plato-philosophy.gorgias 527
ἀλλὰ ἐλθὼν παρὰ τὸν δικαστήν , τὸν τῆς Αἰγίνης ὑόν , ἐπειδάν σου ἐπιλαβόμενος ἄγῃ , χασμήσῃ καὶ ἰλιγγιάσεις οὐδὲν ἧττον ἢ ἐγὼ ἐνθάδε σὺ ἐκεῖ , καί σε ἴσως τυπτήσει τις καὶ ἐπὶ κόρρης ἀτίμως καὶ πάντως προπηλακιεῖ . τάχα δʼ οὖν ταῦτα μῦθός σοι δοκεῖ λέγεσθαι ὥσπερ γραὸς καὶ καταφρονεῖς αὐτῶν , καὶ οὐδέν γʼ ἂν ἦν θαυμαστὸν καταφρονεῖν τούτων , εἴ πῃ ζητοῦντες εἴχομεν αὐτῶν βελτίω καὶ ἀληθέστερα εὑρεῖν · νῦν δὲ ὁρᾷς ὅτι τρεῖς ὄντες ὑμεῖς , οἵπερ σοφώτατοί ἐστε τῶν νῦν Ἑλλήνων , σύ τε καὶ πῶλος καὶ Γοργίας , οὐκ ἔχετε ἀποδεῖξαι ὡς δεῖ ἄλλον τινὰ βίον ζῆν ἢ τοῦτον , ὅσπερ καὶ ἐκεῖσε φαίνεται συμφέρων . ἀλλʼ ἐν τοσούτοις λόγοις τῶν ἄλλων ἐλεγχομένων μόνος οὗτος ἠρεμεῖ ὁ λόγος , ὡς εὐλαβητέον ἐστὶν τὸ ἀδικεῖν μᾶλλον ἢ τὸ ἀδικεῖσθαι , καὶ παντὸς μᾶλλον ἀνδρὶ μελετητέον οὐ τὸ δοκεῖν εἶναι ἀγαθὸν ἀλλὰ τὸ εἶναι , καὶ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ · ἐὰν δέ τις κατά τι κακὸς γίγνηται , κολαστέος ἐστί , καὶ τοῦτο δεύτερον ἀγαθὸν μετὰ τὸ εἶναι δίκαιον , τὸ γίγνεσθαι καὶ κολαζόμενον διδόναι δίκην · καὶ πᾶσαν κολακείαν καὶ τὴν περὶ ἑαυτὸν καὶ τὴν περὶ τοὺς ἄλλους , καὶ περὶ ὀλίγους καὶ περὶ πολλούς , φευκτέον · καὶ τῇ ῥητορικῇ οὕτω χρηστέον ἐπὶ τὸ δίκαιον ἀεί , καὶ τῇ ἄλλῃ πάσῃ πράξει . ἐμοὶ οὖν πειθόμενος ἀκολούθησον ἐνταῦθα , οἷ ἀφικόμενος εὐδαιμονήσεις καὶ ζῶν καὶ τελευτήσας , ὡς ὁ λόγος σημαίνει . καὶ ἔασόν τινά σου καταφρονῆσαι ὡς ἀνοήτου καὶ προπηλακίσαι , ἐὰν βούληται , καὶ ναὶ μὰ Δία σύ γε θαρρῶν πατάξαι τὴν ἄτιμον ταύτην πληγήν · οὐδὲν γὰρ δεινὸν πείσῃ , ἐὰν τῷ ὄντι ᾖς καλὸς κἀγαθός , ἀσκῶν ἀρετήν . κἄπειτα οὕτω κοινῇ ἀσκήσαντες , τότε ἤδη , ἐὰν δοκῇ χρῆναι , ἐπιθησόμεθα τοῖς πολιτικοῖς , ἢ ὁποῖον ἄν τι ἡμῖν δοκῇ , τότε βουλευσόμεθα , βελτίους ὄντες βουλεύεσθαι ἢ νῦν . αἰσχρὸν γὰρ ἔχοντάς γε ὡς νῦν φαινόμεθα ἔχειν , ἔπειτα νεανιεύεσθαι ὡς τὶ ὄντας , οἷς οὐδέποτε ταὐτὰ δοκεῖ περὶ τῶν αὐτῶν , καὶ ταῦτα περὶ τῶν μεγίστων—εἰς τοσοῦτον ἥκομεν ἀπαιδευσίας—ὥσπερ οὖν ἡγεμόνι τῷ λόγῳ χρησώμεθα τῷ νῦν παραφανέντι , ὃς ἡμῖν σημαίνει ὅτι οὗτος ὁ τρόπος ἄριστος τοῦ βίου , καὶ τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἄλλην ἀρετὴν ἀσκοῦντας καὶ ζῆν καὶ τεθνάναι . τούτῳ οὖν ἑπώμεθα , καὶ τοὺς ἄλλους παρακαλῶμεν , μὴ ἐκείνῳ , ᾧ σὺ πιστεύων ἐμὲ παρακαλεῖς · ἔστι γὰρ οὐδενὸς ἄξιος ὦ Καλλίκλεις .
