plato-philosophy.epinomis-dub-fort-auctore-philippo-opuntio 985
τῶν δὲ δύο τούτων ζῴων , τοῦ τʼ ἐξ αἰθέρος ἐφεξῆς τε ἀέρος ὄν , διορώμενον ὅλον αὐτῶν ἑκάτερον εἶναι—παρὸν δὴ πλησίον οὐ κατάδηλον ἡμῖν γίγνεσθαι—μετέχοντα δὲ φρονήσεως θαυμαστῆς , ἅτε γένους ὄντα εὐμαθοῦς τε καὶ μνήμονος , γιγνώσκειν μὲν σύμπασαν τὴν ἡμετέραν αὐτὰ διάνοιαν λέγωμεν , καὶ τόν τε καλὸν ἡμῶν καὶ ἀγαθὸν ἅμα θαυμαστῶς ἀσπάζεσθαι καὶ τὸν σφόδρα κακὸν μισεῖν , ἅτε λύπης μετέχοντα ἤδη—θεὸν μὲν γὰρ δὴ τὸν τέλος ἔχοντα τῆς θείας μοίρας ἔξω τούτων εἶναι , λύπης τε καὶ ἡδονῆς , τοῦ δὲ φρονεῖν καὶ τοῦ γιγνώσκειν κατὰ πάντα μετειληφέναι — καὶ συμπλήρους δὴ ζῴων οὐρανοῦ γεγονότος , ἑρμηνεύεσθαι πρὸς ἀλλήλους τε καὶ τοὺς ἀκροτάτους θεοὺς πάντας τε καὶ πάντα , διὰ τὸ φέρεσθαι τὰ μέσα τῶν ζῴων ἐπί τε γῆν καὶ ἐπὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν ἐλαφρᾷ φερόμενα ῥύμῃ . τὸ δὲ ὕδατος πέμπτον ὂν ἡμίθεον μὲν ἀπεικάσειεν ἄν τις ὀρθῶς ἀπεικάζων ἐξ αὐτοῦ γεγονέναι , καὶ τοῦτʼ εἶναι τοτὲ μὲν ὁρώμενον , ἄλλοτε δὲ ἀποκρυφθὲν ἄδηλον γιγνόμενον , θαῦμα κατʼ ἀμυδρὰν ὄψιν παρεχόμενον . τούτων δὴ τῶν πέντε ὄντως ὄντων ζῴων , ὅπῃ τινὲς ἐνέτυχον ἡμῶν , ἢ καθʼ ὕπνον ἐν ὀνειροπολίᾳ προστυχόντες , ἢ κατὰ φήμας τε καὶ μαντείας λεχθέν τισιν ἐν ἀκοαῖς ὑγιαίνουσιν ἢ καὶ κάμνουσιν , ἢ καὶ τελευτῇ βίου προστυχέσι γενομένοις , ἰδίᾳ τε καὶ δημοσίᾳ δόξας παραγενομένας , ὅθεν ἱερὰ πολλὰ πολλῶν γέγονεν , τὰ δὲ γενήσεται , τούτων πάντων νομοθέτης , ὅστις νοῦν κέκτηται καὶ τὸν βραχύτατον , οὔποτε μὴ τολμήσῃ καινοτομῶν , ἐπὶ θεοσέβειαν ἥτις μὴ σαφὲς ἔχει τι τρέψαι πόλιν ἑαυτοῦ · καὶ μὴν οὐδʼ ὧν ὁ πάτριος νόμος εἴρηκεν περὶ θυσιῶν ἀποκωλύσει , μηδὲν τὸ παράπαν εἰδώς , ὥσπερ οὐδʼ ὂν δυνατὸν εἰδέναι τῇ θνητῇ φύσει τῶν τοιούτων πέρι . τοὺς δὲ ὄντως ἡμῖν φανεροὺς ὄντας θεοὺς ἆρʼ οὐχ αὑτὸς λόγος ἔχει κακίστους εἶναι τοὺς μὴ τολμῶντας λέγειν ἡμῖν καὶ φανεροὺς ποιεῖν ἀνοργιάστους τε ὄντας ἑτέρους θεοὺς καὶ τιμὰς μὴ δεχομένους τὰς προσηκούσας αὐτοῖς ; νῦν δὲ δὴ συμβαίνει γιγνόμενον ἅμα τὸ τοιοῦτον ·
