plato-philosophy.gorgias 501
ἴθι δή , ἃ καὶ πρὸς τούσδε ἐγὼ ἔλεγον , διομολόγησαί μοι , εἰ ἄρα σοι ἔδοξα τότε ἀληθῆ λέγειν . ἔλεγον δέ που ὅτι ἡ μὲν ὀψοποιικὴ οὔ μοι δοκεῖ τέχνη εἶναι ἀλλʼ ἐμπειρία , ἡ δʼ ἰατρική , λέγων ὅτι ἡ μὲν τούτου οὗ θεραπεύει καὶ τὴν φύσιν ἔσκεπται καὶ τὴν αἰτίαν ὧν πράττει , καὶ λόγον ἔχει τούτων ἑκάστου δοῦναι , ἡ ἰατρική · ἡ δʼ ἑτέρα τῆς ἡδονῆς , πρὸς ἣν ἡ θεραπεία αὐτῇ ἐστιν ἅπασα , κομιδῇ ἀτέχνως ἐπʼ αὐτὴν ἔρχεται , οὔτε τι τὴν φύσιν σκεψαμένη τῆς ἡδονῆς οὔτε τὴν αἰτίαν , ἀλόγως τε παντάπασιν ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν διαριθμησαμένη , τριβῇ καὶ ἐμπειρίᾳ μνήμην μόνον σῳζομένη τοῦ εἰωθότος γίγνεσθαι , ᾧ δὴ καὶ πορίζεται τὰς ἡδονάς . ταῦτʼ οὖν πρῶτον σκόπει εἰ δοκεῖ σοι ἱκανῶς λέγεσθαι , καὶ εἶναί τινες καὶ περὶ ψυχὴν τοιαῦται ἄλλαι πραγματεῖαι , αἱ μὲν τεχνικαί , προμήθειάν τινα ἔχουσαι τοῦ βελτίστου περὶ τὴν ψυχήν , αἱ δὲ τούτου μὲν ὀλιγωροῦσαι , ἐσκεμμέναι δʼ αὖ , ὥσπερ ἐκεῖ , τὴν ἡδονὴν μόνον τῆς ψυχῆς , τίνα ἂν αὐτῇ τρόπον γίγνοιτο , ἥτις δὲ ἢ βελτίων ἢ χείρων τῶν ἡδονῶν , οὔτε σκοπούμεναι οὔτε μέλον αὐταῖς ἄλλο ἢ χαρίζεσθαι μόνον , εἴτε βέλτιον εἴτε χεῖρον . ἐμοὶ μὲν γάρ , ὦ Καλλίκλεις , δοκοῦσίν τε εἶναι , καὶ ἔγωγέ φημι τὸ τοιοῦτον κολακείαν εἶναι καὶ περὶ σῶμα καὶ περὶ ψυχὴν καὶ περὶ ἄλλο ὅτου ἄν τις τὴν ἡδονὴν θεραπεύῃ , ἀσκέπτως ἔχων τοῦ ἀμείνονός τε καὶ τοῦ χείρονος · σὺ δὲ δὴ πότερον συγκατατίθεσαι ἡμῖν περὶ τούτων τὴν αὐτὴν δόξαν ἢ ἀντίφῃς ; οὐκ ἔγωγε , ἀλλὰ συγχωρῶ , ἵνα σοι καὶ περανθῇ ὁ λόγος καὶ Γοργίᾳ τῷδε χαρίσωμαι . πότερον δὲ περὶ μὲν μίαν ψυχὴν ἔστιν τοῦτο , περὶ δὲ δύο καὶ πολλὰς οὐκ ἔστιν ; οὔκ , ἀλλὰ καὶ περὶ δύο καὶ περὶ πολλάς . οὐκοῦν καὶ ἁθρόαις ἅμα χαρίζεσθαι ἔστι , μηδὲν σκοπούμενον τὸ βέλτιστον ; οἶμαι ἔγωγε . ἔχεις οὖν εἰπεῖν αἵτινές εἰσιν αἱ ἐπιτηδεύσεις αἱ τοῦτο ποιοῦσαι ; μᾶλλον δέ , εἰ βούλει , ἐμοῦ ἐρωτῶντος , ἣ μὲν ἄν σοι δοκῇ τούτων εἶναι , φάθι , ἣ δʼ ἂν μή , μὴ φάθι . πρῶτον δὲ σκεψώμεθα τὴν αὐλητικήν . οὐ δοκεῖ σοι τοιαύτη τις εἶναι , ὦ Καλλίκλεις , τὴν ἡδονὴν ἡμῶν μόνον διώκειν , ἄλλο δʼ οὐδὲν φροντίζειν ; ἔμοιγε δοκεῖ . οὐκοῦν καὶ αἱ τοιαίδε ἅπασαι , οἷον ἡ κιθαριστικὴ ἡ ἐν τοῖς ἀγῶσιν ; ναί .
