plato-philosophy.leges 1.642
σκοπῶ δὴ μὴ δόξαν ὑμῖν παράσχωμαι περὶ σμικροῦ πολλὰ λέγειν , μέθης πέρι , σμικροῦ πράγματος , παμμήκη λόγον ἀνακαθαιρόμενος . τὸ δὲ ἡ κατὰ φύσιν αὐτοῦ διόρθωσις οὐκ ἂν δύναιτο ἄνευ μουσικῆς ὀρθότητός ποτε σαφὲς οὐδὲ ἱκανὸν ἐν τοῖς λόγοις ἀπολαβεῖν , μουσικὴ δὲ ἄνευ παιδείας τῆς πάσης οὐκ ἂν αὖ ποτε δύναιτο · ταῦτα δὲ παμπόλλων ἐστὶν λόγων . ὁρᾶτε οὖν τί ποιῶμεν εἰ ταῦτα μὲν ἐάσαιμεν ἐν τῷ παρόντι , μετεκβαῖμεν δʼ εἰς ἕτερόν τινα νόμων πέρι λόγον . ὦ ξένε Ἀθηναῖε , οὐκ οἶσθʼ ἴσως ὅτι τυγχάνει ἡμῶν ἡ ἑστία τῆς πόλεως οὖσα ὑμῶν πρόξενος . ἴσως μὲν οὖν καὶ πᾶσιν τοῖς παισίν , ἐπειδὰν ἀκούσωσιν ὅτι τινός εἰσιν πόλεως πρόξενοι , ταύτῃ τις εὔνοια ἐκ νέων εὐθὺς ἐνδύεται ἕκαστον ἡμῶν τῶν προξένων τῇ πόλει , ὡς δευτέρᾳ οὔσῃ πατρίδι μετὰ τὴν αὑτοῦ πόλιν · καὶ δὴ καὶ ἐμοὶ νῦν ταὐτὸν τοῦτο ἐγγέγονεν . ἀκούων γὰρ τῶν παίδων εὐθύς , εἴ τι μέμφοιντο ἢ καὶ ἐπαινοῖεν Λακεδαιμόνιοι Ἀθηναίους , ὡς ἡ πόλις ὑμῶν , ὦ Μέγιλλε , ἔφασαν , ἡμᾶς οὐ καλῶς ἢ καλῶς ἔρρεξε — ταῦτα δὴ ἀκούων , καὶ μαχόμενος πρὸς αὐτὰ ὑπὲρ ὑμῶν ἀεὶ πρὸς τοὺς τὴν πόλιν εἰς ψόγον ἄγοντας , πᾶσαν εὔνοιαν ἔσχον , καί μοι νῦν ἥ τε φωνὴ προσφιλὴς ὑμῶν , τό τε ὑπὸ πολλῶν λεγόμενον , ὡς ὅσοι Ἀθηναίων εἰσὶν ἀγαθοὶ διαφερόντως εἰσὶν τοιοῦτοι , δοκεῖ ἀληθέστατα λέγεσθαι · μόνοι γὰρ ἄνευ ἀνάγκης αὐτοφυῶς , θείᾳ μοίρᾳ ἀληθῶς καὶ οὔτι πλαστῶς εἰσιν ἀγαθοί . θαρρῶν δὴ ἐμοῦ γε ἕνεκα λέγοις ἂν τοσαῦτα ὁπόσα σοι φίλον . καὶ μήν , ὦ ξένε , καὶ τὸν παρʼ ἐμοῦ λόγον ἀκούσας τε καὶ ἀποδεξάμενος , θαρρῶν ὁπόσα βούλει λέγε . τῇδε γὰρ ἴσως ἀκήκοας ὡς Ἐπιμενίδης γέγονεν ἀνὴρ θεῖος , ὃς ἦν ἡμῖν οἰκεῖος , ἐλθὼν δὲ πρὸ τῶν Περσικῶν δέκα ἔτεσιν πρότερον παρʼ ὑμᾶς κατὰ τὴν τοῦ θεοῦ μαντείαν , θυσίας τε ἐθύσατό τινας ἃς ὁ θεὸς ἀνεῖλεν , καὶ δὴ καὶ φοβουμένων τὸν Περσικὸν Ἀθηναίων στόλον , εἶπεν ὅτι δέκα μὲν ἐτῶν οὐχ ἥξουσιν , ὅταν δὲ ἔλθωσιν , ἀπαλλαγήσονται πράξαντες οὐδὲν ὧν ἤλπιζον , παθόντες τε ἢ δράσαντες πλείω κακά .
