plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 142
ὁρᾷς δὴ καὶ τῶν ἡμετέρων πολιτῶν—ταῦτα γὰρ οὐκ ἄλλων ἀκηκόαμεν , ἀλλʼ αὐτοὶ παρόντες οἴδαμεν — ὅσοι στρατηγίας ἐπιθυμήσαντες ἤδη καὶ τυχόντες αὐτῆς οἱ μὲν ἔτι καὶ νῦν φυγάδες τῆσδε τῆς πόλεώς εἰσιν , οἱ δὲ τὸν βίον ἐτελεύτησαν · οἱ δὲ ἄριστα δοκοῦντες αὐτῶν πράττειν διὰ πολλῶν κινδύνων ἐλθόντες καὶ φόβων οὐ μόνον ἐν ταύτῃ τῇ στρατηγίᾳ , ἀλλʼ ἐπεὶ εἰς τὴν ἑαυτῶν κατῆλθον , ὑπὸ τῶν συκοφαντῶν πολιορκούμενοι πολιορκίαν οὐδὲν ἐλάττω τῆς ὑπὸ τῶν πολεμίων διετέλεσαν , ὥστε ἐνίους αὐτῶν εὔχεσθαι ἀστρατηγήτους εἶναι μᾶλλον ἢ ἐστρατηγηκέναι . εἰ μὲν οὖν ἦσαν οἱ κίνδυνοί τε καὶ πόνοι φέροντες εἰς ὠφέλειαν , εἶχεν ἄν τινα λόγον · νῦν δὲ καὶ πολὺ τοὐναντίον . εὑρήσεις δὲ καὶ περὶ τέκνων τὸν αὐτὸν τρόπον , εὐξαμένους τινὰς ἤδη γενέσθαι καὶ γενομένων εἰς συμφοράς τε καὶ λύπας τὰς μεγίστας καταστάντας . οἱ μὲν γὰρ μοχθηρῶν διὰ τέλους ὄντων τῶν τέκνων ὅλον τὸν βίον λυπούμενοι διήγαγον · τοὺς δὲ χρηστῶν μὲν γενομένων , συμφοραῖς δὲ χρησαμένων ὥστε στερηθῆναι , καὶ τούτους οὐδὲν εἰς ἐλάττονας δυστυχίας καθεστηκότας ἤπερ ἐκείνους καὶ βουλομένους ἂν ἀγένητα μᾶλλον εἶναι ἢ γενέσθαι . ἀλλʼ ὅμως τούτων τε καὶ ἑτέρων πολλῶν ὁμοιοτρόπων τούτοις οὕτω σφόδρα καταδήλων ὄντων , σπάνιον εὑρεῖν ὅστις ἂν ἢ διδομένων ἀπόσχοιτο ἢ μέλλων διʼ εὐχῆς τεύξεσθαι παύσαιτο ἂν εὐχόμενος · οἱ δὲ πολλοὶ οὔτε ἂν τυραννίδος διδομένης ἀπόσχοιντο ἂν οὔτε στρατηγίας οὐδʼ ἑτέρων πολλῶν , ἃ παρόντα βλάπτει μᾶλλον ἢ ὠφελεῖ , ἀλλὰ κἂν εὔξαιντο ἂν γενέσθαι , εἴ τῳ μὴ παρόντα τυγχάνει · ὀλίγον δὲ ἐπισχόντες ἐνίοτε παλινῳδοῦσιν , ἀνευχόμενοι ἅττʼ ἂν τὸ πρῶτον εὔξωνται . ἐγὼ μὲν οὖν ἀπορῶ μὴ ὡς ἀληθῶς μάτην θεοὺς ἄνθρωποι αἰτιῶνται , ἐξ ἐκείνων φάμενοι κακά σφισιν εἶναι · οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ σφῇσιν εἴτε ἀτασθαλίαισιν εἴτε ἀφροσύναις χρὴ εἰπεῖν , ὑπὲρ μόρον ἄλγεʼ ἔχουσι . κινδυνεύει γοῦν , ὦ Ἀλκιβιάδη , φρόνιμός τις εἶναι ἐκεῖνος ὁ ποιητής , ὃς δοκεῖ μοι φίλοις ἀνοήτοις τισὶ χρησάμενος , ὁρῶν αὐτοὺς καὶ πράττοντας καὶ εὐχομένους ἅπερ οὐ βέλτιον ἦν , ἐκείνοις δὲ ἐδόκει , κοινῇ ὑπὲρ ἁπάντων αὐτῶν εὐχὴν ποιήσασθαι · λέγει δέ πως ὡδί — Ζεῦ βασιλεῦ , τὰ μὲν ἐσθλά , φησί , καὶ εὐχομένοις καὶ ἀνεύκτοις ἄμμι δίδου , τὰ δὲ δειλὰ καὶ εὐχομένοις ἀπαλέξειν κελεύει .
