plato-philosophy.alcibiades-i-sp 110
καλῶς λέγεις . ἔχεις οὖν εἰπεῖν τοῦτον τὸν χρόνον ὅτε οὐκ ᾤου εἰδέναι τὰ δίκαια καὶ τὰ ἄδικα ; φέρε , πέρυσιν ἐζήτεις τε καὶ οὐκ ᾤου εἰδέναι ; ἢ ᾤου ; καὶ τἀληθῆ ἀποκρίνου , ἵνα μὴ μάτην οἱ διάλογοι γίγνωνται . ἀλλʼ ᾤμην εἰδέναι . τρίτον δʼ ἔτος καὶ τέταρτον καὶ πέμπτον οὐχ οὕτως ; ἔγωγε . ἀλλὰ μὴν τό γε πρὸ τοῦ παῖς ἦσθα . ἦ γάρ ; ναί . τότε μὲν τοίνυν εὖ οἶδα ὅτι ᾤου εἰδέναι . πῶς εὖ οἶσθα ; πολλάκις σοῦ ἐν διδασκάλων ἤκουον παιδὸς ὄντος καὶ ἄλλοθι , καὶ ὁπότε ἀστραγαλίζοις ἢ ἄλλην τινὰ παιδιὰν παίζοις , οὐχ ὡς ἀποροῦντος περὶ τῶν δικαίων καὶ ἀδίκων , ἀλλὰ μάλα μέγα καὶ θαρραλέως λέγοντος περὶ ὅτου τύχοις τῶν παίδων ὡς πονηρός τε καὶ ἄδικος εἴη καὶ ὡς ἀδικοῖ · ἢ οὐκ ἀληθῆ λέγω ; ἀλλὰ τί ἔμελλον ποιεῖν , ὦ Σώκρατες , ὁπότε τίς με ἀδικοῖ ; σὺ δʼ εἰ τύχοις ἀγνοῶν εἴτʼ ἀδικοῖο εἴτε μὴ τότε , λέγεις , τί σε χρὴ ποιεῖν ; μὰ Δίʼ ἀλλʼ οὐκ ἠγνόουν ἔγωγε , ἀλλὰ σαφῶς ἐγίγνωσκον ὅτι ἠδικούμην . ὤιου ἄρα ἐπίστασθαι καὶ παῖς ὤν , ὡς ἔοικε , τὰ δίκαια καὶ τὰ ἄδικα . ἔγωγε · καὶ ἠπιστάμην γε . ἐν ποίῳ χρόνῳ ἐξευρών ; οὐ γὰρ δήπου ἐν ᾧ γε ᾤου εἰδέναι . οὐ δῆτα . πότε οὖν ἀγνοεῖν ἡγοῦ ; σκόπει · οὐ γὰρ εὑρήσεις τοῦτον τὸν χρόνον . μὰ τὸν Δίʼ , ὦ Σώκρατες , οὔκουν ἔχω γʼ εἰπεῖν . εὑρὼν μὲν ἄρʼ οὐκ οἶσθα αὐτά . οὐ πάνυ φαίνομαι . ἀλλὰ μὴν ἄρτι γε οὐδὲ μαθὼν ἔφησθα εἰδέναι · εἰ δὲ μήθʼ ηὗρες μήτʼ ἔμαθες , πῶς οἶσθα καὶ πόθεν ; ἀλλʼ ἴσως τοῦτό σοι οὐκ ὀρθῶς ἀπεκρινάμην , τὸ φάναι εἰδέναι αὐτὸς ἐξευρών . τὸ δὲ πῶς εἶχεν ; ἔμαθον οἶμαι καὶ ἐγὼ ὥσπερ καὶ οἱ ἄλλοι . πάλιν εἰς τὸν αὐτὸν ἥκομεν λόγον . παρὰ τοῦ ; φράζε κἀμοί . παρὰ τῶν πολλῶν . οὐκ εἰς σπουδαίους γε διδασκάλους καταφεύγεις εἰς τοὺς πολλοὺς ἀναφέρων . τί δέ ; οὐχ ἱκανοὶ διδάξαι οὗτοι ; οὔκουν τὰ πεττευτικά γε καὶ τὰ μή · καίτοι φαυλότερα αὐτὰ οἶμαι τῶν δικαίων εἶναι . τί δέ ; σὺ οὐχ οὕτως οἴει ; ναί . εἶτα τὰ μὲν φαυλότερα οὐχ οἷοί τε διδάσκειν , τὰ δὲ σπουδαιότερα ; οἶμαι ἔγωγε · ἄλλα γοῦν πολλὰ οἷοί τʼ εἰσὶν διδάσκειν σπουδαιότερα τοῦ πεττεύειν . ποῖα ταῦτα ;