Lemmas: σκοπέω δή μή δόξα σύ παρέχω περί μικρός πολύς λέγω , μέθη περί , μικρός πρᾶγμα , παμμήκης λόγος ἀνακαθαίρω . ὁ δέ ὁ κατά φύσις αὐτός διόρθωσις οὐ ἄν δύναμαι ἄνευ μουσικός ὀρθότης ποτέ σαφής οὐδέ ἱκανός ἐν ὁ λόγος ἀπολαμβάνω , μουσική δέ ἄνευ παιδεία ὁ πᾶς οὐ ἄν αὖ ποτέ δύναμαι · οὗτος δέ πάμπολυς εἰμί λόγος . ὁράω οὖν τίς ποιέω εἰ οὗτος μέν ἐάω ἐν ὁ πάρειμι , μετεκβαίνω δέ εἰς ἕτερος τις νόμος περί λόγος . ὦ ξένος Ἀθηναῖος , οὐ οἶδα ἴσως ὅτι τυγχάνω ἐγώ ὁ ἑστία ὁ πόλις εἰμί σύ πρόξενος . ἴσως μέν οὖν καί πᾶς ὁ παῖς , ἐπειδάν ἀκούω ὅτι τις εἰμί πόλις πρόξενος , οὗτος τις εὔνοια ἐκ νέος εὐθύς ἐνδύω ἕκαστος ἐγώ ὁ πρόξενος ὁ πόλις , ὡς δεύτερος εἰμί πατρίς μετά ὁ ἑαυτοῦ πόλις · καί δή καί ἐγώ νῦν αὐτός οὗτος ἐγγίγνομαι . ἀκούω γάρ ὁ παῖς εὐθύς , εἰ τις μέμφομαι ἤ καί ἐπαινέω Λακεδαιμόνιος Ἀθηναῖος , ὡς ὁ πόλις σύ , ὦ Μέγιλλος , φημί , ἐγώ οὐ καλός ἤ καλός ῥέζω — οὗτος δή ἀκούω , καί μάχομαι πρός αὐτός ὑπέρ σύ ἀεί πρός ὁ ὁ πόλις εἰς ψόγος ἄγω , πᾶς εὔνοια ἔχω , καί ἐγώ νῦν ὁ τε φωνή προσφιλής σύ , ὁ τε ὑπό πολύς λέγω , ὡς ὅσος Ἀθηναῖος εἰμί ἀγαθός διαφερόντως εἰμί τοιοῦτος , δοκέω ἀληθής λέγω · μόνος γάρ ἄνευ ἀνάγκη αὐτοφυής , θεῖος μοῖρα ἀληθής καί οὔτι πλαστός εἰμί ἀγαθός . θαρσέω δή ἐγώ γε ἕνεκα λέγω ἄν τοσοῦτος ὁπόσος σύ φίλος . καί μήν , ὦ ξένος , καί ὁ παρά ἐγώ λόγος ἀκούω τε καί ἀποδέχομαι , θαρσέω ὁπόσος βούλομαι λέγω . τῇδε γάρ ἴσως ἀκούω ὡς Ἐπιμενίδης γίγνομαι ἀνήρ θεῖος , ὅς εἰμί ἐγώ οἰκεῖος , ἔρχομαι δέ πρό ὁ Περσικός δέκα ἔτος πρότερος παρά σύ κατά ὁ ὁ θεός μαντεία , θυσία τε θύω τις ὅς ὁ θεός ἀναιρέω , καί δή καί φοβέω ὁ Περσικός Ἀθηναῖος στόλος , λέγω ὅτι δέκα μέν ἔτος οὐ ἥκω , ὅταν δέ ἔρχομαι , ἀπαλλάσσω πράσσω οὐδείς ὅς ἐλπίζω , πάσχω τε ἤ δράω πολύς κακός .