ciscoriordan/open-greek-corpus-annotations huggingface dataset:
philostratus-major-soph.imagines 2.27
κζ . οἱ μὲν ἐκπληττόμενοι θεοὶ καὶ θεαὶ προειρημένον μηδὲ Νύμφας ἀπεῖναι τοῦ οὐρανοῦ , παρεῖναι δὲ αὐτοῖς ποταμοῖς , ὧν γίγνονται , φρίττουσι δὲ τὴν Ἀθηνᾶν ἄρτι τῆς τοῦ Διὸς κεφαλῆς ἐν ὅπλοις ἐκραγεῖσαν Ἡφαίστου μηχαναῖς , ὡς ὁ πέλεκυς . τὴν δὲ ὕλην τῆς πανοπλίας οὐκ ἂν συμβάλοι τις , ὅσα γὰρ τῆς ἴριδος χρώματα παραλλαττούσης ἐς ἄλλοτε ἄλλο φῶς , τοσαῦτα καὶ τῶν ὅπλων , καὶ ὁ Ἥφαιστος ἀπορεῖν ἔοικεν , ὅτῳ ποτὲ τὴν θεὸν προσαγάγηται , προανάλωται γὰρ αὐτῷ τὸ δέλεαρ ὑπὸ τοῦ τὰ ὅπλα συνεκφῦναί οἱ . ὁ δὲ Ζεὺς ἀσθμαίνει σὺν ἡδονῇ , καθάπερ οἱ μέγαν ἐπὶ μεγάλῳ καρπῷ διαπονήσαντες ἆθλον , καὶ τὴν παῖδα ἐξιστορεῖ φρονῶν τῷ τόκῳ καὶ οὐδὲ τῆς Ἥρας τι δεινὸν ἐνταῦθα , γέγηθε δέ , ὡς ἂν εἰ καὶ αὐτῆς ἐγένετο . καὶ θύουσιν ἤδη τῇ Ἀθηνᾷ δῆμοι δύο ἐπὶ δυοῖν ἀκροπολέοιν , Ἀθηναῖοι καὶ Ῥόδιοι , γῆ καὶ θάλαττα , οἱ μὲν ἄπυρα ἱερὰ καὶ ἀτελῆ , ὁ δὲ Ἀθήνησι δῆμος πῦρ ἐκεῖ καὶ κνῖσα ἱερῶν καὶ ὁ καπνὸς οἷον εὐώδης γέγραπται καὶ μετὰ τῆς κνίσης ἀναρρέων , ὅθεν ὡς παρὰ σοφωτέρους ἀφίκετο ἡ θεὸς καὶ θύσαντας εὖ , Ῥοδίοις δὲ λέγεται χρυσὸς ἐξ οὐρανοῦ ῥεῦσαι καὶ διαπλῆσαι σφῶν τὰς οἰκίας καὶ τοὺς στενωποὺς νεφέλην ἐς αὐτοὺς ῥήξαντος τοῦ Διός , ὅτι κἀκεῖνοι τῆς Ἀθηνᾶς ξυνῆκαν . ἐφέστηκε τῇ ἀκροπόλει καὶ ὁ δαίμων ὁ Πλοῦτος , γέγραπται δὲ πτηνὸς μὲν ὡς ἐκ νεφῶν , χρυσοῦς δὲ ἀπὸ τῆς ὕλης , ἐν ᾗ ἐφάνη . γέγραπται καὶ βλέπων , ἐκ προνοίας γὰρ αὐτοῖς ἀφίκετο .
