plato-philosophy.gorgias 493
ἀλλὰ μὲν δὴ καὶ ὥς γε σὺ λέγεις δεινὸς ὁ βίος . οὐ γάρ τοι θαυμάζοιμʼ ἂν εἰ Εὐριπίδης ἀληθῆ ἐν τοῖσδε λέγει , λέγων—τίς δʼ οἶδεν , εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν,τὸ κατθανεῖν δὲ ζῆν ; καὶ ἡμεῖς τῷ ὄντι ἴσως τέθναμεν · ἤδη γάρ του ἔγωγε καὶ ἤκουσα τῶν σοφῶν ὡς νῦν ἡμεῖς τέθναμεν καὶ τὸ μὲν σῶμά ἐστιν ἡμῖν σῆμα , τῆς δὲ ψυχῆς τοῦτο ἐν ᾧ ἐπιθυμίαι εἰσὶ τυγχάνει ὂν οἷον ἀναπείθεσθαι καὶ μεταπίπτειν ἄνω κάτω , καὶ τοῦτο ἄρα τις μυθολογῶν κομψὸς ἀνήρ , ἴσως Σικελός τις ἢ Ἰταλικός , παράγων τῷ ὀνόματι διὰ τὸ πιθανόν τε καὶ πειστικὸν ὠνόμασε πίθον , τοὺς δὲ ἀνοήτους ἀμυήτους , τῶν δʼ ἀνοήτων τοῦτο τῆς ψυχῆς οὗ αἱ ἐπιθυμίαι εἰσί , τὸ ἀκόλαστον αὐτοῦ καὶ οὐ στεγανόν , ὡς τετρημένος εἴη πίθος , διὰ τὴν ἀπληστίαν ἀπεικάσας . τοὐναντίον δὴ οὗτος σοί , ὦ Καλλίκλεις , ἐνδείκνυται ὡς τῶν ἐν Ἅιδου—τὸ ἀιδὲς δὴ λέγων—οὗτοι ἀθλιώτατοι ἂν εἶεν , οἱ ἀμύητοι , καὶ φοροῖεν εἰς τὸν τετρημένον πίθον ὕδωρ ἑτέρῳ τοιούτῳ τετρημένῳ κοσκίνῳ . τὸ δὲ κόσκινον ἄρα λέγει , ὡς ἔφη ὁ πρὸς ἐμὲ λέγων , τὴν ψυχὴν εἶναι · τὴν δὲ ψυχὴν κοσκίνῳ ἀπῄκασεν τὴν τῶν ἀνοήτων ὡς τετρημένην , ἅτε οὐ δυναμένην στέγειν διʼ ἀπιστίαν τε καὶ λήθην . ταῦτʼ ἐπιεικῶς μέν ἐστιν ὑπό τι ἄτοπα , δηλοῖ μὴν ὃ ἐγὼ βούλομαί σοι ἐνδειξάμενος , ἐάν πως οἷός τε ὦ , πεῖσαι μεταθέσθαι , ἀντὶ τοῦ ἀπλήστως καὶ ἀκολάστως ἔχοντος βίου τὸν κοσμίως καὶ τοῖς ἀεὶ παροῦσιν ἱκανῶς καὶ ἐξαρκούντως ἔχοντα βίον ἑλέσθαι . ἀλλὰ πότερον πείθω τί σε καὶ μετατίθεσθαι εὐδαιμονεστέρους εἶναι τοὺς κοσμίους τῶν ἀκολάστων , ἢ οὐδʼ ἂν ἄλλα πολλὰ τοιαῦτα μυθολογῶ , οὐδέν τι μᾶλλον μεταθήσῃ ; τοῦτʼ ἀληθέστερον εἴρηκας , ὦ Σώκρατες . φέρε δή , ἄλλην σοι εἰκόνα λέγω ἐκ τοῦ αὐτοῦ γυμνασίου τῇ νῦν . σκόπει γὰρ εἰ τοιόνδε λέγεις περὶ τοῦ βίου ἑκατέρου , τοῦ τε σώφρονος καὶ τοῦ ἀκολάστου , οἷον εἰ δυοῖν ἀνδροῖν ἑκατέρῳ πίθοι πολλοὶ εἶεν καὶ τῷ μὲν ἑτέρῳ ὑγιεῖς καὶ πλήρεις , ὁ μὲν οἴνου , ὁ δὲ μέλιτος , ὁ δὲ γάλακτος , καὶ ἄλλοι πολλοὶ πολλῶν , νάματα δὲ σπάνια καὶ χαλεπὰ ἑκάστου τούτων εἴη καὶ μετὰ πολλῶν πόνων καὶ χαλεπῶν ἐκποριζόμενα ·
