origenes.philocalia-sive-ecloga-de-operibus-origenis-basilio-et 2.26.8
8 . Ταῦτα δὲ ἐπὶ πολὺ παρεκβεβηκέναι δοκοῦντες ἐξητάσαμεν , πειθόμενοι ἀναγκαῖα αὐτὰ εἶναι πρὸς τό · Πολλοὶ λέγουσι · τίς δείξει ἡμῖν τὰ ἀγαθά ; κατὰ τὸ δυνατόν γάρ ὀ λόγος τοῖς λέγουσι πολλοῖς · Τίς δείξει τμῖν τὰ ἀγαθά ; παρέστησε καὶ ἔδειξε τίνα τὰ ἀγαθὰ , δῆλον δὲ ὅτι καὶ τίνα τὰ κακά · ἵνα διά τε ἀσκήσεων καὶ εὐχῶν κτησώμεθα τὰ ἀγαθὰ καὶ ἀνατρέφωμεν τὰ κακὰ ἀπὸ τῶν φυχῶν ἡμῶν . ἀλλʼ ἐπείπερ ἐστὶν ἐν τῷ φράζειν ὅτὲ μὲν κυριολεκτεῖν , ὁτὲ δέ που καὶ καταχρῆσθαι , οὐ θαυμαστὸν εἶ ποτε εὐρήο ομεν τὴν τῶν ἀγαθῶν καὶ κακῶν προσηγορίαν κειμένην ἐπὶ τῶν σωματικῶν καὶ τῶν ἐκτός λεγομένων παρὰ τοῖς οὐχ ὑγιῆ δόγματα ἔχουσιν · οἶον ἐν τῷ Ἰώβ · Εἰ τὰ ἀγαθἀ ἐδεξάμεθα ἐκ χειρὸς κυρίου , τὰ κακὰ οὐχ ὑποίσομεν ; καὶ ἐν τῷ Ἱερεμίᾳ · Κατέβη κακὰ παρὰ κυρίου ἐπὶ πύλας ερουσαλήμ . ἀντὶ γὰρ τοῦ εἰπεῖν · εἰ τὰ τοιάδε τινὰ χρηστά καὶ ἡδέα τυγχάνοντα ἐδεξάμεθα παρά τῆς προνοίας εἰς τμᾶς ἐφθακότα , τὰ πικρὰ καὶ ἐπίπονα οὐχὶ προθύμως ἐνεγκοῦμεν ; λέγεται τό · Εἰ τὰ ἀγαθὰ ἐδεξάμεθα ἐκ χειρὸς κυρίου , τὰ κακὰ οὐχ ὑποίσομεν ; καὶ ἀντὶ τοῦ φάναι · κατὰ πρόνοιαν τάδε τινὰ τῇ Ἰερουσαλὴμ ὑπὲρ τοῦ παιδευθῆναι τοὺς ἐνοικοῦντας ἐν αὐτῇ γεγένηται , γέγραπται τό · Κατέβη κακὰ παρὰ κυρίου ἐπὶ πύλας Ἱερουσαλήμ . δεήσει τοίνυν τὰ πράγματα συνιέντας μὴ γλίσχρους εἶναι περὶ τὰ ὀνόματα , ἀλλὰ καταλαμβάνειν πότε κυρίως κατά τῶν πραγμάτων ταῦτα τέτακται , καὶ πότε διὰ τὴν στενοχωρίαν τῶν ὀνομάτων ἐν καταχρήσει . εἰ δὲ καὶ ὁ σωτὴρ τάδε τινὰ ἰάσατο , καὶ ἐδωρήσατο ὑγείαν καὶ ὄφεις καὶ ἀκοάς ἀνθρώποις · προηγουμένως μὲν τὴν ἀναγωγήν αὐτῶν ζητητέον , τοῦ λόγου τὰ τῆς φυχῆς πάθη θεραπεύειν διὰ τούτων τῶν ἱστοριῶν δηλουμένου . οὐκ ἄτοπον δὲ ἐπὶ τοῖς τοιούτοις καὶ τὰ κατὰ τὴν ἱστορίαν ἀπαγγελλόμενα νοεῖν γεγονέναι ὑπὲρ καταπλήξεως τῶν τότε ἀνθρώπων · ἴνα οἱ μή πειθόμενοι λόγοις ἀποδεικτικοῖς καὶ διδασκαλικοῖς δυσωπηθέντες τάς τεραστίους δυνάμεις συγκαταθῶνται τῷ διδάσκοντι .
