plato-philosophy.charmides 155
καὶ πάνυ γε , ἔφη ὁ Κριτίας , ἐπεί τοι καὶ ἔστιν φιλόσοφός τε καί , ὡς δοκεῖ ἄλλοις τε καὶ ἑαυτῷ , πάνυ ποιητικός . τοῦτο μέν , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ φίλε Κριτία , πόρρωθεν ὑμῖν τὸ καλὸν ὑπάρχει ἀπὸ τῆς Σόλωνος συγγενείας . ἀλλὰ τί οὐκ ἐπέδειξάς μοι τὸν νεανίαν καλέσας δεῦρο ; οὐδὲ γὰρ ἄν που εἰ ἔτι ἐτύγχανε νεώτερος ὤν , αἰσχρὸν ἂν ἦν αὐτῷ διαλέγεσθαι ἡμῖν ἐναντίον γε σοῦ , ἐπιτρόπου τε ἅμα καὶ ἀνεψιοῦ ὄντος . ἀλλὰ καλῶς , ἔφη , λέγεις , καὶ καλοῦμεν αὐτόν . καὶ ἅμα πρὸς τὸν ἀκόλουθον , Παῖ , ἔφη , κάλει Χαρμίδην , εἰπὼν ὅτι βούλομαι αὐτὸν ἰατρῷ συστῆσαι περὶ τῆς ἀσθενείας ἧς πρῴην πρός με ἔλεγεν ὅτι ἀσθενοῖ . πρὸς οὖν ἐμὲ ὁ Κριτίας , Ἔναγχός τοι ἔφη βαρύνεσθαί τι τὴν κεφαλὴν ἕωθεν ἀνιστάμενος · ἀλλὰ τί σε κωλύει προσποιήσασθαι πρὸς αὐτὸν ἐπίστασθαί τι κεφαλῆς φάρμακον ; οὐδέν , ἦν δʼ ἐγώ · μόνον ἐλθέτω . ἀλλʼ ἥξει , ἔφη . ὃ οὖν καὶ ἐγένετο . ἧκε γάρ , καὶ ἐποίησε γέλωτα πολύν · ἕκαστος γὰρ ἡμῶν τῶν καθημένων συγχωρῶν τὸν πλησίον ἐώθει σπουδῇ , ἵνα παρʼ αὑτῷ καθέζοιτο , ἕως τῶν ἐπʼ ἐσχάτῳ καθημένων τὸν μὲν ἀνεστήσαμεν , τὸν δὲ πλάγιον κατεβάλομεν . ὁ δʼ ἐλθὼν μεταξὺ ἐμοῦ τε καὶ τοῦ Κριτίου ἐκαθέζετο . ἐνταῦθα μέντοι , ὦ φίλε , ἐγὼ ἤδη ἠπόρουν , καί μου ἡ πρόσθεν θρασύτης ἐξεκέκοπτο , ἣν εἶχον ἐγὼ ὡς πάνυ ῥᾳδίως αὐτῷ διαλεξόμενος · ἐπειδὴ δέ , φράσαντος τοῦ Κριτίου ὅτι ἐγὼ εἴην ὁ τὸ φάρμακον ἐπιστάμενος , ἐνέβλεψέν τέ μοι τοῖς ὀφθαλμοῖς ἀμήχανόν τι οἷον καὶ ἀνήγετο ὡς ἐρωτήσων , καὶ οἱ ἐν τῇ παλαίστρᾳ ἅπαντες περιέρρεον ἡμᾶς κύκλῳ κομιδῇ , τότε δή , ὦ γεννάδα , εἶδόν τε τὰ ἐντὸς τοῦ ἱματίου καὶ ἐφλεγόμην καὶ οὐκέτʼ ἐν ἐμαυτοῦ ἦν καὶ ἐνόμισα σοφώτατον εἶναι τὸν Κυδίαν τὰ ἐρωτικά , ὃς εἶπεν ἐπὶ καλοῦ λέγων παιδός , ἄλλῳ ὑποτιθέμενος , εὐλαβεῖσθαι μὴ κατέναντα λέοντος νεβρὸν ἐλθόντα μοῖραν αἱρεῖσθαι κρεῶν · αὐτὸς γάρ μοι ἐδόκουν ὑπὸ τοῦ τοιούτου θρέμματος ἑαλωκέναι . ὅμως δὲ αὐτοῦ ἐρωτήσαντος εἰ ἐπισταίμην τὸ τῆς κεφαλῆς φάρμακον , μόγις πως ἀπεκρινάμην ὅτι ἐπισταίμην . τί οὖν , ἦ δʼ ὅς , ἐστίν ; καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι αὐτὸ μὲν εἴη φύλλον τι , ἐπῳδὴ δέ τις ἐπὶ τῷ φαρμάκῳ εἴη , ἣν εἰ μέν τις ἐπᾴδοι ἅμα καὶ χρῷτο αὐτῷ , παντάπασιν ὑγιᾶ ποιοῖ τὸ φάρμακον · ἄνευ δὲ τῆς ἐπῳδῆς οὐδὲν ὄφελος εἴη τοῦ φύλλου .
