plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 147
δεῖ ἄρα καὶ πόλιν καὶ ψυχὴν τὴν μέλλουσαν ὀρθῶς βιώσεσθαι ταύτης τῆς ἐπιστήμης ἀντέχεσθαι , ἀτεχνῶς ὥσπερ ἀσθενοῦντα ἰατροῦ ἤ τινος κυβερνήτου τὸν ἀσφαλῶς μέλλοντα πλεῖν . ἄνευ γὰρ ταύτης , ὅσῳπερ ἂν λαμπρότερον ἐπουρίσῃ τὸ τῆς τύχης ἢ περὶ χρημάτων κτῆσιν ἢ σώματος ῥώμην ἢ καὶ ἄλλο τι τῶν τοιούτων , τοσούτῳ μείζω ἁμαρτήματα ἀπʼ αὐτῶν ἀναγκαῖόν ἐστιν , ὡς ἔοικε , γίγνεσθαι . ὁ δὲ δὴ τὴν καλουμένην πολυμαθίαν τε καὶ πολυτεχνίαν κεκτημένος , ὀρφανὸς δὲ ὢν ταύτης τῆς ἐπιστήμης , ἀγόμενος δὲ ὑπὸ μιᾶς ἑκάστης τῶν ἄλλων , ἆρʼ οὐχὶ τῷ ὄντι δικαίως πολλῷ χειμῶνι χρήσεται , ἅτε οἶμαι ἄνευ κυβερνήτου διατελῶν ἐν πελάγει , χρόνον οὐ μακρὸν βίου θέων ; ὥστε συμβαίνειν μοι δοκεῖ καὶ ἐνταῦθα τὸ τοῦ ποιητοῦ , ὃ λέγει κατηγορῶν πού τινος , ὡς ἄρα πολλὰ μὲν ἠπίστατο ἔργα , κακῶς δέ , φησίν , ἠπίστατο πάντα . καὶ τί δή ποτε συμβαίνει τὸ τοῦ ποιητοῦ , ὦ Σώκρατες ; ἐμοὶ μὲν γὰρ οὐδʼ ὁτιοῦν δοκεῖ πρὸς λόγον εἰρηκέναι . καὶ μάλα γε πρὸς λόγον · ἀλλʼ αἰνίττεται , ὦ βέλτιστε , καὶ οὗτος καὶ ἇλλοι δὲ ποιηταὶ σχεδόν τι πάντες . ἔστιν τε γὰρ φύσει ποιητικὴ ἡ σύμπασα αἰνιγματώδης καὶ οὐ τοῦ προστυχόντος ἀνδρὸς γνωρίσαι · ἔτι τε πρὸς τῷ φύσει τοιαύτη εἶναι , ὅταν λάβηται ἀνδρὸς φθονεροῦ τε καὶ μὴ βουλομένου ἡμῖν ἐνδείκνυσθαι ἀλλʼ ἀποκρύπτεσθαι ὅτι μάλιστα τὴν αὑτοῦ σοφίαν , ὑπερφυῶς δὴ τὸ χρῆμα ὡς δύσγνωστον φαίνεται , ὅτι ποτὲ νοοῦσιν ἕκαστος αὐτῶν . οὐ γὰρ δήπου Ὅμηρόν γε τὸν θειότατόν τε καὶ σοφώτατον ποιητὴν ἀγνοεῖν δοκεῖς ὡς οὐχ οἷόν τε ἦν ἐπίστασθαι κακῶς—ἐκεῖνος γάρ ἐστιν ὁ λέγων τὸν Μαργίτην πολλὰ μὲν ἐπίστασθαι , κακῶς δέ , φησί , πάντα ἠπίστατο—ἀλλʼ αἰνίττεται οἶμαι παράγων τὸ κακῶς μὲν ἀντὶ τοῦ κακοῦ , τὸ δὲ ἠπίστατο ἀντὶ τοῦ ἐπίστασθαι · γίγνεται οὖν συντεθὲν ἔξω μὲν τοῦ μέτρου , ἔστι δʼ ὅ γε βούλεται , ὡς πολλὰ μὲν ἠπίστατο ἔργα , κακὸν δʼ ἦν ἐπίστασθαι αὐτῷ πάντα ταῦτα . δῆλον οὖν ὅτι εἴπερ ἦν αὐτῷ κακὸν τὸ πολλὰ εἰδέναι , φαῦλός τις ὢν ἐτύγχανεν , εἴπερ γε πιστεύειν δεῖ τοῖς προειρημένοις λόγοις . ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν δοκεῖ , ὦ Σώκρατες · ἦ χαλεπῶς γʼ ἂν ἄλλοις τισὶ πιστεύσαιμι λόγοις , εἴπερ μηδὲ τούτοις . καὶ ὀρθῶς γέ σοι δοκεῖ . πάλιν αὖ μοι δοκεῖ .
