plato-philosophy.epinomis-dub-fort-auctore-philippo-opuntio 988
καὶ δὴ καὶ περὶ τὰ νῦν λεγόμενα ταὐτὸν δεῖ διανοηθῆναι τοῦτο , ὡς χαλεπὸν μὲν πάντα τὰ τοιαῦτα ἀναμφισβητήτως ἐξευρίσκειν , πολλὴ δʼ ἐλπὶς ἅμα καὶ καλὴ κάλλιον καὶ δικαιότερον ὄντως τῆς ἐκ τῶν βαρβάρων ἐλθούσης φήμης τε ἅμα καὶ θεραπείας πάντων τούτων τῶν θεῶν ἐπιμελήσεσθαι τοὺς Ἕλληνας , παιδείαις τε καὶ ἐκ Δελφῶν μαντείαις χρωμένους καὶ πάσῃ τῇ κατὰ νόμους θεραπείᾳ . τόδε δὲ μηδείς ποτε φοβηθῇ τῶν Ἑλλήνων , ὡς οὐ χρὴ περὶ τὰ θεῖά ποτε πραγματεύεσθαι θνητοὺς ὄντας , πᾶν δὲ τούτῳ διανοηθῆναι τοὐναντίον , ὡς οὔτε ἄφρον ἐστίν ποτε τὸ θεῖον οὔτε ἀγνοεῖ που τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν , ἀλλʼ οἶδεν ὅτι διδάσκοντος αὐτοῦ συνακολουθήσει καὶ μαθήσεται τὰ διδασκόμενα . ὅτι δὲ διδάσκει τοῦτο αὐτὸ ἡμᾶς , μανθάνομεν δὲ ἡμεῖς ἀριθμόν τε καὶ ἀριθμεῖν , οἶδεν δήπου . πάντων γὰρ ἀφρονέστατον ἂν εἴη τοῦτο ἀγνοοῦν · τὸ λεγόμενον γὰρ ἂν ὄντως αὐτὸ αὑτὸ ἀγνοοῖ , χαλεπαῖνον τῷ δυναμένῳ μανθάνειν , ἀλλʼ οὐ συγχαῖρον ἄνευ φθόνου διὰ θεὸν ἀγαθῷ γενομένῳ . λόγον δὴ καὶ πολὺν καὶ καλὸν ἔχει , τότε μέν , ὅτε περὶ θεῶν ἦν ἀνθρώποις διανοήματα πρῶτα , ὥς τε ἐγένοντο οἷοί τε ἐγίγνοντο καὶ ὁ μὲν καὶ οἵας μετεχειρίζοντο πράξεις , μὴ κατὰ νοῦν τοῖς σώφροσιν λέγεσθαι μηδὲ φίλως , μηδʼ ὡς οἱ δεύτεροι , ἐν οἷς πρεσβύτατα μὲν τὰ πυρὸς ἐλέγετο καὶ ὕδατος καὶ τῶν ἄλλων σωμάτων , ὕστερα δὲ τὰ τῆς θαυμαστῆς ψυχῆς , καὶ φορὰ κρείττων καὶ τιμιωτέρα , ἣν σῶμα εἴληχεν φέρειν αὐτό τε ἑαυτὸ θερμότητι καὶ ψύξεσιν καὶ πᾶσιν τοῖς τοιούτοις , ἀλλʼ οὐ ψυχὴ σῶμά τε καὶ ἑαυτήν · νῦν δʼ ὅτε λέγομεν ψυχὴν μέν , ἄνπερ ἐν σώματι γένηται , θαῦμα οὐδὲν κινεῖν τε καὶ περιφέρειν τοῦτο καὶ ἑαυτήν , οὐδʼ ἡμῖν ἀπιστεῖ ψυχὴ κατὰ λόγον οὐδένα ὡς βάρος οὐδὲν περιφέρειν δυναμένη . διὸ καὶ νῦν ἡμῶν ἀξιούντων , ψυχῆς οὔσης αἰτίας τοῦ ὅλου , καὶ πάντων μὲν τῶν ἀγαθῶν ὄντων τοιούτων , τῶν δὲ αὖ φλαύρων τοιούτων ἄλλων , τῆς μὲν φορᾶς πάσης καὶ κινήσεως ψυχὴν αἰτίαν εἶναι θαῦμα οὐδέν , τὴν δʼ ἐπὶ τἀγαθὸν φορὰν καὶ κίνησιν τῆς ἀρίστης ψυχῆς εἶναι , τὴν δʼ ἐπὶ τοὐναντίον ἐναντίαν , νενικηκέναι δεῖ καὶ νικᾶν τὰ ἀγαθὰ τὰ μὴ τοιαῦτα .