Lemmas: καί πάνυ γε , φημί ὁ Κριτίας , ἐπεί τοι καί εἰμί φιλόσοφος τε καί , ὡς δοκέω ἄλλος τε καί ἑαυτοῦ , πάνυ ποιητικός . οὗτος μέν , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ φίλος Κριτίας , πρόσωθεν σύ ὁ καλός ὑπάρχω ἀπό ὁ Σόλων συγγένεια . ἀλλά τίς οὐ ἐπιδείκνυμι ἐγώ ὁ νεανίας καλέω δεῦρο ; οὐδέ γάρ ἄν που εἰ ἔτι τυγχάνω νέος εἰμί , αἰσχρός ἄν εἰμί αὐτός διαλέγω ἐγώ ἐναντίον γε σύ , ἐπίτροπος τε ἅμα καί ἀνεψιός εἰμί . ἀλλά καλός , φημί , λέγω , καί καλέω αὐτός . καί ἅμα πρός ὁ ἀκόλουθος , Παῖς , φημί , καλέω Χαρμίδης , λέγω ὅτι βούλομαι αὐτός ἰατρός συνίστημι περί ὁ ἀσθένεια ὅς πρῴην πρός ἐγώ λέγω ὅτι ἀσθενόω . πρός οὖν ἐγώ ὁ Κριτίας , Ἔναγχος σύ φημί βαρύνω τις ὁ κεφαλή ἕωθεν ἀνίστημι · ἀλλά τίς σύ κωλύω προσποιέω πρός αὐτός ἐπίσταμαι τις κεφαλή φάρμακον ; οὐδείς , εἰμί δέ ἐγώ · μόνος ἔρχομαι . ἀλλά ἥκω , φημί . ὅς οὖν καί γίγνομαι . ἵημι γάρ , καί ποιέω γέλως πολύς · ἕκαστος γάρ ἐγώ ὁ κάθημαι συγχωρέω ὁ πλησίος ὠθέω σπουδή , ἵνα παρά ἑαυτοῦ καθέζομαι , ἕως ὁ ἐπί ἔσχατος κάθημαι ὁ μέν ἀνίστημι , ὁ δέ πλάγιος καταβάλλω . ὁ δέ ἔρχομαι μεταξύ ἐγώ τε καί ὁ Κριτίας καθέζομαι . ἐνταῦθα μέντοι , ὦ φίλος , ἐγώ ἤδη ἀπορέω , καί ἐγώ ὁ πρόσθεν θρασύτης ἐκκόπτω , ὅς ἔχω ἐγώ ὡς πάνυ ῥᾴδιος αὐτός διαλέγω · ἐπειδή δέ , φράζω ὁ Κριτίας ὅτι ἐγώ εἰμί ὁ ὁ φάρμακον ἐπίσταμαι , ἐμβλέπω τε ἐγώ ὁ ὀφθαλμός ἀμήχανος τις οἷος καί ἀνάγω ὡς ἐρωτάω , καί ὁ ἐν ὁ παλαίστρα ἅπας περιρρέω ἐγώ κύκλος κομιδῇ , τότε δή , ὦ γεννάδας , ὁράω τε ὁ ἐντός ὁ ἱμάτιον καί φλέγω καί οὐκέτι ἐν ἐμαυτοῦ εἰμί καί νομίζω σοφός εἰμί ὁ Κυδίας ὁ ἐρωτικός , ὅς λέγω ἐπί καλός λέγω παῖς , ἄλλος ὑποτίθημι , εὐλαβέομαι μή κατέναντα λέων νεβρός ἔρχομαι μοῖρα αἱρέω κρέας · αὐτός γάρ ἐγώ δοκέω ὑπό ὁ τοιοῦτος θρέμμα ἁλίσκομαι . ὅμως δέ αὐτός ἐρωτάω εἰ ἐπίσταμαι ὁ ὁ κεφαλή φάρμακον , μόγις πως ἀποκρίνω ὅτι ἐπίσταμαι . τίς οὖν , ἠμί δέ ὅς , εἰμί ; καί ἐγώ λέγω ὅτι αὐτός μέν εἰμί φύλλον τις , ἐπῳδή δέ τις ἐπί ὁ φάρμακον εἰμί , ὅς εἰ μέν τις ἐπαείδω ἅμα καί χράω αὐτός , παντάπασι ὑγιής ποιέω ὁ φάρμακον · ἄνευ δέ ὁ ἐπῳδή οὐδείς ὄφελος εἰμί ὁ φύλλον .