plato-philosophy.charmides 164
καὶ οὐδέν γέ σε ἴσως κωλύει ἀληθῆ λέγειν · τόδε γε μέντοι , ἦν δʼ ἐγώ , θαυμάζω , εἰ σωφρονοῦντας ἀνθρώπους ἡγῇ σὺ ἀγνοεῖν ὅτι σωφρονοῦσιν . ἀλλʼ οὐχ ἡγοῦμαι , ἔφη . οὐκ ὀλίγον πρότερον , ἔφην ἐγώ , ἐλέγετο ὑπὸ σοῦ ὅτι τοὺς δημιουργοὺς οὐδὲν κωλύει καὶ αὖ τὰ τῶν ἄλλων ποιοῦντας σωφρονεῖν ; ἐλέγετο γάρ , ἔφη · ἀλλὰ τί τοῦτο ; οὐδέν · ἀλλὰ λέγε εἰ δοκεῖ τίς σοι ἰατρός , ὑγιᾶ τινα ποιῶν , ὠφέλιμα καὶ ἑαυτῷ ποιεῖν καὶ ἐκείνῳ ὃν ἰῷτο ; ἔμοιγε . οὐκοῦν τὰ δέοντα πράττει ὅ γε ταῦτα πράττων ; ναί . ὁ τὰ δέοντα πράττων οὐ σωφρονεῖ ; σωφρονεῖ μὲν οὖν . ἦ οὖν καὶ γιγνώσκειν ἀνάγκη τῷ ἰατρῷ ὅταν τε ὠφελίμως ἰᾶται καὶ ὅταν μή ; καὶ ἑκάστῳ τῶν δημιουργῶν ὅταν τε μέλλῃ ὀνήσεσθαι ἀπὸ τοῦ ἔργου οὗ ἂν πράττῃ καὶ ὅταν μή ; ἴσως οὔ . ἐνίοτε ἄρα , ἦν δʼ ἐγώ , ὠφελίμως πράξας ἢ βλαβερῶς ὁ ἰατρὸς οὐ γιγνώσκει ἑαυτὸν ὡς ἔπραξεν · καίτοι ὠφελίμως πράξας , ὡς ὁ σὸς λόγος , σωφρόνως ἔπραξεν . ἢ οὐχ οὕτως ἔλεγες ; ἔγωγε . οὐκοῦν , ὡς ἔοικεν , ἐνίοτε ὠφελίμως πράξας πράττει μὲν σωφρόνως καὶ σωφρονεῖ , ἀγνοεῖ δʼ ἑαυτὸν ὅτι σωφρονεῖ ; ἀλλὰ τοῦτο μέν , ἔφη , ὦ Σώκρατες , οὐκ ἄν ποτε γένοιτο , ἀλλʼ εἴ τι σὺ οἴει ἐκ τῶν ἔμπροσθεν ὑπʼ ἐμοῦ ὡμολογημένων εἰς τοῦτο ἀναγκαῖον εἶναι συμβαίνειν , ἐκείνων ἄν τι ἔγωγε μᾶλλον ἀναθείμην , καὶ οὐκ ἂν αἰσχυνθείην μὴ οὐχὶ ὀρθῶς φάναι εἰρηκέναι , μᾶλλον ἤ ποτε συγχωρήσαιμʼ ἂν ἀγνοοῦντα αὐτὸν ἑαυτὸν ἄνθρωπον σωφρονεῖν . σχεδὸν γάρ τι ἔγωγε αὐτὸ τοῦτό φημι εἶναι σωφροσύνην , τὸ γιγνώσκειν ἑαυτόν , καὶ συμφέρομαι τῷ ἐν Δελφοῖς ἀναθέντι τὸ τοιοῦτον γράμμα . καὶ γὰρ τοῦτο οὕτω μοι δοκεῖ τὸ γράμμα ἀνακεῖσθαι , ὡς δὴ πρόσρησις οὖσα τοῦ θεοῦ τῶν εἰσιόντων ἀντὶ τοῦ χαῖρε , ὡς τούτου μὲν οὐκ ὀρθοῦ ὄντος τοῦ προσρήματος , τοῦ χαίρειν , οὐδὲ δεῖν τοῦτο παρακελεύεσθαι ἀλλήλοις ἀλλὰ σωφρονεῖν . οὕτω μὲν δὴ ὁ θεὸς προσαγορεύει τοὺς εἰσιόντας εἰς τὸ ἱερὸν διαφέρον τι ἢ οἱ ἄνθρωποι , ὡς διανοούμενος ἀνέθηκεν ὁ ἀναθείς , ὥς μοι δοκεῖ · καὶ λέγει πρὸς τὸν ἀεὶ εἰσιόντα οὐκ ἄλλο τι ἢ Σωφρόνει , φησίν .
