plato-philosophy.laches 196
ὧι ἐγὼ λέγω πολὺ μᾶλλον , ὦ βέλτιστε · ἐπεὶ μάντιν γε τὰ σημεῖα μόνον δεῖ γιγνώσκειν τῶν ἐσομένων , εἴτε τῳ θάνατος εἴτε νόσος εἴτε ἀποβολὴ χρημάτων ἔσται , εἴτε νίκη εἴτε ἧττα ἢ πολέμου ἢ καὶ ἄλλης τινὸς ἀγωνίας · ὅτι δέ τῳ ἄμεινον τούτων ἢ παθεῖν ἢ μὴ παθεῖν , τί μᾶλλον μάντει προσήκει κρῖναι ἢ ἄλλῳ ὁτῳοῦν ; ἀλλʼ ἐγὼ τούτου οὐ μανθάνω , ὦ Σώκρατες , ὅτι βούλεται λέγειν · οὔτε γὰρ μάντιν οὔτε ἰατρὸν οὔτε ἄλλον οὐδένα δηλοῖ ὅντινα λέγει τὸν ἀνδρεῖον , εἰ μὴ εἰ θεόν τινα λέγει αὐτὸν εἶναι . ἐμοὶ μὲν οὖν φαίνεται Νικίας οὐκ ἐθέλειν γενναίως ὁμολογεῖν ὅτι οὐδὲν λέγει , ἀλλὰ στρέφεται ἄνω καὶ κάτω ἐπικρυπτόμενος τὴν αὑτοῦ ἀπορίαν · καίτοι κἂν ἡμεῖς οἷοί τε ἦμεν ἄρτι ἐγώ τε καὶ σὺ τοιαῦτα στρέφεσθαι , εἰ ἐβουλόμεθα μὴ δοκεῖν ἐναντία ἡμῖν αὐτοῖς λέγειν . εἰ μὲν οὖν ἐν δικαστηρίῳ ἡμῖν οἱ λόγοι ἦσαν , εἶχεν ἄν τινα λόγον ταῦτα ποιεῖν · νῦν δὲ τί ἄν τις ἐν συνουσίᾳ τοιᾷδε μάτην κενοῖς λόγοις αὐτὸς αὑτὸν κοσμοῖ ; οὐδὲν οὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖ , ὦ Λάχης · ἀλλʼ ὁρῶμεν μὴ Νικίας οἴεταί τι λέγειν καὶ οὐ λόγου ἕνεκα ταῦτα λέγει . αὐτοῦ οὖν σαφέστερον πυθώμεθα τί ποτε νοεῖ · καὶ ἐάν τι φαίνηται λέγων , συγχωρησόμεθα , εἰ δὲ μή , διδάξομεν . σὺ τοίνυν , ὦ Σώκρατες , εἰ βούλει πυνθάνεσθαι , πυνθάνου · ἐγὼ δʼ ἴσως ἱκανῶς πέπυσμαι . ἀλλʼ οὐδέν με κωλύει · κοινὴ γὰρ ἔσται ἡ πύστις ὑπὲρ ἐμοῦ τε καὶ σοῦ . πάνυ μὲν οὖν . λέγε δή μοι , ὦ Νικία—μᾶλλον δʼ ἡμῖν · κοινούμεθα γὰρ ἐγώ τε καὶ Λάχης τὸν λόγον—τὴν ἀνδρείαν ἐπιστήμην φῂς δεινῶν τε καὶ θαρραλέων εἶναι ; ἔγωγε . τοῦτο δὲ οὐ παντὸς δὴ εἶναι ἀνδρὸς γνῶναι , ὁπότε γε μήτε ἰατρὸς μήτε μάντις αὐτὸ γνώσεται μηδὲ ἀνδρεῖος ἔσται , ἐὰν μὴ αὐτὴν ταύτην τὴν ἐπιστήμην προσλάβῃ · οὐχ οὕτως ἔλεγες ; οὕτω μὲν οὖν . κατὰ τὴν παροιμίαν ἄρα τῷ ὄντι οὐκ ἂν πᾶσα ὗς γνοίη οὐδʼ ἂν ἀνδρεία γένοιτο . οὔ μοι δοκεῖ . δῆλον δή , ὦ Νικία , ὅτι οὐδὲ τὴν Κρομμυωνίαν ὗν πιστεύεις σύ γε ἀνδρείαν γεγονέναι . τοῦτο δὲ λέγω οὐ παίζων , ἀλλʼ ἀναγκαῖον οἶμαι τῷ ταῦτα λέγοντι μηδενὸς θηρίου ἀποδέχεσθαι ἀνδρείαν , ἢ συγχωρεῖν θηρίον τι οὕτω σοφὸν εἶναι , ὥστε ἃ ὀλίγοι ἀνθρώπων ἴσασι διὰ τὸ χαλεπὰ εἶναι γνῶναι , ταῦτα λέοντα ἢ πάρδαλιν ἤ τινα κάπρον φάναι εἰδέναι · ἀλλʼ ἀνάγκη ὁμοίως λέοντα καὶ ἔλαφον καὶ ταῦρον καὶ πίθηκον πρὸς ἀνδρείαν φάναι πεφυκέναι τὸν τιθέμενον ἀνδρείαν τοῦθʼ ὅπερ σὺ τίθεσαι .
