plato-philosophy.leges 10.900
ἢ καὶ πρὸς τέλος ἴσως ἀνθρώπους ὁρῶν ἐλθόντας γηραιούς , παῖδας παίδων καταλιπόντας ἐν τιμαῖς ταῖς μεγίσταις , ταράττῃ τὸ νῦν ἐν ἅπασι τούτοις ἰδών , ἢ διʼ ἀκοῆς αἰσθόμενος ἢ καὶ παντάπασιν αὐτὸς αὐτόπτης , προστυχὴς πολλῶν ἀσεβημάτων καὶ δεινῶν γενομένων τισίν , διʼ αὐτὰ ταῦτα ἐκ σμικρῶν εἰς τυραννίδας τε καὶ τὰ μέγιστα ἀφικομένους · τότε διὰ πάντα τὰ τοιαῦτα δῆλος εἶ μέμφεσθαι μὲν θεοὺς ὡς αἰτίους ὄντας τῶν τοιούτων διὰ συγγένειαν οὐκ ἂν ἐθέλων , ἀγόμενος δὲ ὑπό τε ἀλογίας ἅμα καὶ οὐ δυνάμενος δυσχεραίνειν θεούς , εἰς τοῦτο νῦν τὸ πάθος ἐλήλυθας , ὥστʼ εἶναι μὲν δοκεῖν αὐτούς , τῶν δὲ ἀνθρωπίνων καταφρονεῖν καὶ ἀμελεῖν πραγμάτων . ἵνα οὖν μὴ ἐπὶ μεῖζον ἔλθῃ σοι πάθος πρὸς ἀσέβειαν τὸ νῦν παρὸν δόγμα , ἀλλʼ ἐάν πως οἷον ἀποδιοπομπήσασθαι λόγοις αὐτὸ προσιὸν γενώμεθα δυνατοί , πειρώμεθα , συνάψαντες τὸν ἑξῆς λόγον ᾧ πρὸς τὸν τὸ παράπαν οὐχ ἡγούμενον θεοὺς ἐξ ἀρχῆς διεπερανάμεθα , τούτῳ τὰ νῦν προσχρήσασθαι . σὺ δʼ , ὦ Κλεινία τε καὶ Μέγιλλε , ὑπὲρ τοῦ νέου καθάπερ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ἀποκρινόμενοι διαδέχεσθε · ἂν δέ τι δύσκολον ἐμπίπτῃ τοῖς λόγοις , ἐγὼ σφῷν ὥσπερ νυνδὴ δεξάμενος διαβιβῶ τὸν ποταμόν . ὀρθῶς λέγεις · καὶ σύ τε οὕτω ταῦτα δρᾶ , ποιήσομέν τε ἡμεῖς εἰς τὸ δυνατὸν ἃ λέγεις . ἀλλʼ οὐδὲν τάχʼ ἂν ἴσως εἴη χαλεπὸν ἐνδείξασθαι τοῦτό γε , ὡς ἐπιμελεῖς σμικρῶν εἰσιν θεοὶ οὐχ ἧττον , μᾶλλον δέ , ἢ τῶν μεγέθει διαφερόντων . ἤκουε γάρ που καὶ παρῆν τοῖς νυνδὴ λεγομένοις , ὡς ἀγαθοί γε ὄντες πᾶσαν ἀρετὴν τὴν τῶν πάντων ἐπιμέλειαν οἰκειοτάτην αὑτῶν οὖσαν κέκτηνται . καὶ σφόδρα γε ἐπήκουεν . τὸ μετὰ τοῦτο τοίνυν κοινῇ συνεξεταζόντων τίνα λέγοντες ἀρετὴν αὐτῶν ὁμολογοῦμεν αὐτοὺς ἀγαθοὺς εἶναι . φέρε , τὸ σωφρονεῖν νοῦν τε κεκτῆσθαί φαμεν ἀρετῆς , τὰ δʼ ἐναντία κακίας ; φαμέν . τί δέ ; ἀρετῆς μὲν ἀνδρείαν εἶναι , δειλίαν δὲ κακίας ; πάνυ μὲν οὖν . καὶ τὰ μὲν αἰσχρὰ τούτων , τὰ δὲ καλὰ φήσομεν ; ἀνάγκη . καὶ τῶν μὲν προσήκειν ἡμῖν , εἴπερ , ὁπόσα φλαῦρα , θεοῖς δὲ οὔτε μέγα οὔτε σμικρὸν τῶν τοιούτων μετὸν ἐροῦμεν ; καὶ ταῦθʼ οὕτως ὁμολογοῖ πᾶς ἄν . τί δέ ; ἀμέλειάν τε καὶ ἀργίαν καὶ τρυφὴν εἰς ἀρετὴν ψυχῆς θήσομεν , ἢ πῶς λέγεις ; καὶ πῶς ; ἀλλʼ εἰς τοὐναντίον ; ναί .
