plato-philosophy.leges 5.739
ἡ δὴ τὸ μετὰ τοῦτο φορά , καθάπερ πεττῶν ἀφʼ ἱεροῦ , τῆς τῶν νόμων κατασκευῆς , ἀήθης οὖσα , τάχʼ ἂν θαυμάσαι τὸν ἀκούοντα τὸ πρῶτον ποιήσειεν · οὐ μὴν ἀλλʼ ἀναλογιζομένῳ καὶ πειρωμένῳ φανεῖται δευτέρως ἂν πόλις οἰκεῖσθαι πρὸς τὸ βέλτιστον . τάχα δʼ οὐκ ἄν τις προσδέξαιτο αὐτὴν διὰ τὸ μὴ σύνηθες νομοθέτῃ μὴ τυραννοῦντι · τὸ δʼ ἔστιν ὀρθότατον εἰπεῖν μὲν τὴν ἀρίστην πολιτείαν καὶ δευτέραν καὶ τρίτην , δοῦναι δὲ εἰπόντα αἵρεσιν ἑκάστῳ τῷ τῆς συνοικήσεως κυρίῳ . ποιῶμεν δὴ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον καὶ τὰ νῦν ἡμεῖς , εἰπόντες ἀρετῇ πρώτην πολιτείαν καὶ δευτέραν καὶ τρίτην · τὴν δὲ αἵρεσιν Κλεινίᾳ τε ἀποδιδῶμεν τὰ νῦν καὶ εἴ τις ἄλλος ἀεί ποτε ἐθελήσειεν ἐπὶ τὴν τῶν τοιούτων ἐκλογὴν ἐλθὼν κατὰ τὸν ἑαυτοῦ τρόπον ἀπονείμασθαι τὸ φίλον αὑτῷ τῆς αὑτοῦ πατρίδος.πρώτη μὲν τοίνυν πόλις τέ ἐστιν καὶ πολιτεία καὶ νόμοι ἄριστοι , ὅπου τὸ πάλαι λεγόμενον ἂν γίγνηται κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν ὅτι μάλιστα · λέγεται δὲ ὡς ὄντως ἐστὶ κοινὰ τὰ φίλων . τοῦτʼ οὖν εἴτε που νῦν ἔστιν εἴτʼ ἔσται ποτέ — κοινὰς μὲν γυναῖκας , κοινοὺς δὲ εἶναι παῖδας , κοινὰ δὲ χρήματα σύμπαντα—καὶ πάσῃ μηχανῇ τὸ λεγόμενον ἴδιον πανταχόθεν ἐκ τοῦ βίου ἅπαν ἐξῄρηται , μεμηχάνηται δʼ εἰς τὸ δυνατὸν καὶ τὰ φύσει ἴδια κοινὰ ἁμῇ γέ πῃ γεγονέναι , οἷον ὄμματα καὶ ὦτα καὶ χεῖρας κοινὰ μὲν ὁρᾶν δοκεῖν καὶ ἀκούειν καὶ πράττειν , ἐπαινεῖν τʼ αὖ καὶ ψέγειν καθʼ ἓν ὅτι μάλιστα σύμπαντας ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς χαίροντας καὶ λυπουμένους , καὶ κατὰ δύναμιν οἵτινες νόμοι μίαν ὅτι μάλιστα πόλιν ἀπεργάζονται , τούτων ὑπερβολῇ πρὸς ἀρετὴν οὐδείς ποτε ὅρον ἄλλον θέμενος ὀρθότερον οὐδὲ βελτίω θήσεται . ἡ μὲν δὴ τοιαύτη πόλις , εἴτε που θεοὶ ἢ παῖδες θεῶν αὐτὴν οἰκοῦσι πλείους ἑνός , οὕτω διαζῶντες εὐφραινόμενοι κατοικοῦσι · διὸ δὴ παράδειγμά γε πολιτείας οὐκ ἄλλῃ χρὴ σκοπεῖν , ἀλλʼ ἐχομένους ταύτης τὴν ὅτι μάλιστα τοιαύτην ζητεῖν κατὰ δύναμιν . ἣν δὲ νῦν ἡμεῖς ἐπικεχειρήκαμεν , εἴη τε ἂν γενομένη πως ἀθανασίας ἐγγύτατα καὶ ἡ μία δευτέρως · τρίτην δὲ μετὰ ταῦτα , ἐὰν θεὸς ἐθέλῃ , διαπερανούμεθα . νῦν δʼ οὖν ταύτην τίνα λέγομεν καὶ πῶς γενομένην ἂν τοιαύτην ;
