philostratus-major-soph.imagines 2.8
η . τὸ μὲν τοῦ Ἐνιπέως καὶ ὡς ἤρα ἡ Τυρὼ τοῦ ὕδατος , Ὁμήρῳ λέλεκται , λέγει δὲ καὶ ἀπάτην τὴν ἐκ Ποσειδῶνος καὶ τὸ ἄνθος τοῦ κύματος , ὑφʼ ᾧ ἡ εὐνή , οὑτοσὶ δὲ ὁ λόγος ἕτερος , οὐκ ἐκ Θετταλίας , ἀλλʼ Ἰωνικός · ἐρᾷ ἡ Κρηθηῒς ἐν Ἰωνίᾳ τοῦ Μέλητος , ὁ δʼ ἐφήβῳ ἔοικε καὶ ὁρᾶται τῷ θεατῇ ὅλος , ἐκεῖ ἐκβάλλων ὅθεν ἄρχεται . πίνει δὲ οὐ διψῶσα καὶ λαμβάνεται τοῦ ὕδατος καὶ κελαρύζοντι προσδιαλέγεται καθάπερ λαλοῦντι , δάκρυα δὲ λείβει ἐρωτικὰ τῷ ὕδατι , καὶ ὁ ποταμός , ἀντερᾷ γάρ , χαίρει αὐτῶν τῇ κράσει . χαρίεν μὲν οὖν τῆς γραφῆς αὐτὸς ὁ Μέλης ἐν κρόκῳ καὶ λωτῷ κείμενος καὶ ὑακίνθῳ χαίρων διʼ ἡλικίαν τοῦ ἄνθους καὶ παρεχόμενος εἶδος ἁβρὸν καὶ μειρακιῶδες καὶ οὐδὲ ἄσοφον — εἴποις ἂν τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ Μέλητος ἀνασκοπεῖν τι τῶν ποιητικῶν — χαρίεν δὲ αὐτοῦ καὶ ὅτι μὴ λάβρους τὰς πηγὰς ἐκδίδωσι , καθάπερ τοὺς ἀμαθεῖς τῶν ποταμῶν γράφεσθαι νόμος , ἀλλὰ τὴν γῆν ἄκροις τοῖς δακτύλοις διαμώμενος ὑπέχει τὴν χεῖρα τῷ ὕδατι ἀψοφητὶ βλύζοντι , καὶ ὁρᾶται ἡμῖν , ὡς τῇ γε Κρηθηίδι , ὕδωρ οὗτος , καὶ παρακάθηται ὀνείρατι , ὥς φασιν . ἀλλʼ οὐκ ὄναρ ταῦτα , ὦ Κρηθηίς , οὐδὲ ἐς ὕδωρ τὸν ἔρωτα τοῦτον γράφεις , ἐρᾷ γάρ σου ὁ ποταμός , εὖ οἶδα , καὶ σοφίζεταί τινα ὑμῖν θάλαμον , κῦμα αἴρων , ὑφʼ ᾧ ἡ εὐνὴ ἔσται . εἰ δὲ ἀπιστεῖς , λέξω σοι καὶ τὴν τοῦ θαλάμου τέχνην · λεπτὴ αὔρα κῦμα ὑποδραμοῦσα ἐργάζεται αὐτὸ κυρτὸν καὶ περιεχὲς καὶ ἀνθηρὸν ἔτι , ἡ γὰρ ἀνταύγεια τοῦ ἡλίου χρῶμα προσβάλλει μετεώρῳ τῷ ὕδατι . τί οὖν , ὦ παῖ , λαμβάνῃ μου ; τί δʼ οὐκ ἐᾷς καὶ τὰ λοιπὰ διεξιέναι τῆς γραφῆς ; εἰ βούλει , καὶ τὴν Κρηθηίδα διαγράψωμεν , ἐπειδὴ χαίρειν φῄς , ὅταν ἐναλύῃ αὐτοῖς ὁ λόγος . λεγέσθω τοίνυν · ἁβρὸν μὲν αὐτῇ τὸ εἶδος καὶ μάλα Ἰωνικόν , αἰδὼς δὲ τῷ εἴδει ἐπιπρέπει καὶ ἀπόχρη τοῦτο τῇ παρειᾷ τὸ ἄνθος , ἡ χαίτη δὲ ἀνείληπται μὲν ὑπὸ τὸ οὖς , ἐπικοσμεῖται δὲ καὶ κρηδέμνῳ ἁλουργεῖ . δῶρον Νηρηίδος ἢ Ναίδος οἶμαι εἶναι τὸ κρήδεμνον , εἰκὸς γὰρ συγχορεύειν τὰς θεὰς