plato-philosophy.charmides 162
τί οὖν ; ἦν δʼ ἐγώ , δοκεῖ ἄν σοι πόλις εὖ οἰκεῖσθαι ὑπὸ τούτου τοῦ νόμου τοῦ κελεύοντος τὸ ἑαυτοῦ ἱμάτιον ἕκαστον ὑφαίνειν καὶ πλύνειν , καὶ ὑποδήματα σκυτοτομεῖν , καὶ λήκυθον καὶ στλεγγίδα καὶ τἆλλα πάντα κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον , τῶν μὲν ἀλλοτρίων μὴ ἅπτεσθαι , τὰ δὲ ἑαυτοῦ ἕκαστον ἐργάζεσθαί τε καὶ πράττειν ; οὐκ ἔμοιγε δοκεῖ , ἦ δʼ ὅς . ἀλλὰ μέντοι , ἔφην ἐγώ , σωφρόνως γε οἰκοῦσα εὖ ἂν οἰκοῖτο . πῶς δʼ οὔκ ; ἔφη . οὐκ ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , τὸ τὰ τοιαῦτά τε καὶ οὕτω τὰ αὑτοῦ πράττειν σωφροσύνη ἂν εἴη . οὐ φαίνεται . ἠινίττετο ἄρα , ὡς ἔοικεν , ὅπερ ἄρτι ἐγὼ ἔλεγον , ὁ λέγων τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν σωφροσύνην εἶναι · οὐ γάρ που οὕτω γε ἦν εὐήθης . ἤ τινος ἠλιθίου ἤκουσας τουτὶ λέγοντος , ὦ Χαρμίδη ; ἥκιστά γε , ἔφη , ἐπεί τοι καὶ πάνυ ἐδόκει σοφὸς εἶναι . παντὸς τοίνυν μᾶλλον , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , αἴνιγμα αὐτὸ προύβαλεν , ὡς ὂν χαλεπὸν τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν γνῶναι ὅτι ποτε ἔστιν . ἴσως , ἔφη . τί οὖν ἂν εἴη ποτὲ τὸ τὰ αὑτοῦ πράττειν ; ἔχεις εἰπεῖν ; οὐκ οἶδα μὰ Δία ἔγωγε , ἦ δʼ ὅς · ἀλλʼ ἴσως οὐδὲν κωλύει μηδὲ τὸν λέγοντα μηδὲν εἰδέναι ὅτι ἐνόει . καὶ ἅμα ταῦτα λέγων ὑπεγέλα τε καὶ εἰς τὸν Κριτίαν ἀπέβλεπεν . καὶ ὁ Κριτίας δῆλος μὲν ἦν καὶ πάλαι ἀγωνιῶν καὶ φιλοτίμως πρός τε τὸν Χαρμίδην καὶ πρὸς τοὺς παρόντας ἔχων , μόγις δʼ ἑαυτὸν ἐν τῷ πρόσθεν κατέχων τότε οὐχ οἷός τε ἐγένετο · δοκεῖ γάρ μοι παντὸς μᾶλλον ἀληθὲς εἶναι , ὃ ἐγὼ ὑπέλαβον , τοῦ Κριτίου ἀκηκοέναι τὸν Χαρμίδην ταύτην τὴν ἀπόκρισιν περὶ τῆς σωφροσύνης . ὁ μὲν οὖν Χαρμίδης βουλόμενος μὴ αὐτὸς ὑπέχειν λόγον ἀλλʼ ἐκεῖνον τῆς ἀποκρίσεως , ὑπεκίνει αὐτὸν ἐκεῖνον , καὶ ἐνεδείκνυτο ὡς ἐξεληλεγμένος εἴη · ὁ δʼ οὐκ ἠνέσχετο , ἀλλά μοι ἔδοξεν ὀργισθῆναι αὐτῷ ὥσπερ ποιητὴς ὑποκριτῇ κακῶς διατιθέντι τὰ ἑαυτοῦ ποιήματα . ὥστʼ ἐμβλέψας αὐτῷ εἶπεν , οὕτως οἴει , ὦ Χαρμίδη , εἰ σὺ μὴ οἶσθα ὅτι ποτʼ ἐνόει ὃς ἔφη σωφροσύνην εἶναι τὸ τὰ ἑαυτοῦ πράττειν , οὐδὲ δὴ ἐκεῖνον εἰδέναι ; ἀλλʼ , ὦ βέλτιστε , ἔφην ἐγώ , Κριτία , τοῦτον μὲν οὐδὲν θαυμαστὸν ἀγνοεῖν τηλικοῦτον ὄντα · σὲ δέ που εἰκὸς εἰδέναι καὶ ἡλικίας ἕνεκα καὶ ἐπιμελείας . εἰ οὖν συγχωρεῖς τοῦτʼ εἶναι σωφροσύνην ὅπερ οὑτοσὶ λέγει καὶ παραδέχῃ τὸν λόγον , ἔγωγε πολὺ ἂν ἥδιον μετὰ σοῦ σκοποίμην εἴτʼ ἀληθὲς εἴτε μὴ τὸ λεχθέν . ἀλλὰ πάνυ συγχωρῶ , ἔφη , καὶ παραδέχομαι . καλῶς γε σὺ τοίνυν , ἦν δʼ ἐγώ , ποιῶν . καί μοι λέγε , ἦ καὶ ἃ νυνδὴ ἠρώτων ἐγὼ συγχωρεῖς , τοὺς δημιουργοὺς πάντας ποιεῖν τι ; ἔγωγε .
