plato-philosophy.hippias-major-dub 297
τοῦ ἀγαθοῦ ἄρα αἴτιόν ἐστιν τὸ καλόν . ἔστι γάρ . ἀλλὰ μὴν τό γε αἴτιον , ὦ Ἱππία , καὶ οὗ ἂν αἴτιον ᾖ τὸ αἴτιον , ἄλλο ἐστίν · οὐ γάρ που τό γε αἴτιον αἰτίου αἴτιον ἂν εἴη . ὧδε δὲ σκόπει · οὐ τὸ αἴτιον ποιοῦν ἐφάνη ; πάνυ γε . οὐκοῦν ὑπὸ τοῦ ποιοῦντος ποιεῖται οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ γιγνόμενον , ἀλλʼ οὐ τὸ ποιοῦν ; ἔστι ταῦτα . οὐκοῦν ἄλλο τι τὸ γιγνόμενον , ἄλλο δὲ τὸ ποιοῦν ; ναί . οὐκ ἄρα τό γʼ αἴτιον αἴτιον αἰτίου ἐστίν , ἀλλὰ τοῦ γιγνομένου ὑφʼ ἑαυτοῦ . πάνυ γε . εἰ ἄρα τὸ καλόν ἐστιν αἴτιον ἀγαθοῦ , γίγνοιτʼ ἂν ὑπὸ τοῦ καλοῦ τὸ ἀγαθόν · καὶ διὰ ταῦτα , ὡς ἔοικε , σπουδάζομεν καὶ τὴν φρόνησιν καὶ τἆλλα πάντα τὰ καλά , ὅτι τὸ ἔργον αὐτῶν καὶ τὸ ἔκγονον σπουδαστόν ἐστι , τὸ ἀγαθόν , καὶ κινδυνεύει ἐξ ὧν εὑρίσκομεν ἐν πατρός τινος ἰδέᾳ εἶναι τὸ καλὸν τοῦ ἀγαθοῦ . πάνυ μὲν οὖν · καλῶς γὰρ λέγεις , ὦ Σώκρατες . οὐκοῦν καὶ τόδε καλῶς λέγω , ὅτι οὔτε ὁ πατὴρ ὑός ἐστιν , οὔτε ὁ ὑὸς πατήρ ; καλῶς μέντοι . οὐδέ γε τὸ αἴτιον γιγνόμενόν ἐστιν , οὐδὲ τὸ γιγνόμενον αὖ αἴτιον . ἀληθῆ λέγεις . μὰ Δία , ὦ ἄριστε , οὐδὲ ἄρα τὸ καλὸν ἀγαθόν ἐστιν , οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν καλόν · ἢ δοκεῖ σοι οἷόν τε εἶναι ἐκ τῶν προειρημένων ; οὐ μὰ τὸν Δία , οὔ μοι φαίνεται . ἀρέσκει οὖν ἡμῖν καὶ ἐθέλοιμεν ἂν λέγειν ὡς τὸ καλὸν οὐκ ἀγαθὸν οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν καλόν ; οὐ μὰ τὸν Δία , οὐ πάνυ μοι ἀρέσκει . ναὶ μὰ τὸν Δία , ὦ Ἱππία · ἐμοὶ δέ γε πάντων ἥκιστα ἀρέσκει ὧν εἰρήκαμεν λόγων . ἔοικε γὰρ οὕτως . κινδυνεύει ἄρα ἡμῖν , οὐχ ὥσπερ ἄρτι ἐφαίνετο κάλλιστος εἶναι τῶν λόγων τὸ ὠφέλιμον καὶ τὸ χρήσιμόν τε καὶ τὸ δυνατὸν ἀγαθόν τι ποιεῖν καλὸν εἶναι , οὐχ οὕτως ἔχειν , ἀλλʼ , εἰ οἷόν τέ ἐστιν , ἐκείνων εἶναι γελοιότερος τῶν πρώτων , ἐν οἷς τήν τε παρθένον ᾠόμεθα εἶναι τὸ καλὸν καὶ ἓν ἕκαστον τῶν ἔμπροσθεν λεχθέντων . ἔοικεν . καὶ ἐγὼ μέν γε οὐκ ἔτι ἔχω , ὦ Ἱππία , ὅποι τράπωμαι , ἀλλʼ ἀπορῶ · σὺ δὲ ἔχεις τι λέγειν ; οὐκ ἔν γε τῷ παρόντι , ἀλλʼ , ὥσπερ ἄρτι ἔλεγον , σκεψάμενος εὖ οἶδʼ ὅτι εὑρήσω .
