plato-philosophy.charmides 158
ἥ τε γὰρ πατρῴα ὑμῖν οἰκία , ἡ Κριτίου τοῦ Δρωπίδου , καὶ ὑπὸ Ἀνακρέοντος καὶ ὑπὸ Σόλωνος καὶ ὑπʼ ἄλλων πολλῶν ποιητῶν ἐγκεκωμιασμένη παραδέδοται ἡμῖν , ὡς διαφέρουσα κάλλει τε καὶ ἀρετῇ καὶ τῇ ἄλλῃ λεγομένῃ εὐδαιμονίᾳ , καὶ αὖ ἡ πρὸς μητρὸς ὡσαύτως · Πυριλάμπους γὰρ τοῦ σοῦ θείου οὐδεὶς τῶν ἐν τῇ ἠπείρῳ λέγεται καλλίων καὶ μείζων ἀνὴρ δόξαι εἶναι , ὁσάκις ἐκεῖνος ἢ παρὰ μέγαν βασιλέα ἢ παρὰ ἄλλον τινὰ τῶν ἐν τῇ ἠπείρῳ πρεσβεύων ἀφίκετο , σύμπασα δὲ αὕτη ἡ οἰκία οὐδὲν τῆς ἑτέρας ὑποδεεστέρα . ἐκ δὴ τοιούτων γεγονότα εἰκός σε εἰς πάντα πρῶτον εἶναι . τὰ μὲν οὖν ὁρώμενα τῆς ἰδέας , ὦ φίλε παῖ Γλαύκωνος , δοκεῖς μοι οὐδένα τῶν πρὸ σοῦ ἐν οὐδενὶ ὑποβεβηκέναι · εἰ δὲ δὴ καὶ πρὸς σωφροσύνην καὶ πρὸς τἆλλα κατὰ τὸν τοῦδε λόγον ἱκανῶς πέφυκας , μακάριόν σε , ἦν δʼ ἐγώ , ὦ φίλε Χαρμίδη , ἡ μήτηρ ἔτικτεν . ἔχει δʼ οὖν οὕτως . εἰ μέν σοι ἤδη πάρεστιν , ὡς λέγει Κριτίας ὅδε , σωφροσύνη καὶ εἶ σώφρων ἱκανῶς , οὐδὲν ἔτι σοι ἔδει οὔτε τῶν Ζαλμόξιδος οὔτε τῶν Ἀβάριδος τοῦ Ὑπερβορέου ἐπῳδῶν , ἀλλʼ αὐτό σοι ἂν ἤδη δοτέον εἴη τὸ τῆς κεφαλῆς φάρμακον · εἰ δʼ ἔτι τούτων ἐπιδεὴς εἶναι δοκεῖς , ἐπᾳστέον πρὸ τῆς τοῦ φαρμάκου δόσεως . αὐτὸς οὖν μοι εἰπὲ πότερον ὁμολογεῖς τῷδε καὶ φῂς ἱκανῶς ἤδη σωφροσύνης μετέχειν ἢ ἐνδεὴς εἶναι ; ἀνερυθριάσας οὖν ὁ Χαρμίδης πρῶτον μὲν ἔτι καλλίων ἐφάνη—καὶ γὰρ τὸ αἰσχυντηλὸν αὐτοῦ τῇ ἡλικίᾳ ἔπρεψεν — ἔπειτα καὶ οὐκ ἀγεννῶς ἀπεκρίνατο · εἶπεν γὰρ ὅτι οὐ ῥᾴδιον εἴη ἐν τῷ παρόντι οὔθʼ ὁμολογεῖν οὔτε ἐξάρνῳ εἶναι τὰ ἐρωτώμενα . ἐὰν μὲν γάρ , ἦ δʼ ὅς , μὴ φῶ εἶναι σώφρων , ἅμα μὲν ἄτοπον αὐτὸν καθʼ ἑαυτοῦ τοιαῦτα λέγειν , ἅμα δὲ καὶ Κριτίαν τόνδε ψευδῆ ἐπιδείξω καὶ ἄλλους πολλούς , οἷς δοκῶ εἶναι σώφρων , ὡς ὁ τούτου λόγος · ἐὰν δʼ αὖ φῶ καὶ ἐμαυτὸν ἐπαινῶ , ἴσως ἐπαχθὲς φανεῖται . ὥστε οὐκ ἔχω ὅτι σοι ἀποκρίνωμαι . καὶ ἐγὼ εἶπον ὅτι μοι εἰκότα φαίνῃ λέγειν , ὦ Χαρμίδη . καί μοι δοκεῖ , ἦν δʼ ἐγώ , κοινῇ ἂν εἴη σκεπτέον εἴτε κέκτησαι εἴτε μὴ ὃ πυνθάνομαι , ἵνα μήτε σὺ ἀναγκάζῃ λέγειν ἃ μὴ βούλει , μήτʼ αὖ ἐγὼ ἀσκέπτως ἐπὶ τὴν ἰατρικὴν τρέπωμαι . εἰ οὖν σοι φίλον , ἐθέλω σκοπεῖν μετὰ σοῦ · εἰ δὲ μή , ἐᾶν . ἀλλὰ πάντων μάλιστα , ἔφη , φίλον · ὥστε τούτου γε ἕνεκα , ὅπῃ αὐτὸς οἴει βέλτιον σκέψασθαι , ταύτῃ σκόπει . τῇδε τοίνυν , ἔφην ἐγώ , δοκεῖ μοι βελτίστη εἶναι ἡ σκέψις περὶ αὐτοῦ .
