plato-philosophy.leges 3.682
λέγει γὰρ δὴ ταῦτα τὰ ἔπη καὶ ἐκεῖνα , ἃ περὶ τῶν Κυκλώπων εἴρηκεν , κατὰ θεόν πως εἰρημένα καὶ κατὰ φύσιν · θεῖον γὰρ οὖν δὴ καὶ τὸ ποιητικὸν ἐνθεαστικὸν ὂν γένος ὑμνῳδοῦν , πολλῶν τῶν κατʼ ἀλήθειαν γιγνομένων σύν τισιν Χάρισιν καὶ Μούσαις ἐφάπτεται ἑκάστοτε . καὶ μάλα . εἰς δὴ τὸ πρόσθεν προέλθωμεν ἔτι τοῦ νῦν ἐπελθόντος ἡμῖν μύθου · τάχα γὰρ ἂν σημήνειέ τι τῆς ἡμετέρας περὶ βουλήσεως . οὐκοῦν χρή ; πάνυ μὲν οὖν . κατῳκίσθη δή , φαμέν , ἐκ τῶν ὑψηλῶν εἰς μέγα τε καὶ καλὸν πεδίον Ἴλιον , ἐπὶ λόφον τινὰ οὐχ ὑψηλὸν καὶ ἔχοντα ποταμοὺς πολλοὺς ἄνωθεν ἐκ τῆς Ἴδης ὡρμημένους . φασὶ γοῦν . ἆρʼ οὖν οὐκ ἐν πολλοῖς τισι χρόνοις τοῖς μετὰ τὸν κατακλυσμὸν τοῦτο οἰόμεθα γεγονέναι ; πῶς δʼ οὐκ ἐν πολλοῖς ; δεινὴ γοῦν ἔοικεν αὐτοῖς λήθη τότε παρεῖναι τῆς νῦν λεγομένης φθορᾶς , ὅθʼ οὕτως ὑπὸ ποταμοὺς πολλοὺς καὶ ἐκ τῶν ὑψηλῶν ῥέοντας πόλιν ὑπέθεσαν , πιστεύσαντες οὐ σφόδρα ὑψηλοῖς τισιν λόφοις . δῆλον οὖν ὡς παντάπασί τινα μακρὸν ἀπεῖχον χρόνον τοῦ τοιούτου πάθους . καὶ ἄλλαι γε οἶμαι πόλεις τότε κατῴκουν ἤδη πολλαί , πληθυόντων τῶν ἀνθρώπων . τί μήν ; αἵ γέ που καὶ ἐπεστρατεύσαντο αὐτῇ , καὶ κατὰ θάλατταν δὲ ἴσως , ἀφόβως ἤδη πάντων χρωμένων τῇ θαλάττῃ . φαίνεται . δέκα δʼ ἔτη που μείναντες Ἀχαιοὶ τὴν Τροίαν ἀνάστατον ἐποίησαν . καὶ μάλα . οὐκοῦν ἐν τούτῳ τῷ χρόνῳ , ὄντι δεκέτει , ὃν τὸ Ἴλιον ἐπολιορκεῖτο , τὰ τῶν πολιορκούντων ἑκάστων οἴκοι κακὰ πολλὰ συνέβαινεν γιγνόμενα περὶ τὰς στάσεις τῶν νέων , οἳ καὶ ἀφικομένους τοὺς στρατιώτας εἰς τὰς αὑτῶν πόλεις τε καὶ οἰκίας οὐ καλῶς οὐδʼ ἐν δίκῃ ὑπεδέξαντο , ἀλλʼ ὥστε θανάτους τε καὶ σφαγὰς καὶ φυγὰς γενέσθαι παμπόλλας · οἳ πάλιν ἐκπεσόντες κατῆλθον μεταβαλόντες ὄνομα , Δωριῆς ἀντʼ Ἀχαιῶν κληθέντες διὰ τὸ τὸν συλλέξαντα εἶναι τὰς τότε φυγὰς Δωριᾶ . καὶ δὴ ταῦτά γε ἤδη πάνθʼ ὑμεῖς , ὦ Λακεδαιμόνιοι , τἀντεῦθεν μυθολογεῖτέ τε καὶ διαπεραίνετε . τί μήν ;
