plato-philosophy.leges 12.950
πέφυκεν δὲ ἡ πόλεων ἐπιμειξία πόλεσιν ἤθη κεραννύναι παντοδαπά , καινοτομίας ἀλλήλοις ἐμποιούντων ξένων ξένοις · ὃ δὴ τοῖς μὲν εὖ πολιτευομένοις διὰ νόμων ὀρθῶν βλάβην ἂν φέροι μεγίστην πασῶν , ταῖς δὲ πλείσταις πόλεσιν , ἅτε οὐδαμῶς εὐνομουμέναις , οὐδὲν διαφέρει φύρεσθαι δεχομένους τε αὐτοῖς ξένους καὶ αὐτοὺς εἰς τὰς ἄλλας ἐπικωμάζοντας πόλεις , ὅταν ἐπιθυμήσῃ τις ἀποδημίας ὁπῃοῦν καὶ ὁπότε , εἴτε νέος εἴτε καὶ πρεσβύτερος ὤν . τὸ δʼ αὖ μήτε ἄλλους δέχεσθαι μήτε αὐτοὺς ἄλλοσε ἀποδημεῖν ἅμα μὲν οὐκ ἐγχωρεῖ τό γε παράπαν , ἔτι δὲ ἄγριον καὶ ἀπηνὲς φαίνοιτʼ ἂν τοῖς ἄλλοις ἀνθρώποις , ὀνόμασίν τε χαλεποῖς ταῖσιν λεγομέναις ξενηλασίαις χρωμένους καὶ τρόποις αὐθάδεσι καὶ χαλεποῖς , ὡς δοκοῖεν ἄν · χρὴ δὲ οὔποτε περὶ σμικροῦ ποιεῖσθαι τὸ δοκεῖν ἀγαθοὺς εἶναι τοῖς ἄλλοις ἢ μὴ δοκεῖν . οὐ γὰρ ὅσον οὐσίας ἀρετῆς ἀπεσφαλμένοι τυγχάνουσιν οἱ πολλοί , τοσοῦτον καὶ τοῦ κρίνειν τοὺς ἄλλους ὅσοι πονηροὶ καὶ χρηστοί , θεῖον δέ τι καὶ εὔστοχον ἔνεστι καὶ τοῖσιν κακοῖς , ὥστε πάμπολλοι καὶ τῶν σφόδρα κακῶν εὖ τοῖς λόγοις καὶ ταῖς δόξαις διαιροῦνται τοὺς ἀμείνους τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς χείρονας . διὸ καλὸν ταῖς πολλαῖς πόλεσι τὸ παρακέλευμά ἐστιν , προτιμᾶν τὴν εὐδοξίαν πρὸς τῶν πολλῶν . τὸ μὲν γὰρ ὀρθότατον καὶ μέγιστον , ὄντα ἀγαθὸν ἀληθῶς οὕτω τὸν εὔδοξον βίον θηρεύειν , χωρὶς δὲ μηδαμῶς , τόν γε τέλεον ἄνδρα ἐσόμενον , καὶ δὴ καὶ τῇ κατὰ Κρήτην οἰκιζομένῃ πόλει πρέπον ἂν εἴη δόξαν πρὸς τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ὅτι καλλίστην τε καὶ ἀρίστην παρασκευάζεσθαι πρὸς ἀρετήν · πᾶσα δʼ ἐλπὶς αὐτὴν ἐκ τῶν εἰκότων , ἄνπερ κατὰ λόγον γίγνηται , μετʼ ὀλίγων ἥλιον ὄψεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους θεοὺς ἐν ταῖς εὐνόμοις πόλεσι καὶ χώραις . ὧδε οὖν χρὴ ποιεῖν περὶ ἀποδημίας εἰς ἄλλας χώρας καὶ τόπους καὶ περὶ ὑποδοχῆς ξένων . πρῶτον μὲν νεωτέρῳ ἐτῶν τετταράκοντα μὴ ἐξέστω ἀποδημῆσαι μηδαμῇ μηδαμῶς , ἔτι τε ἰδίᾳ μηδενί , δημοσίᾳ δʼ ἔστω κήρυξιν ἢ πρεσβείαις ἢ καί τισι θεωροῖς · τὰς δὲ κατὰ πόλεμον καὶ στρατείας ἀποδημίας οὐκ ἐν ἐκδημίαις πολιτικαῖς ἄξιον ἀγορεύειν ὡς τούτων οὔσας .