Lemmas: ὁ τε γάρ πατρῷος σύ οἰκίον , ὁ Κριτίας ὁ Δρωπίδης , καί ὑπό Ἀνακρέων καί ὑπό Σόλων καί ὑπό ἄλλος πολύς ποιητής ἐγκωμιάζω παραδίδωμι ἐγώ , ὡς διαφέρω κάλλος τε καί ἀρετή καί ὁ ἄλλος λέγω εὐδαιμονία , καί αὖ ὁ πρός μήτηρ ὡσαύτως · Πυριλάμπης γάρ ὁ σός θεῖος οὐδείς ὁ ἐν ὁ ἤπειρος λέγω καλός καί μέγας ἀνήρ δοκέω εἰμί , ὁσάκις ἐκεῖνος ἤ παρά μέγας βασιλεύς ἤ παρά ἄλλος τις ὁ ἐν ὁ ἤπειρος πρεσβεύω ἀφικνέομαι , σύμπας δέ οὗτος ὁ οἰκίον οὐδείς ὁ ἕτερος ὑποδεής . ἐκ δή τοιοῦτος γίγνομαι ἔοικα σύ εἰς πᾶς πρῶτος εἰμί . ὁ μέν οὖν ὁράω ὁ ἰδέα , ὦ φίλος παῖς Γλαύκων , δοκέω ἐγώ οὐδείς ὁ πρό σύ ἐν οὐδείς ὑποβαίνω · εἰ δέ δή καί πρός σωφροσύνη καί πρός ἄλλος κατά ὁ ὅδε λόγος ἱκανός φύω , μακάριος σύ , εἰμί δέ ἐγώ , ὦ φίλος Χαρμίδης , ὁ μήτηρ τίκτω . ἔχω δέ οὖν οὕτως . εἰ μέν σύ ἤδη πάρειμι , ὡς λέγω Κριτίας ὅδε , σωφροσύνη καί εἰμί σώφρων ἱκανός , οὐδείς ἔτι σύ δέω οὔτε ὁ Ζαλμόξις οὔτε ὁ Ἄβαρις ὁ Ὑπερβόρεος ἐπῳδή , ἀλλά αὐτός σύ ἄν ἤδη δίδωμι εἰμί ὁ ὁ κεφαλή φάρμακον · εἰ δέ ἔτι οὗτος ἐπιδεής εἰμί δοκέω , ἐπᾳστέον πρό ὁ ὁ φάρμακον δόσις . αὐτός οὖν ἐγώ λέγω πότερος ὁμολογέω ὅδε καί φημί ἱκανός ἤδη σωφροσύνη μετέχω ἤ ἐνδεής εἰμί ; ἀνερυθριάω οὖν ὁ Χαρμίδης πρῶτος μέν ἔτι καλός ἐφάνη—καὶ γάρ ὁ αἰσχυντηλός αὐτός ὁ ἡλικία πρέπω — ἔπειτα καί οὐ ἀγεννής ἀποκρίνω · λέγω γάρ ὅτι οὐ ῥᾴδιος εἰμί ἐν ὁ πάρειμι οὔτε ὁμολογέω οὔτε ἔξαρνος εἰμί ὁ ἐρωτάω . ἐάν μέν γάρ , ἠμί δέ ὅς , μή φημί εἰμί σώφρων , ἅμα μέν ἄτοπος αὐτός κατά ἑαυτοῦ τοιοῦτος λέγω , ἅμα δέ καί Κριτίας ὅδε ψευδής ἐπιδείκνυμι καί ἄλλος πολύς , ὅς δοκέω εἰμί σώφρων , ὡς ὁ οὗτος λόγος · ἐάν δέ αὖ φημί καί ἐμαυτοῦ ἐπαινέω , ἴσως ἐπαχθής φαίνω . ὥστε οὐ ἔχω ὅτι σύ ἀποκρίνω . καί ἐγώ λέγω ὅτι ἐγώ ἔοικα φαίνω λέγω , ὦ Χαρμίδης . καί ἐγώ δοκέω , εἰμί δέ ἐγώ , κοινῇ ἄν εἰμί σκοπέω εἴτε κτάομαι εἴτε μή ὅς πυνθάνομαι , ἵνα μήτε σύ ἀναγκάζω λέγω ὅς μή βούλομαι , μήτε αὖ ἐγώ ἄσκεπτος ἐπί ὁ ἰατρικός τρέπω . εἰ οὖν σύ φίλος , ἐθέλω σκοπέω μετά σύ · εἰ δέ μή , ἐάω . ἀλλά πᾶς μάλα , φημί , φίλος · ὥστε οὗτος γε ἕνεκα , ὅπῃ αὐτός οἴομαι ἀγαθός σκοπέω , ταύτῃ σκοπέω . τῇδε τοίνυν , φημί ἐγώ , δοκέω ἐγώ ἀγαθός εἰμί ὁ σκέψις περί αὐτός .