philostratus-major-soph.imagines 2.9
θ . Πάνθεια ἡ καλὴ Ξενοφῶντι μὲν ἀπὸ τοῦ ἤθους γέγραπται , ὅτι τε Ἀράσπαν ἀπηξίου καὶ Κύρου οὐχ ἡττᾶτο καὶ Ἀβραδάτῃ ἐβούλετο κοινὴν γῆν ἐπισπάσασθαι , ὁποία δὲ ἡ κόμη καὶ ἡ ὀφρὺς ὅση καὶ οἷον ἔβλεπε καὶ ὡς εἶχε τοῦ στόματος , οὔπω ὁ Ξενοφῶν εἴρηκε καίτοι δεινὸς ὢν περιλαλῆσαι ταῦτα , ἀλλʼ ἀνὴρ ξυγγράφειν μὲν οὐχ ἱκανός , γράφειν δὲ ἱκανώτατος , αὐτῇ μὲν Πανθείᾳ οὐκ ἐντυχών , Ξενοφῶντι δὲ ὁμιλήσας γράφει τὴν Πάνθειαν , ὁποίαν τῇ ψυχῇ ἐτεκμήρατο . τὰ τείχη , ὦ παῖ , καὶ τὰς ἐμπιπραμένας οἰκίας καὶ αἱ Λυδαὶ αἱ καλαί , Πέρσαις ταῦτα ἀφῶμεν ἄγειν τε καὶ αἱρεῖν , ὅ τι αὐτῶν ἁλωτόν . καὶ ὁ Κροῖσος , ἐφʼ ὃν ἡ πυρά , οὐχὶ αὐτῷ Ξενοφῶντι · οὔκουν οἶδεν αὐτὸν ἢ ξυγχωρεῖ τῷ Κύρῳ . τὸν δὲ Ἀβραδάτην καὶ τὴν ἀποθανοῦσαν ἐπʼ αὐτῷ Πάνθειαν , ἐπειδὴ ταῦτα ἡ γραφὴ βούλεται , διασκεψώμεθα , οἷον τὸ δρᾶμα · ἤρων οὗτοι ἀλλήλων καὶ τὸν κόσμον ἡ γυνὴ τὸν ἑαυτῆς ὅπλα αὐτῷ ἐποιεῖτο , ἐμάχετο δὲ ἄρα ὑπὲρ Κύρου πρὸς Κροῖσον ἐπὶ τετραρρύμου ἅρματος καὶ ἵππων ὀκτὼ νέος ἔτι ἐν ἁπαλῇ τῇ ὑπήνῃ , ὁπότε καὶ οἱ ποιηταὶ τὰ δένδρα ἐλεεινὰ ἡγοῦνται τῆς γῆς ἐκπεσόντα . τὰ μὲν δὴ τραύματα , ὦ παῖ , οἷα ἐκ μαχαιροφόρων , τὸ γὰρ κατακόπτειν πρὸς τρόπου τῇ τοιαύτῃ μάχῃ , τοῦ δὲ αἵματος ἀκραιφνοῦς ὄντος τὸ μὲν τὰ ὅπλα χραίνει , τὸ δʼ αὐτόν , ἔστι δʼ ὃ καὶ διέρρανται κατὰ τοῦ λόφου , ὁ δὲ ἄρα χρυσοῦ τοῦ κράνους ἀνέστηκεν ὑακίνθινος αὐτῷ τῷ χρυσῷ ἐπαστράπτων . καλὰ μὲν οὖν ἐντάφια καὶ ταυτὶ τὰ ὅπλα τῷ γε μὴ καταισχύναντι αὐτά , μηδὲ ἀποβαλόντι ἐν τῇ μάχῃ , πολλὰ δὲ Ἀσσύριά τε καὶ Λύδια Κῦρος ἀνδρὶ ἀγαθῷ δῶρα ἀπάγει τά τε ἄλλα καὶ ψάμμον χρυσῆν ἐπὶ ἁρμαμάξης ἐκ θησαυρῶν Κροίσου τῶν ἀργῶν , Πάνθεια δὲ οὔπω τὰ πρόσφορα ἔχειν ἡγεῖται