plato-philosophy.gorgias 475
οὐκ ἔμοιγε δοκεῖ . οὐκοῦν καὶ τὸ τῶν μαθημάτων κάλλος ὡσαύτως ; πάνυ γε · καὶ καλῶς γε νῦν ὁρίζῃ , ὦ Σώκρατες , ἡδονῇ τε καὶ ἀγαθῷ ὁριζόμενος τὸ καλόν . οὐκοῦν τὸ αἰσχρὸν τῷ ἐναντίῳ , λύπῃ τε καὶ κακῷ ; ἀνάγκη . ὅταν ἄρα δυοῖν καλοῖν θάτερον κάλλιον ᾖ , ἢ τῷ ἑτέρῳ τούτοιν ἢ ἀμφοτέροις ὑπερβάλλον κάλλιόν ἐστιν , ἤτοι ἡδονῇ ἢ ὠφελίᾳ ἢ ἀμφοτέροις . πάνυ γε . καὶ ὅταν δὲ δὴ δυοῖν αἰσχροῖν τὸ ἕτερον αἴσχιον ᾖ , ἤτοι λύπῃ ἢ κακῷ ὑπερβάλλον αἴσχιον ἔσται · ἢ οὐκ ἀνάγκη ; ναί . φέρε δή , πῶς ἐλέγετο νυνδὴ περὶ τοῦ ἀδικεῖν καὶ ἀδικεῖσθαι ; οὐκ ἔλεγες τὸ μὲν ἀδικεῖσθαι κάκιον εἶναι , τὸ δὲ ἀδικεῖν αἴσχιον ; ἔλεγον . οὐκοῦν εἴπερ αἴσχιον τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι , ἤτοι λυπηρότερόν ἐστιν καὶ λύπῃ ὑπερβάλλον αἴσχιον ἂν εἴη ἢ κακῷ ἢ ἀμφοτέροις ; οὐ καὶ τοῦτο ἀνάγκη ; πῶς γὰρ οὔ ; πρῶτον μὲν δὴ σκεψώμεθα , ἆρα λύπῃ ὑπερβάλλει τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι , καὶ ἀλγοῦσι μᾶλλον οἱ ἀδικοῦντες ἢ οἱ ἀδικούμενοι ; οὐδαμῶς , ὦ Σώκρατες , τοῦτό γε . οὐκ ἄρα λύπῃ γε ὑπερέχει . οὐ δῆτα . οὐκοῦν εἰ μὴ λύπῃ , ἀμφοτέροις μὲν οὐκ ἂν ἔτι ὑπερβάλλοι . οὐ φαίνεται . οὐκοῦν τῷ ἑτέρῳ λείπεται . ναί . τῷ κακῷ . ἔοικεν . οὐκοῦν κακῷ ὑπερβάλλον τὸ ἀδικεῖν κάκιον ἂν εἴη τοῦ ἀδικεῖσθαι . δῆλον δὴ ὅτι . ἄλλο τι οὖν ὑπὸ μὲν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων καὶ ὑπὸ σοῦ ὡμολογεῖτο ἡμῖν ἐν τῷ ἔμπροσθεν χρόνῳ αἴσχιον εἶναι τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι ; ναί . νῦν δέ γε κάκιον ἐφάνη . ἔοικε . δέξαιο ἂν οὖν σὺ μᾶλλον τὸ κάκιον καὶ τὸ αἴσχιον ἀντὶ τοῦ ἧττον ; μὴ ὄκνει ἀποκρίνασθαι , ὦ Πῶλε · οὐδὲν γὰρ βλαβήσῃ · ἀλλὰ γενναίως τῷ λόγῳ ὥσπερ ἰατρῷ παρέχων ἀποκρίνου , καὶ ἢ φάθι ἢ μὴ ἃ ἐρωτῶ . ἀλλʼ οὐκ ἂν δεξαίμην , ὦ Σώκρατες . ἄλλος δέ τις ἀνθρώπων ; οὔ μοι δοκεῖ κατά γε τοῦτον τὸν λόγον . ἀληθῆ ἄρα ἐγὼ ἔλεγον , ὅτι οὔτʼ ἂν ἐγὼ οὔτʼ ἂν σὺ οὔτʼ ἄλλος οὐδεὶς ἀνθρώπων δέξαιτʼ ἂν μᾶλλον ἀδικεῖν ἢ ἀδικεῖσθαι · κάκιον γὰρ τυγχάνει ὄν . φαίνεται .
