plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 144
ἔτι τοίνυν καὶ τόδε ἐπισκεψώμεθα · εἴ σοι αὐτίκα μάλα παρεσταίη , οἰηθέντι βέλτιον εἶναι , Περικλέα τὸν σεαυτοῦ ἐπίτροπόν τε καὶ φίλον , ἐγχειρίδιον λαβόντα , ἐλθόντα ἐπὶ τὰς θύρας , εἰπεῖν εἰ ἔνδον ἐστί , βουλόμενον ἀποκτεῖναι αὐτὸν ἐκεῖνον , ἄλλον δὲ μηδένα · οἱ δὲ φαῖεν ἔνδον εἶναι—καὶ οὐ λέγω ἐθέλειν ἄν σε τούτων τι πράττειν · ἀλλʼ εἰ , οἶμαι , δόξει σοι , ὅπερ οὐθὲν κωλύει δήπου τῷ γε ἀγνοοῦντι τὸ βέλτιστον παραστῆναί ποτε δόξαν , ὥστε οἰηθῆναι καὶ τὸ κάκιστόν ποτε βέλτιστον εἶναι · ἢ οὐκ ἂν δοκεῖ σοι ; πάνυ μὲν οὖν . εἰ οὖν παρελθὼν εἴσω καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐκεῖνον ἀγνοήσαις τε καὶ οἰηθείης ἂν ἄλλον εἶναί τινα , ἆρʼ ἔτι ἂν αὐτὸν τολμήσαις ἀποκτεῖναι ; οὐ μὰ τὸν Δία , οὐκ ἄν μοι δοκῶ . οὐ γὰρ δήπου τὸν ἐντυχόντα , ἀλλʼ αὐτὸν ἐκεῖνον ὃν ἠβούλου . ἦ γάρ ; ναί . οὐκοῦν καὶ εἰ πολλάκις ἐγχειροῖς , αἰεὶ δὲ ἀγνοοῖς τὸν Περικλέα , ὁπότε μέλλοις τοῦτο πράττειν , οὔποτε ἂν ἐπίθοιο αὐτῷ . οὐ δῆτα . τί δέ ; τὸν Ὀρέστην δοκεῖς ἄν ποτε τῇ μητρὶ ἐπιθέσθαι , εἴ γε ὡσαύτως ἠγνόησεν ; οὐκ οἶμαι ἔγωγε . οὐ γὰρ δήπου οὐδʼ ἐκεῖνος τὴν προστυχοῦσαν γυναῖκα οὐδὲ τὴν ὁτουοῦν μητέρα διενοεῖτο ἀποκτεῖναι , ἀλλὰ τὴν αὐτὸς αὑτοῦ . ἔστι ταῦτα . ἀγνοεῖν ἄρα τά γε τοιαῦτα βέλτιον τοῖς οὕτω διακειμένοις καὶ τοιαύτας δόξας ἔχουσιν . φαίνεται . ὁρᾷς οὖν ὅτι ἡ ἔστιν ὧν τε ἄγνοια καὶ ἔστιν οἷς καὶ ἔχουσί πως ἀγαθόν , ἀλλʼ οὐ κακόν , ὥσπερ ἄρτι σοι ἐδόκει ; ἔοικεν . ἔτι τοίνυν εἰ βούλει τὸ μετὰ τοῦτο ἐπισκοπεῖν , ἄτοπον ἂν ἴσως ἄν σοι δόξειεν εἶναι . τί μάλιστα , ὦ Σώκρατες ; ὅτι , ὡς ἔπος εἰπεῖν , κινδυνεύει τό γε τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν κτῆμα , ἐάν τις ἄνευ τοῦ βελτίστου κεκτημένος ᾖ , ὀλιγάκις μὲν ὠφελεῖν , βλάπτειν δὲ τὰ πλείω τὸν ἔχοντα αὐτό . σκόπει δὲ ὧδε . ἆρʼ οὐκ ἀναγκαῖόν σοι δοκεῖ εἶναι , ὅταν τι μέλλωμεν ἤτοι πράττειν ἢ λέγειν , οἰηθῆναι δεῖν πρῶτον ἡμᾶς εἰδέναι ἢ τῷ ὄντι εἰδέναι τοῦθʼ ὃ ἂν προχειροτέρως μέλλωμεν ἢ λέγειν ἢ πράττειν ; ἔμοιγε δοκεῖ .
