plato-philosophy.hippias-minor 372
καὶ πῶς ἄν , ὦ Σώκρατες , οἱ ἑκόντες ἀδικοῦντες καὶ ἑκόντες ἐπιβουλεύσαντες καὶ κακὰ ἐργασάμενοι βελτίους ἂν εἶεν τῶν ἀκόντων , οἷς πολλὴ δοκεῖ συγγνώμη εἶναι , ἐὰν μὴ εἰδώς τις ἀδικήσῃ ἢ ψεύσηται ἢ ἄλλο τι κακὸν ποιήσῃ ; καὶ οἱ νόμοι δήπου πολὺ χαλεπώτεροί εἰσι τοῖς ἑκοῦσι κακὰ ἐργαζομένοις καὶ ψευδομένοις ἢ τοῖς ἄκουσιν . ὁρᾷς , ὦ Ἱππία , ὅτι ἐγὼ ἀληθῆ λέγω , λέγων ὡς λιπαρής εἰμι πρὸς τὰς ἐρωτήσεις τῶν σοφῶν ; καὶ κινδυνεύω ἓν μόνον ἔχειν τοῦτο ἀγαθόν , τἆλλα ἔχων πάνυ φαῦλα · τῶν μὲν γὰρ πραγμάτων ᾗ ἔχει ἔσφαλμαι , καὶ οὐκ οἶδʼ ὅπῃ ἐστί . τεκμήριον δέ μοι τούτου ἱκανόν , ὅτι ἐπειδὰν συγγένωμαί τῳ ὑμῶν τῶν εὐδοκιμούντων ἐπὶ σοφίᾳ καὶ οἷς οἱ Ἕλληνες πάντες μάρτυρές εἰσι τῆς σοφίας , φαίνομαι οὐδὲν εἰδώς · οὐδὲν γάρ μοι δοκεῖ τῶν αὐτῶν καὶ ὑμῖν , ὡς ἔπος εἰπεῖν . καίτοι τί μεῖζον ἀμαθίας τεκμήριον ἢ ἐπειδάν τις σοφοῖς ἀνδράσι διαφέρηται ; ἓν δὲ τοῦτο θαυμάσιον ἔχω ἀγαθόν , ὅ με σῴζει · οὐ γὰρ αἰσχύνομαι μανθάνων , ἀλλὰ πυνθάνομαι καὶ ἐρωτῶ καὶ χάριν πολλὴν ἔχω τῷ ἀποκρινομένῳ , καὶ οὐδένα πώποτε ἀπεστέρησα χάριτος . οὐ γὰρ πώποτε ἔξαρνος ἐγενόμην μαθών τι , ἐμαυτοῦ ποιούμενος τὸ μάθημα εἶναι ὡς εὕρημα · ἀλλʼ ἐγκωμιάζω τὸν διδάξαντά με ὡς σοφὸν ὄντα , ἀποφαίνων ἃ ἔμαθον παρʼ αὐτοῦ . καὶ δὴ καὶ νῦν ἃ σὺ λέγεις οὐχ ὁμολογῶ σοι , ἀλλὰ διαφέρομαι πάνυ σφόδρα · καὶ τοῦτʼ εὖ οἶδα ὅτι διʼ ἐμὲ γίγνεται , ὅτι τοιοῦτός εἰμι οἷόσπερ εἰμί , ἵνα μηδὲν ἐμαυτὸν μεῖζον εἴπω . ἐμοὶ γὰρ φαίνεται , ὦ Ἱππία , πᾶν τοὐναντίον ἢ ὃ σὺ λέγεις · οἱ βλάπτοντες τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀδικοῦντες καὶ ψευδόμενοι καὶ ἐξαπατῶντες καὶ ἁμαρτάνοντες ἑκόντες ἀλλὰ μὴ ἄκοντες , βελτίους εἶναι ἢ οἱ ἄκοντες . ἐνίοτε μέντοι καὶ τοὐναντίον δοκεῖ μοι τούτων καὶ πλανῶμαι περὶ ταῦτα , δῆλον ὅτι διὰ τὸ μὴ εἰδέναι · νυνὶ δὲ ἐν τῷ παρόντι μοι ὥσπερ κατηβολὴ περιελήλυθεν , καὶ δοκοῦσί μοι οἱ ἑκόντες ἐξαμαρτάνοντες περί τι βελτίους εἶναι τῶν ἀκόντων . αἰτιῶμαι δὲ τοῦ νῦν παρόντος παθήματος τοὺς ἔμπροσθεν λόγους αἰτίους εἶναι , ὥστε φαίνεσθαι νῦν ἐν τῷ παρόντι τοὺς ἄκοντας τούτων ἕκαστα ποιοῦντας πονηροτέρους ἢ τοὺς ἑκόντας .
