philostratus-major-soph.imagines 1.14
ιε . ὅτι τὴν Ἀριάδνην ὁ Θησεὺς ἄδικα δρῶν — οἱ δʼ οὐκ ἄδικά φασιν , ἀλλʼ ἐκ Διονύσου — κατέλιπεν ἐν Δίᾳ τῇ νήσῳ καθεύδουσαν , τάχα που καὶ τίτθης διακήκοας , σοφαὶ γὰρ ἐκεῖναι τὰ τοιαῦτα καὶ δακρύουσιν ἐπʼ αὐτοῖς , ὅταν ἐθέλωσιν . οὐ μὴν δέομαι λέγειν , Θησέα μὲν εἶναι τὸν ἐν τῇ νηί , Διόνυσον δὲ τὸν ἐν τῇ γῇ , οὐδʼ ὡς ἀγνοοῦντα ἐπιστρέφοιμʼ ἂν ἐς τὴν ἐπὶ τῶν πετρῶν , ὡς ἐν μαλακῷ κεῖται τῷ ὕπνῳ , οὐδὲ ἀπόχρη τὸν ζωγράφον ἐπαινεῖν , ἀφʼ ᾦν κἂν ἄλλος ἐπαινοῖτο , ῥᾴδιον γὰρ ἅπαντι καλὴν μὲν τὴν Ἀριάδνην γράφειν , καλὸν δὲ τὸν Θησέα , Διονύσου τε μυρία φάσματα τοῖς γράφειν ἢ πλάττειν βουλομένοις , ὧν κἂν μικροῦ τύχῃ τις , ᾕρηκε τὸν θεόν · καὶ γὰρ οἱ κόρυμβοι στέφανος ὄντες Διονύσου γνώρισμα , κἂν τὸ δημιούργημα φαύλως ἔχῃ , καὶ κέρας ὑπεκφυόμενον τῶν κροτάφων Διόνυσον δηλοῖ , καὶ πάρδαλις ὑπεκφαινομένη αὖ τοῦ θεοῦ σύμβολον · . ἀλλʼ οὗτός γε ὁ Διόνυσος ἐκ μόνου τοῦ ἐρᾶν γέγραπται · σκευὴ μὲν γὰρ ἠνθισμένη καὶ θύρσοι καὶ νεβρίδες , ἔρριπται ταῦτα ὡς ἔξω τοῦ καιροῦ , καὶ οὐδὲ κυμβάλοις αἱ Βάκχαι χρῶνται νῦν , οὐδὲ οἱ Σάτυροι αὐλοῦσιν , ἀλλὰ καὶ ὁ Πὰν κατέχει τὸ σκίρτημα , ὡς μὴ διαλύσειε τὸν ὕπνον τῆς κόρης , ἁλουργίδι τε στείλας ἑαυτὸν καὶ τὴν κεφαλὴν ῥόδοις ἀνθίσας ἔρχεται παρὰ τὴν Ἀριάδνην ὁ Διόνυσος , μεθύων ἔρωτι , φησὶν ὁ Τήιος · ὁ Θησεὺς δὲ ἐρᾷ μέν , ἀλλὰ τοῦ τῶν Ἀθηνῶν καπνοῦ , Ἀριάδνην δὲ οὔτε οἶδεν ἔτι , οὔτε ἔγνω ποτέ , φημὶ δʼ αὐτὸν ἐκλελῆσθαι καὶ τοῦ Λαβυρίνθου , καὶ μηδὲ εἰπεῖν ἔχειν , ἐφʼ ὅτῳ ποτὲ ἐς τὴν Κρήτην ἔπλευσεν , οὕτω μόνον τὰ ἐκ πρῴρας βλέπει . ὅρα καὶ τὴν Ἀριάδνην , μᾶλλον δὲ τὸν ὕπνον · γυμνὰ μὲν ἐς ὀμφαλὸν τὰ στέρνα ταῦτα , δέρη δὲ ὑπτία καὶ ἁπαλὴ φάρυγξ , μασχάλη δὲ ἡ δεξιὰ φανερὰ πᾶσα , ἡ δὲ ἑτέρα χεὶρ ἐπίκειται τῇ χλαίνῃ , μὴ αἰσχύνῃ τι ὁ ἄνεμος . οἷον , ὦ Διόνυσε , καὶ ὡς ἡδὺ τὸ ἆσθμα . εἰ δὲ μήλων ἢ βοτρύων ἀπόζει , φιλήσας ἐρεῖς .
