origenes.scholia-in-canticum-canticorum 1.15
Τὸ πολυθρύλλητον δὲ παῤ Ἕλλησιν ἐπίφθεγμα προείληπται παραδοθὲν τῷ σοφῷ Σολομῶντι , τὸ νῶθι σαυτόν καθʼ ἣν ἀπειλεῖται νῦν ἡ ψυχὴ παρὰ τοῦ ἐράστου καὶ νυμφίου , εἰ μὴ τὸ δοθὲν αὐτῇ κατʼ εἰκόνα Θεοῦ φυλάξει κάλλος , τὴν ἔνδοθεν ἐκβολὴν , καὶ τὸ ἐν ἐσχάτοις τετάχθαι , τοὺς σκαιοὺς ἐρίφους ποιμαίνουσα . Ποιμανεῖς δὲ αὐτοὺς ἐπὶ τοῖς τῶν ποιμένων σκηνώμασιν , ποτὲ μὲν τοῦδε , ποτὲ δὲ ἐκείνου οἷα δή τις ἀλῆτις · μέχρι παιδευθεῖσα τῇ πείρᾳ πρὸς τὴν σεαυτῆς ἐπιστρέψειας γνῶσιν · ἁρμόσει δὲ καὶ πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ὁ λόγος · γινώσκει δέ τις ἑαυτὸν , εἰδὼς , εἰ ἀγαθὴν ἢ φαύλην ἔχει διάθεσιν · καὶ πολὺ τῆς ὁδοῦ τῆς ἐπὶ τὴν ἀρετὴν ἀπολείπεται · ἢ τοῖς ἔμπροσθεν ἐπεκτείνεται , τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενος · εἰ δὲ καὶ μήπω ἔλαβεν ἢ τετελείωται , ἢ προσεγγίζει τοῖς ὁρίοις τοῦ κάλλους · ἔργον δὲ καὶ τὸ ἀφιστάνειν ἑκάστη πράξει ὅπως γεγένηνται λογισμῷ τε παντὶ καὶ λόγῳ · γυναῖκας δὲ τὰς μὴ καθαρὰς μηδὲ ἀδιαφόρους ψυχὰς λέγει · ἀμελοῦσα δὲ τῆς ἰδίας γνώσεως , γένοιτʼ ἂν κλυδωνιζομένη καὶ περιφερομένη παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας ἐν τῇ κυβεία τῶν ἀνθρώπων · καὶ πανταχοῦ μᾶλλονποιμαίνειν τὰς ἰδίας σκαιὰς ἐρίφους ἢ παρὰ τῷ καλῷ ποιμαίνει λόγῳ · αὕτη δὲ προσηνὴς ὁ λόγος , εἰ καὶ μηδέποτε λεία λοιπὸν ἤδη ἐν γυναιξίν ἐστι καλὴ , συγκαταριθμουμένη τῇ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίᾳ , καὶ τῶν ἐν αὐτῇ μικρῶν οὖσα καλλίων · αἱ γὰρ οὕτω λεγόμεναι τῆς Ἐκκλησίας γυναῖκες , τῶν ἐθνικῶνψυχῶν ἀσυγκρίτως ἀμείνους πορευομένων ὀπίσω τῶν ἐραστῶν τῶν ἀντικειμένων δυνάμεων , γυναικῶν λεγομένων , ἀλλʼ οὐ παρθένων · πῶς γὰρ οὐκ ἀμείνων , ἡ πρὸς τὸν κτίστην τὸν σαυτῆς ἀναβλέψασα ; ὅμοιον δὲ τὸ Ἔξελθε , τῷ παραδοθῆναι τῷ Σατανᾷ , εἰς ὄλεθρον τῆς σαρκὸς ἀφορισθέντα τῆς Ἐκκλησίας · μετὰ τὸ καθάπερ ἔλεγε πρὸς τὰς νεάνιδας εἰσαχθῆναι παρὰ τοῦ βασιλέως εἰς τὸ ταμιεῖον αὐτοῦ .
Lemmas: ὁ πολυθρύλλητος δέ παρά Ἕλλην ἐπίφθεγμα προλαμβάνω παραδίδωμι ὁ σοφός Σολομών , ὁ νέω σεαυτοῦ κατά ὅς ἀπειλέω νῦν ὁ ψυχή παρά ὁ ἐραστής καί νυμφίος , εἰ μή ὁ δίδωμι αὐτός κατά εἰκών θεός φυλάσσω κάλλος , ὁ ἔνδοθεν ἐκβολή , καί ὁ ἐν ἔσχατος τάσσω , ὁ σκαιός ἔριφος ποιμαίνω . ποιμαίνω δέ αὐτός ἐπί ὁ ὁ ποιμήν σκήνωμα , ποτέ μέν ὅδε , ποτέ δέ ἐκεῖνος οἷος δή τις ἀλῆτις · μέχρι παιδεύω ὁ πεῖρα πρός ὁ σεαυτοῦ ἐπιστρέφω γνῶσις · ἁρμόζω δέ καί πρός ὁ Ἐκκλησία ὁ λόγος · γιγνώσκω δέ τις ἑαυτοῦ , οἶδα , εἰ ἀγαθός ἤ φαῦλος ἔχω διάθεσις · καί πολύς ὁ ὁδός ὁ ἐπί ὁ ἀρετή ἀπολείπω · ἤ ὁ ἔμπροσθεν ἐπεκτείνω , ὁ ὄπισθεν ἐπιλανθάνω · εἰ δέ καί μήπω λαμβάνω ἤ τελειόω , ἤ προσεγγίζω ὁ ὅριον ὁ κάλλος · ἔργον δέ καί ὁ ἀφίστημι ἕκαστος πρᾶξις ὅπως γίγνομαι λογισμός τε πᾶς καί λόγος · γυνή δέ ὁ μή καθαρός μηδέ ἀδιάφορος ψυχή λέγω · ἀμελέω δέ ὁ ἴδιος γνῶσις , γίγνομαι ἄν κλυδωνίζω καί περιφέρω πᾶς ἄνεμος ὁ διδασκαλία ἐν ὁ κυβεία ὁ ἄνθρωπος · καί πανταχοῦ μαλλονποιμαινεος ὁ ἴδιος σκαιός ἔριφος ἤ παρά ὁ καλός ποιμαίνω λόγος · οὗτος δέ προσηνής ὁ λόγος , εἰ καί μηδέποτε λεία λοιπός ἤδη ἐν γυνή εἰμί καλός , συγκαταριθμέω ὁ ὁ θεός Ἐκκλησία , καί ὁ ἐν αὐτός μικρός εἰμί καλός · ὁ γάρ οὕτως λέγω ὁ Ἐκκλησία γυνή , ὁ εθνικωνψυχοω ἀσύγκριτος ἀγαθός πορεύω ὀπίσω ὁ ἐραστός ὁ ἀντίκειμαι δύναμις , γυνή λέγω , ἀλλά οὐ παρθένος · πῶς γάρ οὐ ἀγαθός , ὁ πρός ὁ κτίστης ὁ σεαυτοῦ ἀναβλέπω ; ὅμοιος δέ ὁ ἐξέρχομαι , ὁ παραδίδωμι ὁ Σατανᾶς , εἰς ὄλεθρος ὁ σάρξ ἀφορίζω ὁ Ἐκκλησία · μετά ὁ καθά λέγω πρός ὁ νεᾶνις εἰσάγω παρά ὁ βασιλεύς εἰς ὁ ταμιεῖον αὐτός .