plato-philosophy.epistulae-dub 7.344
κακῶς δὲ ἂν φυῇ , ὡς ἡ τῶν πολλῶν ἕξις τῆς ψυχῆς εἴς τε τὸ μαθεῖν εἴς τε τὰ λεγόμενα ἤθη πέφυκεν , τὰ δὲ διέφθαρται , οὐδʼ ἂν ὁ Λυγκεὺς ἰδεῖν ποιήσειεν τοὺς τοιούτους . ἑνὶ δὲ λόγῳ , τὸν μὴ συγγενῆ τοῦ πράγματος οὔτʼ ἂν εὐμάθεια ποιήσειέν ποτε οὔτε μνήμη — τὴν ἀρχὴν γὰρ ἐν ἀλλοτρίαις ἕξεσιν οὐκ ἐγγίγνεται—ὥστε ὁπόσοι τῶν δικαίων τε καὶ τῶν ἄλλων ὅσα καλὰ μὴ προσφυεῖς εἰσιν καὶ συγγενεῖς , ἄλλοι δὲ ἄλλων εὐμαθεῖς ἅμα καὶ μνήμονες , οὐδʼ ὅσοι συγγενεῖς , δυσμαθεῖς δὲ καὶ ἀμνήμονες , οὐδένες τούτων μήποτε μάθωσιν ἀλήθειαν ἀρετῆς εἰς τὸ δυνατὸν οὐδὲ κακίας . ἅμα γὰρ αὐτὰ ἀνάγκη μανθάνειν καὶ τὸ ψεῦδος ἅμα καὶ ἀληθὲς τῆς ὅλης οὐσίας , μετὰ τριβῆς πάσης καὶ χρόνου πολλοῦ , ὅπερ ἐν ἀρχαῖς εἶπον · μόγις δὲ τριβόμενα πρὸς ἄλληλα αὐτῶν ἕκαστα , ὀνόματα καὶ λόγοι ὄψεις τε καὶ αἰσθήσεις , ἐν εὐμενέσιν ἐλέγχοις ἐλεγχόμενα καὶ ἄνευ φθόνων ἐρωτήσεσιν καὶ ἀποκρίσεσιν χρωμένων , ἐξέλαμψε φρόνησις περὶ ἕκαστον καὶ νοῦς , συντείνων ὅτι μάλιστʼ εἰς δύναμιν ἀνθρωπίνην . διὸ δὴ πᾶς ἀνὴρ σπουδαῖος τῶν ὄντων σπουδαίων πέρι πολλοῦ δεῖ μὴ γράψας ποτὲ ἐν ἀνθρώποις εἰς φθόνον καὶ ἀπορίαν καταβαλεῖ . ἑνὶ δὴ ἐκ τούτων δεῖ γιγνώσκειν λόγῳ , ὅταν ἴδῃ τίς του συγγράμματα γεγραμμένα εἴτε ἐν νόμοις νομοθέτου εἴτε ἐν ἄλλοις τισὶν ἅττʼ οὖν , ὡς οὐκ ἦν τούτῳ ταῦτα σπουδαιότατα , εἴπερ ἔστʼ αὐτὸς σπουδαῖος , κεῖται δέ που ἐν χώρᾳ τῇ καλλίστῃ τῶν τούτου · εἰ δὲ ὄντως αὐτῷ ταῦτʼ ἐσπουδασμένα ἐν γράμμασιν ἐτέθη , ἐξ ἄρα δή τοι ἔπειτα , θεοὶ μὲν οὔ , βροτοὶ δὲ φρένας ὤλεσαν αὐτοί . τούτῳ δὴ τῷ μύθῳ τε καὶ πλάνῳ ὁ συνεπισπόμενος εὖ εἴσεται , εἴτʼ οὖν Διονύσιος ἔγραψέν τι τῶν περὶ φύσεως ἄκρων καὶ πρώτων εἴτε τις ἐλάττων εἴτε μείζων , ὡς οὐδὲν ἀκηκοὼς οὐδὲ μεμαθηκὼς ἦν ὑγιὲς ὧν ἔγραψεν κατὰ τὸν ἐμὸν λόγον · ὁμοίως γὰρ ἂν αὐτὰ ἐσέβετο ἐμοί , καὶ οὐκ ἂν αὐτὰ ἐτόλμησεν εἰς ἀναρμοστίαν καὶ ἀπρέπειαν ἐκβάλλειν . οὔτε γὰρ ὑπομνημάτων χάριν ἔγραψεν—οὐδὲν γὰρ δεινὸν μή τις αὐτὸ ἐπιλάθηται , ἐὰν ἅπαξ τῇ ψυχῇ περιλάβῃ · πάντων γὰρ ἐν βραχυτάτοις κεῖται —
