phoebammon.de-figuris-fort-auctore-phoebammone-alio phoebammon_spengel_rg3_0058.1
ρον οὐτ’ ἀλλήλων , ταῦτα οἱ μὲν ἀπλούστερον καὶ ἄνευ κόσμου τινὸς μετὰ λόγου λέγοντες , οἱ δὲ ἐναργέστερον καὶ οὐ μετ’ ἀκοσμίας · δῆλον γὰρ ὅτι τοῦ ἰδιώτου ὁ ῥήτωρ τῇ πλάσει τῶν σχημάτων διενήνοχε , καὶ οἱ ῥήτορες τῶν ῥητόρων τῷ τοὺς μὲν ἐπ’ ὀλίγον καὶ ἀκαιρότερον , τοὺς δὲ πλεῖον καὶ κατὰ καιρὸν τοῖς σχήμασιν χρῆσθαι . ἔπειτα δὲ κάκεινο λέγει τις ἂν , ὅτι καὶ ἡ ψυχὴ κατ’ ἀνάγκην μὲν διηνεκῶς ἐσχηματίζεται , ἔστι δ’ ὅμως καὶ ψυχῆς κατὰ φύσιν τινὰ κινήματα καὶ παρὰ φύσιν ἐπὶ τε τῆς καθεστῶτος καὶ φρονούσης καὶ ἐπὶ τῆς ἐν πάθεσιν οὔσης , ἀφ’ ἧς οἱ παθητικοὶ λόγοι . οὕτω δὴ οὖν καὶ ὁ λόγος ἔστι μὲν [ ἢ ] κατὰ φύσιν ἢ κατὰ συνήθειαν ἐσχηματισμένος , ὃν οὐπω φαμέν εἶναι σχῆμα , ἔστι δέ τις καὶ παρὰ ταῦτα ὁ πεπλασμένος , ὃν ἐσχηματίζεσθαι λέγομεν . ἐπὶ τοίνυν , εἰ καὶ τοῦτο δοίη τις , ὅτι πᾶς λόγος ἴδιόν τι σχῆμα ἔχει κατὰ φύσιν , ἀλλ’ ὁ γε πολιτικὸς καὶ συγγραφικὸς οὐ κατὰ φύσιν , ἀλλὰ κατὰ μίμησιν ἐκείνου γίνεται . σημεῖον δὲ τοῦ λεγομένου τὸ τοιοῦτον , ἔστι τις λόγος κατὰ φύσιν ἀνθολκήν τινα ψυχῆς ἐμφαίνων , οἷον ποίαν ἐλθῶ , ταύταν ἢ κείναν ; τοῦτον οὐπω σχῆμα ἔχειν λέγομεν , διὰ τί ; ὅτι κατὰ φύσιν ἐξενήνεχται καὶ ἀληθῶς ὁ λέγων ἀπορεῖ . ἔστι δὲ λόγος ἕτερος κατὰ μίμησιν τούτου γενοῦς , ἔχων καὶ αὐτὸς ἀνθολκὴν οὕτως , ἢ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων , εἴτε χρὴ κακίαν εἴτε ἀγνοίαν εἴτε ἀμφότερα ταῦτα εἰπεῖν , τοῦτον μὲν δὴ σχῆμα ἔχειν φαμέν · οὐκ ἀπορῶν γὰρ ὁ λέγων αὐτὸς προσποιεῖται ἀπορεῖν καὶ μιμεῖται τὸν ἀποροῦντα ἐξ εὐθείας εἰπεῖν φυλαττόμενος . ταῦτα ἂν οὖν τις ἔχοι λέγειν πρὸς τοὺς ἀναιροῦντας τὰ σχήματα τῆς διανοίας , ὅτι κἂν πᾶς λόγος σχῆμα τῳον ἔχῃ [ καὶ ] κατὰ φύσιν , τὸ τε καθ’ ὁμοιότητα τούτου πανουργγεῖσθαι τινα καὶ πλάττεσθαι τινα λόγον οὐδεὶς ἂν εἴποι .
Lemmas: ἀντίμοιρος οὐ ἀλλήλων , οὗτος ὁ μέν απλουστερος καί ἄνευ κόσμος τις μετά λόγος λέγω , ὁ δέ ἐναργής καί οὖον μετά ἀκοσμία · δῆλος γάρ ὅτι ὁ ἰδιώτης ὁ ῥήτωρ ὁ πλάσσω ὁ σχῆμα διαφέρω , καί ὁ ῥήτωρ ὁ ῥήτωρ ὁ ὁ μέν ἐπί ὀλίγος καί ἄκαιρος , ὁ δέ πλείων καί κατά καιρός ὁ σχῆμα χράω . ἔπειτα δέ ἐκεῖνος λέγω τις εἄν , ὅτι καί ὁ ψυχή κατά ἀνάγκη μέν διηνεκής σχηματίζω , εἰμί δέ ὅμως καί Ψυχή κατά φύσις τις κίνημα καί παρά φύσις ἐπί τε ὁ καθίστημι καί φρονέω καί ἐπί ὁ ἐν πάθος εἰμί , ἀπό ὅς ὁ παθητικός λόγος . οὗτος δή οὖν καί ὁ λόγος εἰμί μέν [ ἢ ] κατά φύσις ἢ κατά συνήθεια σχηματίζω , ὅς οὔπω φημί εἰμί σχῆμα , εἰμί δέ τις καί παρά οὗτος ὁ πλάσσω , ὅς σχηματίζω λέγω . ἐπί τοίνυν , εἰμί καί οὗτος δήω τις , ὅτι πᾶς λόγος ἴδιος τίς σχῆμα ἔχω κατά φύσις , ἀλλά ὁ γε Πολιτικὸς καί συγγραφικός οὖον κατά φύσις , ἀλλά κατά μίμησις ἐκεῖνος γίγνομαι . σημεῖον δέ ὁ λέγω ὁ τοιοῦτος , εἰμί τις λόγος κατά φύσις ἀνθολκή τις Ψυχή ἐμφαίνω , οἷος ποῖος ἔρχομαι , ταῦτος ἢ κεῖνος ; οὗτος οὔπω σχῆμα ἔχω λέγω , διά τίς ; ὅτι κατά φύσις ἐκφέρω καί ἀληθής ὁ λέγω ἀπορέω . εἰμί δέ λόγος ἕτερος κατά μίμησις οὗτος γένος , ἔχω καί αὐτός ἀνθολκή οὕτως , ἢ ὁ ἄλλος Ἕλλην , εἴτε χρή κακία εἴτε ἄγνοια εἴτε ἀμφότερος οὗτος εἶπον , οὗτος μέν δή σχῆμα ἔχω φημί · οὐ ἀπορέω γάρ ὁ λέγω αὐτός προσποιέω ἀπορέω καί μιμέομαι ὁ ἀπορέω ἐκ εὐθύς εἶπον φυλάσσω . οὗτος εἄν οὖν τις ἔχω λέγω πρός ὁ ἀναιρέω ὁ σχῆμα ὁ διάνοια , ὅτι κἀν πᾶς λόγος σχῆμα τόνος ἔχω [ καί ] κατά φύσις , ὁ τε κατά ὁμοιότης οὗτος πανουργέω τις καί πλάσσω τις λόγος οὐδείς εἄν εἶπον .