plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 146
φαύλην τινὰ ἔγωγε , ὦ Σώκρατες . φαίης γε ἂν οἶμαι ὁπόταν ὁρῴης ἕνα ἕκαστον αὐτῶν φιλοτιμούμενόν τε καὶ νέμοντα τὸ πλεῖστον τῆς πολιτείας . . . τούτῳ μέρος , ἵνʼ αὐτὸς αὑτοῦ τυγχάνει κράτιστος ὤν · λέγω δὲ τὸ κατʼ αὐτὴν τὴν τέχνην βέλτιστον γιγνόμενον · τοῦ δὲ τῇ πόλει τε καὶ αὐτὸν αὑτῷ βελτίστου ὄντος τὰ πολλὰ διημαρτηκότα , ἅτε οἶμαι ἄνευ νοῦ δόξῃ πεπιστευκότα . οὕτως δὲ τούτων ἐχόντων , ἆρα οὐκ ἂν ὀρθῶς λέγοιμεν φάντες πολλῆς ταραχῆς τε καὶ ἀνομίας μεστὴν εἶναι τὴν τοιαύτην πολιτείαν ; ὀρθῶς μέντοι νὴ Δία . οὐκοῦν ἀναγκαῖον ἡμῖν ἐδόκει οἰηθῆναι δεῖν πρῶτον ἡμᾶς εἰδέναι ἢ τῷ ὄντι εἰδέναι τοῦτο ὃ ἂν προχείρως μέλλωμεν ἢ πράττειν ἢ λέγειν ; ἐδόκει . οὐκοῦν κἂν μὲν πράττῃ ἅ τις οἶδεν ἢ δοκεῖ εἰδέναι , παρέπηται δὲ τὸ ὠφελίμως , καὶ λυσιτελούντως ἡμᾶς ἕξειν καὶ τῇ πόλει καὶ αὐτὸν αὑτῷ ; πῶς γὰρ οὔ ; ἐὰν δέ γʼ οἶμαι τἀναντία τούτων , οὔτε τῇ πόλει οὔτʼ αὐτὸν αὑτῷ ; οὐ δῆτα . τί δέ ; καὶ νῦν ἔτι ὡσαύτως σοι δοκεῖ ἢ ἄλλως πως ; οὔκ , ἀλλʼ οὕτως . ἆρʼ οὖν ἔφησθα καλεῖν τοὺς μὲν πολλοὺς ἄφρονας , τοὺς δʼ ὀλίγους φρονίμους ; ἔγωγε . οὐκοῦν φαμεν πάλιν τοὺς πολλοὺς διημαρτηκέναι τοῦ βελτίστου , ὡς τὰ πολλά γε οἶμαι ἄνευ νοῦ δόξῃ πεπιστευκότας . φαμὲν γάρ . Λυσιτελεῖ ἄρα τοῖς πολλοῖς μήτʼ εἰδέναι μηδὲν μήτʼ οἴεσθαι εἰδέναι , εἴπερ γε μᾶλλον προθυμήσονται πράττειν μὲν ταῦτα ἅττʼ ἂν εἰδῶσιν ἢ οἰηθῶσιν εἰδέναι , πράττοντες δὲ βλάπτεσθαι τὰ πλείω μᾶλλον ἢ ὠφελεῖσθαι . ἀληθέστατα λέγεις . ὁρᾷς οὖν , ὅτε γʼ ἔφην κινδυνεύειν τό γε τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν κτῆμα , ἐάν τις ἄνευ τῆς τοῦ βελτίστου ἐπιστήμης κεκτημένος ᾖ , ὀλιγάκις μὲν ὠφελεῖν , βλάπτειν δὲ τὰ πλείω τὸν ἔχοντα αὐτό , ἆρʼ οὐχὶ τῷ ὄντι ὀρθῶς ἐφαινόμην λέγων ; καὶ εἰ μὴ τότε , ἀλλὰ νῦν μοι δοκεῖ , ὦ Σώκρατες .
Lemmas: φαῦλος τις ἐγώ , ὦ Σωκράτης . φημί γε ἄν οἴομαι ὁπόταν ὁράω εἷς ἕκαστος αὐτός φιλοτιμέομαι τε καί νέμω ὁ πολύς ὁ πολιτεία . . . οὗτος μέρος , ἵνα αὐτός ἑαυτοῦ τυγχάνω κρατύς εἰμί · λέγω δέ ὁ κατά αὐτός ὁ τέχνη ἀγαθός γίγνομαι · ὁ δέ ὁ πόλις τε καί αὐτός ἑαυτοῦ ἀγαθός εἰμί ὁ πολύς διαμαρτάνω , ἅτε οἴομαι ἄνευ νόος δόξα πιστεύω . οὕτως δέ οὗτος ἔχω , ἆρα οὐ ἄν ὀρθός λέγω φημί πολύς ταραχή τε καί ἀνομία μεστός εἰμί ὁ τοιοῦτος πολιτεία ; ὀρθός μέντοι νή Ζεύς . οὐκοῦν ἀναγκαῖος ἐγώ δοκέω οἴομαι δέω πρῶτος ἐγώ οἶδα ἤ ὁ εἰμί οἶδα οὗτος ὅς ἄν πρόχειρος μέλλω ἤ πράσσω ἤ λέγω ; δοκέω . οὐκοῦν ἐάν μέν πράσσω ὅς τις οἶδα ἤ δοκέω οἶδα , παρεφίημι δέ ὁ ὠφέλιμος , καί λυσιτελούντως ἐγώ ἔχω καί ὁ πόλις καί αὐτός ἑαυτοῦ ; πῶς γάρ οὐ ; ἐάν δέ γε οἴομαι ἐναντίος οὗτος , οὔτε ὁ πόλις οὔτε αὐτός ἑαυτοῦ ; οὐ δῆτα . τίς δέ ; καί νῦν ἔτι ὡσαύτως σύ δοκέω ἤ ἄλλος πως ; οὐ , ἀλλά οὕτως . ἆρα οὖν φημί καλέω ὁ μέν πολύς ἄφρων , ὁ δέ ὀλίγος φρόνιμος ; ἐγώ . οὐκοῦν φημί πάλιν ὁ πολύς διαμαρτάνω ὁ ἀγαθός , ὡς ὁ πολύς γε οἴομαι ἄνευ νόος δόξα πιστεύω . φημί γάρ . λυσιτελέω ἄρα ὁ πολύς μήτε οἶδα μηδείς μήτε οἴομαι οἶδα , εἴπερ γε μάλα προθυμέομαι πράσσω μέν οὗτος ὅστις ἄν οἶδα ἤ οἴομαι οἶδα , πράσσω δέ βλάπτω ὁ πολύς μάλα ἤ ὠφελέω . ἀληθής λέγω . ὁράω οὖν , ὅτε γε φημί κινδυνεύω ὁ γε ὁ ἄλλος ἐπιστήμη κτῆμα , ἐάν τις ἄνευ ὁ ὁ ἀγαθός ἐπιστήμη κτάομαι εἰμί , ὀλιγάκις μέν ὠφελέω , βλάπτω δέ ὁ πολύς ὁ ἔχω αὐτός , ἆρα οὐ ὁ εἰμί ὀρθός φαίνω λέγω ; καί εἰ μή τότε , ἀλλά νῦν ἐγώ δοκέω , ὦ Σωκράτης .