Lemmas: 8 . οὗτος δέ ἐπί πολύς παρεκβαίνω δοκέω ἐξετάζω , πείθω ἀναγκαῖος αὐτός εἰμί πρός ὁ · πολλός λέγω · τίς δείκνυμι ἐγώ ὁ ἀγαθός ; κατά ὁ δυνατός γάρ ὁ λόγος ὁ λέγω πολύς · Τῖς δείκνυμι τίς ὁ ἀγαθός ; παρίστημι καί δείκνυμι τίς ὁ ἀγαθός , δῆλος δέ ὅτι καί τίς ὁ κακός · ἵνα διά τε ἄσκησις καί εὖχος κτάομαι ὁ ἀγαθός καί ἀνατρέφω ὁ κακός ἀπό ὁ φυχῶν ἐγώ . ἀλλά ἐπεί εἰμί ἐν ὁ φράζω ὅτε μέν κυριολεκτέω , ὁτὲ δέ ποῦ καί καταχράομαι , οὖον θαυμαστός εἰμί ποτός εὐροή ἀρτύω ὁ ὁ ἀγαθός καί κακός προσηγορία κεῖμαι ἐπί ὁ σωματικός καί ὁ ἐκτός λέγω παρά ὁ οὐ ὑγιής δόγμα ἔχω · οἶος ἐν ὁ Ἰώβ · εἰμί ὁ ἀγαθός δέχομαι ἐκ χείρ κύριος , ὁ κακός οὐ ὑποφέρω ; καί ἐν ὁ Ἱερεμίας · καταβαίνω κακός παρά κύριος ἐπί πύλη ερουσαλήμ . ἀντί γάρ ὁ εἶπον · εἰμί ὁ τοιόσδε τις χρηστός καί ἡδύς τυγχάνω δέχομαι παρά ὁ πρόνοια εἰς τμάω φθάνω , ὁ πικρός καί ἐπίπονος οὐ προθύμως ἐνεγκέω ; λέγω ὁ · εἰμί ὁ ἀγαθός δέχομαι ἐκ χείρ κύριος , ὁ κακός οὐ ὑποφέρω ; καί ἀντί ὁ φαίνω · κατά πρόνοια ὅδε τις ὁ Ἱεροσόλυμα ὑπέρ ὁ παιδεύω ὁ ἐνοικέω ἐν αὐτός γίγνομαι , γράφω ὁ · καταβαίνω κακός παρά κύριος ἐπί πύλη Ἱερουσαλήμ . δήω τοίνυν ὁ πρᾶγμα συνίημι μή γλίσχρος εἰμί περί ὁ ὄνομα , ἀλλά καταλαμβάνω πότε κύριος κατά ὁ πρᾶγμα οὗτος τάσσω , καί πότε διά ὁ στενοχωρία ὁ ὄνομα ἐν κατάχρησις . εἰμί δέ καί ὁ σωτήρ ὅδε τις ἰάομαι , καί δωρέω ὑγεία καί ὄφις καί ἀκοή ἄνθρωπος · προηγουμένως μέν ὁ ἀναγωγή αὐτός ζητητέος , ὁ λόγος ὁ ὁ φυχή πάθος θεραπεύω διά οὗτος ὁ ἱστορία δηλόω . οὐ ἄτοπος δέ ἐπί ὁ τοιοῦτος καί ὁ κατά ὁ ἱστορία ἀπαγγέλλω νοέω γίγνομαι ὑπέρ κατάπληξις ὁ τότε ἄνθρωπος · ἵνα ὁ μή πείθω λόγος ἀποδεικτικός καί διδασκαλικός δυσωπέω ὁ τεράστιος δύναμις συγκατατίθημι ὁ διδάσκω .