plato-philosophy.leges 1.634
ὁ Διὸς οὖν δὴ καὶ ὁ Πυθικὸς νομοθέτης οὐ δήπου χωλὴν τὴν ἀνδρείαν νενομοθετήκατον , πρὸς τἀριστερὰ μόνον δυναμένην ἀντιβαίνειν , πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ κομψὰ καὶ θωπευτικὰ ἀδυνατοῦσαν ; ἢ πρὸς ἀμφότερα ; πρὸς ἀμφότερα ἔγωγε ἀξιῶ . λέγωμεν τοίνυν πάλιν ἐπιτηδεύματα ποῖα ἔσθʼ ὑμῖν ἀμφοτέραις ταῖς πόλεσιν , ἃ γεύοντα τῶν ἡδονῶν καὶ οὐ φεύγοντα αὐτάς , καθάπερ τὰς λύπας οὐκ ἔφευγεν , ἀλλʼ ἄγοντα εἰς μέσας , ἠνάγκαζε καὶ ἔπειθεν τιμαῖς ὥστε κρατεῖν αὐτῶν ; ποῦ δὴ τοῦτʼ ἔστιν ταὐτὸν περὶ τὰς ἡδονὰς συντεταγμένον ἐν τοῖς νόμοις ; λεγέσθω τί τοῦτʼ ἐστὶν ὃ καὶ ἀπεργάζεται ὑμῖν ὁμοίως πρός τε ἀλγηδόνας καὶ πρὸς ἡδονὰς τοὺς αὐτοὺς ἀνδρείους , νικῶντάς τε ἃ δεῖ νικᾶν καὶ οὐδαμῶς ἥττους πολεμίων τῶν ἐγγύτατα ἑαυτῶν καὶ χαλεπωτάτων . οὕτω μὲν τοίνυν , ὦ ξένε , καθάπερ πρὸς τὰς ἀλγηδόνας εἶχον νόμους ἀντιτεταγμένους πολλοὺς εἰπεῖν , οὐκ ἂν ἴσως εὐποροίην κατὰ μεγάλα μέρη καὶ διαφανῆ λέγων περὶ τῶν ἡδονῶν · κατὰ δὲ σμικρὰ ἴσως εὐποροίην ἄν . οὐ μὴν οὐδʼ ἂν αὐτὸς ἔγωγε ἐν τοῖς κατὰ Κρήτην νόμοις ἔχοιμι ἐμφανὲς ὁμοίως ποιεῖν τὸ τοιοῦτον . ὦ ἄριστοι ξένων , καὶ οὐδέν γε θαυμαστόν . ἀλλʼ ἂν ἄρα τις ἡμῶν περὶ τοὺς ἑκάστων οἴκοι νόμους ψέξῃ τι , βουλόμενος ἰδεῖν τό τε ἀληθὲς ἅμα καὶ τὸ βέλτιστον , μὴ χαλεπῶς ἀλλὰ πρᾴως ἀποδεχώμεθα ἀλλήλων . ὀρθῶς , ὦ ξένε Ἀθηναῖε , εἴρηκας , καὶ πειστέον . οὐ γὰρ ἄν , ὦ Κλεινία , τηλικοῖσδε ἀνδράσιν πρέποι τὸ τοιοῦτον . οὐ γὰρ οὖν . εἰ μὲν τοίνυν ὀρθῶς ἢ μή τις ἐπιτιμᾷ τῇ τε Λακωνικῇ καὶ τῇ Κρητικῇ πολιτείᾳ , λόγος ἂν ἕτερος εἴη · τὰ δʼ οὖν λεγόμενα πρὸς τῶν πολλῶν ἴσως ἐγὼ μᾶλλον ἔχοιμʼ ἂν ὑμῶν ἀμφοτέρων λέγειν . ὑμῖν μὲν γάρ , εἴπερ καὶ μετρίως κατεσκεύασται τὰ τῶν νόμων , εἷς τῶν καλλίστων ἂν εἴη νόμων μὴ ζητεῖν τῶν νέων μηδένα ἐᾶν ποῖα καλῶς αὐτῶν ἢ μὴ καλῶς ἔχει , μιᾷ δὲ φωνῇ καὶ ἐξ ἑνὸς στόματος πάντας συμφωνεῖν ὡς πάντα καλῶς κεῖται θέντων θεῶν , καὶ ἐάν τις ἄλλως λέγῃ , μὴ ἀνέχεσθαι τὸ παράπαν ἀκούοντας · γέρων δὲ εἴ τίς τι συννοεῖ τῶν παρʼ ὑμῖν , πρὸς ἄρχοντά τε καὶ πρὸς ἡλικιώτην μηδενὸς ἐναντίον νέου ποιεῖσθαι τοὺς τοιούτους λόγους .
