plato-philosophy.leges 1.632
ἐν πάσαις ταῖς τούτων ὁμιλίαις τάς τε λύπας αὐτῶν καὶ τὰς ἡδονὰς καὶ τὰς ἐπιθυμίας συμπάντων τε ἐρώτων τὰς σπουδὰς ἐπεσκεμμένον καὶ παραπεφυλαχότα , ψέγειν τε ὀρθῶς καὶ ἐπαινεῖν διʼ αὐτῶν τῶν νόμων · ἐν ὀργαῖς τε αὖ καὶ ἐν φόβοις , ὅσαι τε διὰ δυστυχίαν ταραχαὶ ταῖς ψυχαῖς γίγνονται καὶ ὅσαι ἐν εὐτυχίαις τῶν τοιούτων ἀποφυγαί , ὅσα τε κατὰ νόσους ἢ κατὰ πολέμους ἢ πενίας ἢ τὰ τούτοις ἐναντία γιγνόμενα προσπίπτει τοῖς ἀνθρώποις παθήματα , ἐν πᾶσιν τοῖς τοιούτοις τῆς ἑκάστων διαθέσεως διδακτέον καὶ ὁριστέον τό τε καλὸν καὶ μή . μετὰ δὲ ταῦτα ἀνάγκη τὸν νομοθέτην τὰς κτήσεις τῶν πολιτῶν καὶ τὰ ἀναλώματα φυλάττειν ὅντινʼ ἂν γίγνηται τρόπον , καὶ τὰς πρὸς ἀλλήλους πᾶσιν τούτοις κοινωνίας καὶ διαλύσεις ἑκοῦσίν τε καὶ ἄκουσιν καθʼ ὁποῖον ἂν ἕκαστον πράττωσιν τῶν τοιούτων πρὸς ἀλλήλους ἐπισκοπεῖν , τό τε δίκαιον καὶ μὴ ἐν οἷς ἔστιν τε καὶ ἐν οἷς ἐλλείπει , καὶ τοῖς μὲν εὐπειθέσιν τῶν νόμων τιμὰς ἀπονέμειν , τοῖς δὲ δυσπειθέσι δίκας τακτὰς ἐπιτιθέναι , μέχριπερ ἂν πρὸς τέλος ἁπάσης πολιτείας ἐπεξελθών , ἴδῃ τῶν τελευτησάντων τίνα δεῖ τρόπον ἑκάστοις γίγνεσθαι τὰς ταφὰς καὶ τιμὰς ἅστινας αὐτοῖς ἀπονέμειν δεῖ · κατιδὼν δὲ ὁ θεὶς τοὺς νόμους ἅπασιν τούτοις φύλακας ἐπιστήσει , τοὺς μὲν διὰ φρονήσεως , τοὺς δὲ διʼ ἀληθοῦς δόξης ἰόντας , ὅπως πάντα ταῦτα συνδήσας ὁ νοῦς ἑπόμενα σωφροσύνῃ καὶ δικαιοσύνῃ ἀποφήνῃ , ἀλλὰ μὴ πλούτῳ μηδὲ φιλοτιμίᾳ . οὕτως , ὦ ξένοι , ἔγωγε ἤθελον ἂν ὑμᾶς καὶ ἔτι νῦν βούλομαι διεξελθεῖν πῶς ἐν τοῖς τοῦ Διὸς λεγομένοις νόμοις τοῖς τε τοῦ Πυθίου Ἀπόλλωνος , οὓς Μίνως τε καὶ Λυκοῦργος ἐθέτην , ἔνεστίν τε πάντα ταῦτα , καὶ ὅπῃ τάξιν τινὰ εἰληφότα διάδηλά ἐστιν τῷ περὶ νόμων ἐμπείρῳ τέχνῃ εἴτε καί τισιν ἔθεσιν , τοῖς δὲ ἄλλοις ἡμῖν οὐδαμῶς ἐστι καταφανῆ . πῶς οὖν , ὦ ξένε , λέγειν χρὴ τὰ μετὰ ταῦτα ; ἐξ ἀρχῆς πάλιν ἔμοιγε δοκεῖ χρῆναι διεξελθεῖν , καθάπερ ἠρξάμεθα , τὰ τῆς ἀνδρείας πρῶτον ἐπιτηδεύματα , ἔπειτα ἕτερον καὶ αὖθις ἕτερον εἶδος τῆς ἀρετῆς διέξιμεν , ἐὰν βούλησθε · ὅπως δʼ ἂν τὸ πρῶτον διεξέλθωμεν , πειρασώμεθα αὐτὸ παράδειγμα θέμενοι καὶ τἆλλʼ οὕτω διαμυθολογοῦντες παραμύθια ποιήσασθαι τῆς ὁδοῦ , ὕστερον δὲ ἀρετῆς πάσης ἅ γε νυνδὴ διήλθομεν ἐκεῖσε βλέποντα ἀποφανοῦμεν , ἂν θεὸς ἐθέλῃ .
