plato-philosophy.leges 1.647
φοβούμεθα δέ γε πολλάκις δόξαν , ἡγούμενοι δοξάζεσθαι κακοί , πράττοντες ἢ λέγοντές τι τῶν μὴ καλῶν · ὃν δὴ καὶ καλοῦμεν τὸν φόβον ἡμεῖς γε , οἶμαι δὲ καὶ πάντες , αἰσχύνην . τί δʼ οὔ ; τούτους δὴ δύο ἔλεγον φόβους · ὧν ὁ ἕτερος ἐναντίος μὲν ταῖς ἀλγηδόσιν καὶ τοῖς ἄλλοις φόβοις , ἐναντίος δʼ ἐστὶ ταῖς πλείσταις καὶ μεγίσταις ἡδοναῖς . ὀρθότατα λέγεις . ἆρʼ οὖν οὐ καὶ νομοθέτης , καὶ πᾶς οὗ καὶ σμικρὸν ὄφελος , τοῦτον τὸν φόβον ἐν τιμῇ μεγίστῃ σέβει , καὶ καλῶν αἰδῶ , τὸ τούτῳ θάρρος ἐναντίον ἀναίδειάν τε προσαγορεύει καὶ μέγιστον κακὸν ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ πᾶσι νενόμικεν ; ὀρθῶς λέγεις . οὐκοῦν τά τʼ ἄλλα πολλὰ καὶ μεγάλα ὁ φόβος ἡμᾶς οὗτος σῴζει , καὶ τὴν ἐν τῷ πολέμῳ νίκην καὶ σωτηρίαν ἓν πρὸς ἓν οὐδὲν οὕτως σφόδρα ἡμῖν ἀπεργάζεται ; δύο γὰρ οὖν ἐστὸν τὰ τὴν νίκην ἀπεργαζόμενα , θάρρος μὲν πολεμίων , φίλων δὲ φόβος αἰσχύνης πέρι κακῆς . ἔστι ταῦτα . ἄφοβον ἡμῶν ἄρα δεῖ γίγνεσθαι καὶ φοβερὸν ἕκαστον · ὧν δʼ ἑκάτερον ἕνεκα , διῃρήμεθα . πάνυ μὲν οὖν . καὶ μὴν ἄφοβόν γε ἕκαστον βουληθέντες ποιεῖν φόβων πολλῶν τινων , εἰς φόβον ἄγοντες αὐτὸν μετὰ νόμου , τοιοῦτον ἀπεργαζόμεθα . φαινόμεθα . τί δʼ ὅταν ἐπιχειρῶμέν τινα φοβερὸν ποιεῖν μετὰ δίκης ; ἆρʼ οὐκ ἀναισχυντίᾳ συμβάλλοντας αὐτὸν καὶ προσγυμνάζοντας νικᾶν δεῖ ποιεῖν διαμαχόμενον αὑτοῦ ταῖς ἡδοναῖς ; ἢ τῇ μὲν δειλίᾳ τῇ ἐν αὑτῷ προσμαχόμενον καὶ νικῶντα αὐτὴν δεῖ τέλεον οὕτω γίγνεσθαι πρὸς ἀνδρείαν , ἄπειρος δὲ δήπου καὶ ἀγύμναστος ὢν τῶν τοιούτων ἀγώνων ὁστισοῦν οὐδʼ ἂν ἥμισυς ἑαυτοῦ γένοιτο πρὸς ἀρετήν , σώφρων δὲ ἄρα τελέως ἔσται μὴ πολλαῖς ἡδοναῖς καὶ ἐπιθυμίαις προτρεπούσαις ἀναισχυντεῖν καὶ ἀδικεῖν διαμεμαχημένος καὶ νενικηκὼς μετὰ λόγου καὶ ἔργου καὶ τέχνης ἔν τε παιδιαῖς καὶ ἐν σπουδαῖς , ἀλλʼ ἀπαθὴς ὢν πάντων τῶν τοιούτων ; οὔκουν τόν γʼ εἰκότα λόγον ἂν ἔχοι . τί οὖν ;
Lemmas: φοβέω δέ γε πολλάκις δόξα , ἡγέομαι δοξάζω κακός , πράσσω ἤ λέγω τις ὁ μή καλός · ὅς δή καί καλέω ὁ φόβος ἐγώ γε , οἴομαι δέ καί πᾶς , αἰσχύνη . τίς δέ οὐ ; οὗτος δή δύο λέγω φόβος · ὅς ὁ ἕτερος ἐναντίος μέν ὁ ἀλγηδών καί ὁ ἄλλος φόβος , ἐναντίος δέ εἰμί ὁ πολύς καί μέγας ἡδονή . ὀρθός λέγω . ἆρα οὖν οὐ καί νομοθέτης , καί πᾶς ὅς καί μικρός ὄφελος , οὗτος ὁ φόβος ἐν τιμή μέγας σέβω , καί καλέω αἰδώς , ὁ οὗτος θάρσος ἐναντίος ἀναίδεια τε προσαγορεύω καί μέγας κακός ἴδιος τε καί δημόσιος πᾶς νομίζω ; ὀρθός λέγω . οὐκοῦν ὁ τε ἄλλος πολύς καί μέγας ὁ φόβος ἐγώ οὗτος σῴζω , καί ὁ ἐν ὁ πόλεμος νίκη καί σωτηρία εἷς πρός εἷς οὐδείς οὕτως σφόδρα ἐγώ ἀπεργάζομαι ; δύο γάρ οὖν εἰμί ὁ ὁ νίκη ἀπεργάζομαι , θάρσος μέν πολέμιος , φίλος δέ φόβος αἰσχύνη περί κακός . εἰμί οὗτος . ἄφοβος ἐγώ ἄρα δέω γίγνομαι καί φοβερός ἕκαστος · ὅς δέ ἑκάτερος ἕνεκα , διαλέγω . πάνυ μέν οὖν . καί μήν ἄφοβος γε ἕκαστος βούλομαι ποιέω φόβος πολύς τις , εἰς φόβος ἄγω αὐτός μετά νόμος , τοιοῦτος ἀπεργάζομαι . φαίνω . τίς δέ ὅταν ἐπιχειρέω τις φοβερός ποιέω μετά δίκη ; ἆρα οὐ ἀναισχυντία συμβάλλω αὐτός καί προσγυμνάζω νικάω δέω ποιέω διαμάχομαι ἑαυτοῦ ὁ ἡδονή ; ἤ ὁ μέν δειλία ὁ ἐν ἑαυτοῦ προσμάχομαι καί νικάω αὐτός δέω τέλειος οὕτως γίγνομαι πρός ἀνδρεία , ἄπειρος δέ δήπου καί ἀγύμναστος εἰμί ὁ τοιοῦτος ἀγών ὅστις οὐδέ ἄν ἥμισυς ἑαυτοῦ γίγνομαι πρός ἀρετή , σώφρων δέ ἄρα τέλειος εἰμί μή πολύς ἡδονή καί ἐπιθυμία προσρέπω ἀναισχυντέω καί ἀδικέω διαμάχομαι καί νικάω μετά λόγος καί ἔργον καί τέχνη ἐν τε παιδιά καί ἐν σπουδή , ἀλλά ἀπαθής εἰμί πᾶς ὁ τοιοῦτος ; οὔκουν ὁ γε ἔοικα λόγος ἄν ἔχω . τίς οὖν ;