plato-philosophy.critias 109
τὰ μὲν δὴ πολλὰ ἔθνη βάρβαρα , καὶ ὅσα Ἑλλήνων ἦν γένη τότε , καθʼ ἕκαστα ἡ τοῦ λόγου διέξοδος οἷον ἀνειλλομένη τὸ προστυχὸν ἑκασταχοῦ δηλώσει · τὸ δὲ Ἀθηναίων τε τῶν τότε καὶ τῶν ἐναντίων , οἷς διεπολέμησαν , ἀνάγκη κατʼ ἀρχὰς διελθεῖν πρῶτα , τήν τε δύναμιν ἑκατέρων καὶ τὰς πολιτείας . αὐτῶν δὲ τούτων τὰ τῇδε ἔμπροσθεν προτιμητέον εἰπεῖν . θεοὶ γὰρ ἅπασαν γῆν ποτε κατὰ τοὺς τόπους διελάγχανον—οὐ κατʼ ἔριν · οὐ γὰρ ἂν ὀρθὸν ἔχοι λόγον θεοὺς ἀγνοεῖν τὰ πρέποντα ἑκάστοις αὑτῶν , οὐδʼ αὖ γιγνώσκοντας τὸ μᾶλλον ἄλλοις προσῆκον τοῦτο ἑτέρους αὑτοῖς διʼ ἐρίδων ἐπιχειρεῖν κτᾶσθαι—δίκης δὴ κλήροις τὸ φίλον λαγχάνοντες κατῴκιζον τὰς χώρας , καὶ κατοικίσαντες , οἷον νομῆς ποίμνια , κτήματα καὶ θρέμματα ἑαυτῶν ἡμᾶς ἔτρεφον , πλὴν οὐ σώμασι σώματα βιαζόμενοι , καθάπερ ποιμένες κτήνη πληγῇ νέμοντες , ἀλλʼ ᾗ μάλιστα εὔστροφον ζῷον , ἐκ πρύμνης ἀπευθύνοντες , οἷον οἴακι πειθοῖ ψυχῆς ἐφαπτόμενοι κατὰ τὴν αὐτῶν διάνοιαν , οὕτως ἄγοντες τὸ θνητὸν πᾶν ἐκυβέρνων . ἄλλοι μὲν οὖν κατʼ ἄλλους τόπους κληρουχήσαντες θεῶν ἐκεῖνα ἐκόσμουν , Ἥφαιστος δὲ κοινὴν καὶ Ἀθηνᾶ φύσιν ἔχοντες , ἅμα μὲν ἀδελφὴν ἐκ ταὐτοῦ πατρός , ἅμα δὲ φιλοσοφίᾳ φιλοτεχνίᾳ τε ἐπὶ τὰ αὐτὰ ἐλθόντες , οὕτω μίαν ἄμφω λῆξιν τήνδε τὴν χώραν εἰλήχατον ὡς οἰκείαν καὶ πρόσφορον ἀρετῇ καὶ φρονήσει πεφυκυῖαν , ἄνδρας δὲ ἀγαθοὺς ἐμποιήσαντες αὐτόχθονας ἐπὶ νοῦν ἔθεσαν τὴν τῆς πολιτείας τάξιν · ὧν τὰ μὲν ὀνόματα σέσωται , τὰ δὲ ἔργα διὰ τὰς τῶν παραλαμβανόντων φθορὰς καὶ τὰ μήκη τῶν χρόνων ἠφανίσθη . τὸ γὰρ περιλειπόμενον ἀεὶ γένος , ὥσπερ καὶ πρόσθεν ἐρρήθη , κατελείπετο ὄρειον καὶ ἀγράμματον , τῶν ἐν τῇ χώρᾳ δυναστῶν τὰ ὀνόματα ἀκηκοὸς μόνον καὶ βραχέα πρὸς αὐτοῖς τῶν ἔργων . τὰ μὲν οὖν ὀνόματα τοῖς ἐκγόνοις ἐτίθεντο ἀγαπῶντες , τὰς δὲ ἀρετὰς καὶ τοὺς νόμους τῶν ἔμπροσθεν οὐκ εἰδότες , εἰ μὴ σκοτεινὰς περὶ ἑκάστων τινὰς ἀκοάς , ἐν ἀπορίᾳ δὲ τῶν ἀναγκαίων ἐπὶ πολλὰς γενεὰς ὄντες αὐτοὶ καὶ παῖδες , πρὸς οἷς ἠπόρουν τὸν νοῦν ἔχοντες , τούτων πέρι καὶ τοὺς λόγους ποιούμενοι , τῶν ἐν τοῖς πρόσθεν καὶ πάλαι ποτὲ γεγονότων ἠμέλουν .
