plato-philosophy.hippias-major-dub 304
οὐκοῦν ὠφέλιμον , φήσει , τὸ ποιοῦν τἀγαθόν , τὸ δὲ ποιοῦν καὶ τὸ ποιούμενον ἕτερον νυνδὴ ἐφάνη , καὶ εἰς τὸν πρότερον λόγον ἥκει ὑμῖν ὁ λόγος ; οὔτε γὰρ τὸ ἀγαθὸν ἂν εἴη καλὸν οὔτε τὸ καλὸν ἀγαθόν , εἴπερ ἄλλο αὐτῶν ἑκάτερόν ἐστι . παντός γε μᾶλλον , φήσομεν , ὦ Ἱππία , ἂν σωφρονῶμεν · οὐ γάρ που θέμις τῷ ὀρθῶς λέγοντι μὴ συγχωρεῖν . ἀλλὰ δή γʼ , ὦ Σώκρατες , τί οἴει ταῦτα εἶναι συνάπαντα ; κνήσματά τοί ἐστι καὶ περιτμήματα τῶν λόγων , ὅπερ ἄρτι ἔλεγον , κατὰ βραχὺ διῃρημένα · ἀλλʼ ἐκεῖνο καὶ καλὸν καὶ πολλοῦ ἄξιον , οἷόν τʼ εἶναι εὖ καὶ καλῶς λόγον καταστησάμενον ἐν δικαστηρίῳ ἢ ἐν βουλευτηρίῳ ἢ ἐπὶ ἄλλῃ τινὶ ἀρχῇ , πρὸς ἣν ἂν ὁ λόγος ᾖ , πείσαντα οἴχεσθαι φέροντα οὐ τὰ σμικρότατα ἀλλὰ τὰ μέγιστα τῶν ἄθλων , σωτηρίαν αὑτοῦ τε καὶ τῶν αὑτοῦ χρημάτων καὶ φίλων . τούτων οὖν χρὴ ἀντέχεσθαι , χαίρειν ἐάσαντα τὰς σμικρολογίας ταύτας , ἵνα μὴ δοκῇ λίαν ἀνόητος εἶναι λήρους καὶ φλυαρίας ὥσπερ νῦν μεταχειριζόμενος . ὦ Ἱππία φίλε , σὺ μὲν μακάριος εἶ , ὅτι τε οἶσθα ἃ χρὴ ἐπιτηδεύειν ἄνθρωπον , καὶ ἐπιτετήδευκας ἱκανῶς , ὡς φῄς · ἐμὲ δὲ δαιμονία τις τύχη , ὡς ἔοικε , κατέχει , ὅστις πλανῶμαι μὲν καὶ ἀπορῶ ἀεί , ἐπιδεικνὺς δὲ τὴν ἐμαυτοῦ ἀπορίαν ὑμῖν τοῖς σοφοῖς λόγῳ αὖ ὑπὸ ὑμῶν προπηλακίζομαι , ἐπειδὰν ἐπιδείξω . λέγετε γάρ με , ἅπερ καὶ σὺ νῦν λέγεις , ὡς ἠλίθιά τε καὶ σμικρὰ καὶ οὐδενὸς ἄξια πραγματεύομαι · ἐπειδὰν δὲ αὖ ἀναπεισθεὶς ὑπὸ ὑμῶν λέγω ἅπερ ὑμεῖς , ὡς πολὺ κράτιστόν ἐστιν οἷόν τʼ εἶναι λόγον εὖ καὶ καλῶς καταστησάμενον περαίνειν ἐν δικαστηρίῳ ἢ ἐν ἄλλῳ τινὶ συλλόγῳ , ὑπό τε ἄλλων τινῶν τῶν ἐνθάδε καὶ ὑπὸ τούτου τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ἀεί με ἐλέγχοντος πάντα κακὰ ἀκούω . καὶ γάρ μοι τυγχάνει ἐγγύτατα γένους ὢν καὶ ἐν τῷ αὐτῷ οἰκῶν · ἐπειδὰν οὖν εἰσέλθω οἴκαδε εἰς ἐμαυτοῦ καί μου ἀκούσῃ ταῦτα λέγοντος , ἐρωτᾷ εἰ οὐκ αἰσχύνομαι τολμῶν περὶ καλῶν ἐπιτηδευμάτων διαλέγεσθαι , οὕτω φανερῶς ἐξελεγχόμενος περὶ τοῦ καλοῦ ὅτι οὐδʼ αὐτὸ τοῦτο ὅτι ποτέ ἐστιν οἶδα . καίτοι πῶς σὺ εἴσῃ , φησίν , ἢ λόγον ὅστις καλῶς κατεστήσατο ἢ μή , ἢ ἄλλην πρᾶξιν ἡντινοῦν , τὸ καλὸν ἀγνοῶν ; καὶ ὁπότε οὕτω διάκεισαι , οἴει σοι κρεῖττον εἶναι ζῆν μᾶλλον ἢ τεθνάναι ; συμβέβηκε δή μοι , ὅπερ λέγω , κακῶς μὲν ὑπὸ ὑμῶν ἀκούειν καὶ ὀνειδίζεσθαι , κακῶς δὲ ὑπʼ ἐκείνου . ἀλλὰ γὰρ ἴσως ἀναγκαῖον ὑπομένειν ταῦτα πάντα · οὐδὲν γὰρ ἄτοπον εἰ ὠφελοίμην . ἐγὼ οὖν μοι δοκῶ , ὦ Ἱππία , ὠφελῆσθαι ἀπὸ τῆς ἀμφοτέρων ὑμῶν ὁμιλίας · τὴν γὰρ παροιμίαν ὅτι ποτὲ λέγει , τὸ χαλεπὰ τὰ καλά , δοκῶ μοι εἰδέναι .
