plato-philosophy.leges 6.776
νομίσαντα δʼ εἶναι χρὴ τὸν γαμοῦντα ταῖν οἰκίαιν ταῖν ἐν τῷ κλήρῳ τὴν ἑτέραν οἷον νεοττῶν ἐγγέννησιν καὶ τροφήν , χωρισθέντα ἀπὸ πατρὸς καὶ μητρὸς τὸν γάμον ἐκεῖ ποιεῖσθαι καὶ τὴν οἴκησιν καὶ τὴν τροφὴν αὑτοῦ καὶ τῶν τέκνων . ἐν γὰρ ταῖς φιλίαις ἐὰν μὲν πόθος ἐνῇ τις , κολλᾷ καὶ συνδεῖ πάντα ἤθη · κατακορὴς δὲ συνουσία καὶ οὐκ ἴσχουσα τὸν διὰ χρόνου πόθον ἀπορρεῖν ἀλλήλων ποιεῖ ὑπερβολαῖς πλησμονῆς . ὧν δὴ χάριν μητρὶ καὶ πατρὶ καὶ τοῖς τῆς γυναικὸς οἰκείοις παρέντας χρὴ τὰς αὑτῶν οἰκήσεις , οἷον εἰς ἀποικίαν ἀφικομένους , αὐτοὺς ἐπισκοποῦντάς τε ἅμα καὶ ἐπισκοπουμένους οἰκεῖν , γεννῶντάς τε καὶ ἐκτρέφοντας παῖδας , καθάπερ λαμπάδα τὸν βίον παραδιδόντας ἄλλοις ἐξ ἄλλων , θεραπεύοντας ἀεὶ θεοὺς κατὰ νόμους.κτήματα δὲ τὸ μετὰ τοῦτο ποῖα ἄν τις κεκτημένος ἐμμελεστάτην οὐσίαν κεκτῇτο ; τὰ μὲν οὖν πολλὰ οὔτε νοῆσαι χαλεπὸν οὔτε κτήσασθαι , τὰ δὲ δὴ τῶν οἰκετῶν χαλεπὰ πάντῃ . τὸ δʼ αἴτιον , οὐκ ὀρθῶς πως καί τινα τρόπον ὀρθῶς περὶ αὐτῶν λέγομεν · ἐναντία γὰρ ταῖς χρείαις , καὶ κατὰ τὰς χρείας αὖ , ποιούμεθα περὶ δούλων καὶ τὰ λεγόμενα . πῶς δʼ αὖ τοῦτο λέγομεν ; οὐ γάρ πω μανθάνομεν , ὦ ξένε , ὅτι τὰ νῦν φράζεις . καὶ μάλα γε , ὦ Μέγιλλε , εἰκότως · σχεδὸν γὰρ πάντων τῶν Ἑλλήνων ἡ Λακεδαιμονίων εἱλωτεία πλείστην ἀπορίαν παράσχοιτʼ ἂν καὶ ἔριν τοῖς μὲν ὡς εὖ , τοῖς δʼ ὡς οὐκ εὖ γεγονυῖά ἐστιν—ἐλάττω δὲ ἥ τε Ἡρακλεωτῶν δουλεία τῆς τῶν Μαριανδυνῶν καταδουλώσεως ἔριν ἂν ἔχοι , τὸ Θετταλῶν τʼ αὖ πενεστικὸν ἔθνος—εἰς ἃ καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα βλέψαντας ἡμᾶς τί χρὴ ποιεῖν περὶ κτήσεως οἰκετῶν ; ὃ δὴ παριὼν τῷ λόγῳ ἔτυχον εἰπών , καὶ σύ με εἰκότως τί ποτε φράζοιμι ἠρώτησας , τόδε ἐστίν . ἴσμεν ὅτι που πάντες εἴποιμεν ἂν ὡς χρὴ δούλους ὡς εὐμενεστάτους ἐκτῆσθαι καὶ ἀρίστους · πολλοὶ γὰρ ἀδελφῶν ἤδη δοῦλοι καὶ ὑέων τισὶν κρείττους πρὸς ἀρετὴν πᾶσαν γενόμενοι , σεσώκασιν δεσπότας καὶ κτήματα τάς τε οἰκήσεις αὐτῶν ὅλας . ταῦτα γὰρ ἴσμεν που περὶ δούλων λεγόμενα . τί μήν ;
