plato-philosophy.leges 9.879
ἐκγόνοις δὲ πρὸς γονέας εἶναι τῶν τοιούτων τραυμάτων δικαστὰς μὲν τοὺς ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονότας ἐπάναγκες , οἷς ἂν παῖδες μὴ ποιητοί , ἀληθινοὶ δέ , ὦσιν , ἂν δέ τις ὄφλῃ , τιμᾶν εἰ τεθνάναι χρὴ τὸν τοιοῦτον εἴτε τι μεῖζον ἕτερον τούτου πάσχειν ἢ καὶ μὴ πολλῷ σμικρότερον · καὶ τῶν συγγενῶν τοῦ δράσαντος μηδένα δικάζειν , μηδʼ ἐὰν γεγονὼς ᾖ τὸν χρόνον ὅσον ὁ νόμος εἴρηκεν . δοῦλος δʼ ἐάν τις ἐλεύθερον ὀργῇ τρώσῃ , παραδότω τὸν δοῦλον ὁ κεκτημένος τῷ τρωθέντι χρῆσθαι ὅτι ἂν ἐθέλῃ · ἐὰν δὲ μὴ παραδιδῷ , αὐτὸς τὴν βλάβην ἐξιάσθω . ἐὰν δὲ ἐκ συνθήκης αἰτιᾶται τοῦ δούλου καὶ τοῦ τρωθέντος μηχανὴν εἶναί τις τὸ γεγονός , ἀμφισβητησάτω · ἐὰν δὲ μὴ ἕλῃ , τριπλασίαν ἐκτεισάτω τὴν βλάβην , ἑλὼν δέ , ἀνδραποδισμοῦ ὑπόδικον ἐχέτω τὸν τεχνάζοντα μετὰ τοῦ δούλου . ὃς δʼ ἂν ἄκων ἄλλος ἄλλον τρώσῃ , τὸ βλάβος ἁπλοῦν ἀποτινέτω—τύχης γὰρ νομοθέτης οὐδεὶς ἱκανὸς ἄρχειν—δικασταὶ δὲ ὄντων οἵπερ τοῖς ἐκγόνοις πρὸς τοὺς γεννήτορας ἐρρήθησαν , καὶ τιμώντων τὴν ἀξίαν τῆς βλάβης.βίαια μὲν δὴ πάνθʼ ἡμῖν τὰ προειρημένα πάθη , βίαιον δὲ καὶ τὸ τῆς αἰκίας πᾶν γένος . ὧδε οὖν χρὴ περὶ τῶν τοιούτων πάντα ἄνδρα καὶ παῖδα καὶ γυναῖκα ἀεὶ διανοεῖσθαι , τὸ πρεσβύτερον ὡς οὐ σμικρῷ τοῦ νεωτέρου ἐστὶ πρεσβευόμενον ἔν τε θεοῖσι καὶ ἐν ἀνθρώποις τοῖς μέλλουσι σῴζεσθαι καὶ εὐδαιμονεῖν . αἰκίαν οὖν περὶ πρεσβύτερον ἐν πόλει γενομένην ὑπὸ νεωτέρου ἰδεῖν αἰσχρὸν καὶ θεομισές · ἔοικεν δὲ νέῳ παντὶ ὑπὸ γέροντος πληγέντι ῥᾳθύμως ὀργὴν ὑποφέρειν , αὑτῷ τιθεμένῳ τιμὴν ταύτην εἰς γῆρας . ὧδε οὖν ἔστω · πᾶς ἡμῖν αἰδείσθω τὸν ἑαυτοῦ πρεσβύτερον ἔργῳ τε καὶ ἔπει · τὸν δὲ προέχοντα εἴκοσιν ἡλικίας ἔτεσιν , ἄρρενα ἢ θῆλυν , νομίζων ὡς πατέρα ἢ μητέρα διευλαβείσθω , καὶ πάσης τῆς δυνατῆς ἡλικίας αὐτὸν φιτῦσαι καὶ τεκεῖν ἀπέχοιτο ἀεὶ θεῶν γενεθλίων χάριν . ὡς δʼ αὕτως καὶ ξένου ἀπείργοιτο εἴτε πάλαι ἐνοικοῦντος εἴτε νεήλυδος ἀφιγμένου · μήτε γὰρ ὑπάρχων μήτε ἀμυνόμενος τὸ παράπαν τολμάτω πληγαῖς τὸν τοιοῦτον νουθετεῖν . ξένον δὲ ἂν ἀσελγαίνοντα καὶ θρασυνόμενον ἑαυτὸν τύπτοντα οἴηται δεῖν κολασθῆναι , λαβὼν πρὸς τὴν ἀρχὴν τῶν ἀστυνόμων ἀπαγέτω , τοῦ τύπτειν δὲ εἰργέσθω , ἵνα πόρρω γίγνηται τοῦ τὸν ἐπιχώριον ἂν τολμῆσαί ποτε πατάξαι . οἱ δʼ ἀστυνόμοι παραλαβόντες τε καὶ ἀνακρίναντες , τὸν ξενικὸν αὖ θεὸν εὐλαβούμενοι , ἐὰν ἄρα ἀδίκως δοκῇ ὁ ξένος τὸν ἐπιχώριον τύπτειν , τῇ μάστιγι τὸν ξένον ὅσας ἂν αὐτὸς πατάξῃ τοσαύτας δόντες , τῆς θρασυξενίας παυόντων · ἐὰν δὲ μὴ ἀδικῇ , ἀπειλήσαντές τε καὶ ὀνειδίσαντες τῷ ἀπαγαγόντι μεθιέντων ἄμφω .
