philostratus-major-soph.imagines 1.29
λ . στολὴ δὲ ἁπαλή , σχῆμα ἐκ Λυδίας , καὶ μειράκιον ἐν ὑπήνῃ πρώτῃ Ποσειδῶν τε μειδιῶν ἐς τὸ μειράκιον καὶ ἀγάλλων αὐτὸ ἵπποις δηλοῖ Πέλοπα τὸν Λυδὸν ἐπὶ θάλατταν ἥκοντα , ὡς εὔξαιτο τῷ Ποσειδῶνι κατὰ τοῦ Οἰνομάου , ὅτι μὴ χρῆται γαμβρῷ ὁ Οἰνόμαος , ἀλλὰ κτείνων τοὺς τῆς Ἱπποδαμείας μνηστῆρας φρονεῖ τοῖς τούτων ἀκροθινίοις ἀνάπτων τὰς αὐτῶν κεφαλὰς οἷον οἱ θήραν ᾑρηκότες . καὶ εὐχομένῳ τῷ Πέλοπι ἥκει χρυσοῦν ἅρμα ἐκ θαλάττης , ἠπειρῶται δὲ οἱ ἵπποι καὶ οἷοι διαδραμεῖν τὸν Αἰγαῖον αὐχμηρῷ τῷ ἄξονι καὶ ἐλαφρᾷ τῇ ὁπλῇ . ὁ μὲν οὖν ἆθλος εὐδρομήσει τῷ Πέλοπι , τὸν δὲ τοῦ ζωγράφου ἆθλον ἡμεῖς ἐξετάζωμεν . οὐ γὰρ σμικροῦ , οἶμαι , ἀγῶνος ἵππους μὲν ξυνθεῖναι τέτταρας καὶ μὴ ξυγχέαι τῶν σκελῶν τὸ κατὰ ἕνα αὐτῶν , ἐμβαλεῖν δὲ αὐτοῖς μετὰ τοῦ χαλινοῦ φρόνημα στῆσαί τε τὸν μὲν ἐν αὐτῷ τῷ μὴ θέλειν ἑστάναι , τὸν δὲ ἐν τῷ κροαίνειν βούλεσθαι , τὸν δʼ ἐν τῷ πείθεσθαι , ὁ δὲ γάνυται τοῦ Πέλοπος τῇ ὥρᾳ καὶ εὐρεῖαι αὐτῷ αἱ ῥῖνες , ὅσα χρεμετίζοντι . ἔτι κἀκεῖνο σοφίας · ὁ Ποσειδῶν τοῦ μειρακίου ἐρᾷ καὶ ἀναφέρει αὐτὸ ἐς τὸν λέβητα καὶ τὴν Κλωθώ , ὅτε Πέλοψ ἀστράψαι ἐδόκει τῷ ὤμῳ , καὶ τοῦ μὲν γαμεῖν οὐκ ἀπάγει αὐτόν , ἐπειδὴ ὥρμηκεν , ἀγαπῶν δὲ ἀλλʼ ἐφάψασθαι τῆς χειρὸς ἐμπέφυκε τῇ δεξιᾷ τοῦ Πέλοπος ὑποτιθέμενος αὐτῷ τὰ ἐς τὸν δρόμον , ὁ δὲ ὑπέρφρον ἤδη καὶ Ἀλφειὸν πνεῖ , καὶ ἡ ὀφρὺς μετὰ τῶν ἵππων . βλέπει δὲ ἡδὺ καὶ μετέωρον ὑπὸ τοῦ τιάρᾳ ἐπισοβεῖν , ἧς οἷα χρυσαῖ λιβάδες ἡ κόμη τοῦ μειρακίου ἀποστάζουσα μετώπῳ ὁμολογεῖ καὶ ἰούλῳ συνανθεῖ καὶ μεταπίπτουσα τῇδε κἀκεῖσε ἐν τῷ καιρίῳ μένει . γλουτὸν καὶ στέρνα καὶ ὅσα περὶ γυμνοῦ τοῦ Πέλοπος ἐλέχθη ἄν , καλύπτει ἡ ἐσθὴς αὐτῇ κνήμῃ . Λυδοὶ γὰρ καὶ οἱ ἄλλοι βάρβαροι καθείρξαντες ἐς τοιάσδε ἐσθῆτας τὸ κάλλος λαμπρύνονται τοῖς ὑφάσμασιν ἐνὸν λαμπρύνεσθαι τῇ φύσει , καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἀφανῆ καὶ ἔσω , τὸ δὲ τῆς στολῆς , ἔνθα ὁ ὦμος ὁ ἀριστερός , τέχνῃ ἠμέληται , ὡς μὴ κρύπτοιτο αὐτοῦ ἡ αὐγή , νύξ τε γὰρ ἐπέχει καὶ λαμπρύνεται τῷ ὤμῳ τὸ μειράκιον , ὅσον ἡ νὺξ τῷ ἑσπέρῳ .
