plato-philosophy.epistulae-dub 7.338
ὁ μὲν γὰρ δὴ πρῶτος χρόνος τῆς ἐν Σικελίᾳ διατριβῆς μοι διεπεράνθη , καθάπερ εἶπον , πρὶν συμβουλεύειν τοῖς οἰκείοις καὶ ἑταίροις τοῖς περὶ Δίωνα · τὸ μετʼ ἐκεῖνα δʼ οὖν ἔπεισα ὅπῃ δή ποτʼ ἐδυνάμην Διονύσιον ἀφεῖναί με , εἰρήνης δὲ γενομένης—ἦν γὰρ τότε πόλεμος ἐν Σικελίᾳ—συνωμολογήσαμεν ἀμφότεροι . Διονύσιος μὲν ἔφη μεταπέμψεσθαι Δίωνα καὶ ἐμὲ πάλιν , καταστησάμενος τὰ περὶ τὴν ἀρχὴν ἀσφαλέστερον ἑαυτῷ , Δίωνα δὲ ἠξίου διανοεῖσθαι μὴ φυγὴν αὑτῷ γεγονέναι τότε , μετάστασιν δέ · ἐγὼ δʼ ἥξειν ὡμολόγησα ἐπὶ τούτοις τοῖς λόγοις . γενομένης δὲ εἰρήνης , μετεπέμπετό με , Δίωνα δὲ ἐπισχεῖν ἔτι ἐνιαυτὸν ἐδεῖτο , ἐμὲ δὲ ἥκειν ἐκ παντὸς τρόπου ἠξίου . δίων μὲν οὖν ἐκέλευέ τέ με πλεῖν καὶ ἐδεῖτο · καὶ γὰρ δὴ λόγος ἐχώρει πολὺς ἐκ Σικελίας ὡς Διονύσιος θαυμαστῶς φιλοσοφίας ἐν ἐπιθυμίᾳ πάλιν εἴη γεγονὼς τὰ νῦν · ὅθεν ὁ δίων συντεταμένως ἐδεῖτο ἡμῶν τῇ μεταπέμψει μὴ ἀπειθεῖν . ἐγὼ δὲ ᾔδη μέν που κατὰ τὴν φιλοσοφίαν τοῖς νέοις πολλὰ τοιαῦτα γιγνόμενα , ὅμως δʼ οὖν ἀσφαλέστερόν μοι ἔδοξεν χαίρειν τότε γε πολλὰ καὶ Δίωνα καὶ Διονύσιον ἐᾶν , καὶ ἀπηχθόμην ἀμφοῖν ἀποκρινάμενος ὅτι γέρων τε εἴην καὶ κατὰ τὰς ὁμολογίας οὐδὲν γίγνοιτο τῶν τὰ νῦν πραττομένων . ἔοικεν δὴ τὸ μετὰ τοῦτο Ἀρχύτης τε παρὰ Διονύσιον ἀφικέσθαι—ἐγὼ γὰρ πρὶν ἀπιέναι ξενίαν καὶ φιλίαν Ἀρχύτῃ καὶ τοῖς ἐν Τάραντι καὶ Διονυσίῳ ποιήσας ἀπέπλεον—ἄλλοι τέ τινες ἐν Συρακούσαις ἦσαν Δίωνός τε ἄττα διακηκοότες καὶ τούτων τινὲς ἄλλοι , παρακουσμάτων τινῶν ἔμμεστοι τῶν κατὰ φιλοσοφίαν · οἳ δοκοῦσί μοι Διονυσίῳ πειρᾶσθαι διαλέγεσθαι τῶν περὶ τὰ τοιαῦτα , ὡς Διονυσίου πάντα διακηκοότος ὅσα διενοούμην ἐγώ . ὁ δὲ οὔτε ἄλλως ἐστὶν ἀφυὴς πρὸς τὴν τοῦ μανθάνειν δύναμιν φιλότιμός τε θαυμαστῶς · ἤρεσκέν τε οὖν ἴσως αὐτῷ τὰ λεγόμενα ᾐσχύνετό τε φανερὸς γιγνόμενος οὐδὲν ἀκηκοὼς ὅτʼ ἐπεδήμουν ἐγώ , ὅθεν ἅμα μὲν εἰς ἐπιθυμίαν ᾔει τοῦ διακοῦσαι ἐναργέστερον , ἅμα δʼ ἡ φιλοτιμία κατήπειγεν αὐτόν—διʼ ἃ δὲ οὐκ ἤκουσεν ἐν τῇ πρόσθεν ἐπιδημίᾳ , διεξήλθομεν ἐν τοῖς ἄνω ῥηθεῖσιν νυνδὴ λόγοις —
