plato-philosophy.gorgias 485
συμβαίνει γὰρ τὸ τοῦ Εὐριπίδου · λαμπρός τέ ἐστιν ἕκαστος ἐν τούτῳ , καὶ ἐπὶ τοῦτʼ ἐπείγεται,νέμων τὸ πλεῖστον ἡμέρας τούτῳ μέρος,ἵνʼ αὐτὸς αὑτοῦ τυγχάνει βέλτιστος ὤν · ὅπου δʼ ἂν φαῦλος ᾖ , ἐντεῦθεν φεύγει καὶ λοιδορεῖ τοῦτο , τὸ δʼ ἕτερον ἐπαινεῖ , εὐνοίᾳ τῇ ἑαυτοῦ , ἡγούμενος οὕτως αὐτὸς ἑαυτὸν ἐπαινεῖν . ἀλλʼ οἶμαι τὸ ὀρθότατόν ἐστιν ἀμφοτέρων μετασχεῖν . φιλοσοφίας μὲν ὅσον παιδείας χάριν καλὸν μετέχειν , καὶ οὐκ αἰσχρὸν μειρακίῳ ὄντι φιλοσοφεῖν · ἐπειδὰν δὲ ἤδη πρεσβύτερος ὢν ἄνθρωπος ἔτι φιλοσοφῇ , καταγέλαστον , ὦ Σώκρατες , τὸ χρῆμα γίγνεται , καὶ ἔγωγε ὁμοιότατον πάσχω πρὸς τοὺς φιλοσοφοῦντας ὥσπερ πρὸς τοὺς ψελλιζομένους καὶ παίζοντας . ὅταν μὲν γὰρ παιδίον ἴδω , ᾧ ἔτι προσήκει διαλέγεσθαι οὕτω , ψελλιζόμενον καὶ παῖζον , χαίρω τε καὶ χαρίεν μοι φαίνεται καὶ ἐλευθέριον καὶ πρέπον τῇ τοῦ παιδίου ἡλικίᾳ , ὅταν δὲ σαφῶς διαλεγομένου παιδαρίου ἀκούσω , πικρόν τί μοι δοκεῖ χρῆμα εἶναι καὶ ἀνιᾷ μου τὰ ὦτα καί μοι δοκεῖ δουλοπρεπές τι εἶναι · ὅταν δὲ ἀνδρὸς ἀκούσῃ τις ψελλιζομένου ἢ παίζοντα ὁρᾷ , καταγέλαστον φαίνεται καὶ ἄνανδρον καὶ πληγῶν ἄξιον . ταὐτὸν οὖν ἔγωγε τοῦτο πάσχω καὶ πρὸς τοὺς φιλοσοφοῦντας . παρὰ νέῳ μὲν γὰρ μειρακίῳ ὁρῶν φιλοσοφίαν ἄγαμαι , καὶ πρέπειν μοι δοκεῖ , καὶ ἡγοῦμαι ἐλεύθερόν τινα εἶναι τοῦτον τὸν ἄνθρωπον , τὸν δὲ μὴ φιλοσοφοῦντα ἀνελεύθερον καὶ οὐδέποτε οὐδενὸς ἀξιώσοντα ἑαυτὸν οὔτε καλοῦ οὔτε γενναίου πράγματος · ὅταν δὲ δὴ πρεσβύτερον ἴδω ἔτι φιλοσοφοῦντα καὶ μὴ ἀπαλλαττόμενον , πληγῶν μοι δοκεῖ ἤδη δεῖσθαι , ὦ Σώκρατες , οὗτος ὁ ἀνήρ . ὃ γὰρ νυνδὴ ἔλεγον , ὑπάρχει τούτῳ τῷ ἀνθρώπῳ , κἂν πάνυ εὐφυὴς ᾖ , ἀνάνδρῳ γενέσθαι φεύγοντι τὰ μέσα τῆς πόλεως καὶ τὰς ἀγοράς , ἐν αἷς ἔφη ὁ ποιητὴς τοὺς ἄνδρας ἀριπρεπεῖς γίγνεσθαι , καταδεδυκότι δὲ τὸν λοιπὸν βίον βιῶναι μετὰ μειρακίων ἐν γωνίᾳ τριῶν ἢ τεττάρων ψιθυρίζοντα , ἐλεύθερον δὲ καὶ μέγα καὶ ἱκανὸν μηδέποτε φθέγξασθαι . ἐγὼ δέ , ὦ Σώκρατες , πρὸς σὲ ἐπιεικῶς ἔχω φιλικῶς · κινδυνεύω οὖν πεπονθέναι νῦν ὅπερ ὁ Ζῆθος πρὸς τὸν Ἀμφίονα ὁ Εὐριπίδου , οὗπερ ἐμνήσθην .
