plato-philosophy.critias 112
πρῶτον μὲν τὸ τῆς ἀκροπόλεως εἶχε τότε οὐχ ὡς τὰ νῦν ἔχει . νῦν μὲν γὰρ μία γενομένη νὺξ ὑγρὰ διαφερόντως γῆς αὐτὴν ψιλὴν περιτήξασα πεποίηκε , σεισμῶν ἅμα καὶ πρὸ τῆς ἐπὶ Δευκαλίωνος φθορᾶς τρίτου πρότερον ὕδατος ἐξαισίου γενομένου · τὸ δὲ πρὶν ἐν ἑτέρῳ χρόνῳ μέγεθος μὲν ἦν πρὸς τὸν Ἠριδανὸν καὶ τὸν Ἰλισὸν ἀποβεβηκυῖα καὶ περιειληφυῖα ἐντὸς τὴν Πύκνα καὶ τὸν Λυκαβηττὸν ὅρον ἐκ τοῦ καταντικρὺ τῆς Πυκνὸς ἔχουσα , γεώδης δʼ ἦν πᾶσα καὶ πλὴν ὀλίγον ἐπίπεδος ἄνωθεν . ᾠκεῖτο δὲ τὰ μὲν ἔξωθεν , ὑπʼ αὐτὰ τὰ πλάγια αὐτῆς , ὑπὸ τῶν δημιουργῶν καὶ τῶν γεωργῶν ὅσοι πλησίον ἐγεώργουν · τὰ δʼ ἐπάνω τὸ μάχιμον αὐτὸ καθʼ αὑτὸ μόνον γένος περὶ τὸ τῆς Ἀθηνᾶς Ἡφαίστου τε ἱερὸν κατῳκήκειν , οἷον μιᾶς οἰκίας κῆπον ἑνὶ περιβόλῳ προσπεριβεβλημένοι . τὰ γὰρ πρόσβορρα αὐτῆς ᾤκουν οἰκίας κοινὰς καὶ συσσίτια χειμερινὰ κατασκευασάμενοι , καὶ πάντα ὅσα πρέποντʼ ἦν τῇ κοινῇ πολιτείᾳ διʼ οἰκοδομήσεων ὑπάρχειν αὐτῶν καὶ τῶν ἱερῶν , ἄνευ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου—τούτοις γὰρ οὐδὲν οὐδαμόσε προσεχρῶντο , ἀλλὰ τὸ μέσον ὑπερηφανίας καὶ ἀνελευθερίας μεταδιώκοντες κοσμίας ᾠκοδομοῦντο οἰκήσεις , ἐν αἷς αὐτοί τε καὶ ἐκγόνων ἔκγονοι καταγηρῶντες ἄλλοις ὁμοίοις τὰς αὐτὰς ἀεὶ παρεδίδοσαν—τὰ δὲ πρὸς νότου , κήπους καὶ γυμνάσια συσσίτιά τε ἀνέντες οἷα θέρους , κατεχρῶντο ἐπὶ ταῦτα αὐτοῖς . κρήνη δʼ ἦν μία κατὰ τὸν τῆς νῦν ἀκροπόλεως τόπον , ἧς ἀποσβεσθείσης ὑπὸ τῶν σεισμῶν τὰ νῦν νάματα μικρὰ κύκλῳ καταλέλειπται , τοῖς δὲ τότε πᾶσιν παρεῖχεν ἄφθονον ῥεῦμα , εὐκρὰς οὖσα πρὸς χειμῶνά τε καὶ θέρος . τούτῳ δὴ κατῴκουν τῷ σχήματι , τῶν μὲν αὑτῶν πολιτῶν φύλακες , τῶν δὲ ἄλλων Ἑλλήνων ἡγεμόνες ἑκόντων , πλῆθος δὲ διαφυλάττοντες ὅτι μάλιστα ταὐτὸν αὑτῶν εἶναι πρὸς τὸν ἀεὶ χρόνον ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν , τὸ δυνατὸν πολεμεῖν ἤδη καὶ τὸ ἔτι , περὶ δύο μάλιστα ὄντας μυριάδας.οὗτοι μὲν οὖν δὴ τοιοῦτοί τε ὄντες αὐτοὶ καί τινα τοιοῦτον ἀεὶ τρόπον τήν τε αὑτῶν καὶ τὴν Ἑλλάδα δίκῃ διοικοῦντες , ἐπὶ πᾶσαν Εὐρώπην καὶ Ἀσίαν κατά τε σωμάτων κάλλη καὶ κατὰ τὴν τῶν ψυχῶν παντοίαν ἀρετὴν ἐλλόγιμοί τε ἦσαν καὶ ὀνομαστότατοι πάντων τῶν τότε · τὰ δὲ δὴ τῶν ἀντιπολεμησάντων αὐτοῖς οἷα ἦν ὥς τε ἀπʼ ἀρχῆς ἐγένετο , μνήμης ἂν μὴ στερηθῶμεν ὧν ἔτι παῖδες ὄντες ἠκούσαμεν , εἰς τὸ μέσον αὐτὰ νῦν ἀποδώσομεν ὑμῖν τοῖς φίλοις εἶναι κοινά .
