philostratus-junior-soph.imagines 1
ἡ κομῶσα τῇ σχοίνῳ ἡρωίνη , ὁρᾷς γάρ που τὴν ὑπὸ τῷ ὄρει στιφρὰν τὸ εἶδος καὶ ἐσταλμένην κυανῷ , Σκῦρος , ὦ παῖ , νῆσος , ἣν ὁ θεῖος Σοφοκλῆς ἀνεμώδεα καλεῖ . ἔστι δʼ αὐτῇ καὶ πτόρθος ἐλαίας ἐν ταῖν χεροῖν καὶ ἀμπέλου κλῆμα , ὁ δʼ ὑπὸ τοῖς πρόποσι τοῦ ὄρους πύργος , παρθενεύονται ἐνταῦθα αἱ τοῦ Λυκομήδους κόραι ξὺν τῇ δοκούσῃ παρὰ Θέτιδος ἥκειν , τὸ γάρ τοι Μοιρῶν ἐπὶ τῷ παιδὶ δόγμα τοῦ πατρὸς Νηρέως ἡ Θέτις μαθοῦσα καὶ ὡς ἐπʼ ἄμφω πεπρωμένον αὐτῷ εἴη ἢ ζῆν ἀκλεῶς ἢ εὐκλεᾶ γενόμενον τάχιστα τελευτᾶν , ἀπόθετος αὐτῇ ὁ παῖς ξὺν ταῖς Λυκομήδους θυγατράσιν ἐν Σκύρῳ κρύπτεται κόρη μὲν εἶναι δοκῶν ταῖς ἄλλαις , μίαν δὲ αὐτῶν τὴν πρεσβυτάτην ξὺν ἀπορρήτῳ γνοὺς ἔρωτι , καὶ προιών γε ἐς τόκου ὥραν ὁ χρόνος τὸν Πύρρον ἐκδώσει . ἀλλʼ οὐκ ἐνταῦθα ταῦτα . λειμὼν δὲ πρὸ τοῦ πύργου , ἐπιτήδειος γὰρ ὁ τόπος τῆς νήσου κόραις ἀνθέων ἀφθονίαν δοῦναι καὶ ὁρᾷς γε , ὡς ἄλλη ἀλλαχόσε ἀποσκίδνανται τὰ ἄνθη ἀποκείρουσαι . κάλλος μὲν οὖν ἀμήχανον ἁπασῶν , ἀλλʼ αἱ μὲν ἀτεχνῶς ἐς θήλειαν ὥραν ἀποκλίνουσι βολαῖς τε ὀφθαλμῶν καὶ παρειᾶς ἄνθει καὶ τῇ πρὸς ἕκαστα ὁρμῇ εὖ μάλα τὸ θῆλυ ἐλέγχουσαι , ἡδὶ δὲ ἡ ἀναχαιτίζουσα τὴν κόμην καὶ βλοσυρὰ σὺν ἁβρότητι αὐτίκα μάλα διελεγχθήσεται τὴν φύσιν καὶ τὸ ξὺν ἀνάγκῃ ἐπίπλαστον ἐκδῦσα τὸν Ἀχιλλέα ἐκδείξει · λόγου γὰρ ἐς τοὺς Ἕλληνας ἐμπεσόντος τοῦ τῆς Θέτιδος ἀπορρήτου στέλλεται Διομήδης ξὺν Ὀδυσσεῖ ἐπὶ τὴν Σκῦρον διελέγξοντες , ὅπῃ ταῦτα ἔχει . ὁρᾷς δὲ ἄμφω τὸν μὲν καὶ βεβυθισμένον τὴν τῶν ὀφθαλμῶν ἀκτῖνα διὰ πανουργίαν , οἶμαι , καὶ τὸ διαθρεῖν τι ἀεί , ὁ δὲ τοῦ Τυδέως ἔμφρων μέν , ἕτοιμος δὲ τὴν γνώμην καὶ τὸ δραστήριον προτείνων . κατόπιν δὲ αὐτῶν καὶ ὁ τῇ σάλπιγγι σημαίνων τί δὴ βούλεται , καὶ τί τὸ ἦθος τῆς γραφῆς ; σοφὸς ὢν Ὀδυσσεὺς καὶ ἱκανὸς τῶν ἀδήλων θηρατὴς πρὸς τὸν τῶν θηρωμένων ἔλεγχον μηχανᾶται τὰ νῦν · ῥίψας γὰρ ἐς τὸν λειμῶνα ταλάρους τε καὶ ὅσα παισὶ κόραις ἐς παιδιὰν εὐπρεπῆ , καὶ πανοπλίαν , αἱ μὲν οὖν Λυκομήδους ἐς τὸ οἰκεῖον χωροῦσιν , ὁ δὲ τοῦ Πηλέως ταλάροις μὲν καὶ κερκίσι χαίρειν λέγει παραλιπὼν αὐτὰ ταῖς κόραις ἤδη , ἐς δὲ τὴν πανοπλίαν ὁρμήσας γυμνοῦταί τε τὸ ἐντεῦθεν — ὁ δὲ Πύρρος οὐκ ἄγροικος ἔτι , οὐδʼ ἐν αὐχμῷ σφριγῶν , οἷα βουκόλων νεανιεύματα , ἀλλʼ ἤδη στρατιώτης . ἔστη μὲν γὰρ ἀκοντίῳ ἐπερείσας ἑαυτὸν καὶ ἀποβλέπων ἐς τὴν ναῦν , ἐσθὴς δὲ αὐτῷ φοινικὶς ἐξ ὤμου ἄκρου ἐς τὴν ἀριστερὰν ἀνειλημμένη χεῖρα καὶ λευκὸς ὑπὲρ γόνυ χιτών , τὸ δὲ ὄμμα αὐτῷ γοργὸν μέν , οὐκ ἐν ὁρμῇ δέ , ἀλλʼ ἐν ἀναβολαῖς ἔτι τῷ ἀσχάλλειν τῇ τριβῇ καὶ ἀνατυποῖ τι ἡ γνώμη τῶν ἐν Ἰλίῳ μικρὸν ὕστερον . ἡ κόμη νῦν μὲν ἡσυχάζοντος ἐπικρέμαται τῷ μετώπῳ , ὁρμήσαντος δὲ ἀτακτήσει συναπονεύουσα ταῖς τοῦ θυμοῦ κινήσεσιν . αἱ δὲ ἀνασκιρτῶσαι ἄνετον αἶγες καὶ τὰ ἀτακτοῦντα βουκόλια καὶ ἡ ἐν μέσοις ἐρριμμένη κορύνη σὺν καλαύροπι τοιοῦδε , ὦ παῖ , λόγου ἔχεται · ἀχθόμενος τῇ μητρὶ καὶ τῷ πάππῳ τῆς ἐν τῇ νήσῳ ἕδρας , ἐπειδὴ ἐπʼ Ἀχιλλεῖ τεθνεῶτι δείσαντες περὶ τῷ παιδὶ ἀπώμοτον ἐποιήσαντο τὴν τοῦ Πύρρου ἔξοδον , αἰπολίοις τε καὶ βουσὶν ἑαυτὸν ἐφίστησιν ἀπαυχενίζων τοὺς ἀτιμάζοντας τὴν ἀγέλην ταύρους , οἳ δὴ πρὸς τῷ ἐν δεξιᾷ ἐνδείκνυνται ὄρει . λογίου δὲ ἐς τοὺς Ἕλληνας ἐμπεσόντος , ὡς οὐκ ἄλλῳ τῳ ἁλωτὸς ἔσοιτο ἡ Τροία πλὴν τοῖς Αἰακίδαις , στέλλεται ὁ Φοῖνιξ ἐς τὴν Σκῦρον ἀνάξων τὸν παῖδα , καὶ καθορμισάμενος ἐντυγχάνει οἱ οὐκ εἰδότι οὐκ εἰδὼς πλὴν ὅσα τὸ ἁβρόν τε καὶ ἁδρὸν τοῦ εἴδους ὑπεδείκνυ αὐτὸν Ἀχιλλέως εἶναι παῖδα . κἀντεῦθεν γνωρίσας , ὃς εἴη , ἔκπυστος γίγνεται τῷ τε Λυκομήδει καὶ τῇ Δηιδαμείᾳ . ταῦθʼ ἡ τέχνη βραχεῖ τούτῳ γράμματι ἀναδιδάσκειν ἡμᾶς ἐθέλει , γέγραπται δὲ ὡς καὶ ποιηταῖς ᾠδὴν παρασχεῖν .
