plato-philosophy.alcibiades-i-sp 105
λεκτέον ἂν εἴη . χαλεπὸν μὲν οὖν πρὸς ἄνδρα οὐχ ἥττονα ἐραστῶν προσφέρεσθαι ἐραστῇ , ὅμως δὲ τολμητέον φράσαι τὴν ἐμὴν διάνοιαν . ἐγὼ γάρ , ὦ Ἀλκιβιάδη , εἰ μέν σε ἑώρων ἃ νυνδὴ διῆλθον ἀγαπῶντα καὶ οἰόμενον δεῖν ἐν τούτοις καταβιῶναι , πάλαι ἂν ἀπηλλάγμην τοῦ ἔρωτος , ὥς γε δὴ ἐμαυτὸν πείθω · νῦν δʼ ἕτερʼ αὖ κατηγορήσω διανοήματα σὰ πρὸς αὐτὸν σέ , ᾧ καὶ γνώσῃ ὅτι προσέχων γέ σοι τὸν νοῦν διατετέλεκα . δοκεῖς γάρ μοι , εἴ τίς σοι εἴποι θεῶν · ὦ Ἀλκιβιάδη , πότερον βούλει ζῆν ἔχων ἃ νῦν ἔχεις , ἢ αὐτίκα τεθνάναι εἰ μή σοι ἐξέσται μείζω κτήσασθαι ; δοκεῖς ἄν μοι ἑλέσθαι τεθνάναι · ἀλλὰ νῦν ἐπὶ τίνι δή ποτε ἐλπίδι ζῇς , ἐγὼ φράσω . ἡγῇ , ἐὰν θᾶττον εἰς τὸν Ἀθηναίων δῆμον παρέλθῃς—τοῦτο δʼ ἔσεσθαι μάλα ὀλίγων ἡμερῶν — παρελθὼν οὖν ἐνδείξεσθαι Ἀθηναίοις ὅτι ἄξιος εἶ τιμᾶσθαι ὡς οὔτε Περικλῆς οὔτʼ ἄλλος οὐδεὶς τῶν πώποτε γενομένων , καὶ τοῦτʼ ἐνδειξάμενος μέγιστον δυνήσεσθαι ἐν τῇ πόλει , ἐὰν δʼ ἐνθάδε μέγιστος ᾖς , καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις Ἕλλησι , καὶ οὐ μόνον ἐν Ἕλλησιν , ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς βαρβάροις , ὅσοι ἐν τῇ αὐτῇ ἡμῖν οἰκοῦσιν ἠπείρῳ . καὶ εἰ αὖ σοι εἴποι ὁ αὐτὸς οὗτος θεὸς ὅτι αὐτοῦ σε δεῖ δυναστεύειν ἐν τῇ Εὐρώπῃ , διαβῆναι δὲ εἰς τὴν Ἀσίαν οὐκ ἐξέσται σοι οὐδὲ ἐπιθέσθαι τοῖς ἐκεῖ πράγμασιν , οὐκ ἂν αὖ μοι δοκεῖς ἐθέλειν οὐδʼ ἐπὶ τούτοις μόνοις ζῆν , εἰ μὴ ἐμπλήσεις τοῦ σοῦ ὀνόματος καὶ τῆς σῆς δυνάμεως πάντας ὡς ἔπος εἰπεῖν ἀνθρώπους · καὶ οἶμαί σε πλὴν Κύρου καὶ Ξέρξου ἡγεῖσθαι οὐδένα ἄξιον λόγου γεγονέναι . ὅτι μὲν οὖν ἔχεις ταύτην τὴν ἐλπίδα , εὖ οἶδα καὶ οὐκ εἰκάζω . ἴσως ἂν οὖν εἴποις , ἅτε εἰδὼς ὅτι ἀληθῆ λέγω , τί δὴ οὖν , ὦ Σώκρατες , τοῦτʼ ἐστί σοι πρὸς >λόγον ; ἐγὼ δὲ σοί γε ἐρῶ , ὦ φίλε παῖ Κλεινίου καὶ Δεινομάχης . τούτων γάρ σοι ἁπάντων τῶν διανοημάτων τέλος ἐπιτεθῆναι ἄνευ ἐμοῦ ἀδύνατον · τοσαύτην ἐγὼ δύναμιν οἶμαι ἔχειν εἰς τὰ σὰ πράγματα καὶ εἰς σέ , διὸ δὴ καὶ πάλαι οἴομαί με τὸν θεὸν οὐκ ἐᾶν διαλέγεσθαί σοι , ὃν ἐγὼ περιέμενον ὁπηνίκα ἐάσει . ὥσπερ γὰρ σὺ ἐλπίδας ἔχεις ἐν τῇ πόλει ἐνδείξασθαι ὅτι αὐτῇ παντὸς ἄξιος εἶ , ἐνδειξάμενος δὲ οὐδὲν ὅτι οὐ παραυτίκα δυνήσεσθαι , οὕτω κἀγὼ παρὰ σοὶ ἐλπίζω μέγιστον δυνήσεσθαι ἐνδειξάμενος ὅτι παντὸς ἄξιός εἰμί σοι καὶ οὔτε ἐπίτροπος οὔτε συγγενὴς οὔτʼ ἄλλος οὐδεὶς ἱκανὸς παραδοῦναι τὴν δύναμιν ἧς ἐπιθυμεῖς πλὴν ἐμοῦ , μετὰ τοῦ θεοῦ μέντοι . νεωτέρῳ μὲν οὖν ὄντι σοι καὶ πρὶν τοσαύτης ἐλπίδος γέμειν , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , οὐκ εἴα ὁ θεὸς διαλέγεσθαι , ἵνα μὴ μάτην διαλεγοίμην . νῦν δʼ ἐφῆκεν · νῦν γὰρ ἄν μου ἀκούσαις .
