plato-philosophy.leges 4.717
ἀκάθαρτος γὰρ τὴν ψυχὴν ὅ γε κακός , καθαρὸς δὲ ὁ ἐναντίος , παρὰ δὲ μιαροῦ δῶρα οὔτε ἄνδρʼ ἀγαθὸν οὔτε θεὸν ἔστιν ποτὲ τό γε ὀρθὸν δέχεσθαι · μάτην οὖν περὶ θεοὺς ὁ πολύς ἐστι πόνος τοῖς ἀνοσίοις , τοῖσιν δὲ ὁσίοις ἐγκαιρότατος ἅπασιν . σκοπὸς μὲν οὖν ἡμῖν οὗτος οὗ δεῖ στοχάζεσθαι · βέλη δὲ αὐτοῦ καὶ οἷον ἡ τοῖς βέλεσιν ἔφεσις τὰ ποῖʼ ἂν λεγόμενα ὀρθότατα φέροιτʼ ἄν ; πρῶτον μέν , φαμέν , τιμὰς τὰς μετʼ Ὀλυμπίους τε καὶ τοὺς τὴν πόλιν ἔχοντας θεοὺς τοῖς χθονίοις ἄν τις θεοῖς ἄρτια καὶ δεύτερα καὶ ἀριστερὰ νέμων ὀρθότατα τοῦ τῆς εὐσεβείας σκοποῦ τυγχάνοι , τὰ δὲ τούτων ἄνωθεν καὶ ἀντίφωνα , τοῖς ἔμπροσθεν ῥηθεῖσιν νυνδή . μετὰ θεοὺς δὲ τούσδε καὶ τοῖς δαίμοσιν ὅ γε ἔμφρων ὀργιάζοιτʼ ἄν , ἥρωσιν δὲ μετὰ τούτους . ἐπακολουθοῖ δʼ αὐτοῖς ἱδρύματα ἴδια πατρῴων θεῶν κατὰ νόμον ὀργιαζόμενα , γονέων δὲ μετὰ ταῦτα τιμαὶ ζώντων · ὡς θέμις ὀφείλοντα ἀποτίνειν τὰ πρῶτά τε καὶ μέγιστα ὀφειλήματα , χρεῶν πάντων πρεσβύτατα , νομίζειν δέ , ἃ κέκτηται καὶ ἔχει , πάντα εἶναι τῶν γεννησάντων καὶ θρεψαμένων πρὸς τὸ παρέχειν αὐτὰ εἰς ὑπηρεσίαν ἐκείνοις κατὰ δύναμιν πᾶσαν , ἀρχόμενον ἀπὸ τῆς οὐσίας , δεύτερα τὰ τοῦ σώματος , τρίτα τὰ τῆς ψυχῆς , ἀποτίνοντα δανείσματα ἐπιμελείας τε καὶ ὑπερπονούντων ὠδῖνας παλαιὰς ἐπὶ νέοις δανεισθείσας , ἀποδιδόντα δὲ παλαιοῖς ἐν τῷ γήρᾳ σφόδρα κεχρημένοις . παρὰ δὲ πάντα τὸν βίον ἔχειν τε καὶ ἐσχηκέναι χρὴ πρὸς αὑτοῦ γονέας εὐφημίαν διαφερόντως , διότι κούφων καὶ πτηνῶν λόγων βαρυτάτη ζημία—πᾶσι γὰρ ἐπίσκοπος τοῖς περὶ τὰ τοιαῦτα ἐτάχθη Δίκης Νέμεσις ἄγγελος—θυμουμένοις τε οὖν ὑπείκειν δεῖ καὶ ἀποπιμπλᾶσι τὸν θυμόν , ἐάντʼ ἐν λόγοις ἐάντʼ ἐν ἔργοις δρῶσιν τὸ τοιοῦτον , συγγιγνώσκοντα , ὡς εἰκότως μάλιστα πατὴρ ὑεῖ δοξάζων ἀδικεῖσθαι θυμοῖτʼ ἂν διαφερόντως . τελευτησάντων δὲ γονέων ταφὴ μὲν ἡ σωφρονεστάτη καλλίστη , μήτε ὑπεραίροντα τῶν εἰθισμένων ὄγκων μήτʼ ἐλλείποντα ὧν οἱ προπάτορες τοὺς ἑαυτῶν γεννητὰς ἐτίθεσαν , τάς τε αὖ κατʼ ἐνιαυτὸν τῶν ἤδη τέλος ἐχόντων ὡσαύτως ἐπιμελείας τὰς κόσμον φερούσας ἀποδιδόναι ·
