plato-philosophy.gorgias 499
συλλόγισαι δὴ κοινῇ μετʼ ἐμοῦ τί ἡμῖν συμβαίνει ἐκ τῶν ὡμολογημένων · καὶ δὶς γάρ τοι καὶ τρίς φασιν καλὸν εἶναι τὰ καλὰ λέγειν τε καὶ ἐπισκοπεῖσθαι . ἀγαθὸν μὲν εἶναι τὸν φρόνιμον καὶ ἀνδρεῖόν φαμεν . ἦ γάρ ; ναί . κακὸν δὲ τὸν ἄφρονα καὶ δειλόν ; πάνυ γε . ἀγαθὸν δὲ αὖ τὸν χαίροντα ; ναί . κακὸν δὲ τὸν ἀνιώμενον ; ἀνάγκη . ἀνιᾶσθαι δὲ καὶ χαίρειν τὸν ἀγαθὸν καὶ κακὸν ὁμοίως , ἴσως δὲ καὶ μᾶλλον τὸν κακόν ; ναί . οὐκοῦν ὁμοίως γίγνεται κακὸς καὶ ἀγαθὸς τῷ ἀγαθῷ ἢ καὶ μᾶλλον ἀγαθὸς ὁ κακός ; οὐ ταῦτα συμβαίνει καὶ τὰ πρότερα ἐκεῖνα , ἐάν τις ταὐτὰ φῇ ἡδέα τε καὶ ἀγαθὰ εἶναι ; οὐ ταῦτα ἀνάγκη , ὦ Καλλίκλεις ; πάλαι τοί σου ἀκροῶμαι , ὦ Σώκρατες , καθομολογῶν , ἐνθυμούμενος ὅτι , κἂν παίζων τίς σοι ἐνδῷ ὁτιοῦν , τούτου ἅσμενος ἔχῃ ὥσπερ τὰ μειράκια . ὡς δὴ σὺ οἴει ἐμὲ ἢ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν ἀνθρώπων οὐχ ἡγεῖσθαι τὰς μὲν βελτίους ἡδονάς , τὰς δὲ χείρους . ἰοῦ ἰοῦ , ὦ Καλλίκλεις , ὡς πανοῦργος εἶ καί μοι ὥσπερ παιδὶ χρῇ , τοτὲ μὲν τὰ αὐτὰ φάσκων οὕτως ἔχειν , τοτὲ δὲ ἑτέρως , ἐξαπατῶν με . καίτοι οὐκ ᾤμην γε κατʼ ἀρχὰς ὑπὸ σοῦ ἑκόντος εἶναι ἐξαπατηθήσεσθαι , ὡς ὄντος φίλου · νῦν δὲ ἐψεύσθην , καὶ ὡς ἔοικεν ἀνάγκη μοι κατὰ τὸν παλαιὸν λόγον τὸ παρὸν εὖ ποιεῖν καὶ τοῦτο δέχεσθαι τὸ διδόμενον παρὰ σοῦ . ἔστιν δὲ δή , ὡς ἔοικεν , ὃ νῦν λέγεις , ὅτι ἡδοναί τινές εἰσιν αἱ μὲν ἀγαθαί , αἱ δὲ κακαί · ἦ γάρ ; ναί . ἆρʼ οὖν ἀγαθαὶ μὲν αἱ ὠφέλιμοι , κακαὶ δὲ αἱ βλαβεραί ; πάνυ γε . ὠφέλιμοι δέ γε αἱ ἀγαθόν τι ποιοῦσαι , κακαὶ δὲ αἱ κακόν τι ; φημί . ἆρʼ οὖν τὰς τοιάσδε λέγεις , οἷον κατὰ τὸ σῶμα ἃς νυνδὴ ἐλέγομεν ἐν τῷ ἐσθίειν καὶ πίνειν ἡδονάς , ἦ ἄρα τούτων αἱ μὲν ὑγίειαν ποιοῦσαι ἐν τῷ σώματι , ἢ ἰσχὺν ἢ ἄλλην τινὰ ἀρετὴν τοῦ σώματος , αὗται μὲν ἀγαθαί , αἱ δὲ τἀναντία τούτων κακαί ; πάνυ γε . οὐκοῦν καὶ λῦπαι ὡσαύτως αἱ μὲν χρησταί εἰσιν , αἱ δὲ πονηραί ; πῶς γὰρ οὔ ; οὐκοῦν τὰς μὲν χρηστὰς καὶ ἡδονὰς καὶ λύπας καὶ αἱρετέον ἐστὶν καὶ πρακτέον ; πάνυ γε . τὰς δὲ πονηρὰς οὔ ; δῆλον δή .
