plato-philosophy.hipparchus-sp 229
ἐστὸν δὲ δύο τὠπιγράμματε · ἐν μὲν τοῖς ἐπʼ ἀριστερὰ τοῦ Ἑρμοῦ ἑκάστου ἐπιγέγραπται λέγων ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσῳ τοῦ ἄστεος καὶ τοῦ δήμου ἕστηκεν , ἐν δὲ τοῖς ἐπὶ δεξιά—μνῆμα τόδʼ Ἱππάρχου · στεῖχε δίκαια φρονῶνφησίν . ἔστι δὲ τῶν ποιημάτων καὶ ἄλλα ἐν ἄλλοις Ἑρμαῖς πολλὰ καὶ καλὰ ἐπιγεγραμμένα · ἔστι δὲ δὴ καὶ τοῦτο ἐπὶ τῇ Στειριακῇ ὁδῷ , ἐν ᾧ λέγει — μνῆμα τόδʼ Ἱππάρχου · μὴ φίλον ἐξαπάτα.ἐγὼ οὖν σὲ ἐμοὶ ὄντα φίλον οὐ δήπου τολμῴην ἂν ἐξαπατᾶν καὶ ἐκείνῳ τοιούτῳ ὄντι ἀπιστεῖν , οὗ καὶ ἀποθανόντος τρία ἔτη ἐτυραννεύθησαν Ἀθηναῖοι ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Ἱππίου , καὶ πάντων ἂν τῶν παλαιῶν ἤκουσας ὅτι ταῦτα μόνον τὰ ἔτη τυραννὶς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις , τὸν δʼ ἄλλον χρόνον ἐγγύς τι ἔζων Ἀθηναῖοι ὥσπερ ἐπὶ Κρόνου βασιλεύοντος . λέγεται δὲ ὑπὸ τῶν χαριεστέρων ἀνθρώπων καὶ ὁ θάνατος αὐτοῦ γενέσθαι οὐ διʼ ἃ οἱ πολλοὶ ᾠήθησαν , διὰ τὴν τῆς ἀδελφῆς ἀτιμίαν τῆς κανηφορίας—ἐπεὶ τοῦτό γε εὔηθες—ἀλλὰ τὸν μὲν Ἁρμόδιον γεγονέναι παιδικὰ τοῦ Ἀριστογείτονος καὶ πεπαιδεῦσθαι ὑπʼ ἐκείνου , μέγα δʼ ἐφρόνει ἄρα καὶ ὁ Ἀριστογείτων ἐπὶ τῷ παιδεῦσαι ἄνθρωπον , καὶ ἀνταγωνιστὴν ἡγεῖτο εἶναι τὸν Ἵππαρχον . ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ χρόνῳ αὐτὸν τὸν Ἁρμόδιον τυγχάνειν ἐρῶντά τινος τῶν νέων τε καὶ καλῶν καὶ γενναίων τῶν τότε—καὶ λέγουσι τοὔνομα αὐτοῦ , ἐγὼ δὲ οὐ μέμνημαι—τὸν οὖν νεανίσκον τοῦτον τέως μὲν θαυμάζειν τόν τε Ἁρμόδιον καὶ τὸν Ἀριστογείτονα ὡς σοφούς , ἔπειτα συγγενόμενον τῷ Ἱππάρχῳ καταφρονῆσαι ἐκείνων , καὶ τοὺς περιαλγήσαντας ταύτῃ τῇ ἀτιμίᾳ οὕτως ἀποκτεῖναι τὸν Ἵππαρχον . κινδυνεύεις τοίνυν , ὦ Σώκρατες , ἢ οὐ φίλον με ἡγεῖσθαι ἤ , εἰ ἡγῇ φίλον , οὐ πείθεσθαι Ἱππάρχῳ · ἐγὼ γὰρ ὅπως οὐ σὺ ἐμὲ ἐξαπατᾷς—οὐκ οἶδʼ ὅντινα μέντοι τρόπον — ἐν τοῖς λόγοις , οὐ δύναμαι πεισθῆναι . ἀλλὰ μὴν καὶ ὥσπερ πεττεύων ἐθέλω σοι ἐν τοῖς λόγοις ἀναθέσθαι ὅτι βούλει τῶν εἰρημένων , ἵνα μὴ οἴῃ ἐξαπατᾶσθαι . πότερον γὰρ τοῦτό σοι ἀναθῶμαι , ὡς οὐχὶ τῶν ἀγαθῶν πάντες ἐπιθυμοῦσιν ἄνθρωποι ; μή μοί γε . ἀλλʼ ὡς τὸ ζημιοῦσθαι καὶ ἡ ζημία οὐ κακόν ; μή μοί γε . ἀλλʼ ὡς οὐ τῇ ζημίᾳ καὶ τῷ ζημιοῦσθαι τὸ κέρδος καὶ τὸ κερδαίνειν ἐναντίον ;
