plato-philosophy.leges 2.661
καὶ οὔτʼ ἂν μνησαίμην , φησὶν ὑμῖν ὁ ποιητής , εἴπερ ὀρθῶς λέγει , οὔτʼ ἐν λόγῳ ἄνδρα τιθείμην , ὃς μὴ πάντα τὰ λεγόμενα καλὰ μετὰ δικαιοσύνης πράττοι καὶ κτῷτο , καὶ δὴ καὶ δηΐων τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ἱστάμενος , ἄδικος δὲ ὢν μήτε τολμῷ ὁρῶν φόνον αἱματόεντα μήτε νικῷ θέων Θρηίκιον Βορέην , μήτε ἄλλο αὐτῷ μηδὲν τῶν λεγομένων ἀγαθῶν γίγνοιτό ποτε . τὰ γὰρ ὑπὸ τῶν πολλῶν λεγόμενʼ ἀγαθὰ οὐκ ὀρθῶς λέγεται . λέγεται γὰρ ὡς ἄριστον μὲν ὑγιαίνειν , δεύτερον δὲ κάλλος , τρίτον δὲ πλοῦτος , μυρία δὲ ἄλλα ἀγαθὰ λέγεται · καὶ γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ πάντα ὅσα ἔχεται τῶν αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν , ἔτι δὲ καὶ τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ , καὶ τὸ δὴ τέλος ἁπάσης μακαριότητος εἶναι τὸ πάντα ταῦτα κεκτημένον ἀθάνατον εἶναι γενόμενον ὅτι τάχιστα . ὑμεῖς δὲ καὶ ἐγώ που τάδε λέγομεν , ὡς ταῦτά ἐστι σύμπαντα δικαίοις μὲν καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα , ἀδίκοις δὲ κάκιστα σύμπαντα , ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς ὑγιείας · καὶ δὴ καὶ τὸ ὁρᾶν καὶ τὸ ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ παράπαν ζῆν μέγιστον μὲν κακὸν τὸν σύμπαντα χρόνον ἀθάνατον ὄντα καὶ κεκτημένον πάντα τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν δικαιοσύνης τε καὶ ἀρετῆς ἁπάσης , ἔλαττον δέ , ἂν ὡς ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος χρόνον ἐπιζώῃ . ταῦτα δὴ λέγειν , οἶμαι , τοὺς παρʼ ὑμῖν ποιητάς , ἅπερ ἐγώ , πείσετε καὶ ἀναγκάσετε , καὶ ἔτι τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς τε καὶ ἁρμονίας ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους ἡμῶν . ἦ γάρ ; ὁρᾶτε . ἐγὼ μὲν γὰρ λέγω σαφῶς τὰ μὲν κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις εἶναι , τοῖς δὲ δικαίοις κακά , τὰ δʼ ἀγαθὰ τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά , τοῖς δὲ κακοῖς κακά · ὅπερ οὖν ἠρόμην , ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς , ἢ πῶς ; τὰ μὲν ἔμοιγε φαινόμεθά πως , τὰ δʼ οὐδαμῶς . ἆρʼ οὖν ὑγίειάν τε κεκτημένον καὶ πλοῦτον καὶ τυραννίδα διὰ τέλους—καὶ ἔτι προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν διαφέρουσαν καὶ ἀνδρείαν μετʼ ἀθανασίας , καὶ μηδὲν ἄλλο αὐτῷ τῶν λεγομένων κακῶν εἶναι γιγνόμενον—ἀδικίαν δὲ καὶ ὕβριν ἔχοντα ἐν αὑτῷ μόνον , τὸν οὕτω ζῶντα ἴσως ὑμᾶς οὐ πείθω μὴ οὐκ ἄρα εὐδαίμονα ἀλλʼ ἄθλιον γίγνεσθαι σαφῶς ; ἀληθέστατα λέγεις .