Lemmas: πρῶτος μέν ὁ ὁ ἀκρόπολις ἔχω τότε οὐ ὡς ὁ νῦν ἔχω . νῦν μέν γάρ εἷς γίγνομαι νύξ ὑγρός διαφερόντως γῆ αὐτός ψιλός περιτήκω ποιέω , σεισμός ἅμα καί πρό ὁ ἐπί Δευκαλίων φθορά τρίτος πρότερος ὕδωρ ἐξαίσιος γίγνομαι · ὁ δέ πρίν ἐν ἕτερος χρόνος μέγεθος μέν εἰμί πρός ὁ Ἠριδανός καί ὁ Ἰλισός ἀποβαίνω καί περιλαμβάνω ἐντός ὁ Πνύξ καί ὁ Λυκαβηττός ὅρος ἐκ ὁ καταντικρύ ὁ Πυκνός ἔχω , γεώδης δέ εἰμί πᾶς καί πλήν ὀλίγος ἐπίπεδος ἄνωθεν . οἰκέω δέ ὁ μέν ἔξωθεν , ὑπό αὐτός ὁ πλάγιον αὐτός , ὑπό ὁ δημιουργός καί ὁ γεωργός ὅσος πλησίον γεωργέω · ὁ δέ ἐπάνω ὁ μάχιμος αὐτός κατά ἑαυτοῦ μόνος γένος περί ὁ ὁ Ἀθήνη Ἥφαιστος τε ἱερός κατοικέω , οἷος εἷς οἰκία κῆπος εἷς περίβολος προσπεριβάλλω . ὁ γάρ πρόσβορρος αὐτός οἰκέω οἰκία κοινός καί συσσίτιον χειμερινός κατασκευάζω , καί πᾶς ὅσος πρέπω εἰμί ὁ κοινός πολιτεία διά οἰκοδόμησις ὑπάρχω αὐτός καί ὁ ἱερός , ἄνευ χρυσός καί ἀργυρόω γάρ οὐδείς οὐδαμόσε προσχράομαι , ἀλλά ὁ μέσος ὑπερηφανία καί ἀνελευθερία μεταδιώκω κόσμιος οἰκοδομέω οἴκησις , ἐν ὅς αὐτός τε καί ἔκγονος ἔκγονος καταγηράσκω ἄλλος ὅμοιος ὁ αὐτός ἀεί παραδίδωμι δέ πρός νότος , κῆπος καί γυμνάσιον συσσίτιον τε ἀνίημι οἷος θέρος , καταχράομαι ἐπί οὗτος αὐτός . κρήνη δέ εἰμί εἷς κατά ὁ ὁ νῦν ἀκρόπολις τόπος , ὅς ἀποσβέννυμι ὑπό ὁ σεισμός ὁ νῦν νᾶμα μικρός κύκλος καταλείπω , ὁ δέ τότε πᾶς παρέχω ἄφθονος ῥεῦμα , εὐκράς εἰμί πρός χειμών τε καί θέρος . οὗτος δή κατοικέω ὁ σχῆμα , ὁ μέν ἑαυτοῦ πολίτης φύλαξ , ὁ δέ ἄλλος Ἕλλην ἡγεμών ἑκών , πλῆθος δέ διαφυλάσσω ὅτι μάλα αὐτός ἑαυτοῦ εἰμί πρός ὁ ἀεί χρόνος ἀνήρ καί γυνή , ὁ δυνατός πολεμέω ἤδη καί ὁ ἔτι , περί δύο μάλα εἰμί μυριάς μέν οὖν δή τοιοῦτος τε εἰμί αὐτός καί τις τοιοῦτος ἀεί τρόπος ὁ τε ἑαυτοῦ καί ὁ Ἑλλάς δίκη διοικέω , ἐπί πᾶς Εὐρώπη καί Ἀσία κατά τε σῶμα κάλλος καί κατά ὁ ὁ ψυχή παντοῖος ἀρετή ἐλλόγιμος τε εἰμί καί ὀνομαστός πᾶς ὁ τότε · ὁ δέ δή ὁ ἀντιπολεμέω αὐτός οἷος εἰμί ὡς τε ἀπό ἀρχή γίγνομαι , μνήμη ἐάν μή στερέω ὅς ἔτι παῖς εἰμί ἀκούω , εἰς ὁ μέσος αὐτός νῦν ἀποδίδωμι σύ ὁ φίλος εἰμί κοινός .