plato-philosophy.gorgias 497
φημὶ γάρ . ἀνιώμενον δέ γε χαίρειν δυνατὸν ὡμολόγηκας . φαίνεται . οὐκ ἄρα τὸ χαίρειν ἐστὶν εὖ πράττειν οὐδὲ τὸ ἀνιᾶσθαι κακῶς , ὥστε ἕτερον γίγνεται τὸ ἡδὺ τοῦ ἀγαθοῦ . οὐκ οἶδʼ ἅττα σοφίζῃ , ὦ Σώκρατες . οἶσθα , ἀλλὰ ἀκκίζῃ , ὦ Καλλίκλεις · καὶ πρόιθί γε ἔτι εἰς τὸ ἔμπροσθεν , ἵνα εἰδῇς ὡς σοφὸς ὤν με νουθετεῖς . οὐχ ἅμα διψῶν τε ἕκαστος ἡμῶν πέπαυται καὶ ἅμα ἡδόμενος διὰ τοῦ πίνειν ; οὐκ οἶδα ὅτι λέγεις . μηδαμῶς , ὦ Καλλίκλεις , ἀλλʼ ἀποκρίνου καὶ ἡμῶν ἕνεκα , ἵνα περανθῶσιν οἱ λόγοι . ἀλλʼ ἀεὶ τοιοῦτός ἐστιν Σωκράτης , ὦ Γοργία · σμικρὰ καὶ ὀλίγου ἄξια ἀνερωτᾷ καὶ ἐξελέγχει . ἀλλὰ τί σοὶ διαφέρει ; πάντως οὐ σὴ αὕτη ἡ τιμή , ὦ Καλλίκλεις · ἀλλʼ ὑπόσχες Σωκράτει ἐξελέγξαι ὅπως ἂν βούληται . Ἐρώτα δὴ σὺ τὰ σμικρά τε καὶ στενὰ ταῦτα , ἐπείπερ Γοργίᾳ δοκεῖ οὕτως . εὐδαίμων εἶ , ὦ Καλλίκλεις , ὅτι τὰ μεγάλα μεμύησαι πρὶν τὰ σμικρά · ἐγὼ δʼ οὐκ ᾤμην θεμιτὸν εἶναι . ὅθεν οὖν ἀπέλιπες ἀποκρίνου , εἰ οὐχ ἅμα παύεται διψῶν ἕκαστος ἡμῶν καὶ ἡδόμενος . φημί . οὐκοῦν καὶ πεινῶν καὶ τῶν ἄλλων ἐπιθυμιῶν καὶ ἡδονῶν ἅμα παύεται ; ἔστι ταῦτα . οὐκοῦν καὶ τῶν λυπῶν καὶ τῶν ἡδονῶν ἅμα παύεται ; ναί . ἀλλὰ μὴν τῶν ἀγαθῶν γε καὶ κακῶν οὐχ ἅμα παύεται , ὡς σὺ ὡμολόγεις · νῦν δὲ οὐχ ὁμολογεῖς ; ἔγωγε · τί οὖν δή ; ὅτι οὐ τὰ αὐτὰ γίγνεται , ὦ φίλε , τἀγαθὰ τοῖς ἡδέσιν οὐδὲ τὰ κακὰ τοῖς ἀνιαροῖς . τῶν μὲν γὰρ ἅμα παύεται , τῶν δὲ οὔ , ὡς ἑτέρων ὄντων · πῶς οὖν ταὐτὰ ἂν εἴη τὰ ἡδέα τοῖς ἀγαθοῖς ἢ τὰ ἀνιαρὰ τοῖς κακοῖς ; ἐὰν δὲ βούλῃ , καὶ τῇδε ἐπίσκεψαι ( οἶμαι γάρ σοι οὐδὲ ταύτῃ ὁμολογεῖσθαι · ἄθρει δέ ) τοὺς ἀγαθοὺς οὐχὶ ἀγαθῶν παρουσίᾳ ἀγαθοὺς καλεῖς , ὥσπερ τοὺς καλοὺς οἷς ἂν κάλλος παρῇ ; ἔγωγε . τί δέ ; ἀγαθοὺς ἄνδρας καλεῖς ἄφρονας καὶ δειλούς ; οὐ γὰρ ἄρτι γε , ἀλλὰ τοὺς ἀνδρείους καὶ φρονίμους ἔλεγες · ἢ οὐ τούτους ἀγαθοὺς καλεῖς ; πάνυ μὲν οὖν . τί δέ ; παῖδα ἀνόητον χαίροντα ἤδη εἶδες ; ἔγωγε . ἄνδρα δὲ οὔπω εἶδες ἀνόητον χαίροντα ; οἶμαι ἔγωγε · ἀλλὰ τί τοῦτο ; οὐδέν · ἀλλʼ ἀποκρίνου . εἶδον .
