plato-philosophy.leges 6.782
πάλιν τοίνυν ἐπὶ τὰ πρῶτα ἐπαναχωρήσωμεν λεχθέντα . εὖ γὰρ δὴ τό γε τοσοῦτον χρὴ πάντʼ ἄνδρα συννοεῖν , ὡς ἡ τῶν ἀνθρώπων γένεσις ἢ τὸ παράπαν ἀρχὴν οὐδεμίαν εἴληχεν οὐδʼ ἕξει ποτέ γε τελευτήν , ἀλλʼ ἦν τε ἀεὶ καὶ ἔσται πάντως , ἢ μῆκός τι τῆς ἀρχῆς ἀφʼ οὗ γέγονεν ἀμήχανον ἂν χρόνον ὅσον γεγονὸς ἂν εἴη . τί μήν ; τί οὖν ; πόλεων συστάσεις καὶ φθοράς , καὶ ἐπιτηδεύματα παντοῖα τάξεώς τε καὶ ἀταξίας , καὶ βρώσεως καὶ πωμάτων τε ἅμα καὶ βρωμάτων ἐπιθυμήματα παντοδαπά , πάντως καὶ περὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἆρʼ οὐκ οἰόμεθα γεγονέναι , καὶ στροφὰς ὡρῶν παντοίας , ἐν αἷς τὰ ζῷα μεταβάλλειν αὑτῶν παμπληθεῖς μεταβολὰς εἰκός ; πῶς γὰρ οὔ ; τί οὖν ; πιστεύομεν ἀμπέλους τε φανῆναί πού ποτε πρότερον οὐκ οὔσας ; ὡσαύτως δὲ καὶ ἐλάας καὶ τὰ Δήμητρός τε καὶ Κόρης δῶρα ; Τριπτόλεμόν τέ τινα τῶν τοιούτων γενέσθαι διάκονον ; ἐν ᾧ δὲ μὴ ταῦτα ἦν τῷ χρόνῳ , μῶν οὐκ οἰόμεθα τὰ ζῷα , καθάπερ νῦν , ἐπὶ τὴν ἀλλήλων ἐδωδὴν τρέπεσθαι ; τί μήν ; τὸ δὲ μὴν θύειν ἀνθρώπους ἀλλήλους ἔτι καὶ νῦν παραμένον ὁρῶμεν πολλοῖς · καὶ τοὐναντίον ἀκούομεν ἐν ἄλλοις , ὅτε οὐδὲ βοὸς ἐτόλμων μὲν γεύεσθαι , θύματά τε οὐκ ἦν τοῖς θεοῖσι ζῷα , πέλανοι δὲ καὶ μέλιτι καρποὶ δεδευμένοι καὶ τοιαῦτα ἄλλα ἁγνὰ θύματα , σαρκῶν δʼ ἀπείχοντο ὡς οὐχ ὅσιον ὂν ἐσθίειν οὐδὲ τοὺς τῶν θεῶν βωμοὺς αἵματι μιαίνειν , ἀλλὰ Ὀρφικοί τινες λεγόμενοι βίοι ἐγίγνοντο ἡμῶν τοῖς τότε , ἀψύχων μὲν ἐχόμενοι πάντων , ἐμψύχων δὲ τοὐναντίον πάντων ἀπεχόμενοι . καὶ σφόδρα λεγόμενά τʼ εἴρηκας καὶ πιστεύεσθαι πιθανά . πρὸς οὖν δὴ τί ταῦτα , εἴποι τις ἄν , ὑμῖν πάντʼ ἐρρήθη τὰ νῦν ; ὀρθῶς ὑπέλαβες , ὦ ξένε . καὶ τοίνυν , ἐὰν δύνωμαι , τὰ τούτοις ἑξῆς , ὦ Κλεινία , πειράσομαι φράζειν . λέγοις ἄν . ὁρῶ πάντα τοῖς ἀνθρώποις ἐκ τριττῆς χρείας καὶ ἐπιθυμίας ἠρτημένα , διʼ ὧν ἀρετή τε αὐτοῖς ἀγομένοις ὀρθῶς καὶ τοὐναντίον ἀποβαίνει κακῶς ἀχθεῖσιν . ταῦτα δʼ ἐστὶν ἐδωδὴ μὲν καὶ πόσις εὐθὺς γενομένοις , ἣν πέρι ἅπασαν πᾶν ζῷον ἔμφυτον ἔρωτα ἔχον , μεστὸν οἴστρου τέ ἐστιν καὶ ἀνηκουστίας τοῦ λέγοντος ἄλλο τι δεῖν πράττειν πλὴν τὰς ἡδονὰς καὶ ἐπιθυμίας τὰς περὶ ἅπαντα ταῦτα ἀποπληροῦντα , λύπης τῆς ἁπάσης ἀεὶ δεῖν σφᾶς ἀπαλλάττειν ·
