philostratus-major-soph.imagines 1.6
ς . μῆλα ἔρωτες ἰδοὺ τρυγῶσιν , εἰ δὲ πλῆθος αὐτῶν , μὴ θαυμάσῃς , νυμφῶν γὰρ δὴ παῖδες οὗτοι γίγνονται , τὸ θνητὸν ἅπαν διακυβερνῶντες , πολλοὶ διὰ πολλά , ὧν ἐρῶσιν ἄνθρωποι , τὸν δὲ οὐράνιόν φασιν ἐν τῷ οὐρανῷ πράττειν τὰ θεῖα . μῶν ἐπῄσθου τι τῆς ἀνὰ τὸν κῆπον εὐωδίας ἢ βραδύνει σοι τοῦτο ; ἀλλὰ προθύμως ἄκουε , προσβαλεῖ γὰρ σε μετὰ τοῦ λόγου καὶ τὰ μῆλα . ὄρχοι μὲν οὗτοι φυτῶν ὀρθοὶ πορεύονται , τοῦ μέσου δὲ αὐτῶν ἐλευθερία βαδίζειν . πόα δὲ ἁπαλὴ κατέχει τοὺς δρόμους οἵα καὶ κατακλιθέντι στρωμνὴ εἶναι . ἀπʼ ἄκρων δὲ τῶν ὄζων μῆλα χρυσᾶ καὶ πυρσὰ καὶ ἡλιώδη προσάγονται τὸν ἑσμὸν ὅλον τῶν ἐρώτων γεωργεῖν αὐτά . φαρέτραι μὲν οὖν αὗται χρυσόπαστοι καὶ χρυσαῖ καὶ τὰ ἐν αὐταῖς βέλη , γυμνὴ τούτων ἡ ἀγέλη πᾶσα καὶ κοῦφοι διαπέτονται περιαρτήσαντες αὐτὰ ταῖς μηλέαις , αἱ δὲ ἐφεστρίδες αἱ ποικίλαι κεῖνται μὲν ἐν τῇ πόᾳ , μυρία δὲ αὐτῶν τὰ ἄνθη , οὐδὲ ἐστεφάνωνται τὰς κεφαλὰς ὡς ἀποχρώσης αὐτοῖς τῆς κόμης . πτερὰ δὲ κυάνεα καὶ φοινικᾶ καὶ χρυσᾶ ἐνίοις μονονοὺ καὶ αὐτὸν πλήττει τὸν ἀέρα ξὺν ἁρμονίᾳ μουσικῇ . φεῦ τῶν ταλάρων , ἐς οὓς ἀποτίθενται τὰ μῆλα , ὡς πολλὴ μὲν περὶ αὐτοὺς ἡ σαρδώ , πολλὴ δὲ ἡ σμάραγδος , ἀληθινὴ δὲ ἡ μάργηλις , ἡ συνθήκη δὲ αὐτῶν Ἡφαίστου νοείσθω . οὐδὲ κλιμάκων δέονται πρὸς τὰ δένδρα παρʼ αὐτοῦ , ὑψοῦ γὰρ καὶ ἐς αὐτὰ πέτονται τὰ μῆλα . καὶ ἵνα μὴ τοὺς χορεύοντας λέγωμεν ἢ τοὺς διαθέοντας ἢ τοὺς καθεύδοντας ἢ ὡς γάνυνται τῶν μήλων ἐμφαγόντες , ἴδωμεν , ὅ τι ποτὲ νοοῦσιν οὗτοι . οἱ γὰρ κάλλιστοι τῶν ἐρώτων ἰδοὺ τέτταρες ὑπεξελθόντες τῶν ἄλλων δύο μὲν αὐτῶν ἀντιπέμπουσι μῆλον ἀλλήλοις , ἡ δὲ ἑτέρα δυὰς ὁ μὲν τοξεύει τὸν ἕτερον , ὁ δὲ ἀντιτοξεύει καὶ οὐδὲ ἀπειλὴ τοῖς προσώποις ἔπεστιν , ἀλλὰ καὶ στέρνα παρέχουσιν ἀλλήλοις , ἵνʼ ἐκεῖ που τὰ βέλη πελάσῃ . καλὸν