Lemmas: κζ . ὁ μέν ἐκπλήσσω θεός καί θεά προλέγω μηδέ Νύμφη ἄπειμι ὁ οὐρανός , πάρειμι δέ αὐτός ποταμός , ὅς γίγνομαι , φρίσσω δέ ὁ Ἀθήνη ἄρτι ὁ ὁ Ζεύς κεφαλή ἐν ὅπλον ἐξαράσσω Ἥφαιστος μηχανή , ὡς ὁ πέλεκυς . ὁ δέ ὕλη ὁ πανοπλία οὐ ἄν συμβάλλω τις , ὅσος γάρ ὁ Ἶρις χρῶμα παραλλάσσω εἰς ἄλλοτε ἄλλος φάος , τοσοῦτος καί ὁ ὅπλον , καί ὁ Ἥφαιστος ἀπορέω ἔοικα , ὅστις ποτέ ὁ θεός προσάγω , προαναλίσκω γάρ αὐτός ὁ δέλεαρ ὑπό ὁ ὁ ὅπλον συνεκφύω ἕ . ὁ δέ Ζεύς ἀσθμαίνω σύν ἡδονή , καθά ὁ μέγας ἐπί μέγας καρπός διαπονέω ἆθλον , καί ὁ παῖς ἐξιστορέω φρονέω ὁ τόκος καί οὐδέ ὁ Ἥρα τις δεινός ἐνταῦθα , γηθέω δέ , ὡς ἄν εἰ καί αὐτός γίγνομαι . καί θύω ἤδη ὁ Ἀθήνη δῆμος δύο ἐπί δύο ἀκρόπολις , Ἀθηναῖος καί Ῥόδιος , γῆ καί θάλασσα , ὁ μέν ἄπυρος ἱερός καί ἀτελής , ὁ δέ Ἀθήνησι δῆμος πῦρ ἐκεῖ καί κνῖσα ἱερός καί ὁ καπνός οἷος εὐώδης γράφω καί μετά ὁ κνῖσα ἀναρρέω , ὅθεν ὡς παρά σοφός ἀφικνέομαι ὁ θεός καί θύω εὖ , Ῥόδιος δέ λέγω χρυσός ἐκ οὐρανός ῥέω καί διαπλέω σφεῖς ὁ οἰκία καί ὁ στενωπός νεφέλη εἰς αὐτός ῥήγνυμι ὁ Ζεύς , ὅτι ἐκεῖνος ὁ Ἀθήνη συνίημι . ἐφίστημι ὁ ἀκρόπολις καί ὁ δαίμων ὁ Πλοῦτος , γράφω δέ πτηνός μέν ὡς ἐκ νέφος , χρύσεος δέ ἀπό ὁ ὕλη , ἐν ὅς φαίνω . γράφω καί βλέπω , ἐκ πρόνοια γάρ αὐτός ἀφικνέομαι .
philostratus-major-soph.imagines 2.29
κθ . τοὺς μὲν ἀμφὶ Τυδέα καὶ Καπανέα καὶ εἰ δή τις Ἱππομέδων καὶ Παρθενοπαῖος ἐνταῦθα , Ἀθηναῖοι θάψουσιν ἀγῶνα ἀράμενοι τὸν ὑπὲρ τῶν σωμάτων , Πολυνείκην δὲ τὸν Οἰδίποδος Ἀντιγόνη ἡ ἀδελφὴ θάπτει νύκτωρ ἐκφοιτήσασα τοῦ τείχους καίτοι κεκηρυγμένον ἐπʼ αὐτῷ μὴ θάπτειν αὐτόν , μηδὲ ἑνοῦν τῇ γῇ , ἣν ἐδουλοῦτο . τὰ μὲν δὴ ἐν τῷ πεδίῳ νεκροὶ ἐπὶ νεκροῖς , καὶ ἵπποι , ὡς ἔπεσον , καὶ τὰ ὅπλα , ὡς ἀπερρύη τῶν ἀνδρῶν , λύθρου τε οὑτοσὶ πηλός , ᾧ φασι τὴν Ἐνυὼ χαίρειν , ὑπὸ δὲ τῷ τείχει τὰ μὲν τῶν ἄλλων λοχαγῶν σώματα μεγάλοι τέ εἰσι καὶ ὑπερβεβληκότες ἀνθρώπων , Καπανεὺς δὲ γίγαντι εἴκασται , πρὸς γὰρ τῷ μεγέθει βέβληται ὑπὸ τοῦ Διὸς καὶ ἐπιτύφεται . τὸν Πολυνείκην δὲ ἡ Ἀντιγόνη μέγαν καὶ κατʼ ἐκείνους ὄντα καὶ ἀνῄρηται καὶ θάψει πρὸς τῷ τοῦ Ἐτεοκλέους σήματι διαλλάττειν ἡγουμένη τοὺς ἀδελφούς , ὡς λοιπόν ἐστι . τί φήσομεν , ὦ παῖ , τὴν σοφίαν τῆς γραφῆς ; σελήνη μὲν γὰρ προσβάλλει φῶς οὔπω πιστὸν ὀφθαλμοῖς , μεστὴ δὲ ἐκπλήξεως ἡ κόρη θρηνεῖν ὥρμηκε περιβάλλουσα τὸν ἀδελφὸν ἐρρωμένοις τοῖς πήχεσι , κρατεῖ δὲ ὅμως τοῦ θρήνου δεδοικυῖά που τὰ τῶν φυλάκων ὦτα , περιαθρεῖν τε βουλομένη πάντα τὰ πέριξ ὅμως ἐς τὸν ἀδελφὸν βλέπει τὸ γόνυ ἐς γῆν κάμπτουσα . τὸ δὲ τῆς ῥοιᾶς ἔρνος αὐτοφυές , ὦ παῖ , λέγεται γὰρ δὴ κηπεῦσαι αὐτὸ Ἐρινύας ἐπὶ τῷ τάφῳ , κἂν τοῦ καρποῦ σπάσῃς , αἷμα ἐκδίδοται νῦν ἔτι . θαῦμα καὶ τὸ πῦρ τὸ ἐπὶ τοῖς ἐναγίσμασιν , οὐ γὰρ ξυμβάλλει ἑαυτῷ , οὐδὲ ξυγκεράννυσι τὴν φλόγα , τὸ ἐντεῦθεν δὲ ἄλλην καὶ ἄλλην τρέπεται καὶ τὸ ἄμικτον δηλοῖ τοῦ τάφου .
