plato-philosophy.alcibiades-i-sp 111
οἷον καὶ τὸ ἑλληνίζειν παρὰ τούτων ἔγωγʼ ἔμαθον , καὶ οὐκ ἂν ἔχοιμι εἰπεῖν ἐμαυτοῦ διδάσκαλον , ἀλλʼ εἰς τοὺς αὐτοὺς ἀναφέρω οὓς σὺ φῂς οὐ σπουδαίους εἶναι διδασκάλους . ἀλλʼ , ὦ γενναῖε , τούτου μὲν ἀγαθοὶ διδάσκαλοι οἱ πολλοί , καὶ δικαίως ἐπαινοῖντʼ ἂν αὐτῶν εἰς διδασκαλίαν . τί δή ; ὅτι ἔχουσι περὶ αὐτὰ ἃ χρὴ τοὺς ἀγαθοὺς διδασκάλους ἔχειν . τί τοῦτο λέγεις ; οὐκ οἶσθʼ ὅτι χρὴ τοὺς μέλλοντας διδάσκειν ὁτιοῦν αὐτοὺς πρῶτον εἰδέναι ; ἢ οὔ ; πῶς γὰρ οὔ ; οὐκοῦν τοὺς εἰδότας ὁμολογεῖν τε ἀλλήλοις καὶ μὴ διαφέρεσθαι ; ναί . ἐν οἷς δʼ ἂν διαφέρωνται , ταῦτα φήσεις εἰδέναι αὐτούς ; οὐ δῆτα . τούτων οὖν διδάσκαλοι πῶς ἂν εἶεν ; οὐδαμῶς . τί οὖν ; δοκοῦσί σοι διαφέρεσθαι οἱ πολλοὶ ποῖόν ἐστι λίθος ἢ ξύλον ; καὶ ἐάν τινα ἐρωτᾷς , ἆρʼ οὐ τὰ αὐτὰ ὁμολογοῦσιν , καὶ ἐπὶ ταὐτὰ ὁρμῶσιν ὅταν βούλωνται λαβεῖν λίθον ἢ ξύλον ; ὡσαύτως καὶ πάνθʼ ὅσα τοιαῦτα · σχεδὸν γάρ τι μανθάνω τὸ ἑλληνίζειν ἐπίστασθαι ὅτι τοῦτο λέγεις · ἢ οὔ ; ναί . οὐκοῦν εἰς μὲν ταῦθʼ , ὥσπερ εἴπομεν , ἀλλήλοις τε ὁμολογοῦσι καὶ αὐτοὶ ἑαυτοῖς ἰδίᾳ , καὶ δημοσίᾳ αἱ πόλεις πρὸς ἀλλήλας οὐκ ἀμφισβητοῦσιν αἱ μὲν ταῦθʼ αἱ δʼ ἄλλα φάσκουσαι ; οὐ γάρ . εἰκότως ἂν ἄρα τούτων γε καὶ διδάσκαλοι εἶεν ἀγαθοί . ναί . οὐκοῦν εἰ μὲν βουλοίμεθα ποιῆσαί τινα περὶ αὐτῶν εἰδέναι , ὀρθῶς ἂν αὐτὸν πέμποιμεν εἰς διδασκαλίαν τούτων τῶν πολλῶν ; πάνυ γε . τί δʼ εἰ βουληθεῖμεν εἰδέναι , μὴ μόνον ποῖοι ἄνθρωποί εἰσιν ἢ ποῖοι ἵπποι , ἀλλὰ καὶ τίνες αὐτῶν δρομικοί τε καὶ μή , ἆρʼ ἔτι οἱ πολλοὶ τοῦτο ἱκανοὶ διδάξαι ; οὐ δῆτα . ἱκανὸν δέ σοι τεκμήριον ὅτι οὐκ ἐπίστανται οὐδὲ κρήγυοι διδάσκαλοί εἰσιν τούτων , ἐπειδὴ οὐδὲν ὁμολογοῦσιν ἑαυτοῖς περὶ αὐτῶν ; ἔμοιγε . τί δʼ εἰ βουληθεῖμεν εἰδέναι , μὴ μόνον ποῖοι ἄνθρωποί εἰσιν , ἀλλʼ ὁποῖοι ὑγιεινοὶ ἢ νοσώδεις , ἆρʼ ἱκανοὶ ἂν ἡμῖν ἦσαν διδάσκαλοι οἱ πολλοί ; οὐ δῆτα . ἦν δʼ ἄν σοι τεκμήριον ὅτι μοχθηροί εἰσι τούτων διδάσκαλοι , εἰ ἑώρας αὐτοὺς διαφερομένους ; ἔμοιγε .
