plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 150
πολλῷ γε μᾶλλον οἶμαι ἢ πρὸς τὰς πολυτελεῖς ταύτας πομπάς τε καὶ θυσίας , ἃς οὐδὲν κωλύει πολλὰ μὲν εἰς θεούς , πολλὰ δʼ εἰς ἀνθρώπους ἡμαρτηκότας καὶ ἰδιώτην καὶ πόλιν ἔχειν ἀνʼ ἕκαστον ἔτος τελεῖν · οἱ δέ , ἅτε οὐ δωροδόκοι ὄντες , καταφρονοῦσιν ἁπάντων τούτων , ὥς φησιν ὁ θεὸς καὶ θεῶν προφήτης . κινδυνεύει γοῦν καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρʼ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι δικαιοσύνη τε καὶ φρόνησις διαφερόντως τετιμῆσθαι · φρόνιμοι δὲ καὶ δίκαιοι οὐκ ἄλλοι τινές εἰσιν τῶν εἰδότων ἃ δεῖ πράττειν καὶ λέγειν καὶ πρὸς θεοὺς καὶ πρὸς ἀνθρώπους . βουλοίμην δʼ ἂν καὶ σοῦ πυθέσθαι ὅτι ποτʼ ἐν νῷ ἔχεις πρὸς ταῦτα . ἀλλʼ ἐμοὶ μέν , ὦ Σώκρατες , οὐκ ἄλλῃ πῃ δοκεῖ ἢ ᾗπερ σοί τε καὶ τῷ θεῷ · οὐδὲ γὰρ ἂν εἰκὸς εἴη ἀντίψηφον ἐμὲ τῷ θεῷ γενέσθαι . οὐκοῦν μέμνησαι ἐν πολλῇ ἀπορίᾳ φάσκων εἶναι , ὅπως μὴ λάθῃς σεαυτὸν εὐχόμενος κακά , δοκῶν δὲ ἀγαθά ; ἔγωγε . ὁρᾷς οὖν ὡς οὐκ ἀσφαλές σοί ἐστιν ἐλθεῖν πρὸς τὸν θεὸν εὐξομένῳ , ἵνα μηδʼ ἂν οὕτω τύχῃ , βλασφημοῦντός σου ἀκούων οὐθὲν ἀποδέξηται τῆς θυσίας ταύτης , τυχὸν δὲ καὶ ἕτερόν τι προσαπολαύσῃς . ἐμοὶ μὲν οὖν δοκεῖ βέλτιστον εἶναι ἡσυχίαν ἔχειν · τῇ μὲν γὰρ Λακεδαιμονίων εὐχῇ διὰ τὴν μεγαλοψυχίαν—τοῦτο γὰρ κάλλιστον τῶν ἐν ἀφροσύνῃ γε ὀνομάτων—οὐκ ἂν οἶμαί σε ἐθέλειν χρῆσθαι . ἀναγκαῖον οὖν ἐστι περιμένειν ἕως ἄν τις μάθῃ ὡς δεῖ πρὸς θεοὺς καὶ πρὸς ἀνθρώπους διακεῖσθαι . πότε οὖν παρέσται ὁ χρόνος οὗτος , ὦ Σώκρατες , καὶ τίς ὁ παιδεύσων ; ἥδιστα γὰρ ἄν μοι δοκῶ ἰδεῖν τοῦτον τὸν ἄνθρωπον τίς ἐστιν . οὗτος ᾧ μέλει περὶ σοῦ . ἀλλὰ δοκεῖ μοι , ὥσπερ τῷ Διομήδει φησὶν τὴν Ἀθηνᾶν Ὅμηρος ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀφελεῖν τὴν ἀχλύν , ὄφρʼ εὖ γιγνώσκοι ἠμὲν θεὸν ἠδὲ καὶ ἄνδρα , οὕτω καὶ σοὶ δεῖν ἀπὸ τῆς ψυχῆς πρῶτον τὴν ἀχλὺν ἀφελόντα , ἣ νῦν παροῦσα τυγχάνει , τὸ τηνικαῦτʼ ἤδη προσφέρειν διʼ ὧν μέλλεις γνώσεσθαι ἠμὲν κακὸν ἠδὲ καὶ ἐσθλόν . νῦν μὲν γὰρ οὐκ ἄν μοι δοκεῖς δυνηθῆναι . ἀφαιρείτω , εἴτε βούλεται τὴν ἀχλὺν εἴτε ἄλλο τι · ὡς ἐγὼ παρεσκεύασμαι μηθὲν ἂν φυγεῖν τῶν ὑπʼ ἐκείνου προσταττομένων , ὅστις ποτʼ ἐστὶν ἅνθρωπος , εἴ γε μέλλοιμι βελτίων γενέσθαι .