Lemmas: δέω ἄρα καί πόλις καί ψυχή ὁ μέλλω ὀρθός βιόω οὗτος ὁ ἐπιστήμη ἀντέχω , ἄτεχνος ὥσπερ ἀσθενέω ἰατρός ἤ τις κυβερνήτης ὁ ἀσφαλής μέλλω πλέω . ἄνευ γάρ οὗτος , ὅσος ἄν λαμπρός ἐπουρίζω ὁ ὁ τύχη ἤ περί χρῆμα κτῆσις ἤ σῶμα ῥώμη ἤ καί ἄλλος τις ὁ τοιοῦτος , τοσοῦτος μέγας ἁμάρτημα ἀπό αὐτός ἀναγκαῖος εἰμί , ὡς ἔοικα , γίγνομαι . ὁ δέ δή ὁ καλέω πολυμαθία τε καί πολυτεχνία κτάομαι , ὀρφανός δέ εἰμί οὗτος ὁ ἐπιστήμη , ἄγω δέ ὑπό εἷς ἕκαστος ὁ ἄλλος , ἆρα οὐ ὁ εἰμί δίκαιος πολύς χειμών χράω , ἅτε οἴομαι ἄνευ κυβερνήτης διατελέω ἐν πέλαγος , χρόνος οὐ μακρός βίος θέω ; ὥστε συμβαίνω ἐγώ δοκέω καί ἐνταῦθα ὁ ὁ ποιητής , ὅς λέγω κατηγορέω που τις , ὡς ἄρα πολύς μέν ἐπίσταμαι ἔργον , κακός δέ , φημί , ἐπίσταμαι πᾶς . καί τίς δή ποτέ συμβαίνω ὁ ὁ ποιητής , ὦ Σωκράτης ; ἐγώ μέν γάρ οὐδέ ὁστισοῦν δοκέω πρός λόγος λέγω . καί μάλα γε πρός λόγος · ἀλλά αἰνίσσομαι , ὦ ἀγαθός , καί οὗτος καί ἆλλος δέ ποιητής σχεδόν τις πᾶς . εἰμί τε γάρ φύσις ποιητικός ὁ σύμπας αἰνιγματώδης καί οὐ ὁ προστυγχάνω ἀνήρ γνωρίζω · ἔτι τε πρός ὁ φύσις τοιοῦτος εἰμί , ὅταν λαμβάνω ἀνήρ φθονερός τε καί μή βούλομαι ἐγώ ἐνδείκνυμι ἀλλά ἀποκρύπτω ὅτι μάλα ὁ ἑαυτοῦ σοφία , ὑπερφυής δή ὁ χρῆμα ὡς δύσγνωστος φαίνω , ὅτι ποτέ νοέω ἕκαστος αὐτός . οὐ γάρ δήπου Ὅμηρος γε ὁ θεῖος τε καί σοφός ποιητής ἀγνοέω δοκέω ὡς οὐ οἷος τε εἰμί ἐπίσταμαι κακῶς—ἐκεῖνος γάρ εἰμί ὁ λέγω ὁ Μαργίτης πολύς μέν ἐπίσταμαι , κακός δέ , φημί , πᾶς ἠπίστατο—ἀλλʼ αἰνίσσομαι οἴομαι παράγω ὁ κακός μέν ἀντί ὁ κακός , ὁ δέ ἐπίσταμαι ἀντί ὁ ἐπίσταμαι · γίγνομαι οὖν συντίθημι ἔξω μέν ὁ μέτρον , εἰμί δέ ὅς γε βούλομαι , ὡς πολύς μέν ἐπίσταμαι ἔργον , κακός δέ εἰμί ἐπίσταμαι αὐτός πᾶς οὗτος . δῆλος οὖν ὅτι εἴπερ εἰμί αὐτός κακός ὁ πολύς οἶδα , φαῦλος τις εἰμί τυγχάνω , εἴπερ γε πιστεύω δέω ὁ προλέγω λόγος . ἀλλά ἐγώ μέν δοκέω , ὦ Σωκράτης · ἦ χαλεπός γε ἄν ἄλλος τις πιστεύω λόγος , εἴπερ μηδέ οὗτος . καί ὀρθός γε σύ δοκέω . πάλιν αὖ ἐγώ δοκέω .