plato-philosophy.gorgias 519
καί φασι μεγάλην τὴν πόλιν πεποιηκέναι αὐτούς · ὅτι δὲ οἰδεῖ καὶ ὕπουλός ἐστιν διʼ ἐκείνους τοὺς παλαιούς , οὐκ αἰσθάνονται . ἄνευ γὰρ σωφροσύνης καὶ δικαιοσύνης λιμένων καὶ νεωρίων καὶ τειχῶν καὶ φόρων καὶ τοιούτων φλυαριῶν ἐμπεπλήκασι τὴν πόλιν · ὅταν οὖν ἔλθῃ ἡ καταβολὴ αὕτη τῆς ἀσθενείας , τοὺς τότε παρόντας αἰτιάσονται συμβούλους , Θεμιστοκλέα δὲ καὶ Κίμωνα καὶ Περικλέα ἐγκωμιάσουσιν , τοὺς αἰτίους τῶν κακῶν · σοῦ δὲ ἴσως ἐπιλήψονται , ἐὰν μὴ εὐλαβῇ , καὶ τοῦ ἐμοῦ ἑταίρου Ἀλκιβιάδου , ὅταν καὶ τὰ ἀρχαῖα προσαπολλύωσι πρὸς οἷς ἐκτήσαντο , οὐκ αἰτίων ὄντων τῶν κακῶν ἀλλʼ ἴσως συναιτίων . καίτοι ἔγωγε ἀνόητον πρᾶγμα καὶ νῦν ὁρῶ γιγνόμενον καὶ ἀκούω τῶν παλαιῶν ἀνδρῶν πέρι . αἰσθάνομαι γάρ , ὅταν ἡ πόλις τινὰ τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν μεταχειρίζηται ὡς ἀδικοῦντα , ἀγανακτούντων καὶ σχετλιαζόντων ὡς δεινὰ πάσχουσι · πολλὰ καὶ ἀγαθὰ τὴν πόλιν πεποιηκότες ἄρα ἀδίκως ὑπʼ αὐτῆς ἀπόλλυνται , ὡς ὁ τούτων λόγος . τὸ δὲ ὅλον ψεῦδός ἐστιν · προστάτης γὰρ πόλεως οὐδʼ ἂν εἷς ποτε ἀδίκως ἀπόλοιτο ὑπʼ αὐτῆς τῆς πόλεως ἧς προστατεῖ . κινδυνεύει γὰρ ταὐτὸν εἶναι , ὅσοι τε πολιτικοὶ προσποιοῦνται εἶναι καὶ ὅσοι σοφισταί . καὶ γὰρ οἱ σοφισταί , τἆλλα σοφοὶ ὄντες , τοῦτο ἄτοπον ἐργάζονται πρᾶγμα · φάσκοντες γὰρ ἀρετῆς διδάσκαλοι εἶναι πολλάκις κατηγοροῦσιν τῶν μαθητῶν ὡς ἀδικοῦσι σφᾶς , τούς τε μισθοὺς ἀποστεροῦντες καὶ ἄλλην χάριν οὐκ ἀποδιδόντες , εὖ παθόντες ὑπʼ αὐτῶν . καὶ τούτου τοῦ λόγου τί ἂν ἀλογώτερον εἴη πρᾶγμα , ἀνθρώπους ἀγαθοὺς καὶ δικαίους γενομένους , ἐξαιρεθέντας μὲν ἀδικίαν ὑπὸ τοῦ διδασκάλου , σχόντας δὲ δικαιοσύνην , ἀδικεῖν τούτῳ ᾧ οὐκ ἔχουσιν ; οὐ δοκεῖ σοι τοῦτο ἄτοπον εἶναι , ὦ ἑταῖρε ; ὡς ἀληθῶς δημηγορεῖν με ἠνάγκασας , ὦ Καλλίκλεις , οὐκ ἐθέλων ἀποκρίνεσθαι . σὺ δʼ οὐκ ἂν οἷός τʼ εἴης λέγειν , εἰ μή τίς σοι ἀποκρίνοιτο ; ἔοικά γε · νῦν γοῦν συχνοὺς τείνω τῶν λόγων , ἐπειδή μοι οὐκ ἐθέλεις ἀποκρίνεσθαι . ἀλλʼ , ὠγαθέ , εἰπὲ πρὸς Φιλίου , οὐ δοκεῖ σοι ἄλογον εἶναι ἀγαθὸν φάσκοντα πεποιηκέναι τινὰ μέμφεσθαι τούτῳ ὅτι ὑφʼ ἑαυτοῦ ἀγαθὸς γεγονώς τε καὶ ὢν ἔπειτα πονηρός ἐστιν ; ἔμοιγε δοκεῖ . οὐκοῦν ἀκούεις τοιαῦτα λεγόντων τῶν φασκόντων παιδεύειν ἀνθρώπους εἰς ἀρετήν ;
