plato-philosophy.leges 2.672
οὐκοῦν εἴ γε εἴη τοιαύτη μὲν μέθη , τοιαύτη δὲ παιδιά , μῶν οὐκ ὠφεληθέντες ἂν οἱ τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων , ἀλλʼ οὐχ ὥσπερ τὰ νῦν ἐχθροί , κατὰ νόμους δὲ πᾶσαν τὴν συνουσίαν συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες , ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες τοῖς μὴ νήφουσιν ; ὀρθῶς , εἴ γε δὴ εἴη τοιαύτη οἵαν νῦν λέγεις . μὴ τοίνυν ἐκεῖνό γʼ ἔτι τῆς τοῦ Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς , ὡς ἔστιν κακὴ καὶ εἰς πόλιν οὐκ ἀξία παραδέχεσθαι . καὶ γὰρ ἔτι πλείω τις ἂν ἐπεξέλθοι λέγων · ἐπεὶ καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται λέγειν μὲν ὄκνος εἰς τοὺς πολλοὺς διὰ τὸ κακῶς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν καὶ γνῶναι λεχθέν . τὸ ποῖον δή ; λόγος τις ἅμα καὶ φήμη ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς Ἥρας διεφορήθη τῆς ψυχῆς τὴν γνώμην , διὸ τάς τε βακχείας καὶ πᾶσαν τὴν μανικὴν ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος · ὅθεν καὶ τὸν οἶνον ἐπὶ τοῦτʼ αὐτὸ δεδώρηται . ἐγὼ δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι λέγειν περὶ θεῶν ἀφίημι λέγειν , τὸ δὲ τοσόνδε οἶδα , ὅτι πᾶν ζῷον , ὅσον αὐτῷ προσήκει νοῦν ἔχειν τελεωθέντι , τοῦτον καὶ τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον ποτὲ φύεται · ἐν τούτῳ δὴ τῷ χρόνῳ ἐν ᾧ μήπω κέκτηται τὴν οἰκείαν φρόνησιν , πᾶν μαίνεταί τε καὶ βοᾷ ἀτάκτως , καὶ ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα , ἀτάκτως αὖ πηδᾷ . ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι μουσικῆς τε καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας εἶναι . μεμνήμεθα · τί δʼ οὔ ; οὐκοῦν καὶ ὅτι τὴν ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν , Ἀπόλλωνα δὲ καὶ μούσας καὶ Διόνυσον θεῶν αἰτίους γεγονέναι ; πῶς γὰρ οὔ ; καὶ δὴ καὶ τὸν οἶνόν γε , ὡς ἔοικεν , ὁ τῶν ἄλλων λόγος , ἵνα μανῶμεν , φησὶν ἐπὶ τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι · ὁ δὲ νῦν λεγόμενος ὑφʼ ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς μὲν ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι , σώματος δὲ ὑγιείας τε καὶ ἰσχύος . κάλλιστα , ὦ ξένε , τὸν λόγον ἀπεμνημόνευκας . καὶ τὰ μὲν δὴ τῆς χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω · τὰ δʼ ἡμίσεα , ὅπως ἂν ἔτι δοκῇ , περανοῦμεν ἢ καὶ ἐάσομεν . ποῖα δὴ λέγεις , καὶ πῶς ἑκάτερα διαιρῶν ; ὅλη μέν που χορεία ὅλη παίδευσις ἦν ἡμῖν , τούτου δʼ αὖ τὸ μὲν ῥυθμοί τε καὶ ἁρμονίαι , τὸ κατὰ τὴν φωνήν . ναί .
