plato-philosophy.apologia-socratis 34
καὶ ἄλλους πολλοὺς ἐγὼ ἔχω ὑμῖν εἰπεῖν , ὧν τινα ἐχρῆν μάλιστα μὲν ἐν τῷ ἑαυτοῦ λόγῳ παρασχέσθαι Μέλητον μάρτυρα · εἰ δὲ τότε ἐπελάθετο , νῦν παρασχέσθω—ἐγὼ παραχωρῶ—καὶ λεγέτω εἴ τι ἔχει τοιοῦτον . ἀλλὰ τούτου πᾶν τοὐναντίον εὑρήσετε , ὦ ἄνδρες , πάντας ἐμοὶ βοηθεῖν ἑτοίμους τῷ διαφθείροντι , τῷ κακὰ ἐργαζομένῳ τοὺς οἰκείους αὐτῶν , ὥς φασι Μέλητος καὶ Ἄνυτος . αὐτοὶ μὲν γὰρ οἱ διεφθαρμένοι τάχʼ ἂν λόγον ἔχοιεν βοηθοῦντες · οἱ δὲ ἀδιάφθαρτοι , πρεσβύτεροι ἤδη ἄνδρες , οἱ τούτων προσήκοντες , τίνα ἄλλον ἔχουσι λόγον βοηθοῦντες ἐμοὶ ἀλλʼ ἢ τὸν ὀρθόν τε καὶ δίκαιον , ὅτι συνίσασι Μελήτῳ μὲν ψευδομένῳ , ἐμοὶ δὲ ἀληθεύοντι;εἶεν δή , ὦ ἄνδρες · ἃ μὲν ἐγὼ ἔχοιμʼ ἂν ἀπολογεῖσθαι , σχεδόν ἐστι ταῦτα καὶ ἄλλα ἴσως τοιαῦτα . τάχα δʼ ἄν τις ὑμῶν ἀγανακτήσειεν ἀναμνησθεὶς ἑαυτοῦ , εἰ ὁ μὲν καὶ ἐλάττω τουτουῒ τοῦ ἀγῶνος ἀγῶνα ἀγωνιζόμενος ἐδεήθη τε καὶ ἱκέτευσε τοὺς δικαστὰς μετὰ πολλῶν δακρύων , παιδία τε αὑτοῦ ἀναβιβασάμενος ἵνα ὅτι μάλιστα ἐλεηθείη , καὶ ἄλλους τῶν οἰκείων καὶ φίλων πολλούς , ἐγὼ δὲ οὐδὲν ἄρα τούτων ποιήσω , καὶ ταῦτα κινδυνεύων , ὡς ἂν δόξαιμι , τὸν ἔσχατον κίνδυνον . τάχʼ ἂν οὖν τις ταῦτα ἐννοήσας αὐθαδέστερον ἂν πρός με σχοίη καὶ ὀργισθεὶς αὐτοῖς τούτοις θεῖτο ἂν μετʼ ὀργῆς τὴν ψῆφον . εἰ δή τις ὑμῶν οὕτως ἔχει—οὐκ ἀξιῶ μὲν γὰρ ἔγωγε , εἰ δʼ οὖν—ἐπιεικῆ ἄν μοι δοκῶ πρὸς τοῦτον λέγειν λέγων ὅτι ἐμοί , ὦ ἄριστε , εἰσὶν μέν πού τινες καὶ οἰκεῖοι · καὶ γὰρ τοῦτο αὐτὸ τὸ τοῦ Ὁμήρου , οὐδʼ ἐγὼ ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρης πέφυκα ἀλλʼ ἐξ ἀνθρώπων , ὥστε καὶ οἰκεῖοί μοί εἰσι καὶ ὑεῖς γε , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , τρεῖς , εἷς μὲν μειράκιον ἤδη , δύο δὲ παιδία · ἀλλʼ ὅμως οὐδένα αὐτῶν δεῦρο ἀναβιβασάμενος δεήσομαι ὑμῶν ἀποψηφίσασθαι . τί δὴ οὖν οὐδὲν τούτων ποιήσω ; οὐκ αὐθαδιζόμενος , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , οὐδʼ ὑμᾶς ἀτιμάζων , ἀλλʼ εἰ μὲν θαρραλέως ἐγὼ ἔχω πρὸς θάνατον ἢ μή , ἄλλος λόγος , πρὸς δʼ οὖν δόξαν καὶ ἐμοὶ καὶ ὑμῖν καὶ ὅλῃ τῇ πόλει οὔ μοι δοκεῖ καλὸν εἶναι ἐμὲ τούτων οὐδὲν ποιεῖν καὶ τηλικόνδε ὄντα καὶ τοῦτο τοὔνομα ἔχοντα , εἴτʼ οὖν ἀληθὲς εἴτʼ οὖν ψεῦδος , ἀλλʼ οὖν δεδογμένον γέ ἐστί τῳ Σωκράτη διαφέρειν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων .
