plato-philosophy.laches 186
τοῦτο μὲν ἀληθῆ λέγεις . καὶ ἡμᾶς ἄρα δεῖ , ὦ Λάχης τε καὶ Νικία—ἐπειδὴ Λυσίμαχος καὶ Μελησίας εἰς συμβουλὴν παρεκαλεσάτην ἡμᾶς περὶ τοῖν ὑέοιν , προθυμούμενοι αὐτοῖν ὅτι ἀρίστας γενέσθαι τὰς ψυχάς—εἰ μέν φαμεν ἔχειν , ἐπιδεῖξαι αὐτοῖς καὶ διδασκάλους οἵτινες αὐτοὶ πρῶτον ἀγαθοὶ ὄντες καὶ πολλῶν νέων τεθεραπευκότες ψυχὰς ἔπειτα καὶ ἡμᾶς διδάξαντες φαίνονται · ἢ εἴ τις ἡμῶν αὐτῶν ἑαυτῷ διδάσκαλον μὲν οὔ φησι γεγονέναι , ἀλλʼ οὖν ἔργα αὐτὸν αὑτοῦ ἔχειν εἰπεῖν καὶ ἐπιδεῖξαι τίνες Ἀθηναίων ἢ τῶν ξένων , ἢ δοῦλοι ἢ ἐλεύθεροι , διʼ ἐκεῖνον ὁμολογουμένως ἀγαθοὶ γεγόνασιν · εἰ δὲ μηδὲν ἡμῖν τούτων ὑπάρχει , ἄλλους κελεύειν ζητεῖν καὶ μὴ ἐν ἑταίρων ἀνδρῶν ὑέσιν κινδυνεύειν διαφθείροντας τὴν μεγίστην αἰτίαν ἔχειν ὑπὸ τῶν οἰκειοτάτων . ἐγὼ μὲν οὖν , ὦ Λυσίμαχέ τε καὶ Μελησία , πρῶτος περὶ ἐμαυτοῦ λέγω ὅτι διδάσκαλός μοι οὐ γέγονε τούτου πέρι . καίτοι ἐπιθυμῶ γε τοῦ πράγματος ἐκ νέου ἀρξάμενος . ἀλλὰ τοῖς μὲν σοφισταῖς οὐκ ἔχω τελεῖν μισθούς , οἵπερ μόνοι ἐπηγγέλλοντό με οἷοί τʼ εἶναι ποιῆσαι καλόν τε κἀγαθόν · αὐτὸς δʼ αὖ εὑρεῖν τὴν τέχνην ἀδυνατῶ ἔτι νυνί . εἰ δὲ Νικίας ἢ Λάχης ηὕρηκεν ἢ μεμάθηκεν , οὐκ ἂν θαυμάσαιμι · καὶ γὰρ χρήμασιν ἐμοῦ δυνατώτεροι , ὥστε μαθεῖν παρʼ ἄλλων , καὶ ἅμα πρεσβύτεροι , ὥστε ἤδη ηὑρηκέναι . δοκοῦσι δή μοι δυνατοὶ εἶναι παιδεῦσαι ἄνθρωπον · οὐ γὰρ ἄν ποτε ἀδεῶς ἀπεφαίνοντο περὶ ἐπιτηδευμάτων νέῳ χρηστῶν τε καὶ πονηρῶν , εἰ μὴ αὑτοῖς ἐπίστευον ἱκανῶς εἰδέναι . τὰ μὲν οὖν ἄλλα ἔγωγε τούτοις πιστεύω · ὅτι δὲ διαφέρεσθον ἀλλήλοιν , ἐθαύμασα . τοῦτο οὖν σου ἐγὼ ἀντιδέομαι , ὦ Λυσίμαχε · καθάπερ ἄρτι Λάχης μὴ ἀφίεσθαί σε ἐμοῦ διεκελεύετο ἀλλὰ ἐρωτᾶν , καὶ ἐγὼ νῦν παρακελεύομαί σοι μὴ ἀφίεσθαι Λάχητος μηδὲ Νικίου , ἀλλʼ ἐρωτᾶν λέγοντα ὅτι ὁ μὲν Σωκράτης οὔ φησιν ἐπαΐειν περὶ τοῦ πράγματος οὐδʼ ἱκανὸς εἶναι διακρῖναι ὁπότερος ὑμῶν ἀληθῆ λέγει—οὔτε γὰρ εὑρετὴς οὔτε μαθητὴς οὐδενὸς περὶ τῶν τοιούτων γεγονέναι —
