plato-philosophy.gorgias 491
νὴ τοὺς θεούς , ἀτεχνῶς γε ἀεὶ σκυτέας τε καὶ κναφέας καὶ μαγείρους λέγων καὶ ἰατροὺς οὐδὲν παύῃ , ὡς περὶ τούτων ἡμῖν ὄντα τὸν λόγον . οὐκοῦν σὺ ἐρεῖς περὶ τίνων ὁ κρείττων τε καὶ φρονιμώτερος πλέον ἔχων δικαίως πλεονεκτεῖ ; ἢ οὔτε ἐμοῦ ὑποβάλλοντος ἀνέξῃ οὔτʼ αὐτὸς ἐρεῖς ; ἀλλʼ ἔγωγε καὶ πάλαι λέγω . πρῶτον μὲν τοὺς κρείττους οἵ εἰσιν οὐ σκυτοτόμους λέγω οὐδὲ μαγείρους , ἀλλʼ οἳ ἂν εἰς τὰ τῆς πόλεως πράγματα φρόνιμοι ὦσιν , ὅντινα ἂν τρόπον εὖ οἰκοῖτο , καὶ μὴ μόνον φρόνιμοι , ἀλλὰ καὶ ἀνδρεῖοι , ἱκανοὶ ὄντες ἃ ἂν νοήσωσιν ἐπιτελεῖν , καὶ μὴ ἀποκάμνωσι διὰ μαλακίαν τῆς ψυχῆς . ὁρᾷς , ὦ βέλτιστε Καλλίκλεις , ὡς οὐ ταὐτὰ σύ τʼ ἐμοῦ κατηγορεῖς καὶ ἐγὼ σοῦ ; σὺ μὲν γὰρ ἐμὲ φῂς ἀεὶ ταὐτὰ λέγειν , καὶ μέμφῃ μοι · ἐγὼ δὲ σοῦ τοὐναντίον , ὅτι οὐδέποτε ταὐτὰ λέγεις περὶ τῶν αὐτῶν , ἀλλὰ τοτὲ μὲν τοὺς βελτίους τε καὶ κρείττους τοὺς ἰσχυροτέρους ὡρίζου , αὖθις δὲ τοὺς φρονιμωτέρους , νῦν δʼ αὖ ἕτερόν τι ἥκεις ἔχων · ἀνδρειότεροί τινες ὑπὸ σοῦ λέγονται οἱ κρείττους καὶ οἱ βελτίους . ἀλλʼ , ὠγαθέ , εἰπὼν ἀπαλλάγηθι τίνας ποτὲ λέγεις τοὺς βελτίους τε καὶ κρείττους καὶ εἰς ὅτι . ἀλλʼ εἴρηκά γε ἔγωγε τοὺς φρονίμους εἰς τὰ τῆς πόλεως πράγματα καὶ ἀνδρείους . τούτους γὰρ προσήκει τῶν πόλεων ἄρχειν , καὶ τὸ δίκαιον τοῦτʼ ἐστίν , πλέον ἔχειν τούτους τῶν ἄλλων , τοὺς ἄρχοντας τῶν ἀρχομένων . τί δέ ; αὑτῶν , ὦ ἑταῖρε , τί ; ἦ τι ἄρχοντας ἢ ἀρχομένους ; πῶς λέγεις ; ἕνα ἕκαστον λέγω αὐτὸν ἑαυτοῦ ἄρχοντα · ἢ τοῦτο μὲν οὐδὲν δεῖ , αὐτὸν ἑαυτοῦ ἄρχειν , τῶν δὲ ἄλλων ; πῶς ἑαυτοῦ ἄρχοντα λέγεις ; οὐδὲν ποικίλον ἀλλʼ ὥσπερ οἱ πολλοί , σώφρονα ὄντα καὶ ἐγκρατῆ αὐτὸν ἑαυτοῦ , τῶν ἡδονῶν καὶ ἐπιθυμιῶν ἄρχοντα τῶν ἐν ἑαυτῷ . ὡς ἡδὺς εἶ · τοὺς ἠλιθίους λέγεις τοὺς σώφρονας . πῶς γὰρ ; οὐδεὶς ὅστις οὐκ ἂν γνοίη ὅτι οὐ τοῦτο λέγω .