Lemmas: καλός λέγω . ἔχω οὖν λέγω οὗτος ὁ χρόνος ὅτε οὐ οἴομαι οἶδα ὁ δίκαιος καί ὁ ἄδικος ; φέρω , πέρυσι ζητέω τε καί οὐ οἴομαι οἶδα ; ἤ οἴομαι ; καί ἀληθής ἀποκρίνω , ἵνα μή μάτην ὁ διάλογος γίγνομαι . ἀλλά οἴομαι οἶδα . τρίτος δέ ἔτος καί τέταρτος καί πέμπτος οὐ οὕτως ; ἐγώ . ἀλλά μήν ὁ γε πρό ὁ παῖς εἰμί . ἦ γάρ ; ναί . τότε μέν τοίνυν εὖ οἶδα ὅτι οἴομαι οἶδα . πῶς εὖ οἶδα ; πολλάκις σύ ἐν διδάσκαλος ἀκούω παῖς εἰμί καί ἄλλοθι , καί ὁπότε ἀστραγαλίζω ἤ ἄλλος τις παιδιά παίζω , οὐ ὡς ἀπορέω περί ὁ δίκαιος καί ἄδικος , ἀλλά μάλα μέγας καί θαρσαλέος λέγω περί ὅστις τυγχάνω ὁ παῖς ὡς πονηρός τε καί ἄδικος εἰμί καί ὡς ἀδικέω · ἤ οὐ ἀληθής λέγω ; ἀλλά τίς μέλλω ποιέω , ὦ Σωκράτης , ὁπότε τίς ἐγώ ἀδικέω ; σύ δέ εἰ τυγχάνω ἀγνοέω εἴτε ἀδικέω εἴτε μή τότε , λέγω , τίς σύ χρή ποιέω ; μά Ζεύς ἀλλά οὐ ἀγνοέω ἐγώ , ἀλλά σαφής γιγνώσκω ὅτι ἀδικέω . οἴομαι ἄρα ἐπίσταμαι καί παῖς εἰμί , ὡς ἔοικα , ὁ δίκαιος καί ὁ ἄδικος . ἐγώ · καί ἐπίσταμαι γε . ἐν ποῖος χρόνος ἐξευρίσκω ; οὐ γάρ δήπου ἐν ὅς γε οἴομαι οἶδα . οὐ δῆτα . πότε οὖν ἀγνοέω ἡγέομαι ; σκοπέω · οὐ γάρ εὑρίσκω οὗτος ὁ χρόνος . μά ὁ Ζεύς , ὦ Σωκράτης , οὔκουν ἔχω γε λέγω . εὑρίσκω μέν ἄρα οὐ οἶδα αὐτός . οὐ πάνυ φαίνω . ἀλλά μήν ἄρτι γε οὐδέ μανθάνω φημί οἶδα · εἰ δέ μήτε εὑρίσκω μήτε μανθάνω , πῶς οἶδα καί πόθεν ; ἀλλά ἴσως οὗτος σύ οὐ ὀρθός ἀποκρίνω , ὁ φημί οἶδα αὐτός ἐξευρίσκω . ὁ δέ πῶς ἔχω ; μανθάνω οἴομαι καί ἐγώ ὥσπερ καί ὁ ἄλλος . πάλιν εἰς ὁ αὐτός ἥκω λόγος . παρά τίς ; φράζω ἐγώ . παρά ὁ πολύς . οὐ εἰς σπουδαῖος γε διδάσκαλος καταφεύγω εἰς ὁ πολύς ἀναφέρω . τίς δέ ; οὐ ἱκανός διδάσκω οὗτος ; οὔκουν ὁ πεσσευτικός γε καί ὁ μή · καίτοι φαῦλος αὐτός οἴομαι ὁ δίκαιος εἰμί . τίς δέ ; σύ οὐ οὕτως οἴομαι ; ναί . εἶτα ὁ μέν φαῦλος οὐ οἷος τε διδάσκω , ὁ δέ σπουδαῖος ; οἴομαι ἐγώ · ἄλλος γοῦν πολύς οἷος τε εἰμί διδάσκω σπουδαῖος ὁ πεσσεύω . ποῖος οὗτος ;