Lemmas: νομίζω δέ εἰμί χρή ὁ γαμέω ὁ οἰκία ὁ ἐν ὁ κλῆρος ὁ ἕτερος οἷος νεοσσός ἐγγέννησις καί τροφή , χωρίζω ἀπό πατήρ καί μήτηρ ὁ γάμος ἐκεῖ ποιέω καί ὁ οἴκησις καί ὁ τροφή ἑαυτοῦ καί ὁ τέκνον . ἐν γάρ ὁ φιλία ἐάν μέν πόθος ἔνειμι τις , κολλάω καί συνδέω πᾶς ἦθος · κατακορής δέ συνουσία καί οὐ ἴσχω ὁ διά χρόνος πόθος ἀπορρέω ἀλλήλων ποιέω ὑπερβολή πλησμονή . ὅς δή χάριν μήτηρ καί πατήρ καί ὁ ὁ γυνή οἰκεῖος πείρω χρή ὁ ἑαυτοῦ οἴκησις , οἷος εἰς ἀποικία ἀφικνέομαι , αὐτός ἐπισκοπέω τε ἅμα καί ἐπισκοπέω οἰκέω , γεννάω τε καί ἐκτρέφω παῖς , καθά λαμπάς ὁ βίος παραδίδωμι ἄλλος ἐκ ἄλλος , θεραπεύω ἀεί θεός κατά νόμους.κτήματα δέ ὁ μετά οὗτος ποῖος ἄν τις κτάομαι ἐμμελής οὐσία κτάομαι ; ὁ μέν οὖν πολύς οὔτε νοέω χαλεπός οὔτε κτάομαι , ὁ δέ δή ὁ οἰκέτης χαλεπός πάντῃ . ὁ δέ αἴτιος , οὐ ὀρθός πως καί τις τρόπος ὀρθός περί αὐτός λέγω · ἐναντίος γάρ ὁ χρεία , καί κατά ὁ χρεία αὖ , ποιέω περί δοῦλος καί ὁ λέγω . πῶς δέ αὖ οὗτος λέγω ; οὐ γάρ πω μανθάνω , ὦ ξένος , ὅτι ὁ νῦν φράζω . καί μάλα γε , ὦ Μέγιλλος , ἔοικα · σχεδόν γάρ πᾶς ὁ Ἕλλην ὁ Λακεδαιμόνιος Εἱλωτεία πολύς ἀπορία παρέχω ἄν καί ἔρις ὁ μέν ὡς εὖ , ὁ δέ ὡς οὐ εὖ γίγνομαι ἐστιν—ἐλάττω δέ ὁ τε Ἡρακλεώτης δουλεία ὁ ὁ Μαριανδυνοί καταδούλωσις ἔρις ἄν ἔχω , ὁ Θεσσαλός τε αὖ πενεστικός ἔθνος ὅς καί πᾶς ὁ τοιοῦτος βλέπω ἐγώ τίς χρή ποιέω περί κτῆσις οἰκέτης ; ὅς δή παρέρχομαι ὁ λόγος τυγχάνω λέγω , καί σύ ἐγώ ἔοικα τίς ποτέ φράζω ἐρωτάω , ὅδε εἰμί . οἶδα ὅτι που πᾶς λέγω ἄν ὡς χρή δοῦλος ὡς εὐμενής κτάομαι καί ἀγαθός · πολύς γάρ ἀδελφός ἤδη δοῦλος καί υἱός τις κρατύς πρός ἀρετή πᾶς γίγνομαι , σῴζω δεσπότης καί κτῆμα ὁ τε οἴκησις αὐτός ὅλος . οὗτος γάρ οἶδα που περί δοῦλος λέγω . τίς μήν ;