philostratus-major-soph.imagines 2.18
ιη . οἱ θερίζοντές τε τὰ λήια καὶ τρυγῶντες τὰς ἀμπέλους οὔτε ἤροσαν , ὦ παῖ , ταῦτα , οὔτε ἐφύτευσαν , ἀλλʼ αὐτόματα ἡ γῆ σφίσιν ἀναπέμπει ταῦτα , εἰσὶ γὰρ δὴ Κύκλωπες , οἷς , οὐκ οἶδα ἐξ ὅτου , τὴν γῆν οἱ ποιηταὶ βούλονται αὐτοφυᾶ εἶναι ὧν φέρει , πεποίηται δὲ αὐτοὺς καὶ ποιμένας τὰ πρόβατα βόσκουσα , ὧν τὸ γάλα ποτόν τε ἡγοῦνται καὶ ὄψον . οἱ δʼ οὔτε ἀγορὰν γιγνώσκουσιν οὔτε βουλευτήριον , οὐδʼ οἶκον , ἀλλὰ τὰ ῥήγματα ἐσοικισάμενοι τοῦ ὄρους . τοὺς μὲν οὖν ἄλλους ἔα , Πολύφημος δὲ ὁ τοῦ Ποσειδῶνος ἀγριώτατος αὐτῶν οἰκεῖ ἐνταῦθα , μίαν μὲν ὑπερτείνων ὀφρὺν τοῦ ὀφθαλμοῦ ἑνὸς ὄντος , πλατείᾳ δὲ τῇ ῥινὶ ἐπιβαίνων τοῦ χείλους καὶ σιτούμενος τοὺς ἀνθρώπους , ὥσπερ τῶν λεόντων οἱ ὠμοί . νυνὶ δὲ ἀπέχεται τοῦ τοιοῦτου σιτίου , ὡς μὴ βορός , μηδὲ ἀηδὴς φαίνοιτο , ἐρᾷ γὰρ τῆς Γαλατείας παιζούσης ἐς τουτὶ τὸ πέλαγος , ἀφιστορῶν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ ὄρους , καὶ ἡ μὲν σύριγξ ἔτι ὑπὸ μάλης καὶ ἀτρεμεῖ , ἔστι δʼ αὐτῷ ποιμενικὸν ᾆσμα , ὡς λευκή τε εἴη καὶ γαῦρος καὶ ἡδίων ὄμφακος καὶ ὡς νεβροὺς τῇ Γαλατείᾳ σκυμνεύοι καὶ ἄρκτους . ᾅδει δὲ ὑπὸ πρίνῳ ταῦτα , οὐδʼ ὅπου αὐτῷ τὰ πρόβατα νέμεται , εἰδώς , οὐδʼ ὁπόσα ἐστίν , οὐδʼ ὅπου ἡ γῆ . ἔτι δὲ ὄρειός τε καὶ δεινὸς γέγραπται χαίτην μὲν ἀνασείων ὀρθὴν καὶ ἀμφιλαφῆ πίτυος δίκην , καρχάρους δὲ ὑποφαίνων ὀδόντας ἐκ βοροῦ τοῦ γενείου , στέρνα τε καὶ γαστέρα καὶ τὸ ἐς ὄνυχας ἧκον λάσιος πάντα , καὶ βλέπειν μὲν ἥμερόν φησιν , ἐπειδὴ ἐρᾷ , ἄγριον δὲ ὁρᾷ καὶ ὑποκαθήμενον ἔτι , καθάπερ τὰ θηρία τὰ ἀνάγκης ἡττώμενα . ἡ δὲ ἐν ἁπαλῇ τῇ θαλάττῃ παίζει τέτρωρον δελφίνων ξυνάγουσα ὁμοζυγούντων τε καὶ ταὐτὸν πνεόντων , παρθένοι δʼ αὐτοὺς ἄγουσι Τρίτωνος αἱ δμωαὶ τῆς Γαλατείας ἐπιστομίζουσαι σφᾶς , εἰ ἀγέρωχόν τι καὶ παρὰ τὴν ἡνίαν πράττοιεν . ἡ δʼ ὑπὲρ κεφαλῆς ἁλιπόρφυρον μὲν λῄδιον ἐς τὸν ζέφυρον αἴρει σκιὰν ἑαυτῇ εἶναι καὶ ἱστίον τῷ ἅρματι , ἀφʼ οὗ καὶ αὐγή τις ἐπὶ τὸ μέτωπον καὶ τὴν κεφαλὴν ἥκει οὔπω ἡδίων τοῦ τῆς παρειᾶς ἄνθους , αἱ κόμαι δʼ αὐτῆς οὐκ ἀνεῖνται τῷ ζεφύρῳ , διάβροχοι γὰρ δή εἰσι καὶ κρείττους τοῦ ἀνέμου . καὶ μὴν καὶ ἀγκὼν δεξιὸς ἔκκειται λευκὸν διακλίνων πῆχυν καὶ ἀναπαύων τοὺς δακτύλους πρὸς ἁπαλῷ τῷ ὤμῳ καὶ ὠλέναι ὑποκυμαίνουσι καὶ μαζὸς ὑπανίσταται καὶ οὐδὲ τὴν ἐπιγουνίδα ἐκλείπει ἡ ὥρα . ὁ ταρσὸς δὲ καὶ ἡ συναπολήγουσα αὐτῷ χάρις ἔφαλος , ὦ παῖ , γέγραπται καὶ ἐπιψαύει τῆς θαλάττης οἷον κυβερνῶν τὸ ἅρμα . θαῦμα οἱ ὀφθαλμοί , βλέπουσι γὰρ ὑπερόριόν τι καὶ συναπιὸν τῷ μήκει τοῦ πελάγους .
