plato-philosophy.gorgias 487
εὖ οἶδʼ ὅτι , ἅν μοι σὺ ὁμολογήσῃς περὶ ὧν ἡ ἐμὴ ψυχὴ δοξάζει , ταῦτʼ ἤδη ἐστὶν αὐτὰ τἀληθῆ . ἐννοῶ γὰρ ὅτι τὸν μέλλοντα βασανιεῖν ἱκανῶς ψυχῆς πέρι ὀρθῶς τε ζώσης καὶ μὴ τρία ἄρα δεῖ ἔχειν ἃ σὺ πάντα ἔχεις , ἐπιστήμην τε καὶ εὔνοιαν καὶ παρρησίαν . ἐγὼ γὰρ πολλοῖς ἐντυγχάνω οἳ ἐμὲ οὐχ οἷοί τέ εἰσιν βασανίζειν διὰ τὸ μὴ σοφοὶ εἶναι ὥσπερ σύ · ἕτεροι δὲ σοφοὶ μέν εἰσιν , οὐκ ἐθέλουσιν δέ μοι λέγειν τὴν ἀλήθειαν διὰ τὸ μὴ κήδεσθαί μου ὥσπερ σύ · τὼ δὲ ξένω τώδε , Γοργίας τε καὶ πῶλος , σοφὼ μὲν καὶ φίλω ἐστὸν ἐμώ , ἐνδεεστέρω δὲ παρρησίας καὶ αἰσχυντηροτέρω μᾶλλον τοῦ δέοντος · πῶς γὰρ οὔ ; ὥ γε εἰς τοσοῦτον αἰσχύνης ἐληλύθατον , ὥστε διὰ τὸ αἰσχύνεσθαι τολμᾷ ἑκάτερος αὐτῶν αὐτὸς αὑτῷ ἐναντία λέγειν ἐναντίον πολλῶν ἀνθρώπων , καὶ ταῦτα περὶ τῶν μεγίστων . σὺ δὲ ταῦτα πάντα ἔχεις ἃ οἱ ἄλλοι οὐκ ἔχουσιν · πεπαίδευσαί τε γὰρ ἱκανῶς , ὡς πολλοὶ ἂν φήσαιεν Ἀθηναίων , καὶ ἐμοὶ εἶ εὔνους . τίνι τεκμηρίῳ χρῶμαι ; ἐγώ σοι ἐρῶ . οἶδα ὑμᾶς ἐγώ , ὦ Καλλίκλεις , τέτταρας ὄντας κοινωνοὺς γεγονότας σοφίας , σέ τε καὶ Τείσανδρον τὸν Ἀφιδναῖον καὶ Ἄνδρωνα τὸν Ἀνδροτίωνος καὶ Ναυσικύδην τὸν Χολαργέα · καί ποτε ὑμῶν ἐγὼ ἐπήκουσα βουλευομένων μέχρι ὅποι τὴν σοφίαν ἀσκητέον εἴη , καὶ οἶδα ὅτι ἐνίκα ἐν ὑμῖν τοιάδε τις δόξα , μὴ προθυμεῖσθαι εἰς τὴν ἀκρίβειαν φιλοσοφεῖν , ἀλλὰ εὐλαβεῖσθαι παρεκελεύεσθε ἀλλήλοις ὅπως μὴ πέρα τοῦ δέοντος σοφώτεροι γενόμενοι λήσετε διαφθαρέντες . ἐπειδὴ οὖν σου ἀκούω ταὐτὰ ἐμοὶ συμβουλεύοντος ἅπερ τοῖς σεαυτοῦ ἑταιροτάτοις , ἱκανόν μοι τεκμήριόν ἐστιν ὅτι ὡς ἀληθῶς μοι εὔνους εἶ . καὶ μὴν ὅτι γε οἷος παρρησιάζεσθαι καὶ μὴ αἰσχύνεσθαι , αὐτός τε φῂς καὶ ὁ λόγος ὃν ὀλίγον πρότερον ἔλεγες ὁμολογεῖ σοι . ἔχει δὴ οὑτωσὶ δῆλον ὅτι τούτων πέρι νυνί · ἐάν τι σὺ ἐν τοῖς λόγοις ὁμολογήσῃς μοι , βεβασανισμένον τοῦτʼ ἤδη ἔσται ἱκανῶς ὑπʼ ἐμοῦ τε καὶ σοῦ , καὶ οὐκέτι αὐτὸ δεήσει ἐπʼ ἄλλην βάσανον ἀναφέρειν . οὐ γὰρ ἄν ποτε αὐτὸ συνεχώρησας σὺ οὔτε σοφίας ἐνδείᾳ οὔτʼ αἰσχύνης περιουσίᾳ , οὐδʼ αὖ ἀπατῶν ἐμὲ συγχωρήσαις ἄν · φίλος γάρ μοι εἶ , ὡς καὶ αὐτὸς φῄς . τῷ ὄντι οὖν ἡ ἐμὴ καὶ ἡ σὴ ὁμολογία τέλος ἤδη ἕξει τῆς ἀληθείας .
