plato-philosophy.alcibiades-ii-sp 139
πάνυ γε . οὐκοῦν οὐχ οἱ αὐτοί ; οὐ γάρ . ἆρʼ οὖν καὶ ἕτεροί τινές εἰσιν , οἳ μηδέτερα τούτων πεπόνθασιν ; οὐ δῆτα . ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἄνθρωπον ὄντα ἢ νοσεῖν ἢ μὴ νοσεῖν . ἔμοιγε δοκεῖ . τί δέ ; περὶ φρονήσεως καὶ ἀφροσύνης ἆρά γε τὴν αὐτὴν ἔχεις σὺ γνώμην ; πῶς λέγεις ; εἰ δοκεῖ σοι οἷόν τε εἶναι ἢ φρόνιμον ἢ ἄφρονα , ἢ ἔστι τι διὰ μέσου τρίτον πάθος , ὃ ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον μήτε φρόνιμον μήτε ἄφρονα ; οὐ δῆτα . ἀνάγκη ἄρʼ ἐστὶ τὸ ἕτερον τούτων πεπονθέναι . ἔμοιγε δοκεῖ . οὐκοῦν μέμνησαι ὁμολογήσας ὑπεναντίον εἶναι μανίαν φρονήσει ; ἔγωγε . οὐκοῦν καὶ μηδὲν εἶναι διὰ μέσου τρίτον πάθος , ὃ ποιεῖ τὸν ἄνθρωπον μήτε φρόνιμον μήτε ἄφρονα εἶναι ; ὡμολόγησα γάρ . καὶ μὴν δύο γε ὑπεναντία ἑνὶ πράγματι πῶς ἂν εἴη ; οὐδαμῶς . ἀφροσύνη ἄρα καὶ μανία κινδυνεύει ταὐτὸν εἶναι . φαίνεται . πάντας οὖν ἂν φάντες , ὦ Ἀλκιβιάδη , τοὺς ἄφρονας μαίνεσθαι ὀρθῶς ἂν φαίημεν · αὐτίκα τῶν σῶν ἡλικιωτῶν εἴ τινες τυγχάνουσιν ἄφρονες ὄντες , ὥσπερ εἰσί , καὶ τῶν ἔτι πρεσβυτέρων . ἐπεὶ φέρε πρὸς Διός , οὐκ οἴει τῶν ἐν τῇ πόλει ὀλίγους μὲν εἶναι τοὺς φρονίμους , ἄφρονας δὲ δὴ τοὺς πολλούς , οὓς δὴ σὺ μαινομένους καλεῖς ; ἔγωγε . οἴει ἂν οὖν χαίροντας ἡμᾶς εἶναι μετὰ τοσούτων μαινομένων πολιτευομένους , καὶ οὐκ ἂν παιομένους καὶ βαλλομένους , καὶ ἅπερ εἰώθασιν οἱ μαινόμενοι διαπράττεσθαι , πάλαι δὴ δίκην δεδωκέναι ; ἀλλὰ ὅρα , ὦ μακάριε , μὴ οὐχ οὕτως ταῦτʼ ἔχει . πῶς ἂν οὖν ποτʼ ἔχοι , ὦ Σώκρατες ; κινδυνεύει γὰρ οὐχ οὕτως ἔχειν ὥσπερ ᾠήθην . οὐδʼ ἐμοὶ δοκεῖ . ἀλλὰ τῇδέ πῃ ἀθρητέον . πῇ ποτε λέγεις ; ἐγὼ δή σοί γε ἐρῶ . ὑπολαμβάνομέν γέ τινας εἶναι νοσοῦντας · ἢ οὔ ; πάνυ μὲν οὖν . ἆρʼ οὖν δοκεῖ σοι ἀναγκαῖον εἶναι τὸν νοσοῦντα ποδαγρᾶν ἢ πυρέττειν ἢ ὀφθαλμιᾶν , ἢ οὐκ ἂν δοκεῖ σοι καὶ μηδὲν τούτων πεπονθὼς ἑτέραν νόσον νοσεῖν ; πολλαὶ γὰρ δήπου γέ εἰσι , καὶ οὐχ αὗται μόναι . ἔμοιγε δοκοῦσιν . ὀφθαλμία σοι οὖν δοκεῖ πᾶσα νόσος εἶναι ; ναί . ἆρʼ οὖν καὶ πᾶσα νόσος ὀφθαλμία ; οὐ δῆτα ἔμοιγε · ἀπορῶ μέντοι γε πῶς λέγω .
