plato-philosophy.leges 9.854
ὧν ἕνεκα μὲν μάλιστα , ὅμως δὲ καὶ σύμπασαν τὴν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἀσθένειαν εὐλαβούμενος , ἐρῶ τὸν τῶν ἱεροσύλων πέρι νόμον καὶ τῶν ἄλλων πάντων τῶν τοιούτων ὅσα δυσίατα καὶ ἀνίατα . προοίμια δὲ τούτοισι , κατὰ τὸν ἔμπροσθεν λόγον ὁμολογηθέντα , προρρητέον ἅπασιν ὡς βραχύτατα . λέγοι δή τις ἂν ἐκείνῳ διαλεγόμενος ἅμα καὶ παραμυθούμενος , ὃν ἐπιθυμία κακὴ παρακαλοῦσα μεθʼ ἡμέραν τε καὶ ἐπεγείρουσα νύκτωρ ἐπί τι τῶν ἱερῶν ἄγει συλήσοντα , τάδε · ὦ θαυμάσιε , οὐκ ἀνθρώπινόν σε κακὸν οὐδὲ θεῖον κινεῖ τὸ νῦν ἐπὶ τὴν ἱεροσυλίαν προτρέπον ἰέναι , οἶστρος δέ σέ τις ἐμφυόμενος ἐκ παλαιῶν καὶ ἀκαθάρτων τοῖς ἀνθρώποις ἀδικημάτων , περιφερόμενος ἀλιτηριώδης , ὃν εὐλαβεῖσθαι χρεὼν παντὶ σθένει · τίς δʼ ἐστὶν εὐλάβεια , μαθέ . ὅταν σοι προσπίπτῃ τι τῶν τοιούτων δογμάτων , ἴθι ἐπὶ τὰς ἀποδιοπομπήσεις , ἴθι ἐπὶ θεῶν ἀποτροπαίων ἱερὰ ἱκέτης , ἴθι ἐπὶ τὰς τῶν λεγομένων ἀνδρῶν ὑμῖν ἀγαθῶν συνουσίας , καὶ τὰ μὲν ἄκουε , τὰ δὲ πειρῶ λέγειν αὐτός , ὡς δεῖ τὰ καλὰ καὶ τὰ δίκαια πάντα ἄνδρα τιμᾶν · τὰς δὲ τῶν κακῶν συνουσίας φεῦγε ἀμεταστρεπτί . καὶ ἐὰν μέν σοι δρῶντι ταῦτα λωφᾷ τι τὸ νόσημα · εἰ δὲ μή , καλλίω θάνατον σκεψάμενος ἀπαλλάττου τοῦ βίου.ταῦτα ἡμῶν ᾀδόντων προοίμια τοῖς πάντα ταῦτα ἐπινοοῦσιν ὅσα ἀνόσια ἔργα καὶ πολιτοφθόρα , τῷ μὲν πειθομένῳ τὸν νόμον ἐᾶν σιγῇ δεῖ , τῷ δὲ ἀπειθοῦντι μετὰ τὸ προοίμιον ᾄδειν μέγα · ὃς δʼ ἂν ἱεροσυλῶν ληφθῇ , ἐὰν μὲν ᾖ δοῦλος ἢ ξένος , ἐν τῷ προσώπῳ καὶ ταῖς χερσὶ γραφεὶς τὴν συμφοράν , καὶ μαστιγωθεὶς ὁπόσας ἂν δόξῃ τοῖς δικασταῖς , ἐκτὸς τῶν ὅρων τῆς χώρας γυμνὸς ἐκβληθήτω · τάχα γὰρ ἂν δοὺς ταύτην τὴν δίκην γένοιτʼ ἂν βελτίων σωφρονισθείς . οὐ γὰρ ἐπὶ κακῷ δίκη γίγνεται οὐδεμία γενομένη κατὰ νόμον , δυοῖν δὲ θάτερον ἀπεργάζεται σχεδόν · ἢ γὰρ βελτίονα ἢ μοχθηρότερον ἧττον ἐξηργάσατο τὸν τὴν δίκην παρασχόντα . πολίτης δὲ ἄν τίς ποτέ τι τοιοῦτον δρῶν ἀναφανῇ , περὶ θεοὺς ἢ περὶ γονέας ἢ περὶ πόλιν ἠδικηκὼς τῶν μεγάλων τινα καὶ ἀπορρήτων ἀδικιῶν , ὡς ἀνίατον ἤδη τοῦτον ὄντα ὁ δικαστὴς διανοείσθω , λογιζόμενος οἵας παιδείας τε καὶ τροφῆς ἐκ παιδὸς τυγχάνων οὐκ ἀπέσχετο τῶν μεγίστων κακῶν .
