plato-philosophy.ion 534
πάντες γὰρ οἵ τε τῶν ἐπῶν ποιηταὶ οἱ ἀγαθοὶ οὐκ ἐκ τέχνης ἀλλʼ ἔνθεοι ὄντες καὶ κατεχόμενοι πάντα ταῦτα τὰ καλὰ λέγουσι ποιήματα , καὶ οἱ μελοποιοὶ οἱ ἀγαθοὶ ὡσαύτως , ὥσπερ οἱ κορυβαντιῶντες οὐκ ἔμφρονες ὄντες ὀρχοῦνται , οὕτω καὶ οἱ μελοποιοὶ οὐκ ἔμφρονες ὄντες τὰ καλὰ μέλη ταῦτα ποιοῦσιν , ἀλλʼ ἐπειδὰν ἐμβῶσιν εἰς τὴν ἁρμονίαν καὶ εἰς τὸν ῥυθμόν , βακχεύουσι καὶ κατεχόμενοι , ὥσπερ αἱ βάκχαι ἀρύονται ἐκ τῶν ποταμῶν μέλι καὶ γάλα κατεχόμεναι , ἔμφρονες δὲ οὖσαι οὔ , καὶ τῶν μελοποιῶν ἡ ψυχὴ τοῦτο ἐργάζεται , ὅπερ αὐτοὶ λέγουσι . λέγουσι γὰρ δήπουθεν πρὸς ἡμᾶς οἱ ποιηταὶ ὅτι ἀπὸ κρηνῶν μελιρρύτων ἐκ Μουσῶν κήπων τινῶν καὶ ναπῶν δρεπόμενοι τὰ μέλη ἡμῖν φέρουσιν ὥσπερ αἱ μέλιτται , καὶ αὐτοὶ οὕτω πετόμενοι · καὶ ἀληθῆ λέγουσι . κοῦφον γὰρ χρῆμα ποιητής ἐστιν καὶ πτηνὸν καὶ ἱερόν , καὶ οὐ πρότερον οἷός τε ποιεῖν πρὶν ἂν ἔνθεός τε γένηται καὶ ἔκφρων καὶ ὁ νοῦς μηκέτι ἐν αὐτῷ ἐνῇ · ἕως δʼ ἂν τουτὶ ἔχῃ τὸ κτῆμα , ἀδύνατος πᾶς ποιεῖν ἄνθρωπός ἐστιν καὶ χρησμῳδεῖν . ἅτε οὖν οὐ τέχνῃ ποιοῦντες καὶ πολλὰ λέγοντες καὶ καλὰ περὶ τῶν πραγμάτων , ὥσπερ σὺ περὶ Ὁμήρου , ἀλλὰ θείᾳ μοίρᾳ , τοῦτο μόνον οἷός τε ἕκαστος ποιεῖν καλῶς ἐφʼ ὃ ἡ Μοῦσα αὐτὸν ὥρμησεν , ὁ μὲν διθυράμβους , ὁ δὲ ἐγκώμια , ὁ δὲ ὑπορχήματα , ὁ δʼ ἔπη , ὁ δʼ ἰάμβους · τὰ δʼ ἄλλα φαῦλος αὐτῶν ἕκαστός ἐστιν . οὐ γὰρ τέχνῃ ταῦτα λέγουσιν ἀλλὰ θείᾳ δυνάμει , ἐπεί , εἰ περὶ ἑνὸς τέχνῃ καλῶς ἠπίσταντο λέγειν , κἂν περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων · διὰ ταῦτα δὲ ὁ θεὸς ἐξαιρούμενος τούτων τὸν νοῦν τούτοις χρῆται ὑπηρέταις καὶ τοῖς χρησμῳδοῖς καὶ τοῖς μάντεσι τοῖς θείοις , ἵνα ἡμεῖς οἱ ἀκούοντες εἰδῶμεν ὅτι οὐχ οὗτοί εἰσιν οἱ ταῦτα λέγοντες οὕτω πολλοῦ ἄξια , οἷς νοῦς μὴ πάρεστιν , ἀλλʼ ὁ θεὸς αὐτός ἐστιν ὁ λέγων , διὰ τούτων δὲ φθέγγεται πρὸς ἡμᾶς . μέγιστον δὲ τεκμήριον τῷ λόγῳ Τύννιχος ὁ Χαλκιδεύς , ὃς ἄλλο μὲν οὐδὲν πώποτε ἐποίησε ποίημα ὅτου τις ἂν ἀξιώσειεν μνησθῆναι , τὸν δὲ παίωνα ὃν πάντες ᾁδουσι , σχεδόν τι πάντων μελῶν κάλλιστον , ἀτεχνῶς , ὅπερ αὐτὸς λέγει , εὕρημά τι Μοισᾶν . ἐν τούτῳ γὰρ δὴ μάλιστά μοι δοκεῖ ὁ θεὸς ἐνδείξασθαι ἡμῖν , ἵνα μὴ διστάζωμεν , ὅτι οὐκ ἀνθρώπινά ἐστιν τὰ καλὰ ταῦτα ποιήματα οὐδὲ ἀνθρώπων , ἀλλὰ θεῖα καὶ θεῶν , οἱ δὲ ποιηταὶ οὐδὲν ἀλλʼ ἢ ἑρμηνῆς εἰσιν τῶν θεῶν , κατεχόμενοι ἐξ ὅτου ἂν ἕκαστος κατέχηται . ταῦτα ἐνδεικνύμενος ὁ θεὸς ἐξεπίτηδες διὰ τοῦ φαυλοτάτου ποιητοῦ τὸ κάλλιστον μέλος ᾖσεν · ἢ οὐ δοκῶ σοι ἀληθῆ λέγειν , ὦ Ἴων ;
