philostratus-major-soph.imagines 2.2
β . νεβροὶ καὶ λαγώς , ταῦτα θηράματα τοῦ νῦν Ἀχιλλέως , ὁ δέ γε ἐν Ἰλίῳ πόλεις αἱρήσει καὶ ἵππους καὶ ἀνδρῶν στίχας , καὶ οἱ ποταμοὶ αὐτῷ μαχοῦνται μὴ ἐῶντι αὐτοὺς ῥεῖν , κἀκείνων μὲν τῶν ἔργων μισθὸν ἀποίσεται Βρισηίδα καὶ τὰς ἐκ Λέσβου ἑπτὰ καὶ χρυσὸν καὶ τρίποδας καὶ τὸ τοὺς Ἀχαιοὺς ἐπʼ αὐτῷ εἶναι , τὰ δὲ παρὰ τῷ Χείρωνι ταῦτα μήλων δοκεῖ καὶ κηρίων ἄξια , καὶ ἀγαπᾷς , ὦ Ἀχιλλεῦ , μικρὰ δῶρα πόλεις ἀπαξιώσων τότε καὶ τὸ κῆδος τοῦ Ἀγαμέμνονος . ὁ μὲν οὖν ἐπὶ τῆς τάφρου καὶ ὁ κλίνας τοὺς Τρῶας ἐκ μόνου τοῦ βοῆσαι καὶ ὁ κτείνων ἐπιστροφάδην καὶ ἐρυθαίνων τὸ τοῦ Σκαμάνδρου ὕδωρ ἵπποι τε ἀθάνατοι καὶ ἕλξεις Ἕκτορος καὶ ὁ βρυχώμενος ἐπὶ τοῖς Πατροκλείοις στέρνοις Ὁμήρῳ γέγραπται , γράφει δὲ αὐτὸν καὶ ᾅδοντα καὶ εὐχόμενον καὶ ὁμωρόφιον τῷ Πριάμῳ , τουτονὶ δὲ οὔπω ξυνιέντα ἀρετῆς , ἀλλὰ παῖδα ἔτι γάλακτι ὑποθρέψας καὶ μυελῷ καὶ μέλιτι δέδωκεν ὁ Χείρων γράφειν ἁπαλὸν καὶ ἀγέρωχον καὶ ἤδη κοῦφον , εὐθεῖα μὲν γὰρ ἡ κνήμη τῷ παιδί , ἐς γόνυ δὲ αἱ χεῖρες , ἀγαθαὶ γὰρ δὴ αὗται πομποὶ τοῦ δρόμου , κόμη τε ἡδεῖα καὶ οὐδὲ ἀκίνητος , ἔοικε γὰρ προσαθύρων ὁ ζέφυρος μετατάττειν αὐτήν , ὡς μεταπιπτούσης τῇδε κἀκεῖσε ἄλλοτε ἄλλος ὁ παῖς εἴη , ἐπισκύνιόν τε καὶ θυμοειδὲς φρύαγμά ἐστι μὲν ἤδη τῷ παιδί , πραύνει δὲ αὐτὸ ἀκάκῳ ὄμματι καὶ παρειᾷ μάλα ἵλεῳ καὶ προσβαλλούσῃ τι ἁπαλοῦ γέλωτος . ἡ χλαμὺς δέ , ἣν ἀμπέχεται , παρὰ τῆς μητρός , οἶμαι · καλὴ γὰρ καὶ ἁλιπόρφυρος καὶ πυραυγὴς ἐξαλλάττουσα τοῦ κυανῆ εἶναι . κολακεύει δὲ αὐτὸν ὁ Χείρων , οἷον πτῶκας ἁρπάζειν καὶ νεβροῖς συμπέτεσθαι · νεβρὸν γοῦν ἄρτι ᾑρηκὼς ἥκει παρὰ τὸν Χείρωνα καὶ ἀπαιτεῖ τὸ ἆθλον , ὁ δὲ χαίρει ἀπαιτούμενος καὶ τοὺς προσθίους ὀκλάσας ἐς ἴσον καθίσταται τῷ παιδί , μῆλα ἀπὸ τοῦ κόλπου ὀρέγων αὐτῷ καλὰ καὶ εὐώδη , καὶ γὰρ καὶ τοῦτο αὐτῶν ἔοικεν ἐγγεγράφθαι , καὶ κηρίον ὀρέγει τῇ χειρὶ σταγόνα λεῖβον διʼ εὐνομίαν τῶν μελιττῶν . ὅταν γὰρ πόαις ἀγαθαῖς ἐντυχοῦσαι κυίσκωσι , περιπληθῆ τὰ κηρία γίγνεται καὶ ἀποβλύζουσι τὸ μέλι οἱ οἶκοι αὐτῶν . ὁ δὲ Χείρων γέγραπται μὲν ὅσα κένταυρος · ἀλλὰ ἵππον ἀνθρώπῳ συμβαλεῖν θαῦμα οὐδέν , συναλεῖψαι μὴν καὶ ἑνῶσαι καί , νὴ Δία , λήγειν ἄμφω δοῦναι καὶ ἄρχεσθαι καὶ διαφεύγειν τοὺς ὀφθαλμούς , εἰ τὸ τέρμα τοῦ ἀνθρώπου ἐλέγχοιεν , ἀγαθοῦ , οἶμαι , ζωγράφου . καὶ τὸ ἥμερον δὲ φαίνεσθαι τὸ τοῦ Χείρωνος ὄμμα ἐργάζεται μὲν καὶ ἡ δικαιοσύνη καὶ τὸ ὑπʼ αὐτῆς πεπνύσθαι , πράττει δὲ καὶ ἡ πηκτίς , ὑφʼ ἧς ἐκμεμούσωται , νυνὶ δὲ καὶ ὑποκορισμοῦ τι αὐτῷ ἔπεστιν , εἰδώς που ὁ Χείρων , ὅτι τοὺς παῖδας τοῦτο μειλίσσεται καὶ τρέφει μᾶλλον ἢ τὸ γάλα . ταυτὶ μὲν περὶ θύρας τοῦ ἄντρου , ὁ δʼ ἐν τῷ πεδίῳ παῖς ὁ ἱππηδὸν ἐπὶ τοῦ κενταύρου ἀθύρων ὁ αὐτὸς ἔτι · διδάσκει ὁ Χείρων τὸν Ἀχιλλέα ἱππάζεσθαι καὶ κεχρῆσθαι αὐτῷ ὅσα ἵππῳ , καὶ συμμετρεῖται μὲν τὸν δρόμον ἐς τὸ ἀνεκτὸν τῷ παιδί , καγχάζοντι δὲ αὐτῷ ὑπὸ τοῦ ἥδεσθαι προσμειδιᾷ μεταστρεφόμενος καὶ μονονουχὶ λέγει ἰδού σοι κροαίνω ἄπληκτος , ἰδοὺ καὶ ἐπικελεύομαί σοι · ὁ ἵππος ὀξὺς ἄρα καὶ ἀφαιρεῖ γέλωτα . λαγαρῶς γάρ μοι ἱππασθείς , θεῖε παῖ , καὶ τοιῷδʼ ἵππῳ πρέπων ὀχήσῃ ποτὲ καὶ ἐπὶ Ξάνθου καὶ Βαλίου καὶ πολλὰς μὲν πόλεις αἱρήσεις , πολλοὺς δὲ ἄνδρας ἀποκτενεῖς ὅσα θεὸν καὶ σὲ ὑπεκφεύγοντας . ταῦτα ὁ Χείρων μαντεύεται τῷ παιδὶ καλὰ καὶ εὔφημα καὶ οὐχ οἷα ὁ Ξάνθος .
Lemmas: Β . νεβρός καί λαγώς , οὗτος θήραμα ὁ νῦν Ἀχιλλεύς , ὁ δέ γε ἐν Ἴλιον πόλις αἱρέω καί ἵππος καί ἀνήρ στίξ , καί ὁ ποταμός αὐτός μαχέομαι μή ἐάω αὐτός ῥέω , ἐκεῖνος μέν ὁ ἔργον μισθός ἀποφέρω Βρισηΐς καί ὁ ἐκ Λέσβος ἑπτά καί χρυσός καί τρίπους καί ὁ ὁ Ἀχαιός ἐπί αὐτός εἰμί , ὁ δέ παρά ὁ Χείρων οὗτος μῆλον δοκέω καί κηρίον ἄξιος , καί ἀγαπάω , ὦ Ἀχιλλεύς , μικρός δῶρον πόλις ἀπαξιόω τότε καί ὁ κῆδος ὁ Ἀγαμέμνων . ὁ μέν οὖν ἐπί ὁ τάφρος καί ὁ κλίνω ὁ Τρώς ἐκ μόνος ὁ βοάω καί ὁ κτείνω ἐπιστροφάδην καί ἐρυθαίνω ὁ ὁ Σκάμανδρος ὕδωρ ἵππος τε ἀθάνατος καί ἕλξις Ἕκτωρ καί ὁ βρυχάομαι ἐπί ὁ Πατρόκλειος στέρνον Ὅμηρος γράφω , γράφω δέ αὐτός καί ἀείδω καί εὔχομαι καί ὁμωρόφιος ὁ Πρίαμος , οὗτος δέ οὔπω συνίημι ἀρετή , ἀλλά παῖς ἔτι γάλα ὑποτρέφω καί μυελός καί μέλι δίδωμι ὁ Χείρων γράφω ἁπαλός καί ἀγέρωχος καί ἤδη κοῦφος , εὐθύς μέν γάρ ὁ κνήμη ὁ παῖς , εἰς