plato-philosophy.leges 10.886
οὐκοῦν , ὦ ξένε , δοκεῖ ῥᾴδιον εἶναι ἀληθεύοντας λέγειν ὡς εἰσὶν θεοί ; πῶς ; πρῶτον μὲν γῆ καὶ ἥλιος ἄστρα τε καὶ τὰ σύμπαντα , καὶ τὰ τῶν ὡρῶν διακεκοσμημένα καλῶς οὕτως , ἐνιαυτοῖς τε καὶ μησὶν διειλημμένα · καὶ ὅτι πάντες Ἕλληνές τε καὶ βάρβαροι νομίζουσιν εἶναι θεούς . φοβοῦμαί γε , ὦ μακάριε , τοὺς μοχθηρούς—οὐ γὰρ δή ποτε εἴποιμʼ ἂν ὥς γε αἰδοῦμαι—μή πως ἡμῶν καταφρονήσωσιν . ὑμεῖς μὲν γὰρ οὐκ ἴστε αὐτῶν πέρι τὴν τῆς διαφορᾶς αἰτίαν , ἀλλʼ ἡγεῖσθε ἀκρατείᾳ μόνον ἡδονῶν τε καὶ ἐπιθυμιῶν ἐπὶ τὸν ἀσεβῆ βίον ὁρμᾶσθαι τὰς ψυχὰς αὐτῶν . τὸ δὲ τί πρὸς τούτοις αἴτιον ἄν , ὦ ξένε , εἴη ; σχεδὸν ὃ παντάπασιν ὑμεῖς ἔξω ζῶντες οὐκ ἂν εἰδείητε , ἀλλὰ ὑμᾶς ἂν λανθάνοι . τί δὴ τοῦτο φράζεις τὰ νῦν ; ἀμαθία τις μάλα χαλεπή , δοκοῦσα εἶναι μεγίστη φρόνησις . πῶς λέγεις ; εἰσὶν ἡμῖν ἐν γράμμασιν λόγοι κείμενοι , οἳ παρʼ ὑμῖν οὐκ εἰσὶν διʼ ἀρετὴν πολιτείας , ὡς ἐγὼ μανθάνω , οἱ μὲν ἔν τισι μέτροις , οἱ δὲ καὶ ἄνευ μέτρων λέγοντες περὶ θεῶν , οἱ μὲν παλαιότατοι ὡς γέγονεν ἡ πρώτη φύσις οὐρανοῦ τῶν τε ἄλλων , προϊόντες δὲ τῆς ἀρχῆς οὐ πολὺ θεογονίαν διεξέρχονται , γενόμενοί τε ὡς πρὸς ἀλλήλους ὡμίλησαν · ἃ τοῖς ἀκούουσιν εἰ μὲν εἰς ἄλλο τι καλῶς ἢ μὴ καλῶς ἔχει , οὐ ῥᾴδιον ἐπιτιμᾶν παλαιοῖς οὖσιν , εἰς μέντοι γονέων τε θεραπείας καὶ τιμὰς οὐκ ἂν ἔγωγέ ποτε ἐπαινῶν εἴποιμι οὔτε ὡς ὠφέλιμα οὔτε ὡς τὸ παράπαν ὄντως εἴρηται . τὰ μὲν οὖν δὴ τῶν ἀρχαίων πέρι μεθείσθω καὶ χαιρέτω , καὶ ὅπῃ θεοῖσιν φίλον , λεγέσθω ταύτῃ · τὰ δὲ τῶν νέων ἡμῖν καὶ σοφῶν αἰτιαθήτω ὅπῃ κακῶν αἴτια . τόδε οὖν οἱ τῶν τοιούτων ἐξεργάζονται λόγοι · ἐμοῦ γὰρ καὶ σοῦ , ὅταν τεκμήρια λέγωμεν ὡς εἰσὶν θεοί , ταῦτα αὐτὰ προφέροντες , ἥλιόν τε καὶ σελήνην καὶ ἄστρα καὶ γῆν ὡς θεοὺς καὶ θεῖα ὄντα , ὑπὸ τῶν σοφῶν τούτων ἀναπεπεισμένοι ἂν λέγοιεν ὡς γῆν τε καὶ λίθους ὄντα αὐτὰ καὶ οὐδὲν τῶν ἀνθρωπείων πραγμάτων φροντίζειν δυνάμενα , λόγοισι δὲ ταῦτα εὖ πως εἰς τὸ πιθανὸν περιπεπεμμένα . χαλεπόν γε λόγον , ὦ ξένε , εἰρηκὼς τυγχάνεις , εἴ γε εἷς ἦν μόνον · νῦν δὲ ὅτε πάμπολλοι τυγχάνουσιν , ἔτι χαλεπώτερον ἂν εἴη .
