plato-philosophy.leges 5.727
οὕτω δὴ τὴν αὑτοῦ ψυχὴν μετὰ θεοὺς ὄντας δεσπότας καὶ τοὺς τούτοις ἑπομένους τιμᾶν δεῖν λέγων δευτέραν , ὀρθῶς παρακελεύομαι . τιμᾷ δʼ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἡμῶν οὐδεὶς ὀρθῶς , δοκεῖ δέ · θεῖον γὰρ ἀγαθόν που τιμή , τῶν δὲ κακῶν οὐδὲν τίμιον , ὁ δʼ ἡγούμενος ἤ τισι λόγοις ἢ δώροις αὐτὴν αὔξειν ἤ τισιν ὑπείξεσιν , μηδὲν βελτίω δὲ ἐκ χείρονος αὐτὴν ἀπεργαζόμενος , τιμᾶν μὲν δοκεῖ , δρᾷ δὲ τοῦτο οὐδαμῶς . αὐτίκα παῖς εὐθὺς γενόμενος ἄνθρωπος πᾶς ἡγεῖται πάντα ἱκανὸς εἶναι γιγνώσκειν , καὶ τιμᾶν οἴεται ἐπαινῶν τὴν αὑτοῦ ψυχήν , καὶ προθυμούμενος ἐπιτρέπει πράττειν ὅτι ἂν ἐθέλῃ , τὸ δὲ νῦν λεγόμενόν ἐστιν ὡς δρῶν ταῦτα βλάπτει καὶ οὐ τιμᾷ · δεῖ δέ , ὥς φαμεν , μετά γε θεοὺς δευτέραν . οὐδέ γε ὅταν ἄνθρωπος τῶν αὑτοῦ ἑκάστοτε ἁμαρτημάτων μὴ ἑαυτὸν αἴτιον ἡγῆται καὶ τῶν πλείστων κακῶν καὶ μεγίστων , ἀλλὰ ἄλλους , ἑαυτὸν δὲ ἀεὶ ἀναίτιον ἐξαιρῇ , τιμῶν τὴν αὑτοῦ ψυχήν , ὡς δὴ δοκεῖ , ὁ δὲ πολλοῦ δεῖ δρᾶν τοῦτο · βλάπτει γάρ . οὐδʼ ὁπόταν ἡδοναῖς παρὰ λόγον τὸν τοῦ νομοθέτου καὶ ἔπαινον χαρίζηται , τότε οὐδαμῶς τιμᾷ , ἀτιμάζει δὲ κακῶν καὶ μεταμελείας ἐμπιμπλὰς αὐτήν . οὐδέ γε ὁπόταν αὖ τἀναντία τοὺς ἐπαινουμένους πόνους καὶ φόβους καὶ ἀλγηδόνας καὶ λύπας μὴ διαπονῇ καρτερῶν ἀλλὰ ὑπείκῃ , τότε οὐ τιμᾷ ὑπείκων · ἄτιμον γὰρ αὐτὴν ἀπεργάζεται δρῶν τὰ τοιαῦτα σύμπαντα . οὐδʼ ὁπόταν ἡγῆται τὸ ζῆν πάντως ἀγαθὸν εἶναι , τιμᾷ , ἀτιμάζει δʼ αὐτὴν καὶ τότε · τὰ γὰρ ἐν Ἅιδου πράγματα πάντα κακὰ ἡγουμένης τῆς ψυχῆς εἶναι , ὑπείκει καὶ οὐκ ἀντιτείνει διδάσκων τε καὶ ἐλέγχων ὡς οὐκ οἶδεν οὐδʼ εἰ τἀναντία πέφυκεν μέγιστα εἶναι πάντων ἀγαθῶν ἡμῖν τὰ περὶ τοὺς θεοὺς τοὺς ἐκεῖ . οὐδὲ μὴν πρὸ ἀρετῆς ὁπόταν αὖ προτιμᾷ τις κάλλος , τοῦτʼ ἔστιν οὐχ ἕτερον ἢ ἡ τῆς ψυχῆς ὄντως καὶ πάντως ἀτιμία . ψυχῆς γὰρ σῶμα ἐντιμότερον οὗτος ὁ λόγος φησὶν εἶναι , ψευδόμενος · οὐδὲν γὰρ γηγενὲς Ὀλυμπίων ἐντιμότερον , ἀλλʼ ὁ περὶ ψυχῆς ἄλλως δοξάζων ἀγνοεῖ ὡς θαυμαστοῦ τούτου κτήματος ἀμελεῖ .