Lemmas: κακός δέ ἐάν φύω , ὡς ὁ ὁ πολύς ἕξις ὁ ψυχή εἰς τε ὁ μανθάνω εἰς τε ὁ λέγω ἦθος φύω , ὁ δέ διαφθείρω , οὐδέ ἄν ὁ Λυγκεύς ὁράω ποιέω ὁ τοιοῦτος . εἷς δέ λόγος , ὁ μή συγγενής ὁ πρᾶγμα οὔτε ἄν εὐμάθεια ποιέω ποτέ οὔτε μνήμη — ὁ ἀρχή γάρ ἐν ἀλλότριος ἕξις οὐ ἐγγίγνομαι ὁπόσος ὁ δίκαιος τε καί ὁ ἄλλος ὅσος καλός μή προσφυής εἰμί καί συγγενής , ἄλλος δέ ἄλλος εὐμαθής ἅμα καί μνήμων , οὐδέ ὅσος συγγενής , δυσμαθής δέ καί ἀμνήμων , οὐδείς οὗτος μήποτε μανθάνω ἀλήθεια ἀρετή εἰς ὁ δυνατός οὐδέ κακία . ἅμα γάρ αὐτός ἀνάγκη μανθάνω καί ὁ ψεῦδος ἅμα καί ἀληθής ὁ ὅλος οὐσία , μετά τριβή πᾶς καί χρόνος πολύς , ὅς ἐν ἀρχή λέγω · μόγις δέ τρίβω πρός ἀλλήλων αὐτός ἕκαστος , ὄνομα καί λόγος ὄψις τε καί αἴσθησις , ἐν εὐμενής ἔλεγχος ἐλέγχω καί ἄνευ φθόνος ἐρώτησις καί ἀπόκρισις χράω , ἐκλάμπω φρόνησις περί ἕκαστος καί νόος , συντείνω ὅτι μάλα εἰς δύναμις ἀνθρώπινος . διό δή πᾶς ἀνήρ σπουδαῖος ὁ εἰμί σπουδαῖος περί πολύς δέω μή γράφω ποτέ ἐν ἄνθρωπος εἰς φθόνος καί ἀπορία καταβάλλω . εἷς δή ἐκ οὗτος δέω γιγνώσκω λόγος , ὅταν ὁράω τις τις σύγγραμμα γράφω εἴτε ἐν νόμος νομοθέτης εἴτε ἐν ἄλλος τις ὅστις οὖν , ὡς οὐ εἰμί οὗτος οὗτος σπουδαῖος , εἴπερ εἰμί αὐτός σπουδαῖος , κεῖμαι δέ που ἐν χώρα ὁ καλός ὁ οὗτος · εἰ δέ ὄντως αὐτός οὗτος σπουδάζω ἐν γράμμα τίθημι , ἐκ ἄρα δή σύ ἔπειτα , θεός μέν οὐ , βροτός δέ φρήν ὄλλυμι αὐτός . οὗτος δή ὁ μῦθος τε καί πλάνος ὁ συνεφέπομαι εὖ οἶδα , εἴτε οὖν Διονύσιος γράφω τις ὁ περί φύσις ἄκρος καί πρῶτος εἴτε τις ἐλαχύς εἴτε μέγας , ὡς οὐδείς ἀκούω οὐδέ μανθάνω εἰμί ὑγιής ὅς γράφω κατά ὁ ἐμός λόγος · ὅμοιος γάρ ἄν αὐτός σέβομαι ἐγώ , καί οὐ ἄν αὐτός τολμάω εἰς ἀναρμοστία καί ἀπρέπεια ἐκβάλλω . οὔτε γάρ ὑπόμνημα χάριν ἔγραψεν—οὐδὲν γάρ δεινός μή τις αὐτός ἐπιλανθάνω , ἐάν ἅπαξ ὁ ψυχή περιλαμβάνω · πᾶς γάρ ἐν βραχύς κεῖμαι —