plato-philosophy.laches 192
ἀλλʼ ὧδε λέγω , ὥσπερ ἂν εἰ τάχος ἠρώτων τί ποτʼ ἐστίν , ὃ καὶ ἐν τῷ τρέχειν τυγχάνει ὂν ἡμῖν καὶ ἐν τῷ κιθαρίζειν καὶ ἐν τῷ λέγειν καὶ ἐν τῷ μανθάνειν καὶ ἐν ἄλλοις πολλοῖς , καὶ σχεδόν τι αὐτὸ κεκτήμεθα , οὗ καὶ πέρι ἄξιον λέγειν , ἢ ἐν ταῖς τῶν χειρῶν πράξεσιν ἢ σκελῶν ἢ στόματός τε καὶ φωνῆς ἢ διανοίας · ἢ οὐχ οὕτω καὶ σὺ λέγεις ; πάνυ γε . εἰ τοίνυν τίς με ἔροιτο · ὦ Σώκρατες , τί λέγεις τοῦτο ὃ ἐν πᾶσιν ὀνομάζεις ταχυτῆτα εἶναι ; εἴποιμʼ ἂν αὐτῷ ὅτι τὴν ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ πολλὰ διαπραττομένην δύναμιν ταχυτῆτα ἔγωγε καλῶ καὶ περὶ φωνὴν καὶ περὶ δρόμον καὶ περὶ τἆλλα πάντα . ὀρθῶς γε σὺ λέγων . πειρῶ δὴ καὶ σύ , ὦ Λάχης , τὴν ἀνδρείαν οὕτως εἰπεῖν τίς οὖσα δύναμις ἡ αὐτὴ ἐν ἡδονῇ καὶ ἐν λύπῃ καὶ ἐν ἅπασιν οἷς νυνδὴ ἐλέγομεν αὐτὴν εἶναι , ἔπειτα ἀνδρεία κέκληται . δοκεῖ τοίνυν μοι καρτερία τις εἶναι τῆς ψυχῆς , εἰ τό γε διὰ πάντων πεφυκὸς δεῖ εἰπεῖν . ἀλλὰ μὴν δεῖ , εἴ γε τὸ ἐρωτώμενον ἀποκρινούμεθα ἡμῖν αὐτοῖς . τοῦτο τοίνυν ἔμοιγε φαίνεται · οὔτι πᾶσά γε , ὡς ἐγᾦμαι , καρτερία ἀνδρεία σοι φαίνεται . τεκμαίρομαι δὲ ἐνθένδε · σχεδὸν γάρ τι οἶδα , ὦ Λάχης , ὅτι τῶν πάνυ καλῶν πραγμάτων ἡγῇ σὺ ἀνδρείαν εἶναι . εὖ μὲν οὖν ἴσθι ὅτι τῶν καλλίστων . οὐκοῦν ἡ μὲν μετὰ φρονήσεως καρτερία καλὴ κἀγαθή ; πάνυ γε . τί δʼ ἡ μετʼ ἀφροσύνης ; οὐ τοὐναντίον ταύτῃ βλαβερὰ καὶ κακοῦργος ; ναί . καλὸν οὖν τι φήσεις σὺ εἶναι τὸ τοιοῦτον , ὂν κακοῦργόν τε καὶ βλαβερόν ; οὔκουν δίκαιόν γε , ὦ Σώκρατες . οὐκ ἄρα τήν γε τοιαύτην καρτερίαν ἀνδρείαν ὁμολογήσεις εἶναι , ἐπειδήπερ οὐ καλή ἐστιν , ἡ δὲ ἀνδρεία καλόν ἐστιν . ἀληθῆ λέγεις . ἡ φρόνιμος ἄρα καρτερία κατὰ τὸν σὸν λόγον ἀνδρεία ἂν εἴη . ἔοικεν . ἴδωμεν δή , ἡ εἰς τί φρόνιμος ; ἢ ἡ εἰς ἅπαντα καὶ τὰ μεγάλα καὶ τὰ σμικρά ; οἷον εἴ τις καρτερεῖ ἀναλίσκων ἀργύριον φρονίμως , εἰδὼς ὅτι ἀναλώσας πλέον ἐκτήσεται , τοῦτον ἀνδρεῖον καλοῖς ἄν ; μὰ Δίʼ οὐκ ἔγωγε .