Lemmas: ἔρχομαι δή , ὅς καί πρός ὅδε ἐγώ λέγω , διομολογέω ἐγώ , εἰ ἄρα σύ δοκέω τότε ἀληθής λέγω . λέγω δέ που ὅτι ὁ μέν ὀψοποιϊκός οὐ ἐγώ δοκέω τέχνη εἰμί ἀλλά ἐμπειρία , ὁ δέ ἰατρικός , λέγω ὅτι ὁ μέν οὗτος ὅς θεραπεύω καί ὁ φύσις σκοπέω καί ὁ αἰτία ὅς πράσσω , καί λόγος ἔχω οὗτος ἕκαστος δίδωμι , ὁ ἰατρικός · ὁ δέ ἕτερος ὁ ἡδονή , πρός ὅς ὁ θεραπεία αὐτός εἰμί ἅπας , κομιδῇ ἄτεχνος ἐπί αὐτός ἔρχομαι , οὔτε τις ὁ φύσις σκοπέω ὁ ἡδονή οὔτε ὁ αἰτία , ἄλογος τε παντάπασι ὡς ἔπος λέγω οὐδείς διαριθμέω , τριβή καί ἐμπειρία μνήμη μόνος σῴζω ὁ εἴωθα γίγνομαι , ὅς δή καί πορίζω ὁ ἡδονή . οὗτος οὖν πρῶτος σκοπέω εἰ δοκέω σύ ἱκανός λέγω , καί εἰμί τις καί περί ψυχή τοιοῦτος ἄλλος πραγματεία , ὁ μέν τεχνικός , προμήθεια τις ἔχω ὁ ἀγαθός περί ὁ ψυχή , ὁ δέ οὗτος μέν ὀλιγωρέω , σκοπέω δέ αὖ , ὥσπερ ἐκεῖ , ὁ ἡδονή μόνος ὁ ψυχή , τίς ἄν αὐτός τρόπος γίγνομαι , ὅστις δέ ἤ ἀγαθός ἤ κακός ὁ ἡδονή , οὔτε σκοπέω οὔτε μέλω αὐτός ἄλλος ἤ χαρίζω μόνος , εἴτε ἀγαθός εἴτε κακός . ἐγώ μέν γάρ , ὦ Καλλικλῆς , δοκέω τε εἰμί , καί ἐγώ φημί ὁ τοιοῦτος κολακεία εἰμί καί περί σῶμα καί περί ψυχή καί περί ἄλλος ὅστις ἄν τις ὁ ἡδονή θεραπεύω , ἄσκεπτος ἔχω ὁ ἀγαθός τε καί ὁ κακός · σύ δέ δή πότερος συγκατατίθημι ἐγώ περί οὗτος ὁ αὐτός δόξα ἤ ἀντίφημι ; οὐ ἐγώ , ἀλλά συγχωρέω , ἵνα σύ καί περαίνω ὁ λόγος καί Γοργίας ὅδε χαρίζω . πότερος δέ περί μέν εἷς ψυχή εἰμί οὗτος , περί δέ δύο καί πολύς οὐ εἰμί ; οὐ , ἀλλά καί περί δύο καί περί πολύς . οὐκοῦν καί ἀθρόος ἅμα χαρίζω εἰμί , μηδείς σκοπέω ὁ ἀγαθός ; οἴομαι ἐγώ . ἔχω οὖν λέγω ὅστις εἰμί ὁ ἐπιτήδευσις ὁ οὗτος ποιέω ; μάλα δέ , εἰ βούλομαι , ἐγώ ἐρωτάω , ὅς μέν ἄν σύ δοκέω οὗτος εἰμί , φημί , ὅς δέ ἄν μή , μή φημί . πρῶτος δέ σκοπέω ὁ αὐλητικός . οὐ δοκέω σύ τοιοῦτος τις εἰμί , ὦ Καλλικλῆς , ὁ ἡδονή ἐγώ μόνος διώκω , ἄλλος δέ οὐδείς φροντίζω ; ἐγώ δοκέω . οὐκοῦν καί ὁ τοιόσδε ἅπας , οἷος ὁ κιθαριστικός ὁ ἐν ὁ ἀγών ; ναί .