Lemmas: ἀκάθαρτος γάρ ὁ ψυχή ὁ γε κακός , καθαρός δέ ὁ ἐναντίος , παρά δέ μιαρός δῶρον οὔτε ἀνήρ ἀγαθός οὔτε θεός εἰμί ποτέ ὁ γε ὀρθός δέχομαι · μάτην οὖν περί θεός ὁ πολύς εἰμί πόνος ὁ ἀνόσιος , ὁ δέ ὅσιος ἔγκαιρος ἅπας . σκοπός μέν οὖν ἐγώ οὗτος ὅς δέω στοχάζομαι · βέλος δέ αὐτός καί οἷος ὁ ὁ βέλος ἔφεσις ὁ ποῖος ἄν λέγω ὀρθός φέρω ἄν ; πρῶτος μέν , φημί , τιμή ὁ μετά Ὀλύμπιος τε καί ὁ ὁ πόλις ἔχω θεός ὁ χθόνιος ἄν τις θεός ἄρτιος καί δεύτερος καί ἀριστερός νέμω ὀρθός ὁ ὁ εὐσέβεια σκοπός τυγχάνω , ὁ δέ οὗτος ἄνωθεν καί ἀντίφωνος , ὁ ἔμπροσθεν λέγω νυνδί . μετά θεός δέ ὅδε καί ὁ δαίμων ὁ γε ἔμφρων ὀργιάζω ἄν , ἥρως δέ μετά οὗτος . ἐπακολουθέω δέ αὐτός ἵδρυμα ἴδιος πατρῷος θεός κατά νόμος ὀργιάζω , γονεύς δέ μετά οὗτος τιμή ζάω · ὡς θέμις ὀφείλω ἀποτίνω ὁ πρῶτος τε καί μέγας ὀφείλημα , χρέος πᾶς πρέσβυς , νομίζω δέ , ὅς κτάομαι καί ἔχω , πᾶς εἰμί ὁ γεννάω καί τρέφω πρός ὁ παρέχω αὐτός εἰς ὑπηρεσία ἐκεῖνος κατά δύναμις πᾶς , ἄρχω ἀπό ὁ οὐσία , δεύτερος ὁ ὁ σῶμα , τρίτος ὁ ὁ ψυχή , ἀποτίνω δάνεισμα ἐπιμέλεια τε καί ὑπερπονέω ὠδίς παλαιός ἐπί νέος δανείζω , ἀποδίδωμι δέ παλαιός ἐν ὁ γῆρας σφόδρα χράω . παρά δέ πᾶς ὁ βίος ἔχω τε καί ἔχω χρή πρός ἑαυτοῦ γονεύς εὐφημία διαφερόντως , διότι κοῦφος καί πτηνός λόγος βαρύς ζημία—πᾶσι γάρ ἐπίσκοπος ὁ περί ὁ τοιοῦτος τάσσω Δίκη Νέμεσις ἀγγέλλω τε οὖν ὑπείκω δέω καί ἀποπίμπλημι ὁ θυμός , ἐάν ἐν λόγος ἐάν ἐν ἔργον δράω ὁ τοιοῦτος , συγγιγνώσκω , ὡς ἔοικα μάλα πατήρ υἱός δοξάζω ἀδικέω θυμόω ἄν διαφερόντως . τελευτάω δέ γονεύς ταφή μέν ὁ σώφρων καλός , μήτε ὑπεραίρω ὁ ἐθίζω ὄγκος μήτε ἐλλείπω ὅς ὁ προπάτωρ ὁ ἑαυτοῦ γεννητής τίθημι , ὁ τε αὖ κατά ἐνιαυτός ὁ ἤδη τέλος ἔχω ὡσαύτως ἐπιμέλεια ὁ κόσμος φέρω ἀποδίδωμι ·