τὸ αἴνιγμα · σκόπει γάρ , εἴ τι ξυνίημι τοῦ ζωγράφου · φιλία ταῦτα , ὦ παῖ , καὶ ἀλλήλων ἵμερος , οἱ μὲν γὰρ διὰ τοῦ μήλου παίζοντες πόθου ἄρχονται , ὅθεν ὁ μὲν ἀφίησι φιλήσας τὸ μῆλον , ὁ δὲ ὑπτίαις αὐτὸ ὑποδέχεται ταῖς χερσὶ δῆλον ὡς ἀντιφιλήσων , εἰ λάβοι , καὶ ἀντιπέμψων αὐτό , τὸ δὲ τῶν τοξοτῶν ζεῦγος ἐμπεδοῦσιν ἔρωτα ἤδη φθάνοντα , καὶ φημὶ τοὺς μὲν παίζειν ἐπὶ τῷ ἄρξασθαι τοῦ ἐρᾶν , τοὺς δὲ τοξεύειν ἐπὶ τῷ μὴ λῆξαι τοῦ πόθου . ἐκεῖνοι μὲν οὖν , περὶ οὓς οἱ πολλοὶ θεαταί , θυμῷ συμπεπτώκασι καὶ ἔχει τις αὐτοὺς πάλη . λέξω καὶ τὴν πάλην , καὶ γὰρ τοῦτο ἐκλιπαρεῖς · ὁ μὲν ᾕρηκε τὸν ἀντίπαλον περιπτὰς αὐτῷ κατὰ τῶν νώτων καὶ ἐς πνῖγμα ἀπολαμβάνει καὶ καταδεῖ τοῖς σκέλεσιν , ὁ δὲ οὔτε ἀπαγορεύει καὶ ὀρθὸς ὑπανίσταται καὶ διαλύει τὴν χεῖρα , ὑφʼ ἧς ἄγχεται , στρεβλώσας ἕνα τῶν δακτύλων , μεθʼ ὃν οὐκέτι οἱ λοιποὶ ἔχουσιν , οὐδέ εἰσιν ἐν τῷ ἀπρίξ , ἀλγεῖ δὲ ὁ στρεβλούμενος καὶ κατεσθίει τοῦ παλαιστοῦ τὸ οὖς . ὅθεν δυσχεραίνουσιν οἱ θεώμενοι τῶν ἐρώτων ὡς ἀδικοῦντι καὶ ἐκπαλαίοντι , καὶ μήλοις αὐτὸν καταλιθοῦσι . μηδὲ ὁ λαγὼς ἡμᾶς ἐκεινοσὶ διαφευγέτω , συνθηράσωμεν δὲ αὐτὸν τοῖς ἔρωσι . τοῦτο τὸ θηρίον ὑποκαθήμενον ταῖς μηλέαις καὶ σιτούμενον τὰ πίπτοντα ἐς γῆν μῆλα , πολλὰ δὲ καὶ ἡμίβρωτα καταλεῖπον διαθηρῶσιν οὗτοι καὶ ταράττουσιν ὁ μὲν κρότῳ χειρῶν , ὁ δὲ κεκραγώς , ὁ δὲ ἀνασείων τὴν χλαμύδα , καὶ οἱ μὲν ὑπερπέτονται τοῦ θηρίου καταβοῶντες , οἱ δὲ μεθέπουσιν αὐτὸ πεζοὶ κατὰ ἴχνος , ὁ δʼ ὡς ἐπιρρίψων ἑαυτὸν ὥρμησε καὶ τὸ θηρίον ἄλλην ἐτράπετο , ὁ δὲ ἐπιβουλεύει τῷ σκέλει τοῦ λαγώ , τὸν δὲ καὶ διώλισθεν ᾑρηκότα · γελῶσιν οὖν καὶ καταπεπτώκασιν ὁ μὲν ἐς πλευράν , ὁ δὲ πρηνής , οἱ δὲ ὕπτιοι , πάντες δὲ ἐν τοῖς τῆς διαμαρτίας σχήμασι . τοξεύει δὲ οὐδείς , ἀλλὰ πειρῶνται αὐτὸν ἑλεῖν ζῶντα ἱερεῖον τῇ Ἀφροδίτῃ ἥδιστον . οἶσθα γάρ που τὸ περὶ τοῦ λαγὼ λεγόμενον , ὡς πολὺ τῆς Ἀφροδίτης μέτεστιν αὐτῷ · λέγεται γοῦν περὶ μὲν τοῦ θηλάζειν τε αὐτό , ἃ ἔτεκε , καὶ ἀποτίκτειν πάλιν ἐπὶ ταὐτῷ γάλακτι καὶ ἐπικυίσκειν δὲ καὶ οὐδὲ εἷς χρόνος αὐτῷ τοῦ τοκετοῦ κενός , τὸ δὲ ἄρρεν σπείρει τε , ὡς φύσις ἀρρένων , καὶ ἐπικυίσκει παρʼ ὃ πέφυκεν . οἱ δὲ ἄτοποι τῶν ἐραστῶν καὶ πειθώ τινα ἐρωτικὴν ἐν αὐτῷ κατέγνωσαν βιαίῳ τέχνῃ τὰ παιδικὰ θηρώμενοι . ταῦτα μὲν οὖν καταλείπωμεν ἀνθρώποις ἀδίκοις καὶ ἀναξίοις τοῦ ἀντερᾶσθαι , σὺ δέ μοι τὴν Ἀφροδίτην βλέπε · ποῦ δὴ καὶ κατὰ τί τῶν μηλεῶν ἐκείνῃ ; ὁρᾷς τὴν ὕπαντρον πέτραν , ἧς νᾶμα κυανώτατον ὑπεκτρέχει χλωρόν τε καὶ πότιμον , ὃ δὴ καὶ διοχετεύεται ποτὸν εἶναι ταῖς μηλέαις ; ἐνταῦθά μοι τὴν Ἀφροδίτην νόει , νυμφῶν , οἶμαι , αὐτὴν ἱδρυμένων , ὅτι αὐτὰς ἐποίησεν ἐρώτων μητέρας καὶ διὰ τοῦτο εὔπαιδας . καὶ κάτοπτρον δὲ τὸ ἀργυροῦν καὶ τὸ ὑπόχρυσον ἐκεῖνο σανδάλιον καὶ αἱ περόναι αἱ χρυσαῖ , ταῦτα πάντα οὐκ ἀργῶς ἀνῆπται · λέγει δὲ Ἀφροδίτης εἶναι , καὶ γέγραπται τοῦτο , καὶ νυμφῶν δῶρα εἶναι λέγεται , καὶ οἱ ἔρωτες δὲ ἀπάρχονται τῶν μήλων καὶ περιεστῶτες εὔχονται καλὸν αὐτοῖς εἶναι τὸν κῆπον .
Lemmas: ϛ . μῆλον ἔρως ἰδού τρυγάω , εἰ δέ πλῆθος αὐτός , μή θαυμάζω , νύμφη γάρ δή παῖς οὗτος γίγνομαι , ὁ θνητός ἅπας διακυβερνάω , πολύς διά πολύς , ὅς ἐράω ἄνθρωπος , ὁ δέ οὐράνιος φημί ἐν ὁ οὐρανός πράσσω ὁ θεῖος . μῶν ἐπαισθάνομαι τις ὁ ἀνά ὁ κῆπος εὐωδία ἤ βραδύνω σύ οὗτος ; ἀλλά πρόθυμος ἀκούω , προσβάλλω γάρ σύ μετά ὁ λόγος καί ὁ μῆλον . ὄρχος μέν οὗτος φυτόν ὀρθός πορεύω , ὁ μέσος δέ αὐτός ἐλευθερία βαδίζω . πόα δέ ἁπαλός κατέχω ὁ δρόμος οἷος καί κατακλίνω στρωμνή εἰμί . ἀπό ἄκρον δέ ὁ ὄζος μῆλον χρύσεος καί πυρρός καί ἡλιώδης προσάγω ὁ ἑσμός ὅλος ὁ ἔρως γεωργέω αὐτός . φαρέτρα μέν οὖν οὗτος χρυσόπαστος καί