plato-philosophy.leges 11.931
νόμοι περὶ θεοὺς ἀρχαῖοι κεῖνται πᾶσιν διχῇ . τοὺς μὲν γὰρ τῶν θεῶν ὁρῶντες σαφῶς τιμῶμεν , τῶν δʼ εἰκόνας ἀγάλματα ἱδρυσάμενοι , οὓς ἡμῖν ἀγάλλουσι καίπερ ἀψύχους ὄντας , ἐκείνους ἡγούμεθα τοὺς ἐμψύχους θεοὺς πολλὴν διὰ ταῦτʼ εὔνοιαν καὶ χάριν ἔχειν . πατὴρ οὖν ὅτῳ καὶ μήτηρ ἢ τούτων πατέρες ἢ μητέρες ἐν οἰκίᾳ κεῖνται κειμήλιοι ἀπειρηκότες γήρᾳ , μηδεὶς διανοηθήτω ποτὲ ἄγαλμα αὑτῷ , τοιοῦτον ἐφέστιον ἵδρυμα ἐν οἰκίᾳ ἔχων , μᾶλλον κύριον ἔσεσθαι , ἐὰν δὴ κατὰ τρόπον γε ὀρθῶς αὐτὸ θεραπεύῃ ὁ κεκτημένος . τίνα δὴ τὴν ὀρθότητα εἶναι φράζεις ; ἐγὼ ἐρῶ · καὶ γὰρ οὖν ἄξιον , ὦ φίλοι , ἀκούειν τά γε δὴ τοιαῦτα . λέγε μόνον . Οἰδίπους , φαμέν , ἀτιμασθεὶς ἐπηύξατο τοῖς αὑτοῦ τέκνοις ἃ δὴ καὶ πᾶς ὑμνεῖ τέλεα καὶ ἐπήκοα γενέσθαι παρὰ θεῶν , Ἀμύντορά τε Φοίνικι τῷ ἑαυτοῦ ἐπαρᾶσθαι παιδὶ θυμωθέντα καὶ Ἱππολύτῳ Θησέα καὶ ἑτέρους ἄλλοις μυρίους μυρίοις , ὧν γέγονε σαφὲς ἐπηκόους εἶναι γονεῦσι πρὸς τέκνα θεούς · ἀραῖος γὰρ γονεὺς ἐκγόνοις ὡς οὐδεὶς ἕτερος ἄλλοις , δικαιότατα . μὴ δή τις ἀτιμαζομένῳ μὲν διαφερόντως πατρὶ πρὸς παίδων καὶ μητρὶ θεὸν ἐπήκοον ἐν εὐχαῖς ἡγείσθω γίγνεσθαι κατὰ φύσιν , τιμωμένῳ δὲ ἄρα καὶ περιχαρεῖ σφόδρα γενομένῳ , καὶ διὰ τὰ τοιαῦτα εὐχαῖς λιπαρῶς εἰς ἀγαθὰ τοῖς παισὶ παρακαλοῦντος θεούς , οὐκ ἄρα τὰ τοιαῦτα ἀκούειν ἐξ ἴσου καὶ νέμειν ἡμῖν αὐτοὺς ἡγησόμεθα ; ἀλλʼ οὐκ ἄν ποτε δίκαιοι νομῆς εἶεν ἀγαθῶν , ὃ δή φαμεν ἥκιστα θεοῖς εἶναι πρέπον . πολύ γε . οὐκοῦν διανοηθῶμεν , ὃ σμικρῷ πρότερον εἴπομεν , ὡς οὐδὲν πρὸς θεῶν τιμιώτερον ἄγαλμʼ ἂν κτησαίμεθα πατρὸς καὶ προπάτορος παρειμένων γήρᾳ καὶ μητέρων τὴν αὐτὴν δύναμιν ἐχουσῶν , οὓς ὅταν ἀγάλλῃ τις τιμαῖς , γέγηθεν ὁ θεός · οὐ γὰρ ἂν ἐπήκοος ἦν αὐτῶν . θαυμαστὸν γὰρ δήπου τὸ προγόνων ἵδρυμα ἡμῖν ἐστιν , διαφερόντως τῶν ἀψύχων · τὰ μὲν γὰρ θεραπευόμενα ὑφʼ ἡμῶν , ὅσα ἔμψυχα , συνεύχεται ἑκάστοτε , καὶ ἀτιμαζόμενα τἀναντία , τὰ δʼ οὐδέτερα , ὥστε ἂν ὀρθῶς τις χρῆται πατρὶ καὶ προπάτορι καὶ πᾶσι τοῖς τοιούτοις , πάντων πρὸς θεοφιλῆ μοῖραν κυριώτατα ἀγαλμάτων ἂν κεκτῇτο . κάλλιστʼ εἶπες .
