plato-philosophy.leges 2.656
οἷς δʼ ἂν τὰ μὲν τῆς φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ , τὰ δὲ τῆς συνηθείας ἐναντία , ἢ τὰ μὲν τῆς συνηθείας ὀρθά , τὰ δὲ τῆς φύσεως ἐναντία , οὗτοι δὲ ταῖς ἡδοναῖς τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν · ἡδέα γὰρ τούτων ἕκαστα εἶναί φασι , πονηρὰ δέ , καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς οἴονται φρονεῖν αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ σώματι τὰ τοιαῦτα , αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν ὡς ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ σπουδῆς , χαίρουσιν δὲ παρʼ αὑτοῖς . ὀρθότατα λέγεις . μῶν οὖν τι βλάβην ἔσθʼ ἥντινα φέρει τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ σχήμασιν ἢ μέλεσιν , ἤ τινʼ ὠφελίαν αὖ τοῖς πρὸς τἀναντία τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις ; εἰκός γε . πότερον εἰκὸς ἢ καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ ὅταν τις πονηροῖς ἤθεσιν συνὼν κακῶν ἀνθρώπων μὴ μισῇ , χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος , ψέγῃ δὲ ὡς ἐν παιδιᾶς μοίρᾳ , ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν ; τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη τὸν χαίροντα ὁποτέροις ἂν χαίρῃ , ἐὰν ἄρα καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται · καίτοι τοῦ τοιούτου τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ κακὸν φαῖμεν ἂν ἡμῖν ἐκ πάσης ἀνάγκης γίγνεσθαι ; δοκῶ μὲν οὐδέν . ὅπου δὴ νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι ἢ καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ἔσονται τὴν περὶ τὰς μούσας παιδείαν τε καὶ παιδιάν , οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς , ὅτιπερ ἂν αὐτὸν τὸν ποιητὴν ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον , τοῦτο διδάσκοντα καὶ τοὺς τῶν εὐνόμων παῖδας καὶ νέους ἐν τοῖς χοροῖς , ὅτι ἂν τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν ; οὔτοι δὴ τοῦτό γε λόγον ἔχει · πῶς γὰρ ἄν ; νῦν δέ γε αὐτὸ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν , πλὴν κατʼ Αἴγυπτον . ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δὴ πῶς τὸ τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι ; θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι . πάλαι γὰρ δή ποτε , ὡς ἔοικεν , ἐγνώσθη παρʼ αὐτοῖς οὗτος ὁ λόγος ὃν τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς , ὅτι καλὰ μὲν σχήματα , καλὰ δὲ μέλη δεῖ μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν νέους · ταξάμενοι δὲ ταῦτα , ἅττα ἐστὶ καὶ ὁποῖʼ ἄττα ἀπέφηναν ἐν τοῖς ἱεροῖς , καὶ παρὰ ταῦτʼ οὐκ ἐξῆν οὔτε ζωγράφοις , οὔτʼ ἄλλοις ὅσοι σχήματα καὶ ὁποῖʼ ἄττα ἀπεργάζονται , καινοτομεῖν οὐδʼ ἐπινοεῖν ἄλλʼ ἄττα ἢ τὰ πάτρια , οὐδὲ νῦν ἔξεστιν , οὔτε ἐν τούτοις οὔτε ἐν μουσικῇ συμπάσῃ .
Lemmas: ὅς δέ ἄν ὁ μέν ὁ φύσις ὀρθός συμβαίνω , ὁ δέ ὁ συνήθεια ἐναντίος , ἤ ὁ μέν ὁ συνήθεια ὀρθός , ὁ δέ ὁ φύσις ἐναντίος , οὗτος δέ ὁ ἡδονή ὁ ἔπαινος ἐναντίος προσαγορεύω · ἡδύς γάρ οὗτος ἕκαστος εἰμί φημί , πονηρός δέ , καί ἐναντίον ἄλλος ὅς οἴομαι φρονέω αἰσχύνω μέν κινέω ὁ σῶμα ὁ τοιοῦτος , αἰσχύνω δέ ἀείδω ὡς ἀποφαίνω καλός μετά σπουδή , χαίρω δέ παρά ἑαυτοῦ . ὀρθός λέγω . μῶν οὖν τις βλάβη εἰμί ὅστις φέρω ὁ χαίρω πονηρία ἤ σχῆμα ἤ μέλος , ἤ τις ὠφέλεια αὖ ὁ πρός ἐναντίος ὁ ἡδονή ἀποδέχομαι ; ἔοικα γε . πότερος ἔοικα ἤ καί ἀναγκαῖος αὐτός εἰμί ὅς ὅταν τις πονηρός ἦθος σύνειμι κακός ἄνθρωπος μή μισέω , χαίρω δέ ἀποδέχομαι , ψέγω δέ ὡς ἐν παιδιά μοῖρα , ὀνειρώσσω αὐτός ὁ μοχθηρία ; τότε ὁμοιόω δήπου ἀνάγκη ὁ χαίρω ὁπότερος ἄν χαίρω , ἐάν ἄρα καί ἐπαινέω αἰσχύνω · καίτοι ὁ τοιοῦτος τίς μέγας ἀγαθός ἤ κακός φημί ἄν ἐγώ ἐκ πᾶς ἀνάγκη γίγνομαι ; δοκέω μέν οὐδείς . ὅπου δή νόμος καλός εἰμί κεῖμαι ἤ καί εἰς ὁ ἔπειτα χρόνος εἰμί ὁ περί ὁ μοῦσα παιδεία τε καί παιδιά , οἴομαι ἔξεστι ὁ ποιητικός , ὅστις ἄν αὐτός ὁ ποιητής ἐν ὁ ποίησις τέρπω ῥυθμός ἤ μέλος ἤ ῥῆμα ἔχω , οὗτος διδάσκω καί ὁ ὁ εὔνομος παῖς καί νέος ἐν ὁ χορός , ὅστις ἄν τυγχάνω ἀπεργάζομαι πρός ἀρετή ἤ μοχθηρία ; οὔτοι δή οὗτος γε λόγος ἔχω · πῶς γάρ ἄν ; νῦν δέ γε αὐτός ὡς ἔπος λέγω ἐν πᾶς ὁ πόλις ἔξεστι δράω , πλήν κατά Αἴγυπτος . ἐν Αἴγυπτος δέ δή πῶς ὁ τοιοῦτος φημί νομοθετέω ; θαῦμα καί ἀκούω . πάλαι γάρ δή ποτέ , ὡς ἔοικα , γιγνώσκω παρά αὐτός οὗτος ὁ λόγος ὅς ὁ νῦν λέγω ἐγώ , ὅτι καλός μέν σχῆμα , καλός δέ μέλος δέω μεταχειρίζω ὁ συνήθεια ὁ ἐν ὁ πόλις νέος · τάσσω δέ οὗτος , ὅστις εἰμί καί ὁποῖος τις ἀποφαίνω ἐν ὁ ἱερός , καί παρά οὗτος οὐ ἔξεστι οὔτε ζώγραφος , οὔτε ἄλλος ὅσος σχῆμα καί ὁποῖος ὅστις ἀπεργάζομαι , καινοτομέω οὐδέ ἐπινοέω ἄλλος τις ἤ ὁ πάτριος , οὐδέ νῦν ἔξεστι , οὔτε ἐν οὗτος οὔτε ἐν μουσική σύμπας .