plato-philosophy.gorgias 480
εἶεν · εἰ οὖν δὴ ταῦτα ἀληθῆ , ὦ Πῶλε , τίς ἡ μεγάλη χρεία ἐστὶν τῆς ῥητορικῆς ; δεῖ μὲν γὰρ δὴ ἐκ τῶν νῦν ὡμολογημένων αὐτὸν ἑαυτὸν μάλιστα φυλάττειν ὅπως μὴ ἀδικήσει , ὡς ἱκανὸν κακὸν ἕξοντα . οὐ γάρ ; πάνυ γε . ἐὰν δέ γε ἀδικήσῃ ἢ αὐτὸς ἢ ἄλλος τις ὧν ἂν κήδηται , αὐτὸν ἑκόντα ἰέναι ἐκεῖσε ὅπου ὡς τάχιστα δώσει δίκην , παρὰ τὸν δικαστὴν ὥσπερ παρὰ τὸν ἰατρόν , σπεύδοντα ὅπως μὴ ἐγχρονισθὲν τὸ νόσημα τῆς ἀδικίας ὕπουλον τὴν ψυχὴν ποιήσει καὶ ἀνίατον · ἢ πῶς λέγομεν , ὦ Πῶλε , εἴπερ τὰ πρότερον μένει ἡμῖν ὁμολογήματα ; οὐκ ἀνάγκη ταῦτα ἐκείνοις οὕτω μὲν συμφωνεῖν , ἄλλως δὲ μή ; τί γὰρ δὴ φῶμεν , ὦ Σώκρατες ; ἐπὶ μὲν ἄρα τὸ ἀπολογεῖσθαι ὑπὲρ τῆς ἀδικίας τῆς αὑτοῦ ἢ γονέων ἢ ἑταίρων ἢ παίδων ἢ πατρίδος ἀδικούσης οὐ χρήσιμος οὐδὲν ἡ ῥητορικὴ ἡμῖν , ὦ Πῶλε , εἰ μὴ εἴ τις ὑπολάβοι ἐπὶ τοὐναντίον—κατηγορεῖν δεῖν μάλιστα μὲν ἑαυτοῦ , ἔπειτα δὲ καὶ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ἄλλων ὃς ἂν ἀεὶ τῶν φίλων τυγχάνῃ ἀδικῶν , καὶ μὴ ἀποκρύπτεσθαι ἀλλʼ εἰς τὸ φανερὸν ἄγειν τὸ ἀδίκημα , ἵνα δῷ δίκην καὶ ὑγιὴς γένηται , ἀναγκάζειν τε αὑτὸν καὶ τοὺς ἄλλους μὴ ἀποδειλιᾶν ἀλλὰ παρέχειν μύσαντα εὖ καὶ ἀνδρείως ὥσπερ τέμνειν καὶ κάειν ἰατρῷ , τὸ ἀγαθὸν καὶ καλὸν διώκοντα , μὴ ὑπολογιζόμενον τὸ ἀλγεινόν , ἐὰν μέν γε πληγῶν ἄξια ἠδικηκὼς ᾖ , τύπτειν παρέχοντα , ἐὰν δὲ δεσμοῦ , δεῖν , ἐὰν δὲ ζημίας , ἀποτίνοντα , ἐὰν δὲ φυγῆς , φεύγοντα , ἐὰν δὲ θανάτου , ἀποθνῄσκοντα , αὐτὸν πρῶτον ὄντα κατήγορον καὶ αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων οἰκείων καὶ ἐπὶ τοῦτο χρώμενον τῇ ῥητορικῇ , ὅπως ἂν καταδήλων τῶν ἀδικημάτων γιγνομένων ἀπαλλάττωνται τοῦ μεγίστου κακοῦ , ἀδικίας . φῶμεν οὕτως ἢ μὴ φῶμεν , ὦ Πῶλε ; ἄτοπα μέν , ὦ Σώκρατες , ἔμοιγε δοκεῖ , τοῖς μέντοι ἔμπροσθεν ἴσως σοι ὁμολογεῖται . οὐκοῦν ἢ κἀκεῖνα λυτέον ἢ τάδε ἀνάγκη συμβαίνειν ; ναί , τοῦτό γε οὕτως ἔχει .
