plato-philosophy.leges 1.646
ἥκιστα . ἆρʼ οὖν πονηρότατος , φαμέν , ὁ τοιοῦτος ; πολύ γε . οὐ μόνον ἄρʼ , ὡς ἔοικεν , ὁ γέρων δὶς παῖς γίγνοιτʼ ἄν , ἀλλὰ καὶ ὁ μεθυσθείς . ἄριστα εἶπες , ὦ ξένε . τούτου δὴ τοῦ ἐπιτηδεύματος ἔσθʼ ὅστις λόγος ἐπιχειρήσει πείθειν ἡμᾶς ὡς χρὴ γεύεσθαι καὶ μὴ φεύγειν παντὶ σθένει κατὰ τὸ δυνατόν ; ἔοικʼ εἶναι · σὺ γοῦν φῂς καὶ ἕτοιμος ἦσθα νυνδὴ λέγειν . ἀληθῆ μέντοι μνημονεύεις · καὶ νῦν γʼ εἴμʼ ἕτοιμος , ἐπειδήπερ σφώ γε ἐθελήσειν προθύμως ἔφατον ἀκούειν . πῶς δʼ οὐκ ἀκουσόμεθα ; κἂν εἰ μηδενὸς ἄλλου χάριν , ἀλλὰ τοῦ θαυμαστοῦ τε καὶ ἀτόπου , εἰ δεῖ ἑκόντα ποτὲ ἄνθρωπον εἰς ἅπασαν φαυλότητα ἑαυτὸν ἐμβάλλειν . ψυχῆς λέγεις · ἦ γάρ ; ναί . τί δέ ; σώματος , ὦ ἑταῖρε , εἰς πονηρίαν , λεπτότητά τε καὶ αἶσχος καὶ ἀδυναμίαν , θαυμάζοιμεν ἂν εἴ ποτέ τις ἑκὼν ἐπὶ τὸ τοιοῦτον ἀφικνεῖται ; πῶς γὰρ οὔ ; τί οὖν ; τοὺς εἰς τὰ ἰατρεῖα αὐτοὺς βαδίζοντας ἐπὶ φαρμακοποσίᾳ ἀγνοεῖν οἰόμεθα ὅτι μετʼ ὀλίγον ὕστερον καὶ ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας ἕξουσιν τοιοῦτον τὸ σῶμα , οἷον εἰ διὰ τέλους ἔχειν μέλλοιεν , ζῆν οὐκ ἂν δέξαιντο ; ἢ τοὺς ἐπὶ τὰ γυμνάσια καὶ πόνους ἰόντας οὐκ ἴσμεν ὡς ἀσθενεῖς εἰς τὸ παραχρῆμα γίγνονται ; πάντα ταῦτα ἴσμεν . καὶ ὅτι τῆς μετὰ ταῦτα ὠφελίας ἕνεκα ἑκόντες πορεύονται ; κάλλιστα . οὐκοῦν χρὴ καὶ τῶν ἄλλων ἐπιτηδευμάτων πέρι διανοεῖσθαι τὸν αὐτὸν τρόπον ; πάνυ γε . καὶ τῆς περὶ τὸν οἶνον ἄρα διατριβῆς ὡσαύτως διανοητέον , εἴπερ ἔνι τοῦτο ἐν τούτοις ὀρθῶς διανοηθῆναι . πῶς δʼ οὔ ; ἂν ἄρα τινὰ ἡμῖν ὠφελίαν ἔχουσα φαίνηται μηδὲν τῆς περὶ τὸ σῶμα ἐλάττω , τῇ γε ἀρχῇ τὴν σωμασκίαν νικᾷ τῷ τὴν μὲν μετʼ ἀλγηδόνων εἶναι , τὴν δὲ μή . ὀρθῶς λέγεις , θαυμάζοιμι δʼ ἂν εἴ τι δυναίμεθα τοιοῦτον ἐν αὐτῷ καταμαθεῖν . τοῦτʼ αὐτὸ δὴ νῦν , ὡς ἔοιχʼ , ἡμῖν ἤδη πειρατέον φράζειν . καί μοι λέγε · δύο φόβων εἴδη σχεδὸν ἐναντία δυνάμεθα κατανοῆσαι ; ποῖα δή ; τὰ τοιάδε · φοβούμεθα μέν που τὰ κακά , προσδοκῶντες γενήσεσθαι . ναί .