Lemmas: ἤ καί πρός τέλος ἴσως ἄνθρωπος ὁράω ἔρχομαι γηραιός , παῖς παῖς καταλείπω ἐν τιμή ὁ μέγας , ταράσσω ὁ νῦν ἐν ἅπας οὗτος ὁράω , ἤ διά ἀκοή αἰσθάνομαι ἤ καί παντάπασι αὐτός αὐτόπτης , προστυχής πολύς ἀσέβημα καί δεινός γίγνομαι τις , διά αὐτός οὗτος ἐκ μικρός εἰς τυραννίς τε καί ὁ μέγας ἀφικνέομαι · τότε διά πᾶς ὁ τοιοῦτος δῆλος εἰμί μέμφομαι μέν θεός ὡς αἴτιος εἰμί ὁ τοιοῦτος διά συγγένεια οὐ ἄν ἐθέλω , ἄγω δέ ὑπό τε ἀλογία ἅμα καί οὐ δύναμαι δυσχεραίνω θεός , εἰς οὗτος νῦν ὁ πάθος ἔρχομαι , ὥστε εἰμί μέν δοκέω αὐτός , ὁ δέ ἀνθρώπινος καταφρονέω καί ἀμελέω πρᾶγμα . ἵνα οὖν μή ἐπί μέγας ἔρχομαι σύ πάθος πρός ἀσέβεια ὁ νῦν πάρειμι δόγμα , ἀλλά ἐάν πως οἷος ἀποδιοπομπέομαι λόγος αὐτός προσέρχομαι γίγνομαι δυνατός , πειράω , συνάπτω ὁ ἑξῆς λόγος ὅς πρός ὁ ὁ παράπαν οὐ ἡγέομαι θεός ἐκ ἀρχή διαπεραίνω , οὗτος ὁ νῦν προσχράομαι . σύ δέ , ὦ Κλεινίας τε καί Μέγιλλος , ὑπέρ ὁ νέος καθά ἐν ὁ ἔμπροσθεν ἀποκρίνω διαδέχομαι · ἐάν δέ τις δύσκολος ἐμπίπτω ὁ λόγος , ἐγώ σύ ὥσπερ νυνδί δέχομαι διαβιβάω ὁ ποταμός . ὀρθός λέγω · καί σύ τε οὕτως οὗτος δράω , ποιέω τε ἐγώ εἰς ὁ δυνατός ὅς λέγω . ἀλλά οὐδείς τάχα ἄν ἴσως εἰμί χαλεπός ἐνδείκνυμι οὗτος γε , ὡς ἐπιμελής μικρός εἰμί θεός οὐ ἥσσων , μάλα δέ , ἤ ὁ μέγεθος διαφέρω . ἀκούω γάρ που καί πάρειμι ὁ νυνδί λέγω , ὡς ἀγαθός γε εἰμί πᾶς ἀρετή ὁ ὁ πᾶς ἐπιμέλεια οἰκεῖος ἑαυτοῦ εἰμί κτάομαι . καί σφόδρα γε ἐπακούω . ὁ μετά οὗτος τοίνυν κοινῇ συνεξετάζω τίς λέγω ἀρετή αὐτός ὁμολογέω αὐτός ἀγαθός εἰμί . φέρω , ὁ σωφρονέω νόος τε κτάομαι φημί ἀρετή , ὁ δέ ἐναντίος κακία ; φημί . τίς δέ ; ἀρετή μέν ἀνδρεία εἰμί , δειλία δέ κακία ; πάνυ μέν οὖν . καί ὁ μέν αἰσχρός οὗτος , ὁ δέ καλός φημί ; ἀνάγκη . καί ὁ μέν προσήκω ἐγώ , εἴπερ , ὁπόσος φλαῦρος , θεός δέ οὔτε μέγας οὔτε μικρός ὁ τοιοῦτος μέτειμι λέγω ; καί οὗτος οὕτως ὁμολογέω πᾶς ἄν . τίς δέ ; ἀμέλεια τε καί ἀργία καί τρυφή εἰς ἀρετή ψυχή τίθημι , ἤ πῶς λέγω ; καί πῶς ; ἀλλά εἰς ἐναντίος ; ναί .