Lemmas: ὅς ἐγώ λέγω πολύς μάλα , ὦ ἀγαθός · ἐπεί μάντις γε ὁ σημεῖον μόνος δέω γιγνώσκω ὁ εἰμί , εἴτε τις θάνατος εἴτε νόσος εἴτε ἀποβολή χρῆμα εἰμί , εἴτε νίκη εἴτε ἧσσα ἤ πόλεμος ἤ καί ἄλλος τις ἀγωνία · ὅτι δέ τις ἀγαθός οὗτος ἤ πάσχω ἤ μή πάσχω , τίς μάλα μάντις προσήκω κρίνω ἤ ἄλλος ὅστις ; ἀλλά ἐγώ οὗτος οὐ μανθάνω , ὦ Σωκράτης , ὅτι βούλομαι λέγω · οὔτε γάρ μάντις οὔτε ἰατρός οὔτε ἄλλος οὐδείς δηλόω ὅστις λέγω ὁ ἀνδρεῖος , εἰ μή εἰ θεός τις λέγω αὐτός εἰμί . ἐγώ μέν οὖν φαίνω Νικίας οὐ ἐθέλω γενναῖος ὁμολογέω ὅτι οὐδείς λέγω , ἀλλά στρέφω ἄνω καί κάτω ἐπικρύπτω ὁ ἑαυτοῦ ἀπορία · καίτοι ἄν ἐγώ οἷος τε εἰμί ἄρτι ἐγώ τε καί σύ τοιοῦτος στρέφω , εἰ βούλομαι μή δοκέω ἐναντίος ἐγώ αὐτός λέγω . εἰ μέν οὖν ἐν δικαστήριον ἐγώ ὁ λόγος εἰμί , ἔχω ἄν τις λόγος οὗτος ποιέω · νῦν δέ τίς ἄν τις ἐν συνουσία τοιόσδε μάτην κενός λόγος αὐτός ἑαυτοῦ κοσμέω ; οὐδείς οὐδέ ἐγώ δοκέω , ὦ Λάχης · ἀλλά ὁράω μή Νικίας οἴομαι τις λέγω καί οὐ λόγος ἕνεκα οὗτος λέγω . αὐτός οὖν σαφής πυνθάνομαι τίς ποτέ νοέω · καί ἐάν τις φαίνω λέγω , συγχωρέω , εἰ δέ μή , διδάσκω . σύ τοίνυν , ὦ Σωκράτης , εἰ βούλομαι πυνθάνομαι , πυνθάνομαι · ἐγώ δέ ἴσως ἱκανός πυνθάνομαι . ἀλλά οὐδείς ἐγώ κωλύω · κοινός γάρ εἰμί ὁ πύστις ὑπέρ ἐγώ τε καί σύ . πάνυ μέν οὖν . λέγω δή ἐγώ , ὦ Νικία—μᾶλλον δέ ἐγώ · κοινόω γάρ ἐγώ τε καί Λάχης ὁ λόγος ἀνδρεῖος ἐπιστήμη φημί δεινός τε καί θαρσαλέος εἰμί ; ἐγώ . οὗτος δέ οὐ πᾶς δή εἰμί ἀνήρ γιγνώσκω , ὁπότε γε μήτε ἰατρός μήτε μάντις αὐτός γιγνώσκω μηδέ ἀνδρεῖος εἰμί , ἐάν μή αὐτός οὗτος ὁ ἐπιστήμη προσλαμβάνω · οὐ οὕτως λέγω ; οὕτως μέν οὖν . κατά ὁ παροιμία ἄρα ὁ εἰμί οὐ ἄν πᾶς ὗς γιγνώσκω οὐδέ ἄν ἀνδρεία γίγνομαι . οὐ ἐγώ δοκέω . δῆλος δή , ὦ Νικίας , ὅτι οὐδέ ὁ Κρομμυώνιος ὗς πιστεύω σύ γε ἀνδρεία γίγνομαι . οὗτος δέ λέγω οὐ παίζω , ἀλλά ἀναγκαῖος οἴομαι ὁ οὗτος λέγω μηδείς θηρίον ἀποδέχομαι ἀνδρεία , ἤ συγχωρέω θηρίον τις οὕτως σοφός εἰμί , ὥστε ὅς ὀλίγος ἄνθρωπος οἶδα διά ὁ χαλεπός εἰμί γιγνώσκω , οὗτος λέων ἤ πάρδαλις ἤ τις κάπρος φημί οἶδα · ἀλλά ἀνάγκη ὅμοιος λέων καί ἔλαφος καί ταῦρος καί πίθηκος πρός ἀνδρεία φημί φύω ὁ τίθημι ἀνδρεία οὗτος ὅς σύ τίθημι .