plato-philosophy.leges 6.769
καλῶς τοίνυν ἂν ἡμῖν ἡ πρεσβυτῶν ἔμφρων παιδιὰ μέχρι δεῦρʼ εἴη τὰ νῦν διαπεπαισμένη . καλὴν τὴν σπουδὴν ἔοικας δηλοῦν τῶν ἀνδρῶν . εἰκός γε · τόδε δʼ ἐννοήσωμεν εἰ σοὶ δοκεῖ καθάπερ ἐμοί . τὸ ποῖον δὴ καὶ περὶ τίνων ; οἶσθʼ ὅτι καθάπερ ζωγράφων οὐδὲν πέρας ἔχειν ἡ πραγματεία δοκεῖ περὶ ἑκάστων τῶν ζῴων , ἀλλʼ ἢ τοῦ χραίνειν ἢ ἀποχραίνειν , ἢ ὁτιδήποτε καλοῦσι τὸ τοιοῦτον οἱ ζωγράφων παῖδες , οὐκ ἄν ποτε δοκεῖ παύσασθαι κοσμοῦσα , ὥστε ἐπίδοσιν μηκέτʼ ἔχειν εἰς τὸ καλλίω τε καὶ φανερώτερα γίγνεσθαι τὰ γεγραμμένα . σχεδὸν ἐννοῶ ἀκούων καὶ αὐτὸς ταῦτα ἃ λέγεις , ἐπεὶ ἐντριβής γε οὐδαμῶς γέγονα τῇ τοιαύτῃ τέχνῃ . καὶ οὐδέν γε ἐβλάβης . χρησώμεθά γε μὴν τῷ νῦν παρατυχόντι περὶ αὐτῆς ἡμῖν λόγῳ τὸ τοιόνδε , ὡς εἴ ποτέ τις ἐπινοήσειε γράψαι τε ὡς κάλλιστον ζῷον καὶ τοῦτʼ αὖ μηδέποτε ἐπὶ φαυλότερον ἀλλʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον ἴσχειν τοῦ ἐπιόντος ἀεὶ χρόνου , συννοεῖς ὅτι θνητὸς ὤν , εἰ μή τινα καταλείψει διάδοχον τοῦ ἐπανορθοῦν τε , ἐάν τι σφάλληται τὸ ζῷον ὑπὸ χρόνων , καὶ τὸ παραλειφθὲν ὑπὸ τῆς ἀσθενείας τῆς ἑαυτοῦ πρὸς τὴν τέχνην οἷός τε εἰς τὸ πρόσθεν ἔσται φαιδρύνων ποιεῖν ἐπιδιδόναι , σμικρόν τινα χρόνον αὐτῷ πόνος παραμενεῖ πάμπολυς ; ἀληθῆ . τί οὖν ; ἆρʼ οὐ τοιοῦτον δοκεῖ σοι τὸ τοῦ νομοθέτου βούλημʼ εἶναι ; πρῶτον μὲν γράψαι τοὺς νόμους πρὸς τὴν ἀκρίβειαν κατὰ δύναμιν ἱκανῶς · ἔπειτα προϊόντος τοῦ χρόνου καὶ τῶν δοξάντων ἔργῳ πειρώμενον , ἆρʼ οἴει τινὰ οὕτως ἄφρονα γεγονέναι νομοθέτην , ὥστʼ ἀγνοεῖν ὅτι πάμπολλα ἀνάγκη παραλείπεσθαι τοιαῦτα , ἃ δεῖ τινα συνεπόμενον ἐπανορθοῦν , ἵνα μηδαμῇ χείρων , βελτίων δὲ ἡ πολιτεία καὶ ὁ κόσμος ἀεὶ γίγνηται περὶ τὴν ᾠκισμένην αὐτῷ πόλιν ; εἰκός—πῶς γὰρ οὔ ; — βούλεσθαι πάντα ὁντινοῦν τὸ τοιοῦτον . οὐκοῦν εἴ τίς τινα μηχανὴν ἔχοι πρὸς τοῦτο , ἔργῳ καὶ λόγοις τίνα τρόπον διδάξειεν ἂν ἕτερον εἴτε μείζονα εἴτε ἐλάττω περὶ τοῦτʼ ἔχειν ἔννοιαν , ὅπως χρὴ φυλάττειν καὶ ἐπανορθοῦν νόμους , οὐκ ἄν ποτε λέγων ἀπείποι τὸ τοιοῦτον πρὶν ἐπὶ τέλος ἐλθεῖν ;