ἐπὶ τῷ Μέλητι παρεχομένῳ τὰς πηγὰς οὐ πόρρω τῶν ἐκβολῶν . βλέπει δὲ οὕτω τι ἡδὺ καὶ ἀφελές , ὡς μηδὲ ὑπὸ τῶν δακρύων ἐξαλλάττειν τὸ ἵλεων , καὶ ἡ δέρη ἔτι ἡδίων ὑπὸ τοῦ μὴ κεκοσμῆσθαι · ὅρμοι γὰρ καὶ αὐγαὶ λίθων καὶ περιδέραια ταῖς μὲν ἐν μετρίῳ τῷ κάλλει γυναιξὶν οὐκ ἀηδῶς προσανθοῦσι , καί , νὴ Δίʼ , ὥρας τι ἐς αὐτὰς φέρουσιν , αἰσχραῖς δὲ καὶ ἄγαν ὡραίαις ἀντιπράττουσι , τὰς μὲν γὰρ ἐλέγχουσι , τῶν δὲ ἀπάγουσι . τὼ χεῖρε ἀνασκοπῶμεν · ἁπαλοὶ οἱ δάκτυλοι καὶ εὐμήκεις καὶ λευκοὶ κατὰ τὴν ὠλένην , ὁρᾷς δὲ καὶ τὴν ὠλένην , ὡς διὰ λευκῆς τῆς ἐσθῆτος λευκοτέρα ὑποφαίνεται , καὶ οἱ μαζοὶ ὀρθοὶ ὑπαυγάζουσι . τί οὖν αἱ Μοῦσαι δεῦρο ; τί δὲ ἐπὶ ταῖς πηγαῖς τοῦ Μέλητος ; Ἀθηναῖοι τὴν Ἰωνίαν ὅτε ἀπῴκιζον , Μοῦσαι ἡγοῦντο τοῦ ναυτικοῦ ἐν εἴδει μελιττῶν , ἔχαιρον γὰρ τῇ Ἰωνίᾳ διὰ τὸν Μέλητα ὡς Κηφισοῦ καὶ Ὀλμειοῦ ποτιμώτερον . ἐντεύξῃ μὲν οὖν αὐταῖς καὶ χορευούσαις ποτὲ ἐνταῦθα , νυνὶ δὲ γένεσιν τῷ Ὁμήρῳ αἱ Μοῦσαι κλώθουσι Μοίραις δοκοῦν , καὶ δώσει διὰ τοῦ παιδὸς ὁ Μέλης Πηνειῷ μὲν ἀργυροδίνῃ εἶναι , Τιταρησίῳ δὲ κούφῳ καὶ εὐφόρῳ , Ἐνιπεῖ δὲ θείῳ καὶ Ἀξίῳ παγκάλῳ , δώσει δὲ καὶ Ξάνθῳ τὸ ἐκ Διὸς καὶ Ὠκεανῷ τὸ ἐξ αὐτοῦ πάντας .
Lemmas: ὁ . ὁ μέν ὁ Ἐνιπεύς καί ὡς ἐράω ὁ Τυρώ ὁ ὕδωρ , Ὅμηρος λέγω , λέγω δέ καί ἀπάτη ὁ ἐκ Ποσειδῶν καί ὁ ἄνθος ὁ κῦμα , ὑπό ὅς ὁ εὐνή , οὗτος δέ ὁ λόγος ἕτερος , οὐ ἐκ Θεσσαλία , ἀλλά Ἰωνικός · ἐράω ὁ Κρηθηΐς ἐν Ἰωνία ὁ Μέλητος , ὁ δέ ἔφηβος ἔοικα καί ὁράω ὁ θεατής ὅλος , ἐκεῖ ἐκβάλλω ὅθεν ἄρχω . πίνω δέ οὐ διψάω καί λαμβάνω ὁ ὕδωρ καί κελαρύζω προσδιαλέγομαι καθά λαλέω , δάκρυον δέ λείβω ἐρωτικός ὁ ὕδωρ , καί ὁ ποταμός , ἀντεράω γάρ , χαίρω αὐτός ὁ κρᾶσις . χαρίεις μέν οὖν ὁ γραφή αὐτός ὁ Μέλης ἐν κρόκος καί λωτός κεῖμαι καί ὑάκινθος χαίρω διά ἡλικία ὁ ἄνθος καί παρέχω εἶδος ἁβρός καί μειρακιώδης καί οὐδέ ἄσοφος — λέγω ἄν ὁ ὀφθαλμός ὁ Μέλητος ἀνασκοπέω τις ὁ ποιητικός — χαρίεις δέ αὐτός καί ὅτι μή λάβρος ὁ πηγή ἐκδίδωμι , καθά ὁ ἀμαθής ὁ ποταμός γράφω νόμος , ἀλλά ὁ γῆ ἄκρος ὁ δάκτυλος