Lemmas: οὐκοῦν , ὦ ξένος , δοκέω ῥᾴδιος εἰμί ἀληθεύω λέγω ὡς εἰμί θεός ; πῶς ; πρῶτος μέν γῆ καί ἥλιος ἄστρον τε καί ὁ σύμπας , καί ὁ ὁ ὥρα διακοσμέω καλός οὕτως , ἐνιαυτός τε καί μείς διαλαμβάνω · καί ὅτι πᾶς Ἕλλην τε καί βάρβαρος νομίζω εἰμί θεός . φοβέω γε , ὦ μακάριος , ὁ μοχθηρούς—οὐ γάρ δή ποτέ λέγω ἄν ὡς γε αἰδέομαι πως ἐγώ καταφρονέω . σύ μέν γάρ οὐ οἶδα αὐτός περί ὁ ὁ διαφορά αἰτία , ἀλλά ἡγέομαι ἀκράτεια μόνος ἡδονή τε καί ἐπιθυμία ἐπί ὁ ἀσεβής βίος ὁρμάω ὁ ψυχή αὐτός . ὁ δέ τίς πρός οὗτος αἴτιος ἄν , ὦ ξένος , εἰμί ; σχεδόν ὅς παντάπασι σύ ἔξω ζάω οὐ ἄν οἶδα , ἀλλά σύ ἄν λανθάνω . τίς δή οὗτος φράζω ὁ νῦν ; ἀμαθία τις μάλα χαλεπός , δοκέω εἰμί μέγας φρόνησις . πῶς λέγω ; εἰμί ἐγώ ἐν γράμμα λόγος κεῖμαι , ὅς παρά σύ οὐ εἰμί διά ἀρετή πολιτεία , ὡς ἐγώ μανθάνω , ὁ μέν ἐν τις μέτρον , ὁ δέ καί ἄνευ μέτρον λέγω περί θεός , ὁ μέν παλαιός ὡς γίγνομαι ὁ πρῶτος φύσις οὐρανός ὁ τε ἄλλος , προέρχομαι δέ ὁ ἀρχή οὐ πολύς θεογονία διεξέρχομαι , γίγνομαι τε ὡς πρός ἀλλήλων ὁμιλέω · ὅς ὁ ἀκούω εἰ μέν εἰς ἄλλος τις καλός ἤ μή καλός ἔχω , οὐ ῥᾴδιος ἐπιτιμάω παλαιός εἰμί , εἰς μέντοι γονεύς τε θεραπεία καί τιμή οὐ ἄν ἐγώ ποτέ ἐπαινέω λέγω οὔτε ὡς ὠφέλιμος οὔτε ὡς ὁ παράπαν ὄντως λέγω . ὁ μέν οὖν δή ὁ ἀρχαῖος περί μεθίημι καί χαίρω , καί ὅπῃ θεός φίλος , λέγω ταύτῃ · ὁ δέ ὁ νέος ἐγώ καί σοφός αἰτιάομαι ὅπῃ κακός αἴτιος . ὅδε οὖν ὁ ὁ τοιοῦτος ἐξεργάζομαι λόγος · ἐγώ γάρ καί σύ , ὅταν τεκμήριον λέγω ὡς εἰμί θεός , οὗτος αὐτός προφέρω , ἥλιος τε καί σελήνη καί ἄστρον καί γῆ ὡς θεός καί θεῖος εἰμί , ὑπό ὁ σοφός οὗτος ἀναπείθω ἄν λέγω ὡς γῆ τε καί λίθος εἰμί αὐτός καί οὐδείς ὁ ἀνθρώπειος πρᾶγμα φροντίζω δύναμαι , λόγος δέ οὗτος εὖ πως εἰς ὁ πιθανός περιπέμπω . χαλεπός γε λόγος , ὦ ξένος , λέγω τυγχάνω , εἰ γε εἷς εἰμί μόνος · νῦν δέ ὅτε πάμπολυς τυγχάνω , ἔτι χαλεπός ἄν εἰμί .