plato-philosophy.hippias-minor 373
σὺ οὖν χάρισαι καὶ μὴ φθονήσῃς ἰάσασθαι τὴν ψυχήν μου · πολὺ γάρ τοι μεῖζόν με ἀγαθὸν ἐργάσῃ ἀμαθίας παύσας τὴν ψυχὴν ἢ νόσου τὸ σῶμα . μακρὸν μὲν οὖν λόγον εἰ ʼθέλεις λέγειν , προλέγω σοι ὅτι οὐκ ἄν με ἰάσαιο—οὐ γὰρ ἂν ἀκολουθήσαιμι — ὥσπερ δὲ ἄρτι εἰ ʼθέλεις μοι ἀποκρίνεσθαι , πάνυ ὀνήσεις , οἶμαι δὲ οὐδʼ αὐτὸν σὲ βλαβήσεσθαι . δικαίως δʼ ἂν καὶ σὲ παρακαλοίην , ὦ παῖ Ἀπημάντου · σὺ γάρ με ἐπῆρας Ἱππίᾳ διαλέγεσθαι , καὶ νῦν , ἐὰν μή μοι ἐθέλῃ Ἱππίας ἀποκρίνεσθαι , δέου αὐτοῦ ὑπὲρ ἐμοῦ . ἀλλʼ , ὦ Σώκρατες , οἶμαι οὐδὲν δεήσεσθαι Ἱππίαν τῆς ἡμετέρας δεήσεως · οὐ γὰρ τοιαῦτα αὐτῷ ἐστι τὰ προειρημένα , ἀλλʼ ὅτι οὐδενὸς ἂν φύγοι ἀνδρὸς ἐρώτησιν . ἦ γάρ , ὦ Ἱππία ; οὐ ταῦτα ἦν ἃ ἔλεγες ; ἔγωγε · ἀλλὰ Σωκράτης , ὦ Εὔδικε , ἀεὶ ταράττει ἐν τοῖς λόγοις καὶ ἔοικεν ὥσπερ κακουργοῦντι . ὦ βέλτιστε Ἱππία , οὔτι ἑκών γε ταῦτα ἐγὼ ποιῶ — σοφὸς γὰρ ἂν ἦ καὶ δεινὸς κατὰ τὸν σὸν λόγον—ἀλλὰ ἄκων , ὥστε μοι συγγνώμην ἔχε · φῂς γὰρ αὖ δεῖν , ὃς ἂν κακουργῇ ἄκων , συγγνώμην ἔχειν . καὶ μηδαμῶς γε , ὦ Ἱππία , ἄλλως ποίει , ἀλλὰ καὶ ἡμῶν ἕνεκα καὶ τῶν προειρημένων σοι λόγων ἀποκρίνου ἃ ἄν σε ἐρωτᾷ Σωκράτης . ἀλλʼ ἀποκρινοῦμαι , σοῦ γε δεομένου . ἀλλʼ ἐρώτα ὅτι βούλει . καὶ μὴν σφόδρα γε ἐπιθυμῶ , ὦ Ἱππία , διασκέψασθαι τὸ νυνδὴ λεγόμενον , πότεροί ποτε ἀμείνους , οἱ ἑκόντες ἢ οἱ ἄκοντες ἁμαρτάνοντες . οἶμαι οὖν ἐπὶ τὴν σκέψιν ὀρθότατʼ ἂν ὧδε ἐλθεῖν . ἀλλʼ ἀπόκριναι · καλεῖς τινα δρομέα ἀγαθόν ; ἔγωγε . καὶ κακόν ; ναί . οὐκοῦν ἀγαθὸς μὲν ὁ εὖ θέων , κακὸς δὲ ὁ κακῶς ; ναί . οὐκοῦν ὁ βραδέως θέων κακῶς θεῖ , ὁ δὲ ταχέως εὖ ; ναί . ἐν δρόμῳ μὲν ἄρα καὶ τῷ θεῖν τάχος μὲν ἀγαθόν , βραδυτὴς δὲ κακόν ; ἀλλὰ τί μέλλει ; πότερος οὖν ἀμείνων δρομεύς , ὁ ἑκὼν βραδέως θέων ἢ ὁ ἄκων ; ὁ ἑκών . ἆρʼ οὖν οὐ ποιεῖν τί ἐστι τὸ θεῖν ; ποιεῖν μὲν οὖν . εἰ δὲ ποιεῖν , οὐ καὶ ἐργάζεσθαί τι ; ναί . ὁ κακῶς ἄρα θέων κακὸν καὶ αἰσχρὸν ἐν δρόμῳ τοῦτο ἐργάζεται ; κακόν · πῶς γὰρ οὔ ; κακῶς δὲ θεῖ ὁ βραδέως θέων ; ναί . οὐκοῦν ὁ μὲν ἀγαθὸς δρομεὺς ἑκὼν τὸ κακὸν τοῦτο ἐργάζεται καὶ τὸ αἰσχρόν , ὁ δὲ κακὸς ἄκων ; ἔοικέν γε .