Lemmas: ἦκα . ἆρα οὖν πονηρός , φημί , ὁ τοιοῦτος ; πολύς γε . οὐ μόνος ἄρα , ὡς ἔοικα , ὁ γέρων δίς παῖς γίγνομαι ἄν , ἀλλά καί ὁ μεθύσκω . ἀγαθός λέγω , ὦ ξένος . οὗτος δή ὁ ἐπιτήδευμα εἰμί ὅστις λόγος ἐπιχειρέω πείθω ἐγώ ὡς χρή γεύω καί μή φεύγω πᾶς σθένος κατά ὁ δυνατός ; ἔοικα εἰμί · σύ γοῦν φημί καί ἑτοῖμος εἰμί νυνδί λέγω . ἀληθής μέντοι μνημονεύω · καί νῦν γε εἰμί ἑτοῖμος , ἐπειδή σύ γε ἐθέλω πρόθυμος φημί ἀκούω . πῶς δέ οὐ ἀκούω ; ἄν εἰ μηδείς ἄλλος χάριν , ἀλλά ὁ θαυμαστός τε καί ἄτοπος , εἰ δέω ἑκών ποτέ ἄνθρωπος εἰς ἅπας φαυλότης ἑαυτοῦ ἐμβάλλω . ψυχή λέγω · ἦ γάρ ; ναί . τίς δέ ; σῶμα , ὦ ἑταῖρος , εἰς πονηρία , λεπτότης τε καί αἶσχος καί ἀδυναμία , θαυμάζω ἄν εἰ ποτέ τις ἑκών ἐπί ὁ τοιοῦτος ἀφικνέομαι ; πῶς γάρ οὐ ; τίς οὖν ; ὁ εἰς ὁ ἰατρεῖον αὐτός βαδίζω ἐπί φαρμακοποσία ἀγνοέω οἴομαι ὅτι μετά ὀλίγος ὕστερον καί ἐπί πολύς ἡμέρα ἔχω τοιοῦτος ὁ σῶμα , οἷος εἰ διά τέλος ἔχω μέλλω , ζάω οὐ ἄν δέχομαι ; ἤ ὁ ἐπί ὁ γυμνάσιον καί πόνος ἔρχομαι οὐ οἶδα ὡς ἀσθενής εἰς ὁ παραχρῆμα γίγνομαι ; πᾶς οὗτος οἶδα . καί ὅτι ὁ μετά οὗτος ὠφέλεια ἕνεκα ἑκών πορεύω ; καλός . οὐκοῦν χρή καί ὁ ἄλλος ἐπιτήδευμα περί διανοέω ὁ αὐτός τρόπος ; πάνυ γε . καί ὁ περί ὁ οἶνος ἄρα διατριβή ὡσαύτως διανοητέον , εἴπερ ἔνειμι οὗτος ἐν οὗτος ὀρθός διανοέω . πῶς δέ οὐ ; ἐάν ἄρα τις ἐγώ ὠφέλεια ἔχω φαίνω μηδείς ὁ περί ὁ σῶμα ἐλαχύς , ὁ γε ἀρχή ὁ σωμασκία νικάω ὁ ὁ μέν μετά ἀλγηδών εἰμί , ὁ δέ μή . ὀρθός λέγω , θαυμάζω δέ ἄν εἰ τις δύναμαι τοιοῦτος ἐν αὐτός καταμανθάνω . οὗτος αὐτός δή νῦν , ὡς ἔοικα , ἐγώ ἤδη πειράω φράζω . καί ἐγώ λέγω · δύο φόβος εἶδος σχεδόν ἐναντίος δύναμαι κατανοέω ; ποῖος δή ; ὁ τοιόσδε · φοβέω μέν που ὁ κακός , προσδοκάω γίγνομαι . ναί .