χρύσεος καί ὁ ἐν αὐτός βέλος , γυμνός οὗτος ὁ ἀγέλη πᾶς καί κοῦφος διαπέταμαι περιαρτάω αὐτός ὁ μηλέα , ὁ δέ ἐφεστρίς ὁ ποικίλος κεῖμαι μέν ἐν ὁ πόα , μυρίος δέ αὐτός ὁ ἄνθος , οὐδέ στεφανόω ὁ κεφαλή ὡς ἀποχράω αὐτός ὁ κόμη . πτερόν δέ κυάνεος καί φοινίκεος καί χρύσεος ἔνιοι μονονού καί αὐτός πλήσσω ὁ ἀήρ σύν ἁρμονία μουσικός . φεῦ ὁ τάλαρος , εἰς ὅς ἀποτίθημι ὁ μῆλον , ὡς πολύς μέν περί αὐτός ὁ σαρδὼ , πολύς δέ ὁ σμάραγδος , ἀληθινός δέ ὁ μάργηλις , ὁ συνθήκη δέ αὐτός Ἥφαιστος νοέω . οὐδέ κλῖμαξ δέω πρός ὁ δένδρον παρά αὐτός , ὑψοῦ γάρ καί εἰς αὐτός πέτομαι ὁ μῆλον . καί ἵνα μή ὁ χορεύω λέγω ἤ ὁ διαθέω ἤ ὁ καθεύδω ἤ ὡς γάνυμαι ὁ μῆλον ἐνεσθίω , ὁράω , ὅς τις ποτέ νοέω οὗτος . ὁ γάρ καλός ὁ ἔρως ἰδού τέσσαρες ὑπεξέρχομαι ὁ ἄλλος δύο μέν αὐτός ἀντιπέμπω μῆλον ἀλλήλων , ὁ δέ ἕτερος δυάς ὁ μέν τοξεύω ὁ ἕτερος , ὁ δέ ἀντιτοξεύω καί οὐδέ ἀπειλή ὁ πρόσωπον ἔπειμι , ἀλλά καί στέρνον παρέχω ἀλλήλων , ἵνα ἐκεῖ που ὁ βέλος πελάζω . καλός ὁ αἴνιγμα · σκοπέω γάρ , εἰ τις συνίημι ὁ ζωγράφος · φιλία οὗτος , ὦ παῖς , καί ἀλλήλων ἵμερος , ὁ μέν γάρ διά ὁ μῆλον παίζω πόθος ἄρχω , ὅθεν ὁ μέν ἀφίημι φιλέω ὁ μῆλον , ὁ δέ ὕπτιος αὐτός ὑποδέχομαι ὁ χείρ δῆλος ὡς ἀντιφιλέω , εἰ λαμβάνω , καί ἀντιπέμπω αὐτός , ὁ δέ ὁ τοξότης ζεῦγος ἐμπεδέω ἔρως ἤδη φθάνω , καί φημί ὁ μέν παίζω ἐπί ὁ ἄρχω ὁ ἐράω , ὁ δέ τοξεύω ἐπί ὁ μή λήγω ὁ πόθος . ἐκεῖνος μέν οὖν , περί ὅς ὁ πολύς θεατής , θυμός συμπίπτω καί ἔχω τις αὐτός πάλη . λέγω καί ὁ πάλη , καί γάρ οὗτος ἐκλιπαρέω · ὁ μέν αἱρέω ὁ ἀντίπαλος περιπέτομαι αὐτός κατά ὁ νῶτον καί εἰς πνῖγμα ἀπολαμβάνω καί καταδέω ὁ σκέλος , ὁ δέ οὔτε ἀπαγορεύω καί ὀρθός ὑπανίσταμαι καί διαλύω ὁ χείρ , ὑπό ὅς ἄγχω , στρεβλόω εἷς ὁ δάκτυλος , μετά ὅς οὐκέτι ὁ λοιπός ἔχω , οὐδέ εἰμί ἐν ὁ ἀπρίξ , ἀλγέω δέ ὁ στρεβλόω καί