Lemmas: εἰμί δέ δύο ἐπίγραμμα · ἐν μέν ὁ ἐπί ἀριστερός ὁ Ἑρμῆς ἕκαστος ἐπιγράφω λέγω ὁ Ἑρμῆς ὅτι ἐν μέσος ὁ ἄστυ καί ὁ δῆμος ἵστημι , ἐν δέ ὁ ἐπί δεξιά—μνῆμα ὅδε Ἵππαρχος · στείχω δίκαιος φρονῶνφησίν . εἰμί δέ ὁ ποίημα καί ἄλλος ἐν ἄλλος Ἑρμῆς πολύς καί καλός ἐπιγράφω · εἰμί δέ δή καί οὗτος ἐπί ὁ Στειριακός ὁδός , ἐν ὅς λέγω — μνῆμα ὅδε Ἵππαρχος · μή φίλος ἐξαπάτα.ἐγὼ οὖν σύ ἐγώ εἰμί φίλος οὐ δήπου τολμάω ἄν ἐξαπατάω καί ἐκεῖνος τοιοῦτος εἰμί ἀπιστέω , ὅς καί ἀποθνῄσκω τρεῖς ἔτος τυραννεύω Ἀθηναῖος ὑπό ὁ ἀδελφός αὐτός Ἵππιος , καί πᾶς ἄν ὁ παλαιός ἀκούω ὅτι οὗτος μόνος ὁ ἔτος τυραννίς γίγνομαι ἐν Ἀθῆναι , ὁ δέ ἄλλος χρόνος ἐγγύς τις ζάω Ἀθηναῖος ὥσπερ ἐπί Κρόνος βασιλεύω . λέγω δέ ὑπό ὁ χαρίεις ἄνθρωπος καί ὁ θάνατος αὐτός γίγνομαι οὐ διά ὅς ὁ πολύς οἴομαι , διά ὁ ὁ ἀδελφή ἀτιμία ὁ κανηφορίας—ἐπεὶ οὗτος γε εὔηθες—ἀλλὰ ὁ μέν Ἁρμόδιος γίγνομαι παιδικός ὁ Ἀριστογείτων καί παιδεύω ὑπό ἐκεῖνος , μέγας δέ φρονέω ἄρα καί ὁ Ἀριστογείτων ἐπί ὁ παιδεύω ἄνθρωπος , καί ἀνταγωνιστής ἡγέομαι εἰμί ὁ Ἵππαρχος . ἐν ἐκεῖνος δέ ὁ χρόνος αὐτός ὁ Ἁρμόδιος τυγχάνω ἐράω τις ὁ νέος τε καί καλός καί γενναῖος ὁ τότε—καὶ λέγω ὄνομα αὐτός , ἐγώ δέ οὐ μέμνημαι—τὸν οὖν νεανίσκος οὗτος τέως μέν θαυμάζω ὁ τε Ἁρμόδιος καί ὁ Ἀριστογείτων ὡς σοφός , ἔπειτα συγγίγνομαι ὁ Ἵππαρχος καταφρονέω ἐκεῖνος , καί ὁ περιαλγέω οὗτος ὁ ἀτιμία οὕτως ἀποκτείνω ὁ Ἵππαρχος . κινδυνεύω τοίνυν , ὦ Σωκράτης , ἤ οὐ φίλος ἐγώ ἡγέομαι ἤ , εἰ ἡγέομαι φίλος , οὐ πείθω Ἵππαρχος · ἐγώ γάρ ὅπως οὐ σύ ἐγώ ἐξαπατάω οἶδα ὅστις μέντοι τρόπος — ἐν ὁ λόγος , οὐ δύναμαι πείθω . ἀλλά μήν καί ὥσπερ πεσσεύω ἐθέλω σύ ἐν ὁ λόγος ἀνατίθημι ὅστις βούλομαι ὁ λέγω , ἵνα μή οἴομαι ἐξαπατάω . πότερος γάρ οὗτος σύ ἀναθάομαι , ὡς οὐ ὁ ἀγαθός πᾶς ἐπιθυμέω ἄνθρωπος ; μή ἐγώ γε . ἀλλά ὡς ὁ ζημιόω καί ὁ ζημία οὐ κακός ; μή ἐγώ γε . ἀλλά ὡς οὐ ὁ ζημία καί ὁ ζημιόω ὁ κέρδος καί ὁ κερδαίνω ἐναντίος ;