plato-philosophy.ion 535
ναὶ μὰ τὸν Δία , ἔμοιγε · ἅπτει γάρ πώς μου τοῖς λόγοις τῆς ψυχῆς , ὦ Σώκρατες , καί μοι δοκοῦσι θείᾳ μοίρᾳ ἡμῖν παρὰ τῶν θεῶν ταῦτα οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἑρμηνεύειν . οὐκοῦν ὑμεῖς αὖ οἱ ῥαψῳδοὶ τὰ τῶν ποιητῶν ἑρμηνεύετε ; καὶ τοῦτο ἀληθὲς λέγεις . οὐκοῦν ἑρμηνέων ἑρμηνῆς γίγνεσθε ; παντάπασί γε . ἔχε δή μοι τόδε εἰπέ , ὦ Ἴων , καὶ μὴ ἀποκρύψῃ ὅτι ἄν σε ἔρωμαι · ὅταν εὖ εἴπῃς ἔπη καὶ ἐκπλήξῃς μάλιστα τοὺς θεωμένους , ἢ τὸν Ὀδυσσέα ὅταν ἐπὶ τὸν οὐδὸν ἐφαλλόμενον ᾁδῃς , ἐκφανῆ γιγνόμενον τοῖς μνηστῆρσι καὶ ἐκχέοντα τοὺς ὀιστοὺς πρὸ τῶν ποδῶν , ἢ Ἀχιλλέα ἐπὶ τὸν Ἕκτορα ὁρμῶντα , ἢ καὶ τῶν περὶ Ἀνδρομάχην ἐλεινῶν τι ἢ περὶ Ἑκάβην ἢ περὶ Πρίαμον , τότε πότερον ἔμφρων εἶ ἢ ἔξω σαυτοῦ γίγνῃ καὶ παρὰ τοῖς πράγμασιν οἴεταί σου εἶναι ἡ ψυχὴ οἷς λέγεις ἐνθουσιάζουσα , ἢ ἐν Ἰθάκῃ οὖσιν ἢ ἐν Τροίᾳ ἢ ὅπως ἂν καὶ τὰ ἔπη ἔχῃ ; ὡς ἐναργές μοι τοῦτο , ὦ Σώκρατες , τὸ τεκμήριον εἶπες · οὐ γάρ σε ἀποκρυψάμενος ἐρῶ . ἐγὼ γὰρ ὅταν ἐλεινόν τι λέγω , δακρύων ἐμπίμπλανταί μου οἱ ὀφθαλμοί · ὅταν τε φοβερὸν ἢ δεινόν , ὀρθαὶ αἱ τρίχες ἵστανται ὑπὸ φόβου καὶ ἡ καρδία πηδᾷ . τί οὖν ; φῶμεν , ὦ Ἴων , ἔμφρονα εἶναι τότε τοῦτον τὸν ἄνθρωπον , ὃς ἂν κεκοσμημένος ἐσθῆτι ποικίλῃ καὶ χρυσοῖσι στεφάνοις κλάῃ τʼ ἐν θυσίαις καὶ ἑορταῖς , μηδὲν ἀπολωλεκὼς τούτων , ἢ φοβῆται πλέον ἢ ἐν δισμυρίοις ἀνθρώποις ἑστηκὼς φιλίοις , μηδενὸς ἀποδύοντος μηδὲ ἀδικοῦντος ; οὐ μὰ τὸν Δία , οὐ πάνυ , ὦ Σώκρατες , ὥς γε τἀληθὲς εἰρῆσθαι . οἶσθα οὖν ὅτι καὶ τῶν θεατῶν τοὺς πολλοὺς ταὐτὰ ταῦτα ὑμεῖς ἐργάζεσθε ; καὶ μάλα καλῶς οἶδα · καθορῶ γὰρ ἑκάστοτε αὐτοὺς ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ βήματος κλάοντάς τε καὶ δεινὸν ἐμβλέποντας καὶ συνθαμβοῦντας τοῖς λεγομένοις . δεῖ γάρ με καὶ σφόδρʼ αὐτοῖς τὸν νοῦν προσέχειν · ὡς ἐὰν μὲν κλάοντας αὐτοὺς καθίσω , αὐτὸς γελάσομαι ἀργύριον λαμβάνων , ἐὰν δὲ γελῶντας , αὐτὸς κλαύσομαι ἀργύριον ἀπολλύς .
