plato-philosophy.leges 1.627
πάλιν τοίνυν τὸν λόγον ἀναστρέψωμεν . ἐπειδὴ γὰρ εἷς ἕκαστος ἡμῶν ὁ μὲν κρείττων αὑτοῦ , ὁ δὲ ἥττων ἐστί , πότερα φῶμεν οἰκίαν τε καὶ κώμην καὶ πόλιν ἔχειν ταὐτὸν τοῦτο ἐν αὑταῖς ἢ μὴ φῶμεν ; τὸ κρείττω τε ἑαυτῆς εἶναι λέγεις τινά , τὴν δʼ ἥττω ; ναί . καὶ τοῦτο ὀρθῶς ἤρου · πάνυ γὰρ ἔστι καὶ σφόδρα τὸ τοιοῦτον , οὐχ ἥκιστα ἐν ταῖς πόλεσιν . ἐν ὁπόσαις μὲν γὰρ οἱ ἀμείνονες νικῶσιν τὸ πλῆθος καὶ τοὺς χείρους , ὀρθῶς ἂν αὕτη κρείττων τε ἑαυτῆς λέγοιθʼ ἡ πόλις , ἐπαινοῖτό τε ἂν δικαιότατα τῇ τοιαύτῃ νίκῃ · τοὐναντίον δέ , ὅπου τἀναντία . τὸ μὲν τοίνυν εἴ ποτέ ἐστίν που τὸ χεῖρον κρεῖττον τοῦ ἀμείνονος ἐάσωμεν—μακροτέρου γὰρ λόγου—τὸ δὲ ὑπὸ σοῦ λεγόμενον μανθάνω νῦν , ὥς ποτε πολῖται , συγγενεῖς καὶ τῆς αὐτῆς πόλεως γεγονότες , ἄδικοι καὶ πολλοὶ συνελθόντες , δικαίους ἐλάττους ὄντας βιάσονται δουλούμενοι , καὶ ὅταν μὲν κρατήσωσιν , ἥττων ἡ πόλις αὑτῆς ὀρθῶς αὕτη λέγοιτʼ ἂν ἅμα καὶ κακή , ὅπου δʼ ἂν ἡττῶνται , κρείττων τε καὶ ἀγαθή . καὶ μάλα ἄτοπον , ὦ ξένε , τὸ νῦν λεγόμενον · ὅμως δὲ ὁμολογεῖν οὕτως ἀναγκαιότατον . ἔχε δή . καὶ τόδε πάλιν ἐπισκεψώμεθα · πολλοὶ ἀδελφοί που γένοιντʼ ἂν ἑνὸς ἀνδρός τε καὶ μιᾶς ὑεῖς , καὶ δὴ καὶ θαυμαστὸν οὐδὲν τοὺς πλείους μὲν ἀδίκους αὐτῶν γίγνεσθαι , τοὺς δὲ ἐλάττους δικαίους . οὐ γὰρ οὖν . καὶ οὐκ ἂν εἴη γε πρέπον ἐμοί τε καὶ ὑμῖν τοῦτο θηρεύειν , ὅτι νικώντων μὲν τῶν πονηρῶν ἥ τε οἰκία καὶ ἡ συγγένεια αὕτη πᾶσα ἥττων αὑτῆς λέγοιτʼ ἄν , κρείττων δὲ ἡττωμένων · οὐ γὰρ εὐσχημοσύνης τε καὶ ἀσχημοσύνης ῥημάτων ἕνεκα τὰ νῦν σκοπούμεθα πρὸς τὸν τῶν πολλῶν λόγον , ἀλλʼ ὀρθότητός τε καὶ ἁμαρτίας πέρι νόμων , ἥτις ποτʼ ἐστὶν φύσει . ἀληθέστατα , ὦ ξένε , λέγεις . καλῶς μὲν οὖν , ὥς γε ἐμοὶ συνδοκεῖν , τό γε τοσοῦτον , τὰ νῦν . ἴδωμεν δὴ καὶ τόδε · τούτοις τοῖς ἄρτι λεγομένοις ἀδελφοῖς γένοιτʼ ἄν πού τις δικαστής ; πάνυ γε . πότερος οὖν ἀμείνων , ὅστις τοὺς μὲν ἀπολέσειεν αὐτῶν ὅσοι κακοί , τοὺς δὲ βελτίους ἄρχειν αὐτοὺς αὑτῶν προστάξειεν , ἢ ὅδε ὃς ἂν τοὺς μὲν χρηστοὺς ἄρχειν , τοὺς χείρους δʼ ἐάσας ζῆν ἄρχεσθαι ἑκόντας ποιήσειεν ;
