philostratus-major-soph.imagines 2.7
ς . τὸν Ἀχιλλέα ἐρᾶν τοῦ Ἀντιλόχου πεφώρακας , οἶμαι , παρʼ Ὁμήρῳ , νεώτατον τοῦ Ἑλληνικοῦ ὁρῶν τὸν Ἀντίλοχον , καὶ τὸ ἡμιτάλαντον τοῦ χρυσοῦ ἐννοῶν τὸ ἐπὶ τῷ ἀγῶνι , καὶ ἀπαγγέλλει τῷ Ἀχιλλεῖ κεῖσθαι τὸν Πάτροκλον σοφισαμένου τοῦ Μενέλεω παραμυθίαν ὁμοῦ τῇ ἀγγελίᾳ , μεταβλέψαντος τοῦ Ἀχιλλέως ἐς τὰ παιδικά , καὶ θρηνεῖ ἐρωμένου ἐπὶ τῷ πένθει καὶ συνέχει τὼ χεῖρε , μὴ ἀποκτείνῃ ἑαυτόν , ὁ δʼ , οἶμαι , καὶ ἁπτομένῳ χαίρει καὶ δακρύοντι . ταῦτα μὲν οὖν Ὁμήρου γραφαί , τὸ δὲ τοῦ ζωγράφου δρᾶμα · ὁ Μέμνων ἐξ Αἰθιοπίας ἀφικόμενος κτείνει τὸν Ἀντίλοχον προβεβλημένον τοῦ πατρὸς καὶ τοὺς Ἀχαιοὺς οἷον δεῖμα ἐκπλήττει , πρὸ γὰρ τοῦ Μέμνονος μῦθος οἱ μέλανες . κρατοῦντες δὲ οἱ Ἀχαιοὶ τοῦ σώματος ὀδύρονται τὸν Ἀντίλοχον οἱ Ἀτρεῖδαι καὶ ὁ ἐκ τῆς Ἰθάκης καὶ ὁ τοῦ Τυδέως καὶ οἱ ὁμώνυμοι , ἐπίδηλος δὲ ὁ μὲν Ἰθακήσιος ἀπὸ τοῦ στρυφνοῦ καὶ ἐγρηγορότος , ὁ δὲ Μενέλεως ἀπὸ τοῦ ἡμέρου , ὁ δὲ Ἀγαμέμνων ἀπὸ τοῦ ἐνθέου , τὸν δὲ τοῦ Τυδέως ἡ ἐλευθερία γράφει , γνωρίζοις δʼ ἂν καὶ τὸν Τελαμώνιον ἀπὸ τοῦ βλοσυροῦ καὶ τὸν Λοκρὸν ἀπὸ τοῦ ἑτοίμου . καὶ ἡ στρατιὰ πενθεῖ τὸ μειράκιον περιεστῶτες αὐτὸ θρήνῳ ἅμα , πήξαντες δὲ τὰς αἰχμὰς ἐς τοὔδαφος ἐναλλάττουσι τὼ πόδε καὶ στηρίζονται ἐπὶ τῶν αἰχμῶν ἐπερείσαντες οἱ πλεῖστοι δυσφορούσας τὰς κεφαλὰς τῷ ἄχει . τὸν Ἀχιλλέα μὴ ἀπὸ τῆς κόμης , οἴχεται γὰρ τοῦτο αὐτῷ μετὰ τὸν Πάτροκλον , ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτὸν ἐνδεικνύτω καὶ τὸ μέγεθος καὶ αὐτὸ τὸ μὴ κομᾷν . θρηνεῖ δὲ προσκείμενος τοῖς στέρνοις τοῦ Ἀντιλόχου , καὶ πυράν , οἶμαι , ἐπαγγέλλεται καὶ τὰ ἐς αὐτὴν καὶ τὰ ὅπλα ἴσως καὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ Μέμνονος , ἀποτῖσαι γὰρ καὶ τὸν Μέμνονα ὅσα τὸν Ἕκτορα , ὡς μηδὲ ταῦτα ὁ Ἀντίλοχος ἔλαττον τοῦ Πατρόκλου ἔχοι . ὁ δʼ ἐν τῷ τῶν Αἰθιόπων στρατῷ δεινὸς ἕστηκεν ἔχων αἰχμὴν καὶ λεοντῆν ἐνημμένος καὶ σεσηρὼς ἐς τὸν Ἀχιλλέα . σκεψώμεθα δʼ αὖ καὶ τὸν Ἀντίλοχον · ἡβάσκει μὲν ὑπήνης πρόσω , κομᾷ δὲ ἐν ἡλιώσῃ κόμῃ . κοῦφος ἡ κνήμη καὶ τὸ σῶμα σύμμετρον ἐς ῥᾳστώνην τοῦ δρόμου καὶ τὸ αἷμα οἷον ἐπʼ ἐλέφαντι χρῶμα ἤνθηκεν ἐσπεσούσης αὐτῷ κατὰ τοῦ στέρνου τῆς αἰχμῆς . κεῖται δὲ οὐ κατηφὲς τὸ μειράκιον , οὐδὲ νεκρῷ εἰκάσαι , φαιδρὸν δὲ καὶ μειδιῶν , τὴν γάρ , οἶμαι , χαρὰν τὴν ἐπὶ τῷ τὸν πατέρα σῶσαι φέρων ἐν τῷ εἴδει ὁ Ἀντίλοχος ἀπώλετο ὑπὸ τῆς αἰχμῆς , καὶ τὸ πρόσωπον ἡ ψυχὴ κατέλιπεν οὐχ ὡς ἤλγησεν , ἀλλʼ ὡς ἐπεκράτησε τὸ εὐφραῖνον .
