plato-philosophy.leges 5.736
ὁ δὲ πρᾳότερός ἐστι τῶν καθαρμῶν ὁ τοιόσδε ἡμῖν · ὅσοι διὰ τὴν τῆς τροφῆς ἀπορίαν τοῖς ἡγεμόσιν ἐπὶ τὰ τῶν ἐχόντων μὴ ἔχοντες ἑτοίμους αὑτοὺς ἐνδείκνυνται παρεσκευακότες ἕπεσθαι , τούτοις ὡς νοσήματι πόλεως ἐμπεφυκότι , διʼ εὐφημίας ἀπαλλαγήν , ὄνομα ἀποικίαν τιθέμενος , εὐμενῶς ὅτι μάλιστα ἐξεπέμψατο . παντὶ μὲν οὖν νομοθετοῦντι τοῦτο ἁμῶς γέ πως κατʼ ἀρχὰς δραστέον , ἡμῖν μὴν ἔτι τούτων ἀκοπώτερα τὰ περὶ ταῦτʼ ἐστὶ συμβεβηκότα νῦν · οὔτε γὰρ ἀποικίαν οὔτʼ ἐκλογήν τινα καθάρσεως δεῖ μηχανᾶσθαι πρὸς τὸ παρόν , οἷον δέ τινων συρρεόντων ἐκ πολλῶν τὰ μὲν πηγῶν τὰ δὲ χειμάρρων εἰς μίαν λίμνην , ἀναγκαῖον προσέχοντας τὸν νοῦν φυλάττειν ὅπως ὅτι καθαρώτατον ἔσται τὸ συρρέον ὕδωρ , τὰ μὲν ἐξαντλοῦντας , τὰ δʼ ἀποχετεύοντας καὶ παρατρέποντας . πόνος δʼ , ὡς ἔοικεν , καὶ κίνδυνός ἐστιν ἐν πάσῃ κατασκευῇ πολιτικῇ . τὰ δʼ ἐπείπερ λόγῳ γʼ ἐστὶν τὰ νῦν ἀλλʼ οὐκ ἔργῳ πραττόμενα , πεπεράνθω τε ἡμῖν ἡ συλλογὴ καὶ κατὰ νοῦν ἡ καθαρότης αὐτῆς ἔστω συμβεβηκυῖα · τοὺς γὰρ κακοὺς τῶν ἐπιχειρούντων εἰς τὴν νῦν πόλιν ὡς πολιτευσομένους συνιέναι πειθοῖ πάσῃ καὶ ἱκανῷ χρόνῳ διαβασανίσαντες , διακωλύσωμεν ἀφικνεῖσθαι , τοὺς δʼ ἀγαθοὺς εἰς δύναμιν εὐμενεῖς ἵλεῴ τε προσαγώμεθα.τόδε δὲ μὴ λανθανέτω γιγνόμενον ἡμᾶς εὐτύχημα , ὅτι καθάπερ εἴπομεν τὴν τῶν Ἡρακλειδῶν ἀποικίαν εὐτυχεῖν , ὡς γῆς καὶ χρεῶν ἀποκοπῆς καὶ νομῆς πέρι δεινὴν καὶ ἐπικίνδυνον ἔριν ἐξέφυγεν , ἣν νομοθετεῖσθαι ἀναγκασθείσῃ πόλει τῶν ἀρχαίων οὔτε ἐᾶν οἷόν τε ἀκίνητον οὔτʼ αὖ κινεῖν δυνατόν ἐστί τινα τρόπον , εὐχὴ δὲ μόνον ὡς ἔπος εἰπεῖν λείπεται , καὶ σμικρὰ μετάβασις εὐλαβὴς ἐν πολλῷ χρόνῳ σμικρὸν μεταβιβάζουσιν , ἥδε · τῶν κινούντων ἀεὶ κεκτημένων μὲν αὐτῶν γῆν ἄφθονον ὑπάρχειν , κεκτημένων δὲ καὶ ὀφειλέτας αὑτοῖς πολλοὺς ἐθελόντων τε τούτων πῃ τοῖς ἀπορουμένοις διʼ ἐπιείκειαν κοινωνεῖν , τὰ μὲν ἀφιέντας , τὰ δὲ νεμομένους , ἁμῇ γέ πῃ τῆς μετριότητος ἐχομένους καὶ πενίαν ἡγουμένους εἶναι μὴ τὸ τὴν οὐσίαν ἐλάττω ποιεῖν ἀλλὰ τὸ τὴν ἀπληστίαν πλείω .