Lemmas: ἔκγονος δέ πρός γονεύς εἰμί ὁ τοιοῦτος τραῦμα δικαστής μέν ὁ ὑπέρ ἑξήκοντα ἔτος γίγνομαι ἐπανάγκης , ὅς ἄν παῖς μή ποιητός , ἀληθινός δέ , εἰμί , ἐάν δέ τις ὀφλισκάνω , τιμάω εἰ θνῄσκω χρή ὁ τοιοῦτος εἴτε τις μέγας ἕτερος οὗτος πάσχω ἤ καί μή πολύς μικρός · καί ὁ συγγενής ὁ δράω μηδείς δικάζω , μηδέ ἐάν γίγνομαι εἰμί ὁ χρόνος ὅσος ὁ νόμος λέγω . δοῦλος δέ ἐάν τις ἐλεύθερος ὀργή τιτρώσκω , παραδίδωμι ὁ δοῦλος ὁ κτάομαι ὁ τιτρώσκω χράω ὅστις ἄν ἐθέλω · ἐάν δέ μή παραδίδωμι , αὐτός ὁ βλάβη ἐξιάομαι . ἐάν δέ ἐκ συνθήκη αἰτιάομαι ὁ δοῦλος καί ὁ τιτρώσκω μηχανή εἰμί τις ὁ γίγνομαι , ἀμφισβητέω · ἐάν δέ μή αἱρέω , τριπλάσιος ἐκτίνω ὁ βλάβη , αἱρέω δέ , ἀνδραποδισμός ὑπόδικος ἔχω ὁ τεχνάζω μετά ὁ δοῦλος . ὅς δέ ἄν ἄκων ἄλλος ἄλλος τιτρώσκω , ὁ βλάβος ἁπλόος αποτινετω—τυχεω γάρ νομοθέτης οὐδείς ἱκανός ἄρχειν—δικασταὶ δέ εἰμί ὅς ὁ ἔκγονος πρός ὁ γεννήτωρ λέγω , καί τιμάω ὁ ἄξιος ὁ βλάβης μέν δή πᾶς ἐγώ ὁ προλέγω πάθος , βίαιος δέ καί ὁ ὁ αἰκία πᾶς γένος . ὧδε οὖν χρή περί ὁ τοιοῦτος πᾶς ἀνήρ καί παῖς καί γυνή ἀεί διανοέω , ὁ πρέσβυς ὡς οὐ μικρός ὁ νεώτερος εἰμί πρεσβεύω ἐν τε θεός καί ἐν ἄνθρωπος ὁ μέλλω σῴζω καί εὐδαιμονέω . αἰκία οὖν περί πρέσβυς ἐν πόλις γίγνομαι ὑπό νεώτερος ὁράω αἰσχρός καί θεομισής · ἔοικα δέ νέος πᾶς ὑπό γέρων πλήσσω ῥᾴθυμος ὀργή ὑποφέρω , ἑαυτοῦ τίθημι τιμή οὗτος εἰς γῆρας . ὧδε οὖν εἰμί · πᾶς ἐγώ αἰδέομαι ὁ ἑαυτοῦ πρέσβυς ἔργον τε καί ἔπος · ὁ δέ προέχω εἴκοσι ἡλικία ἔτος , ἄρσην ἤ θῆλυς , νομίζω ὡς πατήρ ἤ μήτηρ διευλαβέομαι , καί πᾶς ὁ δυνατός ἡλικία αὐτός φιτύω καί τίκτω ἀπέχω ἀεί θεός γενέθλιος χάριν . ὡς δέ αὔτως καί ξένος ἀπείργω εἴτε πάλαι ἐνοικέω εἴτε νέηλυς ἀφικνέομαι · μήτε γάρ ὑπάρχω μήτε ἀμύνω ὁ παράπαν τολμάω πληγή ὁ τοιοῦτος νουθετέω . ξένος δέ ἐάν ἀσελγαίνω καί θρασύνω ἑαυτοῦ τύπτω οἴομαι δέω κολάζω , λαμβάνω πρός ὁ ἀρχή ὁ ἀστυνόμος ἀπάγω , ὁ τύπτω δέ ἔργω , ἵνα πρόσω γίγνομαι ὁ ὁ ἐπιχώριος ἄν τολμάω ποτέ πατάσσω . ὁ δέ ἀστυνόμος παραλαμβάνω τε καί ἀνακρίνω , ὁ ξενικός αὖ θεός εὐλαβέομαι , ἐάν ἄρα ἄδικος δοκέω ὁ ξένος ὁ ἐπιχώριος τύπτω , ὁ μάστιξ ὁ ξένος ὅσος ἄν αὐτός πατάσσω τοσοῦτος δίδωμι , ὁ θρασυξενία παύω · ἐάν δέ μή ἀδικέω , ἀπειλέω τε καί ὀνειδίζω ὁ ἀπάγω μεθίημι ἄμφω .