Lemmas: οἷος καί ὁ ἑλληνίζω παρά οὗτος ἐγώ μανθάνω , καί οὐ ἄν ἔχω λέγω ἐμαυτοῦ διδάσκαλος , ἀλλά εἰς ὁ αὐτός ἀναφέρω ὅς σύ φημί οὐ σπουδαῖος εἰμί διδάσκαλος . ἀλλά , ὦ γενναῖος , οὗτος μέν ἀγαθός διδάσκαλος ὁ πολύς , καί δίκαιος ἐπαινέω ἄν αὐτός εἰς διδασκαλία . τίς δή ; ὅτι ἔχω περί αὐτός ὅς χρή ὁ ἀγαθός διδάσκαλος ἔχω . τίς οὗτος λέγω ; οὐ οἶδα ὅτι χρή ὁ μέλλω διδάσκω ὁστισοῦν αὐτός πρῶτος οἶδα ; ἤ οὐ ; πῶς γάρ οὐ ; οὐκοῦν ὁ οἶδα ὁμολογέω τε ἀλλήλων καί μή διαφέρω ; ναί . ἐν ὅς δέ ἄν διαφέρω , οὗτος φημί οἶδα αὐτός ; οὐ δῆτα . οὗτος οὖν διδάσκαλος πῶς ἄν εἰμί ; οὐδαμῶς . τίς οὖν ; δοκέω σύ διαφέρω ὁ πολύς ποῖος εἰμί λίθος ἤ ξύλον ; καί ἐάν τις ἐρωτάω , ἆρα οὐ ὁ αὐτός ὁμολογέω , καί ἐπί αὐτός ὁρμάω ὅταν βούλομαι λαμβάνω λίθος ἤ ξύλον ; ὡσαύτως καί πᾶς ὅσος τοιοῦτος · σχεδόν γάρ τις μανθάνω ὁ ἑλληνίζω ἐπίσταμαι ὅτι οὗτος λέγω · ἤ οὐ ; ναί . οὐκοῦν εἰς μέν οὗτος , ὥσπερ λέγω , ἀλλήλων τε ὁμολογέω καί αὐτός ἑαυτοῦ ἴδιος , καί δημοσίᾳ ὁ πόλις πρός ἀλλήλων οὐ ἀμφισβητέω ὁ μέν οὗτος ὁ δέ ἄλλος φάσκω ; οὐ γάρ . ἔοικα ἄν ἄρα οὗτος γε καί διδάσκαλος εἰμί ἀγαθός . ναί . οὐκοῦν εἰ μέν βούλομαι ποιέω τις περί αὐτός οἶδα , ὀρθός ἄν αὐτός πέμπω εἰς διδασκαλία οὗτος ὁ πολύς ; πάνυ γε . τίς δέ εἰ βούλομαι οἶδα , μή μόνος ποῖος ἄνθρωπος εἰμί ἤ ποῖος ἵππος , ἀλλά καί τίς αὐτός δρομικός τε καί μή , ἆρα ἔτι ὁ πολύς οὗτος ἱκανός διδάσκω ; οὐ δῆτα . ἱκανός δέ σύ τεκμήριον ὅτι οὐ ἐπίσταμαι οὐδέ κρήγυος διδάσκαλος εἰμί οὗτος , ἐπειδή οὐδείς ὁμολογέω ἑαυτοῦ περί αὐτός ; ἐγώ . τίς δέ εἰ βούλομαι οἶδα , μή μόνος ποῖος ἄνθρωπος εἰμί , ἀλλά ὁποῖος ὑγιεινός ἤ νοσώδης , ἆρα ἱκανός ἄν ἐγώ εἰμί διδάσκαλος ὁ πολύς ; οὐ δῆτα . εἰμί δέ ἄν σύ τεκμήριον ὅτι μοχθηρός εἰμί οὗτος διδάσκαλος , εἰ ὁράω αὐτός διαφέρω ; ἐγώ .