origenes.fragmenta-in-lucam-in-catenis maintext.53
Δοκεῖ γάρ μοι ἐν τῷ . >ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὁφθαλμός< τοιοῦτόν τι ἀποφαίνεσθαι . τὸ διορατικὸν ἐν τῇ ὅλη ψυχῇ , ἐν τῷ ὅλῳ ἀνθρώπῳ ὁ νοῦς ἐστιν . Ἵνα δέ τούτου ἐπιμέλειαν ποιώμεθα , εἴρηται τό · >ἔστωσαν ὑμῖν οἱ λύχνοι καιόμενοι< · οἱονεὶ γὰρ ἅπτομεν τὸν ἐν ἡμῖν λύχνον , ἐπιμέλειαν τῆς ἐν νοητικῆς νοητικῆς δυνάμεως ποιούμενοι . Τοιοῦτόν ἐστι καὶ τό · >οὐδεὶς λύχνον ἅψας εἰς τὴν κρυπτὴν τίθησιν , ἀλλ' ἐπὶ τὴν λυχνίαν< · ἅπτουσι γὰρ λύχνον οἷς μέλει σοφίας καὶ λόγου καὶ τῆς περὶ τὰ θεῖα γυμωασίας , ἶνα γένωνται τέλειοι , οὐκ ἄλλως ἐγγινομένης τῆς τελειότητός τινι ἢ ἐκ τῆς κατὰ τὰ θεῖα αἰσθητήρια καὶ νοητὰ γυμνασίας , ὅπερ σαφές ἐποίει Παῦλος λέγων · >τελειων δέ ἐστιν ἡ στερεὰ τροφὴ τῶν διὰ τὴν ἕξιν τὰ αἰσθητήρια γεγυμνασμένα ἐχόνυτων πρὸς διάκρισιν καλοῦ τε καὶ κακοῦ< · οὖτοί εἰσιν οἷς δύναται λαλεῖσθαι ἡ τοῖς τελείοις λαλουμένη σοφία , περὶ ἧς φησιν · >σοφίαν δέ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις< Ὀφθαλμόν γε μὴν κυρίως φησὶν τὸν ἐν ἡμῖν νοῦν , περὶ ὅν ἐστιν ἡ ἀρχὴ ἐν μόνῳ τῷ σπουδαίῳ τῆς ἁπλότητος , μηδεμίαν ἔχοντι διπλόην καὶ δόλον καὶ σχίσιν καὶ διάστασιν καὶ μερισμὸν ἐν αὐτῷ . ἐν δὲ τῷ φαύλῳ τῆς πονηρίας καὶ παντὸς ἁμαρτήματος . Ἐπίσκεψαι δέ , εἰ δύνασαι τροπολογῆσαι ἀκολούθως τῷ >ὀφθαλμῷ< καὶ τὸ >σῶμα< , ὥστε ἤτοι τὴν ὅλην ψυχήν , κἂν μὴ σωματικὴ τυγχάνῃ , φάσκειν νῦν λέγεσθαι τὸ σῶμα — νοῦν γὰρ ἐν ψυχῇ ἀνθρώπου ὁ θεὸς ἐποίησεν — ἢ τό λοιπὸν παρὰ τὸν νοῦν , τοῦτ’ ἔστι τὸ σύνθετον ἐκ τῆς λοιπῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος , λέγειν εἶναι τὸ σῶμα . Φωτίζεται γὰρ ὑπὸ τοῦ νοῦ κυρίως μέν ὅλη ψυχή , εἴποι δ' ἄν τις , ὅτι φθάνει καὶ ἐπὶ τὸ σῶμα τοῦ νοῦ ἤτοι ἁπλότης — ἀγόμενον ὑπ' αὐτοῦ — ἢ πονηρία — χρώμενον αὐτῷ ὀργανικῶς εἰς ἁμαρτίαν . Καὶ μὴ θαυμάσῃς δέ , εἰ ἐν τῷ . >ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμὸς< τροπολογι - κῶς τὸ σῶμα ἐπὶ τῆς ψυχῆς λαμβάνομεν , καίτοι γε τῷ ἱδίῳ λόγῳ οὔσης ἁοράτου καὶ ἀσωμάτου — κατὰ γὰρ τὴν εἰκόνα γέγονε τοῦ ἀοράτου θεοῦ — , ἐπείπερ τροπολογικῶς καὶ τὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς εὑρίσκομεν ὁμωνύ - μως τοῖς σωματικοῖς μέρεσιν οὐκ οὔσας >σώματα< ὀνομαξομένας . Ἐν γὰρ τῷ · >φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου< οὐ σωματικοὶ δηλοῦνται ὀφθαλμοί , ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ . >προσέθηκέ μοι ὠτίον< οὐ περὶ σωμάτων ἐστὶν ὁ λόγος , οὐδ’ ὅταν λέγη · >ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω< . Ἐν δέ τῷ Ἄισματι τῆς νύμφης , ἤτοι ἐπὶ τὴν τοῦ ἀνθρώπου ψυχὴν ἀναγομένης νυμφίῳ κοινωνούσης τῷ χριστῷ ἢ ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν , καὶ >τρίχωμα< ἰδίως καὶ >ὀδόντες< καὶ >χείλη< καὶ >τράχηλος< καὶ >μαστοὶ< ἐπαινοῦνται ὑπὸ τοῦ νυμφίου , ἀναγομένων τούτων , ἐὰν περὶ ψυχῆς ἐρμηνεύηται , ἐπὶ τὰς δυνάμεις αὐτῆς . Εὕροις δ’ ἂν καὶ τό · >ὀ πούς μου οὐ μὴ προσχόφῃ< ἀναφερόμενον ἐπὶ τὴν πορευτικὴν τῆς ψυχῆς δύναμιν . Πολλὰ δ'ἂν καὶ αὐτὸς εὑρήσεις τοιαῦτα ἐπιστήσας τῇ γραφῆ κείμενα , ἀφ' ὦν δυνήσῃ μὴ προσκόψαι τῇ ἀποδόσει τοῦ πῶς τὸ σῶμα εἴρηται ἐν τῷ . >ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμὸς< καὶ τοῖς ἐν τῷ τόπῳ ὁμοίοις . Εὑρήσεις δέ ἐν ταῖς Παροιμίαις τὸ >αἴσθησιν θείαν< ἐν ἐπαγγελίᾳ λεγόμενον , πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς μὴ >θείας αἰσθήσεως< . Οὐ >θεία< μὲν γὰρ >αἴσθησις< ἧς καὶ τὰ ἄλογα ζῷα κεκοινώνηκεν , ὁρῶντα καὶ ἀκούοντα , γευόμενά τε καὶ ὁσφραινόμενα καὶ ἁπτόμενα . >θεία< δέ ἧς οὐδὲ πάντες ἄνθρωποι μετέχουσιν , ἀλλ' οἶ τοιαῦτα ποιήσαντες , οἶς ἐπιφέρεται τό · >αἴσθησιν θείαν εὐρήσεις< . Διόπερ μὴ θαυμάσῃς , εἰ καὶ τὸ τοῦ >σώματος< ὄνομα ἀνάλογον τοῖς ὀνόμασι τῶν μερῶν τοῦ σώματος ἀναγομένοις ἐπὶ τὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς ἐπὶ ὅλην ἀναφέρεται τὴν ψυχὴν ἐν τῷ . >ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός< . Οὑ φαμέν δέ ταῦτα ὡς πανταχοῦ τῆς ὁνομασίας τοῦ σώματος τροπολογουμένης · ἴσμεν γὰρ καὶ ἐπὶ ἄλλων τετάχθαι τὸ τοῦ >σώματος< ὄνομα , ὡς ἐν τῷ . >μὴ φοβεῖσθε ἀπὸ τῶν ἀπο - κτεννόντων τὸ σῶμα< καί · >ὑμεῖς ἐστε σῶμα Χριστοῦ< .
Lemmas: δοκέω γάρ ἐγώ ἐν ὁ . ὅς λύχνος ὁ σῶμα εἰμί ὁ ὁφθαλμός τοιοῦτος τίς ἀποφαίνω . ὁ διορατικός ἐν ὁ ὅλος Ψυχή , ἐν ὁ ὅλος ἄνθρωπος ὁ νόος εἰμί . ἵνα δέ οὗτος ἐπιμέλεια ποιέω , εἴρω ὁ · >ἔστωσαν σύ ὁ λύχνος καίω · οἱονεί γάρ ἅπτω ὁ ἐν ἐγώ λύχνος , ἐπιμέλεια ὁ ἐν νοητικός νοητικός δύναμις ποιέω . τοιοῦτος εἰμί καί ὁ · οὐδείς λύχνος ἅπτω εἰς ὁ κρυπτός τίθημι , ἀλλά ἐπί ὁ λυχνία · ἅπτω γάρ λύχνος ὅς μέλος σοφία καί λόγος καί ὁ περί ὁ θεῖον γυμωασίας , ἴς γίγνομαι τέλειος , οὐ ἄλλως ἐγγίγνομαι ὁ τελειότης τις ἢ ἐκ ὁ κατά ὁ θεῖον αἰσθητήριον καί νοητός γυμνασία , ὅσπερ σαφής ποιέω Παῦλος λέγω · >τελειων δέ εἰμί ὁ στερεός τροφή ὁ διά ὁ ἕξις ὁ αἰσθητήριον γυμνάζω ἔχω πρός διάκρισις καλός τε καί κακός · οὗτος εἰμί ὅς δύναμαι λαλέω ὁ ὁ τέλειος λαλέω σοφία , περί ὅς φημί · >σοφίαν