plato-philosophy.cratylus 397
ἀλλʼ ἐγὼ μὲν συγχωρῶ · πάνυ γὰρ ἂν ἡδέως τὰ ἐπίλοιπα περὶ τῶν ὀνομάτων ἀκούσαιμι . ἀλλὰ χρὴ οὕτω ποιεῖν . πόθεν οὖν βούλει ἀρξώμεθα διασκοποῦντες , ἐπειδήπερ εἰς τύπον τινὰ ἐμβεβήκαμεν , ἵνα εἰδῶμεν εἰ ἄρα ἡμῖν ἐπιμαρτυρήσει αὐτὰ τὰ ὀνόματα μὴ πάνυ ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου οὕτως ἕκαστα κεῖσθαι , ἀλλʼ ἔχειν τινὰ ὀρθότητα ; τὰ μὲν οὖν τῶν ἡρώων καὶ ἀνθρώπων λεγόμενα ὀνόματα ἴσως ἂν ἡμᾶς ἐξαπατήσειεν · πολλὰ μὲν γὰρ αὐτῶν κεῖται κατὰ προγόνων ἐπωνυμίας , οὐδὲν προσῆκον ἐνίοις , ὥσπερ κατʼ ἀρχὰς ἐλέγομεν , πολλὰ δὲ ὥσπερ εὐχόμενοι τίθενται , οἷον Εὐτυχίδην καὶ Σωσίαν καὶ Θεόφιλον καὶ ἄλλα πολλά . τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα δοκεῖ μοι χρῆναι ἐᾶν · εἰκὸς δὲ μάλιστα ἡμᾶς εὑρεῖν τὰ ὀρθῶς κείμενα περὶ τὰ ἀεὶ ὄντα καὶ πεφυκότα . ἐσπουδάσθαι γὰρ ἐνταῦθα μάλιστα πρέπει τὴν θέσιν τῶν ὀνομάτων · ἴσως δʼ ἔνια αὐτῶν καὶ ὑπὸ θειοτέρας δυνάμεως ἢ τῆς τῶν ἀνθρώπων ἐτέθη . δοκεῖς μοι καλῶς λέγειν , ὦ Σώκρατες . ἆρʼ οὖν οὐ δίκαιον ἀπὸ τῶν θεῶν ἄρχεσθαι , σκοπουμένους πῇ ποτε αὐτὸ τοῦτο τὸ ὄνομα οἱ θεοὶ ὀρθῶς ἐκλήθησαν ; εἰκός γε . τοιόνδε τοίνυν ἔγωγε ὑποπτεύω · φαίνονταί μοι οἱ πρῶτοι τῶν ἀνθρώπων τῶν περὶ τὴν Ἑλλάδα τούτους μόνους ἡγεῖσθαι οὕσπερ νῦν πολλοὶ τῶν βαρβάρων , ἥλιον καὶ σελήνην καὶ γῆν καὶ ἄστρα καὶ οὐρανόν · ἅτε οὖν αὐτὰ ὁρῶντες πάντα ἀεὶ ἰόντα δρόμῳ καὶ θέοντα , ἀπὸ ταύτης τῆς φύσεως τῆς τοῦ δαήμονες θεοὺς αὐτοὺς ἐπονομάσαι · ὕστερον δὲ κατανοοῦντες τοὺς ἄλλους πάντας ἤδη τούτῳ τῷ ὀνόματι προσαγορεύειν . ἔοικέ τι ὃ λέγω τῷ ἀληθεῖ ἢ οὐδέν ; πάνυ μὲν οὖν ἔοικεν . τί οὖν ἂν μετὰ τοῦτο σκοποῖμεν ; δῆλον δὴ ὅτι δαίμονας . καὶ ὡς ἀληθῶς , ὦ Ἑρμόγενες , τί ἄν ποτε νοοῖ τὸ ὄνομα οἱ δαίμονες ; σκέψαι ἄν τί σοι δόξω εἰπεῖν . λέγε μόνον . οἶσθα οὖν τίνας φησὶν Ἡσίοδος εἶναι τοὺς δαίμονας ; οὐκ ἐννοῶ . οὐδὲ ὅτι χρυσοῦν γένος τὸ πρῶτόν φησιν γενέσθαι τῶν ἀνθρώπων ; οἶδα τοῦτό γε .