Lemmas: πάνυ γε . οὐκοῦν οὐ ὁ αὐτός ; οὐ γάρ . ἆρα οὖν καί ἕτερος τις εἰμί , ὅς μηδέτερος οὗτος πάσχω ; οὐ δῆτα . ἀνάγκη γάρ εἰμί ἄνθρωπος εἰμί ἤ νοσέω ἤ μή νοσέω . ἐγώ δοκέω . τίς δέ ; περί φρόνησις καί ἀφροσύνη ἆρα γε ὁ αὐτός ἔχω σύ γνώμη ; πῶς λέγω ; εἰ δοκέω σύ οἷος τε εἰμί ἤ φρόνιμος ἤ ἄφρων , ἤ εἰμί τις διά μέσος τρίτος πάθος , ὅς ποιέω ὁ ἄνθρωπος μήτε φρόνιμος μήτε ἄφρων ; οὐ δῆτα . ἀνάγκη ἄρα εἰμί ὁ ἕτερος οὗτος πάσχω . ἐγώ δοκέω . οὐκοῦν μιμνῄσκω ὁμολογέω ὑπεναντίος εἰμί μανία φρόνησις ; ἐγώ . οὐκοῦν καί μηδείς εἰμί διά μέσος τρίτος πάθος , ὅς ποιέω ὁ ἄνθρωπος μήτε φρόνιμος μήτε ἄφρων εἰμί ; ὁμολογέω γάρ . καί μήν δύο γε ὑπεναντίος εἷς πρᾶγμα πῶς ἄν εἰμί ; οὐδαμῶς . ἀφροσύνη ἄρα καί μανία κινδυνεύω αὐτός εἰμί . φαίνω . πᾶς οὖν ἄν φημί , ὦ Ἀλκιβιάδης , ὁ ἄφρων μαίνομαι ὀρθός ἄν φημί · αὐτίκα ὁ σός ἡλικιώτης εἰ τις τυγχάνω ἄφρων εἰμί , ὥσπερ εἰμί , καί ὁ ἔτι πρέσβυς . ἐπεί φέρω πρός Ζεύς , οὐ οἴομαι ὁ ἐν ὁ πόλις ὀλίγος μέν εἰμί ὁ φρόνιμος , ἄφρων δέ δή ὁ πολύς , ὅς δή σύ μαίνομαι καλέω ; ἐγώ . οἴομαι ἄν οὖν χαίρω ἐγώ εἰμί μετά τοσοῦτος μαίνομαι πολιτεύω , καί οὐ ἄν παίω καί βάλλω , καί ὅς εἴωθα ὁ μαίνομαι διαπράσσω , πάλαι δή δίκη δίδωμι ; ἀλλά ὁράω , ὦ μακάριος , μή οὐ οὕτως οὗτος ἔχω . πῶς ἄν οὖν ποτέ ἔχω , ὦ Σωκράτης ; κινδυνεύω γάρ οὐ οὕτως ἔχω ὥσπερ οἴομαι . οὐδέ ἐγώ δοκέω . ἀλλά τῇδε πη ἀθρητέον . πῇ ποτέ λέγω ; ἐγώ δή σύ γε λέγω . ὑπολαμβάνω γε τις εἰμί νοσέω · ἤ οὐ ; πάνυ μέν οὖν . ἆρα οὖν δοκέω σύ ἀναγκαῖος εἰμί ὁ νοσέω ποδαγράω ἤ πυρέσσω ἤ ὀφθαλμιάω , ἤ οὐ ἄν δοκέω σύ καί μηδείς οὗτος πάσχω ἕτερος νόσος νοσέω ; πολύς γάρ δήπου γε εἰμί , καί οὐ οὗτος μόνος . ἐγώ δοκέω . ὀφθαλμία σύ οὖν δοκέω πᾶς νόσος εἰμί ; ναί . ἆρα οὖν καί πᾶς νόσος ὀφθαλμία ; οὐ δῆτα ἐγώ · ἀπορέω μέντοι γε πῶς λέγω .