Lemmas: ὅς ἕνεκα μέν μάλα , ὅμως δέ καί σύμπας ὁ ὁ ἀνθρώπινος φύσις ἀσθένεια εὐλαβέομαι , λέγω ὁ ὁ ἱερόσυλος περί νόμος καί ὁ ἄλλος πᾶς ὁ τοιοῦτος ὅσος δυσίατος καί ἀνίατος . προοίμιον δέ οὗτος , κατά ὁ ἔμπροσθεν λόγος ὁμολογέω , προρρητέον ἅπας ὡς βραχύς . λέγω δή τις ἄν ἐκεῖνος διαλέγω ἅμα καί παραμυθέομαι , ὅς ἐπιθυμία κακός παρακαλέω μετά ἡμέρα τε καί ἐπεγείρω νύκτωρ ἐπί τις ὁ ἱερός ἄγω συλάω , ὅδε · ὦ θαυμάσιος , οὐ ἀνθρώπινος σύ κακός οὐδέ θεῖος κινέω ὁ νῦν ἐπί ὁ ἱεροσυλία προτρέπω ἔρχομαι , οἶστρος δέ σύ τις ἐμφύω ἐκ παλαιός καί ἀκάθαρτος ὁ ἄνθρωπος ἀδίκημα , περιφέρω ἀλιτηριώδης , ὅς εὐλαβέομαι χρεών πᾶς σθένος · τίς δέ εἰμί εὐλάβεια , μηθ́υμι . ὅταν σύ προσπίπτω τις ὁ τοιοῦτος δόγμα , ἔρχομαι ἐπί ὁ ἀποδιοπόμπησις , ἔρχομαι ἐπί θεός ἀποτρόπαιος ἱερός ἱκέτης , ἔρχομαι ἐπί ὁ ὁ λέγω ἀνήρ σύ ἀγαθός συνουσία , καί ὁ μέν ἀκούω , ὁ δέ πειράω λέγω αὐτός , ὡς δέω ὁ καλός καί ὁ δίκαιος πᾶς ἀνήρ τιμάω · ὁ δέ ὁ κακός συνουσία φεύγω ἀμεταστρεπτί . καί ἐάν μέν σύ δράω οὗτος λωφάω τις ὁ νόσημα · εἰ δέ μή , καλός θάνατος σκοπέω ἀπαλλάσσω ὁ βίου.ταῦτα ἐγώ ἀείδω προοίμιον ὁ πᾶς οὗτος ἐπινοέω ὅσος ἀνόσιος ἔργον καί πολιτοφθόρος , ὁ μέν πείθω ὁ νόμος ἐάω σιγή δέω , ὁ δέ ἀπειθέω μετά ὁ προοίμιον ἀείδω μέγας · ὅς δέ ἄν ἱεροσυλέω λαμβάνω , ἐάν μέν εἰμί δοῦλος ἤ ξένος , ἐν ὁ πρόσωπον καί ὁ χείρ γράφω ὁ συμφορά , καί μαστιγόω ὁπόσος ἄν δοκέω ὁ δικαστής , ἐκτός ὁ ὅρος ὁ χώρα γυμνός ἐκβάλλω · τάχα γάρ ἄν δίδωμι οὗτος ὁ δίκη γίγνομαι ἄν ἀγαθός σωφρονίζω . οὐ γάρ ἐπί κακός δίκη γίγνομαι οὐδείς γίγνομαι κατά νόμος , δύο δέ ἕτερος ἀπεργάζομαι σχεδόν · ἤ γάρ ἀγαθός ἤ μοχθηρός ἥσσων ἐξεργάζομαι ὁ ὁ δίκη παρέχω . πολίτης δέ ἐάν τίς ποτέ τις τοιοῦτος δράω ἀναφαίνω , περί θεός ἤ περί γονεύς ἤ περί πόλις ἀδικέω ὁ μέγας τις καί ἀπόρρητος ἀδικία , ὡς ἀνίατος ἤδη οὗτος εἰμί ὁ δικαστής διανοέω , λογίζομαι οἷος παιδεία τε καί τροφή ἐκ παῖς τυγχάνω οὐ ἀπέχω ὁ μέγας κακός .