Lemmas: νή ὁ θεός , ἄτεχνος γε ἀεί σκυτεύς τε καί κναφεύς καί μάγειρος λέγω καί ἰατρός οὐδείς παύω , ὡς περί οὗτος ἐγώ εἰμί ὁ λόγος . οὐκοῦν σύ λέγω περί τίς ὁ κρατύς τε καί φρόνιμος πολύς ἔχω δίκαιος πλεονεκτέω ; ἤ οὔτε ἐγώ ὑποβάλλω ἀνέχω οὔτε αὐτός λέγω ; ἀλλά ἐγώ καί πάλαι λέγω . πρῶτος μέν ὁ κρατύς ὅς εἰμί οὐ σκυτότομος λέγω οὐδέ μάγειρος , ἀλλά ὅς ἄν εἰς ὁ ὁ πόλις πρᾶγμα φρόνιμος εἰμί , ὅστις ἄν τρόπος εὖ οἰκέω , καί μή μόνος φρόνιμος , ἀλλά καί ἀνδρεῖος , ἱκανός εἰμί ὅς ἄν νοέω ἐπιτελέω , καί μή ἀποκάμνω διά μαλακία ὁ ψυχή . ὁράω , ὦ ἀγαθός Καλλικλῆς , ὡς οὐ αὐτός σύ τε ἐγώ κατηγορέω καί ἐγώ σύ ; σύ μέν γάρ ἐγώ φημί ἀεί αὐτός λέγω , καί μέμφομαι ἐγώ · ἐγώ δέ σύ ἐναντίος , ὅτι οὐδέποτε αὐτός λέγω περί ὁ αὐτός , ἀλλά τότε μέν ὁ ἀγαθός τε καί κρατύς ὁ ἰσχυρός ὁρίζω , αὖθις δέ ὁ φρόνιμος , νῦν δέ αὖ ἕτερος τις ἥκω ἔχω · ἀνδρεῖος τις ὑπό σύ λέγω ὁ κρατύς καί ὁ ἀγαθός . ἀλλά , ἀγαθός , λέγω ἀπαλλάσσω τίς ποτέ λέγω ὁ ἀγαθός τε καί κρατύς καί εἰς ὅστις . ἀλλά λέγω γε ἐγώ ὁ φρόνιμος εἰς ὁ ὁ πόλις πρᾶγμα καί ἀνδρεῖος . οὗτος γάρ προσήκω ὁ πόλις ἄρχω , καί ὁ δίκαιος οὗτος εἰμί , πολύς ἔχω οὗτος ὁ ἄλλος , ὁ ἄρχω ὁ ἄρχω . τίς δέ ; ἑαυτοῦ , ὦ ἑταῖρος , τίς ; ἦ τις ἄρχω ἤ ἄρχω ; πῶς λέγω ; εἷς ἕκαστος λέγω αὐτός ἑαυτοῦ ἄρχω · ἤ οὗτος μέν οὐδείς δέω , αὐτός ἑαυτοῦ ἄρχω , ὁ δέ ἄλλος ; πῶς ἑαυτοῦ ἄρχω λέγω ; οὐδείς ποικίλος ἀλλά ὥσπερ ὁ πολύς , σώφρων εἰμί καί ἐγκρατής αὐτός ἑαυτοῦ , ὁ ἡδονή καί ἐπιθυμία ἄρχω ὁ ἐν ἑαυτοῦ . ὡς ἡδύς εἰμί · ὁ ἠλίθιος λέγω ὁ σώφρων . πῶς γάρ ; οὐδείς ὅστις οὐ ἄν γιγνώσκω ὅτι οὐ οὗτος λέγω .