plato-philosophy.cratylus 419
ἀλλʼ οὐκ ἐὰν τῷ ἀρχαίῳ ὀνόματι χρῇ , ὃ πολὺ μᾶλλον εἰκός ἐστιν ὀρθῶς κεῖσθαι ἢ τὸ νῦν , ἀλλʼ ὁμολογήσει τοῖς πρόσθεν ἀγαθοῖς , ἐὰν ἀντὶ τοῦ εἶ τὸ ἰῶτα ἀποδιδῷς , ὥσπερ τὸ παλαιόν · διϊὸν γὰρ αὖ σημαίνει , ἀλλʼ οὐ δέον , τἀγαθόν , ὅπερ δὴ ἐπαινεῖ . καὶ οὕτω οὐκ ἐναντιοῦται αὐτὸς αὑτῷ ὁ τὰ ὀνόματα τιθέμενος , ἀλλὰ δέον καὶ ὠφέλιμον καὶ λυσιτελοῦν καὶ κερδαλέον καὶ ἀγαθὸν καὶ συμφέρον καὶ εὔπορον τὸ αὐτὸ φαίνεται , ἑτέροις ὀνόμασι σημαῖνον τὸ διακοσμοῦν καὶ ἰὸν πανταχοῦ ἐγκεκωμιασμένον , τὸ δὲ ἴσχον καὶ δοῦν ψεγόμενον . καὶ δὴ καὶ τὸ ζημιῶδες , ἐὰν κατὰ τὴν ἀρχαίαν φωνὴν ἀποδῷς ἀντὶ τοῦ ζῆτα δέλτα , φανεῖταί σοι κεῖσθαι τὸ ὄνομα ἐπὶ τῷ δοῦντι τὸ ἰόν , ἐπονομασθὲν δημιῶδες . τί δὲ δὴ ἡδονὴ καὶ λύπη καὶ ἐπιθυμία καὶ τὰ τοιαῦτα , ὦ Σώκρατες ; οὐ πάνυ χαλεπά μοι φαίνεται , ὦ Ἑρμόγενες . ἥ τε γὰρ ἡδονή , ἡ πρὸς τὴν ὄνησιν ἔοικε τείνουσα πρᾶξις τοῦτο ἔχειν τὸ ὄνομα—τὸ δέλτα δὲ ἔγκειται , ὥστε ἡδονὴ ἀντὶ ἡονῆς καλεῖται—ἥ τε λύπη ἀπὸ τῆς διαλύσεως τοῦ σώματος ἔοικεν ἐπωνομάσθαι ἣν ἐν τούτῳ τῷ πάθει ἴσχει τὸ σῶμα . καὶ ἥ γε ἀνία τὸ ἐμποδίζον τοῦ ἰέναι . ἡ δὲ ἀλγηδὼν ξενικόν τι φαίνεταί μοι ἀπὸ τοῦ ἀλγεινοῦ ὠνομασμένον . ὀδύνη δὲ ἀπὸ τῆς ἐνδύσεως τῆς λύπης κεκλημένῃ ἔοικεν . ἀχθηδὼν δὲ καὶ παντὶ δῆλον ἀπεικασμένον τὸ ὄνομα τῷ τῆς φορᾶς βάρει . χαρὰ δὲ τῇ διαχύσει καὶ εὐπορίᾳ τῆς ῥοῆς τῆς ψυχῆς ἔοικε κεκλημένῃ . τέρψις δὲ ἀπὸ τοῦ τερπνοῦ · τὸ δὲ τερπνὸν ἀπὸ τῆς διὰ τῆς ψυχῆς ἕρψεως πνοῇ ἀπεικασθὲν κέκληται , ἐν δίκῃ μὲν ἂν ἕρπνουν καλούμενον , ὑπὸ χρόνου δὲ τερπνὸν παρηγμένον . εὐφροσύνη δὲ οὐδὲν προσδεῖται τοῦ διότι ῥηθῆναι · παντὶ γὰρ δῆλον ὅτι ἀπὸ τοῦ εὖ τοῖς πράγμασι τὴν ψυχὴν συμφέρεσθαι τοῦτο ἔλαβε τὸ ὄνομα , εὐφεροσύνην τό γε δίκαιον · ὅμως δὲ αὐτὸ καλοῦμεν εὐφροσύνην . οὐδʼ ἐπιθυμία χαλεπόν · τῇ γὰρ ἐπὶ τὸν θυμὸν ἰούσῃ δυνάμει δῆλον ὅτι τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα . θυμὸς δὲ ἀπὸ τῆς θύσεως καὶ ζέσεως τῆς ψυχῆς ἔχοι ἂν τοῦτο τὸ ὄνομα .