Lemmas: καί οὔτε ἄν μιμνῄσκω , φημί σύ ὁ ποιητής , εἴπερ ὀρθός λέγω , οὔτε ἐν λόγος ἀνήρ τίθημι , ὅς μή πᾶς ὁ λέγω καλός μετά δικαιοσύνη πράσσω καί κτάομαι , καί δή καί δάϊος τοιοῦτος εἰμί ὀρέγω ἐγγύθεν ἵστημι , ἄδικος δέ εἰμί μήτε τολμάω ὁράω φόνος αἱματόεις μήτε νικάω θέω Θρᾴκιος Βορέας , μήτε ἄλλος αὐτός μηδείς ὁ λέγω ἀγαθός γίγνομαι ποτέ . ὁ γάρ ὑπό ὁ πολύς λέγω ἀγαθός οὐ ὀρθός λέγω . λέγω γάρ ὡς ἀγαθός μέν ὑγιαίνω , δεύτερος δέ κάλλος , τρίτος δέ πλοῦτος , μυρίος δέ ἄλλος ἀγαθός λέγω · καί γάρ ὀξύς ὁράω καί ἀκούω καί πᾶς ὅσος ἔχω ὁ αἴσθησις εὐαίσθητος ἔχω , ἔτι δέ καί ὁ ποιέω τυραννεύω ὅστις ἄν ἐπιθυμέω , καί ὁ δή τέλος ἅπας μακαριότης εἰμί ὁ πᾶς οὗτος κτάομαι ἀθάνατος εἰμί γίγνομαι ὅτι ταχύς . σύ δέ καί ἐγώ που ὅδε λέγω , ὡς οὗτος εἰμί σύμπας δίκαιος μέν καί ὅσιος ἀνήρ ἀγαθός κτῆμα , ἄδικος δέ κακός σύμπας , ἄρχω ἀπό ὁ ὑγίεια · καί δή καί ὁ ὁράω καί ὁ ἀκούω καί αἰσθάνομαι καί ὁ παράπαν ζάω μέγας μέν κακός ὁ σύμπας χρόνος ἀθάνατος εἰμί καί κτάομαι πᾶς ὁ λέγω ἀγαθός πλήν δικαιοσύνη τε καί ἀρετή ἅπας , ἐλαχύς δέ , ἐάν ὡς ὀλίγος ὁ τοιοῦτος χρόνος ἐπιζώω . οὗτος δή λέγω , οἴομαι , ὁ παρά σύ ποιητής , ὅς ἐγώ , πείθω καί ἀναγκάζω , καί ἔτι οὗτος ἕπομαι ῥυθμός τε καί ἁρμονία ἀποδίδωμι παιδεύω οὕτως ὁ νέος ἐγώ . ἦ γάρ ; ὁράω . ἐγώ μέν γάρ λέγω σαφής ὁ μέν κακός λέγω ἀγαθός ὁ ἄδικος εἰμί , ὁ δέ δίκαιος κακός , ὁ δέ ἀγαθός ὁ μέν ἀγαθός ὄντως ἀγαθός , ὁ δέ κακός κακός · ὅς οὖν ἔρομαι , ἆρα συμφωνέω ἐγώ τε καί σύ , ἤ πῶς ; ὁ μέν ἐγώ φαίνω πως , ὁ δέ οὐδαμῶς . ἆρα οὖν ὑγίεια τε κτάομαι καί πλοῦτος καί τυραννίς διά τέλους—καὶ ἔτι προστίθημι σύ ἰσχύς διαφέρω καί ἀνδρεία μετά ἀθανασία , καί μηδείς ἄλλος αὐτός ὁ λέγω κακός εἰμί γιγνόμενον—ἀδικίαν δέ καί ὕβρις ἔχω ἐν ἑαυτοῦ μόνος , ὁ οὕτως ζάω ἴσως σύ οὐ πείθω μή οὐ ἄρα εὐδαίμων ἀλλά ἄθλιος γίγνομαι σαφής ; ἀληθής λέγω .