origenes.in-jeremiam-homiliae-1-11 4.4
Ἐὰν οὖν λέγῃ ὡς πρῶτον ἐξαπέστειλα διὰ τὰ ἁμαρτήματα τὸν Ἰσραὴλ καὶ ἐξαπέστειλα εἰς μετοικίαν αὐτόν , ὁ δὲ Ἰούδας ἀκούων τὰ γενόμενα τῷ Ἰσραὴλ οὐκ ἐπέστρεψε , λέγει περὶ τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων . ὅτι ἀναγινώσκονται τὰ τῷ Ἰσραὴλ συμβεβηκότα καὶ τὰ πταίσματα τὰ περὶ ἐκεῖνον τὸν λαόν , δέον ἡμᾶς φοβεῖσθαι καὶ >εἰ τῶν κατὰ φύσιν κλάδων οὐκ ἐφείσατο , πόσῳ πλέον οὐδὲ ; εἰ ἐκείνους τοὺς αὐχοῦντας εἶναι » καλλιέλαιον » , τοὺς ἐρριζωμένους εἰς » τὴν ῥίζαν « τῶν πατριαρχῶν Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ μὴ φεισάμενος ὁ χρηστὸς ἅμα καὶ φιλάνθρωπος θεὸς ἐξέκοψε , πόσῳ πλέον ἡμῶν οὐ φείσεται θεοῦ « . οὐ γὰρ χρηστὸς μὲν οὐκ ἀπότομος δέ , οὐδὲ ἀπότομος μὲν χρηστὸς δὲ οὔ . εἰ γὰρ χρηστὸς μόνον ἦν , ἀπότομος δὲ μὴ ἦν , ἐπὶ πλεῖον ἂν κατεφρονήσαμεν » τῆς χρηστότητος αὐτοῦ « . εἰ ἀπότομος μὲν ἦν , χρηστὸς δὲ μὴ ἦν , τάχα ἂν καὶ ἀπέγνωμεν ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν . νῦν δὲ ὡς θεὸς ( χρῄζομεν γὰρ οἱ ἄνθρωποι μετανοοῦντες τῆς χρηστότητος αὐτοῦ , ἐμμένοντες δὲ ταῖς ἁμαρτίαις τῆς ἀποτομίας ) καὶ χρηστός ἐστι καὶ ἀπότομος ὁ θεός , καὶ λαλεῖ ἡμῖν διὰ τῶν προφητῶν καὶ λέγει · » εἶδες ἃ ἐποίησάν μοι ἡ κατοικία τοῦ Ἰσραήλ « ; τὸν Ἰσραὴλ τὸν λαόν μοι νόει ἐκεῖνον · » ἐπορεύθη ἐπὶ πάν ὄρος ὑψηλὸν καὶ ὑποκάτω παντὸς ξύλου κατασκίου « . ἐὰν ἴδῃς τὸν Φαρισαῖον εἰς τὸ ἱερὸν ἀναβαίνοντα ἀλαζονικῶς καὶ μὴ τύπτοντα ἑαυτοῦ τὸ στῆθος μηδὲ κηδόμενον τῶν ἰδίων κακῶν , ἀλλὰ λέγοντα · » εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὡς οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων , ἅρπαγεσ , ἄδικοι , μοιχοί , ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης · νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου , ἀποδεκατῶ τὰ ὑπάρχοντά μου « , ὄψει ὅτι ἀναβέβηκεν » ἐπὶ πᾶν ὄρος ὑψηλὸν « ψεκτῶς καὶ ἀγαπήσας μεγαλοφροσύνην καὶ κατὰ τὴν ἀλαζονείαν καὶ κατὰ τὴν ὑπερηφανίαν πάντα βουνὸν ὑψηλὸν καὶ γέγονεν » ὑποκάτω παντὸς ξύλου « οὐ καρ - πίμου , ἀλλ᾿ » ἀλσώδους « · ἄλλο γὰρ τὸ ἀλσῶδες ξύλον , ἄλλο τὸ εἰς ἄλση ὅταν φυτεύωσι ξύλα , φυτεύουσιν οὐ τὰ καρποφόρα , οὐ συκῆν οὐδὲ ἄμπελον , ἀλλὰ μόνον τέρψεως χάριν ἄκαρπα ξύλα . τοιούτους εὑρήσεις τοὺς λόγους τῶν ἑτεροδόξων καὶ τὰ κάλλη τῶν πιθανοτήτων αὐτῶν οὐκ ἐπιστρεφόντων τοὺς ἀκούοντας . ὅταν οὐν τοῖς τοιούτοις λόγοις τις ἑαυτὸν ἐπιδῷ , πεπόρευται » ὑποκάτω παντὸς ξύλου ἀλσώδους « . οὐκ εἴρηκε » παντὸς ξύλου « καὶ σεσιώπηκεν , οὐδὲ πάλιν προσέθηκε · παντὸς ξύλου τοῦ καρπίμου , ἀλλ᾿ εἴρηκεν » ὑποκάτω παντὸς ξύλου ἀλσώδους « . διὰ τοῦτο νοήσεις τί δήποτε ὁ νομοθέτης λέγει · » οὐ φυτεύσεις πᾶν ξύλον παρὰ τὸ θυσιαστήριον κυρίου τοῦ θεοῦ σου , καὶ οὐ ποιήσεις ἄλσος ( ἔχεις γὰρ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ ἄλσους ἀπηγορευμένον .
