plato-philosophy.alcibiades-i-sp 104
τὸν δὲ λόγον , ᾧ ὑπερπεφρόνηκας , ἐθέλω διελθεῖν . οὐδενὸς φῂς ἀνθρώπων ἐνδεὴς εἶναι εἰς οὐδέν · τὰ γὰρ ὑπάρχοντά σοι μεγάλα εἶναι , ὥστε μηδενὸς δεῖσθαι , ἀπὸ τοῦ σώματος ἀρξάμενα τελευτῶντα εἰς τὴν ψυχήν . οἴει γὰρ δὴ εἶναι πρῶτον μὲν κάλλιστός τε καὶ μέγιστος—καὶ τοῦτο μὲν δὴ παντὶ δῆλον ἰδεῖν ὅτι οὐ ψεύδῃ—ἔπειτα νεανικωτάτου γένους ἐν τῇ σεαυτοῦ ἐνταῦθα πρὸς πατρός τέ σοι φίλους καὶ συγγενεῖς πλείστους εἶναι καὶ ἀρίστους , οἳ εἴ τι δέοι ὑπηρετοῖεν ἄν σοι , τούτων δὲ τοὺς πρὸς μητρὸς οὐδὲν χείρους οὐδʼ ἐλάττους . συμπάντων δὲ ὧν εἶπον μείζω οἴει σοι δύναμιν ὑπάρχειν Περικλέα τὸν Ξανθίππου , ὃν ὁ πατὴρ ἐπίτροπον κατέλιπε σοί τε καὶ τῷ ἀδελφῷ · ὃς οὐ μόνον ἐν τῇδε τῇ πόλει δύναται πράττειν ὅτι ἂν βούληται , ἀλλʼ ἐν πάσῃ τῇ Ἑλλάδι καὶ τῶν βαρβάρων ἐν πολλοῖς καὶ μεγάλοις γένεσιν . προσθήσω δὲ καὶ ὅτι τῶν πλουσίων · δοκεῖς δέ μοι ἐπὶ τούτῳ ἥκιστα μέγα φρονεῖν . κατὰ πάντα δὴ ταῦτα σύ τε μεγαλαυχούμενος κεκράτηκας τῶν ἐραστῶν ἐκεῖνοί τε ὑποδεέστεροι ὄντες ἐκρατήθησαν , καί σε ταῦτʼ οὐ λέληθεν · ὅθεν δὴ εὖ οἶδα ὅτι θαυμάζεις τί διανοούμενός ποτε οὐκ ἀπαλλάττομαι τοῦ ἔρωτος , καὶ ἥντινʼ ἔχων ἐλπίδα ὑπομένω τῶν ἄλλων πεφευγότων . καὶ ἴσως γε , ὦ Σώκρατες , οὐκ οἶσθʼ ὅτι σμικρόν με ἔφθης . ἐγὼ γάρ τοι ἐν νῷ εἶχον πρότερός σοι προσελθὼν αὐτὰ ταῦτʼ ἐρέσθαι , τί ποτε βούλει καὶ εἰς τίνα ἐλπίδα βλέπων ἐνοχλεῖς με , ἀεὶ ὅπου ἂν ὦ ἐπιμελέστατα παρών · τῷ ὄντι γὰρ θαυμάζω ὅτι ποτʼ ἐστὶ τὸ σὸν πρᾶγμα , καὶ ἥδιστʼ ἂν πυθοίμην . ἀκούσῃ μὲν ἄρα μου , ὡς τὸ εἰκός , προθύμως , εἴπερ , ὡς φῄς , ἐπιθυμεῖς εἰδέναι τί διανοοῦμαι , καὶ ὡς ἀκουσομένῳ καὶ περιμενοῦντι λέγω . πάνυ μὲν οὖν · ἀλλὰ λέγε . ὅρα δή · οὐ γάρ τοι εἴη ἂν θαυμαστὸν εἰ , ὥσπερ μόγις ἠρξάμην , οὕτω μόγις καὶ παυσαίμην . ὠγαθὲ λέγε · ἀκούσομαι γάρ .
Lemmas: ὁ δέ λόγος , ὅς ὑπερφρονέω , ἐθέλω διέρχομαι . οὐδείς φημί ἄνθρωπος ἐνδεής εἰμί εἰς οὐδείς · ὁ γάρ ὑπάρχω σύ μέγας εἰμί , ὥστε μηδείς δέω , ἀπό ὁ σῶμα ἄρχω τελευτάω εἰς ὁ ψυχή . οἴομαι γάρ δή εἰμί πρῶτος μέν καλός τε καί μέγιστος οὗτος μέν δή πᾶς δῆλος ὁράω ὅτι οὐ ψεύδω νεανικός γένος ἐν ὁ σεαυτοῦ ἐνταῦθα πρός πατήρ τε σύ φίλος καί συγγενής πολύς εἰμί καί ἀγαθός , ὅς εἰ τις δέω ὑπηρετέω ἄν σύ , οὗτος δέ ὁ πρός μήτηρ οὐδείς κακός οὐδέ ἐλαχύς . σύμπας δέ ὅς λέγω μέγας οἴομαι σύ δύναμις ὑπάρχω Περικλῆς ὁ Ξάνθιππος , ὅς ὁ πατήρ ἐπίτροπος καταλείπω σύ τε καί ὁ ἀδελφός · ὅς οὐ μόνος ἐν ὅδε ὁ πόλις δύναμαι πράσσω ὅστις ἄν βούλομαι , ἀλλά ἐν πᾶς ὁ Ἑλλάς καί ὁ βάρβαρος ἐν πολύς καί μέγας γένεσις . προστίθημι δέ καί ὅτι ὁ πλούσιος · δοκέω δέ ἐγώ ἐπί οὗτος ἦκα μέγας φρονέω . κατά πᾶς δή οὗτος σύ τε μεγαλαυχέω κρατέω ὁ ἐραστής ἐκεῖνος τε ὑποδεής εἰμί κρατέω , καί σύ οὗτος οὐ λανθάνω · ὅθεν δή εὖ οἶδα ὅτι θαυμάζω τίς διανοέω ποτέ οὐ ἀπαλλάσσω ὁ ἔρως , καί ὅστις ἔχω ἐλπίς ὑπομένω ὁ ἄλλος φεύγω . καί ἴσως γε , ὦ Σωκράτης , οὐ οἶδα ὅτι μικρός ἐγώ φθάνω . ἐγώ γάρ τοι ἐν νόος ἔχω πρότερος σύ προσέρχομαι αὐτός οὗτος ἔρομαι , τίς ποτέ βούλομαι καί εἰς τίς ἐλπίς βλέπω ἐνοχλέω ἐγώ , ἀεί ὅπου ἄν εἰμί ἐπιμελής πάρειμι · ὁ εἰμί γάρ θαυμάζω ὅστις ποτέ εἰμί ὁ σός πρᾶγμα , καί ἡδύς ἄν πυνθάνομαι . ἀκούω μέν ἄρα ἐγώ , ὡς ὁ ἔοικα , πρόθυμος , εἴπερ , ὡς φημί , ἐπιθυμέω οἶδα τίς διανοέω , καί ὡς ἀκούω καί περιμένω λέγω . πάνυ μέν οὖν · ἀλλά λέγω . ὁράω δή · οὐ γάρ τοι εἰμί ἄν θαυμαστός εἰ , ὥσπερ μόγις ἄρχω , οὕτως μόγις καί παύω . ἀγαθός λέγω · ἀκούω γάρ .