plato-philosophy.apologia-socratis 27
ἔοικεν γὰρ ὥσπερ αἴνιγμα συντιθέντι διαπειρωμένῳ ἆρα γνώσεται Σωκράτης ὁ σοφὸς δὴ ἐμοῦ χαριεντιζομένου καὶ ἐναντίʼ ἐμαυτῷ λέγοντος , ἢ ἐξαπατήσω αὐτὸν καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς ἀκούοντας ; οὗτος γὰρ ἐμοὶ φαίνεται τὰ ἐναντία λέγειν αὐτὸς ἑαυτῷ ἐν τῇ γραφῇ ὥσπερ ἂν εἰ εἴποι · ἀδικεῖ Σωκράτης θεοὺς οὐ νομίζων , ἀλλὰ θεοὺς νομίζων . καίτοι τοῦτό ἐστι παίζοντος.συνεπισκέψασθε δή , ὦ ἄνδρες , ᾗ μοι φαίνεται ταῦτα λέγειν · σὺ δὲ ἡμῖν ἀπόκριναι , ὦ Μέλητε . ὑμεῖς δέ , ὅπερ κατʼ ἀρχὰς ὑμᾶς παρῃτησάμην , μέμνησθέ μοι μὴ θορυβεῖν ἐὰν ἐν τῷ εἰωθότι τρόπῳ τοὺς λόγους ποιῶμαι.ἔστιν ὅστις ἀνθρώπων , ὦ Μέλητε , ἀνθρώπεια μὲν νομίζει πράγματʼ εἶναι , ἀνθρώπους δὲ οὐ νομίζει ; ἀποκρινέσθω , ὦ ἄνδρες , καὶ μὴ ἄλλα καὶ ἄλλα θορυβείτω · ἔσθʼ ὅστις ἵππους μὲν οὐ νομίζει , ἱππικὰ δὲ πράγματα ; ἢ αὐλητὰς μὲν οὐ νομίζει εἶναι , αὐλητικὰ δὲ πράγματα ; οὐκ ἔστιν , ὦ ἄριστε ἀνδρῶν · εἰ μὴ σὺ βούλει ἀποκρίνεσθαι , ἐγὼ σοὶ λέγω καὶ τοῖς ἄλλοις τουτοισί . ἀλλὰ τὸ ἐπὶ τούτῳ γε ἀπόκριναι · ἔσθʼ ὅστις δαιμόνια μὲν νομίζει πράγματʼ εἶναι , δαίμονας δὲ οὐ νομίζει;οὐκ ἔστιν.ὡς ὤνησας ὅτι μόγις ἀπεκρίνω ὑπὸ τουτωνὶ ἀναγκαζόμενος . οὐκοῦν δαιμόνια μὲν φῄς με καὶ νομίζειν καὶ διδάσκειν , εἴτʼ οὖν καινὰ εἴτε παλαιά , ἀλλʼ οὖν δαιμόνιά γε νομίζω κατὰ τὸν σὸν λόγον , καὶ ταῦτα καὶ διωμόσω ἐν τῇ ἀντιγραφῇ . εἰ δὲ δαιμόνια νομίζω , καὶ δαίμονας δήπου πολλὴ ἀνάγκη νομίζειν μέ ἐστιν · οὐχ οὕτως ἔχει ; ἔχει δή · τίθημι γάρ σε ὁμολογοῦντα , ἐπειδὴ οὐκ ἀποκρίνῃ . τοὺς δὲ δαίμονας οὐχὶ ἤτοι θεούς γε ἡγούμεθα ἢ θεῶν παῖδας ; φῂς ἢ οὔ;πάνυ γε.οὐκοῦν εἴπερ δαίμονας ἡγοῦμαι , ὡς σὺ φῄς , εἰ μὲν θεοί τινές εἰσιν οἱ δαίμονες , τοῦτʼ ἂν εἴη ὃ ἐγώ φημί σε αἰνίττεσθαι καὶ χαριεντίζεσθαι , θεοὺς οὐχ ἡγούμενον φάναι με θεοὺς αὖ ἡγεῖσθαι πάλιν , ἐπειδήπερ γε δαίμονας ἡγοῦμαι · εἰ δʼ αὖ οἱ δαίμονες θεῶν παῖδές εἰσιν νόθοι τινὲς ἢ ἐκ νυμφῶν ἢ ἔκ τινων ἄλλων ὧν δὴ καὶ λέγονται , τίς ἂν ἀνθρώπων θεῶν μὲν παῖδας ἡγοῖτο εἶναι , θεοὺς δὲ μή ; ὁμοίως γὰρ ἂν ἄτοπον εἴη ὥσπερ ἂν εἴ τις ἵππων μὲν παῖδας ἡγοῖτο ἢ καὶ ὄνων , τοὺς ἡμιόνους , ἵππους δὲ καὶ ὄνους μὴ ἡγοῖτο εἶναι . ἀλλʼ , ὦ Μέλητε , οὐκ ἔστιν ὅπως σὺ ταῦτα οὐχὶ ἀποπειρώμενος ἡμῶν ἐγράψω τὴν γραφὴν ταύτην ἢ ἀπορῶν ὅτι ἐγκαλοῖς ἐμοὶ ἀληθὲς ἀδίκημα · ὅπως δὲ σύ τινα πείθοις ἂν καὶ σμικρὸν νοῦν ἔχοντα ἀνθρώπων , ὡς οὐ τοῦ αὐτοῦ ἔστιν καὶ δαιμόνια καὶ θεῖα ἡγεῖσθαι , καὶ αὖ τοῦ αὐτοῦ μήτε δαίμονας μήτε θεοὺς μήτε ἥρωας , οὐδεμία μηχανή ἐστιν .
