pindarus.fragmenta pindar_schroeder_0489.1
Plut ( ‘in libro spurio’ Christ ) qu natt e 36 ( Apes aculeo in moechos saeviunt ) ex translatione Gysberti Longolii ( Par MDLXIII ) qui e cod quodam Mediolanensi se hausisse confirmat : ‘Et Pindarus parvula favorum fabricatrix quae Rheocum purugisti domans illius perfidiam’ ... ; sic Dübner ed Paris II 1126 , aliter paullo , sed non plenius ( unde ? nesciunt ) Er Schmid p 161 . Schol Theocr III 13 : ‘Ροϊκός τις Κνίδιος τὸ γένος ἐν Νίψῃ τῇ ᾿Ακκουρίων ἰδὼν δένδρον εὐφὲς κεκλιμένον , ἀπὸ δὲ τοῦ χρόνου πίπτειν μέλλον κάμαξιν ἐντρηίας ἐπὶ πλέον μένειν ἐποίησεν . ἡ δὲ Νύμφα θεασαμένη χάριν αὐτῷ ὡμολόγησεν · ἡλικιώτις γὰρ ἐφη εἶναι τοῦ φυτοῦ . καὶ ἐκέλευσεν αὐτόν , εἰ τι ἀν ἐθέλη , αἰτεῖν . ὁ δὲ τὴν συνοικίαν αὐτῆς ἠτήσατο . ἔφη δὲ αὐτὴ ὅτι τὸν καιρὸν ( τὴν μέλισσας ) ἀφικνουμένην σοι μέλισσα ἔρει . Schol Apoll Rh II 477 ( EM 75 , 25 ) : Χάρων δὲ ὁ Λαμψακηνὸς ἱστορεῖ ὡς ἄρα Ῥοϊκὸς θεασάμενος δρὺν ὅσον οὕπω μέλλουσαν ἐπὶ τῆς καταφύσεως , προσέταξε τοῖς παισὶν ὑποστρῖξαι ταύτην . ἡ δὲ μέλλουσα συμφοιτῆσαι τῇ δρυὶ Νύμφη ἐπιστάσα τῷ Ῥοϊκῷ χάριν μὲν ἐφασκεν εἶναι ὑπὲρ τῆς σωτηρίας , ἐπέτρεψεν δὲ αἰτῆσασθαι ὅ τι βούλοιτο . ὡς δὲ ἐκεῖνος ἤλίου συγγενέσθαι αὐτῇ , ὑπέσχτο δοῦναι τοῦτο · φυλάξασθαι μέντοι γε ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν παρήγγειλεν , ἔσεσθαι δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἄγγελον μέλισσαν . καὶ ποτε πεσσεύοντος αὐτοῦ παρίπτατο ἡ μέλισσα . πικρότερον δὲ ἀποφθεγξάμενος εἰς δρὺν ἔτρεψε τὴν Νύμφην ὥστε πρηθῆναι . καὶ Πίνδαρος δὲ φησι περὶ Νυμφῶν ποιούμενος τὸν λόγον · ἰκοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχοῦσα ( L , - cai EM ) . Eundem Charonem ( immerito ; perspexit Müller FHG IV 628 ) antestatus similia de Arcade et Chrysopelea ( hoc quidem Eumelo auctore fr 15 K ; cf etiam Apollod III 102 W ) narrat Tzetzes schol Lyco phr 480 . Pindari ipsius solum fr 165 esse Christ arbitratur ( λαχοῦσα scribens ) ; ego nullus dubito quin schol Theocr Pindari illum versum ante oculos habuerit , ut fabulam certe non inficiamur de Hamadryade moribunda servata , matrimonio quodam cum viro mortali coniuncta , neglecta irata aliquo modo ad Pindarum pertinere necesse sit .
Lemmas: Plut ( ‘in libro spurio’ Christ ) qu natt e 36 ( Apes aculeo in moechos saeviunt ) ex translatione Gysberti Longolii ( Par MDLXIII ) qui e cod quodam Mediolanensi se hausisse confirmat : ‘Et Pindarus parvula favorum fabricatrix quae Rheocum purugisti domans illius perfidiam’ ... ; sic Dübner ed Paris II 1126 , aliter paullo , sed non plenius ( unde ? nesciunt ) Er Schmid p 161 . Schol Theocr III 13 : Ροϊκός τις Κνίδιος ὁ γένος ἐν νίζω ὁ ᾿ακκουριον εἶδον δένδρον υφή κλίνω , ἀπό δέ ὁ χρόνος πίπτω μέλλω κάμαξ ἐντρηίας ἐπί πλέω μένω ποιέω . ὁ δέ Νύμφα θεάομαι χάρις αὐτός ὁμολογέω · ἡλικιῶτις γάρ φημί εἰμί ὁ φυτός . καί κελεύω αὐτός , εἰμί τίς εἰς ἐθέλω , αἰτέω . ὁ δέ ὁ συνοικία αὐτός αἰτέω . φημί δέ αὐτός ὅτι ὁ καιρός ( ὁ Μέλισσας ) ἀφικνέομαι σύ μέλισσα ἔρομαι . Schol Apoll Rh II 477 ( EM 75 , 25 ) : Χάρων δέ ὁ Λάμψακηνός ἱστορέω ὡς ἄρα Ῥοϊκός θεάομαι δρῦς ὅσος οὔπω μέλλω ἐπί ὁ κατάφυσις , προστάσσω ὁ παῖς υποστριξαγι οὗτος . ὁ δέ μέλλω συμφοιτάω ὁ δρῦς Νύμφη ἐφίστημι ὁ ῥοικός χάρις μέν φάσκω εἰμί ὑπέρ ὁ σωτηρία , ἐπιτρέπω δέ αἰτέω ὅς τίς βούλομαι . ὡς δέ ἐκεῖνος ἥλιος συγγίγνομαι αὐτός , ὑπισχνέομαι δίδωμι οὗτος · φυλάσσω μέντοι γε ἕτερος γυνή ὁμιλία παραγγέλλω , εἰμί δέ μεταξύ αὐτός ἄγγελος μέλισσα . καί ποτός πεσσεύω αὐτός παρίπτατο ὁ μέλισσα . πικρός δέ ἀποφθέγγομαι εἰς δρῦς τρέπω ὁ Νύμφαι ὥστε πέρνημι . καί Πίνδαρος δέ φημί περί Νύμφη ποιέω ὁ λόγος · ικοδενδρον τέκμαρ αἰών λαγχάνω ( L , - cai EM ) . Eundem Charonem ( immerito ; perspexit Müller FHG IV 628 ) antestatus similia de Arcade et Chrysopelea ( hoc quidem Eumelo auctore fr 15 K ; cf etiam Apollod III 102 W ) narrat Tzetzes schol Lyco phr 480 . Pindari ipsius solum fr 165 esse Christ arbitratur ( λαγχάνω scribens ) ; ego nullus dubito quin schol Theocr Pindari illum versum ante oculos habuerit , ut fabulam certe non inficiamur de Hamadryade moribunda servata , matrimonio quodam cum viro mortali coniuncta , neglecta irata aliquo modo ad Pindarum pertinere necesse sit .