plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 141
τούτων μέντοι ἔλεγον , ὦ Ἀλκιβιάδη , καὶ τὸν Οἰδίπουν εἶναι τῶν ἀνθρώπων · εὑρήσεις δʼ ἔτι καὶ τῶν νῦν πολλοὺς οὐκ ὀργῇ κεχρημένους , ὥσπερ ἐκεῖνον , οὐδʼ οἰομένους κακά σφισιν εὔχεσθαι , ἀλλʼ ἀγαθά . ἐκεῖνος μὲν ὥσπερ οὐδʼ ηὔχετο , οὐδʼ ᾤετο · ἕτεροι δέ τινές εἰσιν οἳ τἀναντία τούτων πεπόνθασιν . ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαί σε πρῶτον , εἴ σοι ἐμφανὴς γενόμενος ὁ θεὸς πρὸς ὃν τυγχάνεις πορευόμενος , ἐρωτήσειεν , πρὶν ὁτιοῦν εὔξασθαί σε , εἰ ἐξαρκέσει σοι τύραννον γενέσθαι τῆς Ἀθηναίων πόλεως · εἰ δὲ τοῦτο φαῦλον ἡγήσαιο καὶ μὴ μέγα τι , προσθείη καὶ πάντων τῶν Ἑλλήνων · εἰ δέ σε ὁρῴη ἔτι ἔλαττον δοκοῦντα ἔχειν , εἰ μὴ καὶ πάσης Εὐρώπης , ὑποσταίη σοι καὶ τοῦτο , καὶ τοῦτο μὴ μόνον ὑποσταίη , ἀλλʼ αὐθημερόν σου βουλομένου ὡς πάντας αἰσθήσεσθαι ὅτι Ἀλκιβιάδης ὁ Κλεινίου τύραννός ἐστιν · αὐτὸν οἶμαι ἄν σε ἀπιέναι περιχαρῆ γενόμενον , ὡς τῶν μεγίστων ἀγαθῶν κεκυρηκότα . ἐγὼ μὲν οἶμαι , ὦ Σώκρατες , κἂν ἄλλον ὁντινοῦν , εἴπερ τοιαῦτα συμβαίη αὐτῷ . ἀλλὰ μέντοι ἀντί γε τῆς σῆς ψυχῆς οὐδʼ ἂν τὴν πάντων Ἑλλήνων τε καὶ βαρβάρων χώραν τε καὶ τυραννίδα βουληθείης σοι γενέσθαι . οὐκ οἶμαι ἔγωγε . πῶς γὰρ ἄν , μηθέν γέ τι μέλλων αὐτοῖς χρήσεσθαι ; τί δʼ εἰ μέλλοις κακῶς τε καὶ βλαβερῶς χρῆσθαι ; οὐδʼ ἂν οὕτως ; οὐ δῆτα . ὁρᾷς οὖν ὡς οὐκ ἀσφαλὲς οὔτε τὰ διδόμενα εἰκῇ δέχεσθαί τε οὔτε αὐτὸν εὔχεσθαι γενέσθαι , εἴ γέ τις βλάπτεσθαι μέλλοι διὰ ταῦτα ἢ τὸ παράπαν τοῦ βίου ἀπαλλαγῆναι . πολλοὺς δʼ ἂν ἔχοιμεν εἰπεῖν , ὅσοι τυραννίδος ἐπιθυμήσαντες ἤδη καὶ σπουδάσαντες τοῦτʼ αὐτοῖς παραγενέσθαι , ὡς ἀγαθόν τι πράξαντες , διὰ τὴν τυραννίδα ἐπιβουλευθέντες τὸν βίον ἀφῃρέθησαν . οἶμαι δέ σε οὐκ ἀνήκοον εἶναι ἔνιά γε χθιζά τε καὶ πρωιζὰ γεγενημένα , ὅτε Ἀρχέλαον τὸν Μακεδόνων τύραννον τὰ παιδικά , ἐρασθέντα τῆς τυραννίδος οὐθὲν ἧττον ἤπερ ἐκεῖνος τῶν παιδικῶν , ἀπέκτεινε τὸν ἐραστὴν ὡς τύραννός τε καὶ εὐδαίμων ἀνὴρ ἐσόμενος · κατασχὼν δὲ τρεῖς ἢ τέτταρας ἡμέρας τὴν τυραννίδα πάλιν αὐτὸς ἐπιβουλευθεὶς ὑφʼ ἑτέρων τινῶν ἐτελεύτησεν .
