philostratus-major-soph.imagines 1.25
κς . ὁ κομιδῇ παῖς ὁ ἔτι ἐν σπαργάνοις , ὁ τὰς βοῦς ἐς τὸ ῥῆγμα τῆς γῆς ἐλαύνων , ἔτι κἀκεῖνος ὁ συλῶν τοῦ Ἀπόλλωνος τὰ βέλη Ἑρμῆς οὗτος . μάλα ἡσεῖαι αἱ κλοπαὶ τοῦ θεοῦ · φασὶ γὰρ τὸν Ἑρμῆν , ὅτε τῇ Μαίᾳ ἐγένετο , ἐρᾶν τοῦ κλέπτειν καὶ εἰδέναι τοῦτο οὔτι που ταῦτα πενίᾳ δρῶν ὁ θεός , ἀλλʼ εὐφροσύνῃ διδοὺς καὶ παίζων . εἰ δὲ βούλει κατʼ ἴχνος αὐτὸν κατιδεῖν , ὅρα τὰ ἐν τῇ γραφῇ · τίκτεται μὲν ἐν κορυφαῖς τοῦ Ὀλύμπου , κατʼ αὐτὸ ἄνω τὸ ἕδος τῶν θεῶν , ἐκεῖ δὲ Ὅμηρος οὔτε ὄμβρων αἰσθάνεσθαί φησιν οὔτε ἀνέμων ἀκούειν , ἀλλʼ οὐδὲ χιόνι βληθῆναί ποτε αὐτὸ διʼ ὑπερβολήν , εἶναι δὲ θεῖον ἀτεχνῶς καὶ ἐλεύθερον ἁπάντων παθῶν , ὧν μετέχει τὰ τῶν ἀνθρώπων ὄρη . ἐνταῦθα τὸν Ἑρμῆν ἀποτεχθέντα Ὧραι κομίζονται . γέγραφε κἀκείνας , ὡς ὥρα ἑκάστης , καὶ σπαργάνοις αὐτὸν ἀμπίσχουσιν ἐπιπάττουσαι τὰ κάλλιστα τῶν ἀνθέων , ὡς μὴ ἀσήμων τύχῃ τῶν σπαργάνων , καὶ αἱ μὲν ἐπὶ τὴν μητέρα τοῦ Ἑρμοῦ τρέπονται λεχὼ κειμένην , ὁ δʼ ὑπεκδὺς τῶν σπαργάνων ἤδη βαδίζει καὶ τοῦ Ὀλύμπου κάτεισι . γέγηθε δὲ αὐτῷ τὸ ὄρος , τὸ γὰρ μειδίαμα αὐτοῦ οἷον ἀνθρώπου . νόει δὲ τὸν Ὄλυμπον χαίροντα , ὅτι ὁ Ἑρμῆς ἐκεῖ ἐγένετο . τίς οὖν ἡ κλοπή ; βοῦς νεμομένας ἐν τῷ τοῦ Ὀλύμπου πρόποδι , ταύτας δήπου τὰς χρυσόκερως καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκάς , ἀνεῖνται γὰρ τῷ Ἀπόλλωνι , ἄγει στροβῶν ἐς χάσμα τῆς γῆς , οὐχ ὡς ἀπόλοιντο , ἀλλʼ ὡς ἀφανισθεῖεν ἐς μίαν ἡμέραν , ἔστʼ ἂν τὸν Ἀπόλλω δάκῃ τοῦτο , καὶ ὡς οὐδὲν μετὸν αὐτῷ τοῦ γεγονότος ὑποδύεται τὰ σπάργανα . ἥκει καὶ ὁ Ἀπόλλων παρὰ τὴν Μαῖαν ἀπαιτῶν τὰς βοῦς , ἡ δὲ ἀπιστεῖ καὶ ληρεῖν οἴεται τὸν θεόν . βούλει μαθεῖν , ὅ τι καὶ λέγει ; δοκεῖ γάρ μοι μὴ φωνῆς μόνον , ἀλλὰ καὶ λόγου τι ἐπιδηλοῦν τῷ προσώπῳ , ὡς μέλλων πρὸς τὴν Μαῖαν λέγειν ταῦτα · ἀδικεῖ με ὁ σὸς υἱός , ὃν χθὲς ἔτεκες , τὰς γὰρ βοῦς , αἷς ἔχαιρον , ἐμβέβληκεν ἐς τὴν γῆν , οὐκ οἶδʼ ὅποι τῆς γῆς . ἀπολεῖται δὴ καὶ ἐμβεβλήσεται κατωτέρω πρὸ τῶν βοῶν . ἡ δὲ θαυμάζει καὶ οὐ προσδέχεται τὸν λόγον . ἔτʼ αὐτῶν ἀντιλεγόντων ἀλλήλοις ὁ Ἑρμῆς ἵσταται κατόπιν τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ κούφως ἐπιπηδήσας τοῖς μεταφρένοις ἀψοφητὶ λύει τὰ τόξα καὶ συλῶν μὲν διέλαθεν , οὐ μὴν ἠγνοήθη σεσυληκώς . ἐνταῦθα ἡ σοφία τοῦ ζωγράφου · διαχεῖ γὰρ τὸν Ἀπόλλω καὶ ποιεῖ χαίροντα . μεμέτρηται δὲ ὁ γέλως , οἷος ἐφιζάνων τῷ προσώπῳ θυμὸν ἐκνικώσης ἡδονῆς .
