plato-philosophy.leges 7.817
ὅσα μὲν οὖν περὶ γέλωτά ἐστιν παίγνια , ἃ δὴ κωμῳδίαν πάντες λέγομεν , οὕτως τῷ νόμῳ καὶ λόγῳ κείσθω · τῶν δὲ σπουδαίων , ὥς φασι , τῶν περὶ τραγῳδίαν ἡμῖν ποιητῶν , ἐάν ποτέ τινες αὐτῶν ἡμᾶς ἐλθόντες ἐπανερωτήσωσιν οὑτωσί πως · ὦ ξένοι , πότερον φοιτῶμεν ὑμῖν εἰς τὴν πόλιν τε καὶ χώραν ἢ μή , καὶ τὴν ποίησιν φέρωμέν τε καὶ ἄγωμεν , ἢ πῶς ὑμῖν δέδοκται περὶ τὰ τοιαῦτα δρᾶν ; — τί οὖν ἂν πρὸς ταῦτα ὀρθῶς ἀποκριναίμεθα τοῖς θείοις ἀνδράσιν ; ἐμοὶ μὲν γὰρ δοκεῖ τάδε · ὦ ἄριστοι , φάναι , τῶν ξένων , ἡμεῖς ἐσμὲν τραγῳδίας αὐτοὶ ποιηταὶ κατὰ δύναμιν ὅτι καλλίστης ἅμα καὶ ἀρίστης · πᾶσα οὖν ἡμῖν ἡ πολιτεία συνέστηκε μίμησις τοῦ καλλίστου καὶ ἀρίστου βίου , ὃ δή φαμεν ἡμεῖς γε ὄντως εἶναι τραγῳδίαν τὴν ἀληθεστάτην . ποιηταὶ μὲν οὖν ὑμεῖς , ποιηταὶ δὲ καὶ ἡμεῖς ἐσμὲν τῶν αὐτῶν , ὑμῖν ἀντίτεχνοί τε καὶ ἀνταγωνισταὶ τοῦ καλλίστου δράματος , ὃ δὴ νόμος ἀληθὴς μόνος ἀποτελεῖν πέφυκεν , ὡς ἡ παρʼ ἡμῶν ἐστιν ἐλπίς · μὴ δὴ δόξητε ἡμᾶς ῥᾳδίως γε οὕτως ὑμᾶς ποτε παρʼ ἡμῖν ἐάσειν σκηνάς τε πήξαντας κατʼ ἀγορὰν καὶ καλλιφώνους ὑποκριτὰς εἰσαγαγομένους , μεῖζον φθεγγομένους ἡμῶν , ἐπιτρέψειν ὑμῖν δημηγορεῖν πρὸς παῖδάς τε καὶ γυναῖκας καὶ τὸν πάντα ὄχλον , τῶν αὐτῶν λέγοντας ἐπιτηδευμάτων πέρι μὴ τὰ αὐτὰ ἅπερ ἡμεῖς , ἀλλʼ ὡς τὸ πολὺ καὶ ἐναντία τὰ πλεῖστα . σχεδὸν γάρ τοι κἂν μαινοίμεθα τελέως ἡμεῖς τε καὶ ἅπασα ἡ πόλις , ἡτισοῦν ὑμῖν ἐπιτρέποι δρᾶν τὰ νῦν λεγόμενα , πρὶν κρῖναι τὰς ἀρχὰς εἴτε ῥητὰ καὶ ἐπιτήδεια πεποιήκατε λέγειν εἰς τὸ μέσον εἴτε μή . νῦν οὖν , ὦ παῖδες μαλακῶν Μουσῶν ἔκγονοι , ἐπιδείξαντες τοῖς ἄρχουσι πρῶτον τὰς ὑμετέρας παρὰ τὰς ἡμετέρας ᾠδάς , ἂν μὲν τὰ αὐτά γε ἢ καὶ βελτίω τὰ παρʼ ὑμῶν φαίνηται λεγόμενα , δώσομεν ὑμῖν χορόν , εἰ δὲ μή , ὦ φίλοι , οὐκ ἄν ποτε δυναίμεθα . ταῦτʼ οὖν ἔστω περὶ πᾶσαν χορείαν καὶ μάθησιν τούτων πέρι συντεταγμένα νόμοις ἔθη , χωρὶς μὲν τὰ τῶν δούλων , χωρὶς δὲ τὰ τῶν δεσποτῶν , εἰ συνδοκεῖ . πῶς δʼ οὐ συνδοκεῖ νῦν γε οὕτως ;
