philostratus-major-soph.imagines 2.28
κη . ἐπεὶ τὸν τῆς Πηνελόπης ἱστὸν ᾅδεις ἐντετυχηκὼς ἀγαθῇ γραφῇ καὶ δοκεῖ σοι πάντα ἱστοῦ ἔχειν , στήμοσί τε ἱκανῶς ἐντέταται καὶ ἄνθεα κεῖται ὑπὸ τῶν μίτων καὶ μόνον οὐχ ὑποφθέγγεται ἡ κερκὶς αὐτή τε ἡ Πηνελόπη κλαίει δακρύοις , οἷς τὴν χιόνα τήκει Ὅμηρος καὶ ἀναλύει , ἃ διύφηνεν , ὅρα καὶ τὴν ἀράχνην ὑφαίνουσαν ἐκ γειτόνων , εἰ μὴ παρυφαίνει καὶ τὴν Πηνελόπην καὶ τοὺς Σῆρας ἔτι , ὧν τὰ ὑπέρλεπτα καὶ μόλις ὁρατά . οἰκίας μὲν οὐκ εὖ πραττούσης προπύλαια ταῦτα , φήσεις αὐτὴν χηρεύειν δεσποτῶν , αὐλὴ δὲ ἔρημος ἔσω παραφαίνεται , καὶ οὐδὲ οἱ κίονες αὐτὴν ἔτι ἐρείδουσιν ὑπὸ τοῦ συνιζάνειν καὶ καταρρέειν , ἀλλʼ ἔστιν οἰκητὸς ἀράχναις μόναις , φιλεῖ γὰρ τὸ ζῷον ἐν ἡσυχίᾳ διαπλέκειν . ὅρα καὶ τὰ μηρύματα · τοῦτο ἀναπτύουσαι τὸ νῆμα καθιᾶσιν ἐς τοὔδαφος , δεικνύει δὲ αὐτὰς ὁ ζωγράφος κατιούσας διʼ αὐτοῦ καὶ ἀναρριχωμένας ἀερσιποτήτους κατὰ τὸν Ἡσίοδον καὶ μελετώσας πέτεσθαι , καὶ οἰκίας δὲ προσυφαίνουσι ταῖς γωνίαις τὰς μὲν εὐρείας , τὰς δὲ κοίλας · τούτων αἱ μὲν εὐρεῖαι χρησταὶ θερίζειν , ἃς δὲ κοίλας ὑφαίνουσιν , ἀγαθὸν τοῦτο χειμῶνος . καλὰ μὲν οὖν καὶ ταῦτα τοῦ ζωγράφου , τὸ γὰρ οὕτω γλίσχρως ἀράχνην τε αὐτὴν διαπονῆσαι καὶ στίξαι κατὰ τὴν φύσιν καὶ τὸ ἔριον αὐτῆς ὑπομόχθηρον γράψαι καὶ ἄγριον , ἀγαθοῦ δημιουργοῦ καὶ δεινοῦ τὴν ἀλήθειαν , ὁ δʼ ἡμῖν καὶ τὰ λεπτὰ διύφηνεν . ἰδοὺ γάρ · τετράγωνος μὲν αὕτη μήρινθος περιβέβληται ταῖς γωνίαις , οἷον πεῖσμα τοῦ ἱστοῦ , περιῆπται δὲ τῇ μηρίνθῳ λεπτὸς ἱστὸς πολλοὺς ἀποτετορνευμένος τοὺς κύκλους , βρόχοι δὲ ἐκτενεῖς ἀπὸ τοῦ πρώτου κύκλου μέχρι τοῦ σμικροτάτου διαπλέκονται διαλείποντες ἀπʼ ἀλλήλων ὅσον οἱ κύκλοι . αἱ δὲ ἔριθοι διʼ αὐτῶν βαδίζουσι τείνουσαι τοὺς κεχαλασμένους τῶν μίτων . ἀλλὰ καὶ μισθὸν ἄρνυνται τοῦ ὑφαίνειν καὶ σιτοῦνται τὰς μυίας , ἐπειδὰν τοῖς ἱστοῖς ἐμπλακῶσιν , ὅθεν οὐδὲ τὴν θήραν αὐτῶν παρῆλθεν ὁ ζωγράφος , ἡ μὲν γὰρ ἔχεται τοῦ ποδός , ἡ δὲ ἄκρου τοῦ πτεροῦ , ἡ δὲ ἐσθίεται τῆς κεφαλῆς , ἀσπαίρουσι δὲ πειρώμεναι διαφυγεῖν · ὅμως οὐ ταράττουσιν οὐδὲ διαλύουσι τὸν ἱστόν .
