plato-philosophy.leges 9.860
οὐκοῦν καὶ πάθος ὅπερ ἂν δικαίου κοινωνῇ , κατὰ τοσοῦτον γίγνεσθαι καλὸν ὁμολογούμενον , οὐκ ἂν διαφωνοῦντα παρέχοι τὸν λόγον ; ἀληθῆ . ἐὰν δέ γε δίκαιον μὲν ὁμολογῶμεν , αἰσχρὸν δὲ εἶναι πάθος , διαφωνήσει τό τε δίκαιον καὶ τὸ καλόν , λεχθέντων τῶν δικαίων αἰσχίστων εἶναι . πῶς τοῦτο εἴρηκας ; οὐδὲν χαλεπὸν ἐννοεῖν · οἱ γὰρ ὀλίγῳ πρόσθεν τεθέντες ἡμῖν νόμοι πάντων ἐναντιώτατα παραγγέλλειν δόξειαν ἂν τοῖς νῦν λεγομένοις . ποίοις ; τὸν ἱερόσυλόν που ἐτίθεμεν δικαίως ἂν ἀποθνῄσκειν καὶ τὸν τῶν εὖ κειμένων νόμων πολέμιον , καὶ μέλλοντες δὴ νόμιμα τοιαῦτα τιθέναι πάμπολλα ἐπέσχομεν , ἰδόντες ὡς ταῦτα ἐστὶν μὲν ἄπειρα παθήματα πλήθει καὶ μεγέθεσιν , δικαιότατα δὲ πάντων παθημάτων καὶ συμπάντων αἴσχιστα . μῶν οὐχ οὕτως ἡμῖν τά τε δίκαια καὶ τὰ καλὰ τοτὲ μὲν ὡς ταὐτὰ σύμπαντα , τοτὲ δὲ ὡς ἐναντιώτατα φανεῖται ; κινδυνεύει . τοῖς μὲν τοίνυν πολλοῖς οὕτω περὶ τὰ τοιαῦτα ἀσυμφώνως τὰ καλὰ καὶ τὰ δίκαια διερριμμένα προσαγορεύεται . φαίνεται γοῦν , ὦ ξένε . τὸ τοίνυν ἡμέτερον , ὦ Κλεινία , πάλιν ἴδωμεν πῶς αὖ περὶ αὐτὰ ταῦτα ἔχει τῆς συμφωνίας . ποίας δὴ πρὸς ποίαν ; ἐν τοῖς ἔμπροσθεν λόγοις οἶμαι διαρρήδην ἐμὲ εἰρηκέναι πως , εἰ δʼ οὖν μὴ πρότερον , ἀλλὰ νῦν ὡς λέγοντα τίθετε — τὸ ποῖον ; ὡς οἱ κακοὶ πάντες εἰς πάντα εἰσὶν ἄκοντες κακοί · τούτου δὲ οὕτως ἔχοντος , ἀνάγκη που τούτῳ συνέπεσθαι τὸν ἑξῆς λόγον . τίνα λέγεις ; ὡς ὁ μὲν ἄδικός που κακός , ὁ δὲ κακὸς ἄκων τοιοῦτος . ἀκουσίως δὲ ἑκούσιον οὐκ ἔχει πράττεσθαί ποτε λόγον · ἄκων οὖν ἐκείνῳ φαίνοιτʼ ἂν ἀδικεῖν ὁ ἀδικῶν τῷ τὴν ἀδικίαν ἀκούσιον τιθεμένῳ , καὶ δὴ καὶ νῦν ὁμολογητέον ἐμοί · σύμφημι γὰρ ἄκοντας ἀδικεῖν πάντας—εἰ καί τις φιλονικίας ἢ φιλοτιμίας ἕνεκα ἄκοντας μὲν ἀδίκους εἶναί φησιν , ἀδικεῖν μὴν ἑκόντας πολλούς , ὅ γʼ ἐμὸς λόγος ἐκεῖνος ἀλλʼ οὐχ οὗτος—τίνα οὖν αὖ τρόπον ἔγωγε συμφωνοίην ἂν τοῖς ἐμαυτοῦ λόγοις ; εἴ με , ὦ Κλεινία καὶ Μέγιλλε , ἐρωτῷτε · εἰ δὴ ταῦτα οὕτως ἔχοντά ἐστιν , ὦ ξένε , τί συμβουλεύεις ἡμῖν περὶ τῆς νομοθεσίας τῇ τῶν Μαγνήτων πόλει ; πότερον νομοθετεῖν ἢ μή ; πῶς γὰρ οὔ ; φήσω .
