plato-philosophy.apologia-socratis 35
εἰ οὖν ὑμῶν οἱ δοκοῦντες διαφέρειν εἴτε σοφίᾳ εἴτε ἀνδρείᾳ εἴτε ἄλλῃ ᾑτινιοῦν ἀρετῇ τοιοῦτοι ἔσονται , αἰσχρὸν ἂν εἴη · οἵουσπερ ἐγὼ πολλάκις ἑώρακά τινας ὅταν κρίνωνται , δοκοῦντας μέν τι εἶναι , θαυμάσια δὲ ἐργαζομένους , ὡς δεινόν τι οἰομένους πείσεσθαι εἰ ἀποθανοῦνται , ὥσπερ ἀθανάτων ἐσομένων ἂν ὑμεῖς αὐτοὺς μὴ ἀποκτείνητε · οἳ ἐμοὶ δοκοῦσιν αἰσχύνην τῇ πόλει περιάπτειν , ὥστʼ ἄν τινα καὶ τῶν ξένων ὑπολαβεῖν ὅτι οἱ διαφέροντες Ἀθηναίων εἰς ἀρετήν , οὓς αὐτοὶ ἑαυτῶν ἔν τε ταῖς ἀρχαῖς καὶ ταῖς ἄλλαις τιμαῖς προκρίνουσιν , οὗτοι γυναικῶν οὐδὲν διαφέρουσιν . ταῦτα γάρ , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , οὔτε ὑμᾶς χρὴ ποιεῖν τοὺς δοκοῦντας καὶ ὁπῃοῦν τι εἶναι , οὔτʼ , ἂν ἡμεῖς ποιῶμεν , ὑμᾶς ἐπιτρέπειν , ἀλλὰ τοῦτο αὐτὸ ἐνδείκνυσθαι , ὅτι πολὺ μᾶλλον καταψηφιεῖσθε τοῦ τὰ ἐλεινὰ ταῦτα δράματα εἰσάγοντος καὶ καταγέλαστον τὴν πόλιν ποιοῦντος ἢ τοῦ ἡσυχίαν ἄγοντος.χωρὶς δὲ τῆς δόξης , ὦ ἄνδρες , οὐδὲ δίκαιόν μοι δοκεῖ εἶναι δεῖσθαι τοῦ δικαστοῦ οὐδὲ δεόμενον ἀποφεύγειν , ἀλλὰ διδάσκειν καὶ πείθειν . οὐ γὰρ ἐπὶ τούτῳ κάθηται ὁ δικαστής , ἐπὶ τῷ καταχαρίζεσθαι τὰ δίκαια , ἀλλʼ ἐπὶ τῷ κρίνειν ταῦτα · καὶ ὀμώμοκεν οὐ χαριεῖσθαι οἷς ἂν δοκῇ αὐτῷ , ἀλλὰ δικάσειν κατὰ τοὺς νόμους . οὔκουν χρὴ οὔτε ἡμᾶς ἐθίζειν ὑμᾶς ἐπιορκεῖν οὔθʼ ὑμᾶς ἐθίζεσθαι · οὐδέτεροι γὰρ ἂν ἡμῶν εὐσεβοῖεν . μὴ οὖν ἀξιοῦτέ με , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , τοιαῦτα δεῖν πρὸς ὑμᾶς πράττειν ἃ μήτε ἡγοῦμαι καλὰ εἶναι μήτε δίκαια μήτε ὅσια , ἄλλως τε μέντοι νὴ Δία πάντως καὶ ἀσεβείας φεύγοντα ὑπὸ Μελήτου τουτουΐ . σαφῶς γὰρ ἄν , εἰ πείθοιμι ὑμᾶς καὶ τῷ δεῖσθαι βιαζοίμην ὀμωμοκότας , θεοὺς ἂν διδάσκοιμι μὴ ἡγεῖσθαι ὑμᾶς εἶναι , καὶ ἀτεχνῶς ἀπολογούμενος κατηγοροίην ἂν ἐμαυτοῦ ὡς θεοὺς οὐ νομίζω . ἀλλὰ πολλοῦ δεῖ οὕτως ἔχειν · νομίζω τε γάρ , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , ὡς οὐδεὶς τῶν ἐμῶν κατηγόρων , καὶ ὑμῖν ἐπιτρέπω καὶ τῷ θεῷ κρῖναι περὶ ἐμοῦ ὅπῃ μέλλει ἐμοί τε ἄριστα εἶναι καὶ ὑμῖν .
