plato-philosophy.epinomis-dub-fort-auctore-philippo-opuntio 980
καλῶς . ἐξ ἀρχῆς δὴ ῥητέον ἀνάγκῃ πρῶτον , ὡς φαίνεται , μάλιστα μὲν ἄν , εἰ δυνάμεθα ἑνὶ λαβεῖν ὀνόματι , τίς ἐστιν ἣν οἰόμεθα σοφίαν εἶναι , τοῦτο δʼ εἰ σφόδρα ἀδυνατοῦμεν , τὸ δεύτερον , τίνες εἰσίν ποτε καὶ ὁπόσαι τινές , ἅς τις λαβὼν σοφὸς ἂν εἴη κατὰ τὸν ἡμέτερον μῦθον . λέγοις ἄν . τὸ δὴ μετὰ τοῦτο ἀνεμέσητον τῷ νομοθέτῃ τὸ κάλλιον τῶν πρότερον εἰρημένων περὶ θεῶν καὶ ἄμεινον ἀπεικάζοντι λέγειν , οἷον παιδιᾷ καλῇ χρωμένῳ καὶ τιμῶντι θεούς , ὕμνοις τε καὶ εὐδαιμονίᾳ γεραίροντι διάγειν τὸν αὑτοῦ βίον . ἦ καλῶς , ὦ ξένε , λέγεις . εἰ γάρ σοι τοῦτο τέλος εἴη τῶν νόμων , θεοὺς προσπαίσαντι καθαρώτερον δὲ διαγαγόντι τὸν βίον τῆς ἅμα τελευτῆς ἀρίστης τε καὶ καλλίστης τυχεῖν . πῶς οὖν , ὦ Κλεινία , λέγομεν ; ἦ δοκεῖ τοὺς θεοὺς ὑμνοῦντες σφόδρα τιμῶμεν , εὐχόμενοι τὰ κάλλιστα καὶ ἄριστα περὶ αὐτῶν ἐπιέναι λέγειν ἡμῖν ; οὕτως ἢ πῶς λέγεις ; θαυμαστῶς μὲν οὖν οὕτως . ἀλλʼ , ὦ δαιμόνιε , πιστεύσας τοῖς θεοῖς εὔχου τε καὶ λέγε τὸν ἐπιόντα σοι λόγον τῶν καλῶν περὶ τοὺς θεούς τε καὶ τὰς θεάς . ἔσται ταῦτα , ἂν αὐτὸς ὁ θεὸς ἡμῖν ὑφηγῆται . συνεύχου μόνον . λέγοις ἂν τὸ μετὰ τοῦτο . θεογονίαν τοίνυν καὶ ζῳογονίαν ἀναγκαῖον , ὡς ἔοικεν , πρῶτόν μοι , κακῶς ἀπεικασάντων τῶν ἔμπροσθεν , βέλτιον ἀπεικάσαι κατὰ τὸν ἔμπροσθεν λόγον , ἀναλαβόντα ὃν πρὸς τοὺς ἀσεβεῖς ἐπικεχείρηκα λέγων , φράζων ὡς εἰσὶν θεοὶ ἐπιμελούμενοι πάντων , σμικρῶν καὶ μειζόνων , καὶ σχεδὸν ἀπαραμύθητοι τῶν περὶ τὰ δίκαιά εἰσιν πράγματα — εἰ δὴ μέμνησθέ γε , ὦ Κλεινία · ἐλάβετε μὲν γὰρ δὴ καὶ ὑπομνήματα—καὶ γὰρ ἦν τὰ ῥηθέντα τότε καὶ μάλα ἀληθῆ · τόδε δὲ αὐτῶν ἦν τὸ μέγιστον , ὅτι πρεσβύτερον εἴη ψυχὴ σώματος ἅπασα παντός—ἆρα μέμνησθε ; ἢ πάντως που τοῦτό γε ; — ὃ γὰρ ἄμεινον καὶ παλαιότερον καὶ θεοειδέστερον , πιθανὸν ὅτι τοῦ νέου καὶ νεωτέρου καὶ ἀτιμοτέρου , πανταχῇ τε ἄρχον ἀρχομένου πρεσβύτερον καὶ ἄγον ἀγομένου πάντῃ . λάβωμεν δὴ τοῦτό γε , ὡς ψυχὴ πρεσβύτερόν ἐστι σώματος .