Lemmas: ὁ μέν δή πολύς ἔθνος βάρβαρος , καί ὅσος Ἕλλην εἰμί γένος τότε , κατά ἕκαστος ὁ ὁ λόγος διέξοδος οἷος ἀνειλέω ὁ προστυγχάνω ἑκασταχοῦ δηλόω · ὁ δέ Ἀθηναῖος τε ὁ τότε καί ὁ ἐναντίος , ὅς διαπολεμέω , ἀνάγκη κατά ἀρχή διέρχομαι πρῶτος , ὁ τε δύναμις ἑκάτερος καί ὁ πολιτεία . αὐτός δέ οὗτος ὁ τῇδε ἔμπροσθεν προτιμητέον λέγω . θεός γάρ ἅπας γῆ ποτέ κατά ὁ τόπος διελάγχανον—οὐ κατά ἔρις · οὐ γάρ ἄν ὀρθός ἔχω λόγος θεός ἀγνοέω ὁ πρέπω ἕκαστος ἑαυτοῦ , οὐδέ αὖ γιγνώσκω ὁ μάλα ἄλλος προσήκω οὗτος ἕτερος ἑαυτοῦ διά ἔρις ἐπιχειρέω κτασθαι—δικεω δή κλῆρος ὁ φίλος λαγχάνω κατοικίζω ὁ χώρα , καί κατοικίζω , οἷος νομή ποίμνιον , κτῆμα καί θρέμμα ἑαυτοῦ ἐγώ τρέφω , πλήν οὐ σῶμα σῶμα βιάζω , καθά ποιμήν κτῆνος πληγή νέμω , ἀλλά ὅς μάλα εὔστροφος ζῷον , ἐκ πρύμνα ἀπευθύνω , οἷος οἴαξ πειθώ ψυχή ἐφάπτω κατά ὁ αὐτός διάνοια , οὕτως ἄγω ὁ θνητός πᾶς κυβερνάω . ἄλλος μέν οὖν κατά ἄλλος τόπος κληρουχέω θεός ἐκεῖνος κοσμέω , Ἥφαιστος δέ κοινός καί Ἀθήνη φύσις ἔχω , ἅμα μέν ἀδελφή ἐκ αὐτός πατήρ , ἅμα δέ φιλοσοφία φιλοτεχνία τε ἐπί ὁ αὐτός ἔρχομαι , οὕτως εἷς ἄμφω λῆξις ὅδε ὁ χώρα λαγχάνω ὡς οἰκεῖος καί πρόσφορος ἀρετή καί φρόνησις φύω , ἀνήρ δέ ἀγαθός ἐμποιέω αὐτόχθων ἐπί νόος τίθημι ὁ ὁ πολιτεία τάξις · ὅς ὁ μέν ὄνομα σῴζω , ὁ δέ ἔργον διά ὁ ὁ παραλαμβάνω φθορά καί ὁ μῆκος ὁ χρόνος ἀφανίζω . ὁ γάρ περιλείπομαι ἀεί γένος , ὥσπερ καί πρόσθεν λέγω , καταλείπω ὄρειος καί ἀγράμματος , ὁ ἐν ὁ χώρα δυνάστης ὁ ὄνομα ἀκούω μόνος καί βραχύς πρός αὐτός ὁ ἔργον . ὁ μέν οὖν ὄνομα ὁ ἔκγονος τίθημι ἀγαπάζω , ὁ δέ ἀρετή καί ὁ νόμος ὁ ἔμπροσθεν οὐ οἶδα , εἰ μή σκοτεινός περί ἕκαστος τις ἀκοή , ἐν ἀπορία δέ ὁ ἀναγκαῖος ἐπί πολύς γενεά εἰμί αὐτός καί παῖς , πρός ὅς ἀπορέω ὁ νόος ἔχω , οὗτος περί καί ὁ λόγος ποιέω , ὁ ἐν ὁ πρόσθεν καί πάλαι ποτέ γίγνομαι ἀμελέω .