Lemmas: τίς οὖν ; εἰμί δέ ἐγώ , δοκέω ἄν σύ πόλις εὖ οἰκέω ὑπό οὗτος ὁ νόμος ὁ κελεύω ὁ ἑαυτοῦ ἱμάτιον ἕκαστος ὑφαίνω καί πλύνω , καί ὑπόδημα σκυτοτομέω , καί λήκυθος καί στλεγγίς καί ἄλλος πᾶς κατά ὁ αὐτός λόγος , ὁ μέν ἀλλότριος μή ἅπτω , ὁ δέ ἑαυτοῦ ἕκαστος ἐργάζομαι τε καί πράσσω ; οὐ ἐγώ δοκέω , ἠμί δέ ὅς . ἀλλά μέντοι , φημί ἐγώ , σώφρων γε οἰκέω εὖ ἄν οἰκέω . πῶς δέ οὐ ; φημί . οὐ ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , ὁ ὁ τοιοῦτος τε καί οὕτως ὁ ἑαυτοῦ πράσσω σωφροσύνη ἄν εἰμί . οὐ φαίνω . αἰνίσσομαι ἄρα , ὡς ἔοικα , ὅς ἄρτι ἐγώ λέγω , ὁ λέγω ὁ ὁ ἑαυτοῦ πράσσω σωφροσύνη εἰμί · οὐ γάρ που οὕτως γε εἰμί εὐήθης . ἤ τις ἠλίθιος ἀκούω οὗτος λέγω , ὦ Χαρμίδης ; ἦκα γε , φημί , ἐπεί τοι καί πάνυ δοκέω σοφός εἰμί . πᾶς τοίνυν μάλα , ὡς ἐγώ δοκέω , αἴνιγμα αὐτός προβάλλω , ὡς εἰμί χαλεπός ὁ ὁ ἑαυτοῦ πράσσω γιγνώσκω ὅστις ποτέ εἰμί . ἴσως , φημί . τίς οὖν ἄν εἰμί ποτέ ὁ ὁ ἑαυτοῦ πράσσω ; ἔχω λέγω ; οὐ οἶδα μά Ζεύς ἐγώ , ἠμί δέ ὅς · ἀλλά ἴσως οὐδείς κωλύω μηδέ ὁ λέγω μηδείς οἶδα ὅτι νοέω . καί ἅμα οὗτος λέγω ὑπογελάω τε καί εἰς ὁ Κριτίας ἀποβλέπω . καί ὁ Κριτίας δῆλος μέν εἰμί καί πάλαι ἀγωνιάω καί φιλότιμος πρός τε ὁ Χαρμίδης καί πρός ὁ πάρειμι ἔχω , μόγις δέ ἑαυτοῦ ἐν ὁ πρόσθεν κατέχω τότε οὐ οἷος τε γίγνομαι · δοκέω γάρ ἐγώ πᾶς μάλα ἀληθής εἰμί , ὅς ἐγώ ὑπολαμβάνω , ὁ Κριτίας ἀκούω ὁ Χαρμίδης οὗτος ὁ ἀπόκρισις περί ὁ σωφροσύνη . ὁ μέν οὖν Χαρμίδης βούλομαι μή αὐτός ὑπέχω λόγος ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ἀπόκρισις , ὑποκινέω αὐτός ἐκεῖνος , καί ἐνδείκνυμι ὡς ἐξελέγχω εἰμί · ὁ δέ οὐ ἀνέχω , ἀλλά ἐγώ δοκέω ὀργίζω αὐτός ὥσπερ ποιητής ὑποκριτής κακός διατίθημι ὁ ἑαυτοῦ ποίημα . ὥστε ἐμβλέπω αὐτός λέγω , οὕτως οἴομαι , ὦ Χαρμίδης , εἰ σύ μή οἶδα ὅτι ποτέ νοέω ὅς φημί σωφροσύνη εἰμί ὁ ὁ ἑαυτοῦ πράσσω , οὐδέ δή ἐκεῖνος οἶδα ; ἀλλά , ὦ ἀγαθός , φημί ἐγώ , Κριτίας , οὗτος μέν οὐδείς θαυμαστός ἀγνοέω τηλικοῦτος εἰμί · σύ δέ που ἔοικα οἶδα καί ἡλικία ἕνεκα καί ἐπιμέλεια . εἰ οὖν συγχωρέω οὗτος εἰμί σωφροσύνη ὅς οὗτος λέγω καί παραδέχομαι ὁ λόγος , ἐγώ πολύς ἄν ἡδύς μετά σύ σκοπέω εἴτε ἀληθής εἴτε μή ὁ λέγω . ἀλλά πάνυ συγχωρέω , φημί , καί παραδέχομαι . καλός γε σύ τοίνυν , εἰμί δέ ἐγώ , ποιέω . καί ἐγώ λέγω , ἦ καί ὅς νυνδί ἐρωτάω ἐγώ συγχωρέω , ὁ δημιουργός πᾶς ποιέω τις ; ἐγώ .