Lemmas: οὐκοῦν εἰ γε εἰμί τοιοῦτος μέν μέθη , τοιοῦτος δέ παιδιά , μῶν οὐ ὠφελέω ἄν ὁ τοιοῦτος συμπότης καί μάλα φίλος ἤ πρότερος ἀπαλλάσσω ἀλλήλων , ἀλλά οὐ ὥσπερ ὁ νῦν ἐχθρός , κατά νόμος δέ πᾶς ὁ συνουσία συγγίγνομαι καί ἀκολουθέω , ὁπότε ἀφηγέομαι ὁ νήφω ὁ μή νήφω ; ὀρθός , εἰ γε δή εἰμί τοιοῦτος οἷος νῦν λέγω . μή τοίνυν ἐκεῖνος γε ἔτι ὁ ὁ Διόνυσος δωρεά ψέγω ἁπλῶς , ὡς εἰμί κακός καί εἰς πόλις οὐ ἄξιος παραδέχομαι . καί γάρ ἔτι πολύς τις ἄν ἐπεξέρχομαι λέγω · ἐπεί καί ὁ μέγας ἀγαθός ὅς δωρέω λέγω μέν ὄκνος εἰς ὁ πολύς διά ὁ κακός ὁ ἄνθρωπος αὐτός ὑπολαμβάνω καί γιγνώσκω λέγω . ὁ ποῖος δή ; λόγος τις ἅμα καί φήμη ὑπορρέω πως ὡς ὁ θεός οὗτος ὑπό ὁ μητρυιά Ἥρα διαφορέω ὁ ψυχή ὁ γνώμη , διό ὁ τε βακχεία καί πᾶς ὁ μανικός ἐμβάλλω χορεία τιμωρέω · ὅθεν καί ὁ οἶνος ἐπί οὗτος αὐτός δωρέω . ἐγώ δέ ὁ μέν τοιοῦτος ὁ ἀσφαλής ἡγέομαι εἰμί λέγω περί θεός ἀφίημι λέγω , ὁ δέ τοσόσδε οἶδα , ὅτι πᾶς ζῷον , ὅσος αὐτός προσήκω νόος ἔχω τελειόω , οὗτος καί τοσοῦτος οὐδείς ἔχω ποτέ φύω · ἐν οὗτος δή ὁ χρόνος ἐν ὅς μήπω κτάομαι ὁ οἰκεῖος φρόνησις , πᾶς μαίνομαι τε καί βοάω ἄτακτος , καί ὅταν ἀκταίνω ἑαυτοῦ ταχύς , ἄτακτος αὖ πηδάω . ἀναμιμνῄσκω δέ ὅτι μουσικός τε καί γυμναστικός φημί ἀρχή οὗτος εἰμί . μιμνῄσκω · τίς δέ οὐ ; οὐκοῦν καί ὅτι ὁ ῥυθμός τε καί ἁρμονία αἴσθησις ὁ ἄνθρωπος ἐγώ ἐνδίδωμι ὁ ἀρχή οὗτος φημί , Ἀπόλλων δέ καί μοῦσα καί Διόνυσος θεός αἴτιος γίγνομαι ; πῶς γάρ οὐ ; καί δή καί ὁ οἶνος γε , ὡς ἔοικα , ὁ ὁ ἄλλος λόγος , ἵνα μανόω , φημί ἐπί τιμωρία ὁ ὁ ἄνθρωπος δίδωμι · ὁ δέ νῦν λέγω ὑπό ἐγώ φάρμακον ἐπί ἐναντίος φημί αἰδώς μέν ψυχή κτῆσις ἕνεκα δίδωμι , σῶμα δέ ὑγίεια τε καί ἰσχύς . καλός , ὦ ξένος , ὁ λόγος ἀπομνημονεύω . καί ὁ μέν δή ὁ χορεία ἥμισυς διαπεπεράνθαμαι · ὁ δέ ἥμισυς , ὅπως ἄν ἔτι δοκέω , περαίνω ἤ καί ἐάω . ποῖος δή λέγω , καί πῶς ἑκάτερος διαιρέω ; ὅλος μέν που χορεία ὅλος παίδευσις εἰμί ἐγώ , οὗτος δέ αὖ ὁ μέν ῥυθμός τε καί ἁρμονία , ὁ κατά ὁ φωνή . ναί .