Lemmas: ἀλλά ἔρχομαι παρά ὁ δικαστής , ὁ ὁ Αἰγίνη υἱός , ἐπειδάν σύ ἐπιλαμβάνω ἄγω , χασμάομαι καί ἰλιγγιάω οὐδείς ἥσσων ἤ ἐγώ ἐνθάδε σύ ἐκεῖ , καί σύ ἴσως τύπτω τις καί ἐπί κόρση ἄτιμος καί πάντως προπηλακίζω . τάχα δέ οὖν οὗτος μῦθος σύ δοκέω λέγω ὥσπερ γραῦς καί καταφρονέω αὐτός , καί οὐδείς γε ἄν εἰμί θαυμαστός καταφρονέω οὗτος , εἰ πη ζητέω ἔχω αὐτός ἀγαθός καί ἀληθής εὑρίσκω · νῦν δέ ὁράω ὅτι τρεῖς εἰμί σύ , ὅς σοφός εἰμί ὁ νῦν Ἕλλην , σύ τε καί πῶλος καί Γοργίας , οὐ ἔχω ἀποδείκνυμι ὡς δέω ἄλλος τις βίος ζάω ἤ οὗτος , ὅς καί ἐκεῖσε φαίνω συμφέρω . ἀλλά ἐν τοσοῦτος λόγος ὁ ἄλλος ἐλέγχω μόνος οὗτος ἠρεμέω ὁ λόγος , ὡς εὐλαβέομαι εἰμί ὁ ἀδικέω μάλα ἤ ὁ ἀδικέω , καί πᾶς μάλα ἀνήρ μελετητέος οὐ ὁ δοκέω εἰμί ἀγαθός ἀλλά ὁ εἰμί , καί ἴδιος καί δημοσίᾳ · ἐάν δέ τις κατά τις κακός γίγνομαι , κολαστέος εἰμί , καί οὗτος δεύτερος ἀγαθός μετά ὁ εἰμί δίκαιος , ὁ γίγνομαι καί κολάζω δίδωμι δίκη · καί πᾶς κολακεία καί ὁ περί ἑαυτοῦ καί ὁ περί ὁ ἄλλος , καί περί ὀλίγος καί περί πολύς , φεύγω · καί ὁ ῥητορικός οὕτως χράω ἐπί ὁ δίκαιος ἀεί , καί ὁ ἄλλος πᾶς πρᾶξις . ἐγώ οὖν πείθω ἀκολουθέω ἐνταῦθα , οἷ ἀφικνέομαι εὐδαιμονέω καί ζάω καί τελευτάω , ὡς ὁ λόγος σημαίνω . καί ἐάω τις σύ καταφρονέω ὡς ἀνόητος καί προπηλακίζω , ἐάν βούλομαι , καί ναί μά Ζεύς σύ γε θαρσέω πατάσσω ὁ ἄτιμος οὗτος πληγή · οὐδείς γάρ δεινός πείθω , ἐάν ὁ εἰμί εἰμί καλός ἀγαθός , ἀσκέω ἀρετή . ἔπειτα οὕτως κοινῇ ἀσκέω , τότε ἤδη , ἐάν δοκέω χρή , ἐπιτίθημι ὁ πολιτικός , ἤ ὁποῖος ἄν τις ἐγώ δοκέω , τότε βουλεύω , ἀγαθός εἰμί βουλεύω ἤ νῦν . αἰσχρός γάρ ἔχω γε ὡς νῦν φαίνω ἔχω , ἔπειτα νεανιεύομαι ὡς τίς εἰμί , ὅς οὐδέποτε αὐτός δοκέω περί ὁ αὐτός , καί οὗτος περί ὁ μεγίστων τοσοῦτος ἥκω ἀπαιδευσίας—ὥσπερ οὖν ἡγεμών ὁ λόγος χράω ὁ νῦν παραφαίνω , ὅς ἐγώ σημαίνω ὅτι οὗτος ὁ τρόπος ἀγαθός ὁ βίος , καί ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ἄλλος ἀρετή ἀσκέω καί ζάω καί θνῄσκω . οὗτος οὖν ἕπομαι , καί ὁ ἄλλος παρακαλέω , μή ἐκεῖνος , ὅς σύ πιστεύω ἐγώ παρακαλέω · εἰμί γάρ οὐδείς ἄξιος ὦ Καλλικλῆς .