plato-philosophy.leges 5.731
καὶ τὸν μὲν μεταδιδόντα ὡς ἀκρότατον χρὴ τιμᾶν , τὸν δʼ αὖ μὴ δυνάμενον , ἐθέλοντα δέ , ἐᾶν δεύτερον , τὸν δὲ φθονοῦντα καὶ ἑκόντα μηδενὶ κοινωνὸν διὰ φιλίας γιγνόμενον ἀγαθῶν τινων αὐτὸν μὲν ψέγειν , τὸ δὲ κτῆμα μηδὲν μᾶλλον διὰ τὸν κεκτημένον ἀτιμάζειν , ἀλλὰ κτᾶσθαι κατὰ δύναμιν . φιλονικείτω δὲ ἡμῖν πᾶς πρὸς ἀρετὴν ἀφθόνως . ὁ μὲν γὰρ τοιοῦτος τὰς πόλεις αὔξει , ἁμιλλώμενος μὲν αὐτός , τοὺς ἄλλους δὲ οὐ κολούων διαβολαῖς · ὁ δὲ φθονερός , τῇ τῶν ἄλλων διαβολῇ δεῖν οἰόμενος ὑπερέχειν , αὐτός τε ἧττον συντείνει πρὸς ἀρετὴν τὴν ἀληθῆ , τούς τε ἀνθαμιλλωμένους εἰς ἀθυμίαν καθίστησι τῷ ἀδίκως ψέγεσθαι , καὶ διὰ ταῦτα ἀγύμναστον τὴν πόλιν ὅλην εἰς ἅμιλλαν ἀρετῆς ποιῶν , σμικροτέραν αὐτὴν πρὸς εὐδοξίαν τὸ ἑαυτοῦ μέρος ἀπεργάζεται . θυμοειδῆ μὲν δὴ χρὴ πάντα ἄνδρα εἶναι , πρᾷον δὲ ὡς ὅτι μάλιστα . τὰ γὰρ τῶν ἄλλων χαλεπὰ καὶ δυσίατα ἢ καὶ τὸ παράπαν ἀνίατα ἀδικήματα οὐκ ἔστιν ἄλλως ἐκφυγεῖν ἢ μαχόμενον καὶ ἀμυνόμενον νικῶντα καὶ τῷ μηδὲν ἀνιέναι κολάζοντα , τοῦτο δὲ ἄνευ θυμοῦ γενναίου ψυχὴ πᾶσα ἀδύνατος δρᾶν . τὰ δʼ αὖ τῶν ὅσοι ἀδικοῦσιν μέν , ἰατὰ δέ , γιγνώσκειν χρὴ πρῶτον μὲν ὅτι πᾶς ὁ ἄδικος οὐχ ἑκὼν ἄδικος · τῶν γὰρ μεγίστων κακῶν οὐδεὶς οὐδαμοῦ οὐδὲν ἑκὼν κεκτῇτο ἄν ποτε , πολὺ δὲ ἥκιστα ἐν τοῖς τῶν ἑαυτοῦ τιμιωτάτοις . ψυχὴ δʼ , ὡς εἴπομεν , ἀληθείᾳ γέ ἐστιν πᾶσιν τιμιώτατον · ἐν οὖν τῷ τιμιωτάτῳ τὸ μέγιστον κακὸν οὐδεὶς ἑκὼν μή ποτε λάβῃ καὶ ζῇ διὰ βίου κεκτημένος αὐτό . ἀλλὰ ἐλεεινὸς μὲν πάντως ὅ γε ἄδικος καὶ ὁ τὰ κακὰ ἔχων , ἐλεεῖν δὲ τὸν μὲν ἰάσιμα ἔχοντα ἐγχωρεῖ καὶ ἀνείργοντα τὸν θυμὸν πραΰνειν καὶ μὴ ἀκραχολοῦντα γυναικείως πικραινόμενον διατελεῖν , τῷ δʼ ἀκράτως καὶ ἀπαραμυθήτως πλημμελεῖ καὶ κακῷ ἐφιέναι δεῖ τὴν ὀργήν · διὸ δὴ θυμοειδῆ πρέπειν καὶ πρᾷόν φαμεν ἑκάστοτε εἶναι δεῖν τὸν ἀγαθόν.πάντων δὲ μέγιστον κακῶν ἀνθρώποις τοῖς πολλοῖς ἔμφυτον ἐν ταῖς ψυχαῖς ἐστιν , οὗ πᾶς αὑτῷ συγγνώμην ἔχων ἀποφυγὴν οὐδεμίαν μηχανᾶται · τοῦτο δʼ ἔστιν ὃ λέγουσιν ὡς φίλος αὑτῷ πᾶς ἄνθρωπος φύσει τέ ἐστιν καὶ ὀρθῶς ἔχει τὸ δεῖν εἶναι τοιοῦτον . τὸ δὲ ἀληθείᾳ γε πάντων ἁμαρτημάτων διὰ τὴν σφόδρα ἑαυτοῦ φιλίαν αἴτιον ἑκάστῳ γίγνεται ἑκάστοτε .
