plato-philosophy.leges 10.906
ἀλλʼ ἄρα τίσιν προσφερεῖς τῶν ἀρχόντων ; ἢ τίνες τούτοις , ὧν δυνατὸν ἡμῖν ἀπεικάζουσι τυγχάνειν μείζοσιν ἐλάττονας ; πότερον ἡνίοχοί τινες ἂν εἶεν τοιοῦτοι ζευγῶν ἁμιλλωμένων ἢ πλοίων κυβερνῆται ; τάχα δὲ κἂν ἀπεικασθεῖεν στρατοπέδων ἄρχουσί τισιν · εἴη δʼ ἂν καὶ νόσων πόλεμον εὐλαβουμένοις ἰατροῖς ἐοικέναι περὶ σώματα , ἢ γεωργοῖς περὶ φυτῶν γένεσιν εἰωθυίας ὥρας χαλεπὰς διὰ φόβων προσδεχομένοις , ἢ καὶ ποιμνίων ἐπιστάταις . ἐπειδὴ γὰρ συγκεχωρήκαμεν ἡμῖν αὐτοῖς εἶναι μὲν τὸν οὐρανὸν πολλῶν μεστὸν ἀγαθῶν , εἶναι δὲ καὶ τῶν ἐναντίων , πλειόνων δὲ τῶν μή , μάχη δή , φαμέν , ἀθάνατός ἐσθʼ ἡ τοιαύτη καὶ φυλακῆς θαυμαστῆς δεομένη , σύμμαχοι δὲ ἡμῖν θεοί τε ἅμα καὶ δαίμονες , ἡμεῖς δʼ αὖ κτῆμα θεῶν καὶ δαιμόνων · φθείρει δὲ ἡμᾶς ἀδικία καὶ ὕβρις μετὰ ἀφροσύνης , σῴζει δὲ δικαιοσύνη καὶ σωφροσύνη μετὰ φρονήσεως , ἐν ταῖς τῶν θεῶν ἐμψύχοις οἰκοῦσαι δυνάμεσιν , βραχὺ δέ τι καὶ τῇδε ἄν τις τῶν τοιούτων ἐνοικοῦν ἡμῖν σαφὲς ἴδοι . ψυχαὶ δέ τινες ἐπὶ γῆς οἰκοῦσαι καὶ ἄδικον λῆμμα κεκτημέναι δῆλον ὅτι θηριώδεις , πρὸς τὰς τῶν φυλάκων ψυχὰς ἄρα κυνῶν ἢ τὰς τῶν νομέων ἢ πρὸς τὰς τῶν παντάπασιν ἀκροτάτων δεσποτῶν προσπίπτουσαι , πείθουσιν θωπείαις λόγων καὶ ἐν εὐκταίαις τισὶν ἐπῳδαῖς , ὡς αἱ φῆμαί φασιν αἱ τῶν κακῶν , ἐξεῖναι πλεονεκτοῦσιν σφίσιν ἐν ἀνθρώποις πάσχειν μηδὲν χαλεπόν · φαμὲν δʼ εἶναί που τὸ νῦν ὀνομαζόμενον ἁμάρτημα , τὴν πλεονεξίαν , ἐν μὲν σαρκίνοις σώμασι νόσημα καλούμενον , ἐν δὲ ὥραις ἐτῶν καὶ ἐνιαυτοῖς λοιμόν , ἐν δὲ πόλεσι καὶ πολιτείαις τοῦτο αὐτό , ῥήματι μετεσχηματισμένον , ἀδικίαν . παντάπασι μὲν οὖν . τοῦτον δὴ τὸν λόγον ἀναγκαῖον λέγειν τὸν λέγοντα ὡς εἰσὶν συγγνώμονες ἀεὶ θεοὶ τοῖς τῶν ἀνθρώπων ἀδίκοις καὶ ἀδικοῦσιν , ἂν αὐτοῖς τῶν ἀδικημάτων τις ἀπονέμῃ · καθάπερ κυσὶν λύκοι τῶν ἁρπασμάτων σμικρὰ ἀπονέμοιεν , οἱ δὲ ἡμερούμενοι τοῖς δώροις συγχωροῖεν τὰ ποίμνια διαρπάζειν . ἆρʼ οὐχ οὗτος ὁ λόγος ὁ τῶν φασκόντων παραιτητοὺς εἶναι θεούς ; οὗτος μὲν οὖν . τίσιν οὖν δὴ τῶν προρρηθέντων ἀπεικάζων ὁμοίους φύλακας εἶναι θεοὺς οὐκ ἂν καταγέλαστος γίγνοιτο ἀνθρώπων ὁστισοῦν ; πότερον κυβερνήταις , λοιβῇ τε οἴνου κνίσῃ τε παρατρεπομένοις αὐτοῖς , ἀνατρέπουσι δὲ ναῦς τε καὶ ναύτας ; μηδαμῶς . ἀλλʼ οὔτι μὴν ἡνιόχοισί γε ἐν ἁμίλλῃ συντεταγμένοις , πεισθεῖσιν ὑπὸ δωρεᾶς ἑτέροισι τὴν νίκην ζεύγεσι προδοῦναι . δεινὴν γὰρ εἰκόνα λέγοις ἂν λέγων τὸν λόγον τοῦτον . οὐ μὴν οὐδὲ στρατηγοῖς γε οὐδʼ ἰατροῖς οὐδὲ γεωργοῖς , οὐδὲ νομεῦσιν μὴν οὐδέ τισι κυσὶν κεκηλημένοις ὑπὸ λύκων .