Lemmas: λεκτέος ἄν εἰμί . χαλεπός μέν οὖν πρός ἀνήρ οὐ ἥσσων ἐραστής προσφέρω ἐραστής , ὅμως δέ τολμάω φράζω ὁ ἐμός διάνοια . ἐγώ γάρ , ὦ Ἀλκιβιάδης , εἰ μέν σύ ὁράω ὅς νυνδί διέρχομαι ἀγαπάω καί οἴομαι δέω ἐν οὗτος καταβιόω , πάλαι ἄν ἀπαλλάσσω ὁ ἔρως , ὡς γε δή ἐμαυτοῦ πείθω · νῦν δέ ἕτερος αὖ κατηγορέω διανόημα σός πρός αὐτός σύ , ὅς καί γιγνώσκω ὅτι προσέχω γε σύ ὁ νόος διατελέω . δοκέω γάρ ἐγώ , εἰ τις σύ λέγω θεός · ὦ Ἀλκιβιάδης , πότερος βούλομαι ζάω ἔχω ὅς νῦν ἔχω , ἤ αὐτίκα θνῄσκω εἰ μή σύ ἔξεστι μέγας κτάομαι ; δοκέω ἄν ἐγώ αἱρέω θνῄσκω · ἀλλά νῦν ἐπί τίς δή ποτέ ἐλπίς ζάω , ἐγώ φράζω . ἡγέομαι , ἐάν ταχύς εἰς ὁ Ἀθηναῖος δῆμος παρέρχομαι δέ εἰμί μάλα ὀλίγος ἡμέρα — παρέρχομαι οὖν ἐνδείκνυμι Ἀθηναῖος ὅτι ἄξιος εἰμί τιμάω ὡς οὔτε Περικλῆς οὔτε ἄλλος οὐδείς ὁ πώποτε γίγνομαι , καί οὗτος ἐνδείκνυμι μέγας δύναμαι ἐν ὁ πόλις , ἐάν δέ ἐνθάδε μέγας εἰμί , καί ἐν ὁ ἄλλος Ἕλλην , καί οὐ μόνος ἐν Ἕλλην , ἀλλά καί ἐν ὁ βάρβαρος , ὅσος ἐν ὁ αὐτός ἐγώ οἰκέω ἤπειρος . καί εἰ αὖ σύ λέγω ὁ αὐτός οὗτος θεός ὅτι αὐτοῦ σύ δέω δυναστεύω ἐν ὁ Εὐρώπη , διαβαίνω δέ εἰς ὁ Ἀσία οὐ ἔξεστι σύ οὐδέ ἐπιτίθημι ὁ ἐκεῖ πρᾶγμα , οὐ ἄν αὖ ἐγώ δοκέω ἐθέλω οὐδέ ἐπί οὗτος μόνος ζάω , εἰ μή ἐμπίμπλημι ὁ σός ὄνομα καί ὁ σός δύναμις πᾶς ὡς ἔπος λέγω ἄνθρωπος · καί οἴομαι σύ πλήν Κῦρος καί Ξέρξης ἡγέομαι οὐδείς ἄξιος λόγος γίγνομαι . ὅτι μέν οὖν ἔχω οὗτος ὁ ἐλπίς , εὖ οἶδα καί οὐ εἰκάζω . ἴσως ἄν οὖν λέγω , ἅτε οἶδα ὅτι ἀληθής λέγω , τίς δή οὖν , ὦ Σωκράτης , οὗτος εἰμί σύ πρός >λογος ; ἐγώ δέ σύ γε λέγω , ὦ φίλος παῖς Κλείνιος καί Δεινομάχη . οὗτος γάρ σύ ἅπας ὁ διανόημα τέλος ἐπιτίθημι ἄνευ ἐγώ ἀδύνατος · τοσοῦτος ἐγώ δύναμις οἴομαι ἔχω εἰς ὁ σός πρᾶγμα καί εἰς σύ , διό δή καί πάλαι οἴομαι ἐγώ ὁ θεός οὐ ἐάω διαλέγω σύ , ὅς ἐγώ περιμένω ὁπηνίκα ἐάω . ὥσπερ γάρ σύ ἐλπίς ἔχω ἐν ὁ πόλις ἐνδείκνυμι ὅτι αὐτός πᾶς ἄξιος εἰμί , ἐνδείκνυμι δέ οὐδείς ὅτι οὐ παραυτίκα δύναμαι , οὕτως ἐγώ παρά σύ ἐλπίζω μέγας δύναμαι ἐνδείκνυμι ὅτι πᾶς ἄξιος εἰμί σύ καί οὔτε ἐπίτροπος οὔτε συγγενής οὔτε ἄλλος οὐδείς ἱκανός παραδίδωμι ὁ δύναμις ὅς ἐπιθυμέω πλήν ἐγώ , μετά ὁ θεός μέντοι . νέος μέν οὖν εἰμί σύ καί πρίν τοσοῦτος ἐλπίς γέμω , ὡς ἐγώ δοκέω , οὐ ἐάω ὁ θεός διαλέγω , ἵνα μή μάτην διαλέγω . νῦν δέ ἐφίημι · νῦν γάρ ἄν ἐγώ ἀκούω .