philostratus-major-soph.imagines 2.17
ιζ . βούλει , ὦ παῖ , καθάπερ ἀπὸ νεὼς διαλεγώμεθα περὶ τουτωνὶ τῶν νήσων , οἷον περιπλέοντες αὐτὰς τοῦ ἦρος , ὅτε Ζέφυρος ἱλαρὰν ἐργάζεται θάλατταν προσπνέων τῆς ἑαυτοῦ αὔρας ; ἀλλʼ ὅπως ἑκὼν λελήσῃ τῆς γῆς καὶ θάλαττά σοι ταυτὶ δόξει μήτʼ ἐξηρμένη καὶ ἀναχαιτίζουσα μήθʼ ὑπτία καὶ γαληνή , πλωτὴ δέ τις καὶ οἷον ἔμπνους . ἰδοὺ ἐμβεβήκαμεν · ξυγχωρεῖς γάρ που . . ἡ μὲν θάλαττα , ὡς ὁρᾷς , πολλή , νῆσοι δὲ ἐν αὐτῇ , μὰ Δίʼ , οὐ Λέσβος , οὐδʼ Ἴμβρος ἢ Λῆμνος , ἀλλʼ ἀγελαῖαι καὶ μικραί , καθάπερ κῶμαί τινες ἢ σταθμοὶ ἤ , νὴ Δίʼ , ἐπαύλια τῆς θαλάττης . ἡ μὲν δὴ πρώτη σφῶν ἐρυμνή τέ ἐστι καὶ ἀπότομος καὶ τειχήρης τὴν φύσιν ἀκρωνυχίαν ἐξαίρουσα πανόπτῃ Ποσειδῶνι , κατάρρους τε καὶ ὑγρὰ καὶ τὰς μελίττας βόσκουσα ὀρείοις ἄνθεσιν , ὧν δρέπεσθαι καὶ τὰς Νηρηίδας εἰκός , ὅταν τῇ θαλάττῃ ἐπιπαίζωσι . τὴν δὲ νῆσον τὴν ἐφεξῆς ὑπτίαν τε καὶ γεώδη οὖσαν οἰκοῦσι μὲν ἁλιεῖς τε καὶ γεωργοὶ ἅμα , ξυμβάλλονται δὲ ἀγορὰν ἀλλήλοις οἱ μὲν τῶν γεωργουμένων , οἱ δὲ ὧν ἤγρευσαν , Ποσειδῶ δὲ τουτονὶ γεωργὸν ἐπʼ ἀρότρου καὶ ζεύγους ἵδρυνται λογιούμενοι αὐτῷ τὰ ἐκ τῆς γῆς , ὡς δὲ μὴ σφόδρα ἠπειρώτης ὁ Ποσειδῶν φαίνοιτο , πρῷρα ἐμβέβληται τῷ ἀρότρῳ καὶ τὴν γῆν ῥήγνυσιν , οἷον πλέων . αἱ δʼ ἐχόμεναι τούτων νῆσοι δύο μία μὲν ἄμφω ποτὲ ἦσαν , ῥαγεῖσα δὲ ὑπὸ τοῦ πελάγους μέση ποταμοῦ εὖρος ἑαυτῆς ἀπηνέχθη , τουτὶ δʼ ἔστι σοι καὶ παρὰ τῆς γραφῆς , ὦ παῖ , γιγνώσκειν · τὰ γὰρ ἐσχισμένα τῆς νήσου παραπλήσιά που ὁρᾷς καὶ ἀλλήλοις ξύμμετρα καὶ οἷα ἐναρμόσαι κοῖλα ἐκκειμένοις . τοῦτο καὶ ἡ Εὐρώπη ποτὲ περὶ τὰ Τέμπη τὰ Θετταλικὰ ἔπαθεν · σεισμοὶ γὰρ δὴ κἀκείνην ἀναπτύξαντες τὴν ἁρμονίαν τῶν ὀρῶν ἐναπεσημήναντο τοῖς τμήμασι , καὶ πετρῶν τε οἶκοι φανεροὶ ἔτι παραπλήσιοι ταῖς ἐξηρμοσμέναις σφῶν πέτραις , ὕλη θʼ , ὁπόσην σχισθέντων τῶν ὀρῶν ἐπισπέσθαι εἰκός , οὔπω ἄδηλος , λείπονται γὰρ δὴ ἔτι αἱ εὐναὶ τῶν δένδρων . τὸ μὲν δὴ τῆς νήσου πάθος τοιοῦτον ἡγώμεθα , ζεῦγμα δὲ ὑπὲρ τοῦ πορθμοῦ βέβληται , ὡς μίαν ὑπʼ αὐτοῦ φαίνεσθαι καὶ τὸ μὲν ὑποπλεῖται τοῦ ζεύγματος , τὸ δὲ ἁμαξεύεται , ὁρᾷς γάρ που τοὺς διαφοιτῶντας αὐτό , ὡς ὁδοιπόροι τέ εἰσι καὶ ναῦται . τὴν δὲ νῆσον , ὦ παῖ , τὴν πλησίον θαῦμα ἡγώμεθα , πῦρ γὰρ δὴ ὑποτύφει αὐτὴν πᾶσαν σήραγγάς