Lemmas: καί . ἐπεί ὁ ὁ Πηνελόπεια ἱστός ἀείδω ἐντυγχάνω ἀγαθός γραφή καί δοκέω σύ πᾶς ἱστός ἔχω , στήμων τε ἱκανός ἐντείνω καί ἄνθος κεῖμαι ὑπό ὁ μίτος καί μόνος οὐ ὑποφθέγγομαι ὁ κερκίς αὐτός τε ὁ Πηνελόπεια κλαίω δάκρυον , ὅς ὁ χιών τήκω Ὅμηρος καί ἀναλύω , ὅς διυφαίνω , ὁράω καί ὁ ἀράχνη ὑφαίνω ἐκ γείτων , εἰ μή παρυφαίνω καί ὁ Πηνελόπη καί ὁ Σήρ ἔτι , ὅς ὁ ὑπέρλεπτος καί μόλις ὁρατός . οἰκία μέν οὐ εὖ πράσσω προπύλαιος οὗτος , φημί αὐτός χηρεύω δεσπότης , αὐλή δέ ἐρῆμος ἔσω παραφαίνω , καί οὐδέ ὁ κίων αὐτός ἔτι ἐρείδω ὑπό ὁ συνιζάνω καί καταρρέω , ἀλλά εἰμί οἰκητός ἀράχνη μόνος , φιλέω γάρ ὁ ζῷον ἐν ἡσυχία διαπλέκω . ὁράω καί ὁ μήρυμα · οὗτος ἀναπτύω ὁ νῆμα καθίημι εἰς ἔδαφος , δείκνυμι δέ αὐτός ὁ ζωγράφος κατέρχομαι διά αὐτός καί ἀναρριχάομαι ἀερσιπότητος κατά ὁ Ἡσίοδος καί μελετάω πέτομαι , καί οἰκία δέ προσυφαίνω ὁ γωνία ὁ μέν εὐρύς , ὁ δέ κοῖλος · οὗτος ὁ μέν εὐρύς χρηστός θερίζω , ὅς δέ κοῖλος ὑφαίνω , ἀγαθός οὗτος χειμών . καλός μέν οὖν καί οὗτος ὁ ζωγράφος , ὁ γάρ οὕτως γλίσχρος ἀράχνη τε αὐτός διαπονέω καί στίζω κατά ὁ φύσις καί ὁ ἔριον αὐτός ὑπομόχθηρος γράφω καί ἄγριος , ἀγαθός δημιουργός καί δεινός ὁ ἀλήθεια , ὁ δέ ἐγώ καί ὁ λεπτός διυφαίνω . ἰδού γάρ · τετράγωνος μέν οὗτος μήρινθος περιβάλλω ὁ γωνία , οἷος πεῖσμα ὁ ἱστός , περιάπτω δέ ὁ μήρινθος λεπτός ἱστός πολύς ἀποτορνεύω ὁ κύκλος , βρόχος δέ ἐκτενής ἀπό ὁ πρῶτος κύκλος μέχρι ὁ μικρός διαπλέκω διαλείπω ἀπό ἀλλήλων ὅσος ὁ κύκλος . ὁ δέ ἔριθος διά αὐτός βαδίζω τείνω ὁ χαλάω ὁ μίτος . ἀλλά καί μισθός ἄρνυμαι ὁ ὑφαίνω καί σιτέω ὁ μυῖα , ἐπειδάν ὁ ἱστός ἐμπλακόω , ὅθεν οὐδέ ὁ θήρα αὐτός παρέρχομαι ὁ ζωγράφος , ὁ μέν γάρ ἔχω ὁ πούς , ὁ δέ ἄκρος ὁ πτερόν , ὁ δέ ἐσθίω ὁ κεφαλή , ἀσπαίρω δέ πειράω διαφεύγω · ὅμως οὐ ταράσσω οὐδέ διαλύω ὁ ἱστός .