Lemmas: ἀλλά οὐ ἐάν ὁ ἀρχαῖος ὄνομα χράω , ὅς πολύς μάλα ἔοικα εἰμί ὀρθός κεῖμαι ἤ ὁ νῦν , ἀλλά ὁμολογέω ὁ πρόσθεν ἀγαθός , ἐάν ἀντί ὁ εἰμί ὁ ἰῶτα ἀποδίδωμι , ὥσπερ ὁ παλαιός · δίειμι γάρ αὖ σημαίνω , ἀλλά οὐ δέω , ἀγαθός , ὅς δή ἐπαινέω . καί οὕτως οὐ ἐναντιόομαι αὐτός ἑαυτοῦ ὁ ὁ ὄνομα τίθημι , ἀλλά δέω καί ὠφέλιμος καί λυσιτελέω καί κερδαλέος καί ἀγαθός καί συμφέρω καί εὔπορος ὁ αὐτός φαίνω , ἕτερος ὄνομα σημαίνω ὁ διακοσμέω καί ἔρχομαι πανταχοῦ ἐγκωμιάζω , ὁ δέ ἴσχω καί δέω ψέγω . καί δή καί ὁ ζημιώδης , ἐάν κατά ὁ ἀρχαῖος φωνή ἀποδίδωμι ἀντί ὁ ζῆτα δέλτα , φαίνω σύ κεῖμαι ὁ ὄνομα ἐπί ὁ δέω ὁ ἰός , ἐπονομάζω δημιώδης . τίς δέ δή ἡδονή καί λύπη καί ἐπιθυμία καί ὁ τοιοῦτος , ὦ Σωκράτης ; οὐ πάνυ χαλεπός ἐγώ φαίνω , ὦ Ἑρμογένης . ὁ τε γάρ ἡδονή , ὁ πρός ὁ ὄνησις ἔοικα τείνω πρᾶξις οὗτος ἔχω ὁ ὄνομα δέλτα δέ ἔγκειμαι , ὥστε ἡδονή ἀντί ἡονή καλέω τε λύπη ἀπό ὁ διάλυσις ὁ σῶμα ἔοικα ἐπονομάζω ὅς ἐν οὗτος ὁ πάθος ἴσχω ὁ σῶμα . καί ὁ γε ἀνία ὁ ἐμποδίζω ὁ ἔρχομαι . ὁ δέ ἀλγηδών ξενικός τις φαίνω ἐγώ ἀπό ὁ ἀλγεινός ὀνομάζω . ὀδύνη δέ ἀπό ὁ ἔνδυσις ὁ λύπη καλέω ἔοικα . ἀχθηδών δέ καί πᾶς δῆλος ἀπεικάζω ὁ ὄνομα ὁ ὁ φορά βάρος . χαρά δέ ὁ διάχυσις καί εὐπορία ὁ ῥοή ὁ ψυχή ἔοικα καλέω . τέρψις δέ ἀπό ὁ τερπνός · ὁ δέ τερπνός ἀπό ὁ διά ὁ ψυχή ἕρψις πνοή ἀπεικάζω καλέω , ἐν δίκη μέν ἄν ἕρπνουν καλέω , ὑπό χρόνος δέ τερπνός παράγω . εὐφροσύνη δέ οὐδείς προσδέω ὁ διότι λέγω · πᾶς γάρ δῆλος ὅτι ἀπό ὁ εὖ ὁ πρᾶγμα ὁ ψυχή συμφέρω οὗτος λαμβάνω ὁ ὄνομα , εὐφεροσύνη ὁ γε δίκαιος · ὅμως δέ αὐτός καλέω εὐφροσύνη . οὐδέ ἐπιθυμία χαλεπός · ὁ γάρ ἐπί ὁ θυμός ἔρχομαι δύναμις δῆλος ὅτι οὗτος καλέω ὁ ὄνομα . θυμός δέ ἀπό ὁ θύσις καί ζέσις ὁ ψυχή ἔχω ἄν οὗτος ὁ ὄνομα .