plato-philosophy.hippias-major-dub 293
ἦ καὶ τῷ Ἀχιλλεῖ , φήσει , ὁ ξένος ὁ Ἠλεῖος ἔφη καλὸν εἶναι ὑστέρῳ τῶν προγόνων ταφῆναι , καὶ τῷ πάππῳ αὐτοῦ Αἰακῷ , καὶ τοῖς ἄλλοις ὅσοι ἐκ θεῶν γεγόνασι , καὶ αὐτοῖς τοῖς θεοῖς ; τί τοῦτο ; βάλλʼ ἐς μακαρίαν . τοῦ ἀνθρώπου οὐδʼ εὔφημα , ὦ Σώκρατες , ταῦτά γε τὰ ἐρωτήματα . τί δέ ; τὸ ἐρομένου ἑτέρου φάναι ταῦτα οὕτως ἔχειν οὐ πάνυ δύσφημον ; ἴσως . ἴσως τοίνυν σὺ εἶ οὗτος , φήσει , ὃς παντὶ φῂς καὶ ἀεὶ καλὸν εἶναι ὑπὸ μὲν τῶν ἐκγόνων ταφῆναι , τοὺς δὲ γονέας θάψαι · ἢ οὐχ εἷς τῶν ἁπάντων καὶ Ἡρακλῆς ἦν καὶ οὓς νυνδὴ ἐλέγομεν πάντες ; ἀλλʼ οὐ τοῖς θεοῖς ἔγωγε ἔλεγον . οὐδὲ τοῖς ἥρωσιν , ὡς ἔοικας . οὐχ ὅσοι γε θεῶν παῖδες ἦσαν . ἀλλʼ ὅσοι μή ; πάνυ γε . οὐκοῦν κατὰ τὸν σὸν αὖ λόγον , ὡς φαίνεται , τῶν ἡρώων τῷ μὲν Ταντάλῳ καὶ τῷ Δαρδάνῳ καὶ τῷ Ζήθῳ δεινόν τε καὶ ἀνόσιον καὶ αἰσχρόν ἐστι , Πέλοπι δὲ καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς οὕτω γεγονόσι καλόν . ἔμοιγε δοκεῖ . σοὶ τοίνυν δοκεῖ , φήσει , ὃ ἄρτι οὐκ ἔφησθα , τὸ θάψαντι τοὺς προγόνους ταφῆναι ὑπὸ τῶν ἐκγόνων ἐνίοτε καὶ ἐνίοις αἰσχρὸν εἶναι · ἔτι δὲ μᾶλλον , ὡς ἔοικεν , ἀδύνατον πᾶσι τοῦτο γενέσθαι καὶ εἶναι καλόν , ὥστε τοῦτό γε ὥσπερ καὶ τὰ ἔμπροσθεν ἐκεῖνα , ἥ τε παρθένος καὶ ἡ χύτρα , ταὐτὸν πέπονθε , καὶ ἔτι γελοιοτέρως τοῖς μέν ἐστι καλόν , τοῖς δʼ οὐ καλόν . καὶ οὐδέπω καὶ τήμερον , φήσει , οἷός τʼ εἶ , ὦ Σώκρατες , περὶ τοῦ καλοῦ ὅτι ἐστὶ τὸ ἐρωτώμενον ἀποκρίνασθαι . ταῦτά μοι καὶ τοιαῦτα ὀνειδιεῖ δικαίως , ἐὰν αὐτῷ οὕτως ἀποκρίνωμαι . τὰ μὲν οὖν πολλά , ὦ Ἱππία , σχεδόν τί μοι οὕτω διαλέγεται · ἐνίοτε δὲ ὥσπερ ἐλεήσας μου τὴν ἀπειρίαν καὶ ἀπαιδευσίαν αὐτός μοι προβάλλει ἐρωτῶν εἰ τοιόνδε μοι δοκεῖ εἶναι τὸ καλόν , ἢ καὶ περὶ ἄλλου ὅτου ἂν τύχῃ πυνθανόμενος καὶ περὶ οὗ ἂν λόγος ᾖ . πῶς τοῦτο λέγεις , ὦ Σώκρατες ; ἐγώ σοι φράσω . ὦ δαιμόνιε , φησί , Σώκρατες , τὰ μὲν τοιαῦτα ἀποκρινόμενος καὶ οὕτω παῦσαι — λίαν γὰρ εὐήθη τε καὶ εὐεξέλεγκτά ἐστιν—ἀλλὰ τὸ τοιόνδε σκόπει εἴ σοι δοκεῖ καλὸν εἶναι , οὗ καὶ νυνδὴ ἐπελαβόμεθα ἐν τῇ ἀποκρίσει , ἡνίκʼ ἔφαμεν τὸν χρυσὸν οἷς μὲν πρέπει καλὸν εἶναι , οἷς δὲ μή , οὔ , καὶ τἆλλα πάντα οἷς ἂν τοῦτο προσῇ · αὐτὸ δὴ τοῦτο τὸ πρέπον καὶ τὴν φύσιν αὐτοῦ τοῦ πρέποντος σκόπει εἰ τοῦτο τυγχάνει ὂν τὸ καλόν . ἐγὼ μὲν οὖν εἴωθα συμφάναι τὰ τοιαῦτα ἑκάστοτε—οὐ γὰρ ἔχω ὅτι λέγω—σοὶ δʼ οὖν δοκεῖ τὸ πρέπον καλὸν εἶναι ; πάντως δήπου , ὦ Σώκρατες . σκοπώμεθα , μή πῃ ἄρʼ ἐξαπατώμεθα . ἀλλὰ χρὴ σκοπεῖν .