Lemmas: πολύς γε μάλα οἴομαι ἤ πρός ὁ πολυτελής οὗτος πομπή τε καί θυσία , ὅς οὐδείς κωλύω πολύς μέν εἰς θεός , πολύς δέ εἰς ἄνθρωπος ἁμαρτάνω καί ἰδιώτης καί πόλις ἔχω ἀνά ἕκαστος ἔτος τελέω · ὁ δέ , ἅτε οὐ δωροδόκος εἰμί , καταφρονέω ἅπας οὗτος , ὡς φημί ὁ θεός καί θεός προφήτης . κινδυνεύω γοῦν καί παρά θεός καί παρά ἄνθρωπος ὁ νόος ἔχω δικαιοσύνη τε καί φρόνησις διαφερόντως τιμάω · φρόνιμος δέ καί δίκαιος οὐ ἄλλος τις εἰμί ὁ οἶδα ὅς δέω πράσσω καί λέγω καί πρός θεός καί πρός ἄνθρωπος . βούλομαι δέ ἄν καί σύ πυνθάνομαι ὅστις ποτέ ἐν νόος ἔχω πρός οὗτος . ἀλλά ἐγώ μέν , ὦ Σωκράτης , οὐ ἄλλῃ πη δοκέω ἤ ὅς σύ τε καί ὁ θεός · οὐδέ γάρ ἄν ἔοικα εἰμί ἀντίψηφος ἐγώ ὁ θεός γίγνομαι . οὐκοῦν μιμνῄσκω ἐν πολύς ἀπορία φάσκω εἰμί , ὅπως μή λανθάνω σεαυτοῦ εὔχομαι κακός , δοκέω δέ ἀγαθός ; ἐγώ . ὁράω οὖν ὡς οὐ ἀσφαλής σύ εἰμί ἔρχομαι πρός ὁ θεός εὔχομαι , ἵνα μηδέ ἐάν οὕτως τυγχάνω , βλασφημέω σύ ἀκούω οὐδείς ἀποδείκνυμι ὁ θυσία οὗτος , τυγχάνω δέ καί ἕτερος τις προσαπολαύω . ἐγώ μέν οὖν δοκέω ἀγαθός εἰμί ἡσυχία ἔχω · ὁ μέν γάρ Λακεδαιμόνιος εὐχή διά ὁ μεγαλοψυχία γάρ καλός ὁ ἐν ἀφροσύνη γε ὀνομάτων—οὐκ ἄν οἴομαι σύ ἐθέλω χράω . ἀναγκαῖος οὖν εἰμί περιμένω ἕως ἄν τις μανθάνω ὡς δέω πρός θεός καί πρός ἄνθρωπος διάκειμαι . πότε οὖν πάρειμι ὁ χρόνος οὗτος , ὦ Σωκράτης , καί τίς ὁ παιδεύω ; ἡδύς γάρ ἄν ἐγώ δοκέω ὁράω οὗτος ὁ ἄνθρωπος τίς εἰμί . οὗτος ὅς μέλω περί σύ . ἀλλά δοκέω ἐγώ , ὥσπερ ὁ Διομήδης φημί ὁ Ἀθήνη Ὅμηρος ἀπό ὁ ὀφθαλμός ἀφαιρέω ὁ ἀχλύς , ὄφρα εὖ γιγνώσκω ἠμέν θεός ἠδέ καί ἀνήρ , οὕτως καί σύ δέω ἀπό ὁ ψυχή πρῶτος ὁ ἀχλύς ἀφαιρέω , ὅς νῦν πάρειμι τυγχάνω , ὁ τηνικαῦτα ἤδη προσφέρω διά ὅς μέλλω γιγνώσκω ἠμέν κακός ἠδέ καί ἐσθλός . νῦν μέν γάρ οὐ ἄν ἐγώ δοκέω δύναμαι . ἀφαιρέω , εἴτε βούλομαι ὁ ἀχλύς εἴτε ἄλλος τις · ὡς ἐγώ παρασκευάζω μηδείς ἄν φεύγω ὁ ὑπό ἐκεῖνος προστάσσω , ὅστις ποτέ εἰμί ἄνθρωπος , εἰ γε μέλλω ἀγαθός γίγνομαι .