Lemmas: φύω δέ ὁ πόλις ἐπιμειξία πόλις ἦθος κεράννυμι παντοδαπός , καινοτομία ἀλλήλων ἐμποιέω ξένος ξένος · ὅς δή ὁ μέν εὖ πολιτεύω διά νόμος ὀρθός βλάβη ἄν φέρω μέγας πᾶς , ὁ δέ πολύς πόλις , ἅτε οὐδαμῶς εὐνομέομαι , οὐδείς διαφέρω φύρω δέχομαι τε αὐτός ξένος καί αὐτός εἰς ὁ ἄλλος ἐπικωμάζω πόλις , ὅταν ἐπιθυμέω τις ἀποδημία ὅπῃ καί ὁπότε , εἴτε νέος εἴτε καί πρέσβυς εἰμί . ὁ δέ αὖ μήτε ἄλλος δέχομαι μήτε αὐτός ἄλλοτε ἀποδημέω ἅμα μέν οὐ ἐγχωρέω ὁ γε παράπαν , ἔτι δέ ἄγριος καί ἀπηνής φαίνω ἄν ὁ ἄλλος ἄνθρωπος , ὄνομα τε χαλεπός ὁ λέγω ξενηλασία χράω καί τρόπος αὐθάδης καί χαλεπός , ὡς δοκέω ἄν · χρή δέ οὔποτε περί μικρός ποιέω ὁ δοκέω ἀγαθός εἰμί ὁ ἄλλος ἤ μή δοκέω . οὐ γάρ ὅσος οὐσία ἀρετή ἀποσφάλλω τυγχάνω ὁ πολύς , τοσοῦτος καί ὁ κρίνω ὁ ἄλλος ὅσος πονηρός καί χρηστός , θεῖος δέ τις καί εὔστοχος ἔνειμι καί ὁ κακός , ὥστε πάμπολυς καί ὁ σφόδρα κακός εὖ ὁ λόγος καί ὁ δόξα διαιρέω ὁ ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος καί ὁ κακός . διό καλός ὁ πολύς πόλις ὁ παρακέλευμα εἰμί , προτιμάω ὁ εὐδοξία πρός ὁ πολύς . ὁ μέν γάρ ὀρθός καί μέγας , εἰμί ἀγαθός ἀληθής οὕτως ὁ εὔδοξος βίος θηρεύω , χωρίς δέ μηδαμῶς , ὁ γε τέλειος ἀνήρ εἰμί , καί δή καί ὁ κατά Κρήτη οἰκίζω πόλις πρέπω ἄν εἰμί δόξα πρός ὁ ἄλλος ἄνθρωπος ὅτι καλός τε καί ἀγαθός παρασκευάζω πρός ἀρετή · πᾶς δέ ἐλπίς αὐτός ἐκ ὁ ἔοικα , ἐάν κατά λόγος γίγνομαι , μετά ὀλίγος ἥλιος ὁράω καί ὁ ἄλλος θεός ἐν ὁ εὔνομος πόλις καί χώρα . ὧδε οὖν χρή ποιέω περί ἀποδημία εἰς ἄλλος χώρα καί τόπος καί περί ὑποδοχή ξένος . πρῶτος μέν νέος ἔτος τεσσαράκοντα μή ἔξεστι ἀποδημέω μηδαμῇ μηδαμῶς , ἔτι τε ἴδιος μηδείς , δημοσίᾳ δέ εἰμί κῆρυξ ἤ πρεσβεία ἤ καί τις θεωρός · ὁ δέ κατά πόλεμος καί στρατεία ἀποδημία οὐ ἐν ἐκδημία πολιτικός ἄξιος ἀγορεύω ὡς οὗτος εἰμί .