τε καὶ μυχοὺς ὑποδεδυκὸς τῆς νήσου , διʼ ὧν ὥσπερ αὐλῶν ἡ φλὸξ διεκπαίει ῥύακάς τε ἐργάζεται δεινούς , παρʼ ὧν ἐκπίπτουσι ποταμοὶ πυρὸς μεγάλοι τε καὶ τῇ θαλάττῃ ἐπικυμαίνοντες . καὶ φιλοσοφεῖν μὲν βουλομένῳ τὰ τοιαῦτα νῆσος ἀσφάλτου καὶ θείου παρεχομένη κρᾶσιν , ἐπειδὰν ὑφʼ ἁλὸς ἀναβρωθῇ , πολλοῖς ἐκπυροῦται πνεύμασι τὰ τὴν ὕλην ἐξερεθίζοντα παρὰ τῆς θαλάττης ἀνασπῶσα , ἡ γραφὴ δὲ τὰ τῶν ποιητῶν ἐπαινοῦσα καὶ μῦθον τῇ νήσῳ ἐπιγράφει , γίγαντα μὲν βεβλῆσθαί ποτε ἐνταῦθα , δυσθανατοῦντι δʼ αὐτῷ τὴν νῆσον ἐπενεχθῆναι δεσμοῦ ἕνεκεν , εἴκειν δὲ μήπω αὐτόν , ἀλλʼ ἀναμάχεσθαι ὑπὸ τῇ γῇ ὄντα καὶ τὸ πῦρ τοῦτο σὺν ἀπειλῇ ἐκπνεῖν . τουτὶ δὲ καὶ τὸν Τυφῶ φασιν ἐν Σικελίᾳ βούλεσθαι καὶ τὸν Ἐγκέλαδον ἐν Ἰταλίᾳ ταύτῃ , οὓς ἤπειροί τε καὶ νῆσοι πιέζουσιν οὔπω μὲν τεθνεῶτας , ἀεὶ δὲ ἀποθνήσκοντας . ἔστι δέ σοι , ὦ παῖ , μηδʼ ὑπολελεῖφθαι δόξαι τῆς μάχης ἐς τὴν κορυφὴν τοῦ ὄρους ἀποβλέψαντι , τὰ γὰρ ἐπʼ αὐτῆς φαινόμενα ὁ Ζεὺς ἀφίησι κεραυνοὺς ἐπὶ τὸν γίγαντα , ὁ δʼ ἀπαγορεύει μὲν ἤδη , πιστεύει δὲ τῇ γῇ ἔτι , καὶ ἡ γῆ δὲ ἀπείρηκεν οὐκ ἐῶντος αὐτὴν ἑστάναι τοῦ Ποσειδῶνος . περιβέβληκε δὲ αὐτοῖς ἀχλύν , ὡς ὅμοια γεγονόσι μᾶλλον ἢ γιγνομένοις φαίνοιτο . τὸν δὲ περίπλουν κολωνὸν τοῦτον οἰκεῖ δράκων πλούτου τινός , οἶμαι , φύλαξ , ὃς ὑπὸ τῇ γῇ κεῖται . τοῦτο γὰρ λέγεται τὸ θηρίον εὔνουν τε εἶναι τῷ χρυσῷ , καὶ ὅ τι ʽἂνʼ ἴδῃ χρυσοῦν , ἀγαπᾶν καὶ θάλπειν · τό τοι κώδιον τὸ ἐν Κόλχοις καὶ τὰ τῶν Ἑσπερίδων μῆλα , ἐπειδὴ χρυσᾶ ἐφαίνοντο , διττὼ ἀύπνω ξυνεῖχον δράκοντε καὶ ἑαυτοῖν ἐποιοῦντο , καὶ ὁ δράκων δὲ ὁ τῆς Ἀθηνᾶς ὁ ἔτι καὶ νῦν ἐν ἀκροπόλει οἰκῶν δοκεῖ μοι τὸν Ἀθηναίων ἀσπάσασθαι δῆμον ἐπὶ τῷ χρυσῷ , ὃν ἐκεῖνοι τέττιγας ταῖς κεφαλαῖς ἐποιοῦντο . ἐνταῦθα δὲ καὶ χρυσοῦς αὐτὸς ὁ δράκων , τὴν γὰρ κεφαλὴν τῆς χειᾶς ὑπερβάλλει δεδιώς , οἶμαι , ὑπὲρ τοῦ κάτω πλούτου . κατηρεφὴς δὲ κιττῷ τε καὶ σμίλακι καὶ ἀμπέλοις ἥδε ἡ νῆσος οὖσα Διονύσῳ μὲν ἀνεῖσθαί φησι , τὸν Διόνυσον δʼ ἀπεῖναι νῦν καὶ ἐν ἠπείρῳ που βακχεύειν ἐπιτρέψαντα τῷ Σειληνῷ τὰ ἐνταῦθα ἀπόρρητα · τὰ δὲ ἀπόρρητα κύμβαλά τε ταῦτα ὕπτια καὶ κρατῆρες ἀνατετραμμένοι χρυσοῖ καὶ αὐλοὶ θερμοὶ ἔτι , καὶ τὰ τύμπανα ἀψοφητὶ κείμενα , καὶ τὰς νεβρίδας ὁ ζέφυρος οἷον αἴρει ἀπὸ τῆς γῆς , ὄφεις τε οἱ μὲν