Lemmas: καί οὐδείς γε σύ ἴσως κωλύω ἀληθής λέγω · ὅδε γε μέντοι , εἰμί δέ ἐγώ , θαυμάζω , εἰ σωφρονέω ἄνθρωπος ἡγέομαι σύ ἀγνοέω ὅτι σωφρονέω . ἀλλά οὐ ἡγέομαι , φημί . οὐ ὀλίγος πρότερος , φημί ἐγώ , λέγω ὑπό σύ ὅτι ὁ δημιουργός οὐδείς κωλύω καί αὖ ὁ ὁ ἄλλος ποιέω σωφρονέω ; λέγω γάρ , φημί · ἀλλά τίς οὗτος ; οὐδείς · ἀλλά λέγω εἰ δοκέω τίς σύ ἰατρός , ὑγιής τις ποιέω , ὠφέλιμος καί ἑαυτοῦ ποιέω καί ἐκεῖνος ὅς ἰάομαι ; ἐγώ . οὐκοῦν ὁ δέω πράσσω ὅς γε οὗτος πράσσω ; ναί . ὁ ὁ δέω πράσσω οὐ σωφρονέω ; σωφρονέω μέν οὖν . ἦ οὖν καί γιγνώσκω ἀνάγκη ὁ ἰατρός ὅταν τε ὠφέλιμος ἰάομαι καί ὅταν μή ; καί ἕκαστος ὁ δημιουργός ὅταν τε μέλλω ὀνίνημι ἀπό ὁ ἔργον ὅς ἄν πράσσω καί ὅταν μή ; ἴσως οὐ . ἐνίοτε ἄρα , εἰμί δέ ἐγώ , ὠφέλιμος πράσσω ἤ βλαβερός ὁ ἰατρός οὐ γιγνώσκω ἑαυτοῦ ὡς πράσσω · καίτοι ὠφέλιμος πράσσω , ὡς ὁ σός λόγος , σώφρων πράσσω . ἤ οὐ οὕτως λέγω ; ἐγώ . οὐκοῦν , ὡς ἔοικα , ἐνίοτε ὠφέλιμος πράσσω πράσσω μέν σώφρων καί σωφρονέω , ἀγνοέω δέ ἑαυτοῦ ὅτι σωφρονέω ; ἀλλά οὗτος μέν , φημί , ὦ Σωκράτης , οὐ ἄν ποτέ γίγνομαι , ἀλλά εἰ τις σύ οἴομαι ἐκ ὁ ἔμπροσθεν ὑπό ἐγώ ὁμολογέω εἰς οὗτος ἀναγκαῖος εἰμί συμβαίνω , ἐκεῖνος ἄν τις ἐγώ μάλα ἀνατίθημι , καί οὐ ἄν αἰσχύνω μή οὐ ὀρθός φημί λέγω , μάλα ἤ ποτέ συγχωρέω ἄν ἀγνοέω αὐτός ἑαυτοῦ ἄνθρωπος σωφρονέω . σχεδόν γάρ τις ἐγώ αὐτός οὗτος φημί εἰμί σωφροσύνη , ὁ γιγνώσκω ἑαυτοῦ , καί συμφέρω ὁ ἐν Δελφοί ἀνατίθημι ὁ τοιοῦτος γράμμα . καί γάρ οὗτος οὕτως ἐγώ δοκέω ὁ γράμμα ἀνακέομαι , ὡς δή πρόσρησις εἰμί ὁ θεός ὁ εἰσέρχομαι ἀντί ὁ χαίρω , ὡς οὗτος μέν οὐ ὀρθός εἰμί ὁ πρόσρημα , ὁ χαίρω , οὐδέ δέω οὗτος παρακελεύομαι ἀλλήλων ἀλλά σωφρονέω . οὕτως μέν δή ὁ θεός προσαγορεύω ὁ εἰσέρχομαι εἰς ὁ ἱερός διαφέρω τις ἤ ὁ ἄνθρωπος , ὡς διανοέω ἀνατίθημι ὁ ἀνατίθημι , ὡς ἐγώ δοκέω · καί λέγω πρός ὁ ἀεί εἰσέρχομαι οὐ ἄλλος τις ἤ Σωφρόνης , φημί .