plato-philosophy.gorgias 495
ἦ γὰρ ἐγὼ ἄγω ἐνταῦθα , ὦ γενναῖε , ἢ ἐκεῖνος ὃς ἂν φῇ ἀνέδην οὕτω τοὺς χαίροντας , ὅπως ἂν χαίρωσιν , εὐδαίμονας εἶναι , καὶ μὴ διορίζηται τῶν ἡδονῶν ὁποῖαι ἀγαθαὶ καὶ κακαί ; ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦν λέγε πότερον φῂς εἶναι τὸ αὐτὸ ἡδὺ καὶ ἀγαθόν , ἢ εἶναί τι τῶν ἡδέων ὃ οὐκ ἔστιν ἀγαθόν ; ἵνα δή μοι μὴ ἀνομολογούμενος ᾖ ὁ λόγος , ἐὰν ἕτερον φήσω εἶναι , τὸ αὐτό φημι εἶναι . διαφθείρεις , ὦ Καλλίκλεις , τοὺς πρώτους λόγους , καὶ οὐκ ἂν ἔτι μετʼ ἐμοῦ ἱκανῶς τὰ ὄντα ἐξετάζοις , εἴπερ παρὰ τὰ δοκοῦντα σαυτῷ ἐρεῖς . καὶ γὰρ σύ , ὦ Σώκρατες . οὐ τοίνυν ὀρθῶς ποιῶ οὔτʼ ἐγώ , εἴπερ ποιῶ τοῦτο , οὔτε σύ . ἀλλʼ , ὦ μακάριε , ἄθρει μὴ οὐ τοῦτο ᾖ τὸ ἀγαθόν , τὸ πάντως χαίρειν · ταῦτά τε γὰρ τὰ νυνδὴ αἰνιχθέντα πολλὰ καὶ αἰσχρὰ φαίνεται συμβαίνοντα , εἰ τοῦτο οὕτως ἔχει , καὶ ἄλλα πολλά . ὡς σύ γε οἴει , ὦ Σώκρατες . σὺ δὲ τῷ ὄντι , ὦ Καλλίκλεις , ταῦτα ἰσχυρίζῃ ; ἔγωγε . ἐπιχειρῶμεν ἄρα τῷ λόγῳ ὡς σοῦ σπουδάζοντος ; πάνυ γε σφόδρα . ἴθι δή μοι , ἐπειδὴ οὕτω δοκεῖ , διελοῦ τάδε · ἐπιστήμην που καλεῖς τι ; ἔγωγε . οὐ καὶ ἀνδρείαν νυνδὴ ἔλεγές τινα εἶναι μετὰ ἐπιστήμης ; ἔλεγον γάρ . ἄλλο τι οὖν ὡς ἕτερον τὴν ἀνδρείαν τῆς ἐπιστήμης δύο ταῦτα ἔλεγες ; σφόδρα γε . τί δέ ; ἡδονὴν καὶ ἐπιστήμην ταὐτὸν ἢ ἕτερον ; ἕτερον δήπου , ὦ σοφώτατε σύ . ἦ καὶ ἀνδρείαν ἑτέραν ἡδονῆς ; πῶς γὰρ οὔ ; φέρε δὴ ὅπως μεμνησόμεθα ταῦτα , ὅτι Καλλικλῆς ἔφη Ἀχαρνεὺς ἡδὺ μὲν καὶ ἀγαθὸν ταὐτὸν εἶναι , ἐπιστήμην δὲ καὶ ἀνδρείαν καὶ ἀλλήλων καὶ τοῦ ἀγαθοῦ ἕτερον . Σωκράτης δέ γε ἡμῖν ὁ Ἀλωπεκῆθεν οὐχ ὁμολογεῖ ταῦτα . ἢ ὁμολογεῖ ; οὐχ ὁμολογεῖ · οἶμαι δέ γε οὐδὲ Καλλικλῆς , ὅταν αὐτὸς αὑτὸν θεάσηται ὀρθῶς . εἰπὲ γάρ μοι , τοὺς εὖ πράττοντας τοῖς κακῶς πράττουσιν οὐ τοὐναντίον ἡγῇ πάθος πεπονθέναι ; ἔγωγε . ἆρʼ οὖν , εἴπερ ἐναντία ἐστὶν ταῦτα ἀλλήλοις , ἀνάγκη περὶ αὐτῶν ἔχειν ὥσπερ περὶ ὑγιείας ἔχει καὶ νόσου ; οὐ γὰρ ἅμα δήπου ὑγιαίνει τε καὶ νοσεῖ ὁ ἄνθρωπος , οὐδὲ ἅμα ἀπαλλάττεται ὑγιείας τε καὶ νόσου . πῶς λέγεις ;