κατεσθίω ὁ παλαιστής ὁ οὖς . ὅθεν δυσχεραίνω ὁ θεάομαι ὁ ἔρως ὡς ἀδικέω καί ἐκπαλαίω , καί μῆλον αὐτός καταλιθόω . μηδέ ὁ λαγώς ἐγώ ἐκεινώ διαφεύγω , συνθηράω δέ αὐτός ὁ ἔρως . οὗτος ὁ θηρίον ὑποκάθημαι ὁ μηλέα καί σιτέω ὁ πίπτω εἰς γῆ μῆλον , πολύς δέ καί ἡμίβρωτος καταλείπω διαθηράω οὗτος καί ταράσσω ὁ μέν κρότος χείρ , ὁ δέ κράζω , ὁ δέ ἀνασείω ὁ χλαμύς , καί ὁ μέν ὑπερπέτομαι ὁ θηρίον καταβοάω , ὁ δέ μεθέπω αὐτός πεζός κατά ἴχνος , ὁ δέ ὡς ἐπιρριπτέω ἑαυτοῦ ὁρμάω καί ὁ θηρίον ἄλλος τρέπω , ὁ δέ ἐπιβουλεύω ὁ σκέλος ὁ λαγώς , ὁ δέ καί διολισθάνω αἱρέω · γελάω οὖν καί καταπίπτω ὁ μέν εἰς πλευρά , ὁ δέ πρηνής , ὁ δέ ὕπτιος , πᾶς δέ ἐν ὁ ὁ διαμαρτία σχῆμα . τοξεύω δέ οὐδείς , ἀλλά πειράω αὐτός αἱρέω ζάω ἱερεῖον ὁ Ἀφροδίτη ἡδύς . οἶδα γάρ που ὁ περί ὁ λαγώς λέγω , ὡς πολύς ὁ Ἀφροδίτη μέτειμι αὐτός · λέγω γοῦν περί μέν ὁ θηλάζω τε αὐτός , ὅς τίκτω , καί ἀποτίκτω πάλιν ἐπί αὐτός γάλα καί ἐπικυίσκω δέ καί οὐδέ εἷς χρόνος αὐτός ὁ τοκετός κενός , ὁ δέ ἄρσην σπείρω τε , ὡς φύσις ἄρσην , καί ἐπικυίσκω παρά ὅς φύω . ὁ δέ ἄτοπος ὁ ἐραστής καί πειθώ τις ἐρωτικός ἐν αὐτός καταγιγνώσκω βίαιος τέχνη ὁ παιδικός θηράω . οὗτος μέν οὖν καταλείπω ἄνθρωπος ἄδικος καί ἀνάξιος ὁ ἀντεράομαι , σύ δέ ἐγώ ὁ Ἀφροδίτη βλέπω · ποῦ δή καί κατά τίς ὁ μηλέα ἐκεῖνος ; ὁράω ὁ ὕπαντρος πέτρα , ὅς νᾶμα κύανος ὑπεκτρέχω χλωρός τε καί πότιμος , ὅς δή καί διοχετεύω ποτός εἰμί ὁ μηλέα ; ἐνταῦθα ἐγώ ὁ Ἀφροδίτη νοέω , νύμφη , οἴομαι , αὐτός ἱδρύω , ὅτι αὐτός ποιέω ἔρως μήτηρ καί διά οὗτος εὔπαις . καί κάτοπτρον δέ ὁ ἀργύρεος καί ὁ ὑπόχρυσος ἐκεῖνος σανδάλιον καί ὁ περόνη ὁ χρύσεος , οὗτος πᾶς οὐ ἀργός ἀνάπτω · λέγω δέ Ἀφροδίτη εἰμί , καί γράφω οὗτος , καί νύμφη δῶρον εἰμί λέγω , καί ὁ ἔρως δέ ἀπάρχομαι ὁ μῆλον καί περιίστημι εὔχομαι καλός αὐτός εἰμί ὁ κῆπος .