Lemmas: ὁ κομάω ὁ σχοῖνος ἡρωΐνη , ὁράω γάρ που ὁ ὑπό ὁ ὄρος στιφρός ὁ εἶδος καί στέλλω κυάνεος , Σκῦρος , ὦ παῖς , νῆσος , ὅς ὁ θεῖος Σοφοκλῆς ἀνεμώδης καλέω . εἰμί δέ αὐτός καί πτόρθος ἐλαία ἐν ὁ χείρ καί ἄμπελος κλῆμα , ὁ δέ ὑπό ὁ πρόπους ὁ ὄρος πύργος , παρθενεύω ἐνταῦθα ὁ ὁ Λυκομήδης κόρη σύν ὁ δοκέω παρά Θέτις ἥκω , ὁ γάρ τοι Μοῖρα ἐπί ὁ παῖς δόγμα ὁ πατήρ Νηρεύς ὁ Θέτις μανθάνω καί ὡς ἐπί ἄμφω πόρω αὐτός εἰμί ἤ ζάω ἀκλεῶς ἤ εὐκλεής γίγνομαι ταχύς τελευτάω , ἀπόθετος αὐτός ὁ παῖς σύν ὁ Λυκομήδης θυγάτηρ ἐν Σκῦρος κρύπτω κόρη μέν εἰμί δοκέω ὁ ἄλλος , εἷς δέ αὐτός ὁ πρέσβυς σύν ἀπόρρητος γιγνώσκω ἔρως , καί προέρχομαι γε εἰς τόκος ὥρα ὁ χρόνος ὁ Πύρρος ἐκδίδωμι . ἀλλά οὐ ἐνταῦθα οὗτος . λειμών δέ πρό ὁ πύργος , ἐπιτήδειος γάρ ὁ τόπος ὁ νῆσος κόρη ἄνθος ἀφθονία δίδωμι καί ὁράω γε , ὡς ἄλλος ἀλλαχόσε ἀποσκίδναμαι ὁ ἄνθος ἀποκείρω . κάλλος μέν οὖν ἀμήχανος ἅπας , ἀλλά ὁ μέν ἄτεχνος εἰς θῆλυς ὥρα ἀποκλίνω βολή τε ὀφθαλμός καί παρειά ἄνθος καί ὁ πρός ἕκαστος ὁρμή εὖ μάλα ὁ θῆλυς ἐλέγχω , ὅδε δέ ὁ ἀναχαιτίζω ὁ κόμη καί βλοσυρός σύν ἁβρότης αὐτίκα μάλα διελέγχω ὁ φύσις καί ὁ σύν ἀνάγκη ἐπίπλαστος ἐκδύω ὁ Ἀχιλλεύς ἐκδείκνυμι · λόγος γάρ εἰς ὁ Ἕλλην ἐμπίπτω ὁ ὁ Θέτις ἀπόρρητος στέλλω Διομήδης σύν Ὀδυσσεύς ἐπί ὁ Σκῦρος διελέγχω , ὅπῃ οὗτος ἔχω . ὁράω δέ ἄμφω ὁ μέν καί βυθίζω ὁ ὁ ὀφθαλμός ἀκτίς διά πανουργία , οἴομαι , καί ὁ διαθρέω τις ἀεί , ὁ δέ ὁ Τυδεύς ἔμφρων μέν , ἑτοῖμος δέ ὁ γνώμη καί ὁ δραστήριος προτείνω . κατόπιν δέ αὐτός καί ὁ ὁ σάλπιγξ σημαίνω τίς δή βούλομαι , καί τίς ὁ ἦθος ὁ γραφή ; σοφός εἰμί Ὀδυσσεύς καί ἱκανός ὁ ἄδηλος θηρατής πρός ὁ ὁ θηράω ἔλεγχος μηχανάομαι ὁ νῦν · ῥίπτω γάρ εἰς ὁ λειμών τάλαρος τε καί ὅσος παῖς κόρη εἰς παιδιά εὐπρεπής , καί πανοπλία , ὁ μέν οὖν Λυκομήδης εἰς ὁ οἰκεῖος χωρέω , ὁ δέ ὁ Πηλεύς τάλαρος μέν καί κερκίς χαίρω λέγω παραλείπω αὐτός ὁ κόρη ἤδη , εἰς δέ ὁ πανοπλία ὁρμάω γυμνόω τε ὁ ἐντεῦθεν — ὁ δέ Πύρρος οὐ ἄγροικος ἔτι , οὐδέ ἐν αὐχμός σφριγάω , οἷος βούκολος νεανίευμα , ἀλλά ἤδη στρατιώτης . ἵστημι μέν γάρ ἀκόντιον ἐπερείδω ἑαυτοῦ καί ἀποβλέπω εἰς ὁ ναῦς , ἐσθής δέ αὐτός φοινικίς ἐκ ὦμος ἄκρος εἰς ὁ ἀριστερός ἀναλαμβάνω χείρ καί λευκός ὑπέρ γόνυ χιτών , ὁ δέ ὄμμα αὐτός γοργός μέν , οὐ ἐν ὁρμή δέ , ἀλλά ἐν ἀναβολή ἔτι ὁ ἀσχάλλω ὁ τριβή καί ἀνατυπόω τις ὁ γνώμη ὁ ἐν Ἴλιον μικρός ὕστερον . ὁ κόμη νῦν μέν ἡσυχάζω ἐπικρεμάννυμι ὁ μέτωπον , ὁρμάω δέ ἀτακτέω συναπονεύω ὁ ὁ θυμός κίνησις . ὁ δέ ἀνασκιρτάω ἄνετος αἴξ καί ὁ ἀτακτέω βουκόλιον καί ὁ ἐν μέσος ῥίπτω κορύνη σύν καλαῦροψ τοιόσδε , ὦ παῖς , λόγος ἔχω · ἄχθομαι ὁ μήτηρ καί ὁ πάππος ὁ ἐν ὁ νῆσος ἕδρα , ἐπειδή ἐπί Ἀχιλλεύς θνῄσκω δείδω περί ὁ παῖς ἀπώμοτος ποιέω ὁ ὁ Πύρρος ἔξοδος , αἰπόλιον τε καί βοῦς ἑαυτοῦ ἐφίστημι ἀπαυχενίζω ὁ ἀτιμάζω ὁ ἀγέλη ταῦρος , ὅς δή πρός ὁ ἐν δεξιός ἐνδείκνυμι ὄρος . λόγιον δέ εἰς ὁ Ἕλλην ἐμπίπτω , ὡς οὐ ἄλλος τις ἁλωτός εἰμί ὁ Τροία πλήν ὁ Αἰακίδης , στέλλω ὁ Φοῖνιξ εἰς ὁ Σκῦρος ἀνάσσω ὁ παῖς , καί καθορμίζω ἐντυγχάνω ἕ οὐ οἶδα οὐ οἶδα πλήν ὅσος ὁ ἁβρός τε καί ἁδρός ὁ εἶδος ὑποδείκνυμι αὐτός Ἀχιλλεύς εἰμί παῖς . ἐντεῦθεν γνωρίζω , ὅς εἰμί , ἔκπυστος γίγνομαι ὁ τε Λυκομήδης καί ὁ Δηϊδαμεία . οὗτος ὁ τέχνη βραχύς οὗτος γράμμα ἀναδιδάσκω ἐγώ ἐθέλω , γράφω δέ ὡς καί ποιητής ἀοιδή παρέχω .