ἐμπλέκονται τοῖς θύρσοις , οἱ δʼ ὑπὸ τοῦ οἴνου παρεῖνται ζώννυσθαι αὑτοὺς ταῖς βάκχαις καθεύδοντας . βότρυς δὲ οἱ μὲν ὀργῶσιν , οἱ δὲ περκάζουσιν , οἱ δʼ ὄμφακες , οἱ δʼ οἰνάνθαι δοκοῦσι σεσοφισμένου τοῦ Διονύσου τὰς ὥρας τῶν ἀμπέλων , ὡς ἀεὶ τρυγώῃ . ἀμφιλαφεῖς δʼ οὕτω τι οἱ βότρυς , ὡς καὶ τῶν πετρῶν ἀπηρτῆσθαι καὶ τῇ θαλάττῃ ἐπικρέμασθαι , ὀπωρίζουσί τε προσπετόμενοι θαλάττιοί τε καὶ ἠπειρῶται ὄρνιθες , τὴν γὰρ ἄμπελον ὁ Διόνυσος παρέχει κοινὴν πᾶσι πλὴν τῆς γλαυκός , ἐκείνην δὲ μόνην ἄρα ἀπωθεῖται τῶν βοτρύων , ἐπειδὴ τοῖς ἀνθρώποις διαβάλλει τὸν οἶνον · ᾠὰ γὰρ τῆς γλαυκὸς εἰ φάγοι παιδίον νήπιόν τε καὶ ἄοινον , ἀπεχθάνεται τῷ οἴνῳ πᾶσαν τὴν ἡλικίαν , καὶ οὔτʼ ἄν πίοι καὶ φοβεῖται τοὺς μεθύοντας . σὺ δʼ οὕτω τι θρασύς , ὦ παῖ , ὡς μηδὲ τὸν Σειληνὸν τοῦτον , τὸν φύλακα τῆς νήσου , φοβεῖσθαι μεθύοντα τε καὶ ἁπτόμενον τῆς βάκχης . ἡ δʼ οὐκ ἀξιοῖ ἐς αὐτὸν βλέπειν , ἀλλὰ τοῦ Διονύσου ἐρῶσα ἀνατυποῦται αὐτὸν καὶ ἀναγράφει καὶ ὁρᾷ μὴ παρόντα . τὸ γὰρ τῶν ὀφθαλμῶν ἦθος τῇ βάκχῃ μετέωρον μέν , οὐ μὴν ἔξω γʼ ἐρωτικῶν φροντίδων . ταυτὶ δὲ ἡ φύσις τὰ ὄρη ξυνθεῖσα νῆσον εἴργασται δασεῖάν τε καὶ ὕλης πλέων , ὁπόση κυπαρίττου τε ὑψηλῆς καὶ πεύκης καὶ ἐλάτης δρυῶν τε αὖ καὶ κέδρου , καὶ γὰρ τὰ δένδρα τὸν ἑαυτῶν γέγραπται τρόπον . τὰ μὲν δὴ ἔνθηρα τῆς νήσου συοθῆραί τε ἀνιχνεύουσι καὶ ἐλαφηβόλοι λόγχας ἐπὶ τὰ θηρία ἠρμένοι καὶ τόξα ἔνιοι καὶ μαχαίρας δέ , ὦ παῖ , καὶ κορύνας φέρουσιν οἱ ἀγχέμαχοι σφῶν καὶ θρασεῖς δίκτυά τε ταῦτα διῆκται τῆς ὕλης τὰ μὲν ἐγκολπίσασθαι θηρίον , τὰ δὲ δῆσαι , τὰ δὲ σχεῖν τοῦ δρόμου , καὶ τὰ μὲν εἴληπται τῶν θηρίων , τὰ δὲ μάχεται , τὰ δὲ ᾕρηκε τὸν βάλλοντα , ἐνεργὸς δὲ πᾶς βραχίων νεανίας , καὶ συνεξαίρουσι βοὴν κύνες ἀνδράσιν , ὡς καὶ τὴν ἠχὼ φάναι ξυμβακχεύειν τῇ θήρᾳ . τὰ δὲ μεγάλα τῶν φυτῶν δρυτόμοι σπαθῶσι διατέμνοντες καὶ ὁ μὲν διαίρει τὸν πέλεκυν , ὁ δὲ ἐμβέβληκεν , ὁ δὲ θήγει λαβὼν ἀπεστομισμένον ὑπὸ τοῦ πλήττειν , ὁ δʼ ἐπισκοπεῖται τὴν ἐλάτην ἱστοῦ ἕνεκα τεκμαιρόμενος τοῦ δένδρου πρὸς τὴν ναῦν , ὁ δὲ τὰ νέα καὶ ὀρθὰ τῶν δένδρων τέμνει ἐς τὰ ἐρετικά . ἡ δʼ ἀπορρὼξ πέτρα καὶ ὁ τῶν αἰθυιῶν δῆμος καὶ ὁ ἐν μέσαις ὄρνις ἀπὸ τοῦ τοιοῦδε γέγραπται λόγου · οἱ ἄνθρωποι ταῖς αἰθυίαις ἐπιτίθενται , μὰ Δίʼ , οὐ τῶν κρεῶν