Lemmas: κτάομαι . ὁ μέν ἀμφί Τυδεύς καί Καπανεύς καί εἰ δή τις Ἱππομέδων καί Παρθενοπαῖος ἐνταῦθα , Ἀθηναῖος θάπτω ἀγών ἀράομαι ὁ ὑπέρ ὁ σῶμα , Πολυνείκης δέ ὁ Οἰδίπους Ἀντιγόνη ὁ ἀδελφή θάπτω νύκτωρ ἐκφοιτάω ὁ τεῖχος καίτοι κηρύσσω ἐπί αὐτός μή θάπτω αὐτός , μηδέ ἑνόω ὁ γῆ , ὅς δουλόω . ὁ μέν δή ἐν ὁ πεδίον νεκρός ἐπί νεκρός , καί ἵππος , ὡς πίπτω , καί ὁ ὅπλον , ὡς ἀπορρέω ὁ ἀνήρ , λύθρος τε οὗτος πηλός , ὅς φημί ὁ Ἐνυώ χαίρω , ὑπό δέ ὁ τεῖχος ὁ μέν ὁ ἄλλος λοχαγός σῶμα μέγας τε εἰμί καί ὑπερβάλλω ἄνθρωπος , Καπανεύς δέ γίγας εἰκάζω , πρός γάρ ὁ μέγεθος βάλλω ὑπό ὁ Ζεύς καί ἐπιτύφομαι . ὁ Πολυνείκης δέ ὁ Ἀντιγόνη μέγας καί κατά ἐκεῖνος εἰμί καί ἀναιρέω καί θάπτω πρός ὁ ὁ Ἐτεοκλῆς σῆμα διαλλάσσω ἡγέομαι ὁ ἀδελφός , ὡς λοιπός εἰμί . τίς φημί , ὦ παῖς , ὁ σοφία ὁ γραφή ; σελήνη μέν γάρ προσβάλλω φάος οὔπω πιστός ὀφθαλμός , μεστός δέ ἔκπληξις ὁ κόρη θρηνέω ὁρμάω περιβάλλω ὁ ἀδελφός ῥώννυμι ὁ πῆχυς , κρατέω δέ ὅμως ὁ θρῆνος δείδω που ὁ ὁ φύλαξ οὖς , περιαθρέω τε βούλομαι πᾶς ὁ πέριξ ὅμως εἰς ὁ ἀδελφός βλέπω ὁ γόνυ εἰς γῆ κάμπτω . ὁ δέ ὁ ῥοιά ἔρνος αὐτοφυής , ὦ παῖς , λέγω γάρ δή κηπεύω αὐτός Ἐρινύς ἐπί ὁ τάφος , ἐάν ὁ καρπός σπάω , αἷμα ἐκδίδωμι νῦν ἔτι . θαῦμα καί ὁ πῦρ ὁ ἐπί ὁ ἐνάγισμα , οὐ γάρ συμβάλλω ἑαυτοῦ , οὐδέ συγκεράννυμι ὁ φλόξ , ὁ ἐντεῦθεν δέ ἄλλος καί ἄλλος τρέπω καί ὁ ἄμικτος δηλόω ὁ τάφος .