Lemmas: συμβαίνω γάρ ὁ ὁ Εὐριπίδης · λαμπρός τε εἰμί ἕκαστος ἐν οὗτος , καί ἐπί οὗτος ἐπείγω ὁ πολύς ἡμέρα οὗτος ὅμερος αὐτός ἑαυτοῦ τυγχάνω ἀγαθός εἰμί · ὅπου δέ ἄν φαῦλος εἰμί , ἐντεῦθεν φεύγω καί λοιδορέω οὗτος , ὁ δέ ἕτερος ἐπαινέω , εὔνοια ὁ ἑαυτοῦ , ἡγέομαι οὕτως αὐτός ἑαυτοῦ ἐπαινέω . ἀλλά οἴομαι ὁ ὀρθός εἰμί ἀμφότερος μετέχω . φιλοσοφία μέν ὅσος παιδεία χάριν καλός μετέχω , καί οὐ αἰσχρός μειράκιον εἰμί φιλοσοφέω · ἐπειδάν δέ ἤδη πρέσβυς εἰμί ἄνθρωπος ἔτι φιλοσοφέω , καταγέλαστος , ὦ Σωκράτης , ὁ χρῆμα γίγνομαι , καί ἐγώ ὅμοιος πάσχω πρός ὁ φιλοσοφέω ὥσπερ πρός ὁ ψελλίζω καί παίζω . ὅταν μέν γάρ παιδίον ὁράω , ὅς ἔτι προσήκω διαλέγω οὕτως , ψελλίζω καί παίζω , χαίρω τε καί χαρίεις ἐγώ φαίνω καί ἐλευθέριος καί πρέπω ὁ ὁ παιδίον ἡλικία , ὅταν δέ σαφής διαλέγω παιδάριον ἀκούω , πικρός τις ἐγώ δοκέω χρῆμα εἰμί καί ἀνιάω ἐγώ ὁ οὖς καί ἐγώ δοκέω δουλοπρεπής τις εἰμί · ὅταν δέ ἀνήρ ἀκούω τις ψελλίζω ἤ παίζω ὁράω , καταγέλαστος φαίνω καί ἄνανδρος καί πληγή ἄξιος . αὐτός οὖν ἐγώ οὗτος πάσχω καί πρός ὁ φιλοσοφέω . παρά νέος μέν γάρ μειράκιον ὁράω φιλοσοφία ἄγαμαι , καί πρέπω ἐγώ δοκέω , καί ἡγέομαι ἐλεύθερος τις εἰμί οὗτος ὁ ἄνθρωπος , ὁ δέ μή φιλοσοφέω ἀνελεύθερος καί οὐδέποτε οὐδείς ἀξιόω ἑαυτοῦ οὔτε καλός οὔτε γενναῖος πρᾶγμα · ὅταν δέ δή πρέσβυς ὁράω ἔτι φιλοσοφέω καί μή ἀπαλλάσσω , πληγή ἐγώ δοκέω ἤδη δέω , ὦ Σωκράτης , οὗτος ὁ ἀνήρ . ὅς γάρ νυνδί λέγω , ὑπάρχω οὗτος ὁ ἄνθρωπος , ἐάν πάνυ εὐφυής εἰμί , ἄνανδρος γίγνομαι φεύγω ὁ μέσος ὁ πόλις καί ὁ ἀγορά , ἐν ὅς φημί ὁ ποιητής ὁ ἀνήρ ἀριπρεπής γίγνομαι , καταδύω δέ ὁ λοιπός βίος βιόω μετά μειράκιον ἐν γωνία τρεῖς ἤ τέσσαρες ψιθυρίζω , ἐλεύθερος δέ καί μέγας καί ἱκανός μηδέποτε φθέγγομαι . ἐγώ δέ , ὦ Σωκράτης , πρός σύ ἐπιεικής ἔχω φιλικός · κινδυνεύω οὖν πάσχω νῦν ὅς ὁ Ζῆθος πρός ὁ Ἀμφίων ὁ Εὐριπίδης , ὅς μιμνῄσκω .