ἕνεκα , μέλαν γὰρ καὶ νοσῶδες καὶ οὐδὲ πεινῶντι ἡδὺ τὸ ἐξ αὐτῶν κρέας , γαστέρα δὲ παρέχονται παισὶν ἰατρῶν , οἵαν τοὺς γευσαμένους αὐτῆς εὐσίτους ἀποφαίνειν καὶ κούφους ὑπνηλαὶ οὖσαι καὶ πυριάλωτοι , νύκτωρ γὰρ αὐταῖς ἐναστράπτουσι . προσάγονται δὴ τὸν κήυκα ὄρνιν ἐπὶ μοίρᾳ τῶν ἁλισκομένων μελεδωνὸν εἶναι καὶ προεγρηγορέναι σφῶν . ὁ δὲ κήυξ θαλάττιος μέν , χρηστὸς δὲ ὄρνις καὶ ἀπράγμων καὶ θηρᾶσαι μέν τι ἀδρανής , πρὸς δέ γε ὕπνον ἔρρωται καὶ καθεύδει σμικρά · ταῦτά τοι καὶ ἀπομισθοῖ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκείναις . ἐπειδὰν οὖν ἐπὶ δαῖτα ἀποπτῶσιν , ὁ μὲν οἰκουρεῖ περὶ τὴν πέτραν , αἱ δʼ ἥκουσιν ἐς ἑσπέραν ἀπάγουσαι δεκάτην αὐτῷ τῶν τεθηραμένων , καὶ καθεύδουσιν ἤδη περὶ αὐτὸν οὐ καθεύδοντα , οὐδʼ ἂν ἡττηθέντα ὕπνου ποτέ , εἰ μὴ αὐταὶ βούλονται . εἰ δὲ δόλου του προσιόντος αἴσθοιτο , ὁ μὲν ἀναβοᾷ τορόν τε καὶ ὀξύ , αἱ δʼ ἀπὸ συνθήματος ἀρθεῖσαι φεύγουσιν ἀνέχουσαι τὸν μελεδωνόν , εἰ πετόμενος ἀπείποι ποτέ . ἀλλʼ ἐνταῦθα ἕστηκε καὶ τὰς αἰθυίας περιορᾷ . ἔστι δʼ αὐτοῦ τὸ μὲν ἐν μέσαις ἑστάναι ταῖς ὄρνισιν ὁ Πρωτεὺς ὁ ἐν ταῖς φώκαις , τὸ δὲ μὴ καθεύδειν ὑπὲρ τὸν Πρωτέα . ἐνταῦθα δέ , ὦ παῖ , καὶ καθώρμισται ἡμῖν , καὶ ὅ τι μὲν ὄνομα τῇ νήσῳ , οὐκ οἶδα , χρυσῆ δʼ ἂν πρός γε ἐμοῦ ὀνομάζοιτο , εἰ μὴ μάτην οἱ ποιηταὶ τὴν τοιάνδε ἐπωνυμίαν ἐξευρήκασι τοῖς καλοῖς τε καὶ θαυμασίοις πᾶσιν . ᾤκισται μὲν δή , ὁπόση βασίλεια μικρὰ δέξασθαι , οὐ γὰρ ἀρόσει γε ἐνταῦθά τις , οὐδὲ ἀμπελουργήσει , περίεστι δʼ αὐτῇ πηγῶν , ὧν τὰς μὲν ἀκραιφνεῖς τε καὶ ψυχρὰς ἐκδίδωσι , τὰς δὲ ἐκπυρώσασα οὕτω τι εὔρους , ὡς καὶ τῇ θαλάττῃ ἐπιπλημμυρεῖν · τό τοι ῥόθιον τοῦτο πηγαὶ ὑποκυματίζουσι ζέουσαι καὶ οἷον ἐκ λέβητος ἀναπαλλόμεναί τε καὶ ἀναπηδῶσαι , περὶ ἃς βέβληται ἥδε ἡ νῆσος . τὸ μὲν οὐν θαῦμα τῆς τῶν πηγῶν ἐκδόσεως εἴτε τῆς γῆς προσήκει νομίζειν , εἴτε τῇ θαλάττῃ οἰκειοῦν , δικάσει ὅδε ὁ Πρωτεύς , ἥκει γὰρ δὴ θεμιστεύσων τοῦτο , τὰ δὲ πεπολισμένα τῆς νήσου σκοπῶμεν · ᾤκισται γὰρ δὴ ἐν αὐτῇ πόλεως καλῆς τε καὶ λαμπρᾶς εἴδωλον , ὅσον οἰκία , καὶ βασιλικὸν ἔσω τρέφεται παιδίον , ἄθυρμα δὲ αὐτῷ πόλις . θέατρα γάρ ἐστιν , ὁπόσα αὐτό τε δέξασθαι καὶ τοὺς συμπαίστας τουτουσί παῖδας , ἱππόδρομός τε ἐξῳκοδόμηταί τις ἀποχρῶν τοῖς Μελιταίοις