plato-philosophy.leges 2.653
ἀναμνησθῆναι τοίνυν ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ τί ποτε λέγομεν ἡμῖν εἶναι τὴν ὀρθὴν παιδείαν . τούτου γάρ , ὥς γε ἐγὼ τοπάζω τὰ νῦν , ἔστιν ἐν τῷ ἐπιτηδεύματι τούτῳ καλῶς κατορθουμένῳ σωτηρία . μέγα λέγεις . λέγω τοίνυν τῶν παίδων παιδικὴν εἶναι πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ λύπην , καὶ ἐν οἷς ἀρετὴ ψυχῇ καὶ κακία παραγίγνεται πρῶτον , ταῦτʼ εἶναι , φρόνησιν δὲ καὶ ἀληθεῖς δόξας βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ πρὸς τὸ γῆρας παρεγένετο · τέλεος δʼ οὖν ἔστʼ ἄνθρωπος ταῦτα καὶ τὰ ἐν τούτοις πάντα κεκτημένος ἀγαθά . παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν · ἡδονὴ δὴ καὶ φιλία καὶ λύπη καὶ μῖσος ἂν ὀρθῶς ἐν ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων λόγῳ λαμβάνειν , λαβόντων δὲ τὸν λόγον , συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ ὀρθῶς εἰθίσθαι ὑπὸ τῶν προσηκόντων ἐθῶν , αὕτη ʼσθʼ ἡ συμφωνία σύμπασα μὲν ἀρετή , τὸ δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε μισεῖν μὲν ἃ χρὴ μισεῖν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους , στέργειν δὲ ἃ χρὴ στέργειν , τοῦτʼ αὐτὸ ἀποτεμὼν τῷ λόγῳ καὶ παιδείαν προσαγορεύων , κατά γε τὴν ἐμὴν ὀρθῶς ἂν προσαγορεύοις . καὶ γάρ , ὦ ξένε , ἡμῖν καὶ τὰ πρότερον ὀρθῶς σοι παιδείας πέρι καὶ τὰ νῦν εἰρῆσθαι δοκεῖ . καλῶς τοίνυν . τούτων γὰρ δὴ τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται κατὰ πολλὰ ἐν τῷ βίῳ , θεοὶ δὲ οἰκτίραντες τὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς γένος , ἀναπαύλας τε αὐτοῖς τῶν πόνων ἐτάξαντο τὰς τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς , καὶ μούσας Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν , ἵνʼ ἐπανορθῶνται , τάς τε τροφὰς γενομένας ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ θεῶν . ὁρᾶν ἃ χρὴ πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ φύσιν ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν , ἢ πῶς . φησὶν δὲ τὸ νέον ἅπαν ὡς ἔπος εἰπεῖν τοῖς τε σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν οὐ δύνασθαι , κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι , τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ σκιρτῶντα , οἷον ὀρχούμενα μεθʼ ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα , τὰ δὲ φθεγγόμενα πάσας φωνάς .
Lemmas: ἀναμιμνῄσκω τοίνυν ἐγώ πάλιν ἐπιθυμέω τίς ποτέ λέγω ἐγώ εἰμί ὁ ὀρθός παιδεία . οὗτος γάρ , ὡς γε ἐγώ τοπάζω ὁ νῦν , εἰμί ἐν ὁ ἐπιτήδευμα οὗτος καλός κατορθόω σωτηρία . μέγας λέγω . λέγω τοίνυν ὁ παῖς παιδικός εἰμί πρῶτος αἴσθησις ἡδονή καί λύπη , καί ἐν ὅς ἀρετή ψυχή καί κακία παραγίγνομαι πρῶτος , οὗτος εἰμί , φρόνησις δέ καί ἀληθής δόξα βέβαιος εὐτυχής ὅστις καί πρός ὁ γῆρας παραγίγνομαι · τέλειος δέ οὖν εἰμί ἄνθρωπος οὗτος καί ὁ ἐν οὗτος πᾶς κτάομαι ἀγαθός . παιδεία δή λέγω ὁ παραγίγνομαι πρῶτος παῖς ἀρετή · ἡδονή δή καί φιλία καί λύπη καί μῖσος ἐάν ὀρθός ἐν ψυχή ἐγγίγνομαι μήπω δύναμαι λόγος λαμβάνω , λαμβάνω δέ ὁ λόγος , συμφωνέω ὁ λόγος ὀρθός ἐθίζω ὑπό ὁ προσήκω ἔθος , οὗτος εἰμί ὁ συμφωνία σύμπας μέν ἀρετή , ὁ δέ περί ὁ ἡδονή καί λύπη τρέφω αὐτός ὀρθός ὥστε μισέω μέν ὅς χρή μισέω εὐθύς ἐκ ἀρχή μέχρι τέλος , στέργω δέ ὅς χρή στέργω , οὗτος αὐτός ἀποτέμνω ὁ λόγος καί παιδεία προσαγορεύω , κατά γε ὁ ἐμός ὀρθός ἄν προσαγορεύω . καί γάρ , ὦ ξένος , ἐγώ καί ὁ πρότερος ὀρθός σύ παιδεία περί καί ὁ νῦν λέγω δοκέω . καλός τοίνυν . οὗτος γάρ δή ὁ ὀρθός τρέφω ἡδονή καί λύπη παιδεία εἰμί χαλάω ὁ ἄνθρωπος καί διαφθείρω κατά πολύς ἐν ὁ βίος , θεός δέ οἰκτίρω ὁ ὁ ἄνθρωπος ἐπίπονος φύω γένος , ἀνάπαυλα τε αὐτός ὁ πόνος τάσσω ὁ ὁ ἑορτή ἀμοιβή ὁ θεός , καί μοῦσα Ἀπόλλων τε Μουσαγέτης καί Διόνυσος συνεορταστής δίδωμι , ἵνα ἐπανορθόω , ὁ τε τροφή γίγνομαι ἐν ὁ ἑορτή μετά θεός . ὁράω ὅς χρή πότερος ἀληθής ἐγώ κατά φύσις ὁ λόγος ὑμνέω ὁ νῦν , ἤ πῶς . φημί δέ ὁ νέος ἅπας ὡς ἔπος λέγω ὁ τε σῶμα καί ὁ φωνή ἡσυχία ἄγω οὐ δύναμαι , κινέω δέ ἀεί ζητέω καί φθέγγομαι , ὁ μέν ἅλλομαι καί σκιρτάω , οἷος ὀρχέομαι μετά ἡδονή καί προσπαίζω , ὁ δέ φθέγγομαι πᾶς φωνή .