philostratus-major-soph.imagines 2.20
κ . καὶ Ἄτλαντι ὁ Ἡρακλῆς οὐδὲ προστάξαντος Εὐρυσθέως ἤρισεν , ὡς τὸν οὐρανὸν οἴσων μᾶλλον ἢ ὁ Ἄτλας , τὸν μὲν γὰρ συγκεκυφότα ἑώρα καὶ πεπιεσμένον καὶ κείμενον ἐς γόνυ θάτερον καὶ μικρὰ καταλειπόμενα αὐτῷ τοῦ ἑστάναι , αὐτὸς δʼ ἂν καὶ μετεωρίσαι τὸν οὐρανὸν καὶ στῆσαι ἀναθέμενος ἐς μακρὸν τοῦ χρόνου . τὸ μὲν δὴ φιλότιμον τοῦτο οὐδαμοῦ ἐκφαίνει , φησὶ δὲ συναλγεῖν τε τῷ Ἄτλαντι ἐφʼ οἷς μοχθεῖ καὶ μετασχεῖν ἂν τοῦ ἄχθους αὐτῷ . ὁ δʼ οὕτω τι ἄσμενος εἴληπται τοῦ Ἡρακλέους , ὡς ἱκετεύειν αὐτὸν τλῆναι ταῦτα . γέγραπται δὲ ὁ μὲν ἀπειρηκώς , ὡς τῷ ἱδρῶτι συμβαλέσθαι , ὁπόσος ἀπʼ αὐτοῦ στάζει , βραχίονός τε ξυνεῖναι τρέμοντος , ὁ δὲ ἐρᾷ τοῦ ἄθλου . δηλοῖ δὲ τοῦτο ἥ τε ὁρμὴ τοῦ προσώπου καὶ τὸ ῥόπαλον καταβεβλημένον καὶ αἱ χεῖρες ἀπαιτοῦσαι τὸν ἆθλον . σκιὰς δὲ τὰς μὲν τοῦ Ἡρακλέους οὔπω θαυμάζειν ἄξιον , εἰ ἔρρωνται — τὰ γὰρ τῶν κειμένων σχήματα καὶ οἱ ὀρθοὶ μάλα εὔσκιοι , τὸ δὲ ἀκριβοῦν ταῦτα οὔπω σοφόν — αἱ δὲ τοῦ Ἄτλαντος σκιαὶ σοφίας πρόσω , οὑτωσὶ γὰρ συνιζηκότος συμπίπτουσί τε ἀλλήλαις καὶ οὐδὲν τῶν ἐκκειμένων ἐπιθολοῦσιν , ἀλλὰ φῶς ἐργάζονται περὶ τὰ κοῖλά τε καὶ ἐσέχοντα . τὴν ʽδἒ γαστέρα καὶ προνενευκότος τοῦ Ἄτλαντος ὁρᾶν τε ὑπάρχει καὶ ἀσθμαινούσης ξυνιέναι , τά τε ἐν τῷ οὐρανῷ , ὃν φέρει , γέγραπται μὲν ἐν αἰθέρι , ὁποῖος περὶ αὐτὰ ἕστηκεν , ἔστι δὲ ξυνεῖναι ταύρου τε , ὃς δὴ ἐν οὐρανῷ ταῦρος , ἄρκτων τε , ὁποῖαι ἐκεῖ ὁρῶνται , καὶ πνευμάτων . γέγραπται γὰρ τὰ μὲν ξὺν ἀλλήλοις , τὰ δὲ ἐξ ἀλλήλων , καὶ τοῖς μὲν φιλία πρὸς ἄλληλα , τὰ δὲ σώζειν ἔοικε τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ νεῖκος . νῦν μὲν οὖν ἀναθήσει ταῦτα , Ἡράκλεις , μετʼ οὐ πολὺ δὲ ξυμβιώσει αὐτοῖς ἐν τῷ οὐρανῷ πίνων καὶ περιβάλλων τὸ τῆς Ἥβης εἶδος · ἄξῃ γὰρ τὴν νεωτάτην καὶ πρεσβυτάτην τῶν θεῶν , διʼ αὐτὴν γὰρ κἀκεῖνοι νέοι .
Lemmas: κ . καί Ἄτλας ὁ Ἡρακλῆς οὐδέ προστάσσω Εὐρυσθεύς ἐρίζω , ὡς ὁ οὐρανός φέρω μάλα ἤ ὁ Ἄτλας , ὁ μέν γάρ συγκύπτω ὁράω καί πιέζω καί κεῖμαι εἰς γόνυ ἕτερος καί μικρός καταλείπω αὐτός ὁ ἵστημι , αὐτός δέ ἄν καί μετεωρίζω ὁ οὐρανός καί ἵστημι ἀνατίθημι εἰς μακρός ὁ χρόνος . ὁ μέν δή φιλότιμος οὗτος οὐδαμοῦ ἐκφαίνω , φημί δέ συναλγέω τε ὁ Ἄτλας ἐπί ὅς μοχθέω καί μετέχω ἄν ὁ ἄχθος αὐτός . ὁ δέ οὕτως τις ἄσμενος λαμβάνω ὁ Ἡρακλῆς , ὡς ἱκετεύω αὐτός τλάω οὗτος . γράφω δέ ὁ μέν ἀπολέγω , ὡς ὁ ἱδρώς συμβάλλω , ὁπόσος ἀπό αὐτός στάζω , βραχίων τε συνίημι τρέμω , ὁ δέ ἐράω ὁ ἆθλος . δηλόω δέ οὗτος ὁ τε ὁρμή ὁ πρόσωπον καί ὁ ῥόπαλον καταβάλλω καί ὁ χείρ ἀπαιτέω ὁ ἆθλον . σκιά δέ ὁ μέν ὁ Ἡρακλῆς οὔπω θαυμάζω ἄξιος , εἰ ῥώννυμι — ὁ γάρ ὁ κεῖμαι σχῆμα καί ὁ ὀρθός μάλα εὔσκιος , ὁ δέ ἀκριβόω οὗτος οὔπω σοφός — ὁ δέ ὁ Ἄτλας σκιά σοφία πρόσω , οὕτως γάρ συνινζόνω συμπίπτω τε ἀλλήλων καί οὐδείς ὁ ἔκκειμαι ἐπιθολόω , ἀλλά φάος ἐργάζομαι περί ὁ κοῖλος τε καί εἰσέχω . ὁ ὁράω γαστήρ καί προνεύω ὁ Ἄτλας ὁράω τε ὑπάρχω καί ἀσθμαίνω συνίημι , ὁ τε ἐν ὁ οὐρανός , ὅς φέρω , γράφω μέν ἐν αἰθήρ , ὁποῖος περί αὐτός ἵστημι , εἰμί δέ συνίημι ταῦρος τε , ὅς δή ἐν οὐρανός ταῦρος , ἄρκτος τε , ὁποῖος ἐκεῖ ὁράω , καί πνεῦμα . γράφω γάρ ὁ μέν σύν ἀλλήλων , ὁ δέ ἐκ ἀλλήλων , καί ὁ μέν φιλία πρός ἀλλήλων , ὁ δέ σῴζω ἔοικα ὁ ἐν ὁ οὐρανός νεῖκος . νῦν μέν οὖν ἀνατίθημι οὗτος , Ἡρακλῆς , μετά οὐ πολύς δέ συμβιόω αὐτός ἐν ὁ οὐρανός πίνω καί περιβάλλω ὁ ὁ Ἥβη εἶδος · ἄγω γάρ ὁ νέος καί πρέσβυς ὁ θεός , διά αὐτός γάρ ἐκεῖνος νέος .