Lemmas: πάλιν τοίνυν ὁ λόγος ἀναστρέφω . ἐπειδή γάρ εἷς ἕκαστος ἐγώ ὁ μέν κρατύς ἑαυτοῦ , ὁ δέ ἥσσων εἰμί , πότερος φημί οἰκία τε καί κώμη καί πόλις ἔχω αὐτός οὗτος ἐν ἑαυτοῦ ἤ μή φημί ; ὁ κρατύς τε ἑαυτοῦ εἰμί λέγω τις , ὁ δέ ἥσσων ; ναί . καί οὗτος ὀρθός ἔρομαι · πάνυ γάρ εἰμί καί σφόδρα ὁ τοιοῦτος , οὐ ἦκα ἐν ὁ πόλις . ἐν ὁπόσος μέν γάρ ὁ ἀγαθός νικάω ὁ πλῆθος καί ὁ κακός , ὀρθός ἄν οὗτος κρατύς τε ἑαυτοῦ λέγω ὁ πόλις , ἐπαινέω τε ἄν δίκαιος ὁ τοιοῦτος νίκη · ἐναντίος δέ , ὅπου ἐναντίος . ὁ μέν τοίνυν εἰ ποτέ εἰμί που ὁ κακός κρατύς ὁ ἀγαθός εασωμεν—μακροτερεω γάρ λόγος δέ ὑπό σύ λέγω μανθάνω νῦν , ὡς ποτέ πολίτης , συγγενής καί ὁ αὐτός πόλις γίγνομαι , ἄδικος καί πολύς συνέρχομαι , δίκαιος ἐλαχύς εἰμί βιάζω δουλόω , καί ὅταν μέν κρατέω , ἥσσων ὁ πόλις ἑαυτοῦ ὀρθός οὗτος λέγω ἄν ἅμα καί κακός , ὅπου δέ ἄν ἡσσάομαι , κρατύς τε καί ἀγαθός . καί μάλα ἄτοπος , ὦ ξένος , ὁ νῦν λέγω · ὅμως δέ ὁμολογέω οὕτως ἀναγκαῖος . ἔχω δή . καί ὅδε πάλιν ἐπισκοπέω · πολύς ἀδελφός που γίγνομαι ἄν εἷς ἀνήρ τε καί εἷς υἱός , καί δή καί θαυμαστός οὐδείς ὁ πολύς μέν ἄδικος αὐτός γίγνομαι , ὁ δέ ἐλαχύς δίκαιος . οὐ γάρ οὖν . καί οὐ ἄν εἰμί γε πρέπω ἐγώ τε καί σύ οὗτος θηρεύω , ὅτι νικάω μέν ὁ πονηρός ὁ τε οἰκίον καί ὁ συγγένεια οὗτος πᾶς ἥσσων ἑαυτοῦ λέγω ἄν , κρατύς δέ ἡσσάομαι · οὐ γάρ εὐσχημοσύνη τε καί ἀσχημοσύνη ῥῆμα ἕνεκα ὁ νῦν σκοπέω πρός ὁ ὁ πολύς λόγος , ἀλλά ὀρθότης τε καί ἁμαρτία περί νόμος , ὅστις ποτέ εἰμί φύσις . ἀληθής , ὦ ξένος , λέγω . καλός μέν οὖν , ὡς γε ἐγώ συνδοκέω , ὁ γε τοσοῦτος , ὁ νῦν . ὁράω δή καί ὅδε · οὗτος ὁ ἄρτι λέγω ἀδελφός γίγνομαι ἄν που τις δικαστής ; πάνυ γε . πότερος οὖν ἀγαθός , ὅστις ὁ μέν ἀπόλλυμι αὐτός ὅσος κακός , ὁ δέ ἀγαθός ἄρχω αὐτός ἑαυτοῦ προστάσσω , ἤ ὅδε ὅς ἄν ὁ μέν χρηστός ἄρχω , ὁ κακός δέ ἐάω ζάω ἄρχω ἑκών ποιέω ;