Lemmas: ὁ δέ δύο οὗτος ζῷον , ὁ τε ἐκ αἰθήρ ἐφεξῆς τε ἀήρ εἰμί , διοράω ὅλος αὐτός ἑκάτερος εἶναι—παρὸν δή πλησίον οὐ κατάδηλος ἐγώ γίγνομαι δέ φρόνησις θαυμαστός , ἅτε γένος εἰμί εὐμαθής τε καί μνήμων , γιγνώσκω μέν σύμπας ὁ ἡμέτερος αὐτός διάνοια λέγω , καί ὁ τε καλός ἐγώ καί ἀγαθός ἅμα θαυμαστός ἀσπάζομαι καί ὁ σφόδρα κακός μισέω , ἅτε λύπη μετέχω ἤδη—θεὸν μέν γάρ δή ὁ τέλος ἔχω ὁ θεῖος μοῖρα ἔξω οὗτος εἰμί , λύπη τε καί ἡδονή , ὁ δέ φρονέω καί ὁ γιγνώσκω κατά πᾶς μεταλαμβάνω — καί συμπληρόω δή ζῷον οὐρανός γίγνομαι , ἑρμηνεύω πρός ἀλλήλων τε καί ὁ ἄκρος θεός πᾶς τε καί πᾶς , διά ὁ φέρω ὁ μέσος ὁ ζῷον ἐπί τε γῆ καί ἐπί ὁ ὅλος οὐρανός ἐλαφρός φέρω ῥύμη . ὁ δέ ὕδωρ πέμπτος εἰμί ἡμίθεος μέν ἀπεικάζω ἄν τις ὀρθός ἀπεικάζω ἐκ αὐτός γίγνομαι , καί οὗτος εἰμί τότε μέν ὁράω , ἄλλοτε δέ ἀποκρύπτω ἄδηλος γίγνομαι , θαῦμα κατά ἀμυδρός ὄψις παρέχω . οὗτος δή ὁ πέντε ὄντως εἰμί ζῷον , ὅπῃ τις ἐντυγχάνω ἐγώ , ἤ κατά ὕπνος ἐν ὀνειροπολία προστυγχάνω , ἤ κατά φήμη τε καί μαντεία λέγω τις ἐν ἀκοή ὑγιαίνω ἤ καί κάμνω , ἤ καί τελευτή βίος προστυχής γίγνομαι , ἴδιος τε καί δημοσίᾳ δόξα παραγίγνομαι , ὅθεν ἱερόν πολύς πολύς γίγνομαι , ὁ δέ γίγνομαι , οὗτος πᾶς νομοθέτης , ὅστις νόος κτάομαι καί ὁ βραχύς , οὔποτε μή τολμάω καινοτομέω , ἐπί θεοσέβεια ὅστις μή σαφής ἔχω τις τρέπω πόλις ἑαυτοῦ · καί μήν οὐδέ ὅς ὁ πάτριος νόμος λέγω περί θυσία ἀποκωλύω , μηδείς ὁ παράπαν οἶδα , ὥσπερ οὐδέ εἰμί δυνατός οἶδα ὁ θνητός φύσις ὁ τοιοῦτος περί . ὁ δέ ὄντως ἐγώ φανερός εἰμί θεός ἆρα οὐ αὐτός λόγος ἔχω κακός εἰμί ὁ μή τολμάω λέγω ἐγώ καί φανερός ποιέω ἀνοργίαστος τε εἰμί ἕτερος θεός καί τιμή μή δέχομαι ὁ προσήκω αὐτός ; νῦν δέ δή συμβαίνω γίγνομαι ἅμα ὁ τοιοῦτος ·