plato-philosophy.epistulae-dub 7.335
οὔτε γὰρ πέφυκεν ἀθάνατος ἡμῶν οὐδείς , οὔτʼ εἴ τῳ συμβαίη , γένοιτο ἂν εὐδαίμων , ὡς δοκεῖ τοῖς πολλοῖς · κακὸν γὰρ καὶ ἀγαθὸν οὐδὲν λόγου ἄξιόν ἐστιν τοῖς ἀψύχοις , ἀλλʼ ἢ μετὰ σώματος οὔσῃ ψυχῇ τοῦτο συμβήσεται ἑκάστῃ ἢ κεχωρισμένῃ . πείθεσθαι δὲ ὄντως ἀεὶ χρὴ τοῖς παλαιοῖς τε καὶ ἱεροῖς λόγοις , οἳ δὴ μηνύουσιν ἡμῖν ἀθάνατον ψυχὴν εἶναι δικαστάς τε ἴσχειν καὶ τίνειν τὰς μεγίστας τιμωρίας , ὅταν τις ἀπαλλαχθῇ τοῦ σώματος · διὸ καὶ τὰ μεγάλα ἁμαρτήματα καὶ ἀδικήματα σμικρότερον εἶναι χρὴ νομίζειν κακὸν πάσχειν ἢ δρᾶσαι , ὧν ὁ φιλοχρήματος πένης τε ἀνὴρ τὴν ψυχὴν οὔτε ἀκούει , ἐάν τε ἀκούσῃ , καταγελῶν , ὡς οἴεται , πανταχόθεν ἀναιδῶς ἁρπάζει πᾶν ὅτιπερ ἂν οἴηται , καθάπερ θηρίον , φαγεῖν ἢ πιεῖν ἢ περὶ τὴν ἀνδραποδώδη καὶ ἀχάριστον , ἀφροδίσιον λεγομένην οὐκ ὀρθῶς , ἡδονὴν ποριεῖν αὑτῷ τοὐμπίμπλασθαι , τυφλὸς ὢν καὶ οὐχ ὁρῶν , οἷς συνέπεται τῶν ἁρπαγμάτων ἀνοσιουργία , κακὸν ἡλίκον ἀεὶ μετʼ ἀδικήματος ἑκάστου , ἣν ἀναγκαῖον τῷ ἀδικήσαντι συνεφέλκειν ἐπί τε γῇ στρεφομένῳ καὶ ὑπὸ γῆς νοστήσαντι πορείαν ἄτιμόν τε καὶ ἀθλίαν πάντως πανταχῇ . Δίωνα δὴ ἐγὼ λέγων ταῦτά τε καὶ ἄλλα τοιαῦτα ἔπειθον , καὶ τοῖς ἀποκτείνασιν ἐκεῖνον δικαιότατʼ ἂν ὀργιζοίμην ἐγὼ τρόπον τινὰ ὁμοιότατα καὶ Διονυσίῳ · ἀμφότεροι γὰρ ἐμὲ καὶ τοὺς ἄλλους ὡς ἔπος εἰπεῖν ἅπαντας τὰ μέγιστα ἔβλαψαν ἀνθρώπους , οἱ μὲν τὸν βουλόμενον δικαιοσύνῃ χρῆσθαι διαφθείραντες , ὁ δὲ οὐδὲν ἐθελήσας χρήσασθαι δικαιοσύνῃ διὰ πάσης τῆς ἀρχῆς , μεγίστην δύναμιν ἔχων , ἐν ᾗ γενομένη φιλοσοφία τε καὶ δύναμις ὄντως ἐν ταὐτῷ διὰ πάντων ἀνθρώπων Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων λάμψασʼ ἂν ἱκανῶς δόξαν παρέστησεν πᾶσιν τὴν ἀληθῆ , ὡς οὐκ ἄν ποτε γένοιτο εὐδαίμων οὔτε πόλις οὔτʼ ἀνὴρ οὐδείς , ὃς ἂν μὴ μετὰ φρονήσεως ὑπὸ δικαιοσύνῃ διαγάγῃ τὸν βίον , ἤτοι ἐν αὑτῷ κεκτημένος ἢ ὁσίων ἀνδρῶν ἀρχόντων ἐν ἤθεσιν τραφείς τε καὶ παιδευθεὶς ἐνδίκως . ταῦτα μὲν Διονύσιος ἔβλαψεν · τὰ δὲ ἄλλα σμικρὰ ἂν εἴη πρὸς ταῦτά μοι βλάβη . ὁ δὲ Δίωνα ἀποκτείνας οὐκ οἶδεν ταὐτὸν ἐξειργασμένος τούτῳ .
