philostratus-junior-soph.imagines 12
ταυτὶ μὲν οὐδʼ ἐπιτάττοντος , οἶμαί , τινος ὁ γενναῖος Ἡρακλῆς μοχθεῖ , οὐδʼ ἔστιν εἰπεῖν , ὡς Εὐρυσθεὺς διʼ ὄχλου νῦν αὐτῷ , δεσπόζειν δὲ τὴν ἀρετὴν ἑαυτοῦ τάξας ἐθελουσίους ἄθλους ὑπομένει , ἢ τί μαθὼν φοβερὸν οὕτω κῆτος ὑφίσταται ; ὁρᾷς γάρ , ὁπόσοι μὲν αὐτῷ οἱ ὀφθαλμοὶ κυκλοτερεῖς ταυρείαν τὴν ὄψιν ἀποτορνεύοντες καὶ δεινῶς δεδορκότες ἐπισκύνιόν τε ὀφρύων ἀκανθῶδες καὶ ἄγριον ἐφʼ ἑαυτοὺς ἕλκοντες , ὅπως δὲ ὀξεῖα ἡ τοῦ στόματος ἐκβολὴ καρχάρους καὶ τριστοίχους ὀδόντας ἐκφαίνουσα , ὧν οἱ μὲν ἀγκιστρώδεις καὶ ἀνεστραμμένοι κατέχειν τὰ ληφθέντα , οἱ δὲ ὀξεῖς τὴν αἰχμὴν καὶ ἐς πολὺ ἀνεστῶτες , ὅση δὲ ἡ κεφαλὴ σκολιοῦ καὶ ὑγροῦ τοῦ αὐχένος ἐξιοῦσα . μέγεθος δὲ ἄπιστον μὲν εἰπεῖν ἐν μικρῷ , ἡ δὲ ὄψις νικᾷ τοὺς ἀπιστοῦντας . ἐκκυρτουμένου γὰρ οὐχ ἅπαξ , ἀλλὰ κατὰ πολλὰ μέρη τοῦ κήτους τὰ μὲν ὕφαλα διαφαίνεται τὸ ἀκριβὲς τῆς ὄψεως κλέπτοντα τῷ βάθει , τὰ δὲ ἀνίσχει νησῖδες ἂν τοῖς ἀπειροθαλάττοις δόξαντα . ἀτρεμοῦντι προσετύχομεν τῷ κήτει , κινούμενον δὲ νυνὶ σφοδροτάτῃ ῥύμῃ πολὺν ἐγείρει ῥοθίου κτύπον ἐν γαλήνῃ καὶ ταῦτα , καὶ κλύδων οὗτος ὑπὸ τῆς ἐμβολῆς αὐτοῦ διανιστάμενος ὁ μὲν περὶ τοῖς ἐκφαινομένοις μέρεσι κυμαίνει περικλύζων αὐτὰ καὶ διαλευκαίνων κάτωθεν , ὁ δὲ τῆς ᾐόνος μέρος βέβληκεν ἥ τε τῶν οὐραίων ἀνάκλασις ἐπὶ πολὺ τὴν θάλατταν ἐς ὕψος ἀναρριπτούντων ἱστία νεὼς ἂν ἀπεικασθείη ποικίλως προσαυγάζοντα . ἀλλʼ οὐκ ἐκπλήττεται ταῦτα ὁ θεσπέσιος οὗτος , ἀλλʼ ἡ μὲν λεοντῆ καὶ τὸ ῥόπαλον ἐν ποσὶν αὐτῷ ἕτοιμα πρὸς τὴν χρείαν , εἰ τούτων δεήσειεν , ἕστηκε δὲ γυμνὸς ἐν προβολῇ , τὸν μὲν ἀριστερὸν προτείνας πόδα ὄχημα εἶναι τῷ παντὶ σώματι μεθισταμένῳ πρὸς τὸ τῆς κινήσεως ὀξύρροπον , καὶ τῆς πλευρᾶς δὲ τῆς ἀριστερᾶς ἅμα τῇ χειρὶ προεκκειμένης πρὸς τὴν ἐπίτασιν τοῦ τόξου τὰ δεξιὰ ὑπέσταλται τῆς δεξιᾶς χειρὸς πρὸς τὸν μαστὸν τὴν νευρὰν ἑλκούσης . τὴν δʼ αἰτίαν , ὦ παῖ , μὴ ζητῶμεν τούτων , ἡ γὰρ τῶν πετρῶν ἀνημμένη κόρη πρόκειται τῷ κήτει βορά , Ἡσιόνην δʼ αὐτὴν Λαομέδοντος παῖδα νομίζωμεν . ποῖ δὲ οὗτος ; ἔσω , μοι δοκεῖν , τοῦ τῆς πόλεως τείχους ἐν περιωπῇ τῶν πραττομένων . ὁρᾷς γὰρ πόλεως κύκλον καὶ τὰς ἐπάλξεις ἀνθρώπων μεστὰς καὶ ὡς ἀνατετάκασιν ἐς οὐρανὸν εὐχόμενοι τὰς χεῖρας τάχα που δεδοικότες ὑπʼ ἐκπλήξεως περιττῆς , μὴ καὶ προσβάλλοι τῷ τείχει τὸ κῆτος , ἐπειδὴ ὡς χερσεῦσον ὥρμηκε . τὸ δὲ τῆς κόρης κάλλος ὁ καιρὸς ἐφερμηνεύειν ἐπʼ ἀκριβὲς οὐκ ἐᾷ , τὸ γὰρ περὶ τῇ ψυχῇ δέος καὶ ὁ ἐπὶ τοῖς ὁρωμένοις ἀγὼν ἀπομαραίνει μὲν τὸ τῆς ὥρας ἄνθος , δίδωσι δʼ ὅμως τοῖς ὁρῶσιν ἐκ τῶν παρόντων τὸ ἐντελὲς στοχάσασθαι .