Lemmas: οὐκοῦν καί πάθος ὅς ἄν δίκαιος κοινωνέω , κατά τοσοῦτος γίγνομαι καλός ὁμολογέω , οὐ ἄν διαφωνέω παρέχω ὁ λόγος ; ἀληθής . ἐάν δέ γε δίκαιος μέν ὁμολογέω , αἰσχρός δέ εἰμί πάθος , διαφωνέω ὁ τε δίκαιος καί ὁ καλός , λέγω ὁ δίκαιος αἰσχρός εἰμί . πῶς οὗτος λέγω ; οὐδείς χαλεπός ἐννοέω · ὁ γάρ ὀλίγος πρόσθεν τίθημι ἐγώ νόμος πᾶς ἐναντίος παραγγέλλω δοκέω ἄν ὁ νῦν λέγω . ποῖος ; ὁ ἱερόσυλος που τίθημι δίκαιος ἄν ἀποθνῄσκω καί ὁ ὁ εὖ κεῖμαι νόμος πολέμιος , καί μέλλω δή νόμιμος τοιοῦτος τίθημι πάμπολυς ἐπέχω , ὁράω ὡς οὗτος εἰμί μέν ἄπειρος πάθημα πλῆθος καί μέγεθος , δίκαιος δέ πᾶς πάθημα καί σύμπας αἰσχρός . μῶν οὐ οὕτως ἐγώ ὁ τε δίκαιος καί ὁ καλός τότε μέν ὡς αὐτός σύμπας , τότε δέ ὡς ἐναντίος φαίνω ; κινδυνεύω . ὁ μέν τοίνυν πολύς οὕτως περί ὁ τοιοῦτος ἀσύμφωνος ὁ καλός καί ὁ δίκαιος διαρρίπτω προσαγορεύω . φαίνω γοῦν , ὦ ξένος . ὁ τοίνυν ἡμέτερος , ὦ Κλεινίας , πάλιν ὁράω πῶς αὖ περί αὐτός οὗτος ἔχω ὁ συμφωνία . ποῖος δή πρός ποῖος ; ἐν ὁ ἔμπροσθεν λόγος οἴομαι διαρρήδην ἐγώ λέγω πως , εἰ δέ οὖν μή πρότερος , ἀλλά νῦν ὡς λέγω τίθημι — ὁ ποῖος ; ὡς ὁ κακός πᾶς εἰς πᾶς εἰμί ἄκων κακός · οὗτος δέ οὕτως ἔχω , ἀνάγκη που οὗτος συνέπομαι ὁ ἑξῆς λόγος . τίς λέγω ; ὡς ὁ μέν ἄδικος που κακός , ὁ δέ κακός ἄκων τοιοῦτος . ἀκούσιος δέ ἑκούσιος οὐ ἔχω πράσσω ποτέ λόγος · ἄκων οὖν ἐκεῖνος φαίνω ἄν ἀδικέω ὁ ἀδικέω ὁ ὁ ἀδικία ἀκούσιος τίθημι , καί δή καί νῦν ὁμολογητέον ἐγώ · σύμφημι γάρ ἄκων ἀδικέω πάντας—εἰ καί τις φιλονικία ἤ φιλοτιμία ἕνεκα ἄκων μέν ἄδικος εἰμί φημί , ἀδικέω μήν ἑκών πολύς , ὁ γε ἐμός λόγος ἐκεῖνος ἀλλά οὐ οὗτος οὖν αὖ τρόπος ἐγώ συμφωνέω ἄν ὁ ἐμαυτοῦ λόγος ; εἰ ἐγώ , ὦ Κλεινίας καί Μέγιλλος , ἐρωτάω · εἰ δή οὗτος οὕτως ἔχω εἰμί , ὦ ξένος , τίς συμβουλεύω ἐγώ περί ὁ νομοθεσία ὁ ὁ Μάγνης πόλις ; πότερος νομοθετέω ἤ μή ; πῶς γάρ οὐ ; φημί .