plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 143
ἐμοὶ μὲν οὖν καλῶς δοκεῖ καὶ ἀσφαλῶς λέγειν ὁ ποιητής · σὺ δʼ εἴ τι ἐν νῷ ἔχεις πρὸς ταῦτα , μὴ σιώπα . χαλεπόν , ὦ Σώκρατες , ἐστὶν ἀντιλέγειν πρὸς τὰ καλῶς εἰρημένα · ἐκεῖνο δʼ οὖν ἐννοῶ , ὅσων κακῶν αἰτία ἡ ἄγνοια τοῖς ἀνθρώποις , ὁπότε , ὡς ἔοικε , λελήθαμεν ἡμᾶς αὐτοὺς διὰ ταύτην καὶ πράττοντες καὶ τό γε ἔσχατον εὐχόμενοι ἡμῖν αὐτοῖς τὰ κάκιστα . ὅπερ οὖν οὐδεὶς ἂν οἰηθείη , ἀλλὰ τοῦτό γε πᾶς ἂν οἴοιτο ἱκανὸς εἶναι , αὐτὸς αὑτῷ τὰ βέλτιστα εὔξασθαι , ἀλλʼ οὐ τὰ κάκιστα . τοῦτο μὲν γὰρ ὡς ἀληθῶς κατάρᾳ τινὶ ἀλλʼ οὐκ εὐχῇ ὅμοιον ἂν εἴη . ἀλλʼ ἴσως , ὦ βέλτιστε , φαίη ἄν τις ἀνήρ , ὃς ἐμοῦ τε καὶ σοῦ σοφώτερος ὢν τυγχάνοι , οὐκ ὀρθῶς ἡμᾶς λέγειν , οὕτως εἰκῇ ψέγοντας ἄγνοιαν , εἴ γε μὴ προσθείημεν τὴν ἔστιν ὧν τε ἄγνοιαν καὶ ἔστιν οἷς καὶ ἔχουσί πως ἀγαθόν , ὥσπερ ἐκείνοις κακόν . πῶς λέγεις ; ἔστι γὰρ ὁτιοῦν πρᾶγμα ὅτῳ δὴ ὁπωσοῦν ἔχοντι ἄμεινον ἀγνοεῖν ἢ γιγνώσκειν ; ἔμοιγε δοκεῖ · σοὶ δʼ οὔ ; οὐ μέντοι μὰ Δία . ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ἐκεῖνό σου καταγνώσομαι , ἐθέλειν ἄν σε πρὸς τὴν ἑαυτοῦ μητέρα διαπεπρᾶχθαι ἅπερ Ὀρέστην φασὶ καὶ τὸν Ἀλκμέωνα καὶ εἰ δή τινες ἄλλοι ἐκείνοις τυγχάνουσι ταὐτὰ διαπεπραγμένοι . εὐφήμει πρὸς Διός , ὦ Σώκρατες . οὔτοι τὸν λέγοντα , ὦ Ἀλκιβιάδη , ὡς οὐκ ἂν ἐθέλοις σοι ταῦτα πεπρᾶχθαι , εὐφημεῖν δεῖ σε κελεύειν , ἀλλὰ μᾶλλον πολύ , εἴ τις τὰ ἐναντία λέγοι , ἐπειδὴ οὕτω σοι δοκεῖ σφόδρα δεινὸν εἶναι τὸ πρᾶγμα , ὥστʼ οὐδὲ ῥητέον εἶναι οὕτως εἰκῇ . δοκεῖς δʼ ἂν τὸν Ὀρέστην , εἰ ἐτύγχανε φρόνιμος ὢν καὶ εἰδὼς ὅτι βέλτιστον ἦν αὐτῷ πράττειν , τολμῆσαι ἄν τι τούτων διαπράξασθαι ; οὐ δῆτα . οὐδέ γε ἄλλον οἶμαι οὐδένα . οὐ μέντοι . κακὸν ἄρα , ὡς ἔοικεν , ἐστὶν ἡ τοῦ βελτίστου ἄγνοια καὶ τὸ ἀγνοεῖν τὸ βέλτιστον . ἔμοιγε δοκεῖ . οὐκοῦν καὶ ἐκείνῳ καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ; φημί .