Lemmas: σύ οὖν χαρίζω καί μή φθονέω ἰάομαι ὁ ψυχή ἐγώ · πολύς γάρ τοι μέγας ἐγώ ἀγαθός ἐργάζομαι ἀμαθία παύω ὁ ψυχή ἤ νόσος ὁ σῶμα . μακρός μέν οὖν λόγος εἰ ἐθέλω λέγω , προλέγω σύ ὅτι οὐ ἄν ἐγώ ἰάομαι γάρ ἄν ἀκολουθέω — ὥσπερ δέ ἄρτι εἰ ἐθέλω ἐγώ ἀποκρίνω , πάνυ ὀνίνημι , οἴομαι δέ οὐδέ αὐτός σύ βλάπτω . δίκαιος δέ ἄν καί σύ παρακαλέω , ὦ παῖς Ἀπήμαντος · σύ γάρ ἐγώ ἐπαίρω Ἱππίας διαλέγω , καί νῦν , ἐάν μή ἐγώ ἐθέλω Ἱππίας ἀποκρίνω , δέω αὐτός ὑπέρ ἐγώ . ἀλλά , ὦ Σωκράτης , οἴομαι οὐδείς δέω Ἱππίας ὁ ἡμέτερος δέησις · οὐ γάρ τοιοῦτος αὐτός εἰμί ὁ προλέγω , ἀλλά ὅτι οὐδείς ἄν φεύγω ἀνήρ ἐρώτησις . ἦ γάρ , ὦ Ἱππίας ; οὐ οὗτος εἰμί ὅς λέγω ; ἐγώ · ἀλλά Σωκράτης , ὦ Εὔδικος , ἀεί ταράσσω ἐν ὁ λόγος καί ἔοικα ὥσπερ κακουργέω . ὦ ἀγαθός Ἱππίας , οὔτι ἑκών γε οὗτος ἐγώ ποιέω — σοφός γάρ ἄν ἠμί καί δεινός κατά ὁ σός λόγον—ἀλλὰ ἄκων , ὥστε ἐγώ συγγνώμη ἔχω · φημί γάρ αὖ δέω , ὅς ἄν κακουργέω ἄκων , συγγνώμη ἔχω . καί μηδαμῶς γε , ὦ Ἱππίας , ἄλλος ποιέω , ἀλλά καί ἐγώ ἕνεκα καί ὁ προλέγω σύ λόγος ἀποκρίνω ὅς ἄν σύ ἐρωτάω Σωκράτης . ἀλλά ἀποκρίνω , σύ γε δέω . ἀλλά ἐρωτάω ὅστις βούλομαι . καί μήν σφόδρα γε ἐπιθυμέω , ὦ Ἱππίας , διασκοπέω ὁ νυνδί λέγω , πότερος ποτέ ἀγαθός , ὁ ἑκών ἤ ὁ ἄκων ἁμαρτάνω . οἴομαι οὖν ἐπί ὁ σκέψις ὀρθός ἄν ὧδε ἔρχομαι . ἀλλά ἀποκρίνω · καλέω τις δρομεύς ἀγαθός ; ἐγώ . καί κακός ; ναί . οὐκοῦν ἀγαθός μέν ὁ εὖ θέω , κακός δέ ὁ κακός ; ναί . οὐκοῦν ὁ βραδύς θέω κακός θέω , ὁ δέ ταχύς εὖ ; ναί . ἐν δρόμος μέν ἄρα καί ὁ θέω τάχος μέν ἀγαθός , βραδυτής δέ κακός ; ἀλλά τίς μέλλω ; πότερος οὖν ἀγαθός δρομεύς , ὁ ἑκών βραδύς θέω ἤ ὁ ἄκων ; ὁ ἑκών . ἆρα οὖν οὐ ποιέω τίς εἰμί ὁ θέω ; ποιέω μέν οὖν . εἰ δέ ποιέω , οὐ καί ἐργάζομαι τις ; ναί . ὁ κακός ἄρα θέω κακός καί αἰσχρός ἐν δρόμος οὗτος ἐργάζομαι ; κακός · πῶς γάρ οὐ ; κακός δέ θέω ὁ βραδύς θέω ; ναί . οὐκοῦν ὁ μέν ἀγαθός δρομεύς ἑκών ὁ κακός οὗτος ἐργάζομαι καί ὁ αἰσχρός , ὁ δέ κακός ἄκων ; ἔοικα γε .