philostratus-major-soph.imagines 2.22
κβ . ἐν Λιβύῃ καθεύδοντι τῷ Ἡρακλεῖ μετὰ τὸν Ἀνταῖον ἐπιτίθενται οἱ Πυγμαῖοι τιμωρεῖν τῷ Ἀνταίῳ φάσκοντες , ἀδελφοὶ γὰρ δὴ εἶναι τοῦ Ἀνταίου , γενναῖοί τινες , οὐκ ἀθληταὶ μέν , οὐδʼ ἰσοπαλεῖς , γηγενεῖς δὲ καὶ ἄλλως ἰσχυροί , καὶ ἀνιόντων ἐκ τῆς γῆς ὑποκυμαίνει ἡ ψάμμος . οἰκοῦσι γὰρ οἱ Πυγμαῖοι τὴν γῆν ὅσα μύρμηκες καὶ ἀγορὰν ἀποτίθενται , ἐπισιτίζονται δὲ οὐκ ἀλλότρια , ἀλλʼ οἰκεῖα καὶ αὐτουργά , καὶ γὰρ σπείρουσι καὶ θερίζουσι καὶ πυγμαίῳ ζεύγει ἐφεστᾶσι , λέγονται δὲ καὶ πελέκει χρήσασθαι ἐπὶ τὸν ἄσταχυν ἡγούμενοι αὐτὸν δένδρα εἶναι . ἀλλὰ τοῦ θράσους · ἐπὶ τὸν Ἡρακλέα οὗτοι , καὶ ἀποκτεῖναί φασι καθεύδοντα , δείσειαν δʼ ἂν οὐδʼ ἐγρηγορότα . ὁ δὲ ἐν ἁπαλῇ τῇ ψάμμῳ καθεύδει καμάτου αὐτὸν ὑποδεδυκότος ἐν τῇ πάλῃ , καὶ παντὶ τῷ στέρνῳ τὸ ἆσθμα ἐφέλκεται χανδὸν ἐμπιπλάμενος τοῦ ὕπνου , αὐτός τε ὁ Ὕπνος ἐφέστηκεν αὐτῷ ἐν εἴδει , μέγα , οἶμαι , ποιούμενος τὸ ἑαυτοῦ ἐπὶ τῷ τοῦ Ἡρακλέους πτώματι . κεῖται καὶ ὁ Ἀνταῖος , ἀλλʼ ἡ τέχνη τὸν μὲν Ἡρακλέα ἔμπνουν γράφει καὶ θερμόν , τὸν δὲ Ἀνταῖον τεθνηκότα καὶ αὖον καὶ καταλείπει αὐτὸν τῇ γῇ . ἡ στρατιὰ δὲ οἱ Πυγμαῖοι τὸν Ἡρακλέα περισχόντες μία μὲν αὕτη φάλαγξ τὴν ἀριστερὰν χεῖρα βάλλουσι , δύο δὲ οὗτοι λόχοι στρατεύουσιν ἐπὶ τὴν δεξιὰν ὡς μᾶλλον ἐρρωμένην καὶ τὼ πόδε πολιορκοῦσι τοξόται καὶ σφενδονητῶν ὄχλος ἐκπληττόμενοι τὴν κνήμην , ὅση , οἱ δὲ τῇ κεφαλῇ προσμαχόμενοι τέτακται ἐνταῦθα ὁ βασιλεὺς καρτερωτάτου αὐτοῖς τούτου δοκοῦντος , ἐπάγουσι δὲ καὶ οἷον ἀκροπόλει μηχανάς , πῦρ ἐπὶ τὴν κόμην , ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς δίκελλαν , θύραι τινὲς ἐπὶ τὸ στόμα καὶ τὰς τῆς ῥινός , οἶμαι , πύλας , ὡς μὴ ἀναπνεύσειεν ὁ Ἡρακλῆς , ἐπειδὰν ἡ κεφαλὴ ἁλῷ . ταυτὶ μὲν περὶ τὸν καθεύδοντα , ἰδοὺ δὲ καὶ ὡς ὀρθοῦται καὶ ὡς ἐπὶ τῷ κινδύνῳ γελᾷ τούς τε πολεμίους πανσυδὶ συλλεξάμενος ἐς τὴν λεοντῆν ἐντίθεται καί , οἶμαι , τῷ Εὐρυσθεῖ φέρει .