διαμάω ὑπέχω ὁ χείρ ὁ ὕδωρ ἀψοφητί βλύζω , καί ὁράω ἐγώ , ὡς ὁ γε Κρηθηΐς , ὕδωρ οὗτος , καί παρακάθημαι ὄνειρος , ὅς φημί . ἀλλά οὐ ὄναρ οὗτος , ὦ Κρηθηΐς , οὐδέ εἰς ὕδωρ ὁ ἔρως οὗτος γράφω , ἐράω γάρ σύ ὁ ποταμός , εὖ οἶδα , καί σοφίζω τις σύ θάλαμος , κῦμα ἀείρω , ὑπό ὅς ὁ εὐνή εἰμί . εἰ δέ ἀπιστέω , λέγω σύ καί ὁ ὁ θάλαμος τέχνη · λεπτός αὔρα κῦμα ὑποτρέχω ἐργάζομαι αὐτός κυρτός καί περιεχής καί ἀνθηρός ἔτι , ὁ γάρ ἀνταύγεια ὁ ἥλιος χρῶμα προσβάλλω μετέωρος ὁ ὕδωρ . τίς οὖν , ὦ παῖς , λαμβάνω ἐγώ ; τίς δέ οὐ ἐάω καί ὁ λοιπός διεξέρχομαι ὁ γραφή ; εἰ βούλομαι , καί ὁ Κρηθηίς διαγράφω , ἐπειδή χαίρω φημί , ὅταν ἐναλύω αὐτός ὁ λόγος . λέγω τοίνυν · ἁβρός μέν αὐτός ὁ εἶδος καί μάλα Ἰωνικός , αἰδώς δέ ὁ εἶδος ἐπιπρέπω καί ἀποχράω οὗτος ὁ παρειά ὁ ἄνθος , ὁ χαίτη δέ ἀναλαμβάνω μέν ὑπό ὁ οὖς , ἐπικοσμέω δέ καί κρήδεμνον ἁλουργής . δῶρον Νηρηΐς ἤ Ναίς οἴομαι εἰμί ὁ κρήδεμνον , ἔοικα γάρ συγχορεύω ὁ θεά ἐπί ὁ Μέλη παρέχω ὁ πηγή οὐ πρόσω ὁ ἐκβολή . βλέπω δέ οὕτως τις ἡδύς καί ἀφελής , ὡς μηδέ ὑπό ὁ δάκρυον ἐξαλλάσσω ὁ ἵλαος , καί ὁ δειρή ἔτι ἡδύς ὑπό ὁ μή κοσμέω · ὅρμος γάρ καί αὐγή λίθος καί περιδέραιος ὁ μέν ἐν μέτριος ὁ κάλλος γυνή οὐ ἀηδής προσανθέω , καί , νή Ζεύς , ὥρα τις εἰς αὐτός φέρω , αἰσχρός δέ καί ἄγαν ὡραῖος ἀντιπράσσω , ὁ μέν γάρ ἐλέγχω , ὁ δέ ἀπάγω . ὁ χείρ ἀνασκοπέω · ἁπαλός ὁ δάκτυλος καί εὐμήκης καί λευκός κατά ὁ ὠλένη , ὁράω δέ καί ὁ ὠλένη , ὡς διά λευκός ὁ ἐσθής λευκός ὑποφαίνω , καί ὁ μαστός ὀρθός ὑπαυγάζω . τίς οὖν ὁ Μοῦσα δεῦρο ; τίς δέ ἐπί ὁ πηγή ὁ Μέλητος ; Ἀθηναῖος ὁ Ἰωνία ὅτε ἀποικίζω , Μοῦσα ἡγέομαι ὁ ναυτικός ἐν εἶδος μέλισσα , χαίρω γάρ ὁ Ἰωνία διά ὁ Μέλης ὡς Κηφισσός καί Ὀλμειός πότιμος . ἐντυγχάνω μέν οὖν αὐτός καί χορεύω ποτέ ἐνταῦθα , νυνί δέ γένεσις ὁ Ὅμηρος ὁ Μοῦσα κλώθω Μοῖρα δοκέω , καί δίδωμι διά ὁ παῖς ὁ Μέλης Πηνειός μέν ἀργυροδίνης εἰμί , Τιταρήσιος δέ κοῦφος καί εὔφορος , Ἐνιπεύς δέ θεῖος καί Ἄξιος πάγκαλος , δίδωμι δέ καί Ξάνθος ὁ ἐκ Ζεύς καί Ὠκεανός ὁ ἐκ αὐτός πᾶς .