philostratus-major-soph.imagines 2.15
ιε . Βοσπόρου καὶ Συμπληγάδων ἡ Ἀργὼ διεκπλεύσασα μέσον ἤδη τέμνει τὸ ῥόθιον τοῦ Πόντου , καὶ θέλγει τὴν θάλατταν Ὀρφεὺς ᾅδων , ἡ δὲ ἀκούει καὶ ὑπὸ τῇ ᾠδῇ κεῖται ὁ Πόντος . τὰ μὲν δὴ ἀγώγιμα τῆς νεὼς Διόσκουροι καὶ Ἡρακλῆς Αἰακίδαι τε καὶ Βορεάδαι καὶ ὅσον τῆς ἡμιθέου φορᾶς ἤνθει , τρόπις δὲ ὑφήρμοσται τῇ νηὶ δένδρον ἀρχαῖον , ᾧ κατὰ Δωδώνην ὁ Ζεὺς ἐς τὰ μαντεῖα ἐχρῆτο . γνώμη δὲ ἐς τὸν πλοῦν ἥδε · χρυσοῦν ἀπόκειταί τι ἐν Κόλχοις κώδιον κριοῦ ἀρχαίου , ὃς λέγεται τὴν Ἕλλην ὁμοῦ τῷ Φρίξῳ διὰ τοῦ οὐρανοῦ πορθμεῦσαι · τοῦτο Ἰάσων ἑλεῖν , ὦ παῖ , πεποίηται ἆθλον — φρουρὸς γάρ τις αὐτῷ δράκων ἐμπέπλεκται δεινὸν βλέπων καὶ ὑπερορῶν τοῦ καθεύδειν — ὅθεν ἄρχει τῆς νεώς , ἐπειδὴ βλέπει ἐς αὐτὸν ἡ τοῦ πλοῦ αἰτία . καὶ Τῖφυς μέν , ὦ παῖ , κυβερνᾷ , λέγεται δὲ οὑτοσὶ πρῶτος ἀνθρώπων ἀπιστουμένην θαρρῆσαι τὴν τέχνην , Λυγκεὺς δὲ ὁ Ἀφαρέως ἐπιτέτακται τῇ πρῴρᾳ δεινὸς ὢν ἐκ πολλοῦ τε ἰδεῖν καὶ ἐς πολὺ καταβλέψαι τοῦ βάθους καὶ πρῶτος μὲν ὑποκειμένων ἑρμάτων αἰσθέσθαι , πρῶτος δὲ ὑποφαίνουσαν γῆν ἀσπάσασθαι . ἀλλὰ νῦν ἐκπεπλῆχθαί μοι δοκεῖ καὶ τὸ τοῦ Λυγκέως ὄμμα τὴν προσβολὴν τοῦ φάσματος , ὑφʼ οὗ καὶ οἱ πεντήκοντα σχασάμενοι τὴν εἰρεσίαν Ἡρακλῆς μὲν ἄτρεπτος μένει τοῦ θαύματος , ἅτε δὴ πολλοῖς ὁμοίοις ἐντυχών , οἱ δὲ λοιποὶ θαῦμά τι , οἶμαι , τοῦτο λέγουσιν · ὁρᾶται γὰρ αὐτοῖς Γλαῦκος ὁ Πόντιος , οἰκῆσαι δὲ οὑτοσί ποτε λέγεται τὴν ἀρχαίαν Ἀνθηδόνα , καὶ πόας μέν τινος ἐπιθαλαττίας γεύσασθαι , κύματος δὲ ὑποδραμόντος αὐτὸν ἐς τὰ τῶν ἰχθύων ἀπηνέχθη ἤθη . μαντεύεται μὲν οὖν μέγα τι , ὡς εἰκός , περίεστι γὰρ αὐτῷ τῆς τέχνης , τὸ δὲ εἶδος ὑγροὶ μὲν αὐτῷ γενείων βόστρυχοι , λευκοὶ δὲ ἰδεῖν , καθάπερ κρουνοί , βαρεῖς δὲ πλόκαμοι κόμης , καὶ τοῖς ὤμοις ἐποχετεύοντες ὅσον ἐσπάσαντο θαλάττης , ὀφρῦς δὲ λάσιαι , καὶ συνάπτουσαι πρὸς ἀλλήλας οἷον μία . φεῦ τοῦ βραχίονος , ὡς γεγύμνασται πρὸς τὴν θάλατταν ἐμπίπτων ἀεὶ τοῖς κύμασι καὶ λεαίνων αὐτὰ ἐς τὴν νῆξιν . φεῦ τῶν στέρνων , ὡς λάχνη μὲν αὐτοῖς ἐγκατέσπαρται βρύοις κομῶσα καὶ φυκίοις , γαστὴρ δὲ ὑπόκειται παραλλάττουσα καὶ ἀπιοῦσα ἤδη . ἰχθὺν δὲ εἶναι τῷ λοιπῷ τὸν Γλαῦκον δηλοῖ τὰ οὐραῖα ἐξηρμένα καὶ πρὸς τὴν ἰξὺν ἐπιστρέφοντα , τὸ δὲ μηνοειδὲς αὐτῶν ἁλιπορφύρου τι ἄνθος ἔχει . περιθέουσι δʼ αὐτὸν καὶ ἀλκυόνες ὁμοῦ μὲν ᾅδουσαι τὰ τῶν ἀνθρώπων , ἐξ ὧν αὐταί τε καὶ ὁ Γλαῦκος μεθηρμόσθησαν , ὁμοῦ δʼ ἐνδεικνύμεναι τῷ Ὀρφεῖ τὴν ἑαυτῶν ᾠδήν , διʼ ἣν οὐδὲ ἡ θάλαττα ἀμούσως ἔχει .
Lemmas: ιε . Βόσπορος καί Συμπληγάς ὁ Ἀργώ διεκπλέω μέσος ἤδη τέμνω ὁ ῥόθιος ὁ Πόντος , καί θέλγω ὁ θάλασσα Ὀρφεύς ἀείδω , ὁ δέ ἀκούω καί ὑπό ὁ ἀοιδή κεῖμαι ὁ Πόντος . ὁ μέν δή ἀγώγιμος ὁ ναῦς Διόσκοροι καί Ἡρακλῆς Αἰακίδης τε καί Βορεάδης καί ὅσος ὁ ἡμίθεος φορά ἀνθέω , τρόπις δέ ὑφαρμόζω ὁ ναῦς δένδρον ἀρχαῖος , ὅς κατά Δωδώνη ὁ Ζεύς εἰς ὁ μαντεῖον χράω . γνώμη δέ εἰς ὁ πλόος ὅδε · χρύσεος ἀπόκειμαι τις ἐν Κόλχος κώδιον κριός ἀρχαῖος , ὅς λέγω ὁ Ἕλλη ὁμοῦ ὁ Φρίξος διά ὁ οὐρανός πορθμεύω · οὗτος Ἰάσων αἱρέω , ὦ παῖς , ποιέω ἆθλον — φρουρός γάρ τις αὐτός δράκων ἐμπλέκω δεινός βλέπω καί ὑπεροράω ὁ καθεύδω — ὅθεν ἄρχω ὁ ναῦς , ἐπειδή βλέπω εἰς αὐτός ὁ ὁ πλόος αἰτία . καί Τίφυς μέν , ὦ παῖς , κυβερνάω , λέγω δέ οὗτος πρῶτος ἄνθρωπος ἀπιστέω θαρσέω ὁ τέχνη , Λυγκεύς δέ ὁ Ἀφαρεύς ἐπιτάσσω ὁ πρῷρα δεινός εἰμί ἐκ πολύς τε ὁράω καί εἰς πολύς καταβλέπω ὁ βάθος καί πρῶτος μέν ὑπόκειμαι ἕρμα αἰσθάνομαι , πρῶτος δέ ὑποφαίνω γῆ ἀσπάζομαι . ἀλλά νῦν ἐκπλήσσω ἐγώ δοκέω καί ὁ ὁ Λυγκεύς ὄμμα ὁ προσβολή ὁ φάσμα , ὑπό ὅς καί ὁ πεντήκοντα σχάζω ὁ εἰρεσία Ἡρακλῆς μέν ἄτρεπτος μένω ὁ θαῦμα , ἅτε δή πολύς ὅμοιος ἐντυγχάνω , ὁ δέ λοιπός θαῦμα τις , οἴομαι , οὗτος λέγω · ὁράω γάρ αὐτός Γλαῦκος ὁ Πόντιος , οἰκέω δέ οὗτος ποτέ λέγω ὁ ἀρχαῖος Ἀνθηδών , καί πόα μέν τις ἐπιθαλάσσιος γεύω , κῦμα δέ ὑποτρέχω αὐτός εἰς ὁ ὁ ἰχθῦς ἀποφέρω ἦθος . μαντεύομαι μέν οὖν μέγας τις , ὡς ἔοικα , περίειμι γάρ αὐτός ὁ τέχνη , ὁ δέ εἶδος ὑγρός μέν αὐτός γένειον βόστρυχος , λευκός δέ ὁράω , καθά κρουνός , βαρύς δέ πλόκαμος κόμη , καί ὁ ὦμος ἐποχετεύω ὅσος σπάω θάλασσα , ὀφρύς δέ λάσιος , καί συνάπτω πρός ἀλλήλων οἷος εἷς . φεῦ ὁ βραχίων , ὡς γυμνάζω πρός ὁ θάλασσα ἐμπίπτω ἀεί ὁ κῦμα καί λεαίνω αὐτός εἰς ὁ νῆξις . φεῦ ὁ στέρνον , ὡς λάχνη μέν αὐτός ἐγκατασπείρω βρύον κομάω καί φυκίον , γαστήρ δέ ὑπόκειμαι παραλλάσσω καί ἀπέρχομαι ἤδη . ἰχθῦς δέ εἰμί ὁ λοιπός ὁ Γλαῦκος δηλόω ὁ οὐραῖος ἐξαίρω καί πρός ὁ ἰξύς ἐπιστρέφω , ὁ δέ μηνοειδής αὐτός ἁλιπόρφυρος τις ἄνθος ἔχω . περιθέω δέ αὐτός καί ἀλκυών ὁμοῦ μέν ἀείδω ὁ ὁ ἄνθρωπος , ἐκ ὅς αὐτός τε καί ὁ Γλαῦκος μεθαρμόζω , ὁμοῦ δέ ἐνδείκνυμι ὁ Ὀρφεύς ὁ ἑαυτοῦ ἀοιδή , διά ὅς οὐδέ ὁ θάλασσα ἄμουσος ἔχω .