origenes.homiliae-in-job-fragmenta-in-catenis-typus-i-e-codd-paris 41
Παίξῃ δὲ ἐν αὐτῷ ὥσπερ ὀρνέῳ ; ἢ δήσεις αὐτὸν ὥσπερ στρουθίον παιδίῳ ; Μεγάλης καὶ ἐῤῥωμένης καὶ τελείας ψυχῆς διαγράφει τὸ τέλος , ὅτι γε ὁ δράκων αὐτῷ , ὥσπερ στρουθίον παραδέδοται παιδίῳ , μηδὲ βλάψαι τὸ παιδίον δυνάμενον , ὅτι καὶ δεδεμένον αὐτὸ ἄγει ὅπου γε βούλεται τὸ παιδίον καὶ περιφέρει · οὕτω τῇ χάριτι τοῦ Κυρίου , ὡς στρουθίον ὑποχείρπον , ὁ Σατανᾶς δεδεμένος γεγένηται τοῖς νηπίοις καὶ θηλάζουσιν , ὧν ἐκ στόματος κατηρτήσατο αἶνον ὁ Θεός . Ἐνσιτοῦνται δὲ ἐν αὐτῷ ἔθνη . Ὥσπερ τῶν πιστῶν βρῶμα ὁ Κύριος , οὕτως ὁ δράκων τῶν ἀσεδῶν · « Ἔδωκας γὰρ αὐτὸν βρῶμα λαοῖς τοῖς Αἰθίοψι · » τουτέστι , τοῖς υἱοῖς τοῦ σκότους , τοῖς ἐν ἀγνωσίᾳ . Καθʼ ἕκαστον γὰρ λόγον ὅν παραδεχόμεθα , ἤτοι ἀπὸ τοῦ δράκοντος ἐσθίομεν , ἐὰν παραδεξώμεθα ἀκοὴν ματαίαν , ἢ ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ , ἐὰν παραδεξώμεθα λόγον οἰκοδομοῦντα καὶ ὠφελοῦντα . Πᾶν δὲ πλωτὸν συνελθὸν οὐ μὴ ἐνέγκωσι βύρσαν μίαν οὐρᾶς αὐτοῦ . Σαφέστερον δὲ εἰπεῖν Οἱ ἄνθρωποι , οἱ πλοίοις τοῖς σώμασι χρώμενοι , τὰ τελευταῖα τοῦ δράκοντος καὶ τὰ ἔσχατα νεκρῶσαε αὐτοὶ καθʼ ἑαυτοὺς οὐ δύνανται · θείας δὲ δυνάμεως ἐπισκοπούσης , καὶ ὅλον αὐτὸν κομίσαι καὶ νεκρῶσαι δυνάμεθα . Νεκροῦμεν δὲ ἕκαστος , τὸ ὅσον ἐφʼ ἑαυτῷ , τὸν διάβολον , κατὰ τό · « Ὁ δὲ Θεὸς συντρίψει τὸν σατανᾶν ὑπὸ τοὺς πόδας ὑμῶν ἐν τάχει . » Εἰς πτύξιν θώρακος αὐτοῦ τίς ἄν εἰσέλθει , Θώραξ καὶ στῆθος ὀνομάζεται , ὅπου ἐστὶ τὸ ἡγεμοπκόν . Οὐχ ἀπλοῦς ἐστιν ὁ θώραξ αὐτοῦ · δόλιός ἐστιν , ἐπτυγμένος ἐστίν · ἅγιος δὲ ἐλέγχειν αὐτὸν δύναται , καὶ δεῖξαι , ὅτι ἔπτυκται · τῷ γὰρ ἁγίῳ οὐκ ἔπτυκται . Πνεῦμα δὲ οὐ μὴ διέλθῃ αὐτόν . Τὸ , « οὐ μη διέλθῃ , » οὐχ ὅτι οὐ διέρχεται καὶ παρέρχεται , ἀλλʼ ὅτι οὐδὲν αὐτὸν λανθάνει · πάντας δεῖ διʼ αὐτοῦ ἐλθεῖν . Ἑαυτοὺς οὖν παρασκευάσωμεν , τοῦ μὴ κατασχεθῆναι ὑπʼ αὐτοῦ . Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶδος Ἑωσφόρου . Οἱ ὀφθαλμοὶ γοῦν αὐτοῦ οὐκ εἰσὶν Ἑωσφόροι , ἀλλʼ « εἶδος Ἑωσφόρου · » μετασχηματίζεται γὰρ εἰς ἄγγε φωτός . Προσποιεῖται εἶναι οὐράνιος ἀστήρ · προσ λονποιεῖταισύμβολον ἡμέρας . Ὡς λαμπάδες καιόμεναι . Οἶμαι μὲν καὶ πάντας τοὺς ἀσεβεῖς ἀθέων δογμάτων εἰσηγητὰς εἶναι στόμα τοῦ δράκοντος · εἴη δʼ ἄν τι καὶ τροπικῶς νοούμενον παρὰ τοῦτο , ὅθεν οἱ λόγοι ἀπολλύντες . Εἴποτε ἤκουσας λόγου προφάσει Χριστιανισμοῦ κατηγοροῦντος τοῦ Δημιουργοῦ , φέρε εἰπεῖν , πρεσβεύοντος τὰ Μαρκίωνος , τὰ Οὐαλεντίνου , τὰ Βασιλείδου · ὅταν κακῶς λέγωσι τὸν Ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς , ὅταν τι ὅμοιον , ὄψει ὅτι ἐκ στόματος τῶν τοιούτων ἐξέρχονται δαλοί . Τηρῶμεν οὖν ἑαυτοὺς , μήποτε ἐκεῖναι λαμπάδες ἡμᾶς καύσωσι · μήποτε αἱ ἐσχάραι τοῦ πυρὸς ἡμῶν ἅψωνται . Ἔμπροσθεν αὐτοῦ τρέχει ἀπώλεια . Οἷον πρόδρομός τις ἐστὶν αὐτοῦ καὶ δορυφέρει αὐτὸν ἡ ἀπώλεια · ὅπου ἐὰν ἔρχηται , προτρέχει ἡ ἀπώλεια αὐτοῦ , εἶθʼ οὕτως αὐτὸς εἰσέρχεται . Ἐὰν μὴ πρῶτον παραδέξηταί τις τὴν ἀπώλειαν , οὐ παραδέχεται τὸν δράκοντα · ὅταν γὰρ ἁμάρτῃ τις . τότε , κνηθόμενος τὴν ἀκοὴν , διδασκάλους ζητεῖ ἀπολούμενος · καὶ ζητῶν διδασκάλους , μετὰ τὸ ἀπολέσθαι εὑρίσκει τὸν δράκοντα , καὶ παραδέχεται τοῦτον τοσούτων κακῶν πεπληρωμένον εἰς τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν .
Lemmas: παίζω δέ ἐν αὐτός ὥσπερ ὄρνεον ; ἤ δέω αὐτός ὥσπερ στρουθίον παιδίον ; μέγας καί ἐρρωμένος καί τέλειος ψυχή διαγράφω ὁ τέλος , ὅτι γε ὁ δράκων αὐτός , ὥσπερ στρουθίον παραδίδωμι παιδίον , μηδέ βλάπτω ὁ παιδίον δύναμαι , ὅτι καί δέω αὐτός ἄγω ὅπου γε βούλομαι ὁ παιδίον καί περιφέρω · οὕτως ὁ χάρις ὁ κύριος , ὡς στρουθίον ὑποχείρπον , ὁ Σατανᾶς δέω γίγνομαι ὁ νήπιος καί θηλάζω , ὅς ἐκ στόμα καταρτάω αἶνος ὁ θεός . ἐνσιτέομαι δέ ἐν αὐτός ἔθνος . ὥσπερ ὁ πιστός βρῶμα ὁ κύριος , οὕτως ὁ δράκων ὁ ἀσεδῶν · « δίδωμι γάρ αὐτός βρῶμα λαός ὁ Αἰθίοψ · » τουτέστι , ὁ υἱός ὁ σκότος , ὁ ἐν ἀγνωσία . κατά ἕκαστος γάρ λόγος ὅς παραδέχομαι , ἤτοι ἀπό ὁ δράκων ἐσθίω , ἐάν παραδείκνυμι ἀκοή μάταιος , ἤ ἀπό ὁ Χριστός , ἐάν παραδείκνυμι λόγος