Lemmas: ὁράω δή καί ὁ ἡμέτερος πολιτῶν—ταῦτα γάρ οὐ ἄλλος ἀκούω , ἀλλά αὐτός πάρειμι οἶδα — ὅσος στρατηγία ἐπιθυμέω ἤδη καί τυγχάνω αὐτός ὁ μέν ἔτι καί νῦν φυγάς ὅδε ὁ πόλις εἰμί , ὁ δέ ὁ βίος τελευτάω · ὁ δέ ἀγαθός δοκέω αὐτός πράσσω διά πολύς κίνδυνος ἔρχομαι καί φόβος οὐ μόνος ἐν οὗτος ὁ στρατηγία , ἀλλά ἐπεί εἰς ὁ ἑαυτοῦ κατέρχομαι , ὑπό ὁ συκοφάντης πολιορκέω πολιορκία οὐδείς ἐλαχύς ὁ ὑπό ὁ πολέμιος διατελέω , ὥστε ἔνιοι αὐτός εὔχομαι ἀστρατήγητος εἰμί μάλα ἤ στρατηγέω . εἰ μέν οὖν εἰμί ὁ κίνδυνος τε καί πόνος φέρω εἰς ὠφέλεια , ἔχω ἄν τις λόγος · νῦν δέ καί πολύς ἐναντίος . εὑρίσκω δέ καί περί τέκνον ὁ αὐτός τρόπος , εὔχομαι τις ἤδη γίγνομαι καί γίγνομαι εἰς συμφορά τε καί λύπη ὁ μέγας καθίστημι . ὁ μέν γάρ μοχθηρός διά τέλος εἰμί ὁ τέκνον ὅλος ὁ βίος λυπέω διάγω · ὁ δέ χρηστός μέν γίγνομαι , συμφορά δέ χράω ὥστε στερέω , καί οὗτος οὐδείς εἰς ἐλαχύς δυστυχία καθίστημι ἤ ἐκεῖνος καί βούλομαι ἄν ἀγένητος μάλα εἰμί ἤ γίγνομαι . ἀλλά ὅμως οὗτος τε καί ἕτερος πολύς ὁμοιότροπος οὗτος οὕτως σφόδρα κατάδηλος εἰμί , σπάνιος εὑρίσκω ὅστις ἄν ἤ δίδωμι ἀπέχω ἤ μέλλω διά εὐχή τυγχάνω παύω ἄν εὔχομαι · ὁ δέ πολύς οὔτε ἄν τυραννίς δίδωμι ἀπέχω ἄν οὔτε στρατηγία οὐδέ ἕτερος πολύς , ὅς πάρειμι βλάπτω μάλα ἤ ὠφελέω , ἀλλά ἄν εὔχομαι ἄν γίγνομαι , εἰ τις μή πάρειμι τυγχάνω · ὀλίγος δέ ἐπέχω ἐνίοτε παλινῳδέω , ἀνεύχομαι ὅστις ἄν ὁ πρῶτος εὔχομαι . ἐγώ μέν οὖν ἀπορέω μή ὡς ἀληθής μάτην θεός ἄνθρωπος αἰτιάομαι , ἐκ ἐκεῖνος φημί κακός σφεῖς εἰμί · ὁ δέ καί αὐτός σφεῖς εἴτε ἀτασθαλία εἴτε ἀφροσύνη χρή λέγω , ὑπέρ μόρος ἄλγος ἔχω . κινδυνεύω γοῦν , ὦ Ἀλκιβιάδης , φρόνιμος τις εἰμί ἐκεῖνος ὁ ποιητής , ὅς δοκέω ἐγώ φίλος ἀνόητος τις χράω , ὁράω αὐτός καί πράσσω καί εὔχομαι ὅς οὐ ἀγαθός εἰμί , ἐκεῖνος δέ δοκέω , κοινῇ ὑπέρ ἅπας αὐτός εὐχή ποιέω · λέγω δέ πως ὡδί — Ζεύς βασιλεύς , ὁ μέν ἐσθλός , φημί , καί εὔχομαι καί ἄνευκτος ἐγώ δίδωμι , ὁ δέ δειλός καί εὔχομαι ἀπαλέξω κελεύω .