Lemmas: οὐ ἐγώ δοκέω . οὐκοῦν καί ὁ ὁ μάθημα κάλλος ὡσαύτως ; πάνυ γε · καί καλός γε νῦν ὁρίζω , ὦ Σωκράτης , ἡδονή τε καί ἀγαθός ὁρίζω ὁ καλός . οὐκοῦν ὁ αἰσχρός ὁ ἐναντίος , λύπη τε καί κακός ; ἀνάγκη . ὅταν ἄρα δύο καλός ἕτερος καλός εἰμί , ἤ ὁ ἕτερος οὗτος ἤ ἀμφότερος ὑπερβάλλω καλός εἰμί , ἤτοι ἡδονή ἤ ὠφέλεια ἤ ἀμφότερος . πάνυ γε . καί ὅταν δέ δή δύο αἰσχρός ὁ ἕτερος αἰσχρός εἰμί , ἤτοι λύπη ἤ κακός ὑπερβάλλω αἰσχρός εἰμί · ἤ οὐ ἀνάγκη ; ναί . φέρω δή , πῶς λέγω νυνδί περί ὁ ἀδικέω καί ἀδικέω ; οὐ λέγω ὁ μέν ἀδικέω κακός εἰμί , ὁ δέ ἀδικέω αἰσχρός ; λέγω . οὐκοῦν εἴπερ αἰσχρός ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω , ἤτοι λυπηρός εἰμί καί λύπη ὑπερβάλλω αἰσχρός ἄν εἰμί ἤ κακός ἤ ἀμφότερος ; οὐ καί οὗτος ἀνάγκη ; πῶς γάρ οὐ ; πρῶτος μέν δή σκοπέω , ἆρα λύπη ὑπερβάλλω ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω , καί ἀλγέω μάλα ὁ ἀδικέω ἤ ὁ ἀδικέω ; οὐδαμῶς , ὦ Σωκράτης , οὗτος γε . οὐ ἄρα λύπη γε ὑπερέχω . οὐ δῆτα . οὐκοῦν εἰ μή λύπη , ἀμφότερος μέν οὐ ἄν ἔτι ὑπερβάλλω . οὐ φαίνω . οὐκοῦν ὁ ἕτερος λείπω . ναί . ὁ κακός . ἔοικα . οὐκοῦν κακός ὑπερβάλλω ὁ ἀδικέω κακός ἄν εἰμί ὁ ἀδικέω . δῆλος δή ὅτι . ἄλλος τις οὖν ὑπό μέν ὁ πολύς ἄνθρωπος καί ὑπό σύ ὁμολογέω ἐγώ ἐν ὁ ἔμπροσθεν χρόνος αἰσχρός εἰμί ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω ; ναί . νῦν δέ γε κακός φαίνω . ἔοικα . δέχομαι ἄν οὖν σύ μάλα ὁ κακός καί ὁ αἰσχρός ἀντί ὁ ἥσσων ; μή ὀκνέω ἀποκρίνω , ὦ Πῶλος · οὐδείς γάρ βλάπτω · ἀλλά γενναῖος ὁ λόγος ὥσπερ ἰατρός παρέχω ἀποκρίνω , καί ἤ φημί ἤ μή ὅς ἐρωτάω . ἀλλά οὐ ἄν δέχομαι , ὦ Σωκράτης . ἄλλος δέ τις ἄνθρωπος ; οὐ ἐγώ δοκέω κατά γε οὗτος ὁ λόγος . ἀληθής ἄρα ἐγώ λέγω , ὅτι οὔτε ἄν ἐγώ οὔτε ἄν σύ οὔτε ἄλλος οὐδείς ἄνθρωπος δέχομαι ἄν μάλα ἀδικέω ἤ ἀδικέω · κακός γάρ τυγχάνω εἰμί . φαίνω .