Lemmas: ἔοικα γάρ ὥσπερ αἴνιγμα συντίθημι διαπειράομαι ἆρα γιγνώσκω Σωκράτης ὁ σοφός δή ἐγώ χαριεντίζομαι καί ἐναντίος ἐμαυτοῦ λέγω , ἤ ἐξαπατάω αὐτός καί ὁ ἄλλος ὁ ἀκούω ; οὗτος γάρ ἐγώ φαίνω ὁ ἐναντίος λέγω αὐτός ἑαυτοῦ ἐν ὁ γραφή ὥσπερ ἄν εἰ λέγω · ἀδικέω Σωκράτης θεός οὐ νομίζω , ἀλλά θεός νομίζω . καίτοι οὗτος εἰμί παιζοντος.συνεπισκεπτομαι δή , ὦ ἀνήρ , ᾗ ἐγώ φαίνω οὗτος λέγω · σύ δέ ἐγώ ἀποκρίνω , ὦ Μέλητος . σύ δέ , ὅς κατά ἀρχή σύ παραιτέομαι , μιμνῄσκω ἐγώ μή θορυβέω ἐάν ἐν ὁ εἴωθα τρόπος ὁ λόγος ποιῶμαι.ἔστιν ὅστις ἄνθρωπος , ὦ Μέλητος , ἀνθρώπειος μέν νομίζω πρᾶγμα εἰμί , ἄνθρωπος δέ οὐ νομίζω ; ἀποκρίνω , ὦ ἀνήρ , καί μή ἄλλος καί ἄλλος θορυβέω · εἰμί ὅστις ἵππος μέν οὐ νομίζω , ἱππικός δέ πρᾶγμα ; ἤ αὐλητής μέν οὐ νομίζω εἰμί , αὐλητικός δέ πρᾶγμα ; οὐ εἰμί , ὦ ἀγαθός ἀνήρ · εἰ μή σύ βούλομαι ἀποκρίνω , ἐγώ σύ λέγω καί ὁ ἄλλος οὗτος . ἀλλά ὁ ἐπί οὗτος γε ἀποκρίνω · εἰμί ὅστις δαιμόνιος μέν νομίζω πρᾶγμα εἰμί , δαίμων δέ οὐ νομίζει;οὐκ ὅστις ὀνίνημι ὅτι μόγις ἀποκρίνω ὑπό οὗτος ἀναγκάζω . οὐκοῦν δαιμόνιος μέν φημί ἐγώ καί νομίζω καί διδάσκω , εἴτε οὖν καινός εἴτε παλαιός , ἀλλά οὖν δαιμόνιον γε νομίζω κατά ὁ σός λόγος , καί οὗτος καί διόμνυμι ἐν ὁ ἀντιγραφή . εἰ δέ δαιμόνιος νομίζω , καί δαίμων δήπου πολύς ἀνάγκη νομίζω ἐγώ εἰμί · οὐ οὕτως ἔχω ; ἔχω δή · τίθημι γάρ σύ ὁμολογέω , ἐπειδή οὐ ἀποκρίνω . ὁ δέ δαίμων οὐ ἤτοι θεός γε ἡγέομαι ἤ θεός παῖς ; φημί ἤ οὔ;πάνυ γε.ουκεω εἴπερ δαίμων ἡγέομαι , ὡς σύ φημί , εἰ μέν θεός τις εἰμί ὁ δαίμων , οὗτος ἄν εἰμί ὅς ἐγώ φημί σύ αἰνίσσομαι καί χαριεντίζομαι , θεός οὐ ἡγέομαι φημί ἐγώ θεός αὖ ἡγέομαι πάλιν , ἐπειδή γε δαίμων ἡγέομαι · εἰ δέ αὖ ὁ δαίμων θεός παῖς εἰμί νόθος τις ἤ ἐκ νύμφη ἤ ἐκ τις ἄλλος ὅς δή καί λέγω , τίς ἄν ἄνθρωπος θεός μέν παῖς ἡγέομαι εἰμί , θεός δέ μή ; ὅμοιος γάρ ἄν ἄτοπος εἰμί ὥσπερ ἄν εἰ τις ἵππος μέν παῖς ἡγέομαι ἤ καί ὄνος , ὁ ἡμίονος , ἵππος δέ καί ὄνος μή ἡγέομαι εἰμί . ἀλλά , ὦ Μέλητος , οὐ εἰμί ὅπως σύ οὗτος οὐ ἀποπειράομαι ἐγώ γράφω ὁ γραφή οὗτος ἤ ἀπορέω ὅτι ἐγκαλέω ἐγώ ἀληθής ἀδίκημα · ὅπως δέ σύ τις πείθω ἄν καί μικρός νόος ἔχω ἄνθρωπος , ὡς οὐ ὁ αὐτός εἰμί καί δαιμόνιος καί θεῖος ἡγέομαι , καί αὖ ὁ αὐτός μήτε δαίμων μήτε θεός μήτε ἥρως , οὐδείς μηχανή εἰμί .