Lemmas: ϛ . ὁ Ἀχιλλεύς ἐράω ὁ Ἀντίλοχος φωράω , οἴομαι , παρά Ὅμηρος , νέος ὁ Ἑλληνικός ὁράω ὁ Ἀντίλοχος , καί ὁ ἡμιτάλαντον ὁ χρυσός ἐννοέω ὁ ἐπί ὁ ἀγών , καί ἀπαγγέλλω ὁ Ἀχιλλεύς κεῖμαι ὁ Πάτροκλος σοφίζω ὁ Μενέλαος παραμυθία ὁμοῦ ὁ ἀγγελία , μεταβλέπω ὁ Ἀχιλλεύς εἰς ὁ παιδικός , καί θρηνέω ἐράω ἐπί ὁ πένθος καί συνέχω ὁ χείρ , μή ἀποκτείνω ἑαυτοῦ , ὁ δέ , οἴομαι , καί ἅπτω χαίρω καί δακρύω . οὗτος μέν οὖν Ὅμηρος γραφή , ὁ δέ ὁ ζωγράφος δρᾶμα · ὁ Μέμνων ἐκ Αἰθιοπία ἀφικνέομαι κτείνω ὁ Ἀντίλοχος προβάλλω ὁ πατήρ καί ὁ Ἀχαιός οἷος δεῖμα ἐκπλήσσω , πρό γάρ ὁ Μέμνων μῦθος ὁ μέλας . κρατέω δέ ὁ Ἀχαιός ὁ σῶμα ὀδύρομαι ὁ Ἀντίλοχος ὁ Ἀτρείδης καί ὁ ἐκ ὁ Ἰθάκη καί ὁ ὁ Τυδεύς καί ὁ ὁμώνυμος , ἐπίδηλος δέ ὁ μέν Ἰθακήσιος ἀπό ὁ στρυφνός καί ἐγείρω , ὁ δέ Μενέλαος ἀπό ὁ ἥμερος , ὁ δέ Ἀγαμέμνων ἀπό ὁ ἔνθεος , ὁ δέ ὁ Τυδεύς ὁ ἐλευθερία γράφω , γνωρίζω δέ ἄν καί ὁ Τελαμώνιος ἀπό ὁ βλοσυρός καί ὁ Λοκρός ἀπό ὁ ἑτοῖμος . καί ὁ στρατιά πενθέω ὁ μειράκιον περιίστημι αὐτός θρῆνος ἅμα , πήγνυμι δέ ὁ αἰχμή εἰς ἔδαφος ἐναλλάσσω ὁ πούς καί στηρίζω ἐπί ὁ αἰχμή ἐπερείδω ὁ πολύς δυσφορέω ὁ κεφαλή ὁ ἄχος . ὁ Ἀχιλλεύς μή ἀπό ὁ κόμη , οἴχομαι γάρ οὗτος αὐτός μετά ὁ Πάτροκλος , ἀλλά ὁ εἶδος αὐτός ἐνδείκνυμι καί ὁ μέγεθος καί αὐτός ὁ μή κομάω . θρηνέω δέ πρόσκειμαι ὁ στέρνον ὁ Ἀντίλοχος , καί πυρή , οἴομαι , ἐπαγγέλλω καί ὁ εἰς αὐτός καί ὁ ὅπλον ἴσως καί ὁ κεφαλή ὁ Μέμνων , ἀποτίνω γάρ καί ὁ Μέμνων ὅσος ὁ Ἕκτωρ , ὡς μηδέ οὗτος ὁ Ἀντίλοχος ἐλαχύς ὁ Πάτροκλος ἔχω . ὁ δέ ἐν ὁ ὁ Αἰθίοψ στρατός δεινός ἵστημι ἔχω αἰχμή καί λεοντέη ἐνάπτω καί σαίρω εἰς ὁ Ἀχιλλεύς . σκοπέω δέ αὖ καί ὁ Ἀντίλοχος · ἡβάσκω μέν ὑπήνη πρόσω , κομάω δέ ἐν ἡλιάω κόμη . κοῦφος ὁ κνήμη καί ὁ σῶμα σύμμετρος εἰς ῥᾳστώνη ὁ δρόμος καί ὁ αἷμα οἷος ἐπί ἐλέφας χρῶμα ἀνθέω εἰσπίπτω αὐτός κατά ὁ στέρνον ὁ αἰχμή . κεῖμαι δέ οὐ κατηφής ὁ μειράκιον , οὐδέ νεκρός εἰκάζω , φαιδρός δέ καί μειδιάω , ὁ γάρ , οἴομαι , χαρά ὁ ἐπί ὁ ὁ πατήρ σῴζω φέρω ἐν ὁ εἶδος ὁ Ἀντίλοχος ἀπόλλυμι ὑπό ὁ αἰχμή , καί ὁ πρόσωπον ὁ ψυχή καταλείπω οὐ ὡς ἀλγέω , ἀλλά ὡς ἐπικρατέω ὁ εὐφραίνω .