Lemmas: οὗτος μέν ἀληθής λέγω . καί ἐγώ ἄρα δέω , ὦ Λάχης τε καί Νικία—ἐπειδὴ Λυσίμαχος καί Μελησίας εἰς συμβουλή παρακαλέω ἐγώ περί ὁ υἱός , προθυμέομαι αὐτός ὅτι ἀγαθός γίγνομαι ὁ ψυχάς—εἰ μέν φημί ἔχω , ἐπιδείκνυμι αὐτός καί διδάσκαλος ὅστις αὐτός πρῶτος ἀγαθός εἰμί καί πολύς νέος θεραπεύω ψυχή ἔπειτα καί ἐγώ διδάσκω φαίνω · ἤ εἰ τις ἐγώ αὐτός ἑαυτοῦ διδάσκαλος μέν οὐ φημί γίγνομαι , ἀλλά οὖν ἔργον αὐτός ἑαυτοῦ ἔχω λέγω καί ἐπιδείκνυμι τίς Ἀθηναῖος ἤ ὁ ξένος , ἤ δοῦλος ἤ ἐλεύθερος , διά ἐκεῖνος ὁμολογουμένως ἀγαθός γίγνομαι · εἰ δέ μηδείς ἐγώ οὗτος ὑπάρχω , ἄλλος κελεύω ζητέω καί μή ἐν ἑταῖρος ἀνήρ υἱός κινδυνεύω διαφθείρω ὁ μέγας αἰτία ἔχω ὑπό ὁ οἰκεῖος . ἐγώ μέν οὖν , ὦ Λυσίμαχος τε καί Μελησίας , πρῶτος περί ἐμαυτοῦ λέγω ὅτι διδάσκαλος ἐγώ οὐ γίγνομαι οὗτος περί . καίτοι ἐπιθυμέω γε ὁ πρᾶγμα ἐκ νέος ἄρχω . ἀλλά ὁ μέν σοφιστής οὐ ἔχω τελέω μισθός , ὅς μόνος ἐπαγγέλλω ἐγώ οἷος τε εἰμί ποιέω καλός τε ἀγαθός · αὐτός δέ αὖ εὑρίσκω ὁ τέχνη ἀδυνατέω ἔτι νυνί . εἰ δέ Νικίας ἤ Λάχης εὑρίσκω ἤ μανθάνω , οὐ ἄν θαυμάζω · καί γάρ χρῆμα ἐγώ δυνατός , ὥστε μανθάνω παρά ἄλλος , καί ἅμα πρέσβυς , ὥστε ἤδη εὑρίσκω . δοκέω δή ἐγώ δυνατός εἰμί παιδεύω ἄνθρωπος · οὐ γάρ ἄν ποτέ ἀδεής ἀποφαίνω περί ἐπιτήδευμα νέος χρηστός τε καί πονηρός , εἰ μή ἑαυτοῦ πιστεύω ἱκανός οἶδα . ὁ μέν οὖν ἄλλος ἐγώ οὗτος πιστεύω · ὅτι δέ διαφέρω ἀλλήλων , θαυμάζω . οὗτος οὖν σύ ἐγώ ἀντιδέομαι , ὦ Λυσίμαχος · καθά ἄρτι Λάχης μή ἀφίημι σύ ἐγώ διακελεύομαι ἀλλά ἐρωτάω , καί ἐγώ νῦν παρακελεύομαι σύ μή ἀφίημι Λάχης μηδέ Νικίας , ἀλλά ἐρωτάω λέγω ὅτι ὁ μέν Σωκράτης οὐ φημί ἐπαΐω περί ὁ πρᾶγμα οὐδέ ἱκανός εἰμί διακρίνω ὁπότερος σύ ἀληθής λέγω γάρ εὑρετής οὔτε μαθητής οὐδείς περί ὁ τοιοῦτος γίγνομαι —