philostratus-major-soph.imagines 2.30
λ . ἡ πυρὰ καὶ τὰ ἐς αὐτὴν ἐσφαγμένα καὶ ὁ ἀποκείμενος ἐπὶ τῇ πυρᾷ μείζων ἢ ἀνθρώπου δόξαι νεκρὸς ἡ γυνή τε ἡ σφοδρὸν οὕτω πήδημα ἐς τὸ πῦρ αἴρουσα ἐπὶ τοιοῖσδε , ὦ παῖ , γέγραπται · τὸν Καπανέα οἱ προσήκοντες θάπτουσιν ἐν τῷ Ἄργει , ἀπέθανε δὲ ἄρα ἐν Θήβαις ὑπὸ τοῦ Διὸς ἐπιβεβηκὼς ἤδη τοῦ τείχους . ποιητῶν γάρ που ἤκουσας , ὡς κομπάσας τι ἐς τὸν Δία κεραυνῷ ἐβλήθη καὶ πρὶν ἐς τὴν γῆν πεσεῖν , ἀπέθανεν , ὅτε δὴ καὶ οἱ λοχαγοὶ οἱ λοιποὶ ὑπὸ τῇ Καδμείᾳ ἔπεσον . νικησάντων δʼ Ἀθηναίων ταφῆναι σφᾶς πρόκειται ὁ Καπανεὺς τὰ μὲν ἄλλα ἔχων ὥσπερ Τυδεὺς καὶ Ἱππομέδων καὶ οἱ ἄλλοι , τουτὶ δὲ ὑπὲρ πάντας λοχαγούς τε καὶ βασιλέας · Εὐάδνη γὰρ ἡ γυνὴ ἀποθανεῖν ἐπʼ αὐτῷ ὥρμηκεν οὔτε ξίφος τι ἐπὶ τὴν δέρην ἕλκουσα οὔτε βρόχου τινὸς ἑαυτὴν ἀπαρτῶσα , οἷα ἠσπάσαντο γυναῖκες ἐπʼ ἀνδράσιν , ἀλλʼ ἐς αὐτὸ τὸ πῦρ ἵεται οὔπω τὸν ἄνδρα ἔχειν ἡγούμενον , εἰ μὴ καὶ αὐτὴν ἔχοι . τὸ μὲν δὴ ἐντάφιον τῷ Καπανεῖ τοιοῦτον , ἡ γυνὴ δέ , καθάπερ οἱ ἐς τὰ ἱερὰ στεφάνους τε καὶ χρυσὸν ἐξασκοῦντες , ὡς φαιδρὰ θύοιτο καὶ ἐς χάριν τοῖς θεοῖς , οὕτως ἑαυτὴν στείλασα καὶ οὐδὲ ἐλεεινὸν βλέπουσα πηδᾷ ἐς τὸ πῦρ καλοῦσα , οἶμαι , τὸν ἄνδρα , καὶ γὰρ βοώσῃ ἔοικεν , δοκεῖ δʼ ἄν μοι καὶ τὴν κεφαλὴν ὑποσχεῖν τῷ σκηπτῷ ὑπὲρ τοῦ Καπανέως . οἱ δὲ Ἔρωτες ἑαυτῶν ποιούμενοι ταῦτα τὴν πυρὰν ἀπὸ τῶν λαμπαδίων ἅπτουσι καὶ τὸ πῦρ οὔ φασι χραίνειν , ἀλλʼ ἡδίονί τε καὶ καθαρωτέρῳ χρήσεσθαι θάψαντες αὐτῷ τοὺς καλῶς χρησαμένους τῷ ἐρᾶν .
Lemmas: λ . ὁ πῦρ καί ὁ εἰς αὐτός σφάζω καί ὁ ἀπόκειμαι ἐπί ὁ πυρή μέγας ἤ ἄνθρωπος δοκέω νεκρός ὁ γυνή τε ὁ σφοδρός οὕτως πήδημα εἰς ὁ πῦρ ἀείρω ἐπί τοιόσδε , ὦ παῖς , γράφω · ὁ Καπανεύς ὁ προσήκω θάπτω ἐν ὁ Ἄργος , ἀποθνῄσκω δέ ἄρα ἐν Θῆβαι ὑπό ὁ Ζεύς ἐπιβαίνω ἤδη ὁ τεῖχος . ποιητής γάρ που ἀκούω , ὡς κομπάζω τις εἰς ὁ Ζεύς κεραυνός βάλλω καί πρίν εἰς ὁ γῆ πίπτω , ἀποθνῄσκω , ὅτε δή καί ὁ λοχαγός ὁ λοιπός ὑπό ὁ Καδμεῖος πίπτω . νικάω δέ Ἀθηναῖος θάπτω σφεῖς πρόκειμαι ὁ Καπανεύς ὁ μέν ἄλλος ἔχω ὥσπερ Τυδεύς καί Ἱππομέδων καί ὁ ἄλλος , οὗτος δέ ὑπέρ πᾶς λοχαγός τε καί βασιλεύς · Εὐάδνη γάρ ὁ γυνή ἀποθνῄσκω ἐπί αὐτός ὁρμάω οὔτε ξίφος τις ἐπί ὁ δειρή ἕλκω οὔτε βρόχος τις ἑαυτοῦ ἀπαρτάω , οἷος ἀσπάζομαι γυνή ἐπί ἀνήρ , ἀλλά εἰς αὐτός ὁ πῦρ ἵημι οὔπω ὁ ἀνήρ ἔχω ἡγέομαι , εἰ μή καί αὐτός ἔχω . ὁ μέν δή ἐντάφιος ὁ Καπανεύς τοιοῦτος , ὁ γυνή δέ , καθά ὁ εἰς ὁ ἱερός στέφανος τε καί χρυσός ἐξασκέω , ὡς φαιδρός θύω καί εἰς χάρις ὁ θεός , οὕτως ἑαυτοῦ στέλλω καί οὐδέ ἐλεεινός βλέπω πηδάω εἰς ὁ πῦρ καλέω , οἴομαι , ὁ ἀνήρ , καί γάρ βοάω ἔοικα , δοκέω δέ ἄν ἐγώ καί ὁ κεφαλή ὑπέχω ὁ σκηπτός ὑπέρ ὁ Καπανεύς . ὁ δέ Ἔρως ἑαυτοῦ ποιέω οὗτος ὁ πυρή ἀπό ὁ λαμπάδιον ἅπτω καί ὁ πῦρ οὐ φημί χραίνω , ἀλλά ἡδύς τε καί καθαρός χράω θάπτω αὐτός ὁ καλός χράω ὁ ἐράω .