Lemmas: καί δή καί περί ὁ νῦν λέγω αὐτός δέω διανοέω οὗτος , ὡς χαλεπός μέν πᾶς ὁ τοιοῦτος ἀναμφισβήτητος ἐξευρίσκω , πολύς δέ ἐλπίς ἅμα καί καλός καλός καί δίκαιος ὄντως ὁ ἐκ ὁ βάρβαρος ἔρχομαι φήμη τε ἅμα καί θεραπεία πᾶς οὗτος ὁ θεός ἐπιμελέομαι ὁ Ἕλλην , παιδεία τε καί ἐκ Δελφοί μαντεία χράω καί πᾶς ὁ κατά νόμος θεραπεία . ὅδε δέ μηδείς ποτέ φοβέω ὁ Ἕλλην , ὡς οὐ χρή περί ὁ θεῖος ποτέ πραγματεύομαι θνητός εἰμί , πᾶς δέ οὗτος διανοέω ἐναντίος , ὡς οὔτε ἄφρων εἰμί ποτέ ὁ θεῖος οὔτε ἀγνοέω που ὁ ἀνθρώπινος φύσις , ἀλλά οἶδα ὅτι διδάσκω αὐτός συνακολουθέω καί μανθάνω ὁ διδάσκω . ὅτι δέ διδάσκω οὗτος αὐτός ἐγώ , μανθάνω δέ ἐγώ ἀριθμός τε καί ἀριθμέω , οἶδα δήπου . πᾶς γάρ ἄφρων ἄν εἰμί οὗτος ἀγνοέω · ὁ λέγω γάρ ἄν ὄντως αὐτός ἑαυτοῦ ἀγνοέω , χαλεπαίνω ὁ δύναμαι μανθάνω , ἀλλά οὐ συγχαίρω ἄνευ φθόνος διά θεός ἀγαθός γίγνομαι . λόγος δή καί πολύς καί καλός ἔχω , τότε μέν , ὅτε περί θεός εἰμί ἄνθρωπος διανόημα πρῶτος , ὡς τε γίγνομαι οἷος τε γίγνομαι καί ὁ μέν καί οἷος μεταχειρίζω πρᾶξις , μή κατά νόος ὁ σώφρων λέγω μηδέ φίλος , μηδέ ὡς ὁ δεύτερος , ἐν ὅς πρέσβυς μέν ὁ πῦρ λέγω καί ὕδωρ καί ὁ ἄλλος σῶμα , ὕστερος δέ ὁ ὁ θαυμαστός ψυχή , καί φορά κρατύς καί τίμιος , ὅς σῶμα λαγχάνω φέρω αὐτός τε ἑαυτοῦ θερμότης καί ψῦξις καί πᾶς ὁ τοιοῦτος , ἀλλά οὐ ψυχή σῶμα τε καί ἑαυτοῦ · νῦν δέ ὅτε λέγω ψυχή μέν , ἐάν ἐν σῶμα γίγνομαι , θαῦμα οὐδείς κινέω τε καί περιφέρω οὗτος καί ἑαυτοῦ , οὐδέ ἐγώ ἀπιστέω ψυχή κατά λόγος οὐδείς ὡς βάρος οὐδείς περιφέρω δύναμαι . διό καί νῦν ἐγώ ἀξιόω , ψυχή εἰμί αἰτία ὁ ὅλος , καί πᾶς μέν ὁ ἀγαθός εἰμί τοιοῦτος , ὁ δέ αὖ φλαῦρος τοιοῦτος ἄλλος , ὁ μέν φορά πᾶς καί κίνησις ψυχή αἴτιος εἰμί θαῦμα οὐδείς , ὁ δέ ἐπί ἀγαθός φορά καί κίνησις ὁ ἀγαθός ψυχή εἰμί , ὁ δέ ἐπί ἐναντίος ἐναντίος , νικάω δέω καί νικάω ὁ ἀγαθός ὁ μή τοιοῦτος .