Lemmas: λέγω γάρ δή οὗτος ὁ ἔπος καί ἐκεῖνος , ὅς περί ὁ Κύκλωψ λέγω , κατά θεός πως λέγω καί κατά φύσις · θεῖος γάρ οὖν δή καί ὁ ποιητικός ἐνθεαστικός εἰμί γένος ὑμνῳδέω , πολύς ὁ κατά ἀλήθεια γίγνομαι σύν τις Χάρις καί Μοῦσα ἐφάπτω ἑκάστοτε . καί μάλα . εἰς δή ὁ πρόσθεν προέρχομαι ἔτι ὁ νῦν ἐπέρχομαι ἐγώ μῦθος · τάχα γάρ ἄν σημαίνω τις ὁ ἡμέτερος περί βούλησις . οὐκοῦν χρή ; πάνυ μέν οὖν . κατοικίζω δή , φημί , ἐκ ὁ ὑψηλός εἰς μέγας τε καί καλός πεδίον Ἴλιος , ἐπί λόφος τις οὐ ὑψηλός καί ἔχω ποταμός πολύς ἄνωθεν ἐκ ὁ Ἴδη ὁρμάω . φημί γοῦν . ἆρα οὖν οὐ ἐν πολύς τις χρόνος ὁ μετά ὁ κατακλυσμός οὗτος οἴομαι γίγνομαι ; πῶς δέ οὐ ἐν πολύς ; δεινός γοῦν ἔοικα αὐτός λήθη τότε πάρειμι ὁ νῦν λέγω φθορά , ὅτε οὕτως ὑπό ποταμός πολύς καί ἐκ ὁ ὑψηλός ῥέω πόλις ὑποτίθημι , πιστεύω οὐ σφόδρα ὑψηλός τις λόφος . δῆλος οὖν ὡς παντάπασι τις μακρός ἀπέχω χρόνος ὁ τοιοῦτος πάθος . καί ἄλλος γε οἴομαι πόλις τότε κατοικέω ἤδη πολύς , πληθύω ὁ ἄνθρωπος . τίς μήν ; ὁ γε που καί ἐπιστρατεύω αὐτός , καί κατά θάλασσα δέ ἴσως , ἄφοβος ἤδη πᾶς χράω ὁ θάλασσα . φαίνω . δέκα δέ ἔτος που μένω Ἀχαιός ὁ Τροία ἀνάστατος ποιέω . καί μάλα . οὐκοῦν ἐν οὗτος ὁ χρόνος , εἰμί δεκέτης , ὅς ὁ Ἴλιος πολιορκέω , ὁ ὁ πολιορκέω ἕκαστος οἴκοι κακός πολύς συμβαίνω γίγνομαι περί ὁ στάσις ὁ νέος , ὅς καί ἀφικνέομαι ὁ στρατιώτης εἰς ὁ ἑαυτοῦ πόλις τε καί οἰκία οὐ καλός οὐδέ ἐν δίκη ὑποδέχομαι , ἀλλά ὥστε θάνατος τε καί σφαγή καί φυγάς γίγνομαι πάμπολυς · ὁ πάλιν ἐκπίπτω κατέρχομαι μεταβάλλω ὄνομα , Δωριεύς ἀντί Ἀχαιός καλέω διά ὁ ὁ σύν-λέγω εἰμί ὁ τότε φυγάς Δωριεύς . καί δή οὗτος γε ἤδη πᾶς σύ , ὦ Λακεδαιμόνιος , ἐντεῦθεν μυθολογέω τε καί διαπεραίνω . τίς μήν ;