Lemmas: οὕτως δή ὁ ἑαυτοῦ ψυχή μετά θεός εἰμί δεσπότης καί ὁ οὗτος ἕπομαι τιμάω δέω λέγω δεύτερος , ὀρθός παρακελεύομαι . τιμάω δέ ὡς ἔπος λέγω ἐγώ οὐδείς ὀρθός , δοκέω δέ · θεῖος γάρ ἀγαθός που τιμή , ὁ δέ κακός οὐδείς τίμιος , ὁ δέ ἡγέομαι ἤ τις λόγος ἤ δῶρον αὐτός αὐξάνω ἤ τις ὕπειξις , μηδείς ἀγαθός δέ ἐκ κακός αὐτός ἀπεργάζομαι , τιμάω μέν δοκέω , δράω δέ οὗτος οὐδαμῶς . αὐτίκα παῖς εὐθύς γίγνομαι ἄνθρωπος πᾶς ἡγέομαι πᾶς ἱκανός εἰμί γιγνώσκω , καί τιμάω οἴομαι ἐπαινέω ὁ ἑαυτοῦ ψυχή , καί προθυμέομαι ἐπιτρέπω πράσσω ὅστις ἄν ἐθέλω , ὁ δέ νῦν λέγω εἰμί ὡς δράω οὗτος βλάπτω καί οὐ τιμάω · δέω δέ , ὡς φημί , μετά γε θεός δεύτερος . οὐδέ γε ὅταν ἄνθρωπος ὁ ἑαυτοῦ ἑκάστοτε ἁμάρτημα μή ἑαυτοῦ αἴτιος ἡγέομαι καί ὁ πολύς κακός καί μέγας , ἀλλά ἄλλος , ἑαυτοῦ δέ ἀεί ἀναίτιος ἐξαιρέω , τιμάω ὁ ἑαυτοῦ ψυχή , ὡς δή δοκέω , ὁ δέ πολύς δέω δράω οὗτος · βλάπτω γάρ . οὐδέ ὁπόταν ἡδονή παρά λόγος ὁ ὁ νομοθέτης καί ἔπαινος χαρίζω , τότε οὐδαμῶς τιμάω , ἀτιμάζω δέ κακός καί μεταμέλεια ἐμπίμπλημι αὐτός . οὐδέ γε ὁπόταν αὖ ἐναντίος ὁ ἐπαινέω πόνος καί φόβος καί ἀλγηδών καί λύπη μή διαπονέω καρτερέω ἀλλά ὑπείκω , τότε οὐ τιμάω ὑπείκω · ἄτιμος γάρ αὐτός ἀπεργάζομαι δράω ὁ τοιοῦτος σύμπας . οὐδέ ὁπόταν ἡγέομαι ὁ ζάω πάντως ἀγαθός εἰμί , τιμάω , ἀτιμάζω δέ αὐτός καί τότε · ὁ γάρ ἐν ᾍδης πρᾶγμα πᾶς κακός ἡγέομαι ὁ ψυχή εἰμί , ὑπείκω καί οὐ ἀντιτείνω διδάσκω τε καί ἐλέγχω ὡς οὐ οἶδα οὐδέ εἰ ἐναντίος φύω μέγας εἰμί πᾶς ἀγαθός ἐγώ ὁ περί ὁ θεός ὁ ἐκεῖ . οὐδέ μήν πρό ἀρετή ὁπόταν αὖ προτιμάω τις κάλλος , οὗτος εἰμί οὐ ἕτερος ἤ ὁ ὁ ψυχή ὄντως καί πάντως ἀτιμία . ψυχή γάρ σῶμα ἔντιμος οὗτος ὁ λόγος φημί εἰμί , ψεύδω · οὐδείς γάρ γηγενής Ὀλύμπιος ἔντιμος , ἀλλά ὁ περί ψυχή ἄλλος δοξάζω ἀγνοέω ὡς θαυμαστός οὗτος κτῆμα ἀμελέω .