Lemmas: συλλογίζομαι δή κοινῇ μετά ἐγώ τίς ἐγώ συμβαίνω ἐκ ὁ ὁμολογέω · καί δίς γάρ τοι καί τρίς φημί καλός εἰμί ὁ καλός λέγω τε καί ἐπισκοπέω . ἀγαθός μέν εἰμί ὁ φρόνιμος καί ἀνδρεῖος φημί . ἦ γάρ ; ναί . κακός δέ ὁ ἄφρων καί δειλός ; πάνυ γε . ἀγαθός δέ αὖ ὁ χαίρω ; ναί . κακός δέ ὁ ἀνιάω ; ἀνάγκη . ἀνιάω δέ καί χαίρω ὁ ἀγαθός καί κακός ὅμοιος , ἴσως δέ καί μάλα ὁ κακός ; ναί . οὐκοῦν ὅμοιος γίγνομαι κακός καί ἀγαθός ὁ ἀγαθός ἤ καί μάλα ἀγαθός ὁ κακός ; οὐ οὗτος συμβαίνω καί ὁ πρότερος ἐκεῖνος , ἐάν τις αὐτός φημί ἡδύς τε καί ἀγαθός εἰμί ; οὐ οὗτος ἀνάγκη , ὦ Καλλικλῆς ; πάλαι τοι σύ ἀκροάομαι , ὦ Σωκράτης , καθομολογέω , ἐνθυμέομαι ὅτι , ἐάν παίζω τις σύ ἐνδίδωμι ὁστισοῦν , οὗτος ἄσμενος ἔχω ὥσπερ ὁ μειράκιον . ὡς δή σύ οἴομαι ἐγώ ἤ καί ἄλλος ὅστις ἄνθρωπος οὐ ἡγέομαι ὁ μέν ἀγαθός ἡδονή , ὁ δέ κακός . ἰός ἰάομαι , ὦ Καλλικλῆς , ὡς πάνουργος εἰμί καί ἐγώ ὥσπερ παῖς χράω , τότε μέν ὁ αὐτός φάσκω οὕτως ἔχω , τότε δέ ἕτερος , ἐξαπατάω ἐγώ . καίτοι οὐ οἴομαι γε κατά ἀρχή ὑπό σύ ἑκών εἰμί ἐξαπατάω , ὡς εἰμί φίλος · νῦν δέ ψεύδω , καί ὡς ἔοικα ἀνάγκη ἐγώ κατά ὁ παλαιός λόγος ὁ πάρειμι εὖ ποιέω καί οὗτος δέχομαι ὁ δίδωμι παρά σύ . εἰμί δέ δή , ὡς ἔοικα , ὅς νῦν λέγω , ὅτι ἡδονή τις εἰμί ὁ μέν ἀγαθός , ὁ δέ κακός · ἦ γάρ ; ναί . ἆρα οὖν ἀγαθός μέν ὁ ὠφέλιμος , κακός δέ ὁ βλαβερός ; πάνυ γε . ὠφέλιμος δέ γε ὁ ἀγαθός τις ποιέω , κακός δέ ὁ κακός τις ; φημί . ἆρα οὖν ὁ τοιόσδε λέγω , οἷος κατά ὁ σῶμα ὅς νυνδί λέγω ἐν ὁ ἐσθίω καί πίνω ἡδονή , ἦ ἄρα οὗτος ὁ μέν ὑγίεια ποιέω ἐν ὁ σῶμα , ἤ ἰσχύς ἤ ἄλλος τις ἀρετή ὁ σῶμα , οὗτος μέν ἀγαθός , ὁ δέ ἐναντίος οὗτος κακός ; πάνυ γε . οὐκοῦν καί λύπη ὡσαύτως ὁ μέν χρηστός εἰμί , ὁ δέ πονηρός ; πῶς γάρ οὐ ; οὐκοῦν ὁ μέν χρηστός καί ἡδονή καί λύπη καί αἱρέω εἰμί καί πράσσω ; πάνυ γε . ὁ δέ πονηρός οὐ ; δῆλος δή .