plato-philosophy.gorgias 457
οὔκουν οἱ διδάξαντες πονηροί , οὐδὲ ἡ τέχνη οὔτε αἰτία οὔτε πονηρὰ τούτου ἕνεκά ἐστιν , ἀλλʼ οἱ μὴ χρώμενοι οἶμαι ὀρθῶς . ὁ αὐτὸς δὴ λόγος καὶ περὶ τῆς ῥητορικῆς . δυνατὸς μὲν γὰρ πρὸς ἅπαντάς ἐστιν ὁ ῥήτωρ καὶ περὶ παντὸς λέγειν , ὥστε πιθανώτερος εἶναι ἐν τοῖς πλήθεσιν ἔμβραχυ περὶ ὅτου ἂν βούληται · ἀλλʼ οὐδέν τι μᾶλλον τούτου ἕνεκα δεῖ οὔτε τοὺς ἰατροὺς τὴν δόξαν ἀφαιρεῖσθαι — ὅτι δύναιτο ἂν τοῦτο ποιῆσαι—οὔτε τοὺς ἄλλους δημιουργούς , ἀλλὰ δικαίως καὶ τῇ ῥητορικῇ χρῆσθαι , ὥσπερ καὶ τῇ ἀγωνίᾳ . ἐὰν δὲ οἶμαι ῥητορικὸς γενόμενός τις κᾆτα ταύτῃ τῇ δυνάμει καὶ τῇ τέχνῃ ἀδικῇ , οὐ τὸν διδάξαντα δεῖ μισεῖν τε καὶ ἐκβάλλειν ἐκ τῶν πόλεων . ἐκεῖνος μὲν γὰρ ἐπὶ δικαίου χρείᾳ παρέδωκεν , ὁ δʼ ἐναντίως χρῆται . τὸν οὖν οὐκ ὀρθῶς χρώμενον μισεῖν δίκαιον καὶ ἐκβάλλειν καὶ ἀποκτεινύναι ἀλλʼ οὐ τὸν διδάξαντα . οἶμαι , ὦ Γοργία , καὶ σὲ ἔμπειρον εἶναι πολλῶν λόγων καὶ καθεωρακέναι ἐν αὐτοῖς τὸ τοιόνδε , ὅτι οὐ ῥᾳδίως δύνανται περὶ ὧν ἂν ἐπιχειρήσωσιν διαλέγεσθαι διορισάμενοι πρὸς ἀλλήλους καὶ μαθόντες καὶ διδάξαντες ἑαυτούς , οὕτω διαλύεσθαι τὰς συνουσίας , ἀλλʼ ἐὰν περί του ἀμφισβητήσωσιν καὶ μὴ φῇ ὁ ἕτερος τὸν ἕτερον ὀρθῶς λέγειν ἢ μὴ σαφῶς , χαλεπαίνουσί τε καὶ κατὰ φθόνον οἴονται τὸν ἑαυτῶν λέγειν , φιλονικοῦντας ἀλλʼ οὐ ζητοῦντας τὸ προκείμενον ἐν τῷ λόγῳ · καὶ ἔνιοί γε τελευτῶντες αἴσχιστα ἀπαλλάττονται , λοιδορηθέντες τε καὶ εἰπόντες καὶ ἀκούσαντες περὶ σφῶν αὐτῶν τοιαῦτα οἷα καὶ τοὺς παρόντας ἄχθεσθαι ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν , ὅτι τοιούτων ἀνθρώπων ἠξίωσαν ἀκροαταὶ γενέσθαι . τοῦ δὴ ἕνεκα λέγω ταῦτα ; ὅτι νῦν ἐμοὶ δοκεῖς σὺ οὐ πάνυ ἀκόλουθα λέγειν οὐδὲ σύμφωνα οἷς τὸ πρῶτον ἔλεγες περὶ τῆς ῥητορικῆς · φοβοῦμαι οὖν διελέγχειν σε , μή με ὑπολάβῃς οὐ πρὸς τὸ πρᾶγμα φιλονικοῦντα λέγειν τοῦ καταφανὲς γενέσθαι , ἀλλὰ πρὸς σέ .
Lemmas: οὔκουν ὁ διδάσκω πονηρός , οὐδέ ὁ τέχνη οὔτε αἴτιος οὔτε πονηρός οὗτος ἕνεκα εἰμί , ἀλλά ὁ μή χράω οἴομαι ὀρθός . ὁ αὐτός δή λόγος καί περί ὁ ῥητορική . δυνατός μέν γάρ πρός ἅπας εἰμί ὁ ῥήτωρ καί περί πᾶς λέγω , ὥστε πιθανός εἰμί ἐν ὁ πλῆθος ἔμβραχυ περί ὅστις ἄν βούλομαι · ἀλλά οὐδείς τις μάλα οὗτος ἕνεκα δέω οὔτε ὁ ἰατρός ὁ δόξα ἀφαιρέω — ὅτι δύναμαι ἄν οὗτος ποιέω ὁ ἄλλος δημιουργός , ἀλλά δίκαιος καί ὁ ῥητορικός χράω , ὥσπερ καί ὁ ἀγωνία . ἐάν δέ οἴομαι ῥητορικός γίγνομαι τις εἶτα οὗτος ὁ δύναμις καί ὁ τέχνη ἀδικέω , οὐ ὁ διδάσκω δέω μισέω τε καί ἐκβάλλω ἐκ ὁ πόλις . ἐκεῖνος μέν γάρ ἐπί δίκαιος χρεία παραδίδωμι , ὁ δέ ἐναντίος χράω . ὁ οὖν οὐ ὀρθός χράω μισέω δίκαιος καί ἐκβάλλω καί ἀποκτείνω ἀλλά οὐ ὁ διδάσκω . οἴομαι , ὦ Γοργίας , καί σύ ἔμπειρος εἰμί πολύς λόγος καί καθοράω ἐν αὐτός ὁ τοιόσδε , ὅτι οὐ ῥᾴδιος δύναμαι περί ὅς ἄν ἐπιχειρέω διαλέγω διορίζω πρός ἀλλήλων καί μανθάνω καί διδάσκω ἑαυτοῦ , οὕτως διαλύω ὁ συνουσία , ἀλλά ἐάν περί τις ἀμφισβητέω καί μή φημί ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος ὀρθός λέγω ἤ μή σαφής , χαλεπαίνω τε καί κατά φθόνος οἴομαι ὁ ἑαυτοῦ λέγω , φιλονικέω ἀλλά οὐ ζητέω ὁ πρόκειμαι ἐν ὁ λόγος · καί ἔνιοι γε τελευτάω αἰσχρός ἀπαλλάσσω , λοιδορέω τε καί λέγω καί ἀκούω περί σφεῖς αὐτός τοιοῦτος οἷος καί ὁ πάρειμι ἄχθομαι ὑπέρ σφεῖς αὐτός , ὅτι τοιοῦτος ἄνθρωπος ἀξιόω ἀκροατής γίγνομαι . τίς δή ἕνεκα λέγω οὗτος ; ὅτι νῦν ἐγώ δοκέω σύ οὐ πάνυ ἀκόλουθος λέγω οὐδέ σύμφωνος ὅς ὁ πρῶτος λέγω περί ὁ ῥητορική · φοβέω οὖν διελέγχω σύ , μή ἐγώ ὑπολαμβάνω οὐ πρός ὁ πρᾶγμα φιλονεικέω λέγω ὁ καταφανής γίγνομαι , ἀλλά πρός σύ .