Lemmas: ὁ δέ πρᾶος εἰμί ὁ καθαρμός ὁ τοιόσδε ἐγώ · ὅσος διά ὁ ὁ τροφή ἀπορία ὁ ἡγεμών ἐπί ὁ ὁ ἔχω μή ἔχω ἑτοῖμος ἑαυτοῦ ἐνδείκνυμι παρασκευάζω ἕπομαι , οὗτος ὡς νόσημα πόλις ἐμφύω , διά εὐφημία ἀπαλλαγή , ὄνομα ἀποικία τίθημι , εὐμενής ὅτι μάλα ἐκπέμπω . πᾶς μέν οὖν νομοθετέω οὗτος ἀμῶς γε πως κατά ἀρχή δράω , ἐγώ μήν ἔτι οὗτος ἄκοπος ὁ περί οὗτος εἰμί συμβαίνω νῦν · οὔτε γάρ ἀποικία οὔτε ἐκλογή τις κάθαρσις δέω μηχανάομαι πρός ὁ πάρειμι , οἷος δέ τις συρρέω ἐκ πολύς ὁ μέν πηγή ὁ δέ χειμάρρους εἰς εἷς λίμνη , ἀναγκαῖος προσέχω ὁ νόος φυλάσσω ὅπως ὅτι καθαρός εἰμί ὁ συρρέω ὕδωρ , ὁ μέν ἐξαντλέω , ὁ δέ ἀποχετεύω καί παρατρέπω . πόνος δέ , ὡς ἔοικα , καί κίνδυνος εἰμί ἐν πᾶς κατασκευή πολιτικός . ὁ δέ ἐπεί λόγος γε εἰμί ὁ νῦν ἀλλά οὐ ἔργον πράσσω , περαίνω τε ἐγώ ὁ συλλογή καί κατά νόος ὁ καθαρότης αὐτός εἰμί συμβαίνω · ὁ γάρ κακός ὁ ἐπιχειρέω εἰς ὁ νῦν πόλις ὡς πολιτεύω συνίημι πειθώ πᾶς καί ἱκανός χρόνος διαβασανίζω , διακωλύω ἀφικνέομαι , ὁ δέ ἀγαθός εἰς δύναμις εὐμενής ἵλαος τε προσάγω δέ μή λανθάνω γίγνομαι ἐγώ εὐτύχημα , ὅτι καθά λέγω ὁ ὁ Ἡρακλείδαι ἀποικία εὐτυχέω , ὡς γῆ καί χρέος ἀποκοπή καί νομή περί δεινός καί ἐπικίνδυνος ἔρις ἐκφεύγω , ὅς νομοθετέω ἀναγκάζω πόλις ὁ ἀρχαῖος οὔτε ἐάω οἷος τε ἀκίνητος οὔτε αὖ κινέω δυνατός εἰμί τις τρόπος , εὐχή δέ μόνος ὡς ἔπος λέγω λείπω , καί μικρός μετάβασις εὐλαβής ἐν πολύς χρόνος μικρός μεταβιβάζω , ὅδε · ὁ κινέω ἀεί κτάομαι μέν αὐτός γῆ ἄφθονος ὑπάρχω , κτάομαι δέ καί ὀφειλέτης ἑαυτοῦ πολύς ἐθέλω τε οὗτος πη ὁ ἀπορέω διά ἐπιείκεια κοινωνέω , ὁ μέν ἀφίημι , ὁ δέ νέμω , ἁμός γε πη ὁ μετριότης ἔχω καί πενία ἡγέομαι εἰμί μή ὁ ὁ οὐσία ἐλαχύς ποιέω ἀλλά ὁ ὁ ἀπληστία πολύς .