plato-philosophy.apologia-socratis 22
καὶ νὴ τὸν κύνα , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι — δεῖ γὰρ πρὸς ὑμᾶς τἀληθῆ λέγειν—ἦ μὴν ἐγὼ ἔπαθόν τι τοιοῦτον · οἱ μὲν μάλιστα εὐδοκιμοῦντες ἔδοξάν μοι ὀλίγου δεῖν τοῦ πλείστου ἐνδεεῖς εἶναι ζητοῦντι κατὰ τὸν θεόν , ἄλλοι δὲ δοκοῦντες φαυλότεροι ἐπιεικέστεροι εἶναι ἄνδρες πρὸς τὸ φρονίμως ἔχειν . δεῖ δὴ ὑμῖν τὴν ἐμὴν πλάνην ἐπιδεῖξαι ὥσπερ πόνους τινὰς πονοῦντος ἵνα μοι καὶ ἀνέλεγκτος ἡ μαντεία γένοιτο . μετὰ γὰρ τοὺς πολιτικοὺς ᾖα ἐπὶ τοὺς ποιητὰς τούς τε τῶν τραγῳδιῶν καὶ τοὺς τῶν διθυράμβων καὶ τοὺς ἄλλους , ὡς ἐνταῦθα ἐπʼ αὐτοφώρῳ καταληψόμενος ἐμαυτὸν ἀμαθέστερον ἐκείνων ὄντα . ἀναλαμβάνων οὖν αὐτῶν τὰ ποιήματα ἅ μοι ἐδόκει μάλιστα πεπραγματεῦσθαι αὐτοῖς , διηρώτων ἂν αὐτοὺς τί λέγοιεν , ἵνʼ ἅμα τι καὶ μανθάνοιμι παρʼ αὐτῶν . αἰσχύνομαι οὖν ὑμῖν εἰπεῖν , ὦ ἄνδρες , τἀληθῆ · ὅμως δὲ ῥητέον . ὡς ἔπος γὰρ εἰπεῖν ὀλίγου αὐτῶν ἅπαντες οἱ παρόντες ἂν βέλτιον ἔλεγον περὶ ὧν αὐτοὶ ἐπεποιήκεσαν . ἔγνων οὖν αὖ καὶ περὶ τῶν ποιητῶν ἐν ὀλίγῳ τοῦτο , ὅτι οὐ σοφίᾳ ποιοῖεν ἃ ποιοῖεν , ἀλλὰ φύσει τινὶ καὶ ἐνθουσιάζοντες ὥσπερ οἱ θεομάντεις καὶ οἱ χρησμῳδοί · καὶ γὰρ οὗτοι λέγουσι μὲν πολλὰ καὶ καλά , ἴσασιν δὲ οὐδὲν ὧν λέγουσι . τοιοῦτόν τί μοι ἐφάνησαν πάθος καὶ οἱ ποιηταὶ πεπονθότες , καὶ ἅμα ᾐσθόμην αὐτῶν διὰ τὴν ποίησιν οἰομένων καὶ τἆλλα σοφωτάτων εἶναι ἀνθρώπων ἃ οὐκ ἦσαν . ἀπῇα οὖν καὶ ἐντεῦθεν τῷ αὐτῷ οἰόμενος περιγεγονέναι ᾧπερ καὶ τῶν πολιτικῶν . τελευτῶν οὖν ἐπὶ τοὺς χειροτέχνας ᾖα · ἐμαυτῷ γὰρ συνῄδη οὐδὲν ἐπισταμένῳ ὡς ἔπος εἰπεῖν , τούτους δέ γʼ ᾔδη ὅτι εὑρήσοιμι πολλὰ καὶ καλὰ ἐπισταμένους . καὶ τούτου μὲν οὐκ ἐψεύσθην , ἀλλʼ ἠπίσταντο ἃ ἐγὼ οὐκ ἠπιστάμην καί μου ταύτῃ σοφώτεροι ἦσαν . ἀλλʼ , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , ταὐτόν μοι ἔδοξαν ἔχειν ἁμάρτημα ὅπερ καὶ οἱ ποιηταὶ καὶ οἱ ἀγαθοὶ δημιουργοί—διὰ τὸ τὴν τέχνην καλῶς ἐξεργάζεσθαι ἕκαστος ἠξίου καὶ τἆλλα τὰ μέγιστα σοφώτατος εἶναι—καὶ αὐτῶν αὕτη ἡ πλημμέλεια ἐκείνην τὴν σοφίαν ἀποκρύπτειν · ὥστε με ἐμαυτὸν ἀνερωτᾶν ὑπὲρ τοῦ χρησμοῦ πότερα δεξαίμην ἂν οὕτως ὥσπερ ἔχω ἔχειν , μήτε τι σοφὸς ὢν τὴν ἐκείνων σοφίαν μήτε ἀμαθὴς τὴν ἀμαθίαν , ἢ ἀμφότερα ἃ ἐκεῖνοι ἔχουσιν ἔχειν . ἀπεκρινάμην οὖν ἐμαυτῷ καὶ τῷ χρησμῷ ὅτι μοι λυσιτελοῖ ὥσπερ ἔχω ἔχειν .
