plato-philosophy.alcibiades-i-sp 130
ἦ οὖν ἄλλο τι χρῆται αὐτῷ ἢ ψυχή ; οὐκ ἄλλο . οὐκοῦν ἄρχουσα ; ναί . καὶ μὴν τόδε γʼ οἶμαι οὐδένα ἂν ἄλλως οἰηθῆναι . τὸ ποῖον ; μὴ οὐ τριῶν ἕν γέ τι εἶναι τὸν ἄνθρωπον . τίνων ; ψυχὴν ἢ σῶμα ἢ συναμφότερον , τὸ ὅλον τοῦτο . τί μήν ; ἀλλὰ μὴν αὐτό γε τὸ τοῦ σώματος ἄρχον ὡμολογήσαμεν ἄνθρωπον εἶναι ; ὡμολογήσαμεν . ἆρʼ οὖν σῶμα αὐτὸ αὑτοῦ ἄρχει ; οὐδαμῶς . ἄρχεσθαι γὰρ αὐτὸ εἴπομεν . ναί . οὐκ ἂν δὴ τοῦτό γε εἴη ὃ ζητοῦμεν . οὐκ ἔοικεν . ἀλλʼ ἄρα τὸ συναμφότερον τοῦ σώματος ἄρχει , καὶ ἔστι δὴ τοῦτο ἄνθρωπος ; ἴσως δῆτα . πάντων γε ἥκιστα · μὴ γὰρ συνάρχοντος τοῦ ἑτέρου οὐδεμία που μηχανὴ τὸ συναμφότερον ἄρχειν . ὀρθῶς . ἐπειδὴ δʼ οὔτε σῶμα οὔτε τὸ συναμφότερόν ἐστιν ἄνθρωπος , λείπεται οἶμαι ἢ μηδὲν αὔτʼ εἶναι , ἢ εἴπερ τί ἐστι , μηδὲν ἄλλο τὸν ἄνθρωπον συμβαίνειν ἢ ψυχήν . κομιδῇ μὲν οὖν . ἔτι οὖν τι σαφέστερον δεῖ ἀποδειχθῆναί σοι ὅτι ἡ ψυχή ἐστιν ἄνθρωπος ; μὰ Δία , ἀλλʼ ἱκανῶς μοι δοκεῖ ἔχειν . εἰ δέ γε μὴ ἀκριβῶς ἀλλὰ καὶ μετρίως , ἐξαρκεῖ ἡμῖν · ἀκριβῶς μὲν γὰρ τότε εἰσόμεθα , ὅταν εὕρωμεν ὃ νυνδὴ παρήλθομεν διὰ τὸ πολλῆς εἶναι σκέψεως . τί τοῦτο ; ὃ ἄρτι οὕτω πως ἐρρήθη , ὅτι πρῶτον σκεπτέον εἴη αὐτὸ τὸ αὐτό · νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ αὐτὸ ἕκαστον ἐσκέμμεθα ὅτι ἐστί . καὶ ἴσως ἐξαρκέσει · οὐ γάρ που κυριώτερόν γε οὐδὲν ἂν ἡμῶν αὐτῶν φήσαιμεν ἢ τὴν ψυχήν . οὐ δῆτα . οὐκοῦν καλῶς ἔχει οὕτω νομίζειν , ἐμὲ καὶ σὲ προσομιλεῖν ἀλλήλοις τοῖς λόγοις χρωμένους τῇ ψυχῇ πρὸς τὴν ψυχήν ; πάνυ μὲν οὖν . τοῦτʼ ἄρα ἦν ὃ καὶ ὀλίγῳ ἔμπροσθεν εἴπομεν , ὅτι Σωκράτης Ἀλκιβιάδῃ διαλέγεται λόγῳ χρώμενος , οὐ πρὸς τὸ σὸν πρόσωπον , ὡς ἔοικεν , ἀλλὰ πρὸς τὸν Ἀλκιβιάδην ποιούμενος τοὺς λόγους · τοῦτο δέ ἐστιν ἡ ψυχή . ἔμοιγε δοκεῖ . ψυχὴν ἄρα ἡμᾶς κελεύει γνωρίσαι ὁ ἐπιτάττων γνῶναι ἑαυτόν .