τὸν τάφον , εἰ μὴ ἐντάφιον τῷ Ἀβραδάτῃ αὐτὴ γένοιτο . τὸν μὲν δὴ ἀκινάκην διελήλακεν ἤδη τοῦ στέρνου , ἀλλʼ οὕτω τι δὴ ἐρρωμένως , ὡς μηδὲ οἰμωγὴν ἐπʼ αὐτῷ ῥῆξαι . κεῖται γοῦν , τὸ στόμα ξυμμετρίαν τὴν ἑαυτοῦ φυλάττον , καί , νὴ Δίʼ , ὥραν , ἧς τὸ ἄνθος οὕτω τι ἐπὶ χείλεσιν , ὡς καὶ σιωπώσης ἐκφαίνεσθαι . ἀνήρτηται δὲ οὔπω τὸν ἀκινάκην , ἀλλʼ ἐνερείδει ἔτι συνέχουσα τῆς κώπης αὐτόν — ἡ δὲ κώπη ῥοπάλῳ χρυσῷ εἴκασται σμαραγδίνῳ τοὺς ὄζους . ἀλλʼ ἡδίους οἱ δάκτυλοι — μεταβέβληκέ τε οὐδὲν τοῦ εἴδους ὑπὸ τοῦ ἀλγεῖν , ἥ γε μηδὲ ἀλγεῖν ἔοικεν , ἀλλʼ ἀπιέναι χαίρουσα , ὅτι αὑτὴν πέμπει , ἄπεισι δὲ οὐχ ὥσπερ ἡ τοῦ Πρωτεσίλεω καταστεφθεῖσα οἷς ἐβάκχευσεν , οὐδʼ ὥσπερ ἡ τοῦ Καπανέως οἷον θυσίας ἀρθεῖσα , ἀλλʼ ἀσκεύαστον τὸ κάλλος καὶ οἷον ἐπὶ τοῦ Ἀβραδάτου ἦν , φυλάττει αὐτὸ καὶ ἀπάγει χαίτην μὲν οὔπω μέλαινάν τε καὶ ἀμφιλαφῆ περιχέουσα τοῖς ὤμοις καὶ τῷ αὐχένι , δέρην δὲ λευκὴν ὑπεκφαίνουσα , ἣν ἐδρύψατο μέν , οὐ μὴν ὡς αἰσχῦναι , τὰ γὰρ σημεῖα τῶν ὀνύχων ἡδίω γραφῆς . τὸ δὲ ἐν τῇ παρειᾷ ἔρευθος οὐδὲ ἀποθνήσκουσαν διαφεύγει , χορηγοὶ δὲ αὐτοῦ ἥ τε ὥρα καὶ ἡ αἱδώς . ἰδοὺ καὶ μυκτῆρες ἀνεσταλμένοι τὸ μέτριον καὶ βάσιν τῇ ῥινὶ πράττοντες , ἧς ὥσπερ πτόρθοι μηνοειδεῖς ἐκπεφύκασιν αἱ ὀφρύες ὑπὸ λευκῷ τῷ μετώπῳ μέλαιναι . τοὺς δὲ ὀφθαλμούς , ὦ παῖ , μὴ ἀπὸ τοῦ μεγέθους , μηδʼ εἰ μέλανες , ἀλλὰ τόν τε νοῦν θεωρῶμεν , ὅσος ἐν αὐτοῖς ἐστι καί , νὴ Δίʼ , ὁπόσα τῶν τῆς ψυχῆς ἀγαθῶν ἔσπασαν ἐλεεινῶς μὲν διακείμενοι , τοῦ δὲ φαιδρῶς ἔχειν οὐκ ἀπηλλαγμένοι , καὶ θαρσαλέοι μέν , λογισμοῦ δὲ ἔσω μᾶλλον ἢ τόλμης , καὶ τοῦ μὲν θανάτου ξυνιέντες , οὔπω δὲ ἀπιόντες . ὀπαδὸς δὲ ἔρωτος ἵμερος οὕτω τι ἐπικέχυται τοῖς ὀφθαλμοῖς , ὡς ἐπιδηλότατα δὴ ἀπʼ αὐτῶν ἀποστάζειν . γέγραπται καὶ ὁ Ἔρως ἐν ἱστορίᾳ τοῦ ἔργου , γέγραπται δὲ καὶ ἡ Λυδία τὸ αἷμα ὑποδεχομένη καὶ χρυσῷ γε , ὡς ὁρᾷς , τῷ κόλπῳ .