philostratus-major-soph.imagines 2.31
λα . Ἕλλην ἐν βαρβάροις , ἀνὴρ οὐκ ἐν ἀνδράσιν , ἀττικῶς ἔχων μάλα τοῦ τρίβωνος ἀγορεύει σοφόν , οἶμαί , τι , μεταποιῶν αὐτοὺς καὶ μεθιστὰς τοῦ θρύπτεσθαι . Μῆδοι ταῦτα καὶ Βαβυλὼν μέση καὶ τὸ σημεῖον τὸ βασίλειον ὁ χρυσοῦς ἐπὶ τῆς πέλτης ἀετὸς καὶ ὁ βασιλεὺς ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ θρόνου στικτός , οἷον ταώς . οὐκ ἀξιοῖ ἐπαινεῖσθαι ὁ ζωγράφος , εἰ τιάραν καλῶς μεμίμηται καὶ καλάσιριν ἢ κάνδυν ἢ θηρίων τερατώδεις μορφάς , οἷα ποικίλλουσι βάρβαροι , ἀλλʼ ἐπαινείσθω μὲν ἐπὶ τῷ χρυσῷ γράφων αὐτὸν εὐήτριον καὶ σώζοντα , ὃ ἠνάγκασται , καί , νὴ Δίʼ , ἐπὶ τῷ τῶν εὐνούχων εἴδει , καὶ ἡ αὐλὴ χρυσῆ ἔστω , δοκεῖ γὰρ μὴ γεγράφθαι , γέγραπται γὰρ οἵα ᾠκοδομῆσθαι , λιβανωτοῦ τε καὶ σμύρνης αἰσθανόμεθα , τὰς γὰρ τῶν ἀέρων ἐλευθερίας οὕτω παραφθείρουσιν οἱ βάρβαροι , καὶ δορυφόρος ἄλλος ἄλλῳ διαλεγέσθω περὶ τοῦ Ἕλληνος , ἐκπληττόμενοι αὐτὸν κατὰ δή τινα σύνεσιν μεγάλων αὐτοῦ ἔργων . Θεμιστοκλέα γάρ , οἶμαι , ἀκούεις , τὸν τοῦ Νεοκλέους Ἀθήνηθεν ἐς Βαβυλῶνα ἥκειν μετὰ τὴν Σαλαμῖνα τὴν θείαν ἀποροῦντα , ὅποι σωθήσεταί ποτε τῆς Ἑλλάδος , καὶ διαλέγεσθαι βασιλεῖ περὶ ὧν στρατηγοῦντος αὐτοῦ ὁ Ξέρξης ὤνητο . ἐκπλήττει δὲ αὐτὸν οὐδὲν τῶν Μηδικῶν , ἀλλὰ τεθάρσηκεν οἷον καθεστὼς ἐπὶ τοῦ λίθου , καὶ ἡ φωνὴ οὐκ ἀπὸ τοῦ ἡμεδαποῦ τρόπου μηδίζων ὁ Θεμιστοκλῆς , ἐξεπόνησε γὰρ ἐκεῖ τοῦτο . εἰ δʼ ἀπιστεῖς , ὅρα τοὺς ἀκούοντας , ὡς εὐξύνετον ἐπισημαίνουσι τοῖς ὄμμασιν , ὅρα καὶ τὸν Θεμιστοκλέα τὴν μὲν τοῦ προσώπου στάσιν παραπλήσιον τοῖς λέγουσι , πεπλανημένον δὲ τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ἔννοιαν ὑπὸ τοῦ λέγειν , ὡς μετέμαθεν .