οἰκοδομέω καί ὠφελέω . πᾶς δέ πλωτός συνέρχομαι οὐ μή φέρω βύρσα εἷς οὐρά αὐτός . σαφής δέ λέγω ὁ ἄνθρωπος , ὁ πλοῖον ὁ σῶμα χράω , ὁ τελευταῖος ὁ δράκων καί ὁ ἔσχατος νεκρώνω αὐτός κατά ἑαυτοῦ οὐ δύναμαι · θεῖος δέ δύναμις ἐπισκοπέω , καί ὅλος αὐτός κομίζω καί νεκρόω δύναμαι . νεκρόω δέ ἕκαστος , ὁ ὅσος ἐπί ἑαυτοῦ , ὁ διάβολος , κατά ὁ · « ὁ δέ θεός συντρίβω ὁ σατανᾶς ὑπό ὁ πούς σύ ἐν τάχος . » εἰς πτύξις θώραξ αὐτός τίς ἄν εισέρχομαι , Θώραξ καί στῆθος ὀνομάζω , ὅπου εἰμί ὁ ἡγεμοπκόν . οὐ ἁπλόος εἰμί ὁ θώραξ αὐτός · δόλιος εἰμί , πτύσσω εἰμί · ἅγιος δέ ἐλέγχω αὐτός δύναμαι , καί δείκνυμι , ὅτι πτύσσω · ὁ γάρ ἅγιος οὐ πτύσσω . πνεῦμα δέ οὐ μή διέρχομαι αὐτός . ὁ , « οὐ μή διέρχομαι , » οὐ ὅτι οὐ διέρχομαι καί παρέρχομαι , ἀλλά ὅτι οὐδείς αὐτός λανθάνω · πᾶς δέω διά αὐτός ἔρχομαι . ἑαυτοῦ οὖν παρασκευάζω , ὁ μή κατέχω ὑπό αὐτός . ὁ δέ ὀφθαλμός αὐτός εἶδος Ἑωσφόρος . ὁ ὀφθαλμός γοῦν αὐτός οὐ εἰμί Ἑωσφόρος , ἀλλά « εἶδος Ἑωσφόρος · » μετασχηματίζω γάρ εἰς φάλαγξ φώς . προσποιέω εἰμί οὐράνιος ἀστήρ · προς λονποιεῖταισύμβολον ἡμέρα . ὡς λαμπάς καίω . οἴομαι μέν καί πᾶς ὁ ἀσεβής ἄθεος δόγμα εἰσηγητής εἰμί στόμα ὁ δράκων · εἰμί δέ ἄν τις καί τροπικός νοέω παρά οὗτος , ὅθεν ὁ λόγος ἀπόλλυμι . εἴποτε ἀκούω λόγος πρόφασις Χριστιανισμός κατηγορέω ὁ Δημιουργός , φέρω λέγω , πρεσβεύω ὁ Μαρκίων , ὁ Οὐαλεντῖνος , ὁ Βασιλείδης · ὅταν κακός λέγω ὁ Ποιητής οὐρανός καί γῆ , ὅταν τις ὅμοιος , ὁράω ὅτι ἐκ στόμα ὁ τοιοῦτος ἐξέρχομαι δαλός . τηρέω οὖν ἑαυτοῦ , μήποτε ἐκεῖνος λαμπάς ἐγώ καίω · μήποτε ὁ ἐσχάρα ὁ πῦρ ἐγώ ἅπτω . ἔμπροσθεν αὐτός τρέχω ἀπώλεια . οἷος πρόδρομος τις εἰμί αὐτός καί δορυφορέω αὐτός ὁ ἀπώλεια · ὅπου ἄν ἔρχομαι , προτρέχω ὁ ἀπώλεια αὐτός , εἶτα οὕτως αὐτός εἰσέρχομαι . ἐάν μή πρῶτος παραδείκνυμι τις ὁ ἀπώλεια , οὐ παραδέχομαι ὁ δράκων · ὅταν γάρ ἁμαρτάνω τις . τότε , κνήθω ὁ ἀκοή , διδάσκαλος ζητέω ἀπόλλυμι · καί ζητέω διδάσκαλος , μετά ὁ ἀπόλλυμι εὑρίσκω ὁ δράκων , καί παραδέχομαι οὗτος τοσοῦτος κακός πληρόω εἰς ὁ ἑαυτοῦ ψυχή .