plato-philosophy.epistulae-dub 8.353
ἔστω δὴ παντάπασι μὲν εὐχή τις—ἀπὸ γὰρ θεῶν χρὴ πάντα ἀρχόμενον ἀεὶ λέγειν τε καὶ νοεῖν—ἐπιτελὴς δʼ εἴη σημαίνουσα ἡμῖν τοιόνδε τινὰ λόγον · νῦν ὑμῖν καὶ τοῖς πολεμίοις σχεδόν , ἐξ οὗπερ γέγονεν ὁ πόλεμος , συγγένεια ἄρχει μία διὰ τέλους , ἥν ποτε κατέστησαν οἱ πατέρες ὑμῶν ἐς ἀπορίαν ἐλθόντες τὴν ἅπασαν , τόθʼ ὅτε κίνδυνος ἐγένετο ἔσχατος Σικελίᾳ τῇ τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ Καρχηδονίων ἀνάστατον ὅλην ἐκβαρβαρωθεῖσαν γενέσθαι . τότε γὰρ εἵλοντο Διονύσιον μὲν ὡς νέον καὶ πολεμικὸν ἐπὶ τὰς τοῦ πολέμου πρεπούσας αὐτῷ πράξεις , σύμβουλον δὲ καὶ πρεσβύτερον Ἱππαρῖνον , ἐπὶ σωτηρίᾳ τῆς Σικελίας αὐτοκράτορας , ὥς φασιν , τυράννους ἐπονομάζοντες . καὶ εἴτε δὴ θείαν τις ἡγεῖσθαι βούλεται τύχην καὶ θεὸν εἴτε τὴν τῶν ἀρχόντων ἀρετὴν εἴτε καὶ τὸ συναμφότερον μετὰ τῶν τότε πολιτῶν τῆς σωτηρίας αἰτίαν συμβῆναι γενομένην , ἔστω ταύτῃ ὅπῃ τις ὑπολαμβάνει · σωτηρία δʼ οὖν οὕτως συνέβη τοῖς τότε γενομένοις . τοιούτων οὖν αὐτῶν γεγονότων , δίκαιόν που τοῖς σώσασιν πάντας χάριν ἔχειν · εἰ δέ τι τὸν μετέπειτα χρόνον ἡ τυραννὶς οὐκ ὀρθῶς τῇ τῆς πόλεως δωρεᾷ κατακέχρηται , τούτων δίκας τὰς μὲν ἔχει , τὰς δὲ τινέτω . τίνες οὖν δὴ δίκαι ἀναγκαίως ὀρθαὶ γίγνοιντʼ ἂν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς ; εἰ μὲν ῥᾳδίως ὑμεῖς ἀποφυγεῖν οἷοί τʼ ἦτε αὐτοὺς καὶ ἄνευ μεγάλων κινδύνων καὶ πόνων , ἢ ʼκεῖνοι ἑλεῖν εὐπετῶς πάλιν τὴν ἀρχήν , οὐδʼ ἂν συμβουλεύειν οἷόν τʼ ἦν τὰ μέλλοντα ῥηθήσεσθαι · νῦν δʼ ἐννοεῖν ὑμᾶς ἀμφοτέρους χρεὼν καὶ ἀναμιμνῄσκεσθαι ποσάκις ἐν ἐλπίδι ἑκάτεροι γεγόνατε τοῦ νῦν οἴεσθαι σχεδὸν ἀεί τινος σμικροῦ ἐπιδεεῖς εἶναι τὸ μὴ πάντα κατὰ νοῦν πράττειν , καὶ δὴ καὶ ὅτι τὸ σμικρὸν τοῦτο μεγάλων καὶ μυρίων κακῶν αἴτιον ἑκάστοτε συμβαίνει γιγνόμενον , καὶ πέρας οὐδέν ποτε τελεῖται , συνάπτει δὲ ἀεὶ παλαιὰ τελευτὴ δοκοῦσα ἀρχῇ φυομένῃ νέᾳ , διολέσθαι δʼ ὑπὸ τοῦ κύκλου τούτου κινδυνεύσει καὶ τὸ τυραννικὸν ἅπαν καὶ τὸ δημοτικὸν γένος , ἥξει δέ , ἐάνπερ τῶν εἰκότων γίγνηταί τι καὶ ἀπευκτῶν , σχεδὸν εἰς ἐρημίαν τῆς Ἑλληνικῆς φωνῆς Σικελία πᾶσα , Φοινίκων ἢ Ὀπικῶν μεταβαλοῦσα εἴς τινα δυναστείαν καὶ κράτος . τούτων δὴ χρὴ πάσῃ προθυμίᾳ πάντας τοὺς Ἕλληνας τέμνειν φάρμακον .
