plato-philosophy.leges 1.649
ναί · σωφρονοῖ γὰρ ἄν , ὦ ξένε , καὶ ὁ τοιοῦτος οὕτω πράττων . πάλιν δὴ πρὸς τὸν νομοθέτην λέγωμεν τάδε · εἶεν , ὦ νομοθέτα , τοῦ μὲν δὴ φόβου σχεδὸν οὔτε θεὸς ἔδωκεν ἀνθρώποις τοιοῦτον φάρμακον οὔτε αὐτοὶ μεμηχανήμεθα — τοὺς γὰρ γόητας οὐκ ἐν θοίνῃ λέγω—τῆς δὲ ἀφοβίας καὶ τοῦ λίαν θαρρεῖν καὶ ἀκαίρως ἃ μὴ χρή , πότερον ἔστιν πῶμα , ἢ πῶς λέγομεν ; ἔστιν , φήσει που , τὸν οἶνον φράζων . ἦ καὶ τοὐναντίον ἔχει τοῦτο τῷ νυνδὴ λεγομένῳ ; πιόντα τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν αὑτοῦ ποιεῖ πρῶτον ἵλεων εὐθὺς μᾶλλον ἢ πρότερον , καὶ ὁπόσῳ ἂν πλέον αὐτοῦ γεύηται , τοσούτῳ πλειόνων ἐλπίδων ἀγαθῶν πληροῦσθαι καὶ δυνάμεως εἰς δόξαν ; καὶ τελευτῶν δὴ πάσης ὁ τοιοῦτος παρρησίας ὡς σοφὸς ὢν μεστοῦται καὶ ἐλευθερίας , πάσης δὲ ἀφοβίας , ὥστε εἰπεῖν τε ἀόκνως ὁτιοῦν , ὡσαύτως δὲ καὶ πρᾶξαι ; πᾶς ἡμῖν , οἶμαι , ταῦτʼ ἂν συγχωροῖ . τί μήν ; ἀναμνησθῶμεν δὴ τόδε , ὅτι δύʼ ἔφαμεν ἡμῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς δεῖν θεραπεύεσθαι , τὸ μὲν ὅπως ὅτι μάλιστα θαρρήσομεν , τὸ δὲ τοὐναντίον ὅτι μάλιστα φοβησόμεθα . ἃ τῆς αἰδοῦς ἔλεγες , ὡς οἰόμεθα . καλῶς μνημονεύετε . ἐπειδὴ δὲ τήν τε ἀνδρείαν καὶ τὴν ἀφοβίαν ἐν τοῖς φόβοις δεῖ καταμελετᾶσθαι , σκεπτέον ἆρα τὸ ἐναντίον ἐν τοῖς ἐναντίοις θεραπεύεσθαι δέον ἂν εἴη . τό γʼ οὖν εἰκός . ἃ παθόντες ἄρα πεφύκαμεν διαφερόντως θαρραλέοι τʼ εἶναι καὶ θρασεῖς , ἐν τούτοις δέον ἄν , ὡς ἔοικʼ , εἴη τὸ μελετᾶν ὡς ἥκιστα εἶναι ἀναισχύντους τε καὶ θρασύτητος γέμοντας , φοβεροὺς δὲ εἰς τό τι τολμᾶν ἑκάστοτε λέγειν ἢ πάσχειν ἢ καὶ δρᾶν αἰσχρὸν ὁτιοῦν . ἔοικεν . οὐκοῦν ταῦτά ἐστι πάντα ἐν οἷς ἐσμὲν τοιοῦτοι , θυμός , ἔρως , ὕβρις , ἀμαθία , φιλοκέρδεια , δειλία , καὶ ἔτι τοιάδε , πλοῦτος , κάλλος , ἰσχύς , καὶ πάνθʼ ὅσα διʼ ἡδονῆς αὖ μεθύσκοντα παράφρονας ποιεῖ ; τούτων δὲ εὐτελῆ τε καὶ ἀσινεστέραν πρῶτον μὲν πρὸς τὸ λαμβάνειν πεῖραν , εἶτα εἰς τὸ μελετᾶν , πλὴν τῆς ἐν οἴνῳ βασάνου καὶ παιδιᾶς , τίνα ἔχομεν ἡδονὴν εἰπεῖν ἔμμετρον μᾶλλον , ἂν καὶ ὁπωστιοῦν μετʼ εὐλαβείας γίγνηται ;
