plato-philosophy.gorgias 503
οὐχ ἁπλοῦν ἔτι τοῦτο ἐρωτᾷς · εἰσὶ μὲν γὰρ οἳ κηδόμενοι τῶν πολιτῶν λέγουσιν ἃ λέγουσιν , εἰσὶν δὲ καὶ οἵους σὺ λέγεις . ἐξαρκεῖ . εἰ γὰρ καὶ τοῦτό ἐστι διπλοῦν , τὸ μὲν ἕτερόν που τούτου κολακεία ἂν εἴη καὶ αἰσχρὰ δημηγορία , τὸ δʼ ἕτερον καλόν , τὸ παρασκευάζειν ὅπως ὡς βέλτισται ἔσονται τῶν πολιτῶν αἱ ψυχαί , καὶ διαμάχεσθαι λέγοντα τὰ βέλτιστα , εἴτε ἡδίω εἴτε ἀηδέστερα ἔσται τοῖς ἀκούουσιν . ἀλλʼ οὐ πώποτε σὺ ταύτην εἶδες τὴν ῥητορικήν · ἢ εἴ τινα ἔχεις τῶν ῥητόρων τοιοῦτον εἰπεῖν , τί οὐχὶ καὶ ἐμοὶ αὐτὸν ἔφρασας τίς ἐστιν ; ἀλλὰ μὰ Δία οὐκ ἔχω ἔγωγέ σοι εἰπεῖν τῶν γε νῦν ῥητόρων οὐδένα . τί δέ ; τῶν παλαιῶν ἔχεις τινὰ εἰπεῖν διʼ ὅντινα αἰτίαν ἔχουσιν Ἀθηναῖοι βελτίους γεγονέναι , ἐπειδὴ ἐκεῖνος ἤρξατο δημηγορεῖν , ἐν τῷ πρόσθεν χρόνῳ χείρους ὄντες ; ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ οἶδα τίς ἐστιν οὗτος . τί δέ ; Θεμιστοκλέα οὐκ ἀκούεις ἄνδρα ἀγαθὸν γεγονότα καὶ Κίμωνα καὶ Μιλτιάδην καὶ Περικλέα τουτονὶ τὸν νεωστὶ τετελευτηκότα , οὗ καὶ σὺ ἀκήκοας ; εἰ ἔστιν γε , ὦ Καλλίκλεις , ἣν πρότερον σὺ ἔλεγες ἀρετήν , ἀληθής , τὸ τὰς ἐπιθυμίας ἀποπιμπλάναι καὶ τὰς αὑτοῦ καὶ τὰς τῶν ἄλλων · εἰ δὲ μὴ τοῦτο , ἀλλʼ ὅπερ ἐν τῷ ὑστέρῳ λόγῳ ἠναγκάσθημεν ἡμεῖς ὁμολογεῖν—ὅτι αἳ μὲν τῶν ἐπιθυμιῶν πληρούμεναι βελτίω ποιοῦσι τὸν ἄνθρωπον , ταύτας μὲν ἀποτελεῖν , αἳ δὲ χείρω , μή , τοῦτο δὲ τέχνη τις εἴη—τοιοῦτον ἄνδρα τούτων τινὰ οὐκ ἔχω ἔγωγε πῶς εἴπω . ἀλλʼ ἐὰν ζητῇς καλῶς , εὑρήσεις . ἴδωμεν δὴ οὑτωσὶ ἀτρέμα σκοπούμενοι εἴ τις τούτων τοιοῦτος γέγονεν · φέρε γάρ , ὁ ἀγαθὸς ἀνὴρ καὶ ἐπὶ τὸ βέλτιστον λέγων , ἃ ἂν λέγῃ ἄλλο τι οὐκ εἰκῇ ἐρεῖ , ἀλλʼ ἀποβλέπων πρός τι ; ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι πάντες δημιουργοὶ πρὸς τὸ αὑτῶν ἔργον ἕκαστος οὐκ εἰκῇ ἐκλεγόμενος προσφέρει ἀλλʼ ὅπως ἂν εἶδός τι αὐτῷ σχῇ τοῦτο ὃ ἐργάζεται .
Lemmas: οὐ ἁπλόος ἔτι οὗτος ἐρωτάω · εἰμί μέν γάρ ὅς κήδω ὁ πολίτης λέγω ὅς λέγω , εἰμί δέ καί οἷος σύ λέγω . ἐξαρκέω . εἰ γάρ καί οὗτος εἰμί διπλόος , ὁ μέν ἕτερος που οὗτος κολακεία ἄν εἰμί καί αἰσχρός δημηγορία , ὁ δέ ἕτερος καλός , ὁ παρασκευάζω ὅπως ὡς ἀγαθός εἰμί ὁ πολίτης ὁ ψυχή , καί διαμάχομαι λέγω ὁ ἀγαθός , εἴτε ἡδύς εἴτε ἀηδής εἰμί ὁ ἀκούω . ἀλλά οὐ πώποτε σύ οὗτος ὁράω ὁ ῥητορική · ἤ εἰ τις ἔχω ὁ ῥήτωρ τοιοῦτος λέγω , τίς οὐ καί ἐγώ αὐτός φράζω τίς εἰμί ; ἀλλά μά Ζεύς οὐ ἔχω ἐγώ σύ λέγω ὁ γε νῦν ῥήτωρ οὐδείς . τίς δέ ; ὁ παλαιός ἔχω τις λέγω διά ὅστις αἰτία ἔχω Ἀθηναῖος ἀγαθός γίγνομαι , ἐπειδή ἐκεῖνος ἄρχω δημηγορέω , ἐν ὁ πρόσθεν χρόνος κακός εἰμί ; ἐγώ μέν γάρ οὐ οἶδα τίς εἰμί οὗτος . τίς δέ ; Θεμιστοκλῆς οὐ ἀκούω ἀνήρ ἀγαθός γίγνομαι καί Κίμων καί Μιλτιάδης καί Περικλῆς οὗτος ὁ νεωστί τελευτάω , ὅς καί σύ ἀκούω ; εἰ εἰμί γε , ὦ Καλλικλῆς , ὅς πρότερος σύ λέγω ἀρετή , ἀληθής , ὁ ὁ ἐπιθυμία ἀποπίμπλημι καί ὁ ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ ἄλλος · εἰ δέ μή οὗτος , ἀλλά ὅς ἐν ὁ ὕστερος λόγος ἀναγκάζω ἐγώ ὁμολογέω ὁ μέν ὁ ἐπιθυμία πληρόω ἀγαθός ποιέω ὁ ἄνθρωπος , οὗτος μέν ἀποτελέω , ὁ δέ κακός , μή , οὗτος δέ τέχνη τις ειη—τοιοω ἀνήρ οὗτος τις οὐ ἔχω ἐγώ πῶς λέγω . ἀλλά ἐάν ζητέω καλός , εὑρίσκω . ὁράω δή οὕτως ἀτρέμας σκοπέω εἰ τις οὗτος τοιοῦτος γίγνομαι · φέρω γάρ , ὁ ἀγαθός ἀνήρ καί ἐπί ὁ ἀγαθός λέγω , ὅς ἄν λέγω ἄλλος τις οὐ εἰκῇ λέγω , ἀλλά ἀποβλέπω πρός τις ; ὥσπερ καί ὁ ἄλλος πᾶς δημιουργός πρός ὁ ἑαυτοῦ ἔργον ἕκαστος οὐ εἰκῇ ἐκλέγω προσφέρω ἀλλά ὅπως ἄν εἶδος τις αὐτός ἔχω οὗτος ὅς ἐργάζομαι .