Lemmas: ἀλλά ἐγώ μέν συγχωρέω · πάνυ γάρ ἄν ἡδύς ὁ ἐπίλοιπος περί ὁ ὄνομα ἀκούω . ἀλλά χρή οὕτως ποιέω . πόθεν οὖν βούλομαι ἄρχω διασκοπέω , ἐπειδή εἰς τύπος τις ἐμβαίνω , ἵνα οἶδα εἰ ἄρα ἐγώ ἐπιμαρτυρέω αὐτός ὁ ὄνομα μή πάνυ ἀπό ὁ αὐτόματος οὕτως ἕκαστος κεῖμαι , ἀλλά ἔχω τις ὀρθότης ; ὁ μέν οὖν ὁ ἥρως καί ἄνθρωπος λέγω ὄνομα ἴσως ἄν ἐγώ ἐξαπατάω · πολύς μέν γάρ αὐτός κεῖμαι κατά πρόγονος ἐπωνυμία , οὐδείς προσήκω ἔνιοι , ὥσπερ κατά ἀρχή λέγω , πολύς δέ ὥσπερ εὔχομαι τίθημι , οἷος Εὐτυχίδης καί Σωσίας καί Θεόφιλος καί ἄλλος πολύς . ὁ μέν οὖν τοιοῦτος δοκέω ἐγώ χρή ἐάω · ἔοικα δέ μάλα ἐγώ εὑρίσκω ὁ ὀρθός κεῖμαι περί ὁ ἀεί εἰμί καί φύω . σπουδάζω γάρ ἐνταῦθα μάλα πρέπω ὁ θέσις ὁ ὄνομα · ἴσως δέ ἔνιοι αὐτός καί ὑπό θεῖος δύναμις ἤ ὁ ὁ ἄνθρωπος τίθημι . δοκέω ἐγώ καλός λέγω , ὦ Σωκράτης . ἆρα οὖν οὐ δίκαιος ἀπό ὁ θεός ἄρχω , σκοπέω πῇ ποτέ αὐτός οὗτος ὁ ὄνομα ὁ θεός ὀρθός καλέω ; ἔοικα γε . τοιόσδε τοίνυν ἐγώ ὑποπτεύω · φαίνω ἐγώ ὁ πρῶτος ὁ ἄνθρωπος ὁ περί ὁ Ἑλλάς οὗτος μόνος ἡγέομαι ὅς νῦν πολύς ὁ βάρβαρος , ἥλιος καί σελήνη καί γῆ καί ἄστρον καί οὐρανός · ἅτε οὖν αὐτός ὁράω πᾶς ἀεί ἔρχομαι δρόμος καί θέω , ἀπό οὗτος ὁ φύσις ὁ ὁ δαήμων θεός αὐτός ἐπονομάζω · ὕστερον δέ κατανοέω ὁ ἄλλος πᾶς ἤδη οὗτος ὁ ὄνομα προσαγορεύω . ἔοικα τις ὅς λέγω ὁ ἀληθής ἤ οὐδείς ; πάνυ μέν οὖν ἔοικα . τίς οὖν ἄν μετά οὗτος σκοπέω ; δῆλος δή ὅτι δαίμων . καί ὡς ἀληθής , ὦ Ἑρμογένης , τίς ἄν ποτέ νοέω ὁ ὄνομα ὁ δαίμων ; σκοπέω ἐάν τίς σύ δοκέω λέγω . λέγω μόνος . οἶδα οὖν τίς φημί Ἡσίοδος εἰμί ὁ δαίμων ; οὐ ἐννοέω . οὐδέ ὅτι χρύσεος γένος ὁ πρῶτος φημί γίγνομαι ὁ ἄνθρωπος ; οἶδα οὗτος γε .