plato-philosophy.alcibiades-i-sp 115
μαντικὸς γὰρ εἶ . καί μοι λέγε · τῶν δικαίων φῂς ἔνια μὲν συμφέρειν , ἔνια δʼ οὔ ; ναί . τί δέ ; τὰ μὲν καλὰ αὐτῶν εἶναι , τὰ δʼ οὔ ; πῶς τοῦτο ἐρωτᾷς ; εἴ τις ἤδη σοι ἔδοξεν αἰσχρὰ μέν , δίκαια δὲ πράττειν ; οὐκ ἔμοιγε . ἀλλὰ πάντα τὰ δίκαια καὶ καλά ; ναί . τί δʼ αὖ τὰ καλά ; πότερον πάντα ἀγαθά , ἢ τὰ μέν , τὰ δʼ οὔ ; οἴομαι ἔγωγε , ὦ Σώκρατες , ἔνια τῶν καλῶν κακὰ εἶναι . ἦ καὶ αἰσχρὰ ἀγαθά ; ναί . ἆρα λέγεις τὰ τοιάδε , οἷον πολλοὶ ἐν πολέμῳ βοηθήσαντες ἑταίρῳ ἢ οἰκείῳ τραύματα ἔλαβον καὶ ἀπέθανον , οἱ δʼ οὐ βοηθήσαντες , δέον , ὑγιεῖς ἀπῆλθον ; πάνυ μὲν οὖν . οὐκοῦν τὴν τοιαύτην βοήθειαν καλὴν μὲν λέγεις κατὰ τὴν ἐπιχείρησιν τοῦ σῶσαι οὓς ἔδει , τοῦτο δʼ ἐστὶν ἀνδρεία · ἢ οὔ ; ναί . κακὴν δέ γε κατὰ τοὺς θανάτους τε καὶ ἕλκη · ἦ γάρ ; ναί . ἆρʼ οὖν οὐκ ἄλλο μὲν ἡ ἀνδρεία , ἄλλο δὲ ὁ θάνατος ; πάνυ γε . οὐκ ἄρα κατὰ ταὐτόν γʼ ἐστι καλὸν καὶ κακὸν τὸ τοῖς φίλοις βοηθεῖν ; οὐ φαίνεται . ὅρα τοίνυν εἰ , ᾗ γε καλόν , καὶ ἀγαθόν , ὥσπερ καὶ ἐνταῦθα . κατὰ τὴν ἀνδρείαν γὰρ ὡμολόγεις καλὸν εἶναι τὴν βοήθειαν · τοῦτʼ οὖν αὐτὸ σκόπει , τὴν ἀνδρείαν , ἀγαθὸν ἢ κακόν ; ὧδε δὲ σκόπει · σὺ πότερʼ ἂν δέξαιό σοι εἶναι , ἀγαθὰ ἢ κακά ; ἀγαθά . οὐκοῦν τὰ μέγιστα μάλιστα . ναί . καὶ ἥκιστα τῶν τοιούτων δέξαιο ἂν στέρεσθαι ; πῶς γὰρ οὔ ; πῶς οὖν λέγεις περὶ ἀνδρείας ; ἐπὶ πόσῳ ἂν αὐτοῦ δέξαιο στέρεσθαι ; οὐδὲ ζῆν ἂν ἐγὼ δεξαίμην δειλὸς ὤν . ἔσχατον ἄρα κακῶν εἶναί σοι δοκεῖ ἡ δειλία . ἔμοιγε . ἐξ ἴσου τῷ τεθνάναι , ὡς ἔοικε . φημί . οὐκοῦν θανάτῳ τε καὶ δειλίᾳ ἐναντιώτατον ζωὴ καὶ ἀνδρεία ; ναί . καὶ τὰ μὲν μάλιστʼ ἂν εἶναι βούλοιό σοι , τὰ δὲ ἥκιστα ; ναί . ἆρʼ ὅτι τὰ μὲν ἄριστα ἡγῇ , τὰ δὲ κάκιστα ; πάνυ γε . ἐν τοῖς ἀρίστοις ἄρα σὺ ἡγῇ ἀνδρείαν εἶναι κἀν τοῖς κακίστοις θάνατον . ἔγωγε . τὸ ἄρα βοηθεῖν ἐν πολέμῳ τοῖς φίλοις , ᾗ μὲν καλόν , κατʼ ἀγαθοῦ πρᾶξιν τὴν τῆς ἀνδρείας , καλὸν αὐτὸ προσεῖπας ; φαίνομαί γε . κατὰ δέ γε κακοῦ πρᾶξιν τὴν τοῦ θανάτου κακόν ; ναί .
