plato-philosophy.gorgias 461
ἐγὼ τοίνυν σου τότε ταῦτα λέγοντος ὑπέλαβον ὡς οὐδέποτʼ ἂν εἴη ἡ ῥητορικὴ ἄδικον πρᾶγμα , ὅ γʼ ἀεὶ περὶ δικαιοσύνης τοὺς λόγους ποιεῖται · ἐπειδὴ δὲ ὀλίγον ὕστερον ἔλεγες ὅτι ὁ ῥήτωρ τῇ ῥητορικῇ κἂν ἀδίκως χρῷτο , οὕτω θαυμάσας καὶ ἡγησάμενος οὐ συνᾴδειν τὰ λεγόμενα ἐκείνους εἶπον τοὺς λόγους , ὅτι εἰ μὲν κέρδος ἡγοῖο εἶναι τὸ ἐλέγχεσθαι ὥσπερ ἐγώ , ἄξιον εἴη διαλέγεσθαι , εἰ δὲ μή , ἐᾶν χαίρειν . ὕστερον δὲ ἡμῶν ἐπισκοπουμένων ὁρᾷς δὴ καὶ αὐτὸς ὅτι αὖ ὁμολογεῖται τὸν ῥητορικὸν ἀδύνατον εἶναι ἀδίκως χρῆσθαι τῇ ῥητορικῇ καὶ ἐθέλειν ἀδικεῖν . ταῦτα οὖν ὅπῃ ποτὲ ἔχει , μὰ τὸν κύνα , ὦ Γοργία , οὐκ ὀλίγης συνουσίας ἐστὶν ὥστε ἱκανῶς διασκέψασθαι . τί δέ , ὦ Σώκρατες ; οὕτω καὶ σὺ περὶ τῆς ῥητορικῆς δοξάζεις ὥσπερ νῦν λέγεις ; ἢ οἴει—ὅτι Γοργίας ᾐσχύνθη σοι μὴ προσομολογῆσαι τὸν ῥητορικὸν ἄνδρα μὴ οὐχὶ καὶ τὰ δίκαια εἰδέναι καὶ τὰ καλὰ καὶ τὰ ἀγαθά , καὶ ἐὰν μὴ ἔλθῃ ταῦτα εἰδὼς παρʼ αὐτόν , αὐτὸς διδάξειν , ἔπειτα ἐκ ταύτης ἴσως τῆς ὁμολογίας ἐναντίον τι συνέβη ἐν τοῖς λόγοις—τοῦτο ὃ δὴ ἀγαπᾷς , αὐτὸς ἀγαγὼν ἐπὶ τοιαῦτα ἐρωτήματα—ἐπεὶ τίνα οἴει ἀπαρνήσεσθαι μὴ οὐχὶ καὶ αὐτὸν ἐπίστασθαι τὰ δίκαια καὶ ἄλλους διδάξειν ; — ἀλλʼ εἰς τὰ τοιαῦτα ἄγειν πολλὴ ἀγροικία ἐστὶν τοὺς λόγους . ὦ κάλλιστε Πῶλε , ἀλλά τοι ἐξεπίτηδες κτώμεθα ἑταίρους καὶ ὑεῖς , ἵνα ἐπειδὰν αὐτοὶ πρεσβύτεροι γενόμενοι σφαλλώμεθα , παρόντες ὑμεῖς οἱ νεώτεροι ἐπανορθῶτε ἡμῶν τὸν βίον καὶ ἐν ἔργοις καὶ ἐν λόγοις . καὶ νῦν εἴ τι ἐγὼ καὶ Γοργίας ἐν τοῖς λόγοις σφαλλόμεθα , σὺ παρὼν ἐπανόρθου — δίκαιος δʼ εἶ—καὶ ἐγὼ ἐθέλω τῶν ὡμολογημένων εἴ τί σοι δοκεῖ μὴ καλῶς ὡμολογῆσθαι , ἀναθέσθαι ὅτι ἂν σὺ βούλῃ , ἐάν μοι ἓν μόνον φυλάττῃς . τί τοῦτο λέγεις ; τὴν μακρολογίαν , ὦ Πῶλε , ἢν καθέρξῃς , ᾗ τὸ πρῶτον ἐπεχείρησας χρῆσθαι . τί δέ ; οὐκ ἐξέσται μοι λέγειν ὁπόσα ἂν βούλωμαι ; δεινὰ μεντἂν πάθοις , ὦ βέλτιστε , εἰ Ἀθήναζε ἀφικόμενος , οὗ τῆς Ἑλλάδος πλείστη ἐστὶν ἐξουσία τοῦ λέγειν , ἔπειτα σὺ ἐνταῦθα τούτου μόνος ἀτυχήσαις .