Lemmas: εἰ οὖν σύ ὁ δοκέω διαφέρω εἴτε σοφία εἴτε ἀνδρεία εἴτε ἄλλος ὅστις ἀρετή τοιοῦτος εἰμί , αἰσχρός ἄν εἰμί · οἷος ἐγώ πολλάκις ὁράω τις ὅταν κρίνω , δοκέω μέν τις εἰμί , θαυμάσιος δέ ἐργάζομαι , ὡς δεινός τις οἴομαι πάσχω εἰ ἀποθνῄσκω , ὥσπερ ἀθάνατος εἰμί ἐάν σύ αὐτός μή ἀποκτείνω · ὁ ἐγώ δοκέω αἰσχύνη ὁ πόλις περιάπτω , ὥστε ἄν τις καί ὁ ξένος ὑπολαμβάνω ὅτι ὁ διαφέρω Ἀθηναῖος εἰς ἀρετή , ὅς αὐτός ἑαυτοῦ ἐν τε ὁ ἀρχή καί ὁ ἄλλος τιμή προκρίνω , οὗτος γυνή οὐδείς διαφέρω . οὗτος γάρ , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , οὔτε σύ χρή ποιέω ὁ δοκέω καί ὅπῃ τις εἰμί , οὔτε , ἐάν ἐγώ ποιέω , σύ ἐπιτρέπω , ἀλλά οὗτος αὐτός ἐνδείκνυμι , ὅτι πολύς μάλα καταψηφίζομαι ὁ ὁ ἐλεεινός οὗτος δρᾶμα εἰσάγω καί καταγέλαστος ὁ πόλις ποιέω ἤ ὁ ἡσυχία ἄγων δέ ὁ δόξα , ὦ ἀνήρ , οὐδέ δίκαιος ἐγώ δοκέω εἰμί δέω ὁ δικαστής οὐδέ δέω ἀποφεύγω , ἀλλά διδάσκω καί πείθω . οὐ γάρ ἐπί οὗτος καθίημι ὁ δικαστής , ἐπί ὁ καταχαρίζομαι ὁ δίκαιος , ἀλλά ἐπί ὁ κρίνω οὗτος · καί ὄμνυμι οὐ χαρίζω ὅς ἄν δοκέω αὐτός , ἀλλά δικάζω κατά ὁ νόμος . οὔκουν χρή οὔτε ἐγώ ἐθίζω σύ ἐπιορκέω οὔτε σύ ἐθίζω · οὐδέτερος γάρ ἄν ἐγώ εὐσεβέω . μή οὖν ἀξιόω ἐγώ , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , τοιοῦτος δέω πρός σύ πράσσω ὅς μήτε ἡγέομαι καλός εἰμί μήτε δίκαιος μήτε ὅσιος , ἄλλος τε μέντοι νή Ζεύς πάντως καί ἀσέβεια φεύγω ὑπό Μέλητος οὗτος . σαφής γάρ ἄν , εἰ πείθω σύ καί ὁ δέω βιάζω ὄμνυμι , θεός ἄν διδάσκω μή ἡγέομαι σύ εἰμί , καί ἄτεχνος ἀπολογέομαι κατηγορέω ἄν ἐμαυτοῦ ὡς θεός οὐ νομίζω . ἀλλά πολύς δέω οὕτως ἔχω · νομίζω τε γάρ , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , ὡς οὐδείς ὁ ἐμός κατήγορος , καί σύ ἐπιτρέπω καί ὁ θεός κρίνω περί ἐγώ ὅπῃ μέλλω ἐγώ τε ἀγαθός εἰμί καί σύ .