Lemmas: ἐν πᾶς ὁ οὗτος ὁμιλία ὁ τε λύπη αὐτός καί ὁ ἡδονή καί ὁ ἐπιθυμία σύμπας τε ἔρως ὁ σπουδή ἐπισκοπέω καί παραφυλάσσω , ψέγω τε ὀρθός καί ἐπαινέω διά αὐτός ὁ νόμος · ἐν ὀργή τε αὖ καί ἐν φόβος , ὅσος τε διά δυστυχία ταραχή ὁ ψυχή γίγνομαι καί ὅσος ἐν εὐτυχία ὁ τοιοῦτος ἀποφυγή , ὅσος τε κατά νόσος ἤ κατά πόλεμος ἤ πενία ἤ ὁ οὗτος ἐναντίος γίγνομαι προσπίπτω ὁ ἄνθρωπος πάθημα , ἐν πᾶς ὁ τοιοῦτος ὁ ἕκαστος διάθεσις διδακτέον καί ὁριστέον ὁ τε καλός καί μή . μετά δέ οὗτος ἀνάγκη ὁ νομοθέτης ὁ κτῆσις ὁ πολίτης καί ὁ ἀνάλωμα φυλάσσω ὅστις ἄν γίγνομαι τρόπος , καί ὁ πρός ἀλλήλων πᾶς οὗτος κοινωνία καί διάλυσις ἑκών τε καί ἀέκων κατά ὁποῖος ἄν ἕκαστος πράσσω ὁ τοιοῦτος πρός ἀλλήλων ἐπισκοπέω , ὁ τε δίκαιος καί μή ἐν ὅς εἰμί τε καί ἐν ὅς ἐλλείπω , καί ὁ μέν εὐπειθής ὁ νόμος τιμή ἀπονέμω , ὁ δέ δυσπειθής δίκη τακτός ἐπιτίθημι , μέχρι ἄν πρός τέλος ἅπας πολιτεία ἐπεξέρχομαι , ὁράω ὁ τελευτάω τίς δέω τρόπος ἕκαστος γίγνομαι ὁ ταφή καί τιμή ὅστις αὐτός ἀπονέμω δέω · κατοράω δέ ὁ τίθημι ὁ νόμος ἅπας οὗτος φύλαξ ἐφίστημι , ὁ μέν διά φρόνησις , ὁ δέ διά ἀληθής δόξα ἔρχομαι , ὅπως πᾶς οὗτος συνδέω ὁ νόος ἕπομαι σωφροσύνη καί δικαιοσύνη ἀποφαίνω , ἀλλά μή πλοῦτος μηδέ φιλοτιμία . οὕτως , ὦ ξένος , ἐγώ ἐθέλω ἄν σύ καί ἔτι νῦν βούλομαι διεξέρχομαι πῶς ἐν ὁ ὁ Ζεύς λέγω νόμος ὁ τε ὁ Πύθιος Ἀπόλλων , ὅς Μίνως τε καί Λυκοῦργος εἴωθα , ἔνειμι τε πᾶς οὗτος , καί ὅπῃ τάξις τις λαμβάνω διάδηλος εἰμί ὁ περί νόμος ἔμπειρος τέχνη εἴτε καί τις ἔθος , ὁ δέ ἄλλος ἐγώ οὐδαμῶς εἰμί καταφανής . πῶς οὖν , ὦ ξένος , λέγω χρή ὁ μετά οὗτος ; ἐκ ἀρχή πάλιν ἐγώ δοκέω χρή διεξέρχομαι , καθά ἄρχω , ὁ ὁ ἀνδρεία πρῶτος ἐπιτήδευμα , ἔπειτα ἕτερος καί αὖθις ἕτερος εἶδος ὁ ἀρετή διεξέρχομαι , ἐάν βούλομαι · ὅπως δέ ἄν ὁ πρῶτος διεξέρχομαι , πειράω αὐτός παράδειγμα τίθημι καί ἄλλος οὕτως διαμυθολογέω παραμύθιον ποιέω ὁ ὁδός , ὕστερον δέ ἀρετή πᾶς ὅς γε νυνδί διέρχομαι ἐκεῖσε βλέπω ἀποφαίνω , ἐάν θεός ἐθέλω .