Lemmas: ἀλλά ἄρα τίς προσφερής ὁ ἄρχων ; ἤ τίς οὗτος , ὅς δυνατός ἐγώ ἀπεικάζω τυγχάνω μέγας ἐλαχύς ; πότερος ἡνίοχος τις ἄν εἰμί τοιοῦτος ζεῦγος ἁμιλλάομαι ἤ πλοῖον κυβερνήτης ; τάχα δέ ἄν ἀπεικάζω στρατόπεδον ἄρχων τις · εἰμί δέ ἄν καί νόσος πόλεμος εὐλαβέομαι ἰατρός ἔοικα περί σῶμα , ἤ γεωργός περί φυτόν γένεσις εἴωθα ὥρα χαλεπός διά φόβος προσδέχομαι , ἤ καί ποίμνιον ἐπιστάτης . ἐπειδή γάρ συγχωρέω ἐγώ αὐτός εἰμί μέν ὁ οὐρανός πολύς μεστός ἀγαθός , εἰμί δέ καί ὁ ἐναντίος , πολύς δέ ὁ μή , μάχη δή , φημί , ἀθάνατος εἰμί ὁ τοιοῦτος καί φυλακή θαυμαστός δέω , σύμμαχος δέ ἐγώ θεός τε ἅμα καί δαίμων , ἐγώ δέ αὖ κτῆμα θεός καί δαίμων · φθείρω δέ ἐγώ ἀδικία καί ὕβρις μετά ἀφροσύνη , σῴζω δέ δικαιοσύνη καί σωφροσύνη μετά φρόνησις , ἐν ὁ ὁ θεός ἔμψυχος οἰκέω δύναμις , βραχύς δέ τις καί τῇδε ἄν τις ὁ τοιοῦτος ἐνοικέω ἐγώ σαφής ὁράω . ψυχή δέ τις ἐπί γῆ οἰκέω καί ἄδικος λῆμμα κτάομαι δῆλος ὅτι θηριώδης , πρός ὁ ὁ φύλαξ ψυχή ἄρα κύων ἤ ὁ ὁ νομεύς ἤ πρός ὁ ὁ παντάπασι ἄκρος δεσπότης προσπίπτω , πείθω θωπεία λόγος καί ἐν εὐκταῖος τις ἐπῳδή , ὡς ὁ φήμη φημί ὁ ὁ κακός , ἔξεστι πλεονεκτέω σφεῖς ἐν ἄνθρωπος πάσχω μηδείς χαλεπός · φημί δέ εἰμί που ὁ νῦν ὀνομάζω ἁμάρτημα , ὁ πλεονεξία , ἐν μέν σάρκινος σῶμα νόσημα καλέω , ἐν δέ ὥρα ἔτος καί ἐνιαυτός λοιμός , ἐν δέ πόλις καί πολιτεία οὗτος αὐτός , ῥῆμα μετασχηματίζω , ἀδικία . παντάπασι μέν οὖν . οὗτος δή ὁ λόγος ἀναγκαῖος λέγω ὁ λέγω ὡς εἰμί συγγνώμων ἀεί θεός ὁ ὁ ἄνθρωπος ἄδικος καί ἀδικέω , ἐάν αὐτός ὁ ἀδίκημα τις ἀπονέμω · καθά κύων λύκος ὁ ἅρπασμα μικρός ἀπονέμω , ὁ δέ ἡμερόω ὁ δῶρον συγχωρέω ὁ ποίμνιον διαρπάζω . ἆρα οὐ οὗτος ὁ λόγος ὁ ὁ φάσκω παραιτητός εἰμί θεός ; οὗτος μέν οὖν . τίς οὖν δή ὁ προλέγω ἀπεικάζω ὅμοιος φύλαξ εἰμί θεός οὐ ἄν καταγέλαστος γίγνομαι ἄνθρωπος ὅστις ; πότερος κυβερνήτης , λοιβή τε οἶνος κνῖσα τε παρατρέπω αὐτός , ἀνατρέπω δέ ναῦς τε καί ναύτης ; μηδαμῶς . ἀλλά οὔτι μήν ἡνίοχος γε ἐν ἅμιλλα συντάσσω , πείθω ὑπό δωρεά ἕτερος ὁ νίκη ζεῦγος προδίδωμι . δεινός γάρ εἰκών λέγω ἄν λέγω ὁ λόγος οὗτος . οὐ μήν οὐδέ στρατηγός γε οὐδέ ἰατρός οὐδέ γεωργός , οὐδέ νομεύς μήν οὐδέ τις κύων κηλέω ὑπό λύκων .