plato-philosophy.hippias-major-dub 291
μέρμερος πάνυ ἐστίν , ὦ Ἱππία · ἀλλʼ ὅμως τί φήσομεν ; ποτέραν πρέπειν τοῖν τορύναιν τῷ ἔτνει καὶ τῇ χύτρᾳ ; ἢ δῆλον ὅτι τὴν συκίνην ; εὐωδέστερον γάρ που τὸ ἔτνος ποιεῖ , καὶ ἅμα , ὦ ἑταῖρε , οὐκ ἂν συντρίψασα ἡμῖν τὴν χύτραν ἐκχέαι τὸ ἔτνος καὶ τὸ πῦρ ἀποσβέσειεν καὶ τοὺς μέλλοντας ἑστιᾶσθαι ἄνευ ὄψου ἂν πάνυ γενναίου ποιήσειεν · ἡ δὲ χρυσῆ ἐκείνη πάντα ἂν ταῦτα ποιήσειεν , ὥστʼ ἔμοιγε δοκεῖν τὴν συκίνην ἡμᾶς μᾶλλον φάναι πρέπειν ἢ τὴν χρυσῆν , εἰ μή τι σὺ ἄλλο λέγεις . πρέπει μὲν γάρ , ὦ Σώκρατες , μᾶλλον · οὐ μεντἂν ἔγωγε τῷ ἀνθρώπῳ τοιαῦτα ἐρωτῶντι διαλεγοίμην . ὀρθῶς γε , ὦ φίλε · σοὶ μὲν γὰρ οὐκ ἂν πρέποι τοιούτων ὀνομάτων ἀναπίμπλασθαι , καλῶς μὲν οὑτωσὶ ἀμπεχομένῳ , καλῶς δὲ ὑποδεδεμένῳ , εὐδοκιμοῦντι δὲ ἐπὶ σοφίᾳ ἐν πᾶσι τοῖς Ἕλλησιν . ἀλλʼ ἐμοὶ οὐδὲν πρᾶγμα φύρεσθαι πρὸς τὸν ἄνθρωπον · ἐμὲ οὖν προδίδασκε καὶ ἐμὴν χάριν ἀποκρίνου . εἰ γὰρ δὴ πρέπει γε μᾶλλον ἡ συκίνη τῆς χρυσῆς , φήσει ὁ ἄνθρωπος , ἄλλο τι καὶ καλλίων ἂν εἴη , ἐπειδήπερ τὸ πρέπον , ὦ Σώκρατες , κάλλιον ὡμολόγησας εἶναι τοῦ μὴ πρέποντος ; ἄλλο τι ὁμολογῶμεν , ὦ Ἱππία , τὴν συκίνην καλλίω τῆς χρυσῆς εἶναι ; βούλει σοι εἴπω , ὦ Σώκρατες , ὃ εἰπὼν εἶναι τὸ καλὸν ἀπαλλάξεις σαυτὸν τῶν πολλῶν λόγων ; πάνυ μὲν οὖν · μὴ μέντοι πρότερόν γε πρὶν ἄν μοι εἴπῃς ποτέραν ἀποκρίνωμαι οἷν ἄρτι ἔλεγον τοῖν τορύναιν πρέπουσάν τε καὶ καλλίω εἶναι . ἀλλʼ , εἰ βούλει , αὐτῷ ἀπόκριναι ὅτι ἡ ἐκ τῆς συκῆς εἰργασμένη . λέγε δὴ νυνὶ ὃ ἄρτι ἔμελλες λέγειν . ταύτῃ μὲν γὰρ τῇ ἀποκρίσει , ἂν φῶ τὸ καλὸν χρυσὸν εἶναι , οὐδὲν ὡς ἔοικέ μοι ἀναφανήσεται κάλλιον ὂν χρυσὸς ἢ ξύλον σύκινον · τὸ δὲ νῦν τί αὖ λέγεις τὸ καλὸν εἶναι ; ἐγώ σοι ἐρῶ . ζητεῖν γάρ μοι δοκεῖς τοιοῦτόν τι τὸ καλὸν ἀποκρίνασθαι , ὃ μηδέποτε αἰσχρὸν μηδαμοῦ μηδενὶ φανεῖται . πάνυ μὲν οὖν , ὦ Ἱππία · καὶ καλῶς γε νῦν ὑπολαμβάνεις . ἄκουε δή · πρὸς γὰρ τοῦτο ἴσθι , ἐάν τις ἔχῃ ὅτι ἀντείπῃ , φάναι ἐμὲ μηδʼ ὁτιοῦν ἐπαΐειν . λέγε δὴ ὡς τάχιστα πρὸς θεῶν . λέγω τοίνυν ἀεὶ καὶ παντὶ καὶ πανταχοῦ κάλλιστον εἶναι ἀνδρί , πλουτοῦντι , ὑγιαίνοντι , τιμωμένῳ ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων , ἀφικομένῳ εἰς γῆρας , τοὺς αὑτοῦ γονέας τελευτήσαντας καλῶς περιστείλαντι , ὑπὸ τῶν αὑτοῦ ἐκγόνων καλῶς καὶ μεγαλοπρεπῶς ταφῆναι . ἰοὺ ἰού , ὦ Ἱππία , ἦ θαυμασίως τε καὶ μεγαλείως καὶ ἀξίως σαυτοῦ εἴρηκας · καὶ νὴ τὴν Ἥραν ἄγαμαί σου ὅτι μοι δοκεῖς εὐνοϊκῶς , καθʼ ὅσον οἷός τʼ εἶ , βοηθεῖν · ἀλλὰ γὰρ τοῦ ἀνδρὸς οὐ τυγχάνομεν , ἀλλʼ ἡμῶν δὴ νῦν καὶ πλεῖστον καταγελάσεται , εὖ ἴσθι .
