philostratus-major-soph.imagines 2.5
ε . καὶ τὸ αἷμα πρὸς τῷ χαλκῷ καὶ ταῖς φοινικίσι προσβάλλει τι ἄνθος τῷ στρατοπέδῳ , καὶ χαρίεν τῆς γραφῆς οἱ ἄλλος ἄλλως πεπτωκότες ἵπποι τε ἀτακτοῦντες μετʼ ἐκπλήξεως καὶ παρεφθορὸς ὕδωρ ποταμοῦ , ἐφʼ ᾧ ταῦτα , οἱ δὲ αἰχμάλωτοι καὶ τὸ ἐπʼ αὐτοῖς τρόπαιον Ῥοδογούνη καὶ Πέρσαι νικῶσιν Ἀρμενίους ἐν σπονδαῖς ἀτακτήσαντας , ὅτε δὴ λέγεται ἡ Ῥοδογούνη κρατῆσαι τῆς μάχης οὐδὲ ὅσον τὰ δεξιὰ τῆς χαίτης ἀναλαβεῖν ξυγχωρήσασα ἑαυτῇ βραδῦναι . ἢ οὐκ ἐπῆρται καὶ φρονεῖ ἐπὶ τῇ νίκῃ καὶ ξυνίησιν , ὡς ἔσοιτο ἀοίδιμος ἐπὶ τῷ ἔργῳ καὶ ἐν κιθάρᾳ καὶ ἐν αὐλῷ καὶ ἔνθα Ἕλληνες ; προσγέγραπται δὲ αὐτῇ καὶ Νισαία ἵππος μέλαινα ἐπὶ λευκοῖς τοῖς σκέλεσι , καὶ τὰ στέρνα λευκὰ καὶ τὸ πνεῦμα ἀπὸ λευκοῦ τοῦ μυκτῆρος καὶ τὸ μέτωπον ἐν ἀρτίῳ τῷ κύκλῳ . λίθων μὲν οὖν καὶ ὅρμων καὶ παντὸς ἁπαλοῦ κόσμου παρακεχώρηκεν ἡ Ῥοδογούνη τῷ ἵππῳ , ὡς ἀγάλλοιτο καὶ ἁβρῶς τὸν χαλινὸν διαπτύοι , κοκκοβαφεῖ δὲ ἐσθῆτι καταλάμπει πάντα πλὴν τοῦ ἑαυτῆς εἴδους ἐν ἡδείᾳ μὲν τῇ ζώνῃ καὶ τὴν ἐσθῆτα μετρούσῃ ἐς γόνυ , ἡδείᾳ δὲ τῇ ἀναξυρίδι καὶ παρεχομένῃ γραφὰς ἀπὸ κερκίδος , τὸ δὲ ἀπὸ ὤμου ἐς ἀγκῶνα τὸν χιτῶνα διαλείπουσαι πόρπαι ξυνάπτουσιν ὑπανισχούσης ἐναλλὰξ τῆς ὠλένης , ἔνθα ὁ δεσμός . ὁ δὲ ὦμος ἔγκειται καὶ τὸ σχῆμα οὔπω Ἀμαζόνος . καὶ τῆς ἀσπίδος ἄγασθαι χρὴ τὸ μέτριον καὶ ἀποχρῶν τῷ στέρνῳ καὶ τὴν ἰσχὺν τῆς γραφῆς ἐνταῦθα ἐξετάσαι · ὑπερβάλλουσα γὰρ ἡ ἀριστερὰ τὸν πόρπακα ἔχεται τῆς αἰχμῆς ἀφιστᾶσα τοῦ στέρνου τὴν ἀσπίδα , ὀρθῆς δὲ ἐκκειμένης τῆς ἴτυος ὁρᾶται μὲν καὶ τὰ ἔξω τῆς ἀσπίδος · ἢ οὐ χρυσᾶ ταῦτα καὶ οἷον ζῷα ; τὰ δὲ ἔσω , καὶ ἔνθα ἡ χείρ , ἁλουργά , προσανθεῖ δὲ αὐτοῖς ὁ πῆχυς . αἰσθάνεσθαί μοι δοκεῖς , ὦ παῖ , τοῦ ἐν αὐτῇ κάλλους καὶ βούλεσθαί τι καὶ περὶ τούτου ἀκούειν . ἄκουε δή · σπένδει μὲν ἐπὶ τῇ τῶν Ἀρμενίων τροπῇ , καὶ ἡ ἔννοια εὐχομένης . εὔχεται δὲ αἱρεῖν τοὺς ἄνδρας , οὓς νῦν ᾕρηκεν , οὐ γάρ μοι δοκεῖ ἐρᾶν τοῦ ἐρᾶσθαι . καὶ τὸ μὲν ἀνειλημμένον τῶν τριχῶν αἰδοῖ κεκόσμηται τὸ ἀγέρωχον κολαζούσῃ , τὸ δὲ ἄνετον βακχεύει αὐτὴν καὶ ῥώννυσι , καὶ ξανθὸν μὲν καὶ χρυσοῦ πέρα τὸ ἀτακτοῦν τῆς κόμης , τὸ δὲ ἐπὶ θάτερα κείμενον ἔχει τι καὶ ἐς αὐγὴν παραλλάττον ὑπὸ τοῦ τετάχθαι . τῶν δὲ ὀφρύων χαρίεν μὲν τὸ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἄρχεσθαι καὶ ὁμόθεν ἐκπεφυκέναι τῆς ῥινός , χαριέστερον δὲ τὸ περιῆχθαι , δεῖ γὰρ αὐτὰς μὴ προβεβλῆσθαι τῶν ὀφθαλμῶν μόνον , ἀλλὰ καὶ περιβεβλῆσθαι αὐτοῖς . ἡ παρειὰ δὲ ὑποδέχεται μὲν τὸν ἀπὸ τῶν ὀμμάτων ἵμερον , εὐφραίνει δὲ τῷ ἱλαρῷ , τὸ γὰρ φιλομειδὲς ἐν παρειᾷ μάλιστα , καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ κέκρανται μὲν ἀπὸ τοῦ χαροποῦ ἐς τὸ μέλαν , παρέχονται δὲ τὸ μὲν ἱλαρὸν ἀπὸ τοῦ καιροῦ , τὸ δὲ ὡραῖον ἀπὸ τῆς φύσεως , τὸ δὲ γαῦρον ἀπὸ τοῦ ἄρχειν . στόμα δὲ ἁπαλὸν καὶ ἀνάμεστον ὀπώρας ἐρωτικῆς , φιλῆσαι μὲν ἥδιστον , ἀπαγγεῖλαι δὲ οὐ ῥᾴδιον · ἃ δὲ ἀπόχρη σοι μαθεῖν , ὅρα , παιδίον · χείλη ἀνθηρὰ καὶ ἴσα , στόμα σύμμετρον καὶ παραφθεγγόμενον τὴν εὐχὴν τῷ τροπαίῳ , κἂν παρακοῦσαι βουληθῶμεν , τάχα ἑλληνιεῖ .
Lemmas: ε . καί ὁ αἷμα πρός ὁ χαλκός καί ὁ φοινικίς προσβάλλω τις ἄνθος ὁ στρατόπεδον , καί χαρίεις ὁ γραφή ὁ ἄλλος ἄλλος πίπτω ἵππος τε ἀτακτέω μετά ἔκπληξις καί παραφθείρω ὕδωρ ποταμός , ἐπί ὅς οὗτος , ὁ δέ αἰχμάλωτος καί ὁ ἐπί αὐτός τρόπαιον Ῥοδογούνη καί Πέρσης νικάω Ἀρμένιος ἐν σπονδή ἀτακτέω , ὅτε δή λέγω ὁ Ῥοδογούνη κρατέω ὁ μάχη οὐδέ ὅσος ὁ δεξιός ὁ χαίτη ἀναλαμβάνω συγχωρέω ἑαυτοῦ βραδύνω . ἤ οὐ ἐπαίρω καί φρονέω ἐπί ὁ νίκη καί συνίημι , ὡς εἰμί ἀοίδιμος ἐπί ὁ ἔργον καί ἐν κιθάρα καί ἐν αὐλός καί ἔνθα Ἕλλην ; προσγράφω δέ αὐτός καί Νισαῖος ἵππος μέλας ἐπί λευκός ὁ σκέλος , καί ὁ στέρνον λευκός καί ὁ πνεῦμα ἀπό λευκός ὁ μυκτήρ καί ὁ μέτωπον ἐν ἄρτιος ὁ κύκλος . λίθος μέν οὖν καί ὅρμος καί πᾶς