Lemmas: πάλιν τοίνυν ἐπί ὁ πρῶτος ἐπαναχωρέω λέγω . εὖ γάρ δή ὁ γε τοσοῦτος χρή πᾶς ἀνήρ συννοέω , ὡς ὁ ὁ ἄνθρωπος γένεσις ἤ ὁ παράπαν ἀρχή οὐδείς λαγχάνω οὐδέ ἔχω ποτέ γε τελευτή , ἀλλά εἰμί τε ἀεί καί εἰμί πάντως , ἤ μῆκος τις ὁ ἀρχή ἀπό ὅς γίγνομαι ἀμήχανος ἄν χρόνος ὅσος γίγνομαι ἄν εἰμί . τίς μήν ; τίς οὖν ; πόλις σύστασις καί φθορά , καί ἐπιτήδευμα παντοῖος τάξις τε καί ἀταξία , καί βρῶσις καί πῶμα τε ἅμα καί βρῶμα ἐπιθύμημα παντοδαπός , πάντως καί περί πᾶς ὁ γῆ ἆρα οὐ οἴομαι γίγνομαι , καί στροφή ὥρα παντοῖος , ἐν ὅς ὁ ζῷον μεταβάλλω ἑαυτοῦ παμπληθής μεταβολή ἔοικα ; πῶς γάρ οὐ ; τίς οὖν ; πιστεύω ἄμπελος τε φαίνω που ποτέ πρότερος οὐ εἰμί ; ὡσαύτως δέ καί ἐλαία καί ὁ Δημήτηρ τε καί Κόρα δῶρον ; Τριπτόλεμος τε τις ὁ τοιοῦτος γίγνομαι διάκονος ; ἐν ὅς δέ μή οὗτος εἰμί ὁ χρόνος , μῶν οὐ οἴομαι ὁ ζῷον , καθά νῦν , ἐπί ὁ ἀλλήλων ἐδωδή τρέπω ; τίς μήν ; ὁ δέ μήν θύω ἄνθρωπος ἀλλήλων ἔτι καί νῦν παραμένω ὁράω πολύς · καί ἐναντίος ἀκούω ἐν ἄλλος , ὅτε οὐδέ βοῦς τολμάω μέν γεύω , θῦμα τε οὐ εἰμί ὁ θεός ζῷον , πέλανος δέ καί μέλι καρπός δεύω καί τοιοῦτος ἄλλος ἁγνός θῦμα , σάρξ δέ ἀπέχω ὡς οὐ ὅσιος εἰμί ἐσθίω οὐδέ ὁ ὁ θεός βωμός αἷμα μιαίνω , ἀλλά Ὀρφεύς τις λέγω βίος γίγνομαι ἐγώ ὁ τότε , ἄψυχος μέν ἔχω πᾶς , ἔμψυχος δέ ἐναντίος πᾶς ἀπέχω . καί σφόδρα λέγω τε λέγω καί πιστεύω πιθανός . πρός οὖν δή τίς οὗτος , λέγω τις ἄν , σύ πᾶς λέγω ὁ νῦν ; ὀρθός ὑπολαμβάνω , ὦ ξένος . καί τοίνυν , ἐάν δύναμαι , ὁ οὗτος ἑξῆς , ὦ Κλεινίας , πειράω φράζω . λέγω ἄν . ὁράω πᾶς ὁ ἄνθρωπος ἐκ τρισσός χρεία καί ἐπιθυμία ἀρτάω , διά ὅς ἀρετή τε αὐτός ἄγω ὀρθός καί ἐναντίος ἀποβαίνω κακός ἄγω . οὗτος δέ εἰμί ἐδωδή μέν καί πόσις εὐθύς γίγνομαι , ὅς περί ἅπας πᾶς ζῷον ἔμφυτος ἔρως ἔχω , μεστός οἶστρος τε εἰμί καί ἀνηκουστία ὁ λέγω ἄλλος τις δέω πράσσω πλήν ὁ ἡδονή καί ἐπιθυμία ὁ περί ἅπας οὗτος ἀποπληρόω , λύπη ὁ ἅπας ἀεί δέω σφεῖς ἀπαλλάσσω ·