Lemmas: λα . Ἕλλην ἐν βάρβαρος , ἀνήρ οὐ ἐν ἀνήρ , ἀττικός ἔχω μάλα ὁ τρίβων ἀγορεύω σοφός , οἴομαι , τις , μεταποιέω αὐτός καί μεθίστημι ὁ θρύπτω . Μῆδος οὗτος καί Βαβυλών μέσος καί ὁ σημεῖον ὁ βασίλειος ὁ χρύσεος ἐπί ὁ πέλτη ἀετός καί ὁ βασιλεύς ἐπί ὁ χρυσός θρόνος στικτός , οἷος ταώς . οὐ ἀξιόω ἐπαινέω ὁ ζωγράφος , εἰ τιάρα καλός μιμέομαι καί καλάσιρις ἤ κάνδυς ἤ θηρίον τερατώδης μορφή , οἷος ποικίλλω βάρβαρος , ἀλλά ἐπαινέω μέν ἐπί ὁ χρυσός γράφω αὐτός εὐήτριος καί σῴζω , ὅς ἀναγκάζω , καί , νή Ζεύς , ἐπί ὁ ὁ εὐνοῦχος εἶδος , καί ὁ αὐλή χρύσεος εἰμί , δοκέω γάρ μή γράφω , γράφω γάρ οἷος οἰκοδομέω , λιβανωτός τε καί σμύρνα αἰσθάνομαι , ὁ γάρ ὁ ἀήρ ἐλευθερία οὕτως παραφθείρω ὁ βάρβαρος , καί δορυφόρος ἄλλος ἄλλος διαλέγω περί ὁ Ἕλλην , ἐκπλήσσω αὐτός κατά δή τις σύνεσις μέγας αὐτός ἔργον . Θεμιστοκλῆς γάρ , οἴομαι , ἀκούω , ὁ ὁ Νεοκλῆς Ἀθῆναι εἰς Βαβυλών ἥκω μετά ὁ Σαλαμίς ὁ θεῖος ἀπορέω , ὅποι σῴζω ποτέ ὁ Ἑλλάς , καί διαλέγω βασιλεύς περί ὅς στρατηγέω αὐτός ὁ Ξέρξης ὠνέομαι . ἐκπλήσσω δέ αὐτός οὐδείς ὁ Μηδικός , ἀλλά θαρσέω οἷος καθίστημι ἐπί ὁ λίθος , καί ὁ φωνή οὐ ἀπό ὁ ἡμεδαπός τρόπος Μηδίζω ὁ Θεμιστοκλῆς , ἐκπονέω γάρ ἐκεῖ οὗτος . εἰ δέ ἀπιστέω , ὁράω ὁ ἀκούω , ὡς εὐσύνετος ἐπισημαίνω ὁ ὄμμα , ὁράω καί ὁ Θεμιστοκλῆς ὁ μέν ὁ πρόσωπον στάσις παραπλήσιος ὁ λέγω , πλανάω δέ ὁ ὁ ὀφθαλμός ἔννοια ὑπό ὁ λέγω , ὡς μεταμανθάνω .
philostratus-major-soph.imagines 2.33
λγ . ἡ μὲν χρυσῆ πέλεια ἔτʼ ἐπὶ τῆς δρυὸς ἐν λογίοις ἡ σοφὴ καὶ χρησμοί , οὓς ἐκ Διὸς ἀναφθέγγεται , κεῖται δʼ οὗτος ὁ πέλεκυς , ὃν μεθῆκεν Ἑλλὸς ὁ δρυτόμος , ἀφʼ οὗ κατὰ Δωδώνην οἱ Ἑλλοί , στέμματα δʼ ἀνῆπται τῆς δρυός , ἐπειδή , καθάπερ ὁ Πυθοῖ τρίπους , χρησμοὺς ἐκφέρει . φοιτᾷ δʼ ὁ μὲν ἐρέσθαι τι αὐτήν , ὁ δὲ θῦσαι , καὶ χορὸς οὑτοσὶ ἐκ Θηβῶν περιεστᾶσι τὴν δρῦν οἰκειούμενοι τὴν σοφίαν τοῦ δένδρου , οἶμαι δὲ καὶ τὴν χρυσῆν ὄρνιν ἐκεῖ παλευθῆναι . οἱ δʼ ὑποφῆται τοῦ Διός , οὓς ἀνιπτόποδάς τε καὶ χαμαιεύνας ἔγνω Ὅμηρος , αὐτοσχέδιοί τινές εἰσι καὶ οὔπω κατεσκευασμένοι τὸν βίον , φασὶ δὲ μηδʼ ἂν κατασκευάσασθαι , τὸν γὰρ Δία χαίρειν σφίσιν , ἐπειδὴ ἀσπάζονται τὸ αὐτόθεν · ἱερεῖς γὰρ οὗτοι καὶ ὁ μὲν τοῦ ἐρέψαι κύριος , ὁ δὲ τοῦ κατεύξασθαι , τὸν δὲ πόπανα χρὴ τάττειν , τὸν δὲ οὐλὰς καὶ κανᾶ , ὁ δὲ θύει τι , ὁ δʼ οὐ παρήσει ἑτέρῳ δεῖραι τὸ ἱερεῖον . ἐνταῦθα δὲ ἱέρειαι Δωδωνίδες ἐν στρυφνῷ τε καὶ ἱερῷ τῷ εἴδει , ἐοίκασι γὰρ θυμιαμάτων τε ἀναπνεῖν καὶ σπονδῶν . καὶ τὸ χωρίον δὲ αὐτὸ θυῶδες , ὦ παῖ , γέγραπται καὶ ὀμφῆς μεστὸν χαλκῆ τε Ἠχὼ ἐν αὐτῷ τετίμηται , ἥν , οἶμαι , ὁρᾷς ἐπιβάλλουσαν τὴν χεῖρα τῷ στόματι , ἐπειδὴ χαλκεῖον ἀνέκειτο τῷ Διὶ κατὰ Δωδώνην ἠχοῦν ἐς πολὺ τῆς ἡμέρας καὶ μέχρι λάβοιτό τις αὐτοῦ , μὴ σιωπῶν .