Lemmas: ιε . ὅτι ὁ Ἀριάδνη ὁ Θησεύς ἄδικος δράω — ὁ δέ οὐ ἄδικος φημί , ἀλλά ἐκ Διόνυσος — καταλείπω ἐν Δίη ὁ νῆσος καθεύδω , τάχα που καί τίτθη διακούω , σοφός γάρ ἐκεῖνος ὁ τοιοῦτος καί δακρύω ἐπί αὐτός , ὅταν ἐθέλω . οὐ μήν δέω λέγω , Θησεύς μέν εἰμί ὁ ἐν ὁ ναῦς , Διόνυσος δέ ὁ ἐν ὁ γῆ , οὐδέ ὡς ἀγνοέω ἐπιστρέφω ἄν εἰς ὁ ἐπί ὁ πέτρα , ὡς ἐν μαλακός κεῖμαι ὁ ὕπνος , οὐδέ ἀποχράω ὁ ζωγράφος ἐπαινέω , ἀπό ὄϊς ἄν ἄλλος ἐπαινέω , ῥᾴδιος γάρ ἅπας καλός μέν ὁ Ἀριάδνη γράφω , καλός δέ ὁ Θησεύς , Διόνυσος τε μυρίος φάσμα ὁ γράφω ἤ πλάσσω βούλομαι , ὅς ἐάν μικρός τυγχάνω τις , αἱρέω ὁ θεός · καί γάρ ὁ κόρυμβος στέφανος εἰμί Διόνυσος γνώρισμα , ἐάν ὁ δημιούργημα φαῦλος ἔχω , καί κέρας ὑπεκφύω ὁ κρόταφος Διόνυσος δηλόω , καί πάρδαλις ὑπεκφαίνω αὖ ὁ θεός σύμβολον · . ἀλλά οὗτος γε ὁ Διόνυσος ἐκ μόνος ὁ ἐράω γράφω · σκευή μέν γάρ ἀνθίζω καί θύρσος καί νεβρίς , ῥίπτω οὗτος ὡς ἔξω ὁ καιρός , καί οὐδέ κύμβαλον ὁ Βάκχη χράω νῦν , οὐδέ ὁ Σάτυρος αὐλέω , ἀλλά καί ὁ Πάν κατέχω ὁ σκίρτημα , ὡς μή διαλύω ὁ ὕπνος ὁ κόρη , ἁλουργίς τε στέλλω ἑαυτοῦ καί ὁ κεφαλή ῥόδον ἀνθίζω ἔρχομαι παρά ὁ Ἀριάδνη ὁ Διόνυσος , μεθύω ἔρως , φημί ὁ Τήϊος · ὁ Θησεύς δέ ἐράω μέν , ἀλλά ὁ ὁ Ἀθῆναι καπνός , Ἀριάδνη δέ οὔτε οἶδα ἔτι , οὔτε γιγνώσκω ποτέ , φημί δέ αὐτός ἐκλανθάνω καί ὁ Λαβύρινθος , καί μηδέ λέγω ἔχω , ἐπί ὅστις ποτέ εἰς ὁ Κρήτη πλέω , οὕτως μόνος ὁ ἐκ πρῷρα βλέπω . ὁράω καί ὁ Ἀριάδνη , μάλα δέ ὁ ὕπνος · γυμνός μέν εἰς ὀμφαλός ὁ στέρνον οὗτος , δειρή δέ ὕπτιος καί ἁπαλός φάρυγξ , μασχάλη δέ ὁ δεξιός φανερός πᾶς , ὁ δέ ἕτερος χείρ ἐπίκειμαι ὁ χλαῖνα , μή αἰσχύνω τις ὁ ἄνεμος . οἷος , ὦ Διόνυσος , καί ὡς ἡδύς ὁ ἆσθμα . εἰ δέ μῆλον ἤ βότρυς ἀπόζω , φιλέω λέγω .