Lemmas: ὁ δή ὁ μετά οὗτος φορά , καθά πεσσός ἀπό ἱερός , ὁ ὁ νόμος κατασκευή , ἀήθης εἰμί , τάχα ἄν θαυμάζω ὁ ἀκούω ὁ πρῶτος ποιέω · οὐ μήν ἀλλά ἀναλογίζομαι καί πειράω φαίνω δεύτερος ἄν πόλις οἰκέω πρός ὁ ἀγαθός . τάχα δέ οὐ ἄν τις προσδέχομαι αὐτός διά ὁ μή συνήθης νομοθέτης μή τυραννεύω · ὁ δέ εἰμί ὀρθός λέγω μέν ὁ ἀγαθός πολιτεία καί δεύτερος καί τρίτος , δίδωμι δέ λέγω αἵρεσις ἕκαστος ὁ ὁ συνοίκησις κύριος . ποιέω δή κατά οὗτος ὁ λόγος καί ὁ νῦν ἐγώ , λέγω ἀρετή πρῶτος πολιτεία καί δεύτερος καί τρίτος · ὁ δέ αἵρεσις Κλεινίας τε ἀποδίδωμι ὁ νῦν καί εἰ τις ἄλλος ἀεί ποτέ ἐθέλω ἐπί ὁ ὁ τοιοῦτος ἐκλογή ἔρχομαι κατά ὁ ἑαυτοῦ τρόπος ἀπονέμω ὁ φίλος ἑαυτοῦ ὁ ἑαυτοῦ πατρίδος.πρώτη μέν τοίνυν πόλις τε εἰμί καί πολιτεία καί νόμος ἀγαθός , ὅπου ὁ πάλαι λέγω ἄν γίγνομαι κατά πᾶς ὁ πόλις ὅτι μάλα · λέγω δέ ὡς ὄντως εἰμί κοινός ὁ φίλος . οὗτος οὖν εἴτε που νῦν εἰμί εἴτε εἰμί ποτέ — κοινός μέν γυνή , κοινός δέ εἰμί παῖς , κοινός δέ χρῆμα σύμπαντα—καὶ πᾶς μηχανή ὁ λέγω ἴδιος πανταχόθεν ἐκ ὁ βίος ἅπας ἐκλέγω , μηχανάομαι δέ εἰς ὁ δυνατός καί ὁ φύσις ἴδιος κοινός ἁμός γε πη γίγνομαι , οἷος ὄμμα καί οὖς καί χείρ κοινός μέν ὁράω δοκέω καί ἀκούω καί πράσσω , ἐπαινέω τε αὖ καί ψέγω κατά εἷς ὅτι μάλα σύμπας ἐπί ὁ αὐτός χαίρω καί λυπέω , καί κατά δύναμις ὅστις νόμος εἷς ὅτι μάλα πόλις ἀπεργάζομαι , οὗτος ὑπερβολή πρός ἀρετή οὐδείς ποτέ ὅρος ἄλλος τίθημι ὀρθός οὐδέ ἀγαθός τίθημι . ὁ μέν δή τοιοῦτος πόλις , εἴτε που θεός ἤ παῖς θεός αὐτός οἰκέω πολύς εἷς , οὕτως διαζάω εὐφραίνω κατοικέω · διό δή παράδειγμα γε πολιτεία οὐ ἄλλῃ χρή σκοπέω , ἀλλά ἔχω οὗτος ὁ ὅτι μάλα τοιοῦτος ζητέω κατά δύναμις . ὅς δέ νῦν ἐγώ ἐπιχειρέω , εἰμί τε ἄν γίγνομαι πως ἀθανασία ἐγγύς καί ὁ εἷς δεύτερος · τρίτος δέ μετά οὗτος , ἐάν θεός ἐθέλω , διαπεραίνω . νῦν δέ οὖν οὗτος τίς λέγω καί πῶς γίγνομαι ἄν τοιοῦτος ;