Lemmas: καί ὁ μέν μεταδίδωμι ὡς ἄκρος χρή τιμάω , ὁ δέ αὖ μή δύναμαι , ἐθέλω δέ , ἐάω δεύτερος , ὁ δέ φθονέω καί ἑκών μηδείς κοινωνός διά φιλία γίγνομαι ἀγαθός τις αὐτός μέν ψέγω , ὁ δέ κτῆμα μηδείς μάλα διά ὁ κτάομαι ἀτιμάζω , ἀλλά κτάομαι κατά δύναμις . φιλονεικέω δέ ἐγώ πᾶς πρός ἀρετή ἄφθονος . ὁ μέν γάρ τοιοῦτος ὁ πόλις αὐξάνω , ἁμιλλάομαι μέν αὐτός , ὁ ἄλλος δέ οὐ κολούω διαβολή · ὁ δέ φθονερός , ὁ ὁ ἄλλος διαβολή δέω οἴομαι ὑπερέχω , αὐτός τε ἥσσων συντείνω πρός ἀρετή ὁ ἀληθής , ὁ τε ἀνθαμιλλάομαι εἰς ἀθυμία καθίστημι ὁ ἄδικος ψέγω , καί διά οὗτος ἀγύμναστος ὁ πόλις ὅλος εἰς ἅμιλλα ἀρετή ποιέω , μικρός αὐτός πρός εὐδοξία ὁ ἑαυτοῦ μέρος ἀπεργάζομαι . θυμοειδής μέν δή χρή πᾶς ἀνήρ εἰμί , πρᾶος δέ ὡς ὅτι μάλα . ὁ γάρ ὁ ἄλλος χαλεπός καί δυσίατος ἤ καί ὁ παράπαν ἀνίατος ἀδίκημα οὐ εἰμί ἄλλος ἐκφεύγω ἤ μάχομαι καί ἀμύνω νικάω καί ὁ μηδείς ἀνίημι κολάζω , οὗτος δέ ἄνευ θυμός γενναῖος ψυχή πᾶς ἀδύνατος δράω . ὁ δέ αὖ ὁ ὅσος ἀδικέω μέν , ἰατός δέ , γιγνώσκω χρή πρῶτος μέν ὅτι πᾶς ὁ ἄδικος οὐ ἑκών ἄδικος · ὁ γάρ μέγας κακός οὐδείς οὐδαμοῦ οὐδείς ἑκών κτάομαι ἄν ποτέ , πολύς δέ ἦκα ἐν ὁ ὁ ἑαυτοῦ τίμιος . ψυχή δέ , ὡς λέγω , ἀλήθεια γε εἰμί πᾶς τίμιος · ἐν οὖν ὁ τίμιος ὁ μέγας κακός οὐδείς ἑκών μή ποτέ λαμβάνω καί ζάω διά βίος κτάομαι αὐτός . ἀλλά ἐλεεινός μέν πάντως ὁ γε ἄδικος καί ὁ ὁ κακός ἔχω , ἐλεέω δέ ὁ μέν ἰάσιμος ἔχω ἐγχωρέω καί ἀνείργω ὁ θυμός πραύνω καί μή ἀκραχολέω γυναικεῖος πικραίνω διατελέω , ὁ δέ ἀκράτως καί ἀπαραμύθητος πλημμελής καί κακός ἐφίημι δέω ὁ ὀργή · διό δή θυμοειδής πρέπω καί πρᾶος φημί ἑκάστοτε εἰμί δέω ὁ ἀγαθόν.πάντων δέ μέγας κακός ἄνθρωπος ὁ πολύς ἔμφυτος ἐν ὁ ψυχή εἰμί , ὅς πᾶς ἑαυτοῦ συγγνώμη ἔχω ἀποφυγή οὐδείς μηχανάομαι · οὗτος δέ εἰμί ὅς λέγω ὡς φίλος ἑαυτοῦ πᾶς ἄνθρωπος φύσις τε εἰμί καί ὀρθός ἔχω ὁ δέω εἰμί τοιοῦτος . ὁ δέ ἀλήθεια γε πᾶς ἁμάρτημα διά ὁ σφόδρα ἑαυτοῦ φιλία αἴτιος ἕκαστος γίγνομαι ἑκάστοτε .