philostratus-major-soph.imagines 1.18
ιθ . ναῦς θεωρὶς καὶ ναῦς λῃστρική . τὴν μὲν Διόνυσος εὐθύνει , τὴν δʼ ἐμβεβήκασι Τυρρηνοὶ λῃσταὶ τῆς περὶ αὐτοὺς θαλάττης . ἡ μὲν δὴ ἱερὰ ναῦς βακχεύει ἐν αὐτῇ ὁ Διόνυσος καὶ ἐπιρροθοῦσιν αἱ Βάκχαι , ἁρμονία δέ , ὁπόση ὀργιάζει , κατηχεῖ τῆς θαλάττης , ἡ δὲ ὑπέχει τῷ Διονύσῳ τὰ ἑαυτῆς νῶτα , καθάπερ ἡ Λυδῶν γῆ , ἡ δὲ ἑτέρα ναῦς μαίνονται καὶ τῆς εἰρεσίας ἐκλανθάνονται , πολλοῖς δὲ αὐτῶν καὶ ἀπολώλασιν ἤδη αἱ χεῖρες . τίς ἡ γραφή ; τὸν Διόνυσον , ὦ παῖ , λοχῶσι Τυρρηνοὶ λόγου ἐς αὐτοὺς ἥκοντος , ὡς θῆλύς τε εἴη καὶ ἀγύρτης καὶ χρυσοῦς τὴν ναῦν ὑπὸ τοῦ ἐν αὐτῇ πλούτου γύναιά τε αὐτῷ ὁμαρτοίη Λύδια καὶ Σάτυροι καὶ αὐληταὶ καὶ ναρθηκοφόρος γέρων καὶ οἶνος Μαρώνειος καὶ αὐτὸς ὁ Μάρων , καὶ Πᾶνας αὐτῷ ξυμπλεῖν ἀκούοντες ἐν εἴδει τράγων αὐτοὶ μὲν ἄξεσθαι τὰς Βάκχας , αἶγας δὲ ἀνήσειν ἐκείνοις , ἃς ἡ Τυρσηνῶν γῆ βόσκει . ἡ μὲν οὖν λῃστρικὴ ναῦς τὸν μάχιμον πλεῖ τρόπον , ἐπωτίσι τε γὰρ κατεσκεύασται καὶ ἐμβόλῳ καὶ σιδηραῖ αὐτῇ χεῖρες καὶ αἰχμαὶ καὶ δρέπανα ἐπὶ δοράτων , ὡς δʼ ἐκπλήττοι τοὺς ἐντυγχάνοντας καὶ θηρίον τι αὐτοῖς ἐκφαίνοιτο , γλαυκοῖς μὲν γέγραπται χρώμασι , βλοσυροῖς δὲ κατὰ πρῷραν ὀφθαλμοῖς οἷον βλέπει , λεπτὴ δὲ ἡ πρύμνα καὶ μηνοειδής , καθάπερ τὰ τελευτῶντα τῶν ἰχθύων . ἡ δὲ τοῦ Διονύσου ναῦς τὰ μὲν ἄλλα πέτρᾳ μοι δοκεῖ διεικάσθαι , φολιδωτὴ δὲ ὁρᾶται τὰ ἐς πρύμναν κυμβάλων αὐτῇ παραλλὰξ ἐνηρμοσμένων , ἵνʼ , εἰ καὶ Σάτυροί ποτε ὑπὸ τοῦ οἴνου καθεύδοιεν , ὁ Διόνυσος μὴ ἀψοφητὶ πλέοι , τὴν δὲ πρῷραν ἐς χρυσῆν πάρδαλιν εἴκασταί τε καὶ ἐξῆκται . φιλία δὲ τῷ Διονύσῳ πρὸς τὸ ζῷον , ἐπειδὴ θερμότατον τῶν ζῴων ἐστὶ καὶ πηδᾷ κοῦφα καὶ ἴσα εὐάδι . ὁρᾷς γοῦν καὶ αὐτὸ τὸ θηρίον συμπλεούσας τῷ Διονύσῳ καὶ πηδώσας ἐπὶ τοὺς Τυρρηνοὺς μήπω κελεύοντος , θύρσος δὲ οὑτοσὶ ἐκ μέσης νεὼς ἐκπέφυκε