Lemmas: ἐγώ τοίνυν σύ τότε οὗτος λέγω ὑπολαμβάνω ὡς οὐδέποτε ἄν εἰμί ὁ ῥητορικός ἄδικος πρᾶγμα , ὅς γε ἀεί περί δικαιοσύνη ὁ λόγος ποιέω · ἐπειδή δέ ὀλίγος ὕστερον λέγω ὅτι ὁ ῥήτωρ ὁ ῥητορικός ἄν ἄδικος χράω , οὕτως θαυμάζω καί ἡγέομαι οὐ συνᾴδω ὁ λέγω ἐκεῖνος λέγω ὁ λόγος , ὅτι εἰ μέν κέρδος ἡγέομαι εἰμί ὁ ἐλέγχω ὥσπερ ἐγώ , ἄξιος εἰμί διαλέγω , εἰ δέ μή , ἐάω χαίρω . ὕστερον δέ ἐγώ ἐπισκοπέω ὁράω δή καί αὐτός ὅτι αὖ ὁμολογέω ὁ ῥητορικός ἀδύνατος εἰμί ἄδικος χράω ὁ ῥητορικός καί ἐθέλω ἀδικέω . οὗτος οὖν ὅπῃ ποτέ ἔχω , μά ὁ κύων , ὦ Γοργίας , οὐ ὀλίγος συνουσία εἰμί ὥστε ἱκανός διασκοπέω . τίς δέ , ὦ Σωκράτης ; οὕτως καί σύ περί ὁ ῥητορική δοξάζω ὥσπερ νῦν λέγω ; ἤ οἴομαι Γοργίας αἰσχύνω σύ μή προσομολογέω ὁ ῥητορικός ἀνήρ μή οὐ καί ὁ δίκαιος οἶδα καί ὁ καλός καί ὁ ἀγαθός , καί ἐάν μή ἔρχομαι οὗτος οἶδα παρά αὐτός , αὐτός διδάσκω , ἔπειτα ἐκ οὗτος ἴσως ὁ ὁμολογία ἐναντίος τις συμβαίνω ἐν ὁ λόγοις—τοῦτο ὅς δή ἀγαπάω , αὐτός ἄγω ἐπί τοιοῦτος ἐρωτάω τίς οἴομαι ἀπαρνέομαι μή οὐ καί αὐτός ἐπίσταμαι ὁ δίκαιος καί ἄλλος διδάσκω ; — ἀλλά εἰς ὁ τοιοῦτος ἄγω πολύς ἀγροικία εἰμί ὁ λόγος . ὦ καλός Πῶλος , ἀλλά τοι ἐξεπίτηδες κτάομαι ἑταῖρος καί υἱός , ἵνα ἐπειδάν αὐτός πρέσβυς γίγνομαι σφάλλω , πάρειμι σύ ὁ νέος ἐπανορθόω ἐγώ ὁ βίος καί ἐν ἔργον καί ἐν λόγος . καί νῦν εἰ τις ἐγώ καί Γοργίας ἐν ὁ λόγος σφάλλω , σύ πάρειμι ἐπανορθόω — δίκαιος δέ ἵημι ἐγώ ἐθέλω ὁ ὁμολογέω εἰ τις σύ δοκέω μή καλός ὁμολογέω , ἀνατίθημι ὅστις ἄν σύ βούλομαι , ἐάν ἐγώ εἷς μόνος φυλάσσω . τίς οὗτος λέγω ; ὁ μακρολογία , ὦ Πῶλος , ἐάν κατέρδω , ὅς ὁ πρῶτος ἐπιχειρέω χράω . τίς δέ ; οὐ ἔξεστι ἐγώ λέγω ὁπόσος ἄν βούλομαι ; δεινός ἄν πάσχω , ὦ ἀγαθός , εἰ Ἀθήναζε ἀφικνέομαι , ὅς ὁ Ἑλλάς πολύς εἰμί ἐξουσία ὁ λέγω , ἔπειτα σύ ἐνταῦθα οὗτος μόνος ἀτυχέω .