Lemmas: ἦ καί ὁ Ἀχιλλεύς , φημί , ὁ ξένος ὁ Ἠλεῖος φημί καλός εἰμί ὕστερος ὁ πρόγονος θάπτω , καί ὁ πάππος αὐτός Αἰακός , καί ὁ ἄλλος ὅσος ἐκ θεός γίγνομαι , καί αὐτός ὁ θεός ; τίς οὗτος ; βάλλω εἰς μακάριος . ὁ ἄνθρωπος οὐδέ εὔφημος , ὦ Σωκράτης , οὗτος γε ὁ ἐρώτημα . τίς δέ ; ὁ ἔρομαι ἕτερος φημί οὗτος οὕτως ἔχω οὐ πάνυ δύσφημος ; ἴσως . ἴσως τοίνυν σύ εἰμί οὗτος , φημί , ὅς πᾶς φημί καί ἀεί καλός εἰμί ὑπό μέν ὁ ἔκγονος θάπτω , ὁ δέ γονεύς θάπτω · ἤ οὐ εἷς ὁ ἅπας καί Ἡρακλῆς εἰμί καί ὅς νυνδί λέγω πᾶς ; ἀλλά οὐ ὁ θεός ἐγώ λέγω . οὐδέ ὁ ἥρως , ὡς ἔοικα . οὐ ὅσος γε θεός παῖς εἰμί . ἀλλά ὅσος μή ; πάνυ γε . οὐκοῦν κατά ὁ σός αὖ λόγος , ὡς φαίνω , ὁ ἥρως ὁ μέν Τάνταλος καί ὁ Δάρδανος καί ὁ Ζῆθος δεινός τε καί ἀνόσιος καί αἰσχρός εἰμί , Πέλοψ δέ καί ὁ ἄλλος ὁ οὕτως γίγνομαι καλός . ἐγώ δοκέω . σύ τοίνυν δοκέω , φημί , ὅς ἄρτι οὐ φημί , ὁ θάπτω ὁ πρόγονος θάπτω ὑπό ὁ ἔκγονος ἐνίοτε καί ἔνιοι αἰσχρός εἰμί · ἔτι δέ μάλα , ὡς ἔοικα , ἀδύνατος πᾶς οὗτος γίγνομαι καί εἰμί καλός , ὥστε οὗτος γε ὥσπερ καί ὁ ἔμπροσθεν ἐκεῖνος , ὁ τε παρθένος καί ὁ χύτρα , αὐτός πάσχω , καί ἔτι γέλοιος ὁ μέν εἰμί καλός , ὁ δέ οὐ καλός . καί οὐδέπω καί σήμερον , φημί , οἷος τε εἰμί , ὦ Σωκράτης , περί ὁ καλός ὅτι εἰμί ὁ ἐρωτάω ἀποκρίνω . οὗτος ἐγώ καί τοιοῦτος ὀνειδίζω δίκαιος , ἐάν αὐτός οὕτως ἀποκρίνω . ὁ μέν οὖν πολύς , ὦ Ἱππίας , σχεδόν τις ἐγώ οὕτως διαλέγω · ἐνίοτε δέ ὥσπερ ἐλεέω ἐγώ ὁ ἀπειρία καί ἀπαιδευσία αὐτός ἐγώ προβάλλω ἐρωτάω εἰ τοιόσδε ἐγώ δοκέω εἰμί ὁ καλός , ἤ καί περί ἄλλος ὅστις ἄν τυγχάνω πυνθάνομαι καί περί ὅς ἄν λόγος εἰμί . πῶς οὗτος λέγω , ὦ Σωκράτης ; ἐγώ σύ φράζω . ὦ δαιμόνιος , φημί , Σωκράτης , ὁ μέν τοιοῦτος ἀποκρίνω καί οὕτως παύω — λίαν γάρ εὐήθης τε καί εὐεξέλεγκτος ἐστιν—ἀλλὰ ὁ τοιόσδε σκοπέω εἰ σύ δοκέω καλός εἰμί , ὅς καί νυνδί ἐπιλαμβάνω ἐν ὁ ἀπόκρισις , ἡνίκα φημί ὁ χρυσός ὅς μέν πρέπω καλός εἰμί , ὅς δέ μή , οὐ , καί ἄλλος πᾶς ὅς ἄν οὗτος προσέρχομαι · αὐτός δή οὗτος ὁ πρέπω καί ὁ φύσις αὐτός ὁ πρέπω σκοπέω εἰ οὗτος τυγχάνω εἰμί ὁ καλός . ἐγώ μέν οὖν εἴωθα σύμφημι ὁ τοιοῦτος ἑκάστοτε—οὐ γάρ ἔχω ὅστις λέγω δέ οὖν δοκέω ὁ πρέπω καλός εἰμί ; πάντως δήπου , ὦ Σωκράτης . σκοπέω , μή πη ἄρα ἐξαπατάω . ἀλλά χρή σκοπέω .