τὰ τοῦ ἱστοῦ πράσσων , καὶ ἱστία μεθῆπται ἁλουργῆ μεταυγάζοντα ἐν τῷ κόλπῳ , χρυσαῖ δὲ ἐνύφανται Βάκχαι ἐν . Τμώλῳ καὶ Διονύσου τὰ ἐν Λυδίᾳ . κατηρεφῆ δὲ τὴν ναῦν ἀμπέλῳ καὶ κιττῷ φαίνεσθαι καὶ βότρυς ὑπὲρ αὐτῆς αἰωρεῖσθαι θαῦμα μέν , θαυμασιωτέρα δὲ ἡ πηγὴ τοῦ οἴνου , ὡς κοίλη αὐτὸν ἡ ἐκμήνας ἐντρέχουσι τοῖς Τυρρηνοῖς ἰδέαι δελφίνων οὔπω ἐθάδων , οὐδὲ ἐγχωρίων τῇ θαλάττῃ , καὶ τῷ μὲν τὰ πλευρὰ κυάνεα , τῷ δʼ ὀλισθηρὰ τὰ στέρνα , τῷ δʼ ἐκφύεται λοφιὰ παρὰ τῷ μεταφρένῳ , ὁ δὲ ἐκδίδωσι τὰ οὐραῖα , καὶ τῷ μὲν ἡ κεφαλὴ φρούδη , τῷ δὲ λοιπή , τῷ δʼ ἡ χεὶρ ὑγρά , ὁ δʼ ὑπὲρ τῶν ποδῶν ἀπιόντων βοᾷ . ὁ δὲ Διόνυσος ἐκ πρῴρας γελᾷ ταῦτα καὶ κελεύει τοῖς Τυρρηνοῖς τὰ μὲν εἴδη ἰχθύσιν ἐξ ἀνθρώπων , τὰ δὲ ἤθη χρηστοῖς ἐκ φαύλων . ὀχήσεται γοῦν μικρὸν ὕστερον Παλαίμων ἐπὶ δελφῖνος οὐδὲ ἐγρηγορὼς οὗτος , ἀλλʼ ὕπτιος ἐπʼ αὐτοῦ καθεύδων , καὶ Ἀρίων δὲ ὁ ἐπὶ Ταινάρῳ δηλοῖ τοὺς δελφῖνας ἑταίρους τε εἶναι ἀνθρώποις καὶ ᾠδῆς φίλους καὶ οἵους παρατάξασθαι πρὸς λῃστὰς ὑπὲρ ἀνθρώπων καὶ μουσικῆς .
Lemmas: ἔρχομαι . ναῦς θεωρίς καί ναῦς λῃστρικός . ὁ μέν Διόνυσος εὐθύνω , ὁ δέ ἐμβαίνω Τυρρηνός λῃστής ὁ περί αὐτός θάλασσα . ὁ μέν δή ἱερός ναῦς Βακχεύω ἐν αὐτός ὁ Διόνυσος καί ἐπιρροθέω ὁ Βάκχη , ἁρμονία δέ , ὁπόσος ὀργιάζω , κατηχέω ὁ θάλασσα , ὁ δέ ὑπέχω ὁ Διόνυσος ὁ ἑαυτοῦ νῶτον , καθά ὁ Λυδός γῆ , ὁ δέ ἕτερος ναῦς μαίνομαι καί ὁ εἰρεσία ἐκλανθάνω , πολύς δέ αὐτός καί ἀπόλλυμι ἤδη ὁ χείρ . τίς ὁ γραφή ; ὁ Διόνυσος , ὦ παῖς , λοχάω Τυρρηνός λόγος εἰς αὐτός ἥκω , ὡς θῆλυς τε εἰμί καί ἀγύρτης καί χρύσεος ὁ ναῦς ὑπό ὁ ἐν αὐτός πλοῦτος γύναιον τε αὐτός ὁμαρτέω Λύδιος καί Σάτυρος καί αὐλητής καί ναρθηκοφόρος γέρων καί οἶνος Μαρώνειος καί αὐτός ὁ Μάρων , καί Πάν αὐτός συμπλέω ἀκούω ἐν εἶδος τράγος αὐτός μέν ἄγω ὁ Βάκχη , αἴξ δέ ἀνίημι ἐκεῖνος , ὅς ὁ Τυρρηνός γῆ βόσκω . ὁ μέν οὖν λῃστρικός ναῦς ὁ μάχιμος πλέω τρόπος , ἐπωτίδες τε γάρ κατασκευάζω καί ἔμβολος καί σιδήρεος αὐτός χείρ καί αἰχμή καί δρέπανον ἐπί δόρυ , ὡς δέ ἐκπλήσσω ὁ ἐντυγχάνω καί θηρίον τις αὐτός ἐκφαίνω , γλαυκός μέν γράφω χρῶμα , βλοσυρός δέ κατά πρῷρα ὀφθαλμός οἷος βλέπω , λεπτός δέ ὁ πρύμνα καί μηνοειδής , καθά ὁ τελευτάω ὁ ἰχθῦς . ὁ δέ ὁ Διόνυσος ναῦς ὁ μέν ἄλλος πέτρα ἐγώ δοκέω διεικάζω , φολιδωτός δέ ὁράω ὁ εἰς πρύμνα κύμβαλον αὐτός παραλλάξ ἐναρμόζω , ἵνα , εἰ καί Σάτυρος ποτέ ὑπό ὁ οἶνος καθεύδω , ὁ Διόνυσος μή ἀψοφητί πλέω , ὁ δέ πρῷρα εἰς χρύσεος πάρδαλις εἰκάζω τε καί ἐξάγω . φιλία δέ ὁ Διόνυσος πρός ὁ ζῷον , ἐπειδή θερμός ὁ ζῷον εἰμί καί πηδάω κοῦφος καί ἴσος εὐάς . ὁράω γοῦν καί αὐτός ὁ θηρίον συμπλέω ὁ Διόνυσος καί πηδάω ἐπί ὁ Τυρρηνός μήπω κελεύω , θύρσος δέ οὗτος ἐκ μέσος ναῦς ἐκφύω ὁ ὁ ἱστός πράσσω , καί ἱστίον μεθάπτω ἁλουργής μεταυγάζω ἐν ὁ κόλπος , χρύσεος δέ ἐνυφαίνω Βάκχη ἐν . Τμῶλος καί Διόνυσος ὁ ἐν Λυδία . κατηρεφής δέ ὁ ναῦς ἄμπελος καί κισσός φαίνω καί βότρυς ὑπέρ αὐτός αἰωρέω θαῦμα μέν , θαυμάσιος δέ ὁ πηγή ὁ οἶνος , ὡς κοῖλος αὐτός ὁ ἐκμαίνω ἐντρέχω ὁ Τυρρηνός ἰδέα δελφίς οὔπω ἐθάς , οὐδέ ἐγχώριος ὁ θάλασσα , καί ὁ μέν ὁ πλευρόν κυάνεος , ὁ δέ ὀλισθηρός ὁ στέρνον , ὁ δέ ἐκφύω λοφιά παρά ὁ μετάφρενον , ὁ δέ ἐκδίδωμι ὁ οὐραῖος , καί ὁ μέν ὁ κεφαλή φροῦδος , ὁ δέ λοιπός , ὁ δέ ὁ χείρ ὑγρός , ὁ δέ ὑπέρ ὁ πούς ἀπέρχομαι βοή . ὁ δέ Διόνυσος ἐκ πρῷρα γελάω οὗτος καί κελεύω ὁ Τυρρηνός ὁ μέν εἶδος ἰχθῦς ἐκ ἄνθρωπος , ὁ δέ ἦθος χρηστός ἐκ φαῦλος . ὀχέω γοῦν μικρός ὕστερον Παλαίμων ἐπί δελφίς οὐδέ ἐγείρω οὗτος , ἀλλά ὕπτιος ἐπί αὐτός καθεύδω , καί Ἀρίων δέ ὁ ἐπί Ταίναρος δηλόω ὁ δελφίς ἑταῖρος τε εἰμί ἄνθρωπος καί ἀοιδή φίλος καί οἷος παρατάσσω πρός λῃστής ὑπέρ ἄνθρωπος καί μουσικός .