Lemmas: καί φημί μέγας ὁ πόλις ποιέω αὐτός · ὅτι δέ οἰδέω καί ὕπουλος εἰμί διά ἐκεῖνος ὁ παλαιός , οὐ αἰσθάνομαι . ἄνευ γάρ σωφροσύνη καί δικαιοσύνη λιμήν καί νεώριον καί τεῖχος καί φόρος καί τοιοῦτος φλυαρία ἐμπίμπλημι ὁ πόλις · ὅταν οὖν ἔρχομαι ὁ καταβολή οὗτος ὁ ἀσθένεια , ὁ τότε πάρειμι αἰτιάομαι σύμβουλος , Θεμιστοκλῆς δέ καί Κίμων καί Περικλῆς ἐγκωμιάζω , ὁ αἴτιος ὁ κακός · σύ δέ ἴσως ἐπιλαμβάνω , ἐάν μή εὐλαβέομαι , καί ὁ ἐμός ἑταῖρος Ἀλκιβιάδης , ὅταν καί ὁ ἀρχαῖος προσαπολύω πρός ὅς κτάομαι , οὐ αἴτιος εἰμί ὁ κακός ἀλλά ἴσως συναίτιος . καίτοι ἐγώ ἀνόητος πρᾶγμα καί νῦν ὁράω γίγνομαι καί ἀκούω ὁ παλαιός ἀνήρ περί . αἰσθάνομαι γάρ , ὅταν ὁ πόλις τις ὁ πολιτικός ἀνήρ μεταχειρίζω ὡς ἀδικέω , ἀγανακτέω καί σχετλιάζω ὡς δεινός πάσχω · πολύς καί ἀγαθός ὁ πόλις ποιέω ἄρα ἄδικος ὑπό αὐτός ἀπόλλυμι , ὡς ὁ οὗτος λόγος . ὁ δέ ὅλος ψεῦδος εἰμί · προστάτης γάρ πόλις οὐδέ ἄν εἷς ποτέ ἄδικος ἀπόλλυμι ὑπό αὐτός ὁ πόλις ὅς προστατέω . κινδυνεύω γάρ αὐτός εἰμί , ὅσος τε πολιτικός προσποιέω εἰμί καί ὅσος σοφιστής . καί γάρ ὁ σοφιστής , ἄλλος σοφός εἰμί , οὗτος ἄτοπος ἐργάζομαι πρᾶγμα · φάσκω γάρ ἀρετή διδάσκαλος εἰμί πολλάκις κατηγορέω ὁ μαθητής ὡς ἀδικέω σφεῖς , ὁ τε μισθός ἀποστερέω καί ἄλλος χάρις οὐ ἀποδίδωμι , εὖ πάσχω ὑπό αὐτός . καί οὗτος ὁ λόγος τίς ἄν ἄλογος εἰμί πρᾶγμα , ἄνθρωπος ἀγαθός καί δίκαιος γίγνομαι , ἐξαιρέω μέν ἀδικία ὑπό ὁ διδάσκαλος , ἔχω δέ δικαιοσύνη , ἀδικέω οὗτος ὅς οὐ ἔχω ; οὐ δοκέω σύ οὗτος ἄτοπος εἰμί , ὦ ἑταῖρος ; ὡς ἀληθής δημηγορέω ἐγώ ἀναγκάζω , ὦ Καλλικλῆς , οὐ ἐθέλω ἀποκρίνω . σύ δέ οὐ ἄν οἷος τε εἰμί λέγω , εἰ μή τις σύ ἀποκρίνω ; ἔοικα γε · νῦν γοῦν συχνός τείνω ὁ λόγος , ἐπειδή ἐγώ οὐ ἐθέλω ἀποκρίνω . ἀλλά , ἀγαθός , λέγω πρός Φίλιος , οὐ δοκέω σύ ἄλογος εἰμί ἀγαθός φάσκω ποιέω τις μέμφομαι οὗτος ὅτι ὑπό ἑαυτοῦ ἀγαθός γίγνομαι τε καί εἰμί ἔπειτα πονηρός εἰμί ; ἐγώ δοκέω . οὐκοῦν ἀκούω τοιοῦτος λέγω ὁ φάσκω παιδεύω ἄνθρωπος εἰς ἀρετή ;