Lemmas: καλός . ἐκ ἀρχή δή λέγω ἀνάγκη πρῶτος , ὡς φαίνω , μάλα μέν ἄν , εἰ δύναμαι εἷς λαμβάνω ὄνομα , τίς εἰμί ὅς οἴομαι σοφία εἰμί , οὗτος δέ εἰ σφόδρα ἀδυνατέω , ὁ δεύτερος , τίς εἰμί ποτέ καί ὁπόσος τις , ὅς τις λαμβάνω σοφός ἄν εἰμί κατά ὁ ἡμέτερος μῦθος . λέγω ἄν . ὁ δή μετά οὗτος ἀνεμέσητος ὁ νομοθέτης ὁ καλός ὁ πρότερος λέγω περί θεός καί ἀγαθός ἀπεικάζω λέγω , οἷος παιδιά καλός χράω καί τιμάω θεός , ὕμνος τε καί εὐδαιμονία γεραίρω διάγω ὁ ἑαυτοῦ βίος . ἦ καλός , ὦ ξένος , λέγω . εἰ γάρ σύ οὗτος τέλος εἰμί ὁ νόμος , θεός προσπαίω καθαρός δέ διάγω ὁ βίος ὁ ἅμα τελευτή ἀγαθός τε καί καλός τυγχάνω . πῶς οὖν , ὦ Κλεινίας , λέγω ; ἦ δοκέω ὁ θεός ὑμνέω σφόδρα τιμάω , εὔχομαι ὁ καλός καί ἀγαθός περί αὐτός ἐπέρχομαι λέγω ἐγώ ; οὕτως ἤ πῶς λέγω ; θαυμαστός μέν οὖν οὕτως . ἀλλά , ὦ δαιμόνιος , πιστεύω ὁ θεός εὔχομαι τε καί λέγω ὁ ἐπέρχομαι σύ λόγος ὁ καλός περί ὁ θεός τε καί ὁ θεά . εἰμί οὗτος , ἐάν αὐτός ὁ θεός ἐγώ ὑφηγέομαι . συνεύχομαι μόνος . λέγω ἄν ὁ μετά οὗτος . θεογονία τοίνυν καί ζῳογονία ἀναγκαῖος , ὡς ἔοικα , πρῶτος ἐγώ , κακός ἀπεικάζω ὁ ἔμπροσθεν , ἀγαθός ἀπεικάζω κατά ὁ ἔμπροσθεν λόγος , ἀναλαμβάνω ὅς πρός ὁ ἀσεβής ἐπιχειρέω λέγω , φράζω ὡς εἰμί θεός ἐπιμελέομαι πᾶς , μικρός καί μέγας , καί σχεδόν ἀπαραμύθητος ὁ περί ὁ δίκαιος εἰμί πρᾶγμα — εἰ δή μιμνῄσκω γε , ὦ Κλεινίας · λαμβάνω μέν γάρ δή καί ὑπομνήματα—καὶ γάρ εἰμί ὁ λέγω τότε καί μάλα ἀληθής · ὅδε δέ αὐτός εἰμί ὁ μέγας , ὅτι πρέσβυς εἰμί ψυχή σῶμα ἅπας παντός—ἆρα μιμνῄσκω ; ἤ πάντως που οὗτος γε ; — ὅς γάρ ἀγαθός καί παλαιός καί θεοειδής , πιθανός ὅτι ὁ νέος καί νεώτερος καί ἄτιμος , πανταχῇ τε ἄρχω ἄρχω πρέσβυς καί ἄγω ἄγω πάντῃ . λαμβάνω δή οὗτος γε , ὡς ψυχή πρέσβυς εἰμί σῶμα .