δέ λαλέω ἐν ὁ τέλειος ὀφθαλμός γε μήv κύριος φημί ὁ ἐν ἐγώ νόος , περί ὅς εἰμί ὁ ἀρχή ἐν μόνος ὁ σπουδαῖος ὁ ἁπλότης , μηδείς ἔχω διπλόος καί δόλος καί σχίσις καί διάστασις καί μερισμός ἐν αὐτός . ἐν δέ ὁ φαῦλος ὁ πονηρία καί πᾶς ἁμάρτημα . ἐπισκέπτομαι δέ , εἰμί δύναμαι τροπολογέω ἀκόλουθος ὁ ὀφθαλμός καί ὁ >σῶμα< , ὥστε ἤτοι ὁ ὅλος Ψυχή , κἀν μή σωματικός τυγχάνω , φάσκω νῦν λέγω ὁ σῶμα — νόος γάρ ἐν Ψυχή ἄνθρωπος ὁ θεός ποιέω — ἢ ὁ λοιπός παρά ὁ νόος , οὗτος εἰμί ὁ συντίθημι ἐκ ὁ λοιπός Ψυχή καί ὁ σῶμα , λέγω εἰμί ὁ σῶμα . φωτίζω γάρ ὑπό ὁ νόος κύριος μέν ὅλος ψυχή , εἶπον δέ ἄν τις , ὅτι φθάνω καί ἐπί ὁ σῶμα ὁ νόος ἤτοι ἁπλότης — ἄγω ὑπό αὐτός — ἢ πονηρία — χράω αὐτός ὀργανικός εἰς ἁμαρτία . καί μή θαυμάζω δέ , εἰμί ἐν ὁ . ὅς λύχνος ὁ σῶμα εἰμί ὁ ὀφθαλμός τροπολογία - Κῶς ὁ σῶμα ἐπί ὁ Ψυχή λαμβάνω , καίτοι γε ὁ ἴδιος λόγος εἰμί ἀόρατος καί ἀσώματος — κατά γάρ ὁ εἰκών γίγνομαι ὁ ἀόρατος θεός — , ἐπεί τροπολογικός καί ὁ δύναμις ὁ Ψυχή εὑρίσκω ὁμός - μάω ὁ σωματικός μέρος οὐ εἰμί >σώματα< ὀνομάζω . ἐν γάρ ὁ · φωτίζω ὁ ὀφθαλμός μου οὖον σωματικός δηλέομαι ὀφθαλμός , ἀλλά καί ἐν ὁ . προστίθημι ἐγώ ὠτίον< οὖον περί σῶμα εἰμί ὁ λόγος , οὐδέ ὅταν λέγω · ὅς ἔχω οὖς ἀκούω ἀκούω . ἐν δέ ὁ ἆισμα ὁ νύμφη , ἤτοι ἐπί ὁ ὁ ἄνθρωπος ψυχή ἀνάγω νυμφίος κοινωνέω ὁ χριστός ἢ ἐπί ὁ ἐκκλησία , καί >τρίχωμα< ἰδίως καί ὄζω καί >χείλη< καί >τράχηλος< καί ὅμαστος ἐπαινέω ὑπό ὁ νυμφίος , ἀνάγω οὗτος , ἐάν περί Ψυχή ἑρμηνεύω , ἐπί ὁ δύναμις αὐτός . εὑρίσκω δέ εἄν καί ὁ · οὖ πούς ἐγώ οὖον μή προσχόφῃ< ἀναφέρω ἐπί ὁ πορευτικός ὁ Ψυχή δύναμις . πολύς ὅδε καί αὐτός εὑρίσκω τοιοῦτος ἐφίστημι ὁ γραφεύς κεῖμαι , ἀπό οὖν δύναμαι μή προσκόπτω ὁ ἀπόδοσις ὁ πῶς ὁ σῶμα εἴρω ἐν ὁ . ὅς λύχνος ὁ σῶμα εἰμί ὁ ὀφθαλμός καί ὁ ἐν ὁ τόπος ὅμοιος . εὑρίσκω δέ ἐν ὁ παροιμία ὁ ἰάομαι θεία ἐν ἐπαγγελία λέγω , πρός ἀντιδιαστολή ὁ μή θεῖος αἴσθησις . οὖον >θεία< μέν γάρ αἴσθησις ὅς καί ὁ ἄλογος ζῷον κοινωνέω , ὁράω καί ἀκούω , γεύω τε καί ὁσφραίνομαι καί ἅπτω . >θεία< δέ ὅς οὐδέ πᾶς ἄνθρωπος μετέχω , ἀλλά οἶς τοιοῦτος ποιέω , οἶς ἐπιφέρω ὁ · ἰάομαι θεῖος εὐρήσεις< . διόπερ μή θαυμάζω , εἰμί καί ὁ ὁ >σώματος< ὄνομα ἀνάλογος ὁ ὄνομα ὁ μέρος ὁ σῶμα ἀνάγω ἐπί ὁ δύναμις ὁ Ψυχή ἐπί ὅλος ἀναφέρω ὁ ψυχή ἐν ὁ . ὅς λύχνος ὁ σῶμα εἰμί ὁ ὀφθαλμός . ὅς φημί δέ οὗτος ὡς πανταχοῦ ὁ ονομασία ὁ σῶμα τροπολογέω · οἶδα γάρ καί ἐπί ἄλλος τάσσω ὁ ὁ >σώματος< ὄνομα , ὡς ἐν ὁ . ὅς φοβέω ἀπό ὁ ἀπος - κτείνω ὁ σῶμα καί · ὑμεῖς εἰμί σῶμα Χριστός .