plato-philosophy.alcibiades-i-sp 132
τοῦτο τοίνυν αἴτιον , ὅτι μόνος ἐραστὴς ἦν σός , οἱ δʼ ἄλλοι τῶν σῶν · τὰ δὲ σὰ λήγει ὥρας , σὺ δʼ ἄρχῃ ἀνθεῖν . καὶ νῦν γε ἂν μὴ διαφθαρῇς ὑπὸ τοῦ Ἀθηναίων δήμου καὶ αἰσχίων γένῃ , οὐ μή σε ἀπολίπω . τοῦτο γὰρ δὴ μάλιστα ἐγὼ φοβοῦμαι , μὴ δημεραστὴς ἡμῖν γενόμενος διαφθαρῇς · πολλοὶ γὰρ ἤδη καὶ ἀγαθοὶ αὐτὸ πεπόνθασιν Ἀθηναίων . εὐπρόσωπος γὰρ ὁ τοῦ μεγαλήτορος δῆμος Ἐρεχθέως · ἀλλʼ ἀποδύντα χρὴ αὐτὸν θεάσασθαι . εὐλαβοῦ οὖν τὴν εὐλάβειαν ἣν ἐγὼ λέγω . τίνα ; γύμνασαι πρῶτον , ὦ μακάριε , καὶ μάθε ἃ δεῖ μαθόντα ἰέναι ἐπὶ τὰ τῆς πόλεως , πρότερον δὲ μή , ἵνʼ ἀλεξιφάρμακα ἔχων ἴῃς καὶ μηδὲν πάθῃς δεινόν . εὖ μοι δοκεῖς λέγειν , ὦ Σώκρατες · ἀλλὰ πειρῶ ἐξηγεῖσθαι ὅντινʼ ἂν τρόπον ἐπιμεληθεῖμεν ἡμῶν αὐτῶν . οὐκοῦν τοσοῦτον μὲν ἡμῖν εἰς τὸ πρόσθεν πεπέρανται — ὃ γὰρ ἐσμέν , ἐπιεικῶς ὡμολόγηται—ἐφοβούμεθα δὲ μὴ τούτου σφαλέντες λάθωμεν ἑτέρου τινὸς ἐπιμελόμενοι ἀλλʼ οὐχ ἡμῶν . ἔστι ταῦτα . καὶ μετὰ τοῦτο δὴ ὅτι ψυχῆς ἐπιμελητέον καὶ εἰς τοῦτο βλεπτέον . δῆλον . σωμάτων δὲ καὶ χρημάτων τὴν ἐπιμέλειαν ἑτέροις παραδοτέον . τί μήν ; τίνʼ οὖν ἂν τρόπον γνοῖμεν αὐτὸ ἐναργέστατα ; ἐπειδὴ τοῦτο γνόντες , ὡς ἔοικεν , καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς γνωσόμεθα . ἆρα πρὸς θεῶν εὖ λέγοντος οὗ νυνδὴ ἐμνήσθημεν τοῦ Δελφικοῦ γράμματος οὐ συνίεμεν ; τὸ ποῖόν τι διανοούμενος λέγεις , ὦ Σώκρατες ; ἐγώ σοι φράσω , ὅ γε ὑποπτεύω λέγειν καὶ συμβουλεύειν ἡμῖν τοῦτο τὸ γράμμα . κινδυνεύει γὰρ οὐδὲ πολλαχοῦ εἶναι παράδειγμα αὐτοῦ , ἀλλὰ κατὰ τὴν ὄψιν μόνον . πῶς τοῦτο λέγεις ; σκόπει καὶ σύ . εἰ ἡμῶν τῷ ὄμματι ὥσπερ ἀνθρώπῳ συμβουλεῦον εἶπεν ἰδὲ σαυτόν , πῶς ἂν ὑπελάβομεν τί παραινεῖν ; ἆρα οὐχὶ εἰς τοῦτο βλέπειν , εἰς ὃ βλέπων ὁ ὀφθαλμὸς ἔμελλεν αὑτὸν ἰδεῖν ; δῆλον . ἐννοῶμεν δὴ εἰς τί βλέποντες τῶν ὄντων ἐκεῖνό τε ὁρῷμεν ἅμα ἂν καὶ ἡμᾶς αὐτούς ; δῆλον δή , ὦ Σώκρατες , ὅτι εἰς κάτοπτρά τε καὶ τὰ τοιαῦτα . ὀρθῶς λέγεις . οὐκοῦν καὶ τῷ ὀφθαλμῷ ᾧ ὁρῶμεν ἔνεστί τι τῶν τοιούτων ; πάνυ γε .