Lemmas: μαντικός γάρ εἰμί . καί ἐγώ λέγω · ὁ δίκαιος φημί ἔνιοι μέν συμφέρω , ἔνιοι δέ οὐ ; ναί . τίς δέ ; ὁ μέν καλός αὐτός εἰμί , ὁ δέ οὐ ; πῶς οὗτος ἐρωτάω ; εἰ τις ἤδη σύ δοκέω αἰσχρός μέν , δίκαιος δέ πράσσω ; οὐ ἐγώ . ἀλλά πᾶς ὁ δίκαιος καί καλός ; ναί . τίς δέ αὖ ὁ καλός ; πότερος πᾶς ἀγαθός , ἤ ὁ μέν , ὁ δέ οὐ ; οἴομαι ἐγώ , ὦ Σωκράτης , ἔνιοι ὁ καλός κακός εἰμί . ἦ καί αἰσχρός ἀγαθός ; ναί . ἆρα λέγω ὁ τοιόσδε , οἷος πολύς ἐν πόλεμος βοηθέω ἑταῖρος ἤ οἰκεῖος τραῦμα λαμβάνω καί ἀποθνῄσκω , ὁ δέ οὐ βοηθέω , δέω , ὑγιής ἀπέρχομαι ; πάνυ μέν οὖν . οὐκοῦν ὁ τοιοῦτος βοήθεια καλός μέν λέγω κατά ὁ ἐπιχείρησις ὁ σῴζω ὅς δέω , οὗτος δέ εἰμί ἀνδρεία · ἤ οὐ ; ναί . κακός δέ γε κατά ὁ θάνατος τε καί ἕλκος · ἦ γάρ ; ναί . ἆρα οὖν οὐ ἄλλος μέν ὁ ἀνδρεία , ἄλλος δέ ὁ θάνατος ; πάνυ γε . οὐ ἄρα κατά αὐτός γε εἰμί καλός καί κακός ὁ ὁ φίλος βοηθέω ; οὐ φαίνω . ὁράω τοίνυν εἰ , ᾗ γε καλός , καί ἀγαθός , ὥσπερ καί ἐνταῦθα . κατά ὁ ἀνδρεία γάρ ὁμολογέω καλός εἰμί ὁ βοήθεια · οὗτος οὖν αὐτός σκοπέω , ὁ ἀνδρεία , ἀγαθός ἤ κακός ; ὧδε δέ σκοπέω · σύ πότερος ἄν δέχομαι σύ εἰμί , ἀγαθός ἤ κακός ; ἀγαθός . οὐκοῦν ὁ μέγας μάλα . ναί . καί ἦκα ὁ τοιοῦτος δέχομαι ἄν στέρομαι ; πῶς γάρ οὐ ; πῶς οὖν λέγω περί ἀνδρεία ; ἐπί πόσος ἄν αὐτός δέχομαι στέρομαι ; οὐδέ ζάω ἄν ἐγώ δέχομαι δειλός εἰμί . ἔσχατος ἄρα κακός εἰμί σύ δοκέω ὁ δειλία . ἐγώ . ἐκ ἴσος ὁ θνῄσκω , ὡς ἔοικα . φημί . οὐκοῦν θάνατος τε καί δειλία ἐναντίος ζωή καί ἀνδρεία ; ναί . καί ὁ μέν μάλα ἄν εἰμί βούλομαι σύ , ὁ δέ ἦκα ; ναί . ἆρα ὅτι ὁ μέν ἀγαθός ἡγέομαι , ὁ δέ κακός ; πάνυ γε . ἐν ὁ ἀγαθός ἄρα σύ ἡγέομαι ἀνδρεία εἰμί ἐν ὁ κακός θάνατος . ἐγώ . ὁ ἄρα βοηθέω ἐν πόλεμος ὁ φίλος , ᾗ μέν καλός , κατά ἀγαθός πρᾶξις ὁ ὁ ἀνδρεία , καλός αὐτός προσλέγω ; φαίνω γε . κατά δέ γε κακός πρᾶξις ὁ ὁ θάνατος κακός ; ναί .