ἁπαλός κόσμος παραχωρέω ὁ Ῥοδογούνη ὁ ἵππος , ὡς ἀγάλλω καί ἁβρός ὁ χαλινός διαπτύω , κοκκοβαφής δέ ἐσθής καταλάμπω πᾶς πλήν ὁ ἑαυτοῦ εἶδος ἐν ἡδύς μέν ὁ ζώνη καί ὁ ἐσθής μετρέω εἰς γόνυ , ἡδύς δέ ὁ ἀναξυρίδες καί παρέχω γραφή ἀπό κερκίς , ὁ δέ ἀπό ὦμος εἰς ἀγκών ὁ χιτών διαλείπω πόρπη συνάπτω ὑπανίσχω ἐναλλάξ ὁ ὠλένη , ἔνθα ὁ δεσμός . ὁ δέ ὦμος ἔγκειμαι καί ὁ σχῆμα οὔπω Ἀμαζών . καί ὁ ἀσπίς ἄγαμαι χρή ὁ μέτριος καί ἀποχράω ὁ στέρνον καί ὁ ἰσχύς ὁ γραφή ἐνταῦθα ἐξετάζω · ὑπερβάλλω γάρ ὁ ἀριστερός ὁ πόρπαξ ἔχω ὁ αἰχμή ἀφίστημι ὁ στέρνον ὁ ἀσπίς , ὀρθός δέ ἔκκειμαι ὁ ἴτυς ὁράω μέν καί ὁ ἔξω ὁ ἀσπίς · ἤ οὐ χρύσεος οὗτος καί οἷος ζῷον ; ὁ δέ ἔσω , καί ἔνθα ὁ χείρ , ἁλουργός , προσανθέω δέ αὐτός ὁ πῆχυς . αἰσθάνομαι ἐγώ δοκέω , ὦ παῖς , ὁ ἐν αὐτός κάλλος καί βούλομαι τις καί περί οὗτος ἀκούω . ἀκούω δή · σπένδω μέν ἐπί ὁ ὁ Ἀρμένιος τροπή , καί ὁ ἔννοια εὔχομαι . εὔχομαι δέ αἱρέω ὁ ἀνήρ , ὅς νῦν αἱρέω , οὐ γάρ ἐγώ δοκέω ἐράω ὁ ἐράω . καί ὁ μέν ἀναλαμβάνω ὁ θρίξ αἰδώς κοσμέω ὁ ἀγέρωχος κολάζω , ὁ δέ ἄνετος Βακχεύω αὐτός καί ῥώννυμι , καί ξανθός μέν καί χρυσός πέρα ὁ ἀτακτέω ὁ κόμη , ὁ δέ ἐπί ἕτερος κεῖμαι ἔχω τις καί εἰς αὐγή παραλλάσσω ὑπό ὁ τάσσω . ὁ δέ ὀφρύς χαρίεις μέν ὁ ἀπό ὁ αὐτός ἄρχω καί ὁμόθεν ἐκφύω ὁ ῥίς , χαρίεις δέ ὁ περιάγω , δέω γάρ αὐτός μή προβάλλω ὁ ὀφθαλμός μόνος , ἀλλά καί περιβάλλω αὐτός . ὁ παρειά δέ ὑποδέχομαι μέν ὁ ἀπό ὁ ὄμμα ἵμερος , εὐφραίνω δέ ὁ ἱλαρός , ὁ γάρ φιλομμειδής ἐν παρειά μάλα , καί ὁ ὀφθαλμός κραίνω μέν ἀπό ὁ χαροπός εἰς ὁ μέλας , παρέχω δέ ὁ μέν ἱλαρός ἀπό ὁ καιρός , ὁ δέ ὡραῖος ἀπό ὁ φύσις , ὁ δέ γαῦρος ἀπό ὁ ἄρχω . στόμα δέ ἁπαλός καί ἀνάμεστος ὀπώρα ἐρωτικός , φιλέω μέν ἡδύς , ἀπαγγέλλω δέ οὐ ῥᾴδιος · ὅς δέ ἀποχράω σύ μανθάνω , ὁράω , παιδίον · χεῖλος ἀνθηρός καί ἴσος , στόμα σύμμετρος καί παραφθέγγομαι ὁ εὐχή ὁ τρόπαιον , ἐάν παρακούω βούλομαι , τάχα ἑλληνίζω .