κυνιδίοις περιδραμεῖν αὐτόν , ἵππους γὰρ δὴ ταῦτα ποιεῖται καὶ ξυνέχει σφᾶς ἐς ζυγόν τε καὶ ἅρμα , ἡνιοχῆσον δὴ ὑπὸ τουτωνὶ τῶν πιθήκων , οὓς τὸ παιδίον θεράποντας ἡγεῖται , λαγωὸς δὲ οὑτοσὶ χθές , οἶμαι , ἐσῳκισμένος ξυνέχεται μὲν ἱμάντι φοινικῷ , καθάπερ κύων , δεδέσθαι δὲ οὐκ ἀξιοῖ καὶ διολισθῆσαι τοὺς δεσμοὺς ἐθέλει πιστεύων τοῖς προσθίοις τῶν ποδῶν , ψίττακός τε καὶ κίττα ἐν οἰκίσκῳ πλεκτῷ Σειρήνων δίκην ἐν τῇ νήσῳ ᾅδουσιν , ᾅδει δὲ ἡ μὲν ὁπόσα οἶδεν , ὁ δὲ ὁπόσα μανθάνει .
Lemmas: ἵζω . βούλομαι , ὦ παῖς , καθά ἀπό ναῦς διαλέγω περί οὗτος ὁ νῆσος , οἷος περιπλέω αὐτός ὁ ἔαρ , ὅτε Ζέφυρος ἱλαρός ἐργάζομαι θάλασσα προσπνέω ὁ ἑαυτοῦ αὔρα ; ἀλλά ὅπως ἑκών λανθάνω ὁ γῆ καί θάλασσα σύ οὗτος δοκέω μήτε ἐξαίρω καί ἀναχαιτίζω μήτε ὕπτιος καί γαληνός , πλωτός δέ τις καί οἷος ἔμπνους . ἰδού ἐμβαίνω · συγχωρέω γάρ που . . ὁ μέν θάλασσα , ὡς ὁράω , πολύς , νῆσος δέ ἐν αὐτός , μά Ζεύς , οὐ Λέσβος , οὐδέ Ἴμβρος ἤ Λῆμνος , ἀλλά ἀγελαῖος καί μικρός , καθά κώμη τις ἤ σταθμός ἤ , νή Ζεύς , ἐπαύλιον ὁ θάλασσα . ὁ μέν δή πρῶτος σφεῖς ἐρυμνός τε εἰμί καί ἀπότομος καί τειχήρης ὁ φύσις ἀκρωνυχία ἐξαίρω πανόπτης Ποσειδῶν , κατάρροος τε καί ὑγρός καί ὁ μέλισσα βόσκω ὄρειος ἄνθος , ὅς δρέπω καί ὁ Νηρηΐς ἔοικα , ὅταν ὁ θάλασσα ἐπιπαίζω . ὁ δέ νῆσος ὁ ἐφεξῆς ὕπτιος τε καί γεώδης εἰμί οἰκέω μέν ἁλιεύς τε καί γεωργός ἅμα , συμβάλλω δέ ἀγορά ἀλλήλων ὁ μέν ὁ γεωργέω , ὁ δέ ὅς ἀγρεύω , Ποσειδῶν δέ οὗτος γεωργός ἐπί ἄροτρον καί ζεῦγος ἱδρύω λογίζομαι αὐτός ὁ ἐκ ὁ γῆ , ὡς δέ μή σφόδρα ἠπειρώτης ὁ Ποσειδῶν φαίνω , πρῷρα ἐμβάλλω ὁ ἄροτρον καί ὁ γῆ ῥήγνυμι , οἷος πλέω . ὁ δέ ἔχω οὗτος νῆσος δύο εἷς μέν ἄμφω ποτέ εἰμί , ῥήγνυμι δέ ὑπό ὁ πέλαγος μέσος ποταμός εὖρος ἑαυτοῦ ἀποφέρω , οὗτος δέ εἰμί σύ καί παρά ὁ γραφή , ὦ παῖς , γιγνώσκω · ὁ γάρ σχίζω ὁ νῆσος παραπλήσιος που ὁράω καί ἀλλήλων σύμμετρος καί οἷος ἐναρμόζω κοῖλος ἔκκειμαι . οὗτος καί ὁ Εὐρώπη ποτέ περί ὁ Τέμπη ὁ Θεσσαλικός πάσχω · σεισμός γάρ δή ἐκεῖνος ἀναπτύσσω ὁ ἁρμονία ὁ ὄρος ἐναποσημαίνω ὁ τμῆμα , καί πέτρα τε οἶκος φανερός ἔτι παραπλήσιος ὁ ἐξαρμόζω σφεῖς πέτρα , ὕλη τε , ὁπόσος σχίζω ὁ ὄρος ἐφέπω ἔοικα , οὔπω ἄδηλος , λείπω γάρ δή ἔτι ὁ εὐνή ὁ δένδρον . ὁ μέν δή ὁ νῆσος πάθος τοιοῦτος ἡγέομαι , ζεῦγμα δέ ὑπέρ ὁ πορθμός βάλλω , ὡς εἷς ὑπό αὐτός φαίνω καί ὁ μέν ὑποπλέω ὁ ζεῦγμα , ὁ δέ ἁμαξεύω , ὁράω γάρ που ὁ διαφοιτάω αὐτός , ὡς ὁδοιπόρος τε εἰμί καί ναύτης . ὁ δέ νῆσος , ὦ παῖς , ὁ πλησίος θαῦμα ἡγέομαι , πῦρ γάρ δή ὑποτύφομαι αὐτός πᾶς σῆραγξ τε καί μυχός ὑποδύω ὁ νῆσος , διά ὅς ὥσπερ αὐλός ὁ φλόξ διεκπαίω ῥύαξ τε ἐργάζομαι δεινός , παρά ὅς ἐκπίπτω ποταμός πῦρ μέγας τε καί ὁ θάλασσα ἐπικυμαίνω . καί φιλοσοφέω μέν βούλομαι ὁ τοιοῦτος νῆσος ἄσφαλτος καί θεῖος παρέχω κρᾶσις , ἐπειδάν ὑπό ἅλς ἀναβιβρώσκω , πολύς ἐκπυρόω πνεῦμα ὁ ὁ ὕλη ἐξερεθίζω παρά ὁ θάλασσα ἀνασπάω , ὁ γραφή δέ ὁ ὁ ποιητής ἐπαινέω καί μῦθος ὁ νῆσος ἐπιγράφω , γίγας μέν βάλλω ποτέ ἐνταῦθα , δυσθανατέω δέ αὐτός ὁ νῆσος ἐπιφέρω δεσμός ἕνεκα , εἴκω δέ μήπω αὐτός , ἀλλά ἀναμάχομαι ὑπό ὁ γῆ εἰμί καί ὁ πῦρ οὗτος σύν ἀπειλή ἐκπνέω . οὗτος δέ καί ὁ Τυφώς φημί ἐν Σικελία βούλομαι καί ὁ Ἐγκέλαδος ἐν Ἰταλία οὗτος , ὅς ἤπειρος τε καί νῆσος πιέζω οὔπω μέν θνῄσκω , ἀεί δέ ἀποθνῄσκω . εἰμί δέ σύ , ὦ παῖς , μηδέ ὑπολείπω δοκέω ὁ μάχη εἰς ὁ κορυφή ὁ ὄρος ἀποβλέπω , ὁ γάρ ἐπί αὐτός φαίνω ὁ Ζεύς ἀφίημι κεραυνός ἐπί ὁ γίγας , ὁ δέ ἀπαγορεύω μέν ἤδη , πιστεύω δέ ὁ γῆ ἔτι , καί ὁ γῆ δέ ἀπολέγω οὐ ἐάω αὐτός ἵστημι ὁ Ποσειδῶν . περιβάλλω δέ αὐτός ἀχλύς , ὡς ὅμοιος γίγνομαι μάλα ἤ γίγνομαι φαίνω . ὁ δέ περίπλοος κολωνός οὗτος οἰκέω δράκων πλοῦτος τις , οἴομαι , φύλαξ , ὅς ὑπό ὁ γῆ κεῖμαι . οὗτος γάρ λέγω ὁ θηρίον εὔνους τε εἰμί ὁ χρυσός , καί ὅς τις ὅς ὁράω χρύσεος , ἀγαπάω καί θάλπω · ὁ τοι κώδιον ὁ ἐν Κόλχος καί ὁ ὁ Ἑσπερίς μῆλον , ἐπειδή χρύσεος φαίνω , δισσός ἄυπνος συνέχω δράκων καί ἑαυτοῦ ποιέω , καί ὁ δράκων δέ ὁ ὁ Ἀθήνη ὁ ἔτι καί νῦν ἐν ἀκρόπολις οἰκέω δοκέω ἐγώ ὁ Ἀθηναῖος ἀσπάζομαι δῆμος ἐπί ὁ χρυσός , ὅς ἐκεῖνος τέττιξ ὁ κεφαλή ποιέω . ἐνταῦθα δέ καί χρύσεος αὐτός ὁ δράκων , ὁ γάρ κεφαλή ὁ χειά ὑπερβάλλω δείδω , οἴομαι , ὑπέρ ὁ κάτω πλοῦτος . κατηρεφής δέ κισσός τε καί σμῖλαξ καί ἄμπελος ὅδε ὁ νῆσος εἰμί Διόνυσος μέν ἀνέω φημί , ὁ Διόνυσος δέ ἄπειμι νῦν καί ἐν ἤπειρος που Βακχεύω ἐπιτρέπω ὁ Σειληνός ὁ ἐνταῦθα ἀπόρρητος · ὁ δέ ἀπόρρητος κύμβαλον τε οὗτος ὕπτιος καί κρατήρ ἀνατρέπω χρύσεος καί αὐλός θερμός ἔτι , καί ὁ τύμπανον ἀψοφητί κεῖμαι , καί ὁ νεβρίς ὁ ζέφυρος οἷος ἀείρω