plato-philosophy.leges 7.797
ἀκούσατε δέ μου , προακηκοότες μὲν καὶ ἐν τοῖς πρόσθεν · ὅμως δὲ τό γε σφόδρα ἄτοπον καὶ ἄηθες διευλαβεῖσθαι δεῖ λέγοντα καὶ ἀκούοντα , καὶ δὴ καὶ νῦν . ἐρῶ μὲν γὰρ ἐγὼ λόγον οὐκ ἄφοβον εἰπεῖν , ὅμως δέ πῃ θαρρήσας οὐκ ἀποστήσομαι . τίνα δὴ τοῦτον , ὦ ξένε , λέγεις ; φημὶ κατὰ πάσας πόλεις τὸ τῶν παιδιῶν γένος ἠγνοῆσθαι σύμπασιν ὅτι κυριώτατόν ἐστι περὶ θέσεως νόμων , ἢ μονίμους εἶναι τοὺς τεθέντας ἢ μή . ταχθὲν μὲν γὰρ αὐτὸ καὶ μετασχὸν τοῦ τὰ αὐτὰ κατὰ τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως ἀεὶ τοὺς αὐτοὺς παίζειν τε καὶ εὐθυμεῖσθαι τοῖς αὐτοῖς παιγνίοις , ἐᾷ καὶ τὰ σπουδῇ κείμενα νόμιμα μένειν ἡσυχῇ , κινούμενα δὲ τὰ αὐτὰ καὶ καινοτομούμενα , μεταβολαῖς τε ἄλλαις ἀεὶ χρώμενα , καὶ μηδέποτε ταὐτὰ φίλα προσαγορευόντων τῶν νέων , μήτʼ ἐν σχήμασιν τοῖς τῶν αὑτῶν σωμάτων μήτε ἐν τοῖς ἄλλοις σκεύεσιν ὁμολογουμένως αὐτοῖς ἀεὶ κεῖσθαι τό τʼ εὔσχημον καὶ ἄσχημον , ἀλλὰ τόν τι νέον ἀεὶ καινοτομοῦντα καὶ εἰσφέροντα τῶν εἰωθότων ἕτερον κατά τε σχήματα καὶ χρώματα καὶ πάντα ὅσα τοιαῦτα , τοῦτον τιμᾶσθαι διαφερόντως , τούτου πόλει λώβην οὐκ εἶναι μείζω φαῖμεν ἂν ὀρθότατα λέγοντες · λανθάνειν γὰρ τῶν νέων τὰ ἤθη μεθιστάντα καὶ ποιεῖν τὸ μὲν ἀρχαῖον παρʼ αὐτοῖς ἄτιμον , τὸ δὲ νέον ἔντιμον . τούτου δὲ πάλιν αὖ λέγω τοῦ τε ῥήματος καὶ τοῦ δόγματος οὐκ εἶναι ζημίαν μείζω πάσαις πόλεσιν · ἀκούσατε δὲ ὅσον φημὶ αὔτʼ εἶναι κακόν . ἦ τὸ ψέγεσθαι τὴν ἀρχαιότητα λέγεις ἐν ταῖς πόλεσιν ; πάνυ μὲν οὖν . οὐ φαύλους τοίνυν ἡμᾶς ἂν ἀκροατὰς πρὸς αὐτὸν τὸν λόγον ἔχοις ἂν τοῦτον , ἀλλʼ ὡς δυνατὸν εὐμενεστάτους . εἰκὸς γοῦν . λέγε μόνον . ἴτε δή , μειζόνως αὐτὸν ἀκούσωμέν τε ἡμῶν αὐτῶν καὶ πρὸς ἀλλήλους οὕτως εἴπωμεν . μεταβολὴν γὰρ δὴ πάντων πλὴν κακῶν πολὺ σφαλερώτατον εὑρήσομεν ἐν ὥραις πάσαις , ἐν πνεύμασιν , ἐν διαίταις σωμάτων , ἐν τρόποις ψυχῶν , ἐν ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐ τοῖς μέν , τοῖς δʼ οὔ , πλήν , ὅτιπερ εἶπον νυνδή , κακοῖς · ὥστε , εἴ τις ἀποβλέψειε πρὸς σώματα , ὡς πᾶσι μὲν σιτίοις , πᾶσι δʼ αὖ ποτοῖς καὶ πόνοις συνήθη γιγνόμενα , καὶ τὸ πρῶτον ταραχθέντα ὑπʼ αὐτῶν , ἔπειτʼ ἐξ αὐτῶν τούτων ὑπὸ χρόνου σάρκας φύσαντα οἰκείας τούτοις , φίλα τε καὶ συνήθη καὶ γνώριμα γενόμενα ἁπάσῃ ταύτῃ τῇ διαίτῃ πρὸς ἡδονὴν καὶ ὑγίειαν ἄριστα διάγει ,