Lemmas: καλός τοίνυν ἄν ἐγώ ὁ πρεσβύτης ἔμφρων παιδιά μέχρι δεῦρο εἰμί ὁ νῦν διαπαίζω . καλός ὁ σπουδή ἔοικα δηλόω ὁ ἀνήρ . ἔοικα γε · ὅδε δέ ἐννοέω εἰ σύ δοκέω καθά ἐγώ . ὁ ποῖος δή καί περί τίς ; οἶδα ὅτι καθά ζωγράφος οὐδείς πέρας ἔχω ὁ πραγματεία δοκέω περί ἕκαστος ὁ ζῷον , ἀλλά ἤ ὁ χραίνω ἤ ἀποχραίνω , ἤ ὅστις καλέω ὁ τοιοῦτος ὁ ζωγράφος παῖς , οὐ ἄν ποτέ δοκέω παύω κοσμέω , ὥστε ἐπίδοσις μηκέτι ἔχω εἰς ὁ καλός τε καί φανερός γίγνομαι ὁ γράφω . σχεδόν ἐννοέω ἀκούω καί αὐτός οὗτος ὅς λέγω , ἐπεί ἐντριβής γε οὐδαμῶς γίγνομαι ὁ τοιοῦτος τέχνη . καί οὐδείς γε βλάπτω . χράω γε μήν ὁ νῦν παρατυγχάνω περί αὐτός ἐγώ λόγος ὁ τοιόσδε , ὡς εἰ ποτέ τις ἐπινοέω γράφω τε ὡς καλός ζῷον καί οὗτος αὖ μηδέποτε ἐπί φαῦλος ἀλλά ἐπί ὁ ἀγαθός ἴσχω ὁ ἐπέρχομαι ἀεί χρόνος , συννοέω ὅτι θνητός εἰμί , εἰ μή τις καταλείπω διάδοχος ὁ ἐπανορθόω τε , ἐάν τις σφάλλω ὁ ζῷον ὑπό χρόνος , καί ὁ παραλείπω ὑπό ὁ ἀσθένεια ὁ ἑαυτοῦ πρός ὁ τέχνη οἷος τε εἰς ὁ πρόσθεν εἰμί φαιδρύνω ποιέω ἐπιδίδωμι , μικρός τις χρόνος αὐτός πόνος παραμένω πάμπολυς ; ἀληθής . τίς οὖν ; ἆρα οὐ τοιοῦτος δοκέω σύ ὁ ὁ νομοθέτης βούλημα εἰμί ; πρῶτος μέν γράφω ὁ νόμος πρός ὁ ἀκρίβεια κατά δύναμις ἱκανός · ἔπειτα προέρχομαι ὁ χρόνος καί ὁ δοκέω ἔργον πειράω , ἆρα οἴομαι τις οὕτως ἄφρων γίγνομαι νομοθέτης , ὥστε ἀγνοέω ὅτι πάμπολυς ἀνάγκη παραλείπω τοιοῦτος , ὅς δέω τις συνέπομαι ἐπανορθόω , ἵνα μηδαμῇ κακός , ἀγαθός δέ ὁ πολιτεία καί ὁ κόσμος ἀεί γίγνομαι περί ὁ οἰκίζω αὐτός πόλις ; εἰκός γάρ οὐ ; — βούλομαι πᾶς ὅστις ὁ τοιοῦτος . οὐκοῦν εἰ τίς τις μηχανή ἔχω πρός οὗτος , ἔργον καί λόγος τίς τρόπος διδάσκω ἄν ἕτερος εἴτε μέγας εἴτε ἐλαχύς περί οὗτος ἔχω ἔννοια , ὅπως χρή φυλάσσω καί ἐπανορθόω νόμος , οὐ ἄν ποτέ λέγω ἀπολέγω ὁ τοιοῦτος πρίν ἐπί τέλος ἔρχομαι ;