Lemmas: ὁ ἀγαθός ἄρα αἴτιος εἰμί ὁ καλός . εἰμί γάρ . ἀλλά μήν ὁ γε αἴτιος , ὦ Ἱππίας , καί ὅς ἄν αἴτιος εἰμί ὁ αἴτιος , ἄλλος εἰμί · οὐ γάρ που ὁ γε αἴτιος αἴτιος αἴτιος ἄν εἰμί . ὧδε δέ σκοπέω · οὐ ὁ αἴτιος ποιέω φαίνω ; πάνυ γε . οὐκοῦν ὑπό ὁ ποιέω ποιέω οὐ ἄλλος τις ἤ ὁ γίγνομαι , ἀλλά οὐ ὁ ποιέω ; εἰμί οὗτος . οὐκοῦν ἄλλος τις ὁ γίγνομαι , ἄλλος δέ ὁ ποιέω ; ναί . οὐ ἄρα ὁ γε αἴτιος αἴτιος αἴτιος εἰμί , ἀλλά ὁ γίγνομαι ὑπό ἑαυτοῦ . πάνυ γε . εἰ ἄρα ὁ καλός εἰμί αἴτιος ἀγαθός , γίγνομαι ἄν ὑπό ὁ καλός ὁ ἀγαθός · καί διά οὗτος , ὡς ἔοικα , σπουδάζω καί ὁ φρόνησις καί ἄλλος πᾶς ὁ καλός , ὅτι ὁ ἔργον αὐτός καί ὁ ἔκγονος σπουδαστός εἰμί , ὁ ἀγαθός , καί κινδυνεύω ἐκ ὅς εὑρίσκω ἐν πατήρ τις ἰδέα εἰμί ὁ καλός ὁ ἀγαθός . πάνυ μέν οὖν · καλός γάρ λέγω , ὦ Σωκράτης . οὐκοῦν καί ὅδε καλός λέγω , ὅτι οὔτε ὁ πατήρ ὗς εἰμί , οὔτε ὁ ὗς πατήρ ; καλός μέντοι . οὐδέ γε ὁ αἴτιος γίγνομαι εἰμί , οὐδέ ὁ γίγνομαι αὖ αἴτιος . ἀληθής λέγω . μά Ζεύς , ὦ ἀγαθός , οὐδέ ἄρα ὁ καλός ἀγαθός εἰμί , οὐδέ ὁ ἀγαθός καλός · ἤ δοκέω σύ οἷος τε εἰμί ἐκ ὁ προλέγω ; οὐ μά ὁ Ζεύς , οὐ ἐγώ φαίνω . ἀρέσκω οὖν ἐγώ καί ἐθέλω ἄν λέγω ὡς ὁ καλός οὐ ἀγαθός οὐδέ ὁ ἀγαθός καλός ; οὐ μά ὁ Ζεύς , οὐ πάνυ ἐγώ ἀρέσκω . ναί μά ὁ Ζεύς , ὦ Ἱππίας · ἐγώ δέ γε πᾶς ἦκα ἀρέσκω ὅς λέγω λόγος . ἔοικα γάρ οὕτως . κινδυνεύω ἄρα ἐγώ , οὐ ὥσπερ ἄρτι φαίνω καλός εἰμί ὁ λόγος ὁ ὠφέλιμος καί ὁ χρήσιμος τε καί ὁ δυνατός ἀγαθός τις ποιέω καλός εἰμί , οὐ οὕτως ἔχω , ἀλλά , εἰ οἷος τε εἰμί , ἐκεῖνος εἰμί γέλοιος ὁ πρῶτος , ἐν ὅς ὁ τε παρθένος οἴομαι εἰμί ὁ καλός καί εἷς ἕκαστος ὁ ἔμπροσθεν λέγω . ἔοικα . καί ἐγώ μέν γε οὐ ἔτι ἔχω , ὦ Ἱππίας , ὅποι τρέπω , ἀλλά ἀπορέω · σύ δέ ἔχω τις λέγω ; οὐ ἐν γε ὁ πάρειμι , ἀλλά , ὥσπερ ἄρτι λέγω , σκοπέω εὖ οἶδα ὅτι εὑρίσκω .