Lemmas: ἀκούω δέ ἐγώ , προακούω μέν καί ἐν ὁ πρόσθεν · ὅμως δέ ὁ γε σφόδρα ἄτοπος καί ἀήθης διευλαβέομαι δέω λέγω καί ἀκούω , καί δή καί νῦν . λέγω μέν γάρ ἐγώ λόγος οὐ ἄφοβος λέγω , ὅμως δέ πη θαρσέω οὐ ἀφίστημι . τίς δή οὗτος , ὦ ξένος , λέγω ; φημί κατά πᾶς πόλις ὁ ὁ παιδιά γένος ἀγνοέω σύμπας ὅτι κύριος εἰμί περί θέσις νόμος , ἤ μόνιμος εἰμί ὁ τίθημι ἤ μή . τάσσω μέν γάρ αὐτός καί μετέχω ὁ ὁ αὐτός κατά ὁ αὐτός καί ὡσαύτως ἀεί ὁ αὐτός παίζω τε καί εὐθυμέω ὁ αὐτός παίγνιον , ἐάω καί ὁ σπουδή κεῖμαι νόμιμος μένω ἡσυχῇ , κινέω δέ ὁ αὐτός καί καινοτομέω , μεταβολή τε ἄλλος ἀεί χράω , καί μηδέποτε αὐτός φίλος προσαγορεύω ὁ νέος , μήτε ἐν σχῆμα ὁ ὁ ἑαυτοῦ σῶμα μήτε ἐν ὁ ἄλλος σκεῦος ὁμολογουμένως αὐτός ἀεί κεῖμαι ὁ τε εὐσχήμων καί ἄσχημος , ἀλλά ὁ τις νέος ἀεί καινοτομέω καί εἰσφέρω ὁ εἴωθα ἕτερος κατά τε σχῆμα καί χρῶμα καί πᾶς ὅσος τοιοῦτος , οὗτος τιμάω διαφερόντως , οὗτος πόλις λώβη οὐ εἰμί μέγας φημί ἄν ὀρθός λέγω · λανθάνω γάρ ὁ νέος ὁ ἦθος μεθίστημι καί ποιέω ὁ μέν ἀρχαῖος παρά αὐτός ἄτιμος , ὁ δέ νέος ἔντιμος . οὗτος δέ πάλιν αὖ λέγω ὁ τε ῥῆμα καί ὁ δόγμα οὐ εἰμί ζημία μέγας πᾶς πόλις · ἀκούω δέ ὅσος φημί αὐτός εἰμί κακός . ἦ ὁ ψέγω ὁ ἀρχαιότης λέγω ἐν ὁ πόλις ; πάνυ μέν οὖν . οὐ φαῦλος τοίνυν ἐγώ ἄν ἀκροατής πρός αὐτός ὁ λόγος ἔχω ἄν οὗτος , ἀλλά ὡς δυνατός εὐμενής . ἔοικα γοῦν . λέγω μόνος . ἔρχομαι δή , μέγας αὐτός ἀκούω τε ἐγώ αὐτός καί πρός ἀλλήλων οὕτως λέγω . μεταβολή γάρ δή πᾶς πλήν κακός πολύς σφαλερός εὑρίσκω ἐν ὥρα πᾶς , ἐν πνεῦμα , ἐν δίαιτα σῶμα , ἐν τρόπος ψυχή , ἐν ὡς ἔπος λέγω οὐ ὁ μέν , ὁ δέ οὐ , πλήν , ὅστις λέγω νυνδί , κακός · ὥστε , εἰ τις ἀποβλέπω πρός σῶμα , ὡς πᾶς μέν σιτίον , πᾶς δέ αὖ ποτόν καί πόνος συνήθης γίγνομαι , καί ὁ πρῶτος ταράσσω ὑπό αὐτός , ἔπειτα ἐκ αὐτός οὗτος ὑπό χρόνος σάρξ φύω οἰκεῖος οὗτος , φίλος τε καί συνήθης καί γνώριμος γίγνομαι ἅπας οὗτος ὁ δίαιτα πρός ἡδονή καί ὑγίεια ἀγαθός διάγω ,