plato-philosophy.epistulae-dub 7.325
ὁ δʼ οὐκ ἐπείθετο , πᾶν δὲ παρεκινδύνευσεν παθεῖν πρὶν ἀνοσίων αὐτοῖς ἔργων γενέσθαι κοινωνός—ἃ δὴ πάντα καθορῶν καὶ εἴ τινʼ ἄλλα τοιαῦτα οὐ σμικρά , ἐδυσχέρανά τε καὶ ἐμαυτὸν ἐπανήγαγον ἀπὸ τῶν τότε κακῶν . χρόνῳ δὲ οὐ πολλῷ μετέπεσε τὰ τῶν τριάκοντά τε καὶ πᾶσα ἡ τότε πολιτεία · πάλιν δὲ βραδύτερον μέν , εἷλκεν δέ με ὅμως ἡ περὶ τὸ πράττειν τὰ κοινὰ καὶ πολιτικὰ ἐπιθυμία . ἦν οὖν καὶ ἐν ἐκείνοις ἅτε τεταραγμένοις πολλὰ γιγνόμενα ἅ τις ἂν δυσχεράνειεν , καὶ οὐδέν τι θαυμαστὸν ἦν τιμωρίας ἐχθρῶν γίγνεσθαί τινών τισιν μείζους ἐν μεταβολαῖς · καίτοι πολλῇ γε ἐχρήσαντο οἱ τότε κατελθόντες ἐπιεικείᾳ . κατὰ δέ τινα τύχην αὖ τὸν ἑταῖρον ἡμῶν Σωκράτη τοῦτον δυναστεύοντές τινες εἰσάγουσιν εἰς δικαστήριον , ἀνοσιωτάτην αἰτίαν ἐπιβαλόντες καὶ πάντων ἥκιστα Σωκράτει προσήκουσαν · ὡς ἀσεβῆ γὰρ οἱ μὲν εἰσήγαγον , οἱ δὲ κατεψηφίσαντο καὶ ἀπέκτειναν τὸν τότε τῆς ἀνοσίου ἀγωγῆς οὐκ ἐθελήσαντα μετασχεῖν περὶ ἕνα τῶν τότε φευγόντων φίλων , ὅτε φεύγοντες ἐδυστύχουν αὐτοί . σκοποῦντι δή μοι ταῦτά τε καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοὺς πράττοντας τὰ πολιτικά , καὶ τοὺς νόμους γε καὶ ἔθη , ὅσῳ μᾶλλον διεσκόπουν ἡλικίας τε εἰς τὸ πρόσθε προύβαινον , τοσούτῳ χαλεπώτερον ἐφαίνετο ὀρθῶς εἶναί μοι τὰ πολιτικὰ διοικεῖν · οὔτε γὰρ ἄνευ φίλων ἀνδρῶν καὶ ἑταίρων πιστῶν οἷόν τʼ εἶναι πράττειν—οὓς οὔθʼ ὑπάρχοντας ἦν εὑρεῖν εὐπετές , οὐ γὰρ ἔτι ἐν τοῖς τῶν πατέρων ἤθεσιν καὶ ἐπιτηδεύμασιν ἡ πόλις ἡμῶν διῳκεῖτο , καινούς τε ἄλλους ἀδύνατον ἦν κτᾶσθαι μετά τινος ῥᾳστώνης—τά τε τῶν νόμων γράμματα καὶ ἔθη διεφθείρετο καὶ ἐπεδίδου θαυμαστὸν ὅσον , ὥστε με , τὸ πρῶτον πολλῆς μεστὸν ὄντα ὁρμῆς ἐπὶ τὸ πράττειν τὰ κοινά , βλέποντα εἰς ταῦτα καὶ φερόμενα ὁρῶντα πάντῃ πάντως , τελευτῶντα ἰλιγγιᾶν ,
Lemmas: ὁ δέ οὐ πείθω , πᾶς δέ παρακινδυνεύω πάσχω πρίν ἀνόσιος αὐτός ἔργον γίγνομαι κοινωνός δή πᾶς καθοράω καί εἰ τις ἄλλος τοιοῦτος οὐ μικρός , δυσχεραίνω τε καί ἐμαυτοῦ ἐπανάγω ἀπό ὁ τότε κακός . χρόνος δέ οὐ πολύς μεταπίπτω ὁ ὁ τριάκοντα τε καί πᾶς ὁ τότε πολιτεία · πάλιν δέ βραδύς μέν , ἕλκω δέ ἐγώ ὅμως ὁ περί ὁ πράσσω ὁ κοινός καί πολιτικός ἐπιθυμία . εἰμί οὖν καί ἐν ἐκεῖνος ἅτε ταράσσω πολύς γίγνομαι ὅς τις ἄν δυσχεραίνω , καί οὐδείς τις θαυμαστός εἰμί τιμωρία ἐχθρός γίγνομαι τινάν τις μέγας ἐν μεταβολή · καίτοι πολύς γε χράω ὁ τότε κατέρχομαι ἐπιείκεια . κατά δέ τις τύχη αὖ ὁ ἑταῖρος ἐγώ Σωκράτης οὗτος δυναστεύω τις εἰσάγω εἰς δικαστήριον , ἀνόσιος αἰτία ἐπιβάλλω καί πᾶς ἦκα Σωκράτης προσήκω · ὡς ἀσεβής γάρ ὁ μέν εἰσάγω , ὁ δέ καταψηφίζομαι καί ἀποκτείνω ὁ τότε ὁ ἀνόσιος ἀγωγή οὐ ἐθέλω μετέχω περί εἷς ὁ τότε φεύγω φίλος , ὅτε φεύγω δυστυχέω αὐτός . σκοπέω δή ἐγώ οὗτος τε καί ὁ ἄνθρωπος ὁ πράσσω ὁ πολιτικός , καί ὁ νόμος γε καί ἔθος , ὅσος μάλα διασκοπέω ἡλικία τε εἰς ὁ πρόσθεν προβαίνω , τοσοῦτος χαλεπός φαίνω ὀρθός εἰμί ἐγώ ὁ πολιτικός διοικέω · οὔτε γάρ ἄνευ φίλος ἀνήρ καί ἑταῖρος πιστός οἷος τε εἰμί πράσσω οὔτε ὑπάρχω εἰμί εὑρίσκω εὐπετής , οὐ γάρ ἔτι ἐν ὁ ὁ πατήρ ἦθος καί ἐπιτήδευμα ὁ πόλις ἐγώ διοικέω , καινός τε ἄλλος ἀδύνατος εἰμί κτάομαι μετά τις ῥᾳστώνης—τά τε ὁ νόμος γράμμα καί ἔθος διαφθείρω καί ἐπιδίδωμι θαυμαστός ὅσος , ὥστε ἐγώ , ὁ πρῶτος πολύς μεστός εἰμί ὁρμή ἐπί ὁ πράσσω ὁ κοινός , βλέπω εἰς οὗτος καί φέρω ὁράω πάντῃ πάντως , τελευτάω ἰλιγγιάω ,