plato-philosophy.epinomis-dub-fort-auctore-philippo-opuntio 991
ἡ μὲν δὴ πρώτη τοῦ διπλασίου κατʼ ἀριθμὸν ἓν πρὸς δύο κατὰ λόγον φερομένη , διπλάσιον δὲ ἡ κατὰ δύναμιν οὖσα · ἡ δʼ εἰς τὸ στερεόν τε καὶ ἁπτὸν πάλιν αὖ διπλάσιον , ἀφʼ ἑνὸς εἰς ὀκτὼ διαπορευθεῖσα · ἡ δὲ διπλασίου μὲν εἰς μέσον , ἴσως δὲ τοῦ ἐλάττονος πλέον ἔλαττόν τε τοῦ μείζονος , τὸ δʼ ἕτερον τῷ αὐτῷ μέρει τῶν ἄκρων αὐτῶν ὑπερέχον τε καὶ ὑπερεχόμενον—ἐν μέσῳ δὲ τοῦ ἓξ πρὸς τὰ δώδεκα συνέβη τό τε ἡμιόλιον καὶ ἐπίτριτον—τούτων αὐτῶν ἐν τῷ μέσῳ ἐπʼ ἀμφότερα στρεφομένη τοῖς ἀνθρώποις σύμφωνον χρείαν καὶ σύμμετρον ἀπενείματο παιδιᾶς ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας χάριν , εὐδαίμονι χορείᾳ Μουσῶν δεδομένη . ταῦτα μὲν οὖν δὴ ταύτῃ γιγνέσθω τε καὶ ἐχέτω σύμπαντα · τὸ δʼ ἐπὶ τούτοις τέλος , εἰς θείαν γένεσιν ἅμα καὶ τὴν τῶν ὁρατῶν καλλίστην τε καὶ θειοτάτην φύσιν ἰτέον , ὅσην ἀνθρώποις θεὸς ἔδωκεν κατιδεῖν , ἣν οὔποτε ἄνευ τῶν νῦν διειρημένων μὴ κατιδὼν ἐπεύξηταί τις ῥᾳστώνῃ παραλαβεῖν . πρὸς τούτοις δὲ τὸ καθʼ ἓν τῷ κατʼ εἴδη προσακτέον ἐν ἑκάσταις ταῖς συνουσίαις , ἐρωτῶντά τε καὶ ἐλέγχοντα τὰ μὴ καλῶς ῥηθέντα · πάντως γὰρ καλλίστη καὶ πρώτη βάσανος ἀνθρώποις ὀρθῶς γίγνεται , ὅσαι δὲ οὐκ οὖσαι προσποιοῦνται , ματαιότατος πόνος ἁπάντων . ἔτι δὲ τὴν ἀκρίβειαν τοῦ χρόνου ἡμῖν ληπτέον , ὡς ἀκριβῶς ἀποτελεῖ πάντα τὰ κατʼ οὐρανὸν γιγνόμενα , ἵνʼ ὁ πιστεύσας ὡς ὁ λόγος ἀληθὴς γέγονεν ὅτι πρεσβύτερόν τʼ ἐστὶν ἅμα καὶ θειότερον ψυχὴ σώματος , ἡγήσαιτʼ ἂν παγκάλως τε καὶ ἱκανῶς εἰρῆσθαι τὸ θεῶν εἶναι πάντα πλέα καὶ μηδέποτε λήθῃ μηδὲ ἀμελείᾳ τῶν κρειττόνων ἡμᾶς παρωλιγωρῆσθαι . νοητέον δʼ ἐστὶν περὶ πάντα τὰ τοιαῦτα τόδε , ὡς , ἐὰν μέν τις ἕκαστα τούτων ὀρθῶς λαμβάνῃ , μέγʼ ὄφελος γίγνεται τῷ παραλαμβάνοντι κατὰ τρόπον , εἰ δὲ μή , θεὸν ἄμεινον ἀεὶ καλεῖν · ὁ δὲ τρόπος ὅδε — ἀνάγκη γὰρ τό γε τοσοῦτον φράζειν—πᾶν διάγραμμα ἀριθμοῦ τε σύστημα καὶ ἁρμονίας σύστασιν ἅπασαν τῆς τε τῶν ἄστρων περιφορᾶς τὴν ὁμολογίαν οὖσαν μίαν ἁπάντων ἀναφανῆναι δεῖ τῷ κατὰ τρόπον μανθάνοντι , φανήσεται δέ , ἄν , ὃ λέγομεν , ὀρθῶς τις εἰς ἓν βλέπων μανθάνῃ —