Lemmas: οὗτος μέν οὐδέ ἐπιτάσσω , οἴομαι , τις ὁ γενναῖος Ἡρακλῆς μοχθέω , οὐδέ εἰμί λέγω , ὡς Εὐρυσθεύς διά ὄχλος νῦν αὐτός , δεσπόζω δέ ὁ ἀρετή ἑαυτοῦ τάσσω ἐθελούσιος ἆθλος ὑπομένω , ἤ τίς μανθάνω φοβερός οὕτως κῆτος ὑφίστημι ; ὁράω γάρ , ὁπόσος μέν αὐτός ὁ ὀφθαλμός κυκλοτερής ταύρειος ὁ ὄψις ἀποτορνεύω καί δεινός δέρκομαι ἐπισκύνιον τε ὀφρύς ἀκανθώδης καί ἄγριος ἐπί ἑαυτοῦ ἕλκω , ὅπως δέ ὀξύς ὁ ὁ στόμα ἐκβολή κάρχαρος καί τρίστοιχος ὀδούς ἐκφαίνω , ὅς ὁ μέν ἀγκιστρώδης καί ἀναστρέφω κατέχω ὁ λαμβάνω , ὁ δέ ὀξύς ὁ αἰχμή καί εἰς πολύς ἀνίστημι , ὅσος δέ ὁ κεφαλή σκολιός καί ὑγρός ὁ αὐχήν ἐξέρχομαι . μέγεθος δέ ἄπιστος μέν λέγω ἐν μικρός , ὁ δέ ὄψις νικάω ὁ ἀπιστέω . ἐκκυρτόω γάρ οὐ ἅπαξ , ἀλλά κατά πολύς μέρος ὁ κῆτος ὁ μέν ὕφαλος διαφαίνω ὁ ἀκριβής ὁ ὄψις κλέπτω ὁ βάθος , ὁ δέ ἀνίσχω νησίς ἄν ὁ ἀπειροθάλαττος δοκέω . ἀτρεμέω προστυγχάνω ὁ κῆτος , κινέω δέ νυνί σφοδρός ῥύμη πολύς ἐγείρω ῥόθιος κτύπος ἐν γαλήνη καί οὗτος , καί κλύδων οὗτος ὑπό ὁ ἐμβολή αὐτός διανίστημι ὁ μέν περί ὁ ἐκφαίνω μέρος κυμαίνω περικλύζω αὐτός καί διαλευκαίνω κάτωθεν , ὁ δέ ὁ ἠιών μέρος βάλλω ὁ τε ὁ οὐραῖος ἀνάκλασις ἐπί πολύς ὁ θάλασσα εἰς ὕψος ἀναρρίπτω ἱστίον ναῦς ἄν ἀπεικάζω ποικίλος προσαυγάζω . ἀλλά οὐ ἐκπλήσσω οὗτος ὁ θεσπέσιος οὗτος , ἀλλά ὁ μέν λεοντέη καί ὁ ῥόπαλον ἐν πούς αὐτός ἑτοῖμος πρός ὁ χρεία , εἰ οὗτος δέω , ἵστημι δέ γυμνός ἐν προβολή , ὁ μέν ἀριστερός προτείνω πούς ὄχημα εἰμί ὁ πᾶς σῶμα μεθίστημι πρός ὁ ὁ κίνησις ὀξύρροπος , καί ὁ πλευρά δέ ὁ ἀριστερός ἅμα ὁ χείρ προέκκειμαι πρός ὁ ἐπίτασις ὁ τόξον ὁ δεξιός ὑποστέλλω ὁ δεξιός χείρ πρός ὁ μαστός ὁ νευρά ἕλκω . ὁ δέ αἰτία , ὦ παῖς , μή ζητέω οὗτος , ὁ γάρ ὁ πέτρα ἀνάπτω κόρη πρόκειμαι ὁ κῆτος βορά , Ἡσιόνη δέ αὐτός Λαομέδων παῖς νομίζω . ποῖ δέ οὗτος ; ἔσω , ἐγώ δοκέω , ὁ ὁ πόλις τεῖχος ἐν περιωπή ὁ πράσσω . ὁράω γάρ πόλις κύκλος καί ὁ ἔπαλξις ἄνθρωπος μεστός καί ὡς ἀνατείνω εἰς οὐρανός εὔχομαι ὁ χείρ τάχα που δείδω ὑπό ἔκπληξις περισσός , μή καί προσβάλλω ὁ τεῖχος ὁ κῆτος , ἐπειδή ὡς χερσεύω ὁρμάω . ὁ δέ ὁ κόρη κάλλος ὁ καιρός ἐφερμηνεύω ἐπί ἀκριβής οὐ ἐάω , ὁ γάρ περί ὁ ψυχή δέος καί ὁ ἐπί ὁ ὁράω ἀγών ἀπομαραίνομαι μέν ὁ ὁ ὥρα ἄνθος , δίδωμι δέ ὅμως ὁ ὁράω ἐκ ὁ πάρειμι ὁ ἐντελής στοχάζομαι .