Lemmas: ὁ Ζεύς οὖν δή καί ὁ Πυθικός νομοθέτης οὐ δήπου χωλός ὁ ἀνδρεία νομοθετέω , πρός ἀριστερός μόνος δύναμαι ἀντιβαίνω , πρός ὁ δεξιός καί κομψός καί θωπευτικός ἀδυνατέω ; ἤ πρός ἀμφότερος ; πρός ἀμφότερος ἐγώ ἀξιόω . λέγω τοίνυν πάλιν ἐπιτήδευμα ποῖος εἰμί σύ ἀμφότερος ὁ πόλις , ὅς γεύω ὁ ἡδονή καί οὐ φεύγω αὐτός , καθά ὁ λύπη οὐ φεύγω , ἀλλά ἄγω εἰς μέσος , ἀναγκάζω καί πείθω τιμή ὥστε κρατέω αὐτός ; ποῦ δή οὗτος εἰμί αὐτός περί ὁ ἡδονή συντάσσω ἐν ὁ νόμος ; λέγω τίς οὗτος εἰμί ὅς καί ἀπεργάζομαι σύ ὅμοιος πρός τε ἀλγηδών καί πρός ἡδονή ὁ αὐτός ἀνδρεῖος , νικάω τε ὅς δέω νικάω καί οὐδαμῶς ἥσσων πολέμιος ὁ ἐγγύς ἑαυτοῦ καί χαλεπός . οὕτως μέν τοίνυν , ὦ ξένος , καθά πρός ὁ ἀλγηδών ἔχω νόμος ἀντιτάσσω πολύς λέγω , οὐ ἄν ἴσως εὐπορέω κατά μέγας μέρος καί διαφανής λέγω περί ὁ ἡδονή · κατά δέ μικρός ἴσως εὐπορέω ἄν . οὐ μήν οὐδέ ἄν αὐτός ἐγώ ἐν ὁ κατά Κρήτη νόμος ἔχω ἐμφανής ὅμοιος ποιέω ὁ τοιοῦτος . ὦ ἀγαθός ξένος , καί οὐδείς γε θαυμαστός . ἀλλά ἐάν ἄρα τις ἐγώ περί ὁ ἕκαστος οἴκοι νόμος ψέγω τις , βούλομαι ὁράω ὁ τε ἀληθής ἅμα καί ὁ ἀγαθός , μή χαλεπός ἀλλά πρᾶος ἀποδέχομαι ἀλλήλων . ὀρθός , ὦ ξένος Ἀθηναῖος , λέγω , καί πείθω . οὐ γάρ ἄν , ὦ Κλεινίας , τηλικοῖσδος ἀνήρ πρέπω ὁ τοιοῦτος . οὐ γάρ οὖν . εἰ μέν τοίνυν ὀρθός ἤ μή τις ἐπιτιμάω ὁ τε Λακωνικός καί ὁ Κρητικός πολιτεία , λόγος ἄν ἕτερος εἰμί · ὁ δέ οὖν λέγω πρός ὁ πολύς ἴσως ἐγώ μάλα ἔχω ἄν σύ ἀμφότερος λέγω . σύ μέν γάρ , εἴπερ καί μέτριος κατασκευάζω ὁ ὁ νόμος , εἷς ὁ καλός ἄν εἰμί νόμος μή ζητέω ὁ νέος μηδείς ἐάω ποῖος καλός αὐτός ἤ μή καλός ἔχω , εἷς δέ φωνή καί ἐκ εἷς στόμα πᾶς συμφωνέω ὡς πᾶς καλός κεῖμαι τίθημι θεός , καί ἐάν τις ἄλλος λέγω , μή ἀνέχω ὁ παράπαν ἀκούω · γέρων δέ εἰ τις τις συννοέω ὁ παρά σύ , πρός ἄρχων τε καί πρός ἡλικιώτης μηδείς ἐναντίον νέος ποιέω ὁ τοιοῦτος λόγος .