Lemmas: ἐάν οὖν λέγω ὡς πρῶτος ἐξαποστέλλω διά ὁ ἁμάρτημα ὁ Ἰσραήλ καί ἐξαποστέλλω εἰς μετοικία αὐτός , ὁ δέ Ἰούδας ἀκούω ὁ γίγνομαι ὁ Ἰσραήλ οὐ ἐπιστρέφω , λέγω περί ὁ ἡμέτερος ἁμάρτημα . ὅτι ἀναγιγνώσκω ὁ ὁ Ἰσραήλ συμβαίνω καί ὁ πταῖσμα ὁ περί ἐκεῖνος ὁ λαός , δέω ἐγώ φοβέω καί εἰμί ὁ κατά φύσις κλάδος οὐ φείδομαι , πόσος πολύς οὐδέ ; εἰ ἐκεῖνος ὁ αὐχέω εἰμί » καλλιέλαιος » , ὁ ῥιζόω εἰς » ὁ ῥίζα « ὁ πατριάρχης Ἀβραάμ καί Ἰσαάκ καί Ἰακώβ μή φείδομαι ὁ χρηστός ἅμα καί φιλάνθρωπος θεός ἐκκόπτω , πόσος πολύς ἐγώ οὐ φείδομαι θεός « . οὐ γάρ χρηστός μέν οὐ ἀπότομος δέ , οὐδέ ἀπότομος μέν χρηστός δέ οὐ . εἰ γάρ χρηστός μόνος εἰμί , ἀπότομος δέ μή εἰμί , ἐπί πολύς ἄν καταφρονέω » ὁ χρηστότης αὐτός « . εἰ ἀπότομος μέν εἰμί , χρηστός δέ μή εἰμί , τάχα ἄν καί ἀπογιγνώσκω ἐπί ὁ ἁμαρτία ἐγώ . νῦν δέ ὡς θεός ( χρῄζω γάρ ὁ ἄνθρωπος μετανοέω ὁ χρηστότης αὐτός , ἐμμένω δέ ὁ ἁμαρτία ὁ ἀποτομία ) καί χρηστός εἰμί καί ἀπότομος ὁ θεός , καί λαλέω ἐγώ διά ὁ προφήτης καί λέγω · » ὁράω ὅς ποιέω ἐγώ ὁ κατοικία ὁ Ἰσραήλ « ; ὁ Ἰσραήλ ὁ λαός ἐγώ νοέω ἐκεῖνος · » πορεύω ἐπί πᾶς ὄρος ὑψηλός καί ὑποκάτω πᾶς ξύλον κατάσκιος « . ἐάν ὁράω ὁ Φαρισαῖος εἰς ὁ ἱερός ἀναβαίνω ἀλαζονικός καί μή τύπτω ἑαυτοῦ ὁ στῆθος μηδέ κήδω ὁ ἴδιος κακός , ἀλλά λέγω · » εὐχαριστέω σύ ὅτι οὐ εἰμί ὡς ὁ λοιπός ὁ ἄνθρωπος , ἅρπαξ , ἄδικος , μοιχός , ἤ καί ὡς οὗτος ὁ τελώνης · νηστεύω δίς ὁ σάββατον , ἀποδεκατόω ὁ ὑπάρχω ἐγώ « , ὁράω ὅτι ἀναβαίνω » ἐπί πᾶς ὄρος ὑψηλός « ψεκτός καί ἀγαπάω μεγαλοφροσύνη καί κατά ὁ ἀλαζονεία καί κατά ὁ ὑπερηφανία πᾶς βουνός ὑψηλός καί γίγνομαι » ὑποκάτω πᾶς ξύλον « οὐ κάρ - πίμου , ἀλλά » ἀλσώδης « · ἄλλος γάρ ὁ ἀλσώδης ξύλον , ἄλλος ὁ εἰς ἄλσος ὅταν φυτεύω ξύλον , φυτεύω οὐ ὁ καρποφόρος , οὐ συκῆ οὐδέ ἄμπελος , ἀλλά μόνος τέρψις χάριν ἄκαρπος ξύλον . τοιοῦτος εὑρίσκω ὁ λόγος ὁ ἑτερόδοξος καί ὁ κάλλος ὁ πιθανότης αὐτός οὐ ἐπιστρέφω ὁ ἀκούω . ὅταν οὖν ὁ τοιοῦτος λόγος τις ἑαυτοῦ ἐπιδίδωμι , πορεύω » ὑποκάτω πᾶς ξύλον ἀλσώδης « . οὐ λέγω » πᾶς ξύλον « καί σιωπάω , οὐδέ πάλιν προστίθημι · πᾶς ξύλον ὁ κάρπιμος , ἀλλά λέγω » ὑποκάτω πᾶς ξύλον ἀλσώδης « . διά οὗτος νοέω τίς δήποτε ὁ νομοθέτης λέγω · » οὐ φυτεύω πᾶς ξύλον παρά ὁ θυσιαστήριον κύριος ὁ θεός σύ , καί οὐ ποιέω ἄλσος ( ἔχω γάρ καί ὁ ὄνομα ὁ ἄλσος ἀπαγορεύω .