plato-philosophy.leges 8.831
ὄντως σφαιρομαχεῖν τε καὶ βολαῖς ὡς ἐγγύτατα τῶν ἀληθῶν , χρωμένους ὑποκινδύνοις βέλεσιν , ὅπως μὴ παντάπασιν ἄφοβος ἡ πρὸς ἀλλήλους γίγνηται παιδιά , δείματα δὲ παρέχῃ καί τινα τρόπον δηλοῖ τόν τε εὔψυχον καὶ τὸν μή , καὶ τοῖς μὲν τιμάς , τοῖς δὲ καὶ ἀτιμίας διανέμων ὀρθῶς , τὴν πόλιν ὅλην εἰς τὸν ἀληθινὸν ἀγῶνα διὰ βίου παρασκευάζῃ χρησίμην , καὶ δὴ καί τινος ἀποθανόντος οὕτως , ὡς ἀκουσίου τοῦ φόνου γενομένου , τιθῇ τὸν ἀποκτείναντα κατὰ νόμον καθαρθέντα καθαρὸν εἶναι χεῖρας , ἡγούμενος ἀνθρώπων μὲν τελευτησάντων μὴ πολλῶν , ἑτέρους πάλιν οὐ χείρους φύσεσθαι , φόβου δὲ οἷον τελευτήσαντος , ἐν πᾶσιν τοῖς τοιούτοις βάσανον οὐχ εὑρήσειν τῶν τε ἀμεινόνων καὶ χειρόνων , οὐ σμικρῷ πόλει μεῖζον κακὸν ἐκείνου ; συμφαῖμεν ἂν ἡμεῖς γε , ὦ ξένε , τὰ τοιαῦτα δεῖν καὶ νομοθετεῖν καὶ ἐπιτηδεύειν πόλιν ἅπασαν . ἆρʼ οὖν γιγνώσκομεν ἅπαντες τὴν αἰτίαν διότι ποτὲ νῦν ἐν ταῖς πόλεσιν ἡ τοιαύτη χορεία καὶ ἀγωνία σχεδὸν οὐδαμῇ οὐδαμῶς ἐστιν , εἰ μὴ πάνυ τι σμικρά ; ἢ φῶμεν διʼ ἀμαθίαν τῶν πολλῶν καὶ τῶν τιθέντων αὐτοῖς τοὺς νόμους ; τάχʼ ἄν . οὐδαμῶς , ὦ μακάριε Κλεινία · δύο δὲ χρὴ φάναι τούτων αἰτίας εἶναι καὶ μάλα ἱκανάς . ποίας ; τὴν μὲν ὑπʼ ἔρωτος πλούτου πάντα χρόνον ἄσχολον ποιοῦντος τῶν ἄλλων ἐπιμελεῖσθαι πλὴν τῶν ἰδίων κτημάτων , ἐξ ὧν κρεμαμένη πᾶσα ψυχὴ πολίτου παντὸς οὐκ ἄν ποτε δύναιτο τῶν ἄλλων ἐπιμέλειαν ἴσχειν πλὴν τοῦ καθʼ ἡμέραν κέρδους · καὶ ὅτι μὲν πρὸς τοῦτο φέρει μάθημα ἢ καὶ ἐπιτήδευμα , ἰδίᾳ πᾶς μανθάνειν τε καὶ ἀσκεῖν ἑτοιμότατός ἐστιν , τῶν δὲ ἄλλων καταγελᾷ . τοῦτο μὲν ἓν καὶ ταύτην μίαν αἰτίαν χρὴ φάναι τοῦ μήτε τοῦτο μήτʼ ἄλλο μηδὲν καλὸν κἀγαθὸν ἐθέλειν ἐπιτήδευμα πόλιν σπουδάζειν , ἀλλὰ διὰ τὴν τοῦ χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου ἀπληστίαν πᾶσαν μὲν τέχνην καὶ μηχανήν , καλλίω τε καὶ ἀσχημονεστέραν , ἐθέλειν ὑπομένειν πάντα ἄνδρα , εἰ μέλλει πλούσιος ἔσεσθαι , καὶ πρᾶξιν πράττειν ὅσιόν τε καὶ ἀνόσιον καὶ πάντως αἰσχράν , μηδὲν δυσχεραίνοντα , ἐὰν μόνον ἔχῃ δύναμιν καθάπερ θηρίῳ τοῦ φαγεῖν παντοδαπὰ καὶ πιεῖν ὡσαύτως καὶ ἀφροδισίων πᾶσαν πάντως παρασχεῖν πλησμονήν . ὀρθῶς .
Lemmas: ὄντως σφαιρομαχέω τε καί βολή ὡς ἐγγύς ὁ ἀληθής , χράω ὑποκίνδυνος βέλος , ὅπως μή παντάπασι ἄφοβος ὁ πρός ἀλλήλων γίγνομαι παιδιά , δεῖμα δέ παρέχω καί τις τρόπος δηλόω ὁ τε εὔψυχος καί ὁ μή , καί ὁ μέν τιμή , ὁ δέ καί ἀτιμία διανέμω ὀρθός , ὁ πόλις ὅλος εἰς ὁ ἀληθινός ἀγών διά βίος παρασκευάζω χρήσιμος , καί δή καί τις ἀποθνῄσκω οὕτως , ὡς ἀκούσιος ὁ φόνος γίγνομαι , τίθημι ὁ ἀποκτείνω κατά νόμος καθαίρω καθαρός εἰμί χείρ , ἡγέομαι ἄνθρωπος μέν τελευτάω μή πολύς , ἕτερος πάλιν οὐ κακός φύω , φόβος δέ οἷος τελευτάω , ἐν πᾶς ὁ τοιοῦτος βάσανος οὐ εὑρίσκω ὁ τε ἀγαθός καί κακός , οὐ μικρός πόλις μέγας κακός ἐκεῖνος ; σύμφημι ἄν ἐγώ γε , ὦ ξένος , ὁ τοιοῦτος δέω καί νομοθετέω καί ἐπιτηδεύω πόλις ἅπας . ἆρα οὖν γιγνώσκω ἅπας ὁ αἰτία διότι ποτέ νῦν ἐν ὁ πόλις ὁ τοιοῦτος χορεία καί ἀγωνία σχεδόν οὐδαμῇ οὐδαμῶς εἰμί , εἰ μή πάνυ τις μικρός ; ἤ φημί διά ἀμαθία ὁ πολύς καί ὁ τίθημι αὐτός ὁ νόμος ; τάχα ἄν . οὐδαμῶς , ὦ μακάριος Κλεινίας · δύο δέ χρή φημί οὗτος αἰτία εἰμί καί μάλα ἱκανός . ποῖος ; ὁ μέν ὑπό ἔρως πλοῦτος πᾶς χρόνος ἄσχολος ποιέω ὁ ἄλλος ἐπιμελέομαι πλήν ὁ ἴδιος κτῆμα , ἐκ ὅς κρεμάννυμι πᾶς ψυχή πολίτης πᾶς οὐ ἄν ποτέ δύναμαι ὁ ἄλλος ἐπιμέλεια ἴσχω πλήν ὁ κατά ἡμέρα κέρδος · καί ὅτι μέν πρός οὗτος φέρω μάθημα ἤ καί ἐπιτήδευμα , ἴδιος πᾶς μανθάνω τε καί ἀσκέω ἑτοῖμος εἰμί , ὁ δέ ἄλλος καταγελάω . οὗτος μέν εἷς καί οὗτος εἷς αἰτία χρή φημί ὁ μήτε οὗτος μήτε ἄλλος μηδείς καλός ἀγαθός ἐθέλω ἐπιτήδευμα πόλις σπουδάζω , ἀλλά διά ὁ ὁ χρυσός τε καί ἄργυρος ἀπληστία πᾶς μέν τέχνη καί μηχανή , καλός τε καί ἀσχήμων , ἐθέλω ὑπομένω πᾶς ἀνήρ , εἰ μέλλω πλούσιος εἰμί , καί πρᾶξις πράσσω ὅσιος τε καί ἀνόσιος καί πάντως αἰσχρός , μηδείς δυσχεραίνω , ἐάν μόνος ἔχω δύναμις καθά θηρίον ὁ ἐσθίω παντοδαπός καί πίνω ὡσαύτως καί ἀφροδίσιος πᾶς πάντως παρέχω πλησμονή . ὀρθός .