plato-philosophy.apologia-socratis 29
δεινόν τἂν εἴη , καὶ ὡς ἀληθῶς τότʼ ἄν με δικαίως εἰσάγοι τις εἰς δικαστήριον , ὅτι οὐ νομίζω θεοὺς εἶναι ἀπειθῶν τῇ μαντείᾳ καὶ δεδιὼς θάνατον καὶ οἰόμενος σοφὸς εἶναι οὐκ ὤν . τὸ γάρ τοι θάνατον δεδιέναι , ὦ ἄνδρες , οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ δοκεῖν σοφὸν εἶναι μὴ ὄντα · δοκεῖν γὰρ εἰδέναι ἐστὶν ἃ οὐκ οἶδεν . οἶδε μὲν γὰρ οὐδεὶς τὸν θάνατον οὐδʼ εἰ τυγχάνει τῷ ἀνθρώπῳ πάντων μέγιστον ὂν τῶν ἀγαθῶν , δεδίασι δʼ ὡς εὖ εἰδότες ὅτι μέγιστον τῶν κακῶν ἐστι . καίτοι πῶς οὐκ ἀμαθία ἐστὶν αὕτη ἡ ἐπονείδιστος , ἡ τοῦ οἴεσθαι εἰδέναι ἃ οὐκ οἶδεν ; ἐγὼ δʼ , ὦ ἄνδρες , τούτῳ καὶ ἐνταῦθα ἴσως διαφέρω τῶν πολλῶν ἀνθρώπων , καὶ εἰ δή τῳ σοφώτερός του φαίην εἶναι , τούτῳ ἄν , ὅτι οὐκ εἰδὼς ἱκανῶς περὶ τῶν ἐν Ἅιδου οὕτω καὶ οἴομαι οὐκ εἰδέναι · τὸ δὲ ἀδικεῖν καὶ ἀπειθεῖν τῷ βελτίονι καὶ θεῷ καὶ ἀνθρώπῳ , ὅτι κακὸν καὶ αἰσχρόν ἐστιν οἶδα . πρὸ οὖν τῶν κακῶν ὧν οἶδα ὅτι κακά ἐστιν , ἃ μὴ οἶδα εἰ καὶ ἀγαθὰ ὄντα τυγχάνει οὐδέποτε φοβήσομαι οὐδὲ φεύξομαι · ὥστε οὐδʼ εἴ με νῦν ὑμεῖς ἀφίετε Ἀνύτῳ ἀπιστήσαντες , ὃς ἔφη ἢ τὴν ἀρχὴν οὐ δεῖν ἐμὲ δεῦρο εἰσελθεῖν ἤ , ἐπειδὴ εἰσῆλθον , οὐχ οἷόν τʼ εἶναι τὸ μὴ ἀποκτεῖναί με , λέγων πρὸς ὑμᾶς ὡς εἰ διαφευξοίμην ἤδη ὑμῶν οἱ ὑεῖς ἐπιτηδεύοντες ἃ Σωκράτης διδάσκει πάντες παντάπασι διαφθαρήσονται , — εἴ μοι πρὸς ταῦτα εἴποιτε · ὦ Σώκρατες , νῦν μὲν Ἀνύτῳ οὐ πεισόμεθα ἀλλʼ ἀφίεμέν σε , ἐπὶ τούτῳ μέντοι , ἐφʼ ᾧτε μηκέτι ἐν ταύτῃ τῇ ζητήσει διατρίβειν μηδὲ φιλοσοφεῖν · ἐὰν δὲ ἁλῷς ἔτι τοῦτο πράττων , ἀποθανῇ — εἰ οὖν με , ὅπερ εἶπον , ἐπὶ τούτοις ἀφίοιτε , εἴποιμʼ ἂν ὑμῖν ὅτι ἐγὼ ὑμᾶς , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , ἀσπάζομαι μὲν καὶ φιλῶ , πείσομαι δὲ μᾶλλον τῷ θεῷ ἢ ὑμῖν , καὶ ἕωσπερ ἂν ἐμπνέω καὶ οἷός τε ὦ , οὐ μὴ παύσωμαι φιλοσοφῶν καὶ ὑμῖν παρακελευόμενός τε καὶ ἐνδεικνύμενος ὅτῳ ἂν ἀεὶ ἐντυγχάνω ὑμῶν , λέγων οἷάπερ εἴωθα , ὅτι ὦ ἄριστε ἀνδρῶν , Ἀθηναῖος ὤν , πόλεως τῆς μεγίστης καὶ εὐδοκιμωτάτης εἰς σοφίαν καὶ ἰσχύν , χρημάτων μὲν οὐκ αἰσχύνῃ ἐπιμελούμενος ὅπως σοι ἔσται ὡς πλεῖστα , καὶ δόξης καὶ τιμῆς , φρονήσεως δὲ καὶ ἀληθείας καὶ τῆς ψυχῆς ὅπως ὡς βελτίστη ἔσται οὐκ ἐπιμελῇ οὐδὲ φροντίζεις ;
