plato-philosophy.leges 2.655
εἶεν · τί δὲ δὴ τὸ καλὸν χρὴ φάναι σχῆμα ἢ μέλος εἶναί ποτε ; φέρε , ἀνδρικῆς ψυχῆς ἐν πόνοις ἐχομένης καὶ δειλῆς ἐν τοῖς αὐτοῖς τε καὶ ἴσοις ἆρʼ ὅμοια τά τε σχήματα καὶ τὰ φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι ; καὶ πῶς , ὅτε γε μηδὲ τὰ χρώματα ; καλῶς γε , ὦ ἑταῖρε . ἀλλʼ ἐν γὰρ μουσικῇ καὶ σχήματα μὲν καὶ μέλη ἔνεστιν , περὶ ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν οὔσης τῆς μουσικῆς , ὥστε εὔρυθμον μὲν καὶ εὐάρμοστον , εὔχρων δὲ μέλος ἢ σχῆμα οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα , ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ἀπεικάζουσιν , ὀρθῶς φθέγγεσθαι · τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ τε καὶ ἀνδρείου σχῆμα ἢ μέλος ἔστιν τε , καὶ ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει τὰ μὲν τῶν ἀνδρείων καλά , τὰ τῶν δειλῶν δὲ αἰσχρά . καὶ ἵνα δὴ μὴ μακρολογία πολλή τις γίγνηται περὶ ταῦθʼ ἡμῖν ἅπαντα , ἁπλῶς ἔστω τὰ μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς ἢ σώματος , εἴτε αὐτῆς εἴτε τινὸς εἰκόνος , σύμπαντα σχήματά τε καὶ μέλη καλά , τὰ δὲ κακίας αὖ , τοὐναντίον ἅπαν . ὀρθῶς τε προκαλῇ καὶ ταῦθʼ ἡμῖν οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν . ἔτι δὴ τόδε · πότερον ἅπαντες πάσαις χορείαις ὁμοίως χαίρομεν , ἢ πολλοῦ δεῖ ; τοῦ παντὸς μὲν οὖν . τί ποτʼ ἂν οὖν λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι ; πότερον οὐ ταὐτά ἐστι καλὰ ἡμῖν πᾶσιν , ἢ τὰ μὲν αὐτά , ἀλλʼ οὐ δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι ; οὐ γάρ που ἐρεῖ γέ τις ὥς ποτε τὰ τῆς κακίας ἢ ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα , οὐδʼ ὡς αὐτὸς μὲν χαίρει τοῖς τῆς μοχθηρίας σχήμασιν , οἱ δʼ ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ τινί · καίτοι λέγουσίν γε οἱ πλεῖστοι μουσικῆς ὀρθότητα εἶναι τὴν ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς πορίζουσαν δύναμιν . ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν φθέγγεσθαι , τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς . τὸ ποῖον ; ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων ἐστὶ τὰ περὶ τὰς χορείας , ἐν πράξεσί τε παντοδαπαῖς γιγνόμενα καὶ τύχαις , καὶ ἤθεσι καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων , οἷς μὲν ἂν πρὸς τρόπου τὰ ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα , ἢ κατὰ φύσιν ἢ κατὰ ἔθος ἢ κατʼ ἀμφότερα , τούτους μὲν καὶ τούτοις χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον , οἷς δʼ ἂν παρὰ φύσιν ἢ τρόπον ἤ τινα συνήθειαν , οὔτε χαίρειν δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά τε προσαγορεύειν .
Lemmas: εἶεν · τίς δέ δή ὁ καλός χρή φημί σχῆμα ἤ μέλος εἰμί ποτέ ; φέρω , ἀνδρικός ψυχή ἐν πόνος ἔχω καί δειλός ἐν ὁ αὐτός τε καί ἴσος ἆρα ὅμοιος ὁ τε σχῆμα καί ὁ φθέγμα συμβαίνω γίγνομαι ; καί πῶς , ὅτε γε μηδέ ὁ χρῶμα ; καλός γε , ὦ ἑταῖρος . ἀλλά ἐν γάρ μουσική καί σχῆμα μέν καί μέλος ἔνειμι , περί ῥυθμός καί ἁρμονία εἰμί ὁ μουσική , ὥστε εὔρυθμος μέν καί εὐάρμοστος , εὔχροος δέ μέλος ἤ σχῆμα οὐ εἰμί ἀπεικάζω , ὥσπερ ὁ χοροδιδάσκαλος ἀπεικάζω , ὀρθός φθέγγομαι · ὁ δέ ὁ δειλός τε καί ἀνδρεῖος σχῆμα ἤ μέλος εἰμί τε , καί ὀρθός προσαγορεύω ἔχω ὁ μέν ὁ ἀνδρεῖος καλός , ὁ ὁ δειλός δέ αἰσχρός . καί ἵνα δή μή μακρολογία πολύς τις γίγνομαι περί οὗτος ἐγώ ἅπας , ἁπλῶς εἰμί ὁ μέν ἀρετή ἔχω ψυχή ἤ σῶμα , εἴτε αὐτός εἴτε τις εἰκών , σύμπας σχῆμα τε καί μέλος καλός , ὁ δέ κακία αὖ , ἐναντίος ἅπας . ὀρθός τε προκαλέω καί οὗτος ἐγώ οὕτως ἔχω ἀποκρίνω ὁ νῦν . ἔτι δή ὅδε · πότερος ἅπας πᾶς χορεία ὅμοιος χαίρω , ἤ πολύς δέω ; ὁ πᾶς μέν οὖν . τίς ποτέ ἄν οὖν λέγω ὁ πλανάω ἐγώ εἰμί ; πότερος οὐ αὐτός εἰμί καλός ἐγώ πᾶς , ἤ ὁ μέν αὐτός , ἀλλά οὐ δοκέω αὐτός εἰμί ; οὐ γάρ που λέγω γε τις ὡς ποτέ ὁ ὁ κακία ἤ ἀρετή καλός χόρευμα , οὐδέ ὡς αὐτός μέν χαίρω ὁ ὁ μοχθηρία σχῆμα , ὁ δέ ἄλλος ἐναντίος οὗτος Μοῦσα τις · καίτοι λέγω γε ὁ πολύς μουσική ὀρθότης εἰμί ὁ ἡδονή ὁ ψυχή πορίζω δύναμις . ἀλλά οὗτος μέν οὔτε ἀνεκτός οὔτε ὅσιος ὁ παράπαν φθέγγομαι , ὅδε δέ μάλα ἔοικα πλανάω ἐγώ . ὁ ποῖος ; ἐπειδή μίμημα τρόπος εἰμί ὁ περί ὁ χορεία , ἐν πρᾶξις τε παντοδαπός γίγνομαι καί τύχη , καί ἦθος καί μίμησις διεξέρχομαι ἕκαστος , ὅς μέν ἄν πρός τρόπος ὁ λέγω ἤ μελῳδέω ἤ καί ὁπωσοῦν χορεύω , ἤ κατά φύσις ἤ κατά ἔθος ἤ κατά ἀμφότερος , οὗτος μέν καί οὗτος χαίρω τε καί ἐπαινέω αὐτός καί προσαγορεύω καλός ἀναγκαῖος , ὅς δέ ἄν παρά φύσις ἤ τρόπος ἤ τις συνήθεια , οὔτε χαίρω δυνατός οὔτε ἐπαινέω αἰσχρός τε προσαγορεύω .