Lemmas: ἀλλά μέν δή καί ὡς γε σύ λέγω δεινός ὁ βίος . οὐ γάρ τοι θαυμάζω ἄν εἰ Εὐριπίδης ἀληθής ἐν ὅδε λέγω , λέγω δέ οἶδα , εἰ ὁ ζάω μέν εἰμί καταθνῄσκω καταθνῄσκω δέ ζάω ; καί ἐγώ ὁ εἰμί ἴσως θνῄσκω · ἤδη γάρ τις ἐγώ καί ἀκούω ὁ σοφός ὡς νῦν ἐγώ θνῄσκω καί ὁ μέν σῶμα εἰμί ἐγώ σῆμα , ὁ δέ ψυχή οὗτος ἐν ὅς ἐπιθυμία εἰμί τυγχάνω εἰμί οἷος ἀναπείθω καί μεταπίπτω ἄνω κάτω , καί οὗτος ἄρα τις μυθολογέω κομψός ἀνήρ , ἴσως Σικελός τις ἤ Ἰταλικός , παράγω ὁ ὄνομα διά ὁ πιθανός τε καί πειστικός ὀνομάζω πίθος , ὁ δέ ἀνόητος ἀμύητος , ὁ δέ ἀνόητος οὗτος ὁ ψυχή ὅς ὁ ἐπιθυμία εἰμί , ὁ ἀκόλαστος αὐτός καί οὐ στεγανός , ὡς τετραίνω εἰμί πίθος , διά ὁ ἀπληστία ἀπεικάζω . ἐναντίος δή οὗτος σύ , ὦ Καλλικλῆς , ἐνδείκνυμι ὡς ὁ ἐν Ἅιδου ἀιδής δή λεγων—ουος ἄθλιος ἄν εἰμί , ὁ ἀμύητος , καί φορέω εἰς ὁ τετραίνω πίθος ὕδωρ ἕτερος τοιοῦτος τετραίνω κόσκινον . ὁ δέ κόσκινον ἄρα λέγω , ὡς φημί ὁ πρός ἐγώ λέγω , ὁ ψυχή εἰμί · ὁ δέ ψυχή κόσκινον ἀπεικάζω ὁ ὁ ἀνόητος ὡς τετραίνω , ἅτε οὐ δύναμαι στέγω διά ἀπιστία τε καί λήθη . οὗτος ἐπιεικής μέν εἰμί ὑπό τις ἄτοπος , δηλόω μήν ὅς ἐγώ βούλομαι σύ ἐνδείκνυμι , ἐάν πως οἷος τε εἰμί , πείθω μετατίθημι , ἀντί ὁ ἄπληστος καί ἀκόλαστος ἔχω βίος ὁ κόσμιος καί ὁ ἀεί πάρειμι ἱκανός καί ἐξαρκούντως ἔχω βίος αἱρέω . ἀλλά πότερος πείθω τίς σύ καί μετατίθημι εὐδαίμων εἰμί ὁ κόσμιος ὁ ἀκόλαστος , ἤ οὐδέ ἐάν ἄλλος πολύς τοιοῦτος μυθολογέω , οὐδείς τις μάλα μετατίθημι ; οὗτος ἀληθής λέγω , ὦ Σωκράτης . φέρω δή , ἄλλος σύ εἰκών λέγω ἐκ ὁ αὐτός γυμνάσιον ὁ νῦν . σκοπέω γάρ εἰ τοιόσδε λέγω περί ὁ βίος ἑκάτερος , ὁ τε σώφρων καί ὁ ἀκόλαστος , οἷος εἰ δύο ἀνήρ ἑκάτερος πίθος πολύς εἰμί καί ὁ μέν ἕτερος ὑγιής καί πλήρης , ὁ μέν οἶνος , ὁ δέ μέλι , ὁ δέ γάλα , καί ἄλλος πολύς πολύς , νᾶμα δέ σπάνιος καί χαλεπός ἕκαστος οὗτος εἰμί καί μετά πολύς πόνος καί χαλεπός ἐκπορίζω ·