Lemmas: ναί · σωφρονέω γάρ ἄν , ὦ ξένος , καί ὁ τοιοῦτος οὕτως πράσσω . πάλιν δή πρός ὁ νομοθέτης λέγω ὅδε · εἶεν , ὦ νομοθέτης , ὁ μέν δή φόβος σχεδόν οὔτε θεός δίδωμι ἄνθρωπος τοιοῦτος φάρμακον οὔτε αὐτός μηχανάομαι — ὁ γάρ γόης οὐ ἐν θοίνη λέγω—τῆς δέ ἀφοβία καί ὁ λίαν θαρσέω καί ἄκαιρος ὅς μή χρή , πότερος εἰμί πῶμα , ἤ πῶς λέγω ; εἰμί , φημί που , ὁ οἶνος φράζω . ἦ καί ἐναντίος ἔχω οὗτος ὁ νυνδί λέγω ; πίνω ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἑαυτοῦ ποιέω πρῶτος ἵλαος εὐθύς μάλα ἤ πρότερος , καί ὁπόσος ἄν πολύς αὐτός γεύω , τοσοῦτος πολύς ἐλπίς ἀγαθός πληρόω καί δύναμις εἰς δόξα ; καί τελευτάω δή πᾶς ὁ τοιοῦτος παρρησία ὡς σοφός εἰμί μεστόω καί ἐλευθερία , πᾶς δέ ἀφοβία , ὥστε λέγω τε ἄοκνος ὁστισοῦν , ὡσαύτως δέ καί πράσσω ; πᾶς ἐγώ , οἴομαι , οὗτος ἄν συγχωρέω . τίς μήν ; ἀναμιμνῄσκω δή ὅδε , ὅτι δύο φημί ἐγώ ἐν ὁ ψυχή δέω θεραπεύω , ὁ μέν ὅπως ὅτι μάλα θαρσέω , ὁ δέ ἐναντίος ὅτι μάλα φοβέω . ὅς ὁ αἰδώς λέγω , ὡς οἴομαι . καλός μνημονεύω . ἐπειδή δέ ὁ τε ἀνδρεία καί ὁ ἀφοβία ἐν ὁ φόβος δέω καταμελετάω , σκοπέω ἆρα ὁ ἐναντίος ἐν ὁ ἐναντίος θεραπεύω δέω ἄν εἰμί . ὁ γε οὖν ἔοικα . ὅς πάσχω ἄρα φύω διαφερόντως θαρσαλέος τε εἰμί καί θρασύς , ἐν οὗτος δέω ἄν , ὡς ἔοικα , εἰμί ὁ μελετάω ὡς ἦκα εἰμί ἀναίσχυντος τε καί θρασύτης γέμω , φοβερός δέ εἰς ὁ τις τολμάω ἑκάστοτε λέγω ἤ πάσχω ἤ καί δράω αἰσχρός ὁστισοῦν . ἔοικα . οὐκοῦν οὗτος εἰμί πᾶς ἐν ὅς εἰμί τοιοῦτος , θυμός , ἔρως , ὕβρις , ἀμαθία , φιλοκέρδεια , δειλία , καί ἔτι τοιόσδε , πλοῦτος , κάλλος , ἰσχύς , καί πᾶς ὅσος διά ἡδονή αὖ μεθύσκω παράφρων ποιέω ; οὗτος δέ εὐτελής τε καί ἀσινής πρῶτος μέν πρός ὁ λαμβάνω πεῖρα , εἶτα εἰς ὁ μελετάω , πλήν ὁ ἐν οἶνος βάσανος καί παιδιά , τίς ἔχω ἡδονή λέγω ἔμμετρος μάλα , ἐάν καί ὁπωσοῦν μετά εὐλάβεια γίγνομαι ;