Lemmas: ἐγώ μέν οὖν καλός δοκέω καί ἀσφαλής λέγω ὁ ποιητής · σύ δέ εἰ τις ἐν νόος ἔχω πρός οὗτος , μή σιωπάω . χαλεπός , ὦ Σωκράτης , εἰμί ἀντιλέγω πρός ὁ καλός λέγω · ἐκεῖνος δέ οὖν ἐννοέω , ὅσος κακός αἴτιος ὁ ἄγνοια ὁ ἄνθρωπος , ὁπότε , ὡς ἔοικα , λανθάνω ἐγώ αὐτός διά οὗτος καί πράσσω καί ὁ γε ἔσχατος εὔχομαι ἐγώ αὐτός ὁ κακός . ὅς οὖν οὐδείς ἄν οἴομαι , ἀλλά οὗτος γε πᾶς ἄν οἴομαι ἱκανός εἰμί , αὐτός ἑαυτοῦ ὁ ἀγαθός εὔχομαι , ἀλλά οὐ ὁ κακός . οὗτος μέν γάρ ὡς ἀληθής κατάρα τις ἀλλά οὐ εὐχή ὅμοιος ἄν εἰμί . ἀλλά ἴσως , ὦ ἀγαθός , φημί ἄν τις ἀνήρ , ὅς ἐγώ τε καί σύ σοφός εἰμί τυγχάνω , οὐ ὀρθός ἐγώ λέγω , οὕτως εἰκῇ ψέγω ἄγνοια , εἰ γε μή προστίθημι ὁ εἰμί ὅς τε ἄγνοια καί εἰμί ὅς καί ἔχω πως ἀγαθός , ὥσπερ ἐκεῖνος κακός . πῶς λέγω ; εἰμί γάρ ὁστισοῦν πρᾶγμα ὅστις δή ὁπωσοῦν ἔχω ἀγαθός ἀγνοέω ἤ γιγνώσκω ; ἐγώ δοκέω · σύ δέ οὐ ; οὐ μέντοι μά Ζεύς . ἀλλά μήν οὐδέ ἐκεῖνος σύ καταγιγνώσκω , ἐθέλω ἄν σύ πρός ὁ ἑαυτοῦ μήτηρ διαπράσσω ὅς Ὀρέστης φημί καί ὁ Ἀλκμέων καί εἰ δή τις ἄλλος ἐκεῖνος τυγχάνω αὐτός διαπράσσω . εὐφημέω πρός Ζεύς , ὦ Σωκράτης . οὔτοι ὁ λέγω , ὦ Ἀλκιβιάδης , ὡς οὐ ἄν ἐθέλω σύ οὗτος πράσσω , εὐφημέω δέω σύ κελεύω , ἀλλά μάλα πολύς , εἰ τις ὁ ἐναντίος λέγω , ἐπειδή οὕτως σύ δοκέω σφόδρα δεινός εἰμί ὁ πρᾶγμα , ὥστε οὐδέ λέγω εἰμί οὕτως εἰκῇ . δοκέω δέ ἄν ὁ Ὀρέστης , εἰ τυγχάνω φρόνιμος εἰμί καί οἶδα ὅτι ἀγαθός εἰμί αὐτός πράσσω , τολμάω ἄν τις οὗτος διαπράσσω ; οὐ δῆτα . οὐδέ γε ἄλλος οἴομαι οὐδείς . οὐ μέντοι . κακός ἄρα , ὡς ἔοικα , εἰμί ὁ ὁ ἀγαθός ἄγνοια καί ὁ ἀγνοέω ὁ ἀγαθός . ἐγώ δοκέω . οὐκοῦν καί ἐκεῖνος καί ὁ ἄλλος ἅπας ; φημί .