Lemmas: οὐκοῦν ὠφέλιμος , φημί , ὁ ποιέω ἀγαθός , ὁ δέ ποιέω καί ὁ ποιέω ἕτερος νυνδί φαίνω , καί εἰς ὁ πρότερος λόγος ἥκω σύ ὁ λόγος ; οὔτε γάρ ὁ ἀγαθός ἄν εἰμί καλός οὔτε ὁ καλός ἀγαθός , εἴπερ ἄλλος αὐτός ἑκάτερος εἰμί . πᾶς γε μάλα , φημί , ὦ Ἱππίας , ἐάν σωφρονέω · οὐ γάρ που θέμις ὁ ὀρθός λέγω μή συγχωρέω . ἀλλά δή γε , ὦ Σωκράτης , τίς οἴομαι οὗτος εἰμί συνάπας ; κνῆσμα τοι εἰμί καί περίτμημα ὁ λόγος , ὅς ἄρτι λέγω , κατά βραχύς διαιρέω · ἀλλά ἐκεῖνος καί καλός καί πολύς ἄξιος , οἷος τε εἰμί εὖ καί καλός λόγος καθίστημι ἐν δικαστήριον ἤ ἐν βουλευτήριον ἤ ἐπί ἄλλος τις ἀρχή , πρός ὅς ἄν ὁ λόγος εἰμί , πείθω οἴχομαι φέρω οὐ ὁ μικρός ἀλλά ὁ μέγας ὁ ἆθλον , σωτηρία ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἑαυτοῦ χρῆμα καί φίλος . οὗτος οὖν χρή ἀντέχω , χαίρω ἐάω ὁ μικρολογία οὗτος , ἵνα μή δοκέω λίαν ἀνόητος εἰμί λῆρος καί φλυαρία ὥσπερ νῦν μεταχειρίζω . ὦ Ἱππίας φίλος , σύ μέν μακάριος εἰμί , ὅτι τε οἶδα ὅς χρή ἐπιτηδεύω ἄνθρωπος , καί ἐπιτηδεύω ἱκανός , ὡς φημί · ἐγώ δέ δαιμόνιος τις τύχη , ὡς ἔοικα , κατέχω , ὅστις πλανάω μέν καί ἀπορέω ἀεί , ἐπιδείκνυμι δέ ὁ ἐμαυτοῦ ἀπορία σύ ὁ σοφός λόγος αὖ ὑπό σύ προπηλακίζω , ἐπειδάν ἐπιδείκνυμι . λέγω γάρ ἐγώ , ὅς καί σύ νῦν λέγω , ὡς ἠλίθιος τε καί μικρός καί οὐδείς ἄξιος πραγματεύομαι · ἐπειδάν δέ αὖ ἀναπείθω ὑπό σύ λέγω ὅς σύ , ὡς πολύς κρατύς εἰμί οἷος τε εἰμί λόγος εὖ καί καλός καθίστημι περαίνω ἐν δικαστήριον ἤ ἐν ἄλλος τις σύλλογος , ὑπό τε ἄλλος τις ὁ ἐνθάδε καί ὑπό οὗτος ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀεί ἐγώ ἐλέγχω πᾶς κακός ἀκούω . καί γάρ ἐγώ τυγχάνω ἐγγύς γένος εἰμί καί ἐν ὁ αὐτός οἰκέω · ἐπειδάν οὖν εἰσέρχομαι οἴκαδε εἰς ἐμαυτοῦ καί ἐγώ ἀκούω οὗτος λέγω , ἐρωτάω εἰ οὐ αἰσχύνω τολμάω περί καλός ἐπιτήδευμα διαλέγω , οὕτως φανερός ἐξελέγχω περί ὁ καλός ὅτι οὐδέ αὐτός οὗτος ὅστις ποτέ εἰμί οἶδα . καίτοι πῶς σύ οἶδα , φημί , ἤ λόγος ὅστις καλός καθίστημι ἤ μή , ἤ ἄλλος πρᾶξις ὅστις , ὁ καλός ἀγνοέω ; καί ὁπότε οὕτως διάκειμαι , οἴομαι σύ κρατύς εἰμί ζάω μάλα ἤ θνῄσκω ; συμβαίνω δή ἐγώ , ὅς λέγω , κακός μέν ὑπό σύ ἀκούω καί ὀνειδίζω , κακός δέ ὑπό ἐκεῖνος . ἀλλά γάρ ἴσως ἀναγκαῖος ὑπομένω οὗτος πᾶς · οὐδείς γάρ ἄτοπος εἰ ὠφελέω . ἐγώ οὖν ἐγώ δοκέω , ὦ Ἱππίας , ὠφελέω ἀπό ὁ ἀμφότερος σύ ὁμιλία · ὁ γάρ παροιμία ὅτι ποτέ λέγω , ὁ χαλεπός ὁ καλός , δοκέω ἐγώ οἶδα .