Lemmas: ἀλλά ὧδε λέγω , ὥσπερ ἄν εἰ τάχος ἐρωτάω τίς ποτέ εἰμί , ὅς καί ἐν ὁ τρέχω τυγχάνω εἰμί ἐγώ καί ἐν ὁ κιθαρίζω καί ἐν ὁ λέγω καί ἐν ὁ μανθάνω καί ἐν ἄλλος πολύς , καί σχεδόν τις αὐτός κτάομαι , ὅς καί περί ἄξιος λέγω , ἤ ἐν ὁ ὁ χείρ πρᾶξις ἤ σκέλος ἤ στόμα τε καί φωνή ἤ διάνοια · ἤ οὐ οὕτως καί σύ λέγω ; πάνυ γε . εἰ τοίνυν τις ἐγώ ἔρομαι · ὦ Σωκράτης , τίς λέγω οὗτος ὅς ἐν πᾶς ὀνομάζω ταχυτής εἰμί ; λέγω ἄν αὐτός ὅτι ὁ ἐν ὀλίγος χρόνος πολύς διαπράσσω δύναμις ταχυτής ἐγώ καλέω καί περί φωνή καί περί δρόμος καί περί ἄλλος πᾶς . ὀρθός γε σύ λέγω . πειράω δή καί σύ , ὦ Λάχης , ὁ ἀνδρεία οὕτως λέγω τίς εἰμί δύναμις ὁ αὐτός ἐν ἡδονή καί ἐν λύπη καί ἐν ἅπας ὅς νυνδί λέγω αὐτός εἰμί , ἔπειτα ἀνδρεία καλέω . δοκέω τοίνυν ἐγώ καρτερία τις εἰμί ὁ ψυχή , εἰ ὁ γε διά πᾶς φύω δέω λέγω . ἀλλά μήν δέω , εἰ γε ὁ ἐρωτάω ἀποκρίνω ἐγώ αὐτός . οὗτος τοίνυν ἐγώ φαίνω · οὔτι πᾶς γε , ὡς οἴομαι , καρτερία ἀνδρεία σύ φαίνω . τεκμαίρομαι δέ ἐνθένδε · σχεδόν γάρ τις οἶδα , ὦ Λάχης , ὅτι ὁ πάνυ καλός πρᾶγμα ἡγέομαι σύ ἀνδρεία εἰμί . εὖ μέν οὖν οἶδα ὅτι ὁ καλός . οὐκοῦν ὁ μέν μετά φρόνησις καρτερία καλός ἀγαθός ; πάνυ γε . τίς δέ ὁ μετά ἀφροσύνη ; οὐ ἐναντίος οὗτος βλαβερός καί κακοῦργος ; ναί . καλός οὖν τις φημί σύ εἰμί ὁ τοιοῦτος , εἰμί κακοῦργος τε καί βλαβερός ; οὔκουν δίκαιος γε , ὦ Σωκράτης . οὐ ἄρα ὁ γε τοιοῦτος καρτερία ἀνδρεία ὁμολογέω εἰμί , ἐπειδή οὐ καλός εἰμί , ὁ δέ ἀνδρεία καλός εἰμί . ἀληθής λέγω . ὁ φρόνιμος ἄρα καρτερία κατά ὁ σός λόγος ἀνδρεία ἄν εἰμί . ἔοικα . ὁράω δή , ὁ εἰς τίς φρόνιμος ; ἤ ὁ εἰς ἅπας καί ὁ μέγας καί ὁ μικρός ; οἷος εἰ τις καρτερέω ἀναλίσκω ἀργύριον φρόνιμος , οἶδα ὅτι ἀναλίσκω πολύς κτέομαι , οὗτος ἀνδρεῖος καλός ἄν ; μά Ζεύς οὐ ἐγώ .