plato-philosophy.leges 1.644
ταύτην τὴν τροφὴν ἀφορισάμενος ὁ λόγος οὗτος , ὡς ἐμοὶ φαίνεται , νῦν βούλοιτʼ ἂν μόνην παιδείαν προσαγορεύειν , τὴν δὲ εἰς χρήματα τείνουσαν ἤ τινα πρὸς ἰσχύν , ἢ καὶ πρὸς ἄλλην τινὰ σοφίαν ἄνευ νοῦ καὶ δίκης , βάναυσόν τʼ εἶναι καὶ ἀνελεύθερον καὶ οὐκ ἀξίαν τὸ παράπαν παιδείαν καλεῖσθαι . ἡμεῖς δὴ μηδὲν ὀνόματι διαφερώμεθʼ αὑτοῖς , ἀλλʼ ὁ νυνδὴ λόγος ἡμῖν ὁμολογηθεὶς μενέτω , ὡς οἵ γε ὀρθῶς πεπαιδευμένοι σχεδὸν ἀγαθοὶ γίγνονται , καὶ δεῖ δὴ τὴν παιδείαν μηδαμοῦ ἀτιμάζειν , ὡς πρῶτον τῶν καλλίστων τοῖς ἀρίστοις ἀνδράσιν παραγιγνόμενον · καὶ εἴ ποτε ἐξέρχεται , δυνατὸν δʼ ἐστὶν ἐπανορθοῦσθαι , τοῦτʼ ἀεὶ δραστέον διὰ βίου παντὶ κατὰ δύναμιν . ὀρθῶς , καὶ συγχωροῦμεν ἃ λέγεις . καὶ μὴν πάλαι γε συνεχωρήσαμεν ὡς ἀγαθῶν μὲν ὄντων τῶν δυναμένων ἄρχειν αὑτῶν , κακῶν δὲ τῶν μή . λέγεις ὀρθότατα . σαφέστερον ἔτι τοίνυν ἀναλάβωμεν τοῦτʼ αὐτὸ ὅτι ποτὲ λέγομεν . καί μοι διʼ εἰκόνος ἀποδέξασθε ἐάν πως δυνατὸς ὑμῖν γένωμαι δηλῶσαι τὸ τοιοῦτον . λέγε μόνον . οὐκοῦν ἕνα μὲν ἡμῶν ἕκαστον αὐτὸν τιθῶμεν ; ναί . δύο δὲ κεκτημένον ἐν αὑτῷ συμβούλω ἐναντίω τε καὶ ἄφρονε , ὣ προσαγορεύομεν ἡδονὴν καὶ λύπην ; ἔστι ταῦτα . πρὸς δὲ τούτοιν ἀμφοῖν αὖ δόξας μελλόντων , οἷν κοινὸν μὲν ὄνομα ἐλπίς , ἴδιον δέ , φόβος μὲν ἡ πρὸ λύπης ἐλπίς , θάρρος δὲ ἡ πρὸ τοῦ ἐναντίου · ἐπὶ δὲ πᾶσι τούτοις λογισμὸς ὅτι ποτʼ αὐτῶν ἄμεινον ἢ χεῖρον , ὃς γενόμενος δόγμα πόλεως κοινὸν νόμος ἐπωνόμασται . μόγις μέν πως ἐφέπομαι , λέγε μὴν τὸ μετὰ ταῦτα ὡς ἑπομένου . καὶ ἐν ἐμοὶ μὴν ταὐτὸν τοῦτο πάθος ἔνι . περὶ δὴ τούτων διανοηθῶμεν οὑτωσί . θαῦμα μὲν ἕκαστον ἡμῶν ἡγησώμεθα τῶν ζῴων θεῖον , εἴτε ὡς παίγνιον ἐκείνων εἴτε ὡς σπουδῇ τινι συνεστηκός · οὐ γὰρ δὴ τοῦτό γε γιγνώσκομεν , τόδε δὲ ἴσμεν , ὅτι ταῦτα τὰ πάθη ἐν ἡμῖν οἷον νεῦρα ἢ σμήρινθοί τινες ἐνοῦσαι σπῶσίν τε ἡμᾶς καὶ ἀλλήλαις ἀνθέλκουσιν ἐναντίαι οὖσαι ἐπʼ ἐναντίας πράξεις , οὗ δὴ διωρισμένη ἀρετὴ καὶ κακία κεῖται .