Lemmas: καί πῶς ἄν , ὦ Σωκράτης , ὁ ἑκών ἀδικέω καί ἑκών ἐπιβουλεύω καί κακός ἐργάζομαι ἀγαθός ἄν εἰμί ὁ ἄκων , ὅς πολύς δοκέω συγγνώμη εἰμί , ἐάν μή οἶδα τις ἀδικέω ἤ ψεύδω ἤ ἄλλος τις κακός ποιέω ; καί ὁ νόμος δήπου πολύς χαλεπός εἰμί ὁ ἑκών κακός ἐργάζομαι καί ψεύδω ἤ ὁ ἀέκων . ὁράω , ὦ Ἱππίας , ὅτι ἐγώ ἀληθής λέγω , λέγω ὡς λιπαρής εἰμί πρός ὁ ἐρώτησις ὁ σοφός ; καί κινδυνεύω εἷς μόνος ἔχω οὗτος ἀγαθός , ἄλλος ἔχω πάνυ φαῦλος · ὁ μέν γάρ πρᾶγμα ᾗ ἔχω σφάλλω , καί οὐ οἶδα ὅπῃ εἰμί . τεκμήριον δέ ἐγώ οὗτος ἱκανός , ὅτι ἐπειδάν συγγίγνομαι τις σύ ὁ εὐδοκιμέω ἐπί σοφία καί ὅς ὁ Ἕλλην πᾶς μάρτυς εἰμί ὁ σοφία , φαίνω οὐδείς οἶδα · οὐδείς γάρ ἐγώ δοκέω ὁ αὐτός καί σύ , ὡς ἔπος λέγω . καίτοι τίς μέγας ἀμαθία τεκμήριον ἤ ἐπειδάν τις σοφός ἀνήρ διαφέρω ; εἷς δέ οὗτος θαυμάσιος ἔχω ἀγαθός , ὅς ἐγώ σῴζω · οὐ γάρ αἰσχύνω μανθάνω , ἀλλά πυνθάνομαι καί ἐρωτάω καί χάρις πολύς ἔχω ὁ ἀποκρίνω , καί οὐδείς πώποτε ἀποστερέω χάρις . οὐ γάρ πώποτε ἔξαρνος γίγνομαι μανθάνω τις , ἐμαυτοῦ ποιέω ὁ μάθημα εἰμί ὡς εὕρημα · ἀλλά ἐγκωμιάζω ὁ διδάσκω ἐγώ ὡς σοφός εἰμί , ἀποφαίνω ὅς μανθάνω παρά αὐτός . καί δή καί νῦν ὅς σύ λέγω οὐ ὁμολογέω σύ , ἀλλά διαφέρω πάνυ σφόδρα · καί οὗτος εὖ οἶδα ὅτι διά ἐγώ γίγνομαι , ὅτι τοιοῦτος εἰμί οἷος εἰμί , ἵνα μηδείς ἐμαυτοῦ μέγας λέγω . ἐγώ γάρ φαίνω , ὦ Ἱππίας , πᾶς ἐναντίος ἤ ὅς σύ λέγω · ὁ βλάπτω ὁ ἄνθρωπος καί ἀδικέω καί ψεύδω καί ἐξαπατάω καί ἁμαρτάνω ἑκών ἀλλά μή ἄκων , ἀγαθός εἰμί ἤ ὁ ἄκων . ἐνίοτε μέντοι καί ἐναντίος δοκέω ἐγώ οὗτος καί πλανάω περί οὗτος , δῆλος ὅτι διά ὁ μή οἶδα · νυνί δέ ἐν ὁ πάρειμι ἐγώ ὥσπερ κατηβολή περιέρχομαι , καί δοκέω ἐγώ ὁ ἑκών ἐξαμαρτάνω περί τις ἀγαθός εἰμί ὁ ἄκων . αἰτιάομαι δέ ὁ νῦν πάρειμι πάθημα ὁ ἔμπροσθεν λόγος αἴτιος εἰμί , ὥστε φαίνω νῦν ἐν ὁ πάρειμι ὁ ἄκων οὗτος ἕκαστος ποιέω πονηρός ἤ ὁ ἑκών .