plato-philosophy.epistulae-dub 2.313
ἡ οὖν ἀνθρωπίνη ψυχὴ περὶ αὐτὰ ὀρέγεται μαθεῖν ποῖʼ ἄττα ἐστίν , βλέπουσα εἰς τὰ αὑτῆς συγγενῆ , ὧν οὐδὲν ἱκανῶς ἔχει . τοῦ δὴ βασιλέως πέρι καὶ ὧν εἶπον , οὐδέν ἐστιν τοιοῦτον—τὸ δὴ μετὰ τοῦτο ἡ ψυχή φησιν — ἀλλὰ ποῖόν τι μήν ; τοῦτʼ ἐστίν , ὦ παῖ Διονυσίου καὶ Δωρίδος , τὸ ἐρώτημα ὃ πάντων αἴτιόν ἐστιν κακῶν , μᾶλλον δὲ ἡ περὶ τούτου ὠδὶς ἐν τῇ ψυχῇ ἐγγιγνομένη , ἣν εἰ μή τις ἐξαιρεθήσεται , τῆς ἀληθείας ὄντως οὐ μή ποτε τύχῃ . σὺ δὲ τοῦτο πρὸς ἐμὲ ἐν τῷ κήπῳ ὑπὸ ταῖς δάφναις αὐτὸς ἔφησθα ἐννενοηκέναι καὶ εἶναι σὸν εὕρημα · καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι τοῦτο εἰ φαίνοιτό σοι οὕτως ἔχειν , πολλῶν ἂν εἴης λόγων ἐμὲ ἀπολελυκώς . οὐ μὴν ἄλλῳ γέ ποτʼ ἔφην ἐντετυχηκέναι τοῦθʼ ηὑρηκότι , ἀλλὰ ἡ πολλή μοι πραγματεία περὶ τοῦτʼ εἴη · σὺ δὲ ἴσως μὲν ἀκούσας του , τάχα δʼ ἂν θείᾳ μοίρᾳ κατὰ τοῦθʼ ὁρμήσας , ἔπειτα αὐτοῦ τὰς ἀποδείξεις ὡς ἔχων βεβαίως οὐ κατέδησας , ἀλλʼ ᾄττει σοι τοτὲ μὲν οὕτως , τοτὲ δὲ ἄλλως περὶ τὸ φανταζόμενον , τὸ δὲ οὐδέν ἐστιν τοιοῦτον . καὶ τοῦτο οὐ σοὶ μόνῳ γέγονεν , ἀλλʼ εὖ ἴσθι μηδένα πώποτέ μου τὸ πρῶτον ἀκούσαντα ἔχειν ἄλλως πως ἢ οὕτως κατʼ ἀρχάς , καὶ ὁ μὲν πλείω ἔχων πράγματα , ὁ δὲ ἐλάττω , μόγις ἀπαλλάττονται , σχεδὸν δὲ οὐδεὶς ὀλίγα . τούτων δὴ γεγονότων καὶ ἐχόντων οὕτω , σχεδὸν κατὰ τὴν ἐμὴν δόξαν ηὑρήκαμεν ὃ σὺ ἐπέστειλας , ὅπως δεῖ πρὸς ἀλλήλους ἡμᾶς ἔχειν . ἐπεὶ γὰρ βασανίζεις αὐτὰ συγγιγνόμενός τε ἄλλοις καὶ παραθεώμενος παρὰ τὰ τῶν ἄλλων καὶ αὐτὰ καθʼ αὑτά , νῦν σοι ταῦτά τε , εἰ ἀληθὴς ἡ βάσανος , προσφύσεται , καὶ οἰκεῖος τούτοις τε καὶ ἡμῖν ἔσῃ . πῶς οὖν αὐτά τʼ ἔσται καὶ πάντα ἃ εἰρήκαμεν ; τὸν Ἀρχέδημον νῦν τε ὀρθῶς ἐποίησας πέμψας , καὶ τὸ λοιπόν , ἐπειδὰν ἔλθῃ πρὸς σὲ καὶ ἀπαγγείλῃ τὰ παρʼ ἐμοῦ , μετὰ ταῦτα ἴσως ἄλλαι σε ἀπορίαι λήψονται . πέμψεις οὖν αὖθις , ἂν ὀρθῶς βουλεύῃ , παρʼ ἐμὲ τὸν Ἀρχέδημον , ὁ δʼ ἐμπορευσάμενος ἥξει πάλιν · καὶ τοῦτο ἐὰν δὶς ἢ τρὶς ποιήσῃς καὶ βασανίσῃς τὰ παρʼ ἐμοῦ πεμφθέντα ἱκανῶς , θαυμάζοιμʼ ἂν εἰ μὴ τὰ νῦν ἀπορούμενα πολύ σοι διοίσει ἢ νῦν .