Lemmas: λγ . ὁ μέν χρύσεος πέλεια ἔτι ἐπί ὁ δρῦς ἐν λόγιον ὁ σοφός καί χρησμός , ὅς ἐκ Ζεύς ἀναφθέγγομαι , κεῖμαι δέ οὗτος ὁ πέλεκυς , ὅς μεθήκω Ἑλλός ὁ δρυτόμος , ἀπό ὅς κατά Δωδώνη ὁ Σελλοί , στέμμα δέ ἀνάπτω ὁ δρῦς , ἐπειδή , καθά ὁ Πυθώ τρίπους , χρησμός ἐκφέρω . φοιτάω δέ ὁ μέν ἔρομαι τις αὐτός , ὁ δέ θύω , καί χορός οὗτος ἐκ Θῆβαι περιίστημι ὁ δρῦς οἰκειόω ὁ σοφία ὁ δένδρον , οἴομαι δέ καί ὁ χρύσεος ὄρνις ἐκεῖ παλεύω . ὁ δέ ὑποφήτης ὁ Ζεύς , ὅς ἀνιπτόπους τε καί χαμαιεύνης γιγνώσκω Ὅμηρος , αὐτοσχέδιος τις εἰμί καί οὔπω κατασκευάζω ὁ βίος , φημί δέ μηδέ ἄν κατασκευάζω , ὁ γάρ Ζεύς χαίρω σφεῖς , ἐπειδή ἀσπάζομαι ὁ αὐτόθεν · ἱερεύς γάρ οὗτος καί ὁ μέν ὁ ἐρέπτομαι κύριος , ὁ δέ ὁ κατεύχομαι , ὁ δέ πόπανον χρή τάσσω , ὁ δέ οὐλή καί κάνεον , ὁ δέ θύω τις , ὁ δέ οὐ παρίημι ἕτερος δέρω ὁ ἱερεῖον . ἐνταῦθα δέ ἱέρεια Δωδωνίς ἐν στρυφνός τε καί ἱερός ὁ εἶδος , ἔοικα γάρ θυμίαμα τε ἀναπνέω καί σπονδή . καί ὁ χωρίον δέ αὐτός θυώδης , ὦ παῖς , γράφω καί ὀμφή μεστός χάλκεος τε Ἠχώ ἐν αὐτός τιμάω , ὅς , οἴομαι , ὁράω ἐπιβάλλω ὁ χείρ ὁ στόμα , ἐπειδή χαλκεῖον ἀνάκειμαι ὁ Ζεύς κατά Δωδώνη ἠχέω εἰς πολύς ὁ ἡμέρα καί μέχρι λαμβάνω τις αὐτός , μή σιωπάω .
philostratus-major-soph.imagines 2.34
λδ . τὸ μὲν ἐπὶ ταῖς Ὥραις εἶναι τὰς τοῦ οὐρανοῦ πύλας Ὁμήρῳ ἀφῶμεν εἰδέναι καὶ ἔχειν , εἰκὸς γάρ που αὐτὸν ξυγγενέσθαι ταῖς Ὥραις , ὅτε τὸν αἰθέρα ἔλαχε , τουτὶ δὲ τὸ σπουδαζόμενον ὑπὸ τῆς γραφῆς καὶ ἄλλῳ ξυμβαλεῖν ῥᾴδιον · αἱ γὰρ δὴ Ὧραι αὐτοῖς εἴδεσιν ἐς τὴν γῆν ἀφικόμεναι ξυνάπτουσαι τὰς χεῖρας ἐνιαυτόν , οἶμαι , ἑλίττουσι καὶ ἡ γῆ σοφὴ οὖσα εὐφορεῖ αὐταῖς τὰ ἐνιαυτοῦ πάντα . μὴ πατεῖτε τὴν ὑάκινθον ἢ τὰ ῥόδα οὐκ ἐρῶ πρὸς τὰς ἠρινάς , ὑπὸ γὰρ τοῦ πατεῖσθαι ἡδίω φαίνεται καὶ αὐτῶν τι τῶν Ὡρῶν ἀναπνεῖ . μὴ ἐμβαίνετε ἁπαλαῖς ταῖς ἀρούραις οὐκ ἐρῶ πρὸς τὰς χειμερίους σφῶν , τὸ γὰρ πατεῖσθαι αὐτὰς ὑπὸ τῶν Ὡρῶν ποιήσει ἄσταχυν . αἱ ξανθαὶ δὲ αὗται βαίνουσιν ἐπὶ τῆς τῶν ἀσταχύων κόμης , οὐ μὴν ὡς κλάσαι ἢ καμψαι , ἀλλʼ εἰσὶν οὕτω τι ἐλαφραί , ὡς μηδὲ ἐπημύειν τι τῷ ληίῳ . χαρίεν ὑμῶν , ὦ ἄμπελοι , τὸ λαβέσθαι τῶν ὀπωρινῶν ἐθέλειν , ἐρᾶτε γάρ που τῶν Ὡρῶν , ὅτι ὑμᾶς ἐργάζονται καλὰς καὶ ἡδυοίνους . ταυτὶ μὲν οὖν οἷον γεωργίαι τῆς γραφῆς , αὐταὶ δʼ αἱ Ὧραι μάλα ἡδεῖαι καὶ δαιμονίου τέχνης . οἷον μὲν γὰρ αὐτῶν τὸ ᾅδειν , οἵα δὲ ἡ δίνη τοῦ κύκλου καὶ τὸ κατόπιν ἡμῖν μηδεμιᾶς φαίνεσθαι ὑπὸ τοῦ πάσας οἷον ἔρχεσθαι , βραχίων δὲ ἄνω καὶ ἐλευθερία ἀφέτου κόμης καὶ παρειὰ θερμὴ ὑπὸ τοῦ δρόμου καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ συγχορεύοντες . τάχα τι καὶ μυθολογῆσαι συγχωροῦσιν ὑπὲρ τοῦ ζωγράφου , δοκεῖ γάρ μοι χορευούσαις ταῖς Ὥραις ἐντυχὼν σεισθῆναι ὑπʼ αὐτῶν ἐς τὴν τέχνην ἴσως αἰνιττομένων τῶν θεῶν , ὅτι χρὴ σὺν ὥρᾳ γράφειν .
Lemmas: λδ . ὁ μέν ἐπί ὁ Ὥρα εἰμί ὁ ὁ οὐρανός πύλη Ὅμηρος ἀφίημι οἶδα καί ἔχω , ἔοικα γάρ που αὐτός συγγίγνομαι ὁ Ὥρα , ὅτε ὁ αἰθήρ λαγχάνω , οὗτος δέ ὁ σπουδάζω ὑπό ὁ γραφή καί ἄλλος συμβάλλω ῥᾴδιος · ὁ γάρ δή Ὥρα αὐτός εἶδος εἰς ὁ γῆ ἀφικνέομαι συνάπτω ὁ χείρ ἐνιαυτός , οἴομαι , ἑλίσσω καί ὁ γῆ σοφός εἰμί εὐφορέω αὐτός ὁ ἐνιαυτός πᾶς . μή πατέω ὁ ὑάκινθος ἤ ὁ ῥόδον οὐ λέγω πρός ὁ ἠρινός , ὑπό γάρ ὁ πατέω ἡδύς φαίνω καί αὐτός τις ὁ Ὥρα ἀναπνέω . μή ἐμβαίνω ἁπαλός ὁ ἄρουρα οὐ λέγω πρός ὁ χειμέριος σφεῖς , ὁ γάρ πατέω αὐτός ὑπό ὁ Ὥρα ποιέω ἄσταχυς . ὁ ξανθός δέ οὗτος βαίνω ἐπί ὁ ὁ ἄσταχυς κόμη , οὐ μήν ὡς κλάω ἤ κάμπτω , ἀλλά εἰμί οὕτως τις ἐλαφρός , ὡς μηδέ ἐπημύω τις ὁ λήϊον . χαρίεις σύ , ὦ ἄμπελος , ὁ λαμβάνω ὁ ὀπωρινός ἐθέλω , ἐράω γάρ που ὁ Ὥρα , ὅτι σύ ἐργάζομαι καλός καί ἡδύοινος . οὗτος μέν οὖν οἷος γεωργία ὁ γραφή , αὐτός δέ ὁ Ὥρα μάλα ἡδύς καί δαιμόνιος τέχνη . οἷος μέν γάρ αὐτός ὁ ἀείδω , οἷος δέ ὁ δίνη ὁ κύκλος καί ὁ κατόπιν ἐγώ μηδείς φαίνω ὑπό ὁ πᾶς οἷος ἔρχομαι , βραχίων δέ ἄνω καί ἐλευθερία ἄφετος κόμη καί παρειά θερμός ὑπό ὁ δρόμος καί ὁ ὀφθαλμός συγχορεύω . τάχα τις καί μυθολογέω συγχωρέω ὑπέρ ὁ ζωγράφος , δοκέω γάρ ἐγώ χορεύω ὁ Ὥρα ἐντυγχάνω σείω ὑπό αὐτός εἰς ὁ τέχνη ἴσως αἰνίσσομαι ὁ θεός , ὅτι χρή σύν ὥρα γράφω .