Lemmas: δεινός ἄν εἰμί , καί ὡς ἀληθής τότε ἄν ἐγώ δίκαιος εἰσάγω τις εἰς δικαστήριον , ὅτι οὐ νομίζω θεός εἰμί ἀπειθέω ὁ μαντεία καί δείδω θάνατος καί οἴομαι σοφός εἰμί οὐ εἰμί . ὁ γάρ τοι θάνατος δείδω , ὦ ἀνήρ , οὐδείς ἄλλος εἰμί ἤ δοκέω σοφός εἰμί μή εἰμί · δοκέω γάρ οἶδα εἰμί ὅς οὐ οἶδα . οἶδα μέν γάρ οὐδείς ὁ θάνατος οὐδέ εἰ τυγχάνω ὁ ἄνθρωπος πᾶς μέγας εἰμί ὁ ἀγαθός , δείδω δέ ὡς εὖ οἶδα ὅτι μέγας ὁ κακός εἰμί . καίτοι πῶς οὐ ἀμαθία εἰμί οὗτος ὁ ἐπονείδιστος , ὁ ὁ οἴομαι οἶδα ὅς οὐ οἶδα ; ἐγώ δέ , ὦ ἀνήρ , οὗτος καί ἐνταῦθα ἴσως διαφέρω ὁ πολύς ἄνθρωπος , καί εἰ δή τις σοφός τις φημί εἰμί , οὗτος ἄν , ὅτι οὐ οἶδα ἱκανός περί ὁ ἐν ᾍδης οὕτως καί οἴομαι οὐ οἶδα · ὁ δέ ἀδικέω καί ἀπειθέω ὁ ἀγαθός καί θεός καί ἄνθρωπος , ὅτι κακός καί αἰσχρός εἰμί οἶδα . πρό οὖν ὁ κακός ὅς οἶδα ὅτι κακός εἰμί , ὅς μή οἶδα εἰ καί ἀγαθός εἰμί τυγχάνω οὐδέποτε φοβέω οὐδέ φεύγω · ὥστε οὐδέ εἰ ἐγώ νῦν σύ ἀφίημι Ἄνυτος ἀπιστέω , ὅς φημί ἤ ὁ ἀρχή οὐ δέω ἐγώ δεῦρο εἰσέρχομαι ἤ , ἐπειδή εἰσέρχομαι , οὐ οἷος τε εἰμί ὁ μή ἀποκτείνω ἐγώ , λέγω πρός σύ ὡς εἰ διαφεύγω ἤδη σύ ὁ υἱός ἐπιτηδεύω ὅς Σωκράτης διδάσκω πᾶς παντάπασι διαφθείρω , — εἰ ἐγώ πρός οὗτος λέγω · ὦ Σωκράτης , νῦν μέν Ἄνυτος οὐ πείθω ἀλλά ἀφίημι σύ , ἐπί οὗτος μέντοι , ἐπί ὅστε μηκέτι ἐν οὗτος ὁ ζήτησις διατρίβω μηδέ φιλοσοφέω · ἐάν δέ ἁλίσκομαι ἔτι οὗτος πράσσω , ἀποθνῄσκω — εἰ οὖν ἐγώ , ὅς λέγω , ἐπί οὗτος ἀφίημι , λέγω ἄν σύ ὅτι ἐγώ σύ , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , ἀσπάζομαι μέν καί φιλέω , πείθω δέ μάλα ὁ θεός ἤ σύ , καί ἕωσπερ ἄν ἐμπνέω καί οἷος τε εἰμί , οὐ μή παύω φιλοσοφέω καί σύ παρακελεύομαι τε καί ἐνδείκνυμι ὅστις ἄν ἀεί ἐντυγχάνω σύ , λέγω οἷος εἴωθα , ὅτι ὦ ἀγαθός ἀνήρ , Ἀθηναῖος εἰμί , πόλις ὁ μέγας καί εὐδόκιμος εἰς σοφία καί ἰσχύς , χρῆμα μέν οὐ αἰσχύνω ἐπιμελέομαι ὅπως σύ εἰμί ὡς πολύς , καί δόξα καί τιμή , φρόνησις δέ καί ἀλήθεια καί ὁ ψυχή ὅπως ὡς ἀγαθός εἰμί οὐ ἐπιμελέομαι οὐδέ φροντίζω ;