Lemmas: ὁ μέν δή πρῶτος ὁ διπλάσιος κατά ἀριθμός εἷς πρός δύο κατά λόγος φέρω , διπλάσιος δέ ὁ κατά δύναμις εἰμί · ὁ δέ εἰς ὁ στερεός τε καί ἁπτός πάλιν αὖ διπλάσιος , ἀπό εἷς εἰς ὀκτώ διαπορεύω · ὁ δέ διπλάσιος μέν εἰς μέσος , ἴσως δέ ὁ ἐλαχύς πολύς ἐλαχύς τε ὁ μέγας , ὁ δέ ἕτερος ὁ αὐτός μέρος ὁ ἄκρον αὐτός ὑπερέχω τε καί ὑπερέχω μέσος δέ ὁ ἕξ πρός ὁ δώδεκα συμβαίνω ὁ τε ἡμιόλιος καί επιτριτον—τουος αὐτός ἐν ὁ μέσος ἐπί ἀμφότερος στρέφω ὁ ἄνθρωπος σύμφωνος χρεία καί σύμμετρος ἀπονέμω παιδιά ῥυθμός τε καί ἁρμονία χάριν , εὐδαίμων χορεία Μοῦσα δίδωμι . οὗτος μέν οὖν δή ταύτῃ γίγνομαι τε καί ἔχω σύμπας · ὁ δέ ἐπί οὗτος τέλος , εἰς θεῖος γένεσις ἅμα καί ὁ ὁ ὁρατός καλός τε καί θεῖος φύσις ἔρχομαι , ὅσος ἄνθρωπος θεός δίδωμι κατοράω , ὅς οὔποτε ἄνευ ὁ νῦν διερῶ μή κατοράω ἐπεύχομαι τις ῥᾳστώνη παραλαμβάνω . πρός οὗτος δέ ὁ κατά εἷς ὁ κατά εἶδος προσάγω ἐν ἑκαστός ὁ συνουσία , ἐρωτάω τε καί ἐλέγχω ὁ μή καλός λέγω · πάντως γάρ καλός καί πρῶτος βάσανος ἄνθρωπος ὀρθός γίγνομαι , ὅσος δέ οὐ εἰμί προσποιέω , μάταιος πόνος ἅπας . ἔτι δέ ὁ ἀκρίβεια ὁ χρόνος ἐγώ λαμβάνω , ὡς ἀκριβής ἀποτελέω πᾶς ὁ κατά οὐρανός γίγνομαι , ἵνα ὁ πιστεύω ὡς ὁ λόγος ἀληθής γίγνομαι ὅτι πρέσβυς τε εἰμί ἅμα καί θεῖος ψυχή σῶμα , ἡγέομαι ἄν πάγκαλος τε καί ἱκανός λέγω ὁ θεός εἰμί πᾶς πλέως καί μηδέποτε λήθη μηδέ ἀμέλεια ὁ κρατύς ἐγώ παρολιγωρέω . νοέω δέ εἰμί περί πᾶς ὁ τοιοῦτος ὅδε , ὡς , ἐάν μέν τις ἕκαστος οὗτος ὀρθός λαμβάνω , μέγας ὄφελος γίγνομαι ὁ παραλαμβάνω κατά τρόπος , εἰ δέ μή , θεός ἀγαθός ἀεί καλέω · ὁ δέ τρόπος ὅδε — ἀνάγκη γάρ ὁ γε τοσοῦτος φράζω διάγραμμα ἀριθμός τε σύστημα καί ἁρμονία σύστασις ἅπας ὁ τε ὁ ἄστρον περιφορά ὁ ὁμολογία εἰμί εἷς ἅπας ἀναφαίνω δέω ὁ κατά τρόπος μανθάνω , φαίνω δέ , ἐάν , ὅς λέγω , ὀρθός τις εἰς εἷς βλέπω μανθάνω —