plato-philosophy.cratylus 421
ἐρωτῶ δὴ τὰ μέγιστα καὶ τὰ κάλλιστα , τήν τε ἀλήθειαν καὶ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ὂν καὶ αὐτὸ τοῦτο περὶ ὧν νῦν ὁ λόγος ἡμῖν ἐστιν , ὄνομα , διʼ ὅτι τὸ ὄνομα ἔχει . μαίεσθαι οὖν καλεῖς τι ; ἔγωγε , τό γε ζητεῖν . ἔοικε τοίνυν ἐκ λόγου ὀνόματι συγκεκροτημένῳ , λέγοντος ὅτι τοῦτʼ ἔστιν ὄν , οὗ τυγχάνει ζήτημα ὄν , ὄνομα . μᾶλλον δὲ ἂν αὐτὸ γνοίης ἐν ᾧ λέγομεν τὸ ὀνομαστόν · ἐνταῦθα γὰρ σαφῶς λέγει τοῦτο εἶναι ὂν οὗ μάσμα ἐστίν . ἡ δʼ ἀλήθεια , καὶ τοῦτο τοῖς ἄλλοις ἔοικε · ἡ γὰρ θεία τοῦ ὄντος φορὰ ἔοικε προσειρῆσθαι τούτῳ τῷ ῥήματι , τῇ ἀληθείᾳ , ὡς θεία οὖσα ἄλη . τὸ δὲ ψεῦδος τοὐναντίον τῇ φορᾷ · πάλιν γὰρ αὖ λοιδορούμενον ἥκει τὸ ἰσχόμενον καὶ τὸ ἀναγκαζόμενον ἡσυχάζειν , ἀπείκασται δὲ τοῖς καθεύδουσι · τὸ ψεῖ δὲ προσγενόμενον ἐπικρύπτει τὴν βούλησιν τοῦ ὀνόματος . τὸ δὲ ὂν καὶ ἡ οὐσία ὁμολογεῖ τῷ ἀληθεῖ , τὸ ἰῶτα ἀπολαβόν · ἰὸν γὰρ σημαίνει , καὶ τὸ οὐκ ὂν αὖ , ὥς τινες καὶ ὀνομάζουσιν αὐτό , οὐκ ἰόν . ταῦτα μέν μοι δοκεῖς , ὦ Σώκρατες , ἀνδρείως πάνυ διακεκροτηκέναι · εἰ δέ τίς σε ἔροιτο τοῦτο τὸ ἰὸν καὶ τὸ ῥέον καὶ τὸ δοῦν , τίνα ἔχει ὀρθότητα ταῦτα τὰ ὀνόματα — τί ἂν αὐτῷ ἀποκριναίμεθα ; λέγεις ; ἦ γάρ ; πάνυ μὲν οὖν . ἓν μὲν τοίνυν ἄρτι που ἐπορισάμεθα ὥστε δοκεῖν τὶ λέγειν ἀποκρινόμενοι . τὸ ποῖον τοῦτο ; φάναι , ὃ ἂν μὴ γιγνώσκωμεν , βαρβαρικόν τι τοῦτʼ εἶναι . εἴη μὲν οὖν ἴσως ἄν τι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοιοῦτον αὐτῶν , εἴη δὲ κἂν ὑπὸ παλαιότητος τὰ πρῶτα τῶν ὀνομάτων ἀνεύρετα εἶναι · διὰ γὰρ τὸ πανταχῇ στρέφεσθαι τὰ ὀνόματα , οὐδὲν θαυμαστὸν εἰ ἡ παλαιὰ φωνὴ πρὸς τὴν νυνὶ βαρβαρικῆς μηδὲν διαφέρει . καὶ οὐδέν γε ἀπὸ τρόπου λέγεις . λέγω γὰρ οὖν εἰκότα . οὐ μέντοι μοι δοκεῖ προφάσεις ἀγὼν δέχεσθαι , ἀλλὰ προθυμητέον ταῦτα διασκέψασθαι . ἐνθυμηθῶμεν δέ , εἴ τις ἀεί , διʼ ὧν ἂν λέγηται τὸ ὄνομα , ἐκεῖνα ἀνερήσεται τὰ ῥήματα , καὶ αὖθις αὖ διʼ ὧν ἂν τὰ ῥήματα λεχθῇ , ἐκεῖνα πεύσεται , καὶ τοῦτο μὴ παύσεται ποιῶν , ἆρʼ οὐκ ἀνάγκη τελευτῶντα ἀπειπεῖν τὸν ἀποκρινόμενον ;