Lemmas: εἶεν · εἰ οὖν δή οὗτος ἀληθής , ὦ Πῶλος , τίς ὁ μέγας χρεία εἰμί ὁ ῥητορική ; δέω μέν γάρ δή ἐκ ὁ νῦν ὁμολογέω αὐτός ἑαυτοῦ μάλα φυλάσσω ὅπως μή ἀδικέω , ὡς ἱκανός κακός ἔχω . οὐ γάρ ; πάνυ γε . ἐάν δέ γε ἀδικέω ἤ αὐτός ἤ ἄλλος τις ὅς ἄν κήδω , αὐτός ἑκών ἔρχομαι ἐκεῖσε ὅπου ὡς ταχύς δίδωμι δίκη , παρά ὁ δικαστής ὥσπερ παρά ὁ ἰατρός , σπεύδω ὅπως μή ἐγχρονίζω ὁ νόσημα ὁ ἀδικία ὕπουλος ὁ ψυχή ποιέω καί ἀνίατος · ἤ πῶς λέγω , ὦ Πῶλος , εἴπερ ὁ πρότερος μένω ἐγώ ὁμολόγημα ; οὐ ἀνάγκη οὗτος ἐκεῖνος οὕτως μέν συμφωνέω , ἄλλος δέ μή ; τίς γάρ δή φημί , ὦ Σωκράτης ; ἐπί μέν ἄρα ὁ ἀπολογέομαι ὑπέρ ὁ ἀδικία ὁ ἑαυτοῦ ἤ γονεύς ἤ ἑταῖρος ἤ παῖς ἤ πατρίς ἀδικέω οὐ χρήσιμος οὐδείς ὁ ῥητορικός ἐγώ , ὦ Πῶλος , εἰ μή εἰ τις ὑπολαμβάνω ἐπί τουναντιον—κατηγορεω δέω μάλα μέν ἑαυτοῦ , ἔπειτα δέ καί ὁ οἰκεῖος καί ὁ ἄλλος ὅς ἄν ἀεί ὁ φίλος τυγχάνω ἀδικέω , καί μή ἀποκρύπτω ἀλλά εἰς ὁ φανερός ἄγω ὁ ἀδίκημα , ἵνα δίδωμι δίκη καί ὑγιής γίγνομαι , ἀναγκάζω τε ἑαυτοῦ καί ὁ ἄλλος μή ἀποδειλιάω ἀλλά παρέχω μύω εὖ καί ἀνδρεῖος ὥσπερ τέμνω καί καίω ἰατρός , ὁ ἀγαθός καί καλός διώκω , μή ὑπολογίζομαι ὁ ἀλγεινός , ἐάν μέν γε πληγή ἄξιος ἀδικέω εἰμί , τύπτω παρέχω , ἐάν δέ δεσμός , δέω , ἐάν δέ ζημία , ἀποτίνω , ἐάν δέ φυγή , φεύγω , ἐάν δέ θάνατος , ἀποθνῄσκω , αὐτός πρῶτος εἰμί κατήγορος καί ἑαυτοῦ καί ὁ ἄλλος οἰκεῖος καί ἐπί οὗτος χράω ὁ ῥητορικός , ὅπως ἄν κατάδηλος ὁ ἀδίκημα γίγνομαι ἀπαλλάσσω ὁ μέγας κακός , ἀδικία . φημί οὕτως ἤ μή φημί , ὦ Πῶλος ; ἄτοπος μέν , ὦ Σωκράτης , ἐγώ δοκέω , ὁ μέντοι ἔμπροσθεν ἴσως σύ ὁμολογέω . οὐκοῦν ἤ ἐκεῖνος λυτέον ἤ ὅδε ἀνάγκη συμβαίνω ; ναί , οὗτος γε οὕτως ἔχω .