Lemmas: ΚΣ . ὁ κομιδῇ παῖς ὁ ἔτι ἐν σπάργανον , ὁ ὁ βοῦς εἰς ὁ ῥῆγμα ὁ γῆ ἐλαύνω , ἔτι ἐκεῖνος ὁ συλάω ὁ Ἀπόλλων ὁ βέλος Ἑρμῆς οὗτος . μάλα ἥδομαι ὁ κλοπή ὁ θεός · φημί γάρ ὁ Ἑρμῆς , ὅτε ὁ Μαῖα γίγνομαι , ἐράω ὁ κλέπτω καί οἶδα οὗτος οὔτι που οὗτος πενία δράω ὁ θεός , ἀλλά εὐφροσύνη δίδωμι καί παίζω . εἰ δέ βούλομαι κατά ἴχνος αὐτός κατοράω , ὁράω ὁ ἐν ὁ γραφή · τίκτω μέν ἐν κορυφή ὁ Ὄλυμπος , κατά αὐτός ἄνω ὁ ἕδος ὁ θεός , ἐκεῖ δέ Ὅμηρος οὔτε ὄμβρος αἰσθάνομαι φημί οὔτε ἄνεμος ἀκούω , ἀλλά οὐδέ χιών βάλλω ποτέ αὐτός διά ὑπερβολή , εἰμί δέ θεῖος ἄτεχνος καί ἐλεύθερος ἅπας πάθος , ὅς μετέχω ὁ ὁ ἄνθρωπος ὄρος . ἐνταῦθα ὁ Ἑρμῆς ἀποτίκτω Ὥρα κομίζω . γράφω ἐκεῖνος , ὡς ὥρα ἕκαστος , καί σπάργανον αὐτός ἀμφιίσχω ἐπιπάσσω ὁ καλός ὁ ἄνθος , ὡς μή ἄσημος τυγχάνω ὁ σπάργανον , καί ὁ μέν ἐπί ὁ μήτηρ ὁ Ἑρμῆς τρέπω λεχώ κεῖμαι , ὁ δέ ὑπεκδύομαι ὁ σπάργανον ἤδη βαδίζω καί ὁ Ὄλυμπος κατέρχομαι . γηθέω δέ αὐτός ὁ ὄρος , ὁ γάρ μειδίαμα αὐτός οἷος ἄνθρωπος . νοέω δέ ὁ Ὄλυμπος χαίρω , ὅτι ὁ Ἑρμῆς ἐκεῖ γίγνομαι . τίς οὖν ὁ κλοπή ; βοῦς νέμω ἐν ὁ ὁ Ὄλυμπος πρόπους , οὗτος δήπου ὁ χρυσόκερως καί ὑπέρ χιών λευκός , ἀνίημι γάρ ὁ Ἀπόλλων , ἄγω στροβέω εἰς χάσμα ὁ γῆ , οὐ ὡς ἀπόλλυμι , ἀλλά ὡς ἀφανίζω εἰς εἷς ἡμέρα , ἔστε ἄν ὁ Ἀπόλλων δάκνω οὗτος , καί ὡς οὐδείς μέτειμι αὐτός ὁ γίγνομαι ὑποδύω ὁ σπάργανον . ἥκω καί ὁ Ἀπόλλων παρά ὁ Μαῖα ἀπαιτέω ὁ βοῦς , ὁ δέ ἀπιστέω καί ληρέω οἴομαι ὁ θεός . βούλομαι μανθάνω , ὅς τις καί λέγω ; δοκέω γάρ ἐγώ μή φωνή μόνος , ἀλλά καί λόγος τις ἐπιδηλόω ὁ πρόσωπον , ὡς μέλλω πρός ὁ Μαῖα λέγω οὗτος · ἀδικέω ἐγώ ὁ σός υἱός , ὅς χθές τίκτω , ὁ γάρ βοῦς , ὅς χαίρω , ἐμβάλλω εἰς ὁ γῆ , οὐ οἶδα ὅποι ὁ γῆ . ἀπόλλυμι δή καί ἐμβάλλω κάτω πρό ὁ βοῦς . ὁ δέ θαυμάζω καί οὐ προσδέχομαι ὁ λόγος . ἔτι αὐτός ἀντιλέγω ἀλλήλων ὁ Ἑρμῆς ἵστημι κατόπιν ὁ Ἀπόλλων καί κοῦφος ἐπιπηδάω ὁ μετάφρενον ἀψοφητί λύω ὁ τόξον καί συλάω μέν διαλανθάνω , οὐ μήν ἀγνοέω συλάω . ἐνταῦθα ὁ σοφία ὁ ζωγράφος · διαχέω γάρ ὁ Ἀπόλλων καί ποιέω χαίρω . μετρέω δέ ὁ γέλως , οἷος ἐφιζάνω ὁ πρόσωπον θυμός ἐκνικάω ἡδονή .