plato-philosophy.gorgias 479
οὐκοῦν οὗτος τυγχάνει ὢν ὃς ἂν τὰ μέγιστα ἀδικῶν καὶ χρώμενος μεγίστῃ ἀδικίᾳ διαπράξηται ὥστε μήτε νουθετεῖσθαι μήτε κολάζεσθαι μήτε δίκην διδόναι , ὥσπερ σὺ φῂς Ἀρχέλαον παρεσκευάσθαι καὶ τοὺς ἄλλους τυράννους καὶ ῥήτορας καὶ δυνάστας ; ἔοικε . σχεδὸν γάρ που οὗτοι , ὦ ἄριστε , τὸ αὐτὸ διαπεπραγμένοι εἰσὶν ὥσπερ ἂν εἴ τις τοῖς μεγίστοις νοσήμασιν συνισχόμενος διαπράξαιτο μὴ διδόναι δίκην τῶν περὶ τὸ σῶμα ἁμαρτημάτων τοῖς ἰατροῖς μηδὲ ἰατρεύεσθαι , φοβούμενος ὡσπερανεὶ παῖς τὸ κάεσθαι καὶ τὸ τέμνεσθαι , ὅτι ἀλγεινόν . ἢ οὐ δοκεῖ καὶ σοὶ οὕτω ; ἔμοιγε . ἀγνοῶν γε , ὡς ἔοικεν , οἷόν ἐστιν ἡ ὑγίεια καὶ ἀρετὴ σώματος . κινδυνεύουσι γὰρ ἐκ τῶν νῦν ἡμῖν ὡμολογημένων τοιοῦτόν τι ποιεῖν καὶ οἱ τὴν δίκην φεύγοντες , ὦ Πῶλε , τὸ ἀλγεινὸν αὐτοῦ καθορᾶν , πρὸς δὲ τὸ ὠφέλιμον τυφλῶς ἔχειν καὶ ἀγνοεῖν ὅσῳ ἀθλιώτερόν ἐστι μὴ ὑγιοῦς σώματος μὴ ὑγιεῖ ψυχῇ συνοικεῖν , ἀλλὰ σαθρᾷ καὶ ἀδίκῳ καὶ ἀνοσίῳ , ὅθεν καὶ πᾶν ποιοῦσιν ὥστε δίκην μὴ διδόναι μηδʼ ἀπαλλάττεσθαι τοῦ μεγίστου κακοῦ , καὶ χρήματα παρασκευαζόμενοι καὶ φίλους καὶ ὅπως ἂν ὦσιν ὡς πιθανώτατοι λέγειν · εἰ δὲ ἡμεῖς ἀληθῆ ὡμολογήκαμεν , ὦ Πῶλε , ἆρʼ αἰσθάνῃ τὰ συμβαίνοντα ἐκ τοῦ λόγου ; ἢ βούλει συλλογισώμεθα αὐτά ; εἰ σοί γε δοκεῖ . ἆρʼ οὖν συμβαίνει μέγιστον κακὸν ἡ ἀδικία καὶ τὸ ἀδικεῖν ; φαίνεταί γε . καὶ μὴν ἀπαλλαγή γε ἐφάνη τούτου τοῦ κακοῦ τὸ δίκην διδόναι ; κινδυνεύει . τὸ δέ γε μὴ διδόναι ἐμμονὴ τοῦ κακοῦ ; ναί . δεύτερον ἄρα ἐστὶν τῶν κακῶν μεγέθει τὸ ἀδικεῖν · τὸ δὲ ἀδικοῦντα μὴ διδόναι δίκην πάντων μέγιστόν τε καὶ πρῶτον κακῶν πέφυκεν . ἔοικεν . ἆρʼ οὖν οὐ περὶ τούτου , ὦ φίλε , ἠμφεσβητήσαμεν , σὺ μὲν τὸν Ἀρχέλαον εὐδαιμονίζων τὸν τὰ μέγιστα ἀδικοῦντα δίκην οὐδεμίαν διδόντα , ἐγὼ δὲ τοὐναντίον οἰόμενος , εἴτε Ἀρχέλαος εἴτʼ ἄλλος ἀνθρώπων ὁστισοῦν μὴ δίδωσι δίκην ἀδικῶν , τούτῳ προσήκειν ἀθλίῳ εἶναι διαφερόντως τῶν ἄλλων ἀνθρώπων , καὶ ἀεὶ τὸν ἀδικοῦντα τοῦ ἀδικουμένου ἀθλιώτερον εἶναι καὶ τὸν μὴ διδόντα δίκην τοῦ διδόντος ; οὐ ταῦτʼ ἦν τὰ ὑπʼ ἐμοῦ λεγόμενα ; ναί . οὐκοῦν ἀποδέδεικται ὅτι ἀληθῆ ἐλέγετο ; φαίνεται .