Lemmas: οὗτος μέντοι λέγω , ὦ Ἀλκιβιάδης , καί ὁ Οἰδίπους εἰμί ὁ ἄνθρωπος · εὑρίσκω δέ ἔτι καί ὁ νῦν πολύς οὐ ὀργή χράω , ὥσπερ ἐκεῖνος , οὐδέ οἴομαι κακός σφεῖς εὔχομαι , ἀλλά ἀγαθός . ἐκεῖνος μέν ὥσπερ οὐδέ εὔχομαι , οὐδέ οἴομαι · ἕτερος δέ τις εἰμί ὅς ἐναντίος οὗτος πάσχω . ἐγώ μέν γάρ οἴομαι σύ πρῶτος , εἰ σύ ἐμφανής γίγνομαι ὁ θεός πρός ὅς τυγχάνω πορεύω , ἐρωτάω , πρίν ὁστισοῦν εὔχομαι σύ , εἰ ἐξαρκέω σύ τύραννος γίγνομαι ὁ Ἀθηναῖος πόλις · εἰ δέ οὗτος φαῦλος ἡγέομαι καί μή μέγας τις , προστίθημι καί πᾶς ὁ Ἕλλην · εἰ δέ σύ ὁράω ἔτι ἐλαχύς δοκέω ἔχω , εἰ μή καί πᾶς Εὐρώπη , ὑφίστημι σύ καί οὗτος , καί οὗτος μή μόνος ὑφίστημι , ἀλλά αὐθημερόν σύ βούλομαι ὡς πᾶς αἰσθάνομαι ὅτι Ἀλκιβιάδης ὁ Κλείνιος τύραννος εἰμί · αὐτός οἴομαι ἄν σύ ἀπέρχομαι περιχαρής γίγνομαι , ὡς ὁ μέγας ἀγαθός κυρέω . ἐγώ μέν οἴομαι , ὦ Σωκράτης , ἄν ἄλλος ὅστις , εἴπερ τοιοῦτος συμβαίνω αὐτός . ἀλλά μέντοι ἀντί γε ὁ σός ψυχή οὐδέ ἄν ὁ πᾶς Ἕλλην τε καί βάρβαρος χώρα τε καί τυραννίς βούλομαι σύ γίγνομαι . οὐ οἴομαι ἐγώ . πῶς γάρ ἄν , μηδείς γε τις μέλλω αὐτός χράω ; τίς δέ εἰ μέλλω κακός τε καί βλαβερός χράω ; οὐδέ ἄν οὕτως ; οὐ δῆτα . ὁράω οὖν ὡς οὐ ἀσφαλής οὔτε ὁ δίδωμι εἰκῇ δέχομαι τε οὔτε αὐτός εὔχομαι γίγνομαι , εἰ γε τις βλάπτω μέλλω διά οὗτος ἤ ὁ παράπαν ὁ βίος ἀπαλλάσσω . πολύς δέ ἄν ἔχω λέγω , ὅσος τυραννίς ἐπιθυμέω ἤδη καί σπουδάζω οὗτος αὐτός παραγίγνομαι , ὡς ἀγαθός τις πράσσω , διά ὁ τυραννίς ἐπιβουλεύω ὁ βίος ἀφαιρέω . οἴομαι δέ σύ οὐ ἀνήκοος εἰμί ἔνιοι γε χθιζός τε καί πρωϊζός γίγνομαι , ὅτε Ἀρχέλαος ὁ Μακεδών τύραννος ὁ παιδικός , ἔραμαι ὁ τυραννίς οὐδείς ἥσσων ἤ ἐκεῖνος ὁ παιδικός , ἀποκτείνω ὁ ἐραστής ὡς τύραννος τε καί εὐδαίμων ἀνήρ εἰμί · κατέχω δέ τρεῖς ἤ τέσσαρες ἡμέρα ὁ τυραννίς πάλιν αὐτός ἐπιβουλεύω ὑπό ἕτερος τις τελευτάω .