Lemmas: ὅσος μέν οὖν περί γέλως εἰμί παίγνιον , ὅς δή κωμῳδία πᾶς λέγω , οὕτως ὁ νόμος καί λόγος κεῖμαι · ὁ δέ σπουδαῖος , ὡς φημί , ὁ περί τραγῳδία ἐγώ ποιητής , ἐάν ποτέ τις αὐτός ἐγώ ἔρχομαι ἐπανερωτάω οὕτως πως · ὦ ξένος , πότερος φοιτάω σύ εἰς ὁ πόλις τε καί χώρα ἤ μή , καί ὁ ποίησις φέρω τε καί ἄγω , ἤ πῶς σύ δοκέω περί ὁ τοιοῦτος δράω ; — τίς οὖν ἄν πρός οὗτος ὀρθός ἀποκρίνω ὁ θεῖος ἀνήρ ; ἐγώ μέν γάρ δοκέω ὅδε · ὦ ἀγαθός , φημί , ὁ ξένος , ἐγώ εἰμί τραγῳδία αὐτός ποιητής κατά δύναμις ὅτι καλός ἅμα καί ἀγαθός · πᾶς οὖν ἐγώ ὁ πολιτεία συνίστημι μίμησις ὁ καλός καί ἀγαθός βίος , ὅς δή φημί ἐγώ γε ὄντως εἰμί τραγῳδία ὁ ἀληθής . ποιητής μέν οὖν σύ , ποιητής δέ καί ἐγώ εἰμί ὁ αὐτός , σύ ἀντίτεχνος τε καί ἀνταγωνιστής ὁ καλός δρᾶμα , ὅς δή νόμος ἀληθής μόνος ἀποτελέω φύω , ὡς ὁ παρά ἐγώ εἰμί ἐλπίς · μή δή δοκέω ἐγώ ῥᾴδιος γε οὕτως σύ ποτέ παρά ἐγώ ἐάω σκηνή τε πήγνυμι κατά ἀγορά καί καλλίφωνος ὑποκριτής εἰσάγω , μέγας φθέγγομαι ἐγώ , ἐπιτρέπω σύ δημηγορέω πρός παῖς τε καί γυνή καί ὁ πᾶς ὄχλος , ὁ αὐτός λέγω ἐπιτήδευμα περί μή ὁ αὐτός ὅς ἐγώ , ἀλλά ὡς ὁ πολύς καί ἐναντίος ὁ πολύς . σχεδόν γάρ τοι ἄν μαίνομαι τέλειος ἐγώ τε καί ἅπας ὁ πόλις , ὅστις σύ ἐπιτρέπω δράω ὁ νῦν λέγω , πρίν κρίνω ὁ ἀρχή εἴτε ῥητός καί ἐπιτήδειος ποιέω λέγω εἰς ὁ μέσος εἴτε μή . νῦν οὖν , ὦ παῖς μαλακός Μοῦσα ἔκγονος , ἐπιδείκνυμι ὁ ἄρχω πρῶτος ὁ ὑμέτερος παρά ὁ ἡμέτερος ἀοιδή , ἐάν μέν ὁ αὐτός γε ἤ καί ἀγαθός ὁ παρά σύ φαίνω λέγω , δίδωμι σύ χορός , εἰ δέ μή , ὦ φίλος , οὐ ἄν ποτέ δύναμαι . οὗτος οὖν εἰμί περί πᾶς χορεία καί μάθησις οὗτος περί συντάσσω νόμος ἔθος , χωρίς μέν ὁ ὁ δοῦλος , χωρίς δέ ὁ ὁ δεσπότης , εἰ συνδοκέω . πῶς δέ οὐ συνδοκέω νῦν γε οὕτως ;