Lemmas: οὗτος ὁ τροφή ἀφορίζω ὁ λόγος οὗτος , ὡς ἐγώ φαίνω , νῦν βούλομαι ἄν μόνος παιδεία προσαγορεύω , ὁ δέ εἰς χρῆμα τείνω ἤ τις πρός ἰσχύς , ἤ καί πρός ἄλλος τις σοφία ἄνευ νόος καί δίκη , βάναυσος τε εἰμί καί ἀνελεύθερος καί οὐ ἄξιος ὁ παράπαν παιδεία καλέω . ἐγώ δή μηδείς ὄνομα διαφέρω ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ νυνδί λόγος ἐγώ ὁμολογέω μένω , ὡς ὁ γε ὀρθός παιδεύω σχεδόν ἀγαθός γίγνομαι , καί δέω δή ὁ παιδεία μηδαμοῦ ἀτιμάζω , ὡς πρῶτος ὁ καλός ὁ ἀγαθός ἀνήρ παραγίγνομαι · καί εἰ ποτέ ἐξέρχομαι , δυνατός δέ εἰμί ἐπανορθόω , οὗτος ἀεί δράω διά βίος πᾶς κατά δύναμις . ὀρθός , καί συγχωρέω ὅς λέγω . καί μήν πάλαι γε συγχωρέω ὡς ἀγαθός μέν εἰμί ὁ δύναμαι ἄρχω ἑαυτοῦ , κακός δέ ὁ μή . λέγω ὀρθός . σαφής ἔτι τοίνυν ἀναλαμβάνω οὗτος αὐτός ὅστις ποτέ λέγω . καί ἐγώ διά εἰκών ἀποδέχομαι ἐάν πως δυνατός σύ γίγνομαι δηλόω ὁ τοιοῦτος . λέγω μόνος . οὐκοῦν εἷς μέν ἐγώ ἕκαστος αὐτός τίθημι ; ναί . δύο δέ κτάομαι ἐν ἑαυτοῦ σύμβουλος ἐναντίος τε καί ἄφρων , ὅς προσαγορεύω ἡδονή καί λύπη ; εἰμί οὗτος . πρός δέ οὗτος ἄμφω αὖ δοκέω μέλλω , ὅς κοινός μέν ὄνομα ἐλπίς , ἴδιος δέ , φόβος μέν ὁ πρό λύπη ἐλπίς , θάρσος δέ ὁ πρό ὁ ἐναντίος · ἐπί δέ πᾶς οὗτος λογισμός ὅστις ποτέ αὐτός ἀγαθός ἤ κακός , ὅς γίγνομαι δόγμα πόλις κοινός νόμος ἐπονομάζω . μόγις μέν πως ἐφέπω , λέγω μήν ὁ μετά οὗτος ὡς ἕπομαι . καί ἐν ἐγώ μήν αὐτός οὗτος πάθος ἔνειμι . περί δή οὗτος διανοέω οὕτως . θαῦμα μέν ἕκαστος ἐγώ ἡγέομαι ὁ ζῷον θεῖος , εἴτε ὡς παίγνιον ἐκεῖνος εἴτε ὡς σπουδή τις συνίστημι · οὐ γάρ δή οὗτος γε γιγνώσκω , ὅδε δέ οἶδα , ὅτι οὗτος ὁ πάθος ἐν ἐγώ οἷος νεῦρον ἤ σμήρινθος τις ἔνειμι σπάω τε ἐγώ καί ἀλλήλων ἀνθέλκω ἐναντίος εἰμί ἐπί ἐναντίος πρᾶξις , οὗ δή διορίζω ἀρετή καί κακία κεῖμαι .