Lemmas: νόμος περί θεός ἀρχαῖος κεῖμαι πᾶς διχή . ὁ μέν γάρ ὁ θεός ὁράω σαφής τιμάω , ὁ δέ εἰκών ἄγαλμα ἱδρύω , ὅς ἐγώ ἀγάλλω καίπερ ἄψυχος εἰμί , ἐκεῖνος ἡγέομαι ὁ ἔμψυχος θεός πολύς διά οὗτος εὔνοια καί χάρις ἔχω . πατήρ οὖν ὅστις καί μήτηρ ἤ οὗτος πατήρ ἤ μήτηρ ἐν οἰκία κεῖμαι κειμήλιος ἀπολέγω γῆρας , μηδείς διανοέω ποτέ ἄγαλμα ἑαυτοῦ , τοιοῦτος ἐφέστιος ἵδρυμα ἐν οἰκία ἔχω , μάλα κύριος εἰμί , ἐάν δή κατά τρόπος γε ὀρθός αὐτός θεραπεύω ὁ κτάομαι . τίς δή ὁ ὀρθότης εἰμί φράζω ; ἐγώ λέγω · καί γάρ οὖν ἄξιος , ὦ φίλος , ἀκούω ὁ γε δή τοιοῦτος . λέγω μόνος . Οἰδίπους , φημί , ἀτιμάζω ἐπεύχομαι ὁ ἑαυτοῦ τέκνον ὅς δή καί πᾶς ὑμνέω τέλειος καί ἐπήκοος γίγνομαι παρά θεός , Ἀμύντωρ τε Φοῖνιξ ὁ ἑαυτοῦ ἐπαράομαι παῖς θυμόω καί Ἱππόλυτος Θησεύς καί ἕτερος ἄλλος μυρίος μυρίος , ὅς γίγνομαι σαφής ἐπήκοος εἰμί γονεύς πρός τέκνον θεός · ἀραῖος γάρ γονεύς ἔκγονος ὡς οὐδείς ἕτερος ἄλλος , δίκαιος . μή δή τις ἀτιμάζω μέν διαφερόντως πατήρ πρός παῖς καί μήτηρ θεός ἐπήκοος ἐν εὐχή ἡγέομαι γίγνομαι κατά φύσις , τιμάω δέ ἄρα καί περιχαρής σφόδρα γίγνομαι , καί διά ὁ τοιοῦτος εὐχή λιπαρής εἰς ἀγαθός ὁ παῖς παρακαλέω θεός , οὐ ἄρα ὁ τοιοῦτος ἀκούω ἐκ ἴσος καί νέμω ἐγώ αὐτός ἡγέομαι ; ἀλλά οὐ ἄν ποτέ δίκαιος νομή εἰμί ἀγαθός , ὅς δή φημί ἦκα θεός εἰμί πρέπω . πολύς γε . οὐκοῦν διανοέω , ὅς μικρός πρότερος λέγω , ὡς οὐδείς πρός θεός τίμιος ἄγαλμα ἄν κτάομαι πατήρ καί προπάτωρ παρέζομαι γῆρας καί μήτηρ ὁ αὐτός δύναμις ἔχω , ὅς ὅταν ἀγάλλω τις τιμή , γηθέω ὁ θεός · οὐ γάρ ἄν ἐπήκοος εἰμί αὐτός . θαυμαστός γάρ δήπου ὁ πρόγονος ἵδρυμα ἐγώ εἰμί , διαφερόντως ὁ ἄψυχος · ὁ μέν γάρ θεραπεύω ὑπό ἐγώ , ὅσος ἔμψυχος , συνεύχομαι ἑκάστοτε , καί ἀτιμάζω ἐναντίος , ὁ δέ οὐδέτερος , ὥστε ἐάν ὀρθός τις χράω πατήρ καί προπάτωρ καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , πᾶς πρός θεοφιλής μοῖρα κύριος ἄγαλμα ἄν κτάομαι . καλός λέγω .