Lemmas: λ . στολή δέ ἁπαλός , σχῆμα ἐκ Λυδία , καί μειράκιον ἐν ὑπήνη πρῶτος Ποσειδῶν τε μειδιάω εἰς ὁ μειράκιον καί ἀγάλλω αὐτός ἵππος δηλόω Πέλοψ ὁ Λυδός ἐπί θάλασσα ἥκω , ὡς εὔχομαι ὁ Ποσειδῶν κατά ὁ Οἰνόμαος , ὅτι μή χράω γαμβρός ὁ Οἰνόμαος , ἀλλά κτείνω ὁ ὁ Ἱπποδάμεια μνηστήρ φρονέω ὁ οὗτος ἀκροθίνιον ἀνάπτω ὁ αὐτός κεφαλή οἷος ὁ θήρα αἱρέω . καί εὔχομαι ὁ Πέλοψ ἥκω χρύσεος ἅρμα ἐκ θάλασσα , ἠπειρώτης δέ ὁ ἵππος καί οἷος διατρέχω ὁ Αἰγαῖος αὐχμηρός ὁ ἄξων καί ἐλαφρός ὁ ὁπλή . ὁ μέν οὖν ἆθλος εὐδρομέω ὁ Πέλοψ , ὁ δέ ὁ ζωγράφος ἆθλον ἐγώ ἐξετάζω . οὐ γάρ μικρός , οἴομαι , ἀγών ἵππος μέν συντίθημι τέσσαρες καί μή συγχέω ὁ σκέλος ὁ κατά εἷς αὐτός , ἐμβάλλω δέ αὐτός μετά ὁ χαλινός φρόνημα ἵστημι τε ὁ μέν ἐν αὐτός ὁ μή ἐθέλω ἵστημι , ὁ δέ ἐν ὁ κροαίνω βούλομαι , ὁ δέ ἐν ὁ πείθω , ὁ δέ γάνυμαι ὁ Πέλοψ ὁ ὥρα καί εὐρύς αὐτός ὁ ῥίς , ὅσος χρεμετίζω . ἔτι ἐκεῖνος σοφία · ὁ Ποσειδῶν ὁ μειράκιον ἐράω καί ἀναφέρω αὐτός εἰς ὁ λέβης καί ὁ Κλωθώ , ὅτε Πέλοψ ἀστράπτω δοκέω ὁ ὦμος , καί ὁ μέν γαμέω οὐ ἀπάγω αὐτός , ἐπειδή ὁρμάω , ἀγαπάω δέ ἀλλά ἐφάπτω ὁ χείρ ἐμφύω ὁ δεξιός ὁ Πέλοψ ὑποτίθημι αὐτός ὁ εἰς ὁ δρόμος , ὁ δέ ὑπέρφρων ἤδη καί Ἀλφειός πνέω , καί ὁ ὀφρύς μετά ὁ ἵππος . βλέπω δέ ἡδύς καί μετέωρος ὑπό ὁ τιάρα ἐπισοβέω , ὅς οἷος χρύσεος λιβάς ὁ κόμη ὁ μειράκιον ἀποστάζω μέτωπον ὁμολογέω καί ἴουλος συνανθέω καί μεταπίπτω τῇδε ἐκεῖσε ἐν ὁ καίριος μένω . γλουτός καί στέρνον καί ὅσος περί γυμνός ὁ Πέλοψ λέγω ἄν , καλύπτω ὁ ἐσθής αὐτός κνήμη . Λυδός γάρ καί ὁ ἄλλος βάρβαρος κατείργω εἰς τοιόσδε ἐσθής ὁ κάλλος λαμπρύνω ὁ ὕφασμα ἔνειμι λαμπρύνω ὁ φύσις , καί ὁ μέν ἄλλος ἀφανής καί ἔσω , ὁ δέ ὁ στολή , ἔνθα ὁ ὦμος ὁ ἀριστερός , τέχνη ἀμελέω , ὡς μή κρύπτω αὐτός ὁ αὐγή , νύξ τε γάρ ἐπέχω καί λαμπρύνω ὁ ὦμος ὁ μειράκιον , ὅσος ὁ νύξ ὁ ἕσπερος .