Lemmas: καί ἄλλος πολύς ἐγώ ἔχω σύ λέγω , ὅς τις χρή μάλα μέν ἐν ὁ ἑαυτοῦ λόγος παρέχω Μέλητος μάρτυς · εἰ δέ τότε ἐπιλανθάνω , νῦν παρέχω παραχωρέω λέγω εἰ τις ἔχω τοιοῦτος . ἀλλά οὗτος πᾶς ἐναντίος εὑρίσκω , ὦ ἀνήρ , πᾶς ἐγώ βοηθέω ἑτοῖμος ὁ διαφθείρω , ὁ κακός ἐργάζομαι ὁ οἰκεῖος αὐτός , ὡς φημί Μέλητος καί Ἄνυτος . αὐτός μέν γάρ ὁ διαφθείρω τάχα ἄν λόγος ἔχω βοηθέω · ὁ δέ ἀδιάφθαρτος , πρέσβυς ἤδη ἀνήρ , ὁ οὗτος προσήκω , τίς ἄλλος ἔχω λόγος βοηθέω ἐγώ ἀλλά ἤ ὁ ὀρθός τε καί δίκαιος , ὅτι σύνοιδα Μέλητος μέν ψεύδω , ἐγώ δέ ἀληθεύω δή , ὦ ἀνήρ · ὅς μέν ἐγώ ἔχω ἄν ἀπολογέομαι , σχεδόν εἰμί οὗτος καί ἄλλος ἴσως τοιοῦτος . τάχα δέ ἄν τις σύ ἀγανακτέω ἀναμιμνῄσκω ἑαυτοῦ , εἰ ὁ μέν καί ἐλαχύς οὗτος ὁ ἀγών ἀγών ἀγωνίζομαι δέω τε καί ἱκετεύω ὁ δικαστής μετά πολύς δάκρυον , παιδίον τε ἑαυτοῦ ἀναβιβάζω ἵνα ὅστις μάλα ἐλεέω , καί ἄλλος ὁ οἰκεῖος καί φίλος πολύς , ἐγώ δέ οὐδείς ἄρα οὗτος ποιέω , καί οὗτος κινδυνεύω , ὡς ἄν δοκέω , ὁ ἔσχατος κίνδυνος . τάχα ἄν οὖν τις οὗτος ἐννοέω αὐθάδης ἄν πρός ἐγώ ἔχω καί ὀργίζω αὐτός οὗτος θέω ἄν μετά ὀργή ὁ ψῆφος . εἰ δή τις σύ οὕτως εὔχειος ἀξιόω μέν γάρ ἐγώ , εἰ δέ οὖν—ἐπιεικῆ ἄν ἐγώ δοκέω πρός οὗτος λέγω λέγω ὅτι ἐγώ , ὦ ἀγαθός , εἰμί μέν που τις καί οἰκεῖος · καί γάρ οὗτος αὐτός ὁ ὁ Ὅμηρος , οὐδέ ἐγώ ἀπό δρῦς οὐδέ ἀπό πέτρα φύω ἀλλά ἐκ ἄνθρωπος , ὥστε καί οἰκεῖος ἐγώ εἰμί καί υἱός γε , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , τρεῖς , εἷς μέν μειράκιον ἤδη , δύο δέ παιδίον · ἀλλά ὅμως οὐδείς αὐτός δεῦρο ἀναβιβάζω δέω σύ ἀποψηφίζομαι . τίς δή οὖν οὐδείς οὗτος ποιέω ; οὐ αὐθαδίζομαι , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , οὐδέ σύ ἀτιμάζω , ἀλλά εἰ μέν θαρσαλέος ἐγώ ἔχω πρός θάνατος ἤ μή , ἄλλος λόγος , πρός δέ οὖν δόξα καί ἐγώ καί σύ καί ὅλος ὁ πόλις οὐ ἐγώ δοκέω καλός εἰμί ἐγώ οὗτος οὐδείς ποιέω καί τηλικόσδε εἰμί καί οὗτος ὄνομα ἔχω , εἴτε οὖν ἀληθής εἴτε οὖν ψεῦδος , ἀλλά οὖν δοκέω γε εἰμί τις Σωκράτης διαφέρω ὁ πολύς ἄνθρωπος .