Lemmas: ἐρωτάω δή ὁ μέγας καί ὁ καλός , ὁ τε ἀλήθεια καί ὁ ψεῦδος καί ὁ εἰμί καί αὐτός οὗτος περί ὅς νῦν ὁ λόγος ἐγώ εἰμί , ὄνομα , διά ὅστις ὁ ὄνομα ἔχω . μαίομαι οὖν καλέω τις ; ἐγώ , ὁ γε ζητέω . ἔοικα τοίνυν ἐκ λόγος ὄνομα συγκροτέω , λέγω ὅτι οὗτος εἰμί εἰμί , ὅς τυγχάνω ζήτημα εἰμί , ὄνομα . μάλα δέ ἄν αὐτός γιγνώσκω ἐν ὅς λέγω ὁ ὀνομαστός · ἐνταῦθα γάρ σαφής λέγω οὗτος εἰμί εἰμί ὅς μάσμα εἰμί . ὁ δέ ἀλήθεια , καί οὗτος ὁ ἄλλος ἔοικα · ὁ γάρ θεῖος ὁ εἰμί φορά ἔοικα προσλέγω οὗτος ὁ ῥῆμα , ὁ ἀλήθεια , ὡς θεῖος εἰμί ἄλη . ὁ δέ ψεῦδος ἐναντίος ὁ φορά · πάλιν γάρ αὖ λοιδορέω ἥκω ὁ ἴσχω καί ὁ ἀναγκάζω ἡσυχάζω , ἀπεικάζω δέ ὁ καθεύδω · ὁ ψεῖ δέ προσγίγνομαι ἐπικρύπτω ὁ βούλησις ὁ ὄνομα . ὁ δέ εἰμί καί ὁ οὐσία ὁμολογέω ὁ ἀληθής , ὁ ἰῶτα ἀπολαμβάνω · ἰός γάρ σημαίνω , καί ὁ οὐ εἰμί αὖ , ὡς τις καί ὀνομάζω αὐτός , οὐ ἰός . οὗτος μέν ἐγώ δοκέω , ὦ Σωκράτης , ἀνδρεῖος πάνυ διακροτέω · εἰ δέ τίς σύ ἔρομαι οὗτος ὁ ἰός καί ὁ ῥέω καί ὁ δέω , τίς ἔχω ὀρθότης οὗτος ὁ ὄνομα — τίς ἄν αὐτός ἀποκρίνω ; λέγω ; ἦ γάρ ; πάνυ μέν οὖν . εἷς μέν τοίνυν ἄρτι που πορίζω ὥστε δοκέω τίς λέγω ἀποκρίνω . ὁ ποῖος οὗτος ; φημί , ὅς ἄν μή γιγνώσκω , βαρβαρικός τις οὗτος εἰμί . εἰμί μέν οὖν ἴσως ἄν τις ὁ ἀλήθεια καί τοιοῦτος αὐτός , εἰμί δέ ἄν ὑπό παλαιότης ὁ πρῶτος ὁ ὄνομα ἀνεύρετος εἰμί · διά γάρ ὁ πανταχῇ στρέφω ὁ ὄνομα , οὐδείς θαυμαστός εἰ ὁ παλαιός φωνή πρός ὁ νυνί βαρβαρικός μηδείς διαφέρω . καί οὐδείς γε ἀπό τρόπος λέγω . λέγω γάρ οὖν ἔοικα . οὐ μέντοι ἐγώ δοκέω πρόφασις ἀγών δέχομαι , ἀλλά προθυμητέον οὗτος διασκοπέω . ἐνθυμέομαι δέ , εἰ τις ἀεί , διά ὅς ἄν λέγω ὁ ὄνομα , ἐκεῖνος ἀνέρομαι ὁ ῥῆμα , καί αὖθις αὖ διά ὅς ἄν ὁ ῥῆμα λέγω , ἐκεῖνος πυνθάνομαι , καί οὗτος μή παύω ποιέω , ἆρα οὐ ἀνάγκη τελευτάω ἀπολέγω ὁ ἀποκρίνω ;