ἀπό ὁ γῆ , ὄφις τε ὁ μέν ἐμπλέκω ὁ θύρσος , ὁ δέ ὑπό ὁ οἶνος παρίημι ζώννυμι ἑαυτοῦ ὁ βάκχη καθεύδω . βότρυς δέ ὁ μέν ὀργάω , ὁ δέ περκάζω , ὁ δέ ὄμφαξ , ὁ δέ οἰνάνθη δοκέω σοφίζω ὁ Διόνυσος ὁ ὥρα ὁ ἄμπελος , ὡς ἀεί τρυγάω . ἀμφιλαφής δέ οὕτως τις ὁ βότρυς , ὡς καί ὁ πέτρα ἀπαρτάω καί ὁ θάλασσα ἐπικρεμάννυμι , ὀπωρίζω τε προσπέτομαι θαλάσσιος τε καί ἠπειρώτης ὄρνις , ὁ γάρ ἄμπελος ὁ Διόνυσος παρέχω κοινός πᾶς πλήν ὁ γλαύξ , ἐκεῖνος δέ μόνος ἄρα ἀπωθέω ὁ βότρυς , ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος διαβάλλω ὁ οἶνος · ᾠόν γάρ ὁ γλαύξ εἰ ἐσθίω παιδίον νήπιος τε καί ἄοινος , ἀπεχθάνομαι ὁ οἶνος πᾶς ὁ ἡλικία , καί οὔτε ἄν πίνω καί φοβέω ὁ μεθύω . σύ δέ οὕτως τις θρασύς , ὦ παῖς , ὡς μηδέ ὁ Σειληνός οὗτος , ὁ φύλαξ ὁ νῆσος , φοβέω μεθύω τε καί ἅπτω ὁ Βάκχη . ὁ δέ οὐ ἀξιόω εἰς αὐτός βλέπω , ἀλλά ὁ Διόνυσος ἐράω ἀνατυπόω αὐτός καί ἀναγράφω καί ὁράω μή πάρειμι . ὁ γάρ ὁ ὀφθαλμός ἦθος ὁ Βάκχη μετέωρος μέν , οὐ μήν ἔξω γε ἐρωτικός φροντίς . οὗτος δέ ὁ φύσις ὁ ὄρος συντίθημι νῆσος ἐργάζομαι δασύς τε καί ὕλη πλέω , ὁπόσος κυπάρισσος τε ὑψηλός καί πεύκη καί ἐλάτη δρῦς τε αὖ καί κέδρος , καί γάρ ὁ δένδρον ὁ ἑαυτοῦ γράφω τρόπος . ὁ μέν δή ἔνθηρος ὁ νῆσος συοθήρας τε ἀνιχνεύω καί ἐλαφηβόλος λόγχη ἐπί ὁ θηρίον ἀείρω καί τόξον ἔνιοι καί μάχαιρα δέ , ὦ παῖς , καί κορύνη φέρω ὁ ἀγχέμαχος σφεῖς καί θρασύς δίκτυον τε οὗτος διάγω ὁ ὕλη ὁ μέν ἐγκολπίζω θηρίον , ὁ δέ δέω , ὁ δέ ἔχω ὁ δρόμος , καί ὁ μέν λαμβάνω ὁ θηρίον , ὁ δέ μάχομαι , ὁ δέ αἱρέω ὁ βάλλω , ἐνεργός δέ πᾶς βραχίων νεανίας , καί συνεξαίρω βοή κύων ἀνήρ , ὡς καί ὁ ἠχώ φημί συνΒακχεύω ὁ θήρα . ὁ δέ μέγας ὁ φυτόν δρυτόμος σπαθάω διατέμνω καί ὁ μέν διαίρω ὁ πέλεκυς , ὁ δέ ἐμβάλλω , ὁ δέ θήγω λαμβάνω ἀποστομίζω ὑπό ὁ πλήσσω , ὁ δέ ἐπισκοπέω ὁ ἐλάτη ἱστός ἕνεκα τεκμαίρομαι ὁ δένδρον πρός ὁ ναῦς , ὁ δέ ὁ νέος καί ὀρθός ὁ δένδρον τέμνω εἰς ὁ ἐρετικός . ὁ δέ ἀπορρώξ πέτρα καί ὁ ὁ αἴθυια δῆμος καί ὁ ἐν μέσος ὄρνις ἀπό ὁ τοιόσδε γράφω λόγος · ὁ ἄνθρωπος ὁ αἴθυια ἐπιτίθημι , μά Ζεύς , οὐ ὁ κρέας ἕνεκα , μέλας γάρ καί νοσώδης καί οὐδέ πεινάω ἡδύς ὁ ἐκ αὐτός κρέας , γαστήρ δέ παρέχω παῖς ἰατρός , οἷος ὁ γεύω αὐτός εὔσιτος ἀποφαίνω καί κοῦφος ὑπνηλός εἰμί καί πυριάλωτος , νύκτωρ γάρ αὐτός ἐναστράπτω . προσάγω δή ὁ κῆϋξ ὄρνις ἐπί μοῖρα ὁ ἁλίσκομαι μελεδωνός εἰμί καί προεγείρω σφεῖς . ὁ δέ κήυξ θαλάσσιος μέν , χρηστός δέ ὄρνις καί ἀπράγμων καί θηράω μέν τις ἀδρανής , πρός δέ γε ὕπνος ῥώννυμι καί καθεύδω μικρός · οὗτος τοι καί ἀπομισθόω ὁ ὀφθαλμός ἐκεῖνος . ἐπειδάν οὖν ἐπί δαίς ἀποπτάω , ὁ μέν οἰκουρέω περί ὁ πέτρα , ὁ δέ ἥκω εἰς ἑσπέρα ἀπάγω δέκατος αὐτός ὁ θηράω , καί καθεύδω ἤδη περί αὐτός οὐ καθεύδω , οὐδέ ἄν ἡττάω ὕπνος ποτέ , εἰ μή αὐτός βούλομαι . εἰ δέ δόλος τις προσέρχομαι αἰσθάνομαι , ὁ μέν ἀναβοάω τορός τε καί ὀξύς , ὁ δέ ἀπό σύνθημα ἀείρω φεύγω ἀνέχω ὁ μελεδωνός , εἰ πέτομαι ἀπολέγω ποτέ . ἀλλά ἐνταῦθα ἵστημι καί ὁ αἴθυια περιοράω . εἰμί δέ αὐτός ὁ μέν ἐν μέσος ἵστημι ὁ ὄρνις ὁ Πρωτεύς ὁ ἐν ὁ φώκη , ὁ δέ μή καθεύδω ὑπέρ ὁ Πρωτεύς . ἐνταῦθα δέ , ὦ παῖς , καί καθορμίζω ἐγώ , καί ὅς τις μέν ὄνομα ὁ νῆσος , οὐ οἶδα , χρύσεος δέ ἄν πρός γε ἐγώ ὀνομάζω , εἰ μή μάτην ὁ ποιητής ὁ τοιόσδε ἐπωνυμία ἐξευρίσκω ὁ καλός τε καί θαυμάσιος πᾶς . οἰκίζω μέν δή , ὁπόσος βασίλεια μικρός δέχομαι , οὐ γάρ ἀρόω γε ἐνταῦθα τις , οὐδέ ἀμπελουργέω , περίειμι δέ αὐτός πηγή , ὅς ὁ μέν ἀκραιφνής τε καί ψυχρός ἐκδίδωμι , ὁ δέ ἐκπυρόω οὕτως τις ἐύρρους , ὡς καί ὁ θάλασσα ἐπιπλημμυρέω · ὁ τοι ῥόθιος οὗτος πηγή ὑποκυματίζω ζέω καί οἷος ἐκ λέβης ἀναπάλλω τε καί ἀναπηδάω , περί ὅς βάλλω ὅδε ὁ νῆσος . ὁ μέν οὖν θαῦμα ὁ ὁ πηγή ἔκδοσις εἴτε ὁ γῆ προσήκω νομίζω , εἴτε ὁ θάλασσα οἰκειόω , δικάζω ὅδε ὁ Πρωτεύς , ἥκω γάρ δή θεμιστεύω οὗτος , ὁ δέ πολίζω ὁ νῆσος σκοπέω · οἰκίζω γάρ δή ἐν αὐτός πόλις καλός τε καί λαμπρός εἴδωλον , ὅσος οἰκίον , καί βασιλικός ἔσω τρέφω παιδίον , ἄθυρμα δέ αὐτός πόλις . θέατρον γάρ εἰμί , ὁπόσος αὐτός τε δέχομαι καί ὁ συμπαύς οὗτος παῖς , ἱππόδρομος τε ἐξοικοδομέω τις ἀποχράω ὁ Μελιταῖος κυνίδιον περιτρέχω αὐτός , ἵππος γάρ δή οὗτος ποιέω καί συνέχω σφεῖς εἰς ζυγόν τε καί ἅρμα , ἡνιοχέω δή ὑπό οὗτος ὁ πίθηκος , ὅς ὁ παιδίον θεράπων ἡγέομαι , λαγώς δέ οὗτος χθές , οἴομαι , εἰσοικίζω συνέχω μέν ἱμάς φοινίκεος , καθά κύων , δέω δέ οὐ ἀξιόω καί διολισθάνω ὁ δεσμός ἐθέλω πιστεύω ὁ πρόσθιος ὁ πούς , ψίττακος τε καί κίσσα ἐν οἰκίσκος πλεκτός Σειρήν δίκη ἐν ὁ νῆσος ἀείδω , ἀείδω δέ ὁ μέν ὁπόσος οἶδα , ὁ δέ ὁπόσος μανθάνω .