plato-philosophy.charmides 157
πάντα γὰρ ἔφη ἐκ τῆς ψυχῆς ὡρμῆσθαι καὶ τὰ κακὰ καὶ τὰ ἀγαθὰ τῷ σώματι καὶ παντὶ τῷ ἀνθρώπῳ , καὶ ἐκεῖθεν ἐπιρρεῖν ὥσπερ ἐκ τῆς κεφαλῆς ἐπὶ τὰ ὄμματα · δεῖν οὖν ἐκεῖνο καὶ πρῶτον καὶ μάλιστα θεραπεύειν , εἰ μέλλει καὶ τὰ τῆς κεφαλῆς καὶ τὰ τοῦ ἄλλου σώματος καλῶς ἔχειν . θεραπεύεσθαι δὲ τὴν ψυχὴν ἔφη , ὦ μακάριε , ἐπῳδαῖς τισιν , τὰς δʼ ἐπῳδὰς ταύτας τοὺς λόγους εἶναι τοὺς καλούς · ἐκ δὲ τῶν τοιούτων λόγων ἐν ταῖς ψυχαῖς σωφροσύνην ἐγγίγνεσθαι , ἧς ἐγγενομένης καὶ παρούσης ῥᾴδιον ἤδη εἶναι τὴν ὑγίειαν καὶ τῇ κεφαλῇ καὶ τῷ ἄλλῳ σώματι πορίζειν . διδάσκων οὖν με τό τε φάρμακον καὶ τὰς ἐπῳδάς , ὅπως , ἔφη , τῷ φαρμάκῳ τούτῳ μηδείς σε πείσει τὴν αὑτοῦ κεφαλὴν θεραπεύειν , ὃς ἂν μὴ τὴν ψυχὴν πρῶτον παράσχῃ τῇ ἐπῳδῇ ὑπὸ σοῦ θεραπευθῆναι . καὶ γὰρ νῦν , ἔφη , τοῦτʼ ἔστιν τὸ ἁμάρτημα περὶ τοὺς ἀνθρώπους , ὅτι χωρὶς ἑκατέρου , σωφροσύνης τε καὶ ὑγιείας , ἰατροί τινες ἐπιχειροῦσιν εἶναι · καί μοι πάνυ σφόδρα ἐνετέλλετο μήτε πλούσιον οὕτω μηδένα εἶναι μήτε γενναῖον μήτε καλόν , ὃς ἐμὲ πείσει ἄλλως ποιεῖν . ἐγὼ οὖν—ὀμώμοκα γὰρ αὐτῷ , καί μοι ἀνάγκη πείθεσθαι—πείσομαι οὖν , καὶ σοί , ἐὰν μὲν βούλῃ κατὰ τὰς τοῦ ξένου ἐντολὰς τὴν ψυχὴν πρῶτον παρασχεῖν ἐπᾷσαι ταῖς τοῦ Θρᾳκὸς ἐπῳδαῖς , προσοίσω τὸ φάρμακον τῇ κεφαλῇ · εἰ δὲ μή , οὐκ ἂν ἔχοιμεν ὅτι ποιοῖμέν σοι , ὦ φίλε Χαρμίδη . ἀκούσας οὖν μου ὁ Κριτίας ταῦτʼ εἰπόντος , Ἕρμαιον , ἔφη , ὦ Σώκρατες , γεγονὸς ἂν εἴη ἡ τῆς κεφαλῆς ἀσθένεια τῷ νεανίσκῳ , εἰ ἀναγκασθήσεται καὶ τὴν διάνοιαν διὰ τὴν κεφαλὴν βελτίων γενέσθαι . λέγω μέντοι σοι ὅτι Χαρμίδης τῶν ἡλικιωτῶν οὐ μόνον τῇ ἰδέᾳ δοκεῖ διαφέρειν , ἀλλὰ καὶ αὐτῷ τούτῳ , οὗ σὺ φῂς τὴν ἐπῳδὴν ἔχειν · φῂς δὲ σωφροσύνης · ἦ γάρ ; πάνυ γε , ἦν δʼ ἐγώ . εὖ τοίνυν ἴσθι , ἔφη , ὅτι πάνυ πολὺ δοκεῖ σωφρονέστατος εἶναι τῶν νυνί , καὶ τἆλλα πάντα , εἰς ὅσον ἡλικίας ἥκει , οὐδενὸς χείρων ὤν . καὶ γάρ , ἦν δʼ ἐγώ , καὶ δίκαιον , ὦ Χαρμίδη , διαφέρειν σε τῶν ἄλλων πᾶσιν τοῖς τοιούτοις · οὐ γὰρ οἶμαι ἄλλον οὐδένα τῶν ἐνθάδε ῥᾳδίως ἂν ἔχειν ἐπιδεῖξαι ποῖαι δύο οἰκίαι συνελθοῦσαι εἰς ταὐτὸν τῶν Ἀθήνησιν ἐκ τῶν εἰκότων καλλίω ἂν καὶ ἀμείνω γεννήσειαν ἢ ἐξ ὧν σὺ γέγονας .