Lemmas: ὁ μέν γάρ δή πρῶτος χρόνος ὁ ἐν Σικελία διατριβή ἐγώ διαπεραίνω , καθά λέγω , πρίν συμβουλεύω ὁ οἰκεῖος καί ἑταῖρος ὁ περί Δίων · ὁ μετά ἐκεῖνος δέ οὖν πείθω ὅπῃ δή ποτέ δύναμαι Διονύσιος ἀφίημι ἐγώ , εἰρήνη δέ γίγνομαι γάρ τότε πόλεμος ἐν Σικελίᾳ—συνωμολογήσαμεν ἀμφότερος . Διονύσιος μέν φημί μεταπέμπω Δίων καί ἐγώ πάλιν , καθίστημι ὁ περί ὁ ἀρχή ἀσφαλής ἑαυτοῦ , Δίων δέ ἀξιόω διανοέω μή φυγή ἑαυτοῦ γίγνομαι τότε , μετάστασις δέ · ἐγώ δέ ἥκω ὁμολογέω ἐπί οὗτος ὁ λόγος . γίγνομαι δέ εἰρήνη , μεταπέμπω ἐγώ , Δίων δέ ἐπέχω ἔτι ἐνιαυτός δέω , ἐγώ δέ ἥκω ἐκ πᾶς τρόπος ἀξιόω . δέω μέν οὖν κελεύω τε ἐγώ πλέω καί δέω · καί γάρ δή λόγος χωρέω πολύς ἐκ Σικελία ὡς Διονύσιος θαυμαστός φιλοσοφία ἐν ἐπιθυμία πάλιν εἰμί γίγνομαι ὁ νῦν · ὅθεν ὁ δέω συντεταμένως δέω ἐγώ ὁ μετάπεμψις μή ἀπειθέω . ἐγώ δέ οἶδα μέν που κατά ὁ φιλοσοφία ὁ νέος πολύς τοιοῦτος γίγνομαι , ὅμως δέ οὖν ἀσφαλής ἐγώ δοκέω χαίρω τότε γε πολύς καί Δίων καί Διονύσιος ἐάω , καί ἀπάχθομαι ἄμφω ἀποκρίνω ὅτι γέρων τε εἰμί καί κατά ὁ ὁμολογία οὐδείς γίγνομαι ὁ ὁ νῦν πράσσω . ἔοικα δή ὁ μετά οὗτος Ἀρχύτας τε παρά Διονύσιος ἀφικνέομαι γάρ πρίν ἀπέρχομαι ξενία καί φιλία Ἀρχύτας καί ὁ ἐν Τάρας καί Διονύσιος ποιέω ἀποπλέω τε τις ἐν Συράκουσαι εἰμί Δίων τε τις διακούω καί οὗτος τις ἄλλος , παράκουσμα τις ἔμμεστος ὁ κατά φιλοσοφία · ὅς δοκέω ἐγώ Διονύσιος πειράω διαλέγω ὁ περί ὁ τοιοῦτος , ὡς Διονύσιος πᾶς διακούω ὅσος διανοέω ἐγώ . ὁ δέ οὔτε ἄλλος εἰμί ἀφυής πρός ὁ ὁ μανθάνω δύναμις φιλότιμος τε θαυμαστός · ἀρέσκω τε οὖν ἴσως αὐτός ὁ λέγω αἰσχύνω τε φανερός γίγνομαι οὐδείς ἀκούω ὅτε ἐπιδημέω ἐγώ , ὅθεν ἅμα μέν εἰς ἐπιθυμία ἔρχομαι ὁ διακούω ἐναργής , ἅμα δέ ὁ φιλοτιμία κατεπείγω αὐτόν—διʼ ὅς δέ οὐ ἀκούω ἐν ὁ πρόσθεν ἐπιδημία , διεξέρχομαι ἐν ὁ ἄνω λέγω νυνδί λόγος —