Lemmas: πᾶς γάρ ὁ τε ὁ ἔπος ποιητής ὁ ἀγαθός οὐ ἐκ τέχνη ἀλλά ἔνθεος εἰμί καί κατέχω πᾶς οὗτος ὁ καλός λέγω ποίημα , καί ὁ μελοποιός ὁ ἀγαθός ὡσαύτως , ὥσπερ ὁ κορυβαντιάω οὐ ἔμφρων εἰμί ὀρχέομαι , οὕτως καί ὁ μελοποιός οὐ ἔμφρων εἰμί ὁ καλός μέλος οὗτος ποιέω , ἀλλά ἐπειδάν ἐμβαίνω εἰς ὁ ἁρμονία καί εἰς ὁ ῥυθμός , Βακχεύω καί κατέχω , ὥσπερ ὁ βάκχη ἀρύω ἐκ ὁ ποταμός μέλι καί γάλα κατέχω , ἔμφρων δέ εἰμί οὐ , καί ὁ μελοποιός ὁ ψυχή οὗτος ἐργάζομαι , ὅς αὐτός λέγω . λέγω γάρ δήπουθεν πρός ἐγώ ὁ ποιητής ὅτι ἀπό κρήνη μελίρρυτος ἐκ Μοῦσα κῆπος τις καί νάπη δρέπω ὁ μέλος ἐγώ φέρω ὥσπερ ὁ μέλισσα , καί αὐτός οὕτως πέτομαι · καί ἀληθής λέγω . κοῦφος γάρ χρῆμα ποιητής εἰμί καί πτηνός καί ἱερός , καί οὐ πρότερος οἷος τε ποιέω πρίν ἄν ἔνθεος τε γίγνομαι καί ἔκφρων καί ὁ νόος μηκέτι ἐν αὐτός ἔνειμι · ἕως δέ ἄν οὗτος ἔχω ὁ κτῆμα , ἀδύνατος πᾶς ποιέω ἄνθρωπος εἰμί καί χρησμῳδέω . ἅτε οὖν οὐ τέχνη ποιέω καί πολύς λέγω καί καλός περί ὁ πρᾶγμα , ὥσπερ σύ περί Ὅμηρος , ἀλλά θεῖος μοῖρα , οὗτος μόνος οἷος τε ἕκαστος ποιέω καλός ἐπί ὅς ὁ Μοῦσα αὐτός ὁρμάω , ὁ μέν διθύραμβος , ὁ δέ ἐγκώμιον , ὁ δέ ὑπόρχημα , ὁ δέ ἔπος , ὁ δέ ἴαμβος · ὁ δέ ἄλλος φαῦλος αὐτός ἕκαστος εἰμί . οὐ γάρ τέχνη οὗτος λέγω ἀλλά θεῖος δύναμις , ἐπεί , εἰ περί εἷς τέχνη καλός ἐπίσταμαι λέγω , ἄν περί ὁ ἄλλος ἅπας · διά οὗτος δέ ὁ θεός ἐξαιρέω οὗτος ὁ νόος οὗτος χράω ὑπηρέτης καί ὁ χρησμῳδός καί ὁ μάντις ὁ θεῖος , ἵνα ἐγώ ὁ ἀκούω οἶδα ὅτι οὐ οὗτος εἰμί ὁ οὗτος λέγω οὕτως πολύς ἄξιος , ὅς νόος μή πάρειμι , ἀλλά ὁ θεός αὐτός εἰμί ὁ λέγω , διά οὗτος δέ φθέγγομαι πρός ἐγώ . μέγας δέ τεκμήριον ὁ λόγος Τύννιχος ὁ Χαλκιδεύς , ὅς ἄλλος μέν οὐδείς πώποτε ποιέω ποίημα ὅστις τις ἄν ἀξιόω μιμνῄσκω , ὁ δέ παίων ὅς πᾶς ᾁδω , σχεδόν τις πᾶς μέλος καλός , ἄτεχνος , ὅς αὐτός λέγω , εὕρημα τις Μοῦσα . ἐν οὗτος γάρ δή μάλα ἐγώ δοκέω ὁ θεός ἐνδείκνυμι ἐγώ , ἵνα μή διστάζω , ὅτι οὐ ἀνθρώπινος εἰμί ὁ καλός οὗτος ποίημα οὐδέ ἄνθρωπος , ἀλλά θεῖος καί θεός , ὁ δέ ποιητής οὐδείς ἀλλά ἤ ἑρμηνεύς εἰμί ὁ θεός , κατέχω ἐκ ὅστις ἄν ἕκαστος κατέχω . οὗτος ἐνδείκνυμι ὁ θεός ἐξεπίτηδες διά ὁ φαῦλος ποιητής ὁ καλός μέλος ἀείδω · ἤ οὐ δοκέω σύ ἀληθής λέγω , ὦ Ἴων ;