Lemmas: οὐκοῦν οὗτος τυγχάνω εἰμί ὅς ἄν ὁ μέγας ἀδικέω καί χράω μέγας ἀδικία διαπράσσω ὥστε μήτε νουθετέω μήτε κολάζω μήτε δίκη δίδωμι , ὥσπερ σύ φημί Ἀρχέλαος παρασκευάζω καί ὁ ἄλλος τύραννος καί ῥήτωρ καί δυνάστης ; ἔοικα . σχεδόν γάρ που οὗτος , ὦ ἀγαθός , ὁ αὐτός διαπράσσω εἰμί ὥσπερ ἄν εἰ τις ὁ μέγας νόσημα συνίσχω διαπορρήγνυμι μή δίδωμι δίκη ὁ περί ὁ σῶμα ἁμάρτημα ὁ ἰατρός μηδέ ἰατρεύω , φοβέω ὥσπερ παῖς ὁ καίω καί ὁ τέμνω , ὅτι ἀλγεινός . ἤ οὐ δοκέω καί σύ οὕτως ; ἐγώ . ἀγνοέω γε , ὡς ἔοικα , οἷος εἰμί ὁ ὑγίεια καί ἀρετή σῶμα . κινδυνεύω γάρ ἐκ ὁ νῦν ἐγώ ὁμολογέω τοιοῦτος τις ποιέω καί ὁ ὁ δίκη φεύγω , ὦ Πῶλος , ὁ ἀλγεινός αὐτός καθοράω , πρός δέ ὁ ὠφέλιμος τυφλός ἔχω καί ἀγνοέω ὅσος ἄθλιος εἰμί μή ὑγιής σῶμα μή ὑγιής ψυχή συνοικέω , ἀλλά σαθρός καί ἄδικος καί ἀνόσιος , ὅθεν καί πᾶς ποιέω ὥστε δίκη μή δίδωμι μηδέ ἀπαλλάσσω ὁ μέγας κακός , καί χρῆμα παρασκευάζω καί φίλος καί ὅπως ἄν εἰμί ὡς πιθανός λέγω · εἰ δέ ἐγώ ἀληθής ὁμολογέω , ὦ Πῶλος , ἆρα αἰσθάνομαι ὁ συμβαίνω ἐκ ὁ λόγος ; ἤ βούλομαι συλλογίζομαι αὐτός ; εἰ σύ γε δοκέω . ἆρα οὖν συμβαίνω μέγας κακός ὁ ἀδικία καί ὁ ἀδικέω ; φαίνω γε . καί μήν ἀπαλλαγή γε φαίνω οὗτος ὁ κακός ὁ δίκη δίδωμι ; κινδυνεύω . ὁ δέ γε μή δίδωμι ἐμμονή ὁ κακός ; ναί . δεύτερος ἄρα εἰμί ὁ κακός μέγεθος ὁ ἀδικέω · ὁ δέ ἀδικέω μή δίδωμι δίκη πᾶς μέγας τε καί πρῶτος κακός φύω . ἔοικα . ἆρα οὖν οὐ περί οὗτος , ὦ φίλος , ἀμφιαμφισβητέω , σύ μέν ὁ Ἀρχέλαος εὐδαιμονίζω ὁ ὁ μέγας ἀδικέω δίκη οὐδείς δίδωμι , ἐγώ δέ ἐναντίος οἴομαι , εἴτε Ἀρχέλαος εἴτε ἄλλος ἄνθρωπος ὅστις μή δίδωμι δίκη ἀδικέω , οὗτος προσήκω ἄθλιος εἰμί διαφερόντως ὁ ἄλλος ἄνθρωπος , καί ἀεί ὁ ἀδικέω ὁ ἀδικέω ἄθλιος εἰμί καί ὁ μή δίδωμι δίκη ὁ δίδωμι ; οὐ οὗτος εἰμί ὁ ὑπό ἐγώ λέγω ; ναί . οὐκοῦν ἀποδείκνυμι ὅτι ἀληθής λέγω ; φαίνω .