Lemmas: εὖ οἶδα ὅτι , ὅς ἐγώ σύ ὁμολογέω περί ὅς ὁ ἐμός ψυχή δοξάζω , οὗτος ἤδη εἰμί αὐτός ἀληθής . ἐννοέω γάρ ὅτι ὁ μέλλω βασανίζω ἱκανός ψυχή περί ὀρθός τε ζάω καί μή τρεῖς ἄρα δέω ἔχω ὅς σύ πᾶς ἔχω , ἐπιστήμη τε καί εὔνοια καί παρρησία . ἐγώ γάρ πολύς ἐντυγχάνω ὅς ἐγώ οὐ οἷος τε εἰμί βασανίζω διά ὁ μή σοφός εἰμί ὥσπερ σύ · ἕτερος δέ σοφός μέν εἰμί , οὐ ἐθέλω δέ ἐγώ λέγω ὁ ἀλήθεια διά ὁ μή κήδω ἐγώ ὥσπερ σύ · ὁ δέ ξένος ὅδε , Γοργίας τε καί πῶλος , σοφός μέν καί φίλος εἰμί ἐμός , ἐνδεής δέ παρρησία καί αἰσχυντηρός μάλα ὁ δέω · πῶς γάρ οὐ ; ὅς γε εἰς τοσοῦτος αἰσχύνη ἔρχομαι , ὥστε διά ὁ αἰσχύνω τολμάω ἑκάτερος αὐτός αὐτός ἑαυτοῦ ἐναντίος λέγω ἐναντίον πολύς ἄνθρωπος , καί οὗτος περί ὁ μέγας . σύ δέ οὗτος πᾶς ἔχω ὅς ὁ ἄλλος οὐ ἔχω · παιδεύω τε γάρ ἱκανός , ὡς πολύς ἄν φημί Ἀθηναῖος , καί ἐγώ εἰμί εὔνους . τίς τεκμήριον χράω ; ἐγώ σύ λέγω . οἶδα σύ ἐγώ , ὦ Καλλικλῆς , τέσσαρες εἰμί κοινωνός γίγνομαι σοφία , σύ τε καί Τείσανδρος ὁ Ἀφιδναῖος καί Ἄνδρων ὁ Ἀνδροτίων καί Ναυσικύδης ὁ Χολαργεύς · καί ποτέ σύ ἐγώ ἐπακούω βουλεύω μέχρι ὅποι ὁ σοφία ἀσκέω εἰμί , καί οἶδα ὅτι νικάω ἐν σύ τοιόσδε τις δόξα , μή προθυμέομαι εἰς ὁ ἀκρίβεια φιλοσοφέω , ἀλλά εὐλαβέομαι παρακελεύομαι ἀλλήλων ὅπως μή πέρα ὁ δέω σοφός γίγνομαι λανθάνω διαφθείρω . ἐπειδή οὖν σύ ἀκούω αὐτός ἐγώ συμβουλεύω ὅς ὁ σεαυτοῦ ἑταῖρος , ἱκανός ἐγώ τεκμήριον εἰμί ὅτι ὡς ἀληθής ἐγώ εὔνους εἰμί . καί μήν ὅτι γε οἷος παρρησιάζομαι καί μή αἰσχύνω , αὐτός τε φημί καί ὁ λόγος ὅς ὀλίγος πρότερος λέγω ὁμολογέω σύ . ἔχω δή οὕτως δῆλος ὅτι οὗτος περί νυνί · ἐάν τις σύ ἐν ὁ λόγος ὁμολογέω ἐγώ , βασανίζω οὗτος ἤδη εἰμί ἱκανός ὑπό ἐγώ τε καί σύ , καί οὐκέτι αὐτός δέω ἐπί ἄλλος βάσανος ἀναφέρω . οὐ γάρ ἄν ποτέ αὐτός συγχωρέω σύ οὔτε σοφία ἔνδεια οὔτε αἰσχύνη περιουσία , οὐδέ αὖ ἀπατάω ἐγώ συγχωρέω ἄν · φίλος γάρ ἐγώ εἰμί , ὡς καί αὐτός φημί . ὁ εἰμί οὖν ὁ ἐμός καί ὁ σός ὁμολογία τέλος ἤδη ἔχω ὁ ἀλήθεια .