γόνυ δέ ὁ χείρ , ἀγαθός γάρ δή οὗτος πομπός ὁ δρόμος , κόμη τε ἡδύς καί οὐδέ ἀκίνητος , ἔοικα γάρ προσαθύρω ὁ ζέφυρος μετατάσσω αὐτός , ὡς μεταπίπτω τῇδε ἐκεῖσε ἄλλοτε ἄλλος ὁ παῖς εἰμί , ἐπισκύνιον τε καί θυμοειδής φρύαγμα εἰμί μέν ἤδη ὁ παῖς , πραύνω δέ αὐτός ἄκακος ὄμμα καί παρεάω μάλα ἵλαος καί προσβάλλω τις ἁπαλός γέλως . ὁ χλαμύς δέ , ὅς ἀμπέχω , παρά ὁ μήτηρ , οἴομαι · καλός γάρ καί ἁλιπόρφυρος καί πυραυγής ἐξαλλάσσω ὁ κυάνεος εἰμί . κολακεύω δέ αὐτός ὁ Χείρων , οἷος πτώξ ἁρπάζω καί νεβρός συμπέτομαι · νεβρός γοῦν ἄρτι αἱρέω ἥκω παρά ὁ Χείρων καί ἀπαιτέω ὁ ἆθλον , ὁ δέ χαίρω ἀπαιτέω καί ὁ πρόσθιος ὀκλάζω εἰς ἴσος καθίστημι ὁ παῖς , μῆλον ἀπό ὁ κόλπος ὀρέγω αὐτός καλός καί εὐώδης , καί γάρ καί οὗτος αὐτός ἔοικα ἐγγράφω , καί κηρίον ὀρέγω ὁ χείρ σταγών λείβω διά εὐνομία ὁ μέλισσα . ὅταν γάρ πόα ἀγαθός ἐντυγχάνω κυίσκω , περιπληθής ὁ κηρίον γίγνομαι καί ἀποβλύζω ὁ μέλι ὁ οἶκος αὐτός . ὁ δέ Χείρων γράφω μέν ὅσος κένταυρος · ἀλλά ἵππος ἄνθρωπος συμβάλλω θαῦμα οὐδείς , συναλείφω μήν καί ἑνόω καί , νή Ζεύς , λήγω ἄμφω δίδωμι καί ἄρχω καί διαφεύγω ὁ ὀφθαλμός , εἰ ὁ τέρμα ὁ ἄνθρωπος ἐλέγχω , ἀγαθός , οἴομαι , ζωγράφος . καί ὁ ἥμερος δέ φαίνω ὁ ὁ Χείρων ὄμμα ἐργάζομαι μέν καί ὁ δικαιοσύνη καί ὁ ὑπό αὐτός πέπνυμαι , πράσσω δέ καί ὁ πηκτίς , ὑπό ὅς ἐκμουσόω , νυνί δέ καί ὑποκορισμός τις αὐτός ἔπειμι , οἶδα που ὁ Χείρων , ὅτι ὁ παῖς οὗτος μειλίσσω καί τρέφω μάλα ἤ ὁ γάλα . οὗτος μέν περί θύρα ὁ ἄντρον , ὁ δέ ἐν ὁ πεδίον παῖς ὁ ἱππηδόν ἐπί ὁ κένταυρος ἀθύρω ὁ αὐτός ἔτι · διδάσκω ὁ Χείρων ὁ Ἀχιλλεύς ἱππάζομαι καί χράω αὐτός ὅσος ἵππος , καί συμμετρέω μέν ὁ δρόμος εἰς ὁ ἀνεκτός ὁ παῖς , καγχάζω δέ αὐτός ὑπό ὁ ἥδομαι προσμειδιάω μεταστρέφω καί μονονού λέγω ἰδού σύ κροαίνω ἄπληκτος , ἰδού καί ἐπικελεύω σύ · ὁ ἵππος ὀξύς ἄρα καί ἀφαιρέω γέλως . λαγαρός γάρ ἐγώ ἱππάζομαι , θεῖος παῖς , καί τοιόσδε ἵππος πρέπω ὀχέω ποτέ καί ἐπί Ξάνθος καί Βαλίος καί πολύς μέν πόλις αἱρέω , πολύς δέ ἀνήρ ἀποκτείνω ὅσος θεός καί σύ ὑπεκφεύγω . οὗτος ὁ Χείρων μαντεύομαι ὁ παῖς καλός καί εὔφημος καί οὐ οἷος ὁ Ξάνθος .