Lemmas: ἔτι τοίνυν καί ὅδε ἐπισκοπέω · εἰ σύ αὐτίκα μάλα παρίστημι , οἴομαι ἀγαθός εἰμί , Περικλῆς ὁ σεαυτοῦ ἐπίτροπος τε καί φίλος , ἐγχειρίδιον λαμβάνω , ἔρχομαι ἐπί ὁ θύρα , λέγω εἰ ἔνδον εἰμί , βούλομαι ἀποκτείνω αὐτός ἐκεῖνος , ἄλλος δέ μηδείς · ὁ δέ φημί ἔνδον εἶναι—καὶ οὐ λέγω ἐθέλω ἄν σύ οὗτος τις πράσσω · ἀλλά εἰ , οἴομαι , δοκέω σύ , ὅς οὐδείς κωλύω δήπου ὁ γε ἀγνοέω ὁ ἀγαθός παρίστημι ποτέ δόξα , ὥστε οἴομαι καί ὁ κακός ποτέ ἀγαθός εἰμί · ἤ οὐ ἄν δοκέω σύ ; πάνυ μέν οὖν . εἰ οὖν παρέρχομαι εἴσω καί ὁράω αὐτός ἐκεῖνος ἀγνοέω τε καί οἴομαι ἄν ἄλλος εἰμί τις , ἆρα ἔτι ἄν αὐτός τολμάω ἀποκτείνω ; οὐ μά ὁ Ζεύς , οὐ ἄν ἐγώ δοκέω . οὐ γάρ δήπου ὁ ἐντυγχάνω , ἀλλά αὐτός ἐκεῖνος ὅς βούλομαι . ἦ γάρ ; ναί . οὐκοῦν καί εἰ πολλάκις ἐγχειρέω , ἀεί δέ ἀγνοέω ὁ Περικλῆς , ὁπότε μέλλω οὗτος πράσσω , οὔποτε ἄν ἐπιτίθημι αὐτός . οὐ δῆτα . τίς δέ ; ὁ Ὀρέστης δοκέω ἄν ποτέ ὁ μήτηρ ἐπιτίθημι , εἰ γε ὡσαύτως ἀγνοέω ; οὐ οἴομαι ἐγώ . οὐ γάρ δήπου οὐδέ ἐκεῖνος ὁ προστυγχάνω γυνή οὐδέ ὁ ὅστις μήτηρ διανοέω ἀποκτείνω , ἀλλά ὁ αὐτός ἑαυτοῦ . εἰμί οὗτος . ἀγνοέω ἄρα ὁ γε τοιοῦτος ἀγαθός ὁ οὕτως διάκειμαι καί τοιοῦτος δόξα ἔχω . φαίνω . ὁράω οὖν ὅτι ὁ εἰμί ὅς τε ἄγνοια καί εἰμί ὅς καί ἔχω πως ἀγαθός , ἀλλά οὐ κακός , ὥσπερ ἄρτι σύ δοκέω ; ἔοικα . ἔτι τοίνυν εἰ βούλομαι ὁ μετά οὗτος ἐπισκοπέω , ἄτοπος ἄν ἴσως ἄν σύ δοκέω εἰμί . τίς μάλα , ὦ Σωκράτης ; ὅτι , ὡς ἔπος λέγω , κινδυνεύω ὁ γε ὁ ἄλλος ἐπιστήμη κτῆμα , ἐάν τις ἄνευ ὁ ἀγαθός κτάομαι εἰμί , ὀλιγάκις μέν ὠφελέω , βλάπτω δέ ὁ πολύς ὁ ἔχω αὐτός . σκοπέω δέ ὧδε . ἆρα οὐ ἀναγκαῖος σύ δοκέω εἰμί , ὅταν τις μέλλω ἤτοι πράσσω ἤ λέγω , οἴομαι δέω πρῶτος ἐγώ οἶδα ἤ ὁ εἰμί οἶδα οὗτος ὅς ἄν προχειρός μέλλω ἤ λέγω ἤ πράσσω ; ἐγώ δοκέω .