Lemmas: οὔτε γάρ φύω ἀθάνατος ἐγώ οὐδείς , οὔτε εἰ τις συμβαίνω , γίγνομαι ἄν εὐδαίμων , ὡς δοκέω ὁ πολύς · κακός γάρ καί ἀγαθός οὐδείς λόγος ἄξιος εἰμί ὁ ἄψυχος , ἀλλά ἤ μετά σῶμα εἰμί ψυχή οὗτος συμβαίνω ἕκαστος ἤ χωρίζω . πείθω δέ ὄντως ἀεί χρή ὁ παλαιός τε καί ἱερός λόγος , ὅς δή μηνύω ἐγώ ἀθάνατος ψυχή εἰμί δικαστής τε ἴσχω καί τίνω ὁ μέγας τιμωρία , ὅταν τις ἀπαλλάσσω ὁ σῶμα · διό καί ὁ μέγας ἁμάρτημα καί ἀδίκημα μικρός εἰμί χρή νομίζω κακός πάσχω ἤ δράω , ὅς ὁ φιλοχρήματος πένης τε ἀνήρ ὁ ψυχή οὔτε ἀκούω , ἐάν τε ἀκούω , καταγελάω , ὡς οἴομαι , πανταχόθεν ἀναιδής ἁρπάζω πᾶς ὅστις ἄν οἴομαι , καθά θηρίον , ἐσθίω ἤ πίνω ἤ περί ὁ ἀνδραποδώδης καί ἀχάριστος , ἀφροδίσιος λέγω οὐ ὀρθός , ἡδονή πορίζω ἑαυτοῦ ἐμπίμπλημι , τυφλός εἰμί καί οὐ ὁράω , ὅς συνέπομαι ὁ ἅρπαγμα ἀνοσιουργία , κακός ἡλίκος ἀεί μετά ἀδίκημα ἕκαστος , ὅς ἀναγκαῖος ὁ ἀδικέω συνεφέλκω ἐπί τε γῆ στρέφω καί ὑπό γῆ νοστέω πορεία ἄτιμος τε καί ἄθλιος πάντως πανταχῇ . Δίων δή ἐγώ λέγω οὗτος τε καί ἄλλος τοιοῦτος πείθω , καί ὁ ἀποκτείνω ἐκεῖνος δίκαιος ἄν ὀργίζω ἐγώ τρόπος τις ὅμοιος καί Διονύσιος · ἀμφότερος γάρ ἐγώ καί ὁ ἄλλος ὡς ἔπος λέγω ἅπας ὁ μέγας βλάπτω ἄνθρωπος , ὁ μέν ὁ βούλομαι δικαιοσύνη χράω διαφθείρω , ὁ δέ οὐδείς ἐθέλω χράω δικαιοσύνη διά πᾶς ὁ ἀρχή , μέγας δύναμις ἔχω , ἐν ὅς γίγνομαι φιλοσοφία τε καί δύναμις ὄντως ἐν αὐτός διά πᾶς ἄνθρωπος Ἕλλην τε καί βάρβαρος λάμπω ἄν ἱκανός δόξα παρίστημι πᾶς ὁ ἀληθής , ὡς οὐ ἄν ποτέ γίγνομαι εὐδαίμων οὔτε πόλις οὔτε ἀνήρ οὐδείς , ὅς ἄν μή μετά φρόνησις ὑπό δικαιοσύνη διάγω ὁ βίος , ἤτοι ἐν ἑαυτοῦ κτάομαι ἤ ὅσιος ἀνήρ ἄρχων ἐν ἦθος τρέφω τε καί παιδεύω ἔνδικος . οὗτος μέν Διονύσιος βλάπτω · ὁ δέ ἄλλος μικρός ἄν εἰμί πρός οὗτος ἐγώ βλάβη . ὁ δέ Δίων ἀποκτείνω οὐ οἶδα αὐτός ἐξεργάζομαι οὗτος .