Lemmas: πᾶς γάρ φημί ἐκ ὁ ψυχή ὁρμάω καί ὁ κακός καί ὁ ἀγαθός ὁ σῶμα καί πᾶς ὁ ἄνθρωπος , καί ἐκεῖθεν ἐπιρρέω ὥσπερ ἐκ ὁ κεφαλή ἐπί ὁ ὄμμα · δέω οὖν ἐκεῖνος καί πρῶτος καί μάλα θεραπεύω , εἰ μέλλω καί ὁ ὁ κεφαλή καί ὁ ὁ ἄλλος σῶμα καλός ἔχω . θεραπεύω δέ ὁ ψυχή φημί , ὦ μακάριος , ἐπῳδή τις , ὁ δέ ἐπῳδή οὗτος ὁ λόγος εἰμί ὁ καλός · ἐκ δέ ὁ τοιοῦτος λόγος ἐν ὁ ψυχή σωφροσύνη ἐγγίγνομαι , ὅς ἐγγίγνομαι καί πάρειμι ῥᾴδιος ἤδη εἰμί ὁ ὑγίεια καί ὁ κεφαλή καί ὁ ἄλλος σῶμα πορίζω . διδάσκω οὖν ἐγώ ὁ τε φάρμακον καί ὁ ἐπῳδή , ὅπως , φημί , ὁ φάρμακον οὗτος μηδείς σύ πείθω ὁ ἑαυτοῦ κεφαλή θεραπεύω , ὅς ἄν μή ὁ ψυχή πρῶτος παρέχω ὁ ἐπῳδή ὑπό σύ θεραπεύω . καί γάρ νῦν , φημί , οὗτος εἰμί ὁ ἁμάρτημα περί ὁ ἄνθρωπος , ὅτι χωρίς ἑκάτερος , σωφροσύνη τε καί ὑγίεια , ἰατρός τις ἐπιχειρέω εἰμί · καί ἐγώ πάνυ σφόδρα ἐντέλλω μήτε πλούσιος οὕτως μηδείς εἰμί μήτε γενναῖος μήτε καλός , ὅς ἐγώ πείθω ἄλλος ποιέω . ἐγώ ὀνομάζω γάρ αὐτός , καί ἐγώ ἀνάγκη πειθεσθαι—πεισομης οὖν , καί σύ , ἐάν μέν βούλομαι κατά ὁ ὁ ξένος ἐντολή ὁ ψυχή πρῶτος παρέχω ἐπαείδω ὁ ὁ Θρᾷξ ἐπῳδή , προσφέρω ὁ φάρμακον ὁ κεφαλή · εἰ δέ μή , οὐ ἄν ἔχω ὅστις ποιέω σύ , ὦ φίλος Χαρμίδης . ἀκούω οὖν ἐγώ ὁ Κριτίας οὗτος λέγω , Ἕρμαιον , φημί , ὦ Σωκράτης , γίγνομαι ἄν εἰμί ὁ ὁ κεφαλή ἀσθένεια ὁ νεανίσκος , εἰ ἀναγκάζω καί ὁ διάνοια διά ὁ κεφαλή ἀγαθός γίγνομαι . λέγω μέντοι σύ ὅτι Χαρμίδης ὁ ἡλικιώτης οὐ μόνος ὁ ἰδέα δοκέω διαφέρω , ἀλλά καί αὐτός οὗτος , ὅς σύ φημί ὁ ἐπῳδή ἔχω · φημί δέ σωφροσύνη · ἦ γάρ ; πάνυ γε , εἰμί δέ ἐγώ . εὖ τοίνυν οἶδα , φημί , ὅτι πάνυ πολύς δοκέω σώφρων εἰμί ὁ νυνί , καί ἄλλος πᾶς , εἰς ὅσος ἡλικία ἥκω , οὐδείς κακός εἰμί . καί γάρ , εἰμί δέ ἐγώ , καί δίκαιος , ὦ Χαρμίδης , διαφέρω σύ ὁ ἄλλος πᾶς ὁ τοιοῦτος · οὐ γάρ οἴομαι ἄλλος οὐδείς ὁ ἐνθάδε ῥᾴδιος ἄν ἔχω ἐπιδείκνυμι ποῖος δύο οἰκία συνέρχομαι εἰς αὐτός ὁ Ἀθήνησι ἐκ ὁ ἔοικα καλός ἄν καί ἀγαθός γεννάω ἤ ἐκ ὅς σύ γίγνομαι .