philostratus-major-soph.imagines 2.32
λβ . ὁ μὲν χῶρος τὸ κάλλιστον Ἀρκαδίας καὶ ᾧ μάλιστα ὁ Ζεὺς χαίρει — Ὀλυμπίαν αὐτὸ ὀνομάζομεν — ἆθλον δὲ οὔπω πάλης , οὐδὲ τοῦ παλαίειν ἔρως , ἀλλʼ ἔσται . παλαίστρα γὰρ ἡ Ἑρμοῦ ἡβήσασα νῦν ἐν Ἀρκαδίᾳ πάλην εὕρηκε καὶ ἡ γῆ χαίρει πως τῷ εὑρήματι , ἐπειδὴ σίδηρος μὲν πολεμιστήριος ἔνσπονδος ἀποκείσεται τοῖς ἀνθρώποις , στάδια δὲ ἡδίω στρατοπέδων δόξει καὶ ἀγωνιοῦνται γυμνοί . τὰ μὲν δὴ παλαίσματα παιδία , ταυτὶ γὰρ ἀγέρωχα σκιρτᾷ περὶ τὴν Παλαίστραν ἄλλο ἐπʼ ἄλλῳ ἐς αὐτήν λυγίζοντα , εἴη δʼ ἂν γηγενῆ , φησὶ γὰρ ὑπʼ ἀνδρείας ἡ κόρη μήτʼ ἂν γήμασθαί τῳ ἑκοῦσα μήτʼ ἂν τεκεῖν . διαπέφυκε δὲ ἀπʼ ἀλλήλων τὰ παλαίσματα , κράτιστον γὰρ τὸ ξυνημμένον τῇ πυγμῇ . τὸ δὲ εἶδος τῆς Παλαίστρας , εἰ μὲν ἐφήβῳ εἰκάζοιτο , κόρη ἔσται , εἰ δὲ ἐς κόρην λαμβάνοιτο , ἔφηβος δόξει , κόμη τε γὰρ ὅση μηδʼ ἀναπλέκεσθαι ὄμμα τε ἀμφοτέρῳ τῷ ἤθει καὶ ὀφρὺς οἵα καὶ ἐρώντων ὑπερορᾶν καὶ παλαιόντων , φησὶ γὰρ πρὸς ἄμφω τὰ ἔθνη ἐρρῶσθαι , μαζῶν τε οὐδʼ ἂν παλαίοντα θιγεῖν τινά , τοσοῦτον αὐτῇ περιεῖναι τῆς τέχνης . καὶ αὐτοὶ δὲ οἱ μαζοὶ μικρὰ τῆς ὁρμῆς παραφαίνουσιν , ὥσπερ ἐν μειρακίῳ ἁπαλῷ , θῆλύ τε ἐπαινεῖ οὐδέν , ὅθεν οὐδὲ λευκώλενος θέλει εἶναι , οὐδὲ τὰς Δρυάδας ἐπαινεῖν ἔοικεν , ὅτι λευκαίνουσιν ἑαυτὰς ἐν ταῖς σκιαῖς , ἀλλὰ τὸν Ἥλιον , ἅτε κοίλην Ἀρκαδίαν οἰκοῦσα , αἰτεῖ χρῶμα , ὁ δʼ οἷον ἄνθος τι ἐπάγει αὐτῇ καὶ φοινίττει τὴν κόρην μετρίᾳ τῇ σίδῃ . καθῆσθαι δέ , ὦ παῖ , τὴν κόρην πάνσοφόν τι τοῦ ζωγράφου , πλεῖσται γὰρ τοῖς καθημένοις αἱ σκιαὶ καὶ τὸ καθῆσθαι αὐτῇ ἱκανῶς εὔσχημον , πράττει δὲ τοῦτο καὶ ὁ θαλλὸς τῆς ἐλαίας ἐν γυμνῷ τῷ κόλπῳ . ἀσπάζεται δέ που τὸ φυτὸν τοῦτο ἡ Παλαίστρα , ἐπειδὴ πάλῃ τε ἀρήγει καὶ χαίρουσιν αὐτῷ πάνυ ἄνθρωποι .
Lemmas: λβ . ὁ μέν χῶρος ὁ καλός Ἀρκαδία καί ὅς μάλα ὁ Ζεύς χαίρω — Ὀλυμπία αὐτός ὀνομάζω — ἆθλον δέ οὔπω πάλα , οὐδέ ὁ παλαίω ἔρως , ἀλλά εἰμί . παλαίστρα γάρ ὁ Ἑρμῆς ἡβάω νῦν ἐν Ἀρκαδία πάλη εὑρίσκω καί ὁ γῆ χαίρω πως ὁ εὕρημα , ἐπειδή σίδηρος μέν πολεμιστήριος ἔνσπονδος ἀπόκειμαι ὁ ἄνθρωπος , στάδιον δέ ἡδύς στρατόπεδον δοκέω καί ἀγωνίζομαι γυμνός . ὁ μέν δή πάλαισμα παιδίον , οὗτος γάρ ἀγέρωχος σκιρτάω περί ὁ Παλαίστρα ἄλλος ἐπί ἄλλος εἰς αὐτός λυγίζω , εἰμί δέ ἄν γηγενής , φημί γάρ ὑπό ἀνδρεία ὁ κόρη μήτε ἄν γαμέω τις ἑκών μήτε ἄν τίκτω . διαφύομαι δέ ἀπό ἀλλήλων ὁ πάλαισμα , κρατύς γάρ ὁ συνάπτω ὁ πυγμή . ὁ δέ εἶδος ὁ Παλαίστρα , εἰ μέν ἔφηβος εἰκάζω , κόρη εἰμί , εἰ δέ εἰς κόρη λαμβάνω , ἔφηβος δοκέω , κόμη τε γάρ ὅσος μηδέ ἀναπλέκω ὄμμα τε ἀμφότερος ὁ ἦθος καί ὀφρύς οἷος καί ἐράω ὑπεροράω καί παλαίω , φημί γάρ πρός ἄμφω ὁ ἔθνος ῥώννυμι , μαστός τε οὐδέ ἄν παλαίω θιγγάνω τις , τοσοῦτος αὐτός περίειμι ὁ τέχνη . καί αὐτός δέ ὁ μαστός μικρός ὁ ὁρμή παραφαίνω , ὥσπερ ἐν μειράκιον ἁπαλός , θῆλυς τε ἐπαινέω οὐδείς , ὅθεν οὐδέ λευκώλενος ἐθέλω εἰμί , οὐδέ ὁ Δρυάς ἐπαινέω ἔοικα , ὅτι λευκαίνω ἑαυτοῦ ἐν ὁ σκιά , ἀλλά ὁ Ἥλιος , ἅτε κοῖλος Ἀρκαδία οἰκέω , αἰτέω χρῶμα , ὁ δέ οἷος ἄνθος τις ἐπάγω αὐτός καί φοινίσσω ὁ κόρη μέτριος ὁ σίδη . κάθημαι δέ , ὦ παῖς , ὁ κόρη πάνσοφος τις ὁ ζωγράφος , πολύς γάρ ὁ κάθημαι ὁ σκιά καί ὁ κάθημαι αὐτός ἱκανός εὐσχήμων , πράσσω δέ οὗτος καί ὁ θαλλός ὁ ἐλαία ἐν γυμνός ὁ κόλπος . ἀσπάζομαι δέ που ὁ φυτόν οὗτος ὁ Παλαίστρα , ἐπειδή πάλη τε ἀρήγω καί χαίρω αὐτός πάνυ ἄνθρωπος .