plato-philosophy.epinomis-dub-fort-auctore-philippo-opuntio 992
δεσμὸς γὰρ πεφυκὼς πάντων τούτων εἷς ἀναφανήσεται διανοουμένοις — εἰ δʼ ἄλλως πως ταῦτα μεταχειριεῖταί τις , τύχην δεῖ καλεῖν , ὥσπερ καὶ λέγομεν . οὐ γὰρ ἄνευ γε τούτων μήποτέ τις ἐν πόλεσιν εὐδαίμων γένηται φύσις , ἀλλʼ οὗτος ὁ τρόπος , αὕτη ἡ τροφή , ταῦτα τὰ μαθήματα · εἴτε χαλεπὰ εἴτε ῥᾴδια , ταύτῃ πορευτέον . ἀμελῆσαι δὲ οὐ θεμιτόν ἐστιν θεῶν , καταφανοῦς γενομένης τῆς πάντων αὐτῶν κατὰ τρόπον λεγομένης φήμης εὐτυχοῦς . τὸν δὲ σύμπαντα ταῦτα οὕτως εἰληφότα , τοῦτον λέγω τὸν ἀληθέστατα σοφώτατον · ὃν καὶ διισχυρίζομαι παίζων καὶ σπουδάζων ἅμα , ὅτε θανάτῳ τις τῶν τοιούτων τὴν αὑτοῦ μοῖραν ἀναπλήσει , σχεδὸν ἐάνπερ ἔτʼ ἀποθανὼν ᾖ , μήτε μεθέξειν ἔτι πολλῶν τότε καθάπερ νῦν αἰσθήσεων , μιᾶς τε μοίρας μετειληφότα μόνον καὶ ἐκ πολλῶν ἕνα γεγονότα , εὐδαίμονά τε ἔσεσθαι καὶ σοφώτατον ἅμα καὶ μακάριον , εἴτε τις ἐν ἠπείροις εἴτʼ ἐν νήσοις μακάριος ὢν ζῇ , κἀκεῖνον μεθέξειν τῆς τοιαύτης ἀεὶ τύχης , κεἴτε δημοσίᾳ τις ἐπιτηδεύσας ταῦτα εἴτε ἰδίᾳ διαβιῷ , τὰ αὐτὰ καὶ ὡσαύτως αὐτὸν πράξειν παρὰ θεῶν . ὃ δὲ κατʼ ἀρχάς τε ἐλέγομεν , καὶ νῦν αὑτὸς πάρεστι λόγος ἀληθὴς ὄντως , ὡς οὐ δυνατὸν ἀνθρώποις τελέως μακαρίοις τε καὶ εὐδαίμοσι γενέσθαι πλὴν ὀλίγων , ἔστιν ταῦτα ὀρθῶς εἰρημένα · ὁπόσοι γὰρ θεῖοι καὶ σώφρονες ἅμα τῆς ἄλλης τε μετέχοντες ἀρετῆς φύσει , πρὸς δὲ τούτοις ὅσα μαθήματος ἔχεται μακαρίου πάντα εἰληφότες — ἃ δʼ ἔστιν εἰρήκαμεν—τούτοισιν μόνοις τὰ τοῦ δαιμονίου σύμπαντα ἱκανῶς εἴληχέ τε καὶ ἔχει . τοῖς μὲν οὖν ταῦτα οὕτω διαπονήσασιν ἰδίᾳ λέγομεν καὶ δημοσίᾳ κατὰ νόμον τίθεμεν , εἰς πρεσβύτου τέλος ἀφικομένοις τὰς μεγίστας ἀρχὰς παραδίδοσθαι δεῖν , τοὺς δʼ ἄλλους τούτοις συνεπομένους εὐφημεῖν πάντας θεοὺς ἅμα καὶ πάσας , καὶ τὸν νυκτερινὸν σύλλογον ἐπὶ ταύτην τὴν σοφίαν ἱκανῶς γνόντας τε καὶ δοκιμάσαντας ἡμᾶς ὀρθότατα πάντας παρακαλεῖν .
Lemmas: δεσμός γάρ φύω πᾶς οὗτος εἷς ἀναφαίνω διανοέω — εἰ δέ ἄλλος πως οὗτος μεταχειρίζω τις , τύχη δέω καλέω , ὥσπερ καί λέγω . οὐ γάρ ἄνευ γε οὗτος μήποτε τις ἐν πόλις εὐδαίμων γίγνομαι φύσις , ἀλλά οὗτος ὁ τρόπος , οὗτος ὁ τροφή , οὗτος ὁ μάθημα · εἴτε χαλεπός εἴτε ῥᾴδιος , ταύτῃ πορεύω . ἀμελέω δέ οὐ θεμιτός εἰμί θεός , καταφανής γίγνομαι ὁ πᾶς αὐτός κατά τρόπος λέγω φήμη εὐτυχής . ὁ δέ σύμπας οὗτος οὕτως λαμβάνω , οὗτος λέγω ὁ ἀληθής σοφός · ὅς καί διισχυρίζομαι παίζω καί σπουδάζω ἅμα , ὅτε θάνατος τις ὁ τοιοῦτος ὁ ἑαυτοῦ μοῖρα ἀναπίμπλημι , σχεδόν ἐάν ἔτι ἀποθνῄσκω εἰμί , μήτε μετέχω ἔτι πολύς τότε καθά νῦν αἴσθησις , εἷς τε μοῖρα μεταλαμβάνω μόνος καί ἐκ πολύς εἷς γίγνομαι , εὐδαίμων τε εἰμί καί σοφός ἅμα καί μακάριος , εἴτε τις ἐν ἤπειρος εἴτε ἐν νῆσος μακάριος εἰμί ζάω , ἐκεῖνος μετέχω ὁ τοιοῦτος ἀεί τύχη , εἴτε δημοσίᾳ τις ἐπιτηδεύω οὗτος εἴτε ἴδιος διαβιόω , ὁ αὐτός καί ὡσαύτως αὐτός πράσσω παρά θεός . ὅς δέ κατά ἀρχή τε λέγω , καί νῦν αὐτός πάρειμι λόγος ἀληθής ὄντως , ὡς οὐ δυνατός ἄνθρωπος τέλειος μακάριος τε καί εὐδαίμων γίγνομαι πλήν ὀλίγος , εἰμί οὗτος ὀρθός λέγω · ὁπόσος γάρ θεῖος καί σώφρων ἅμα ὁ ἄλλος τε μετέχω ἀρετή φύσις , πρός δέ οὗτος ὅσος μάθημα ἔχω μακάριος πᾶς λαμβάνω — ὅς δέ εἰμί ειρηκαμεν—τουος μόνος ὁ ὁ δαιμόνιον σύμπας ἱκανός λαγχάνω τε καί ἔχω . ὁ μέν οὖν οὗτος οὕτως διαπονέω ἴδιος λέγω καί δημοσίᾳ κατά νόμος τίθημι , εἰς πρεσβύτης τέλος ἀφικνέομαι ὁ μέγας ἀρχή παραδίδωμι δέω , ὁ δέ ἄλλος οὗτος συνέπομαι εὐφημέω πᾶς θεός ἅμα καί πᾶς , καί ὁ νυκτερινός σύλλογος ἐπί οὗτος ὁ σοφία ἱκανός γιγνώσκω τε καί δοκιμάζω ἐγώ ὀρθός πᾶς παρακαλέω .