Lemmas: ὁ οὖν ἀνθρώπινος ψυχή περί αὐτός ὀρέγω μανθάνω ποῖος τις εἰμί , βλέπω εἰς ὁ ἑαυτοῦ συγγενής , ὅς οὐδείς ἱκανός ἔχω . ὁ δή βασιλεύς περί καί ὅς λέγω , οὐδείς εἰμί τοιοῦτος δή μετά οὗτος ὁ ψυχή φημί — ἀλλά ποῖος τις μήν ; οὗτος εἰμί , ὦ παῖς Διονύσιος καί Δωρίς , ὁ ἐρώτημα ὅς πᾶς αἴτιος εἰμί κακός , μάλα δέ ὁ περί οὗτος ὠδίς ἐν ὁ ψυχή ἐγγίγνομαι , ὅς εἰ μή τις ἐξαιρέω , ὁ ἀλήθεια ὄντως οὐ μή ποτέ τυγχάνω . σύ δέ οὗτος πρός ἐγώ ἐν ὁ κῆπος ὑπό ὁ δάφνη αὐτός φημί ἐννοέω καί εἰμί σός εὕρημα · καί ἐγώ λέγω ὅτι οὗτος εἰ φαίνω σύ οὕτως ἔχω , πολύς ἄν εἰμί λόγος ἐγώ ἀπολύω . οὐ μήν ἄλλος γε ποτέ φημί ἐντυγχάνω οὗτος εὑρίσκω , ἀλλά ὁ πολύς ἐγώ πραγματεία περί οὗτος εἰμί · σύ δέ ἴσως μέν ἀκούω τις , τάχα δέ ἄν θεῖος μοῖρα κατά οὗτος ὁρμάω , ἔπειτα αὐτός ὁ ἀπόδειξις ὡς ἔχω βέβαιος οὐ καταδέω , ἀλλά ἀίσσω σύ τότε μέν οὕτως , τότε δέ ἄλλος περί ὁ φαντάζω , ὁ δέ οὐδείς εἰμί τοιοῦτος . καί οὗτος οὐ σύ μόνος γίγνομαι , ἀλλά εὖ οἶδα μηδείς πώποτε ἐγώ ὁ πρῶτος ἀκούω ἔχω ἄλλος πως ἤ οὕτως κατά ἀρχή , καί ὁ μέν πολύς ἔχω πρᾶγμα , ὁ δέ ἐλαχύς , μόγις ἀπαλλάσσω , σχεδόν δέ οὐδείς ὀλίγος . οὗτος δή γίγνομαι καί ἔχω οὕτως , σχεδόν κατά ὁ ἐμός δόξα εὑρίσκω ὅς σύ ἐπιστέλλω , ὅπως δέω πρός ἀλλήλων ἐγώ ἔχω . ἐπεί γάρ βασανίζω αὐτός συγγίγνομαι τε ἄλλος καί παραθεάομαι παρά ὁ ὁ ἄλλος καί αὐτός κατά ἑαυτοῦ , νῦν σύ οὗτος τε , εἰ ἀληθής ὁ βάσανος , προσφύω , καί οἰκεῖος οὗτος τε καί ἐγώ εἰμί . πῶς οὖν αὐτός τε εἰμί καί πᾶς ὅς λέγω ; ὁ Ἀρχέδημος νῦν τε ὀρθός ποιέω πέμπω , καί ὁ λοιπός , ἐπειδάν ἔρχομαι πρός σύ καί ἀπαγγέλλω ὁ παρά ἐγώ , μετά οὗτος ἴσως ἄλλος σύ ἀπορία λαμβάνω . πέμπω οὖν αὖθις , ἐάν ὀρθός βουλεύω , παρά ἐγώ ὁ Ἀρχέδημος , ὁ δέ ἐμπορεύομαι ἥκω πάλιν · καί οὗτος ἐάν δίς ἤ τρίς ποιέω καί βασανίζω ὁ παρά ἐγώ πέμπω ἱκανός , θαυμάζω ἄν εἰ μή ὁ νῦν ἀφοράω πολύς σύ διαφέρω ἤ νῦν .