Lemmas: μέρμερος πάνυ εἰμί , ὦ Ἱππίας · ἀλλά ὅμως τίς φημί ; πότερος πρέπω ὁ τορύνη ὁ ἔτνος καί ὁ χύτρα ; ἤ δῆλος ὅτι ὁ σύκινος ; εὐώδης γάρ που ὁ ἔτνος ποιέω , καί ἅμα , ὦ ἑταῖρος , οὐ ἄν συντρίβω ἐγώ ὁ χύτρα ἐκχέω ὁ ἔτνος καί ὁ πῦρ ἀποσβέννυμι καί ὁ μέλλω ἑστιάω ἄνευ ὄψον ἄν πάνυ γενναῖος ποιέω · ὁ δέ χρύσεος ἐκεῖνος πᾶς ἄν οὗτος ποιέω , ὥστε ἐγώ δοκέω ὁ σύκινος ἐγώ μάλα φημί πρέπω ἤ ὁ χρύσεος , εἰ μή τις σύ ἄλλος λέγω . πρέπω μέν γάρ , ὦ Σωκράτης , μάλα · οὐ ἄν ἐγώ ὁ ἄνθρωπος τοιοῦτος ἐρωτάω διαλέγω . ὀρθός γε , ὦ φίλος · σύ μέν γάρ οὐ ἄν πρέπω τοιοῦτος ὄνομα ἀναπίμπλημι , καλός μέν οὕτως ἀμπέχω , καλός δέ ὑποδέω , εὐδοκιμέω δέ ἐπί σοφία ἐν πᾶς ὁ Ἕλλην . ἀλλά ἐγώ οὐδείς πρᾶγμα φύρω πρός ὁ ἄνθρωπος · ἐγώ οὖν προδιδάσκω καί ἐμός χάρις ἀποκρίνω . εἰ γάρ δή πρέπω γε μάλα ὁ σύκινος ὁ χρύσεος , φημί ὁ ἄνθρωπος , ἄλλος τις καί καλός ἄν εἰμί , ἐπειδή ὁ πρέπω , ὦ Σωκράτης , καλός ὁμολογέω εἰμί ὁ μή πρέπω ; ἄλλος τις ὁμολογέω , ὦ Ἱππίας , ὁ σύκινος καλός ὁ χρύσεος εἰμί ; βούλομαι σύ λέγω , ὦ Σωκράτης , ὅς λέγω εἰμί ὁ καλός ἀπαλλάσσω σεαυτοῦ ὁ πολύς λόγος ; πάνυ μέν οὖν · μή μέντοι πρότερος γε πρίν ἄν ἐγώ λέγω πότερος ἀποκρίνω ὅς ἄρτι λέγω ὁ τορύνη πρέπω τε καί καλός εἰμί . ἀλλά , εἰ βούλομαι , αὐτός ἀποκρίνω ὅτι ὁ ἐκ ὁ συκῆ ἐργάζομαι . λέγω δή νυνί ὅς ἄρτι μέλλω λέγω . οὗτος μέν γάρ ὁ ἀπόκρισις , ἐάν φημί ὁ καλός χρυσός εἰμί , οὐδείς ὡς ἔοικα ἐγώ ἀναφαίνω καλός εἰμί χρυσός ἤ ξύλον σύκινος · ὁ δέ νῦν τίς αὖ λέγω ὁ καλός εἰμί ; ἐγώ σύ λέγω . ζητέω γάρ ἐγώ δοκέω τοιοῦτος τις ὁ καλός ἀποκρίνω , ὅς μηδέποτε αἰσχρός μηδαμοῦ μηδείς φαίνω . πάνυ μέν οὖν , ὦ Ἱππίας · καί καλός γε νῦν ὑπολαμβάνω . ἀκούω δή · πρός γάρ οὗτος οἶδα , ἐάν τις ἔχω ὅστις ἀντιλέγω , φημί ἐγώ μηδέ ὁστισοῦν ἐπαΐω . λέγω δή ὡς ταχύς πρός θεός . λέγω τοίνυν ἀεί καί πᾶς καί πανταχοῦ καλός εἰμί ἀνήρ , πλουτέω , ὑγιαίνω , τιμάω ὑπό ὁ Ἕλλην , ἀφικνέομαι εἰς γῆρας , ὁ ἑαυτοῦ γονεύς τελευτάω καλός περιστέλλω , ὑπό ὁ ἑαυτοῦ ἔκγονος καλός καί μεγαλοπρεπής θάπτω . ἰού ἰού , ὦ Ἱππίας , ἦ θαυμάσιος τε καί μεγαλεῖος καί ἄξιος σεαυτοῦ λέγω · καί νή ὁ Ἥρα ἄγαμαι σύ ὅτι ἐγώ δοκέω εὐνοϊκός , κατά ὅσος οἷος τε εἰμί , βοηθέω · ἀλλά γάρ ὁ ἀνήρ οὐ τυγχάνω , ἀλλά ἐγώ δή νῦν καί πολύς καταγελάω , εὖ οἶδα .