Lemmas: φημί γάρ . ἀνιάω δέ γε χαίρω δυνατός ὁμολογέω . φαίνω . οὐ ἄρα ὁ χαίρω εἰμί εὖ πράσσω οὐδέ ὁ ἀνιάω κακός , ὥστε ἕτερος γίγνομαι ὁ ἡδύς ὁ ἀγαθός . οὐ οἶδα ὅστις σοφίζω , ὦ Σωκράτης . οἶδα , ἀλλά ἀκκίζομαι , ὦ Καλλικλῆς · καί πρόειμι γε ἔτι εἰς ὁ ἔμπροσθεν , ἵνα οἶδα ὡς σοφός εἰμί ἐγώ νουθετέω . οὐ ἅμα διψάω τε ἕκαστος ἐγώ παύω καί ἅμα ἥδομαι διά ὁ πίνω ; οὐ οἶδα ὅτι λέγω . μηδαμῶς , ὦ Καλλικλῆς , ἀλλά ἀποκρίνω καί ἐγώ ἕνεκα , ἵνα περαίνω ὁ λόγος . ἀλλά ἀεί τοιοῦτος εἰμί Σωκράτης , ὦ Γοργίας · μικρός καί ὀλίγος ἄξιος ἀνερωτάω καί ἐξελέγχω . ἀλλά τίς σύ διαφέρω ; πάντως οὐ σός οὗτος ὁ τιμή , ὦ Καλλικλῆς · ἀλλά ὑπέχω Σωκράτης ἐξελέγχω ὅπως ἄν βούλομαι . ἐρωτάω δή σύ ὁ μικρός τε καί στενός οὗτος , ἐπεί Γοργίας δοκέω οὕτως . εὐδαίμων εἰμί , ὦ Καλλικλῆς , ὅτι ὁ μέγας μυάω πρίν ὁ μικρός · ἐγώ δέ οὐ οἴομαι θεμιτός εἰμί . ὅθεν οὖν ἀπολείπω ἀποκρίνω , εἰ οὐ ἅμα παύω διψάω ἕκαστος ἐγώ καί ἥδομαι . φημί . οὐκοῦν καί πεινάω καί ὁ ἄλλος ἐπιθυμία καί ἡδονή ἅμα παύω ; εἰμί οὗτος . οὐκοῦν καί ὁ λύπη καί ὁ ἡδονή ἅμα παύω ; ναί . ἀλλά μήν ὁ ἀγαθός γε καί κακός οὐ ἅμα παύω , ὡς σύ ὁμολογέω · νῦν δέ οὐ ὁμολογέω ; ἐγώ · τίς οὖν δή ; ὅτι οὐ ὁ αὐτός γίγνομαι , ὦ φίλος , ἀγαθός ὁ ἡδύς οὐδέ ὁ κακός ὁ ἀνιαρός . ὁ μέν γάρ ἅμα παύω , ὁ δέ οὐ , ὡς ἕτερος εἰμί · πῶς οὖν αὐτός ἄν εἰμί ὁ ἡδύς ὁ ἀγαθός ἤ ὁ ἀνιαρός ὁ κακός ; ἐάν δέ βούλομαι , καί τῇδε ἐπισκοπέω ( οἴομαι γάρ σύ οὐδέ οὗτος ὁμολογέω · ἀθρέω δέ ) ὁ ἀγαθός οὐ ἀγαθός παρουσία ἀγαθός καλέω , ὥσπερ ὁ καλός ὅς ἄν κάλλος παρέρχομαι ; ἐγώ . τίς δέ ; ἀγαθός ἀνήρ καλέω ἄφρων καί δειλός ; οὐ γάρ ἄρτι γε , ἀλλά ὁ ἀνδρεῖος καί φρόνιμος λέγω · ἤ οὐ οὗτος ἀγαθός καλέω ; πάνυ μέν οὖν . τίς δέ ; παῖς ἀνόητος χαίρω ἤδη ὁράω ; ἐγώ . ἀνήρ δέ οὔπω ὁράω ἀνόητος χαίρω ; οἴομαι ἐγώ · ἀλλά τίς οὗτος ; οὐδείς · ἀλλά ἀποκρίνω . ὁράω .