Lemmas: κβ . ἐν Λιβύη καθεύδω ὁ Ἡρακλῆς μετά ὁ Ἀνταῖος ἐπιτίθημι ὁ Πυγμαῖοι τιμωρέω ὁ Ἀνταῖος φάσκω , ἀδελφός γάρ δή εἰμί ὁ Ἀνταῖος , γενναῖος τις , οὐ ἀθλητής μέν , οὐδέ ἰσοπαλής , γηγενής δέ καί ἄλλος ἰσχυρός , καί ἀνέρχομαι ἐκ ὁ γῆ ὑποκυμαίνω ὁ ψάμμος . οἰκέω γάρ ὁ Πυγμαῖοι ὁ γῆ ὅσος μύρμηξ καί ἀγορά ἀποτίθημι , ἐπισιτίζομαι δέ οὐ ἀλλότριος , ἀλλά οἰκεῖος καί αὐτουργός , καί γάρ σπείρω καί θερίζω καί πυγμαῖος ζεῦγος ἐφίστημι , λέγω δέ καί πέλεκυς χράω ἐπί ὁ ἄσταχυς ἡγέομαι αὐτός δένδρον εἰμί . ἀλλά ὁ θράσος · ἐπί ὁ Ἡρακλῆς οὗτος , καί ἀποκτείνω φημί καθεύδω , δείδω δέ ἄν οὐδέ ἐγείρω . ὁ δέ ἐν ἁπαλός ὁ ψάμμος καθεύδω κάματος αὐτός ὑποδύω ἐν ὁ πάλη , καί πᾶς ὁ στέρνον ὁ ἆσθμα ἐφέλκω χανδόν ἐμπίμπλημι ὁ ὕπνος , αὐτός τε ὁ Ὕπνος ἐφίστημι αὐτός ἐν εἶδος , μέγας , οἴομαι , ποιέω ὁ ἑαυτοῦ ἐπί ὁ ὁ Ἡρακλῆς πτῶμα . κεῖμαι καί ὁ Ἀνταῖος , ἀλλά ὁ τέχνη ὁ μέν Ἡρακλῆς ἔμπνους γράφω καί θερμός , ὁ δέ Ἀνταῖος θνῄσκω καί αὖος καί καταλείπω αὐτός ὁ γῆ . ὁ στρατιά δέ ὁ Πυγμαῖοι ὁ Ἡρακλῆς περιέχω εἷς μέν οὗτος φάλαγξ ὁ ἀριστερός χείρ βάλλω , δύο δέ οὗτος λόχος στρατεύω ἐπί ὁ δεξιός ὡς μάλα ῥώννυμι καί ὁ πούς πολιορκέω τοξότης καί σφενδονήτης ὄχλος ἐκπλήσσω ὁ κνήμη , ὅσος , ὁ δέ ὁ κεφαλή προσμάχομαι τάσσω ἐνταῦθα ὁ βασιλεύς καρτερός αὐτός οὗτος δοκέω , ἐπάγω δέ καί οἷος ἀκρόπολις μηχανή , πῦρ ἐπί ὁ κόμη , ἐπί ὁ ὀφθαλμός δίκελλα , θύρα τις ἐπί ὁ στόμα καί ὁ ὁ ῥίς , οἴομαι , πύλη , ὡς μή ἀναπνέω ὁ Ἡρακλῆς , ἐπειδάν ὁ κεφαλή ἁλίσκομαι . οὗτος μέν περί ὁ καθεύδω , ἰδού δέ καί ὡς ὀρθόω καί ὡς ἐπί ὁ κίνδυνος γελάω ὁ τε πολέμιος πανσυδί συλλέγω εἰς ὁ λεοντέη ἐντίθημι καί , οἴομαι , ὁ Εὐρυσθεύς φέρω .