Lemmas: καί νή ὁ κύων , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος — δέω γάρ πρός σύ ἀληθής λέγω μήν ἐγώ πάσχω τις τοιοῦτος · ὁ μέν μάλα εὐδοκιμέω δοκέω ἐγώ ὀλίγος δέω ὁ πολύς ἐνδεής εἰμί ζητέω κατά ὁ θεός , ἄλλος δέ δοκέω φαῦλος ἐπιεικής εἰμί ἀνήρ πρός ὁ φρόνιμος ἔχω . δέω δή σύ ὁ ἐμός πλάνη ἐπιδείκνυμι ὥσπερ πόνος τις πονέω ἵνα ἐγώ καί ἀνέλεγκτος ὁ μαντεία γίγνομαι . μετά γάρ ὁ πολιτικός ἔρχομαι ἐπί ὁ ποιητής ὁ τε ὁ τραγῳδία καί ὁ ὁ διθύραμβος καί ὁ ἄλλος , ὡς ἐνταῦθα ἐπί αὐτόφωρος καταλαμβάνω ἐμαυτοῦ ἀμαθής ἐκεῖνος εἰμί . ἀναλαμβάνω οὖν αὐτός ὁ ποίημα ὅς ἐγώ δοκέω μάλα πραγματεύομαι αὐτός , διερωτάω ἄν αὐτός τίς λέγω , ἵνα ἅμα τις καί μανθάνω παρά αὐτός . αἰσχύνω οὖν σύ λέγω , ὦ ἀνήρ , ἀληθής · ὅμως δέ λέγω . ὡς ἔπος γάρ λέγω ὀλίγος αὐτός ἅπας ὁ πάρειμι ἄν ἀγαθός λέγω περί ὅς αὐτός ποιέω . γιγνώσκω οὖν αὖ καί περί ὁ ποιητής ἐν ὀλίγος οὗτος , ὅτι οὐ σοφία ποιέω ὅς ποιέω , ἀλλά φύσις τις καί ἐνθουσιάζω ὥσπερ ὁ θεόμαντις καί ὁ χρησμῳδός · καί γάρ οὗτος λέγω μέν πολύς καί καλός , οἶδα δέ οὐδείς ὅς λέγω . τοιοῦτος τις ἐγώ φαίνω πάθος καί ὁ ποιητής πάσχω , καί ἅμα αἰσθάνομαι αὐτός διά ὁ ποίησις οἴομαι καί ἄλλος σοφός εἰμί ἄνθρωπος ὅς οὐ εἰμί . ἀπέρχομαι οὖν καί ἐντεῦθεν ὁ αὐτός οἴομαι περιγίγνομαι ὅς καί ὁ πολιτικός . τελευτάω οὖν ἐπί ὁ χειροτέχνης ἔρχομαι · ἐμαυτοῦ γάρ σύνοιδα οὐδείς ἐπίσταμαι ὡς ἔπος λέγω , οὗτος δέ γε οἶδα ὅτι εὑρίσκω πολύς καί καλός ἐπίσταμαι . καί οὗτος μέν οὐ ψεύδω , ἀλλά ἐπίσταμαι ὅς ἐγώ οὐ ἐπίσταμαι καί ἐγώ οὗτος σοφός εἰμί . ἀλλά , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , αὐτός ἐγώ δοκέω ἔχω ἁμάρτημα ὅς καί ὁ ποιητής καί ὁ ἀγαθός δημιουργοί—διὰ ὁ ὁ τέχνη καλός ἐξεργάζομαι ἕκαστος ἀξιόω καί ἄλλος ὁ μέγας σοφός εἶναι—καὶ αὐτός οὗτος ὁ πλημμέλεια ἐκεῖνος ὁ σοφία ἀποκρύπτω · ὥστε ἐγώ ἐμαυτοῦ ἀνερωτάω ὑπέρ ὁ χρησμός πότερος δέχομαι ἄν οὕτως ὥσπερ ἔχω ἔχω , μήτε τις σοφός εἰμί ὁ ἐκεῖνος σοφία μήτε ἀμαθής ὁ ἀμαθία , ἤ ἀμφότερος ὅς ἐκεῖνος ἔχω ἔχω . ἀποκρίνω οὖν ἐμαυτοῦ καί ὁ χρησμός ὅτι ἐγώ λυσιτελέω ὥσπερ ἔχω ἔχω .