Lemmas: ναί μά ὁ Ζεύς , ἐγώ · ἅπτω γάρ πως ἐγώ ὁ λόγος ὁ ψυχή , ὦ Σωκράτης , καί ἐγώ δοκέω θεῖος μοῖρα ἐγώ παρά ὁ θεός οὗτος ὁ ἀγαθός ποιητής ἑρμηνεύω . οὐκοῦν σύ αὖ ὁ ῥαψῳδός ὁ ὁ ποιητής ἑρμηνεύω ; καί οὗτος ἀληθής λέγω . οὐκοῦν ἑρμηνεύς ἑρμηνεύς γίγνομαι ; παντάπασι γε . ἔχω δή ἐγώ ὅδε λέγω , ὦ Ἴων , καί μή ἀποκρύπτω ὅστις ἄν σύ ἔρομαι · ὅταν εὖ λέγω ἔπος καί ἐκπλήσσω μάλα ὁ θεάομαι , ἤ ὁ Ὀδυσσεύς ὅταν ἐπί ὁ οὐδός ἐφάλλομαι γιᾁδσκω , ἐκφανής γίγνομαι ὁ μνηστήρ καί ἐκχέω ὁ ὀϊστός πρό ὁ πούς , ἤ Ἀχιλλεύς ἐπί ὁ Ἕκτωρ ὁρμάω , ἤ καί ὁ περί Ἀνδρομάχη ἐλεεινός τις ἤ περί Ἑκάβη ἤ περί Πρίαμος , τότε πότερος ἔμφρων εἰμί ἤ ἔξω σεαυτοῦ γίγνομαι καί παρά ὁ πρᾶγμα οἴομαι σύ εἰμί ὁ ψυχή ὅς λέγω ἐνθουσιάζω , ἤ ἐν Ἰθάκη εἰμί ἤ ἐν Τροία ἤ ὅπως ἄν καί ὁ ἔπος ἔχω ; ὡς ἐναργής ἐγώ οὗτος , ὦ Σωκράτης , ὁ τεκμήριον λέγω · οὐ γάρ σύ ἀποκρύπτω λέγω . ἐγώ γάρ ὅταν ἐλεεινός τις λέγω , δάκρυον ἐμπίμπλημι ἐγώ ὁ ὀφθαλμός · ὅταν τε φοβερός ἤ δεινός , ὀρθός ὁ θρίξ ἵστημι ὑπό φόβος καί ὁ καρδία πηδάω . τίς οὖν ; φημί , ὦ Ἴων , ἔμφρων εἰμί τότε οὗτος ὁ ἄνθρωπος , ὅς ἄν κοσμέω ἐσθής ποικίλος καί χρύσεος στέφανος κλαίω τε ἐν θυσία καί ἑορτή , μηδείς ἀπόλλυμι οὗτος , ἤ φοβέω πολύς ἤ ἐν δισμύριοι ἄνθρωπος ἵστημι φίλιος , μηδείς ἀποδύω μηδέ ἀδικέω ; οὐ μά ὁ Ζεύς , οὐ πάνυ , ὦ Σωκράτης , ὡς γε ἀληθής λέγω . οἶδα οὖν ὅτι καί ὁ θεατής ὁ πολύς αὐτός οὗτος σύ ἐργάζομαι ; καί μάλα καλός οἶδα · καθοράω γάρ ἑκάστοτε αὐτός ἄνωθεν ἀπό ὁ βῆμα κλαίω τε καί δεινός ἐμβλέπω καί συνθαμβέω ὁ λέγω . δέω γάρ ἐγώ καί σφόδρα αὐτός ὁ νόος προσέχω · ὡς ἐάν μέν κλαίω αὐτός καθίζω , αὐτός γελάω ἀργύριον λαμβάνω , ἐάν δέ γελάω , αὐτός κλαίω ἀργύριον ἀπόλλυμι .