Lemmas: ἦ γάρ ἐγώ ἄγω ἐνταῦθα , ὦ γενναῖος , ἤ ἐκεῖνος ὅς ἄν φημί ἀνέδην οὕτως ὁ χαίρω , ὅπως ἄν χαίρω , εὐδαίμων εἰμί , καί μή διορίζω ὁ ἡδονή ὁποῖος ἀγαθός καί κακός ; ἀλλά ἔτι καί νῦν λέγω πότερος φημί εἰμί ὁ αὐτός ἡδύς καί ἀγαθός , ἤ εἰμί τις ὁ ἡδύς ὅς οὐ εἰμί ἀγαθός ; ἵνα δή ἐγώ μή ἀνομολογέομαι εἰμί ὁ λόγος , ἐάν ἕτερος φημί εἰμί , ὁ αὐτός φημί εἰμί . διαφθείρω , ὦ Καλλικλῆς , ὁ πρῶτος λόγος , καί οὐ ἄν ἔτι μετά ἐγώ ἱκανός ὁ εἰμί ἐξετάζω , εἴπερ παρά ὁ δοκέω σεαυτοῦ λέγω . καί γάρ σύ , ὦ Σωκράτης . οὐ τοίνυν ὀρθός ποιέω οὔτε ἐγώ , εἴπερ ποιέω οὗτος , οὔτε σύ . ἀλλά , ὦ μακάριος , ἀθρέω μή οὐ οὗτος εἰμί ὁ ἀγαθός , ὁ πάντως χαίρω · οὗτος τε γάρ ὁ νυνδί αἰνίζω πολύς καί αἰσχρός φαίνω συμβαίνω , εἰ οὗτος οὕτως ἔχω , καί ἄλλος πολύς . ὡς σύ γε οἴομαι , ὦ Σωκράτης . σύ δέ ὁ εἰμί , ὦ Καλλικλῆς , οὗτος ἰσχυρίζομαι ; ἐγώ . ἐπιχειρέω ἄρα ὁ λόγος ὡς σύ σπουδάζω ; πάνυ γε σφόδρα . ἔρχομαι δή ἐγώ , ἐπειδή οὕτως δοκέω , διαιρέω ὅδε · ἐπιστήμη που καλέω τις ; ἐγώ . οὐ καί ἀνδρεία νυνδί λέγω τις εἰμί μετά ἐπιστήμη ; λέγω γάρ . ἄλλος τις οὖν ὡς ἕτερος ὁ ἀνδρεία ὁ ἐπιστήμη δύο οὗτος λέγω ; σφόδρα γε . τίς δέ ; ἡδονή καί ἐπιστήμη αὐτός ἤ ἕτερος ; ἕτερος δήπου , ὦ σοφός σύ . ἦ καί ἀνδρεία ἕτερος ἡδονή ; πῶς γάρ οὐ ; φέρω δή ὅπως μιμνῄσκω οὗτος , ὅτι Καλλικλῆς φημί Ἀχαρνεύς ἡδύς μέν καί ἀγαθός αὐτός εἰμί , ἐπιστήμη δέ καί ἀνδρεία καί ἀλλήλων καί ὁ ἀγαθός ἕτερος . Σωκράτης δέ γε ἐγώ ὁ Ἀλωπεκῆθεν οὐ ὁμολογέω οὗτος . ἤ ὁμολογέω ; οὐ ὁμολογέω · οἴομαι δέ γε οὐδέ Καλλικλῆς , ὅταν αὐτός ἑαυτοῦ θεάομαι ὀρθός . λέγω γάρ ἐγώ , ὁ εὖ πράσσω ὁ κακός πράσσω οὐ ἐναντίος ἡγέομαι πάθος πάσχω ; ἐγώ . ἆρα οὖν , εἴπερ ἐναντίος εἰμί οὗτος ἀλλήλων , ἀνάγκη περί αὐτός ἔχω ὥσπερ περί ὑγίεια ἔχω καί νόσος ; οὐ γάρ ἅμα δήπου ὑγιαίνω τε καί νοσέω ὁ ἄνθρωπος , οὐδέ ἅμα ἀπαλλάσσω ὑγίεια τε καί νόσος . πῶς λέγω ;