Lemmas: εἷς . ὁ θερίζω τε ὁ λήϊον καί τρυγάω ὁ ἄμπελος οὔτε ἀρόω , ὦ παῖς , οὗτος , οὔτε φυτεύω , ἀλλά αὐτόματος ὁ γῆ σφεῖς ἀναπέμπω οὗτος , εἰμί γάρ δή Κύκλωψ , ὅς , οὐ οἶδα ἐκ ὅστις , ὁ γῆ ὁ ποιητής βούλομαι αὐτοφυής εἰμί ὅς φέρω , ποιέω δέ αὐτός καί ποιμήν ὁ πρόβατον βόσκω , ὅς ὁ γάλα ποτόν τε ἡγέομαι καί ὄψον . ὁ δέ οὔτε ἀγορά γιγνώσκω οὔτε βουλευτήριον , οὐδέ οἶκος , ἀλλά ὁ ῥῆγμα εἰσοικίζω ὁ ὄρος . ὁ μέν οὖν ἄλλος ἐάω , Πολύφημος δέ ὁ ὁ Ποσειδῶν ἄγριος αὐτός οἰκέω ἐνταῦθα , εἷς μέν ὑπερτείνω ὀφρύς ὁ ὀφθαλμός εἷς εἰμί , πλατύς δέ ὁ ῥίς ἐπιβαίνω ὁ χεῖλος καί σιτέω ὁ ἄνθρωπος , ὥσπερ ὁ λέων ὁ ὠμός . νυνί δέ ἀπέχω ὁ τοιοῦτος σιτίον , ὡς μή βορός , μηδέ ἀηδής φαίνω , ἐράω γάρ ὁ Γαλάτεια παίζω εἰς οὗτος ὁ πέλαγος , ἀφιστορέω αὐτός ἀπό ὁ ὄρος , καί ὁ μέν σῦριγξ ἔτι ὑπό μάλη καί ἀτρεμέω , εἰμί δέ αὐτός ποιμενικός ᾆσμα , ὡς λευκός τε εἰμί καί γαῦρος καί ἡδύς ὄμφαξ καί ὡς νεβρός ὁ Γαλάτεια σκυμνεύω καί ἄρκτος . ἀείδω δέ ὑπό πρῖνος οὗτος , οὐδέ ὅπου αὐτός ὁ πρόβατον νέμω , οἶδα , οὐδέ ὁπόσος εἰμί , οὐδέ ὅπου ὁ γῆ . ἔτι δέ ὄρειος τε καί δεινός γράφω χαίτη μέν ἀνασείω ὀρθός καί ἀμφιλαφής πίτυς δίκη , κάρχαρος δέ ὑποφαίνω ὀδούς ἐκ Βορέας ὁ γένειον , στέρνον τε καί γαστήρ καί ὁ εἰς ὄνυξ ἥκω λάσιος πᾶς , καί βλέπω μέν ἥμερος φημί , ἐπειδή ἐράω , ἄγριος δέ ὁράω καί ὑποκάθημαι ἔτι , καθά ὁ θηρίον ὁ ἀνάγκη ἡσσάομαι . ὁ δέ ἐν ἁπαλός ὁ θάλασσα παίζω τέτρωρον δελφίς συνάγω ὁμοζυγέω τε καί αὐτός πνέω , παρθένος δέ αὐτός ἄγω Τρίτων ὁ δμωή ὁ Γαλάτεια ἐπιστομίζω σφεῖς , εἰ ἀγέρωχος τις καί παρά ὁ ἡνία πράσσω . ὁ δέ ὑπέρ κεφαλή ἁλιπόρφυρος μέν ληΐδιος εἰς ὁ ζέφυρος ἀείρω σκιά ἑαυτοῦ εἰμί καί ἱστίον ὁ ἅρμα , ἀπό ὅς καί αὐγή τις ἐπί ὁ μέτωπον καί ὁ κεφαλή ἥκω οὔπω ἡδύς ὁ ὁ παρειά ἄνθος , ὁ κόμη δέ αὐτός οὐ ἀνίημι ὁ ζέφυρος , διάβροχος γάρ δή εἰμί καί κρατύς ὁ ἄνεμος . καί μήν καί ἀγκών δεξιός ἔκκειμαι λευκός διακλίνω πῆχυς καί ἀναπαύω ὁ δάκτυλος πρός ἁπαλός ὁ ὦμος καί ὠλένη ὑποκυμαίνω καί μαστός ὑπανίσταμαι καί οὐδέ ὁ ἐπιγουνίς ἐκλείπω ὁ ὥρα . ὁ ταρσός δέ καί ὁ συναπολήγω αὐτός χάρις ἔφαλος , ὦ παῖς , γράφω καί ἐπιψαύω ὁ θάλασσα οἷος κυβερνάω ὁ ἅρμα . θαῦμα ὁ ὀφθαλμός , βλέπω γάρ ὑπερόριος τις καί συνάπειμι ὁ μῆκος ὁ πέλαγος .