Lemmas: οὗτος τοίνυν αἴτιος , ὅτι μόνος ἐραστής εἰμί σός , ὁ δέ ἄλλος ὁ σός · ὁ δέ σός λήγω ὥρα , σύ δέ ἄρχω ἀνθέω . καί νῦν γε ἐάν μή διαφθείρω ὑπό ὁ Ἀθηναῖος δῆμος καί αἰσχρός γίγνομαι , οὐ μή σύ ἀπολείπω . οὗτος γάρ δή μάλα ἐγώ φοβέω , μή δημεραστής ἐγώ γίγνομαι διαφθείρω · πολύς γάρ ἤδη καί ἀγαθός αὐτός πάσχω Ἀθηναῖος . εὐπρόσωπος γάρ ὁ ὁ μεγαλήτωρ δῆμος Ἐρεχθεύς · ἀλλά ἀποδύω χρή αὐτός θεάομαι . εὐλαβέομαι οὖν ὁ εὐλάβεια ὅς ἐγώ λέγω . τίς ; γυμνάζω πρῶτος , ὦ μακάριος , καί μανθάνω ὅς δέω μανθάνω ἔρχομαι ἐπί ὁ ὁ πόλις , πρότερος δέ μή , ἵνα ἀλεξιφάρμακον ἔχω ἔρχομαι καί μηδείς πάσχω δεινός . εὖ ἐγώ δοκέω λέγω , ὦ Σωκράτης · ἀλλά πειράω ἐξηγέομαι ὅστις ἄν τρόπος ἐπιμελέομαι ἐγώ αὐτός . οὐκοῦν τοσοῦτος μέν ἐγώ εἰς ὁ πρόσθεν περαίνω — ὅς γάρ εἰμί , ἐπιεικής ὁμολογέω δέ μή οὗτος σφάλλω λανθάνω ἕτερος τις ἐπιμελέομαι ἀλλά οὐ ἐγώ . εἰμί οὗτος . καί μετά οὗτος δή ὅτι ψυχή ἐπιμέλω καί εἰς οὗτος βλεπτέον . δῆλος . σῶμα δέ καί χρῆμα ὁ ἐπιμέλεια ἕτερος παραδοτέος . τίς μήν ; τίς οὖν ἄν τρόπος γιγνώσκω αὐτός ἐναργής ; ἐπειδή οὗτος γιγνώσκω , ὡς ἔοικα , καί ἐγώ αὐτός γιγνώσκω . ἆρα πρός θεός εὖ λέγω ὅς νυνδί μιμνῄσκω ὁ Δελφικός γράμμα οὐ συνίημι ; ὁ ποῖος τις διανοέω λέγω , ὦ Σωκράτης ; ἐγώ σύ φράζω , ὅς γε ὑποπτεύω λέγω καί συμβουλεύω ἐγώ οὗτος ὁ γράμμα . κινδυνεύω γάρ οὐδέ πολλαχοῦ εἰμί παράδειγμα αὐτός , ἀλλά κατά ὁ ὄψις μόνος . πῶς οὗτος λέγω ; σκοπέω καί σύ . εἰ ἐγώ ὁ ὄμμα ὥσπερ ἄνθρωπος συμβουλεύω λέγω ὁράω σεαυτοῦ , πῶς ἄν ὑπολαμβάνω τίς παραινέω ; ἆρα οὐ εἰς οὗτος βλέπω , εἰς ὅς βλέπω ὁ ὀφθαλμός μέλλω ἑαυτοῦ ὁράω ; δῆλος . ἐννοόω δή εἰς τίς βλέπω ὁ εἰμί ἐκεῖνος τε ὁράω ἅμα ἄν καί ἐγώ αὐτός ; δῆλος δή , ὦ Σωκράτης , ὅτι εἰς κάτοπτρον τε καί ὁ τοιοῦτος . ὀρθός λέγω . οὐκοῦν καί ὁ ὀφθαλμός ὅς ὁράω ἔνειμι τις ὁ τοιοῦτος ; πάνυ γε .