ἐν γάλαξι τρεφόμενοι τροφῶν τε ἤκουον καὶ μητέρων , οἷον ἐν ἐπῳδαῖς μετά τε παιδιᾶς καὶ μετὰ σπουδῆς λεγομένων καὶ μετὰ θυσιῶν ἐν εὐχαῖς αὐτοὺς ἀκούοντές τε , καὶ ὄψεις ὁρῶντες ἑπομένας αὐτοῖς ἃς ἥδιστα ὅ γε νέος ὁρᾷ τε καὶ ἀκούει πραττομένας θυόντων , ἐν σπουδῇ τῇ μεγίστῃ τοὺς αὑτῶν γονέας ὑπὲρ αὑτῶν τε καὶ ἐκείνων ἐσπουδακότας , ὡς ὅτι μάλιστα οὖσιν θεοῖς εὐχαῖς προσδιαλεγομένους καὶ ἱκετείαις , ἀνατέλλοντός τε ἡλίου καὶ σελήνης καὶ πρὸς δυσμὰς ἰόντων προκυλίσεις ἅμα καὶ προσκυνήσεις ἀκούοντές τε καὶ ὁρῶντες Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων πάντων ἐν συμφοραῖς παντοίαις ἐχομένων καὶ ἐν εὐπραγίαις , οὐχ ὡς οὐκ ὄντων ἀλλʼ ὡς ὅτι μάλιστα ὄντων καὶ οὐδαμῇ ὑποψίαν ἐνδιδόντων ὡς οὐκ εἰσὶν θεοί —
Lemmas: τίς οὖν δή ; τίς λέγω ; τίς χρή δράω ἐγώ ; πότερος ἀπολογέομαι οἷος κατηγορέω τις ἐν ἀσεβής ἄνθρωπος ἐγώ , φεύγω περί ὁ νομοθεσία λέγω ὡς δεινός ἐργάζομαι νομοθετέω ὡς εἰμί θεός ; ἤ χαίρω ἐάω ἐπί ὁ νόμος τρέπω πάλιν , μή καί ὁ προοίμιον ἐγώ μακρός γίγνομαι ὁ νόμος ; οὐ γάρ τις βραχύς ὁ λόγος ἐκτείνω ἄν γίγνομαι , εἰ ὁ ἐπιθυμέω ἀσεβέω ὁ μέν ἀποδείκνυμι μέτριος ὁ λόγος ὅς φράζω δέω περί λέγω , ὁ δέ εἰς φόβος τρέπω , ὁ δέ δυσχεραίνω ποιέω , ὅσος πρέπω μετά οὗτος ἤδη νομοθετέω . ἀλλά , ὦ ξένος , πολλάκις μέν ὡς γε ἐν ὀλίγος χρόνος οὗτος αὐτός λέγω , ὡς οὐδείς ἐν ὁ πάρειμι δέω προτιμάω βραχυλογία μάλα ἤ μηκος—ουδεω γάρ ἐγώ , ὁ λέγω , ἐπείγω διώκει—γελοῖον δή καί φαῦλος ὁ πρό ὁ ἀγαθός ὁ βραχύς αἱρέω φαίνω . διαφέρω δέ οὐ μικρός ἀμῶς γε πως πιθανότης τις ὁ λόγος ἐγώ ἔχω , ὡς θεός τε εἰμί καί ἀγαθός , δίκη τιμάω διαφερόντως ἄνθρωπος · σχεδόν γάρ οὗτος ἐγώ ὑπέρ ἅπας ὁ νόμος καλός τε καί ἀγαθός προοίμιον ἄν εἰμί . μηδείς οὖν δυσχεραίνω μηδέ ἐπείγω , ὅστις ποτέ ἔχω δύναμις εἰς πειθώ ὁ τοιοῦτος λόγος , μηδείς ἀποτίθημι διεξέρχομαι εἰς ὁ δυνατός ἱκανός . εὐχή ἐγώ δοκέω παρακαλέω ὁ λέγω ὑπό σύ νῦν λόγος , ἐπειδή πρόθυμος συντείνω · μέλλω δέ οὐκέτι ἐγχωρέω λέγω . φέρω δή , πῶς ἄν τις μή θυμός λέγω περί θεός ὡς εἰμί ; ἀνάγκη γάρ δή χαλεπός φέρω καί μισέω ἐκεῖνος ὅς οὗτος ἐγώ αἴτιος ὁ λόγος γίγνομαι καί γίγνομαι νῦν , οὐ πείθω ὁ μῦθος ὅς ἐκ νέος παῖς ἔτι ἐν γάλα τρέφω τροφή τε ἀκούω καί μήτηρ , οἷος ἐν ἐπῳδή μετά τε παιδιά καί μετά σπουδή λέγω καί μετά θυσία ἐν εὐχή αὐτός ἀκούω τε , καί ὄψις ὁράω ἕπομαι αὐτός ὅς ἡδύς ὁ γε νέος ὁράω τε καί ἀκούω πράσσω θύω , ἐν σπουδή ὁ μέγας ὁ ἑαυτοῦ γονεύς ὑπέρ ἑαυτοῦ τε καί ἐκεῖνος σπουδάζω , ὡς ὅτι μάλα εἰμί θεός εὐχή προσδιαλέγομαι καί ἱκετεία , ἀνατέλλω τε ἥλιος καί σελήνη καί πρός δυσμή ἔρχομαι προκύλισις ἅμα καί προσκύνησις ἀκούω τε καί ὁράω Ἕλλην τε καί βάρβαρος πᾶς ἐν συμφορά παντοῖος ἔχω καί ἐν εὐπραγία , οὐ ὡς οὐ εἰμί ἀλλά ὡς ὅτι μάλα εἰμί καί οὐδαμῇ ὑποψία ἐνδίδωμι ὡς οὐ εἰμί θεός —