Lemmas: ἦ οὖν ἄλλος τις χράω αὐτός ἤ ψυχή ; οὐ ἄλλος . οὐκοῦν ἄρχω ; ναί . καί μήν ὅδε γε οἴομαι οὐδείς ἄν ἄλλος οἴομαι . ὁ ποῖος ; μή οὐ τρεῖς εἷς γε τις εἰμί ὁ ἄνθρωπος . τίς ; ψυχή ἤ σῶμα ἤ συναμφότεροι , ὁ ὅλος οὗτος . τίς μήν ; ἀλλά μήν αὐτός γε ὁ ὁ σῶμα ἄρχω ὁμολογέω ἄνθρωπος εἰμί ; ὁμολογέω . ἆρα οὖν σῶμα αὐτός ἑαυτοῦ ἄρχω ; οὐδαμῶς . ἄρχω γάρ αὐτός λέγω . ναί . οὐ ἄν δή οὗτος γε εἰμί ὅς ζητέω . οὐ ἔοικα . ἀλλά ἄρα ὁ συναμφότεροι ὁ σῶμα ἄρχω , καί εἰμί δή οὗτος ἄνθρωπος ; ἴσως δῆτα . πᾶς γε ἦκα · μή γάρ συνάρχω ὁ ἕτερος οὐδείς που μηχανή ὁ συναμφότεροι ἄρχω . ὀρθός . ἐπειδή δέ οὔτε σῶμα οὔτε ὁ συναμφότεροι εἰμί ἄνθρωπος , λείπω οἴομαι ἤ μηδείς αὐτός εἰμί , ἤ εἴπερ τις εἰμί , μηδείς ἄλλος ὁ ἄνθρωπος συμβαίνω ἤ ψυχή . κομιδῇ μέν οὖν . ἔτι οὖν τις σαφής δέω ἀποδείκνυμι σύ ὅτι ὁ ψυχή εἰμί ἄνθρωπος ; μά Ζεύς , ἀλλά ἱκανός ἐγώ δοκέω ἔχω . εἰ δέ γε μή ἀκριβής ἀλλά καί μέτριος , ἐξαρκέω ἐγώ · ἀκριβής μέν γάρ τότε οἶδα , ὅταν εὑρίσκω ὅς νυνδί παρέρχομαι διά ὁ πολύς εἰμί σκέψις . τίς οὗτος ; ὅς ἄρτι οὕτως πως λέγω , ὅτι πρῶτος σκοπέω εἰμί αὐτός ὁ αὐτός · νῦν δέ ἀντί ὁ αὐτός αὐτός ἕκαστος σκοπέω ὅτι εἰμί . καί ἴσως ἐξαρκέω · οὐ γάρ που κύριος γε οὐδείς ἄν ἐγώ αὐτός φημί ἤ ὁ ψυχή . οὐ δῆτα . οὐκοῦν καλός ἔχω οὕτως νομίζω , ἐγώ καί σύ προσομιλέω ἀλλήλων ὁ λόγος χράω ὁ ψυχή πρός ὁ ψυχή ; πάνυ μέν οὖν . οὗτος ἄρα εἰμί ὅς καί ὀλίγος ἔμπροσθεν λέγω , ὅτι Σωκράτης Ἀλκιβιάδης διαλέγω λόγος χράω , οὐ πρός ὁ σός πρόσωπον , ὡς ἔοικα , ἀλλά πρός ὁ Ἀλκιβιάδης ποιέω ὁ λόγος · οὗτος δέ εἰμί ὁ ψυχή . ἐγώ δοκέω . ψυχή ἄρα ἐγώ κελεύω γνωρίζω ὁ ἐπιτάσσω γιγνώσκω ἑαυτοῦ .