Lemmas: εἰμί δή παντάπασι μέν εὐχή τις—ἀπὸ γάρ θεός χρή πᾶς ἄρχω ἀεί λέγω τε καί νοειν—επιτελεω δέ εἰμί σημαίνω ἐγώ τοιόσδε τις λόγος · νῦν σύ καί ὁ πολέμιος σχεδόν , ἐκ ὅς γίγνομαι ὁ πόλεμος , συγγένεια ἄρχω εἷς διά τέλος , ὅς ποτέ καθίστημι ὁ πατήρ σύ εἰς ἀπορία ἔρχομαι ὁ ἅπας , τότε ὅτε κίνδυνος γίγνομαι ἔσχατος Σικελία ὁ ὁ Ἕλλην ὑπό Καρχηδόνιος ἀνάστατος ὅλος ἐκβαρβαρόω γίγνομαι . τότε γάρ αἱρέω Διονύσιος μέν ὡς νέος καί πολεμικός ἐπί ὁ ὁ πόλεμος πρέπω αὐτός πρᾶξις , σύμβουλος δέ καί πρέσβυς Ἱππαρῖνος , ἐπί σωτηρία ὁ Σικελία αὐτοκράτωρ , ὡς φημί , τύραννος ἐπονομάζω . καί εἴτε δή θεῖος τις ἡγέομαι βούλομαι τύχη καί θεός εἴτε ὁ ὁ ἄρχων ἀρετή εἴτε καί ὁ συναμφότεροι μετά ὁ τότε πολίτης ὁ σωτηρία αἰτία συμβαίνω γίγνομαι , εἰμί οὗτος ὅπῃ τις ὑπολαμβάνω · σωτηρία δέ οὖν οὕτως συμβαίνω ὁ τότε γίγνομαι . τοιοῦτος οὖν αὐτός γίγνομαι , δίκαιος που ὁ σῴζω πᾶς χάρις ἔχω · εἰ δέ τις ὁ μετέπειτα χρόνος ὁ τυραννίς οὐ ὀρθός ὁ ὁ πόλις δωρεά καταχράω , οὗτος δίκη ὁ μέν ἔχω , ὁ δέ τίνω . τίς οὖν δή δίκη ἀναγκαῖος ὀρθός γίγνομαι ἄν ἐκ ὁ ὑπάρχω αὐτός ; εἰ μέν ῥᾴδιος σύ ἀποφεύγω οἷος τε εἰμί αὐτός καί ἄνευ μέγας κίνδυνος καί πόνος , ἤ ἐκεῖνος αἱρέω εὐπετής πάλιν ὁ ἀρχή , οὐδέ ἄν συμβουλεύω οἷος τε εἰμί ὁ μέλλω λέγω · νῦν δέ ἐννοέω σύ ἀμφότερος χρεών καί ἀναμιμνῄσκω ποσάκις ἐν ἐλπίς ἑκάτερος γίγνομαι ὁ νῦν οἴομαι σχεδόν ἀεί τις μικρός ἐπιδεής εἰμί ὁ μή πᾶς κατά νόος πράσσω , καί δή καί ὅτι ὁ μικρός οὗτος μέγας καί μυρίος κακός αἴτιος ἑκάστοτε συμβαίνω γίγνομαι , καί πέρας οὐδείς ποτέ τελέω , συνάπτω δέ ἀεί παλαιός τελευτή δοκέω ἀρχή φύω νέος , διόλλυμι δέ ὑπό ὁ κύκλος οὗτος κινδυνεύω καί ὁ τυραννικός ἅπας καί ὁ δημοτικός γένος , ἥκω δέ , ἐάν ὁ ἔοικα γίγνομαι τις καί ἀπευκτός , σχεδόν εἰς ἐρημία ὁ Ἑλληνικός φωνή Σικελία πᾶς , Φοῖνιξ ἤ Ὀπικοί μεταβάλλω εἰς τις δυναστεία καί κράτος . οὗτος δή χρή πᾶς προθυμία πᾶς ὁ Ἕλλην τέμνω φάρμακον .