Lemmas: θ . Πάνθεια ὁ καλός Ξενοφῶν μέν ἀπό ὁ ἦθος γράφω , ὅτι τε Ἀράσπης ἀπαξιόω καί Κῦρος οὐ ἡσσάομαι καί Ἀβραδάτας βούλομαι κοινός γῆ ἐπισπάω , ὁποῖος δέ ὁ κόμη καί ὁ ὀφρύς ὅσος καί οἷος βλέπω καί ὡς ἔχω ὁ στόμα , οὔπω ὁ Ξενοφῶν λέγω καίτοι δεινός εἰμί περιλαλέω οὗτος , ἀλλά ἀνήρ συγγράφω μέν οὐ ἱκανός , γράφω δέ ἱκανός , αὐτός μέν Πάνθεια οὐ ἐντυγχάνω , Ξενοφῶν δέ ὁμιλέω γράφω ὁ Πάνθεια , ὁποῖος ὁ ψυχή τεκμαίρομαι . ὁ τεῖχος , ὦ παῖς , καί ὁ ἐμπίμπρημι οἰκία καί ὁ Λυδός ὁ καλός , Πέρσης οὗτος ἀφίημι ἄγω τε καί αἱρέω , ὅς τις αὐτός ἁλωτός . καί ὁ Κροῖσος , ἐπί ὅς ὁ πῦρ , οὐ αὐτός Ξενοφῶν · οὔκουν οἶδα αὐτός ἤ συγχωρέω ὁ Κῦρος . ὁ δέ Ἀβραδάτας καί ὁ ἀποθνῄσκω ἐπί αὐτός Πάνθεια , ἐπειδή οὗτος ὁ γραφή βούλομαι , διασκοπέω , οἷος ὁ δρᾶμα · ἐράω οὗτος ἀλλήλων καί ὁ κόσμος ὁ γυνή ὁ ἑαυτοῦ ὅπλον αὐτός ποιέω , μάχομαι δέ ἄρα ὑπέρ Κῦρος πρός Κροῖσος ἐπί τετράρρυμος ἅρμα καί ἵππος ὀκτώ νέος ἔτι ἐν ἁπαλός ὁ ὑπήνη , ὁπότε καί ὁ ποιητής ὁ δένδρον ἐλεεινός ἡγέομαι ὁ γῆ ἐκπίπτω . ὁ μέν δή τραῦμα , ὦ παῖς , οἷος ἐκ μαχαιροφόρος , ὁ γάρ κατακόπτω πρός τρόπος ὁ τοιοῦτος μάχη , ὁ δέ αἷμα ἀκραιφνής εἰμί ὁ μέν ὁ ὅπλον χραίνω , ὁ δέ αὐτός , εἰμί δέ ὅς καί διαρραίνομαι κατά ὁ λόφος , ὁ δέ ἄρα χρυσός ὁ κράνος ἀνίστημι ὑακίνθινος αὐτός ὁ χρυσός ἐπαστράπτω . καλός μέν οὖν ἐντάφιος καί οὗτος ὁ ὅπλον ὁ γε μή καταισχύνω αὐτός , μηδέ ἀποβάλλω ἐν ὁ μάχη , πολύς δέ Ἀσσύριος τε καί Λύδιος Κῦρος ἀνήρ ἀγαθός δῶρον ἀπάγω ὁ τε ἄλλος καί ψάμμος χρύσεος ἐπί ἁρμάμαξα ἐκ θησαυρός Κροῖσος ὁ ἀργός , Πάνθεια δέ οὔπω ὁ πρόσφορος ἔχω ἡγέομαι ὁ τάφος , εἰ μή ἐντάφιος ὁ Ἀβραδάτας αὐτός γίγνομαι . ὁ μέν δή ἀκινάκης διελαύνω ἤδη ὁ στέρνον , ἀλλά οὕτως τις δή ἐρρωμένος , ὡς μηδέ οἰμωγή ἐπί αὐτός ῥήγνυμι . κεῖμαι γοῦν , ὁ στόμα συμμετρία ὁ ἑαυτοῦ φυλάσσω , καί , νή Ζεύς , ὥρα , ὅς ὁ ἄνθος οὕτως τις ἐπί χεῖλος , ὡς καί σιωπάω ἐκφαίνω . ἀναρτέομαι δέ οὔπω ὁ ἀκινάκης , ἀλλά ἐνερείδω ἔτι συνέχω ὁ κώπη αὐτός — ὁ δέ κώπη ῥόπαλον χρύσεος εἰκάζω σμαράγδινος ὁ ὄζος . ἀλλά ἡδύς ὁ δάκτυλος — μεταβάλλω τε οὐδείς ὁ εἶδος ὑπό ὁ ἀλγέω , ὁ γε μηδέ ἀλγέω ἔοικα , ἀλλά ἀπέρχομαι χαίρω , ὅτι ἑαυτοῦ πέμπω , ἀπέρχομαι δέ οὐ ὥσπερ ὁ ὁ Πρωτεσίλαος καταστέφω ὅς Βακχεύω , οὐδέ ὥσπερ ὁ ὁ Καπανεύς οἷος θυσία ἀείρω , ἀλλά ἀσκεύαστος ὁ κάλλος καί οἷος ἐπί ὁ Ἀβραδάτας εἰμί , φυλάσσω αὐτός καί ἀπάγω χαίτη μέν οὔπω μέλας τε καί ἀμφιλαφής περιχέω ὁ ὦμος καί ὁ αὐχήν , δειρή δέ λευκός ὑπεκφαίνω , ὅς δρύπτω μέν , οὐ μήν ὡς αἰσχύνω , ὁ γάρ σημεῖον ὁ ὄνυξ ἡδύς γραφή . ὁ δέ ἐν ὁ παρειά ἔρευθος οὐδέ ἀποθνῄσκω διαφεύγω , χορηγός δέ αὐτός ὁ τε ὥρα καί ὁ αἰδώς . ἰδού καί μυκτήρ ἀναστέλλω ὁ μέτριος καί βάσις ὁ ῥίς πράσσω , ὅς ὥσπερ πτόρθος μηνοειδής ἐκφύω ὁ ὀφρύς ὑπό λευκός ὁ μέτωπον μέλας . ὁ δέ ὀφθαλμός , ὦ παῖς , μή ἀπό ὁ μέγεθος , μηδέ εἰ μέλας , ἀλλά ὁ τε νόος θεωρέω , ὅσος ἐν αὐτός εἰμί καί , νή Ζεύς , ὁπόσος ὁ ὁ ψυχή ἀγαθός σπάω ἐλεεινός μέν διάκειμαι , ὁ δέ φαιδρός ἔχω οὐ ἀπαλλάσσω , καί θαρσαλέος μέν , λογισμός δέ ἔσω μάλα ἤ τόλμα , καί ὁ μέν θάνατος συνίημι , οὔπω δέ ἀπέρχομαι . ὀπηδός δέ ἔρως ἵμερος οὕτως τις ἐπιχέω ὁ ὀφθαλμός , ὡς ἐπίδηλος δή ἀπό αὐτός ἀποστάζω . γράφω καί ὁ Ἔρως ἐν ἱστορία ὁ ἔργον , γράφω δέ καί ὁ Λύδιος ὁ αἷμα ὑποδέχομαι καί χρυσός γε , ὡς ὁράω , ὁ κόλπος .